Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

Δεν τρόμαξαν ο Τσίπρας κι ο Κοτζιάς τον Ερντογάν...

Κατανοώ τη σπουδή τής κυβέρνησης να αξιοποιήσει μια καλή είδηση, όπως είναι η απελευθέρωση των Ελλήνων στρατιωτικών, προκειμένου να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη από τους 96 νεκρούς στο Μάτι. Ούτε έχει άδικο όταν βαυκαλίζεται για τη διπλωματική προσπάθεια που έγινε ώστε αυτό να συμβεί...

Θα ήταν, ωστόσο, κάποιος αφελής αν πίστευε ότι οι στρατιωτικοί μας γύρισαν στην πατρίδα τους αποκλειστικώς ή, έστω, κυρίως χάρη στην εξωτερική μας πολιτική. Αν η Τουρκία και προσωπικώς ο Ρ. Τ. Ερντογάν δεν βρίσκονταν σε δεινή οικονομική θέση την παρούσα στιγμή μάλλον ο Άγγελος Μητρετώδης κι ο Δημήτρης Κούκλατζης θα περνούσαν πολύ περισσότερο καιρό στη φυλακή τής Αδριανούπολης...

Η γείτονας έχει πολύ μεγαλύτερη ανάγκη (και) σε οικονομικό επίπεδο την Ευρώπη από ό,τι τις ΗΠΑ ή από όσο θα ήθελε να την έχει. Μπορεί ο "Σουλτάνος" να εξακολουθεί να γαβγίζει, αλλά ήξερε κι εκείνος πολύ καλά πριν οδηγήσει τη χώρα του σε πρόωρες εκλογές ότι βρισκόταν ενώπιον μιας πολύ δύσκολης κατάστασης, για την οποία έχει ευθύνη σε σημαντικό βαθμό ο ίδιος. Γι' αυτό, άλλωστε, και πήγε στις κάλπες θωπεύοντας τα εθνικιστικά αντανακλαστικά ενός ημιαμόρφωτου κι επομένως συντηρητικού και θρησκόληπτου ακροατηρίου...

Όπως κι αν έχει, ακόμα κι αν δεν μας διακρίνει κανένας ανθρωπισμός για τους Τούρκους πρέπει να γνωρίζουμε ότι όταν καίγεται το σπίτι τού γείτονα αυτό που πρέπει να κάνεις δεν είναι να του πάρεις την Κωνσταντινούπολη, αλλά να τον βοηθήσεις να σβήσει τη φωτιά. Σε διαφορετική περίπτωση καίγεσαι κι εσύ μαζί του κι ακόμα πιο εύκολα αν αναλογιστούμε πως τα τελευταία οκτώ χρόνια δεν αποδειχθήκαμε και οι ίδιοι πολύ πυρίμαχοι...




Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

Βοήθα Παναγιά να γλιτώσουμε από την θρησκοληψία...

Οι Έλληνες στρατιωτικοί απελευθερώθηκαν στις 14 Αυγούστου, αλλά αυτό μικρή σημασία έχει για όσους αποδίδουν την ελευθερία τους στη χάρη τής Παναγίας, μολονότι η μαμά τού Ιησού γιορτάζει στις 15 Αυγούστου. Έτσι κι αλλιώς η θρησκεία λειτουργεί σαν ένα οικουμενικό πλασίμπο, το οποίο δεν έχει θεραπευτικές ιδιότητες αλλά αν πιστέψεις ότι έχει μπορεί να σε βοηθήσει να σωθείς...

Υπό αυτήν την έννοια ζηλεύω όσους αποδίδουν όλες τις χαρές τής ζωής τους σε κάποια ανώτερη δύναμη, αλλά για τις δυστυχίες φταίνε πάντα οι άλλοι άνθρωποι. Έχουν απαλλαγεί από το μαρτύριο της σκέψης...

Αλίμονο, όμως, αν ολόκληρες κοινωνίες πορεύονται με βάση ψευδαισθήσεις και δεν προσπαθούν να αναλύουν με βάση όχι μόνο το συναίσθημα, αλλά και τη λογική όσα συμβαίνουν γύρω τους. Αλίμονο, δηλαδή, αν οι ομαδικές μας ψυχώσεις μετατρέπονται σε κοινωνικές νόρμες οι οποίες δεν θέλουν απλώς να συμπορεύονται με τη λογική στη ζωή μας, αλλά να την καθορίζουν...

Το να πιστεύεις ότι και η Παναγία εμφανίστηκε στα όνειρα του Ρ. Τ. Ερντογάν και τον παρακίνησε ή τον διάταξε να απελευθερώσει τους στρατιωτικούς αποδεικνύει ότι είσαι άνθρωπος με φαντασία. Το να πιστεύεις ότι μόνο η Παναγία τούς απελευθέρωσε, αποδεικνύει ότι είσαι ένας άνθρωπος πολύ επικίνδυνος για το κοινωνικό σύνολο...

Κι αν το πόπολο, έτσι λούμπεν που είναι, δικαιολογείται τρόπον τινά να αποδίδει την κοπιώδη διπλωματική προσπάθεια στη χάρη τής Παναγίας, είναι τουλάχιστον ανεπίτρεπτο να καπηλεύονται τα συναισθήματά του παπάδες με αξιώματα προκειμένου να διαιωνίζουν δεισιδαιμονίες που αναπαράγουν τα πλούτη τους. Ιδίως όταν η επίσημη εκκλησία- ιδίως οι παπάδες που βρίσκονται στην Τουρκία- εποίησαν την νήσσαν, κοινώς έκαναν την πάπια, για να μην χαλάσουν τη σχέση τους με το τουρκικό κράτος και τα πλεονεκτήματα που αντλούν από αυτήν...

 


Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

Ο Σαμαράς πιάστηκε ξανά να αντιγράφει τον χειρότερο εαυτό του...

Οι πολιτικοί, κατά βάση τουλάχιστον, είναι όπως οι ηθοποιοί και δεν αναφέρομαι στο προφανές, ότι υποκρίνονται δηλαδή. Δεν έχουν δική τους προσωπικότητα, αντιθέτως υιοθετούν αυτή που δεν τους δίνει κάποιος σεναριογράφος, αλλά την οποία θεωρούν πιο πρόσφορη για να αντλήσουν ψηφοφόρους.

Γι' αυτό και υπάρχουν- πάλι κατά προσέγγιση- οι ελιτιστές πολιτικοί τού Κολωνακίου και οι λαϊκιστές τού Κολωνού. Οι πρώτοι μάς βομβαρδίζουν με πομφόλυγες και βερμπαλιστικούς ακροβατισμούς και οι δεύτεροι με την "αυθεντικότητα" της πιάτσας, την αγοραία φρασεολογία που οι πιο ευγενικοί αποκαλούν αριστοφανική κι απευθυνόμενη στα γενετήσια ένστικτα και οι πιο ειλικρινείς χυδαία...

Επιφανείς εκπρόσωποι της κατηγορίας των λαϊκιστών είναι οι Αδ. Γεωργιάδης, Π. Πολάκης και Ελ. Αυλωνίτου, είτε χρησιμοποιούν τη λέξη "παπαριές" είτε είναι παπαριές αυτά που λένε. Για την ακρίβεια, είναι ακριβώς από αυτήν τη χυδαιότητα η οποία πλασάρεται ως αυθορμητισμός που βγάζουν το ψωμί τους και κερδίζουν τη βουλευτική τους έδρα και για την οποία είναι τόσο χρήσιμοι στους αρχηγούς τους. Χάρη σε εκείνους ο Αλ. Τσίπρας κι ο Κ. Μητσοτάκη συνομιλούν με το λούμπεν προλεταριάτο που δεν προσδοκά λύσεις στα προβλήματά του, αλλά αποδιοπομπαίους τράγους, καλούς και κακούς, αγίους και τέρατα για να κοιμάται ήσυχο τα βράδια...

Πέρα, ωστόσο, από όλους αυτούς πόσο προβλέψιμοι είναι οι πολιτικοί που εκδικούνται όσους μπαίνουν εμπόδιο στο δικό τους δρόμο και σε αυτό των παιδιών τους ακριβώς σαν τους μαφιόζους, όπως ο Αντ. Σαμαράς. Και πόσο ακόμα πιο προβλέψιμο είναι στην περίπτωση του πρώην πρωθυπουργού να απαιτεί την απόλυση καθηγήτριας που έπιασε τον κανακάρη του να αντιγράφει και ύστερα να καταγγέλλει για παραβίαση προσωπικών δεδομένων όσους δημοσιοποιούν τη συμπεριφορά του;...

Ο υιός Σαμαρά μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου η απάτη τρωγόταν για πρωινό και γι' αυτό έχει ένα ελαφρυντικό. Ο Αντωνάκης, πάλι, αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά όχι μόνο μικρόψυχος, αλλά και- για να μιλήσω αριστοφανικά- σκατόψυχος...



  

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

Αν εξοστρακίζαμε τους ρατσιστές, δεν θα έμεναν και πολλοί...

Η Β. Παπαχρήστου, από όσο γνωρίζω τουλάχιστον, δεν είναι εμπλεκόμενη σε κάποια παράνομη ενέργεια της Χρυσής Αυγής. Είχε σχέση με χιμπαντζή με τα μαύρα, είναι οπαδός τής εγκληματικής οργάνωσης και ρατσίστρια, αλλά αν είναι να αποκλείουμε από την εθνική ομάδα ή, γενικότερα, να μην επιτρέπουμε την επαγγελματική δραστηριότητα σε όποιον έχει ένα τουλάχιστον από τα παραπάνω χαρακτηριστικά τότε πολύ φοβάμαι πως το ποσοστό ανεργίας θα εκτοξευτεί ακόμα περισσότερο σε αυτήν τη χώρα...

Ο Αλ. Τσίπρας δεν συνεχάρη τη χρυσαυγίτισσα, αλλά την γυναίκα που κατάκτησε το χρυσό ευρωπαϊκό μετάλλιο στο τριπλούν. Αν θεωρούμε πως η Ελλάδα δεν μπορεί να εκπροσωπείται από μισαλλόδοξους, τότε οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ακόμα και οι Αριστεροί είμαστε ανοιχτοί στο να αποδεχόμαστε άλλου τύπου πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, τα οποία όμως στη φιλοσοφία τους δεν απέχουν και πολύ από αυτά που μοιράζονταν πριν μερικές δεκαετίες...

Όσο χυδαίο, απάνθρωπο κι αφελές είναι να θεωρείς πως ανήκεις σε μια ανώτερη φυλή άλλο τόσο αποκρουστικό είναι να απαγορεύεις σε κάποιον να μισεί ή να δημοσιεύει ρατσιστικά ανέκδοτα. Το φασισμό, το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία δεν θα τον νικήσουμε με Προεδρικά Διατάγματα, αλλά με δουλειά σε βάθος στην οικογένεια και σε όλους τους υπόλοιπους θεσμούς που οι άνθρωποι αναπτύξαμε συνειδητοποιώντας ότι μόνοι μας δεν μπορούμε να καταφέρουμε και πολλά...

Οι πολιτικές απόψεις τής Β. Παπαχρήστου μου είναι απεχθείς. Από την άλλη, ωστόσο, θα ήταν τουλάχιστον άδικο να απαξιώναμε ως κοινωνία το μόχθο μιας γυναίκας που υπό αντίξοες συνθήκες κατορθώνει να αναδειχθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης. Είναι εύκολο να υποβιβάζεις από την πολυθρόνα σου όσους χύνουν ποτάμια ιδρώτα κυριολεκτικά ή μεταφορικά για να καταφέρουν κάτι στη ζωή τους...

Κι αν οι γονείς δεν θέλουν τα παιδιά τους να έχουν πρότυπα χρυσαυγίτες είναι στο χέρι τους να τους μάθουν να ξεχωρίζουν τον αθλητή από τον άνθρωπο. Αν, άλλωστε, αποκλείαμε από τη χορεία των σπουδαίων όσους ως άνθρωποι δεν ήταν κι από την καλύτερη πάστα τότε πολλοί θα έμεναν εκτός λίστας κι όχι μόνο στον αθλητισμό...




Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2018

Μύκονος, το μητσοτάκειο όραμα για όλη τη χώρα...

Ο δήμαρχος Μυκόνου δεν πολυνοιάζεται για το όργιο φοροδιαφυγής κι αισχροκέρδειας στο νησί του. Ο Κ. Κούκας παριστάνει ότι δεν γνωρίζει τίποτα για τα POS που είναι συνδεδεμένα με Ελβετία ή για τους εργαζόμενους που παίρνουν ένσημα από το ΙΚΑ Ισπανίας κι αυτό όταν είναι τυχεροί και δεν εργάζονται ανασφάλιστοι και μένουν σε... θερμαινόμενα κοντέινερ. Όχι, την δημαρχάρα- μία από τις πολλές που "στολίζουν" με την παρουσία τους την τοπική αυτοδιοίκηση και δεν θέλουν την απλή αναλογική για να μην μοιράζονται τα φέουδά τους, αλλά είναι ανευθυνοϋπεύθυνες όταν ξεσπούν φωτιές- απασχολούν οι "γύφτοι" που έχουν φτάσει στο νησί των ανέμων και του χαλάνε τις φωτογραφίες με την κόρη τού Ντ. Τραμπ κι άλλες διασημότητες του τίποτα...

Αν υποθέσουμε πως η συγκέντρωση πλούτου από ξένους επενδυτές είναι ο στόχος για τη μεταμνημονιακή Ελλάδα, τότε η Μύκονος είναι το τέλειο παράδειγμα. Αυτό μάλλον είναι και το πρότυπο του Κ. Μητσοτάκη, για τον οποίο η οποιαδήποτε αναφορά σε κοινωνική δικαιοσύνη είναι ταυτισμένη με το σταλινισμό...

Αλίμονό μας, όμως, αν βγαίνουμε από τη χρεοκοπία για να χτίσουμε μια χώρα- Λας Βέγκας, όπου η ασυδοσία με το ρατσισμό θα πηγαίνουν πιασμένοι χέρι χέρι κι όπου οι λίγοι θα ζουν σαν θεοί και οι πολλοί σαν απόκληροι. Η Μύκονος κι ό,τι αντιπροσωπεύει είναι ακριβώς αυτό που πρέπει να αποφύγουμε για την επόμενη ημέρα...

Ναι, να μειωθούν οι φόροι για τη μεσαία τάξη και να βελτιωθούν οι μέθοδοι αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής ώστε να μην καίγονται τα χλωρά μαζί με τα ξερά. Ας μην ξεχνάμε, ωστόσο, ότι οι προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες φορολογούν τους πολίτες τους περισσότερο από ό,τι το ελληνικό κράτος τους δικούς του κι αυτό δεν τις έχει εμποδίσει να ακμάσουν...

Αν είναι η Γερμανία ή η Γαλλία το πρότυπό μας κι όχι η Βουλγαρία ή η Ρουμανία είναι χρέος μας να αντιληφθούμε ότι οι κοινωνίες δεν χτίζονται στη βάση ούτε του τοπικισμού ούτε του συντεχνιασμού ούτε του νεοφιλελεύθερου μοντέλου τού "ο καθένας για την πάρτη του". Οι ειδικές οικονομικές ζώνες και τα άβατα για την εφορία παραπέμπουν αποκλειστικώς σε μπανανίες οι οποίες αναζητούν άλλοθι στους τσιγγάνους, στους Αλβανούς, στους Πακιστανούς, στους ξένους εν τέλει για να μην ορθώσουν ανάστημα στην αδικία και να μην συμβάλουν στην ανοικοδόμηση κράτους δικαίου...





Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

Τρέμουμε την εισβολή εξωγήινων αλλά όχι την κλιματική αλλαγή...

Τώρα που βγαίνουμε, έστω και τυπικώς, από τα μνημόνια και που πάνω σε σχεδόν εκατό φέρετρα αποφασίσαμε να χτυπήσουμε την οικοδομική αυθαιρεσία μήπως είναι η κατάλληλη στιγμή να ξεκινήσει η δημόσια συζήτηση για την αντιμετώπιση δύο ζητημάτων που ακόμα στην Ελλάδα θεωρούμε επιστημονική φαντασία; Αναφέρομαι στην κλιματική αλλαγή και στην τεχνητή νοημοσύνη, για τις οποίες στο εξωτερικό η κουβέντα έχει αρχίσει εδώ και καιρό και σε κάποιες χώρες, μάλιστα, έχουν ήδη νομοθετήσει επί τούτων...

Στη χώρα μας, πάλι, αν οποιαδήποτε κυβέρνηση αποφασίσει να καταθέσει νομοσχέδιο στη δημόσια διαβούλευση το οποίο να αφορά αποκλειστικώς είτε την κλιματική αλλαγή είτε την τεχνητή νοημοσύνη θα αντιμετωπιστεί όπως η Μαρία Αντουανέτα και τα παντεσπάνια της. Όταν νομοθετούμε με απώτατο χρονικό ορίζοντα τα τέσσερα χρόνια και τις επόμενες εκλογές μοιάζει σχεδόν σουρεαλιστικό να εμφανιστούν πρωθυπουργός, υπουργοί και βουλευτές που να ασχοληθούν με το πώς θέλουν να είναι η Ελλάδα σε 50 χρόνια από σήμερα...

Προέχουν, κι ως ένα βαθμό δικαιολογημένα, οι μισθοί, οι συντάξεις, τα επιδόματα, οι φόροι και η ανεργία. Μόνο που αν επιθυμούμε τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας να έχουν χώρα, ήπειρο και πλανήτη που να τους παρέχει όλα αυτά είναι απαραίτητο να νομοθετήσουμε σήμερα ώστε να υπάρχει ζωή και σε μερικές δεκαετίες από σήμερα και δίχως να μας έχουν καπελώσει τα ρομπότ...

Για να μην είμαι άδικος, όσον αφορά την κλιματική αλλαγή και πέρα από τα ευχολόγια δεν έχουν γίνει πολλά και σε παγκόσμιο επίπεδο για την καταπολέμησή της. Η ανθρωπότητα φοβάται την καταστροφή της από ένα Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο ή από μια εισβολή εξωγήινων, αλλά σχεδόν αδιαφορεί για τα καλοκαίρια που γίνονται όλο και θερμότερα ή για τους χειμώνες που μεταβάλλονται σε όλο και πιο επικίνδυνους. Πρώτα θα εξαντλήσουμε κάθε υλικό πόρο σε αυτόν τον πλανήτη και ύστερα θα αναρωτηθούμε, αν θα έχουμε το περιθώριο για κάτι τέτοιο, γιατί δεν τον προστατεύσαμε νωρίτερα ή γιατί, έστω, δεν χτίσαμε μια σύγχρονη κιβωτό τού Νώε...




Τρίτη, 7 Αυγούστου 2018

Στο πραγματικό " La casa de papel" είμαστε με τους μπάτσους...


Σπάει ταμεία παγκοσμίως η πολύ καλή ισπανική σειρά "La casa de papel", η οποία διεκτραγωδεί μια ληστεία με ομήρους στο νομισματοκοπείο. Παρακολουθώντας την μου ήρθε αβίαστα το ρητορικό ερώτημα γιατί οι παραγωγοί της και οι τηλεθεατές ως επί το πλείστον παίρνουν το μέρος των ληστών κι όχι των οργάνων τής τάξης.

Γιατί η φυσική μας προδιάθεση είναι να συντασσόμαστε με τον πιο αδύναμο όταν μεγαλώνουμε σε κοινωνίες όπου μας μαθαίνουν πως αν δεν είσαι ισχυρός δεν είσαι τίποτα; Γιατί, εν τέλει, φτάνουμε ακόμα και να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο για ένα κομμάτι χαρτί, όπως είναι το χρήμα, γιατί προτάσσουμε την ασφάλεια από την ελευθερία, αλλά όταν είναι να στηθούμε μπροστά στην οθόνη αποκηρύσσουμε τους μπάτσους, τους οποίους στην κανονική μας ζωή θέλουμε να φυλάνε κάθε βήμα μας, κι αγωνιούμε για την τύχη των κλεφτών;...

Δεν αγαπάμε όλους τους τηλεοπτικούς ληστές, μόνο εκείνους που κλέβουν από πλουσιότερους. Τους αντιλαμβανόμαστε ως σύγχρονους Ρομπέν των Δασών οι οποίοι ακόμα κι αν δεν αναδιανέμουν το χρήμα στην υπόλοιπη κοινωνία, τουλάχιστον το έχουν αφαιρέσει από εκείνους που το ιδιοποιούνται αδίκως. Πολύ θα θέλαμε να είχαμε το θάρρος να βρισκόμασταν στην θέση τους γι' αυτό κι αυτοπαρηγορούμαστε με το "αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες" όταν καλούμαστε να αναλάβουμε την ευθύνη που μας αναλογεί για το άδικο αυτού του κόσμου. Και κάπου εκεί- μέσα στον καταιγισμό πυροβολισμών, στις πομπώδεις ατάκες και στα επαναστατικά τραγούδια- ολοκληρώνεται η επαφή μας με το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη...

Την επόμενη ημέρα επιστρέφουμε στη μίζερη δουλειά μας, στην τακτοποιημένη νοικοκυρίστικη ζωή μας και ειρωνευόμαστε οποιονδήποτε στην πραγματική ζωή λέει και πράττει όσα οι αγαπημένοι μας ήρωες στην τηλεοπτική ζωή. Αν τα συναισθήματα που γεννιούνται μέσα μας την ώρα που βλέπουμε ένα σίριαλ με κοινωνικό μήνυμα, διαβάζουμε ένα αφυπνιστικό βιβλίο ή ακούμε ένα πολιτικό τραγούδι κρατούσαν περισσότερο από τη διάρκειά τους αυτός ο κόσμος θα ήταν σίγουρα πολύ καλύτερος. Τι σας τα λέω, όμως, όλα αυτά; Τώρα είναι ώρα για τα μπάνια τού λαού, αύριο θα έχουμε μια άλλη δικαιολογία...





    

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

Μην το ψάχνετε, ο Σόρος φταίει, είμαι σίγουρος...

Σε σειρά ευρωπαϊκών χωρών έχει παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια να μένουν ακυβέρνητες επί μήνες ολόκληρους, αλλά η δημόσια διοίκηση να λειτουργεί σαν όλα να ήταν όπως πρέπει. Στην Ελλάδα, πάλι, αρκεί να προκηρυχθούν εκλογές για να παγώνουν σχεδόν όλα στο Δημόσιο. Το πολιτικό μας σύστημα, με τη συνεπικουρία διαφόρων μορφών επιχειρηματικών συμφερόντων, συντηρεί ένα μοντέλο διαπλοκής των υποτίθεται διακριτών εξουσιών- νομοθετικής, εκτελεστικής, δικαστικής, μιντιακής- σε τέτοιο βαθμό ώστε τίποτα να μην συμβαίνει που να μην δημιουργεί την αίσθηση στον μέσο πολίτη πως από πίσω κρύβεται μια συνωμοσία, κατά προτίμηση των Εβραίων γενικότερα ή του Τ. Σόρος ειδικότερα...

Δίνει εντολές η κυβέρνηση, εν μέσω θύελλας για την τραγωδία στην Ανατολική Αττική, για την καλυτέρευση των συνθηκών κράτησης των μελών τής "17Ν" προκειμένου να θωπεύσει το αναρχικό της ακροατήριο; Όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο μάλλον πιστεύουν ότι οι αναρχικοί είναι περισσότεροι κι από τους δημόσιους υπάλληλους σε αυτήν τη χώρα κι από στιγμή σε στιγμή θα εκκινήσουν από την πλατεία Εξαρχείων για να καταλάβουν κάθε γωνιά της. Γι' αυτό και η κυβέρνηση των "αναρχοάπλυτων" τους χρειάζεται στο πλευρό της...

Δεν αμφιβάλλω πως με κυβέρνηση της Αριστεράς η δικαστική εξουσία αισθάνεται πιο απελευθερωμένη στο να εφαρμόζει τη νομοθεσία και για τους αντάρτες πόλεων κρατούμενους. Πουθενά, άλλωστε, δεν αναφέρεται πως θα πρέπει πρώτα να μετανοήσουν για τα εγκλήματά τους για να πάρουν άδειες ή να μεταχθούν σε άλλες φυλακές.

Όποιος ονειρεύεται τέτοιου είδους σωφρονιστικό σύστημα ας αναζητήσει χρονοκάψουλα κι ας μεταφερθεί στη χιτλερική Γερμανία ή στη σταλινική Σοβιετική Ένωση. Οι δημοκρατίες που εκδικούνται απλώς στρώνουν το έδαφος για την άνθιση των εχθρών τους... 





  

Κυριακή, 5 Αυγούστου 2018

Αν είχαν σκοτωθεί δικοί μου στο Μάτι θα έβλεπα λιγότερες ταινίες εκδίκησης...

Αρκετοί παρακολουθούν περισσότερες αμερικανικές ταινίες εκδίκησης από αυτές που μπορούν να αναλύσουν. Γι' αυτό και σε κάθε περίπτωση που απασχολεί την επικαιρότητα επαναφέρουν το λαϊκιστικό επιχείρημα του τύπου "τι θα έκανες εσύ αν είχαν σκοτωθεί δικοί σου στο Μάτι" ή "αν είχε σκοτώσει ο Δ. Κουφοντίνας κάποιον συγγενή ή φίλο σου". Γι' αυτούς η απόδοση δικαιοσύνης συνδέεται άμεσα με το βρασμό ψυχής, με το οφθαλμός αντί οφθαλμού και με ξεκαθάρισμα λογαριασμών α λα Φαρ Ουέστ. Είναι, όμως, αυτός ο τρόπος για να απονέμεται δικαιοσύνη;

Η απάντησή μου είναι ένα ένα απερίφραστο "όχι". Αλίμονο αν στη δημοκρατία τοποθετούσαμε στη θέση των δικαστών τούς συγγενείς των θυμάτων ή επιτρέπαμε τη λαϊκή αυτοδικία ως μέσο επίλυσης των διαφορών. Ο δικαστής πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο αμερόληπτος κι αυτό προϋποθέτει, το λιγότερο, να μην έχει συγγενική, φιλική ή οποιαδήποτε άλλη συναισθηματική σχέση με τον δικαζόμενο ή τα όποια θύματά του...

Ο Δ. Κουφοντίνας, για παράδειγμα, είναι δολοφόνος, αλλά δεν έχει παραβιαστεί καμία ποινική ή δικονομική διάταξη για χατίρι του. Ίσα ίσα που άργησε πολύ να πάρει την πρώτη του άδεια λόγω, βεβαίως, πολιτικών σκοπιμοτήτων...

Το ίδιο συμβαίνει και με τα "κεφάλια" που πρέπει να πέσουν για την τραγωδία στην Ανατολική Αττική. Η λογική επιτάσσει ως αυτονόητο ότι αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί ούτε μεσούσης της κρίσης ούτε χωρίς να έχουν προκύψει τα πρώτα στοιχεία ώστε να αξιολογηθούν καταλλήλως...

Καλώς ή κακώς οι ανθρωποθυσίες "γίνονται" πλέον μόνο στα αρχαία θέατρα ανά τη χώρα, όπου αυτήν την εποχή παίζονται τραγωδίες των μεγάλων μας συγγραφέων. Όσοι θέλουν να τις φέρουν στο σήμερα ας περιοριστούν στην παρακολούθηση ταινιών με πρωταγωνιστή τον Χάνιμπαλ Λέκτερ για να κορέσουν την ανθρωποφαγία τους...




Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Για να γκρεμιστούν τα αυθαίρετα πρέπει όλα τα κόμματα να οδηγούν τις μπουλντόζες...

Είναι ελάχιστοι, αν υπάρχει έστω κι ένας, οι βουλευτές και του σημερινού Κοινοβουλίου οι οποίοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, είτε με τη σημερινή τους ιδιότητα είτε ως στελέχη τής τοπικής αυτοδιοίκησης είτε λόγω της φύσης τού επαγγέλματός τους, δεν έχουν συνδράμει στη νομιμοποίηση έστω κι ενός αυθαίρετου. Φυσικά δεν το έπραξαν γιατί μισούν το περιβάλλον ή επειδή θέλουν νεκρούς από πυρκαγιές...

Η νομιμοποίηση αυθαιρέτων συνιστά για την ελληνική κοινωνία ένα τόσο διαδεδομένο ρουσφέτι όσο ο διορισμός στο Δημόσιο ή μια καλή μετάθεση στο στρατό. Οι ψηφοφόροι- πελάτες το απαιτούν και οι πολιτικάντηδες όλων των παρατάξεων τους πετούν το κοκαλάκι...

Κι επί ΣΥΡΙΖΑ είναι αλήθεια ότι προωθήθηκε νομοθεσία που έκλεινε το μάτι στους αυθαιρεσιούχους, την ίδια ώρα που υπουργοί και η περιφερειάρχις Αττικής συνέβαλαν στο παιχνίδι των καθυστερήσεων υλοποίησης των πρωτοκόλλων κατεδάφισης, με συνέπεια η παρανομία να διαιωνίζεται. Η, έστω μετά από την τραγωδία, έμπρακτη μεταμέλεια που δείχνει η κυβέρνηση- με την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι η διάθεση για σύγκρουση δεν θα καταλαγιάσει μόλις κοπάσει η μπόρα- αποτελεί ένα καλό βήμα για την επαναφορά τής νομιμότητας, αν προϋπήρξε ποτέ, και τη διόρθωση στρεβλώσεων δεκαετιών. Προβληματίζει, ωστόσο, η στάση τής ΝΔ, η οποία και την Τετάρτη ακόμα προσανατολιζόταν να μην ψηφίσει την τροπολογία για την επιτάχυνση των κατεδαφίσεων, ενώ υψηλόβαθμα στελέχη της ισχυρίζονται και σήμερα πως η Ελλάδα δεν είναι Μονακό κι Ελβετία και γι' αυτό δεν πρέπει να μπουν μπουλντόζες όπου πρέπει να μπουν...

Το πολιτικό κόστος δεν θα καταπολεμηθεί με ευχολόγια ούτε έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε πότε θα διαμορφωθούν πολίτες κι όχι πελάτες. Γι' αυτό κι απαιτείται τώρα κομματική συνεννόηση και κοινή στάση τουλάχιστον στα αυτονόητα.

Στα τελευταία περιλαμβάνεται, για παράδειγμα, η άμεση κατεδάφιση ετοιμόρροπων κτιρίων ή κτισμάτων σε αναδασωτέες περιοχές, σε ρέματα, στα 500 μέτρα από τη θάλασσα ή στον εθνικό δρυμό. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως και σε αυτήν την περίπτωση το θαύμα τού σχηματισμού κοινού μετώπου σε βάρος τής αυθαιρεσίας δεν θα διαρκέσει περισσότερο από το χρόνο που η τραγωδία τής Ανατολικής Αττικής θα φιγουράρει στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων...




Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2018

Θεέ μου, τι σου έκαναν;...

Είναι από τα κεντρικά πρόσωπα των ημερών οι παράπλευρες απώλειες της κοινής λογικής, η οποία γι' άλλη μια φορά βγήκε πληγωμένη από μια δοκιμασία. Αναφέρομαι σε ορισμένα μέσα ενημέρωσης που συνέχισαν την προπαγάνδα τους σε βάρος τής δημοσιογραφίας και την ώρα που μια χώρα μετρούσε νεκρούς, καθώς και τους θεομπαίχτες, εκείνους δηλαδή που βγάζουν πολύ γερό μεροκάματο επικαλούμενοι το θεό για να δικαιολογούν το βαθύ σκοταδισμό τους και την αθεράπευτη μισαλλοδοξία τους...

Οι εντολοδόχοι εκτελεστές πληρωμένων πολιτικών ή επιχειρηματικών συμβολαίων κρύβονται πίσω από τη φαινομενικώς αθώα ανάγκη τού κοινού για πληροφόρηση κι από την υποχρέωση άσκησης κριτικής στην εξουσία προκειμένου να λειτουργούν σαν το μακρύ χέρι συμφερόντων που δεν έχουν καμία σχέση με τη δημοσιογραφία. Αν, άλλωστε, προτεραιότητά τους ήταν να ξεσκεπάσουν την αλήθεια θα έθεταν τα ίδια ερωτήματα σε όλους και θα κρατούσαν τη ζυγαριά στη μέση...

Από τον τρόπο, ωστόσο, που καλύπτουν την επικαιρότητα αποκαλύπτεται ότι στόχος τους δεν είναι ούτε η πληροφόρηση του πόπολου ούτε ενδιαφέρονται για την πραγματικότητα, με κορυφαία, βεβαίως, ύβρι τη δημοσιοποίηση εικόνων από τα απανθρακωμένα πτώματα. Αλίμονο αν αποδεχθούμε ότι δημοσιογραφία είναι η ικανοποίηση των χυδαιότερων ενστίκτων μας...

Και, φυσικά, έχουμε εκείνους με τα ράσα ή που ρασοφέρνουν και οι οποίοι ταυτίζουν ανθρώπινες τραγωδίες με θεϊκές τιμωρίες. Αν ο θεός τα έχει βάλει με την Ελλάδα γιατί έχει άθεο πρωθυπουργό γιατί την άφησε να χρεοκοπήσει όταν είχε πρωθυπουργούς που φιλούσαν την εικόνα τής Παναγίας;

Μήπως είναι άθεος κι ο Κ. Καραμανλής γι' αυτό και μαρτύρησε η Ηλεία το 2007; Κι ο Γ. Τράγκας γιατί δεν ανοίγει το εξοχικό που με τόσο ξέπλυμα έχτισε στη Νίκαια της Γαλλίας για να φιλοξενήσει πυρόπληκτους που τόσο πολύ, κατά τα άλλα, αγαπά; Ρητορικές ερωτήσεις για ένα λαό που έχει μάθει να μηρυκάζει τη μιζέρια και τη φιλαργυρία του κάτω από στρώματα κομπλεξισμού, θεοπληξίας, ωχαδερφισμού και μετάθεσης ευθυνών στους άλλους, πάντοτε στους "κακούς" άλλους...   

 




Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018

Λίγη ντροπή κύριε Μητσοτάκη...

Ας υποθέσουμε πως ο Αλ. Τσίπρας γνώριζε επιβεβαιωμένα, δηλαδή τουλάχιστον από δύο πηγές, ότι υπήρχαν νεκροί στην Ανατολική Αττική. Τι νόημα θα είχε να ενημέρωνε αμέσως τον ελληνικό λαό, πέρα από το να προκαλούσε επιπλέον πανικό στον ήδη υπάρχοντα; Με την ένταση, εξάλλου, την ταχύτητα και την πολυεστιακότητα της φωτιάς κανένας ειδικός από όσους έχω ακούσει ή διαβάσει δεν έχει ισχυριστεί πως θα μπορούσε να εκκενωθεί μια περιοχή 20.000 ατόμων σε ικανό χρόνο για να σωθούν ζωές. Εκτός αν φταίει για τους νεκρούς πως οι κάτοικοι δεν φορούσαν βρεγμένα ρούχα, όπως υποστήριξε ο Κ. Μητσοτάκης προσθέτοντας άλλη μια ανοησία στις εκατοντάδες τις οποίες έχει "συνεισφέρει" στο δημόσιο διάλογο...

Αν ο Αλ. Τσίπρας δεν είχε μεταβεί στο κέντρο επιχειρήσεων το βράδυ τής προηγούμενης Δευτέρας ή δεν είχε επισκεφθεί το Μάτι, η ΝΔ και τα μιντιακά της φερέφωνα θα μιλούσαν για εγκληματικά απόντα πρωθυπουργό, λες κι εκείνος έπρεπε να δίνει τις εντολές στους πυροσβέστες για το τι θα πράξουν. Δημοσιογράφος έφτασε στο σημείο να κατηγορήσει την κυβέρνηση γιατί από τα ελικόπτερα δεν πετούσαν σωσίβια σε όσους βρίσκονταν στη θάλασσα...

Ούτε είναι δυνατό να ευθύνονται μόνο ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί του και η περιφερειάρχις που ανήκει στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά να μην έχουν καμία ευθύνη οι δήμαρχοι που ανήκουν στη ΝΔ. Στην αντιπολίτευση γενικότερα έχουν ένα σωρό ερωτήματα τα οποία θα έθεταν από την ανάποδη αν η κυβέρνηση δεν είχε πράξει ό,τι έπραξε...

Στέκονται, κι ορθώς, στο ότι κανένας κυβερνητικός δεν έχει ζητήσει συγγνώμη ή δεν έχει παραιτηθεί. Από την άλλη, ωστόσο, έχει ζητήσει συγγνώμη κανένας από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ για τις δεκαετίες οικοδομικής ψηφοθηρικής αυθαιρεσίας ή είχε παραιτηθεί ποτέ "γαλάζιος" ή "πράσινος" υπουργός λόγω φωτιών; Κοντολογίς, από πουθενά δεν προκύπτει ότι είχαμε εκατόμβη νεκρών γιατί κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ κι όχι η ΝΔ. Γι' αυτό και η αντιπολίτευση πάνω σε πτώματα ρίχνει τον Κ. Μητσοτάκη ακόμα πιο βαθιά στο ολόδικό του πηγάδι της πολιτικής ξετσιπωσιάς...





Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2018

Η φωτιά δεν θα έσβηνε αν ο Τσίπρας φορούσε στολή πυροσβέστη...

Συνιστά χαρακτηριστικό δείγμα παθογένειας μιας χώρας η εικόνα τού όποιου πρωθυπουργού ή προέδρου της στο κέντρο επιχειρήσεων κατά τη διάρκεια μιας οποιασδήποτε φυσικής καταστροφής μόνο και μόνο γιατί αυτό επιτάσσει η επικοινωνιακή διαχείριση. Αν στην περίπτωση πυρκαγιάς, για παράδειγμα, ο πολιτικός ηγέτης δεν έχει εργαστεί ποτέ στη ζωή του ως πυροσβέστης τι νόημα έχει να συντονίζει πυροσβεστικές επιχειρήσεις μόνο και μόνο για να μην ισχυρίζονται τα μίντια πως ήταν απών; Το καταλαβαίνω να βρεθεί στο πεδίο και να συμπαρασταθεί ψυχικώς στα θύματα και στους διασώστες τους, αλλά η αποτελεσματικότητά του δεν κρίνεται από το αν του πάει η στολή τού πυροσβέστη, του αστυνομικού ή του πιλότου...

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αλ. Τσίπρας δεν θα κριθεί για το αν έδωσε ή δεν έδωσε εντολή εκκένωσης ή αν γνώριζε ότι υπήρχαν νεκροί κατά την πρώτη σύσκεψη. Όταν οι περισσότεροι ειδικοί αναρωτιούνται αν πράγματι υπήρχε περιθώριο να γίνουν πολλά για να σωθούν ζωές με βάση τα δεδομένα τής περιοχής, την ταχύτητα των ανέμων και τον αριθμό των μετώπων, τα πραγματικά ερωτήματα που πρέπει να τεθούν στον πρωθυπουργό και στους υπουργούς του είναι γιατί δεν έκαναν τίποτα για να αντιμετωπίσουν την πολεοδομική αυθαιρεσία στα τριάμισι χρόνια που βρίσκονται στην κυβέρνηση και το αν είναι ικανοποιημένοι με τους ανθρώπους που επέλεξαν για την πολιτική προστασία και το πλαίσιο δράσης της, όπως για τα μέτρα πρόληψης των πυρκαγιών. Ο αρμόδιος υπουργός Χρ. Σπίρτζης, για παράδειγμα, δεν θα μπορούσε παραλλήλως με τα απείρως πιο επικοινωνιακώς φιλικά εγκαίνια νέων εθνικών οδών να βάλει φρένο και να εκκινήσει τις διαδικασίες αναδόμησης περιοχών που χτίστηκαν πάνω στην ασυδοσία;...

Και, αλήθεια, στις πόσες φυσικές καταστροφές θα αναλάβει μέρος έστω της ευθύνης τους η φιλόδοξη Ρ. Δούρου; Τι έχει προχωρήσει στα τέσσερα χρόνια που είναι περιφερειάρχις όσον αφορά ουσιαστικά έργα προστασίας τού πληθυσμού κι όχι βιτρίνας; Δεν νομίζω, ωστόσο, πως την ενδιαφέρουν και πολύ, αφού το μυαλό της βρισκόταν εξ αρχής στην κεντρική πολιτική σκηνή και στο πώς θα γίνει Τσίπρας στην θέση τού Τσίπρα, αποκτώντας τις καλύτερες διασυνδέσεις με τα μέσα ενημέρωσης και τα αφεντικά τους, δίχως να στενοχωρεί κανένα. Πρόκειται, δηλαδή, για τη γυναικεία εκδοχή τού "κύριος Τίποτα"...



Κυριακή, 29 Ιουλίου 2018

Άλλο ικανοποιητικός κυβερνήτης κι άλλο σπουδαίος ηγέτης...

Η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης από τον πρωθυπουργό θα είχε μεγαλύτερη αξία αν είχε συμβεί από την πρώτη ημέρα κι όχι ύστερα από την κατακραυγή που ακολούθησε την τραγωδία. Κι ο Αλ. Τσίπρας, άλλωστε, έχει ατομική ευθύνη πρωτίστως για την άναρχη δόμηση και τις γενικότερες αυθαιρεσίες στο Μάτι και πολύ δευτερευόντως για τις όποιες επιχειρησιακές αδυναμίες. Δεν περιμένω από έναν πρωθυπουργό να δίνει εντολές στους πυροσβέστες ή στους αστυνομικούς για να κάνουν τη δουλειά τους, αλλά μετά από τριάμισι χρόνια στην εξουσία θα όφειλε να είχε αψηφήσει το πολιτικό κόστος και να είχε δώσει τις εντολές για ελέγχους που έδωσε τελικώς μετά από τη φωτιά πολύ νωρίτερα...

Είναι, όμως, αυτό το άτιμο το πολιτικό κόστος που δεν επιτρέπει σε αυτήν τη χώρα να διασωθεί. Από μικροκομματική άποψη είναι κατανοητό γιατί μια κυβέρνηση που ψήφισε ένα τρίτο μνημόνιο όταν είχε υποσχεθεί πως θα τα έσκιζε και θα ήταν ημέρα μεσημέρι δεν βρήκε το θάρρος να βάλει έναν ακόμα μπελά στο κεφάλι της ερχόμενη απέναντι στα μικρά και μεγάλα συμφέροντα που έχουν μετατρέψει περιοχές τής Αττικής σε αυθαίρετες πολιτείες. Γι' αυτό και συνιστά θράσος κι από την πλευρά τής αντιπολίτευσης να κατηγορεί τους σημερινούς κυβερνώντες γιατί δεν αντιμετώπισαν παθογένειες που είτε γεννήθηκαν είτε ανδρώθηκαν επί δικών της ημερών...

Γι' αυτό είναι, ωστόσο, που χρειαζόμαστε πεφωτισμένες ηγεσίες που θα αψηφούν το προσωρινό κόστος για χάρη τού διαχρονικού δημόσιου συμφέροντος. Σε διαφορετική περίπτωση τι νόημα έχει να μας κυβερνά η Αριστερά κι όχι η δεξιά;...

Δεν θέλω να είμαι άδικος. Ο Αλ. Τσίπρας έχει προωθήσει νομοθεσία στο επίπεδο των θεσμών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που για τα ελληνικά δεδομένα θεωρείται πρωτοποριακή. Παραλλήλως είναι κοντά στην επίλυση του Μακεδονικού με όρους δικαιοσύνης για όλες τις πλευρές.

Αυτά από μόνα τους είναι ικανά ώστε ο ιστορικός τού μέλλοντος να φανεί τουλάχιστον επιεικής μαζί του. Διστάζει, ωστόσο, ακόμα να κάνει το μεγάλο άλμα που θα τον μετατρέψει από έναν ικανοποιητικό κυβερνήτη σε έναν σπουδαίο ηγέτη...

Το είδαμε στο πρόσφατο παρελθόν με το διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας που παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες, το βλέπουμε ξεκάθαρα σήμερα με τα αυθαίρετα της Αττικής. Ο πρωθυπουργός δεσμεύτηκε πάνω από τα φέρετρα δεκάδων συμπολιτών μας πως θα πάρει μέτρα. Αυτή είναι μια καλή αρχή, αλλά θα την χειροκροτήσω μόνο όταν κι εφόσον φτάσει μέχρι το τέλος...




Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2018

Πλην των παιδιών, ποιος, αλήθεια, ανάμεσά μας είναι αθώος;...

Αμόκ αιτημάτων για παραιτήσεις έχει καταλάβει την ελληνική κοινωνία, η οποία σοκαρισμένη όπως είναι και μαθημένη να βλέπει στον άλλο τον εχθρό αδυνατεί για μια ακόμα φορά να προχωρήσει στην απαραίτητη ενδοσκόπηση η οποία θα την απαλλάξει από μελλοντικές τραγωδίες. Αν εξαιρέσουμε τα παιδιά- αρκετά, μάλιστα, βρήκαν τραγικό θάνατο στην Αττική- πόσοι, αλήθεια, ανάμεσά μας μπορούμε να ισχυριστούμε πως είμαστε αθώοι των παθογενειών που οδήγησαν στην καταστροφή; Ιδίως όσοι κατοικούν στις περιοχές που χτυπήθηκαν, πριν βρίσουν τον επόμενο πολιτικό που θα τους επισκεφθεί και ζητήσουν το κεφάλι του στον τορβά ας αναλογιστούν αν τα εποίησαν όλα καλώς και νομίμως και ήταν η όποια καθυστέρηση της κρατικής μηχανής η αιτία των δεινών τους κι όχι το ότι ζούσαν επί χρόνια σε αυθαίρετες κατασκευές σε αυθαίρετους συνοικισμούς- αυτόνομες πολιτείες...

Έχω μεγαλώσει στην Ελλάδα κι επομένως γνωρίζω πόθεν προέρχεται αυτή η ψύχωση με τις παραιτήσεις πριν ακόμα κηδευτούν τα θύματα της όποιας τραγωδίας και δίχως να γνωρίζουμε τι συντέλεσε περισσότερο σε αυτή. Είναι αυτή η πρωτόγονη τάση μας, την οποία η οικογένεια, το σχολείο και οι υπόλοιποι κοινωνικοί θεσμοί είτε αδιαφορούν γι' αυτή είτε την υποθάλπουν, να αναζητάμε αποδιοπομπαίους τράγους για τις δυστυχίες μας.

Το έκαναν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι για τους οποίους είμαστε τόσο υπερήφανοι, γιατί να μην το κάνουμε κι εμείς, τα "μπάσταρδα" των φυλετικών επιμειξιών που ακολούθησαν μέσα στους αιώνες; Σε αυτό το πλαίσιο, δεν φταίω που έχτισα σπίτι σε καμένη περιοχή, δίχως πολεοδομικό σχέδιο, δίχως πρόσβαση στο δρόμο ή στη θάλασσα, αλλά ο κακός υπουργός που όταν με περικύκλωσε η φωτιά δεν έστειλε γρήγορα το πυροσβεστικό όχημα που κάποιος άλλος "σπουδαίος" συμπολίτης μου είχε εμποδίσει καταλαμβάνοντας τη Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης...

Πόσο ανακουφιστικό για τη συλλογική μας ευθύνη θα ήταν αν είχε παραιτηθεί ένας υπουργός, η περιφερειάρχις, κάποιος δήμαρχος ή ακόμα κι ο πρωθυπουργός. Το προσμένουμε ως λύτρωση για τις δικές μας διαχρονικές ευθύνες, οι οποίες στη συγκεκριμένη περίπτωση μόνο ασήμαντες δεν είναι...

Αν ερχόταν η πολυπόθητη παραίτηση, θα μπορούσαμε να επιστρέψουμε καθησυχασμένοι μια ώρα αρχύτερα στο "business as usual" και να ξαναχτίζαμε τα αυθαίρετά μας πείθοντας και τον εαυτό μας ότι δεν φταίμε οι ίδιοι αλλά εκείνοι που παραιτήθηκαν. Κάπως έτσι θα περιμέναμε τη νέα συμφορά να μας χτυπήσει την πόρτα, πιστεύοντας ότι πρόκειται για φυσικό κι όχι ανθρώπινο φαινόμενο και το οποίο είμαστε σε θέση να καταλαγιάσουμε με μια ανθρωποθυσία...




Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2018

Ο στρατηγός άνεμος δεν θα σκότωνε δίχως στρατιώτες...

Όταν οι νεκροί από τη φωτιά τής Ανατολικής Αττικής μπορεί να ξεπεράσουν ακόμα και τους 100, τότε η ευθύνη δεν βαραίνει αποκλειστικώς το "στρατηγό άνεμο". Δίχως "στρατιώτες" δεν θα μπορούσε να πετύχει και πολλά. Η φύση, άλλωστε, είναι πολύ βολικός αποδιοπομπαίος τράγος αφού δεν έχει ανθρώπινη φωνή για να μιλήσει και να εξηγηθεί.

Όλοι, μα όλοι έχουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης: η κυβέρνηση, ο κρατικός μηχανισμός, η τοπική αυτοδιοίκηση, εκείνοι που έχτισαν και κατοίκησαν περιοχές δίχως σχέδιο πόλης και διαφυγής σε περίπτωση κινδύνου. Ο επιμερισμός τής ευθύνης είναι δύσκολο να συμβεί όταν ακόμα υπάρχουν τόσοι αγνοούμενοι κι άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια για να σταθούν στα πόδια τους. Αλίμονο, όμως, αν απαγορεύσουμε στα μέσα ενημέρωση και, κατ' επέκταση, στους πολίτες να θέτουν ερωτήματα και να ζητούν απαντήσεις. Αν μη τι άλλο, το χρωστάμε στους νεκρούς και στις οικογένειές τους...

Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως τις επόμενες ημέρες ο ένας θα κατηγορεί τον άλλο με επιχειρήματα που σε αρκετές περιπτώσεις θα στέκουν, αλλά που στο τέλος θα δημιουργούν ένα τέτοιο σκοτεινό πέπλο ώστε να μην μπορούμε να διακρίνουμε τίποτα πίσω από αυτό κι όλοι να καταλήξουμε στο ότι είμαστε αθώοι για να ξεμπερδεύουμε με την αλήθεια. Δεν θα είναι η πρώτη φορά άλλωστε. Από την άλλη, η καταστροφή, όσο κυνικό κι αν διαβάζεται, μας προσφέρει την ευκαιρία να χτίσουμε από την αρχή περιοχές οι οποίες χτίστηκαν στο πόδι, δίχως συνεννόηση και στοιχειώδη μέτρα προφύλαξης. Αν είναι, όμως, να ξαναχτιστούν καμμένα σπίτια όπως ήταν πριν, αποκλεισμένα δηλαδή από δρόμους και την θάλασσα, και χωρίς κάποιο σχέδιο πόλης που να δημιουργεί δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις τότε θα είναι σαν να ξαναπροσκαλούμε το χάρο να περάσει μια βόλτα από τα μέρη μας...








Τρίτη, 24 Ιουλίου 2018

Η αλληλεγγύη θα σώσει τον κόσμο...

Η Δικαιοσύνη οφείλει να πράξει τα δέοντα και να ανακαλύψει αν πίσω από την εθνική τραγωδία κρύβεται μόνο ο "στρατηγός άνεμος" ή κι ο ανθρώπινος παράγοντας, με ελληνική ή ξένη υπηκοότητα. Το ότι ξέσπασαν φωτιές στην Αττική σε πολλά μέτωπα κι εστίες και, μάλιστα, σε απομακρυσμένα το ένα από το άλλο σημεία είναι ενδεικτικό του ότι τίποτα δεν έγινε τυχαία...

Όπως, βεβαίως, δεν είναι η φύση που εκδικείται, αλλά ο άνθρωπος που αυτοκαταστρέφεται όταν ρημάζει για να χτίσει ή για να απομυζήσει τη γη έως τελικής εξάντλησης των αποθεμάτων και των πόρων της. Όταν σε αυτήν τη χώρα εν έτει 2018 δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμα κτηματολόγιο και δασικοί χάρτες είναι κατά κάποιο τρόπο φυσιολογικό ορισμένες φορές η ασυδοσία να οδηγεί και σε ανείπωτο δράμα. Μερικές φορές, μάλιστα, τα θύματα υπήρξαν και θύτες, αν αναλογιστούμε πως πολλά από τα ακίνητα που καταστράφηκαν είχαν χτιστεί πάνω στη στάχτη προηγούμενων πυρκαγιών...

Τις παθογένειες της φυλής μας τις ξέρουμε, τις αναπαράγουμε και ποτέ δεν τις διορθώνουμε. Ας μην είμαστε, όμως, μόνο μίζεροι κι ας δώσουμε την αξία που του αναλογεί και στο αίσθημα της αλληλεγγύης για τον πόνο τού άλλου που μας διακατέχει όταν προκύπτει συμφορά. Ναι, είμαστε δύσκολοι στο να μοιραζόμαστε τη χαρά κι αναζητάμε τρόπους να τη διαβάλλουμε, αλλά δεν είναι ασήμαντο να προσφέρεις το χέρι σου σε κάποιον πεσμένο για να σηκωθεί. Κι αυτό κάνουν σήμερα πολλοί Έλληνες, οι οποίοι προσφέρουν υλική και ψυχική βοήθεια στους συμπολίτες μας που υποφέρουν δίχως να περιμένουν ανταλλάγματα, τουλάχιστον όχι σε αυτήν τη ζωή...





Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2018

Welcome to Greece, the land of the "arpachti"...

Η διεθνής συγκυρία- πολεμικές συρράξεις στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, καθώς και το πραξικόπημα στην Τουρκία- βοήθησε πολύ στην αύξηση του αριθμού των τουριστών στην Ελλάδα. Δεν θα σταθώ στην ποιότητά τους, αφού αρκετοί από αυτούς την βγάζουν με τα λιγότερα δυνατά έξοδα, αν και θα έπρεπε να είναι στόχος και οι πιο εύποροι από τις χώρες τής Δύσης, της Βαλκανικής, τη Ρωσία ή την Κίνα και την Ιαπωνία. Θα σταθώ, όμως, στη νοοτροπία τής αρπαχτής που ζει και βασιλεύει και δεν επιτρέπει στον ελληνικό τουρισμό να αξιοποιήσει όλες τις δυνατότητές του...

Δεν είναι δυνατό εν έτει 2018 οι ξένοι, για παράδειγμα, να πληρώνουν διπλάσιες τιμές για τα ίδια προϊόντα ή υπηρεσίες από τους Έλληνες σαν να είναι όλοι τους κουτόφραγκοι που θα αποδεχθούν ό,τι κι αν τους σερβίρουμε ή οι τιμές να βρίσκονται στα ύψη γενικότερα με τη λογική πως σε ένα μήνα κάποιοι πρέπει να βγάλουν τα έξοδα όλης της χρονιάς. Αυτός ο τόπος έχει καλοκαιρία τους περισσότερους μήνες τού χρόνου. Όσοι, επομένως, θεωρούν τον εαυτό τους ανίκανο να απασχοληθεί σε άλλο τομέα ας διερευνήσουν τις επιλογές τους για την επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου πριν επιδοθούν στην αισχροκέρδεια...

Αργά ή γρήγορα η κατάσταση στη γειτονιά μας θα εξομαλυνθεί κι εμείς θα έχουμε χάσει μια ακόμα ευκαιρία να μετατρέψουμε σε μόνιμο ένα συγκυριακό όφελος. Κι ο τουρισμός δεν αποτελεί μόνο τη βαριά βιομηχανία μας, αλλά και μια καθαρή εικόνα ενδεχομένως της νοοτροπίας με την οποία θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας την εποχή των μνημονίων για να επιστρέψουμε στην Ελλάδα της φούσκας και του εύκολου κέρδους...

 

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Τζιχαντιστές όταν φτάνουν στις ακτές μας, ήρωες όταν κερδίζουν Μουντιάλ...

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που δεν πανηγυρίζουν μια εθνική επιτυχία αν σε αυτή έχουν λάβει μέρος μετανάστες ή παιδιά μεταναστών. Δεν συμμερίζομαι τον κομπλεξισμό, τον απομονωτισμό κι εν τέλει τη μισαλλοδοξία τους, αλλά η στάση τους είναι πολύ πιο έντιμη σε σύγκριση με εκείνους που, για παράδειγμα, αποκαλούν αποβράσματα και βιαιοπραγούν σε βάρος των μη γηγενών, αλλά όταν έρχεται η ώρα η εθνική τους ομάδα να σηκώσει το παγκόσμιο κύπελλο χάρη σε αυτούς βγαίνουν στους δρόμους και πανηγυρίζουν για το μεγαλείο τής φυλής...

Η εθνική ομάδα τής Γαλλίας δεν ήταν η μοναδική που αξιοποίησε μετανάστες σε αυτό το Μουντιάλ. Το ποδόσφαιρο, άλλωστε, αποτελεί έναν από τους χαρακτηριστικότερους καθρέφτες των πολυπολιτισμικών κοινωνιών μας, οι οποίες συνιστούν θησαυρό όταν τις αποδεχόμαστε κι ενσωματώνουμε σε αυτές όσους για διάφορους λόγους βρεθούν στα μέρη μας. Οι δήθεν ξένοι, άλλωστε, Γάλλοι διεθνείς το πρώτο που έκαναν όταν κέρδισαν το κύπελλο ήταν να φιλήσουν το εθνόσημο, δείγμα τού ότι η αγάπη για την πατρίδα που δέχθηκε εκείνους και τους γονείς τους δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των αυτοχθόνων λευκών...

Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως οι μεγάλες δυνάμεις τής Ευρώπης χρωστούν πολύ περισσότερα από μία συγγνώμη στους λαούς τής Αφρικής, της Μέσης Ανατολής, της νοτιοανατολικής Ασίας, αλλά και της Αμερικής τους οποίους εξολόθρευσαν ή αφαίμαξαν μέσα στους αιώνες και σήμερα τους αντιμετωπίζουν σαν παρίες οι οποίοι απειλούν τη συνοχή της. Τα κλειστά σύνορα αποτελούν ευρωπαϊκή ντροπή κι αν ο ανθρωπισμός δεν είναι ικανός παράγοντας για να αναγκάσει τους υπεύθυνους γι' αυτό το κατάντημα να τα ανοίξουν ας αναλογιστούν τουλάχιστον πόση παγκόσμια δόξα στερούν από τις χώρες τους όταν δεν εκμεταλλεύονται τα ταλέντα των απελπισμένων τής Γης...

Υ.Γ. Ο vromostomos επιστρέφει την Τρίτη, 24 Ιουλίου.




Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Ο Πούτιν δεν είναι Στάλιν, αλλά όχι γιατί δεν θα το ήθελε...

Πρέπει να είσαι αφελής για να πιστεύεις ότι όλος αυτός ο φιλορωσισμός και η "λαϊκή αγανάκτηση" για τη Συμφωνία των Πρεσπών δεν ήταν, σε σημαντικό βαθμό έστω, "made in Putin". Φυσικά και υπάρχουν και οι αγνοί πατριώτες οι οποίοι προσβλέπουν διαχρονικά για διάσωση στο ξανθό γένος, μολονότι αυτό στην πραγματικότητα δεν έχει συμβεί παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις και, το δίχως άλλο, όχι με το αζημίωτο...

Δεν είναι όμως, η κοινή αγάπη για τη χριστιανική Ορθοδοξία ή κάποιος άλλος ιστορικός δεσμός οι παράγοντες που ωθούν πολλούς από όσους έχουν δημόσιο λόγο- κυρίως πολιτικούς κι "αναλυτάδες"- ή επιχειρηματική δραστηριότητα σε αυτήν τη μπανανία που λέγεται Ελλάδα να στρέφονται προς το Μόσκοβο. Οι αποκαλύψεις των τελευταίων ημερών δεν είναι παρά η κορυφή τού παγόβουνου, το οποίο στη βάση του κρύβει μπόλικο "ανιδιοτελές" και "πατριωτικό" μαύρο χρήμα...

Ούτε, βεβαίως, μου προξενεί εντύπωση η διάψευση του ότι πολλοί παπάδες και γνωστοί ακροδεξιοί στη Βουλή ή με φιλοδοξία να μπουν σε αυτή προπαγανδίζουν εδώ και χρόνια το μεγαλείο τού Βλαδίμηρου μόνο και μόνο γιατί λατρεύουν τη σιδερένια του πυγμή. Αν ζούσε ο Σπύρος Καλογήρου θα μιλούσε για "πολλά λεφτά Άρη" τα οποία έχουν διοχετευτεί σε αυτήν τη χώρα για να κλείνει τα μάτια στον αυταρχισμό με τον οποίο διοικεί τη Ρωσία ο Βλ. Πούτιν, στις πολιτικές δολοφονίες του, στις προσαρτήσεις ξένων εδαφών, όπως στην περίπτωση της Κριμαίας, στον περιορισμό της ελευθεροτυπίας και στον με κάθε τρόπο αφανισμό όσων είχαν το "θράσος" να στυλώσουν τα πόδια τους απέναντι στον πρόεδρο της Ρωσίας και τους ολιγάρχες του...

Δεν αντιλέγω πως η Δύση δαιμονοποιεί συχνά τη Ρωσία στην προσπάθειά της να ανακαλύπτει εχθρούς ακόμα κι εκεί όπου αυτοί δεν υπάρχουν. Είναι ιστορικό θέσφατο να δημιουργείς αντιπάλους προκειμένου να διαιωνίζεις το δικό σου σύστημα εξουσίας...

Η πουτινική, ωστόσο, Ρωσία, η οποία δεν αυτοπεριορίζεται ούτε μπροστά στις δολοφονίες αντιφρονούντων σε ξένο έδαφος, δεν είναι καμιά αθώα περιστερά την οποία εκμαυλίζουν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη στη συνείδηση της παγκόσμιας κοινότητας. Ο Βλ. Πούτιν δεν είναι Στάλιν, οι συνθήκες άλλωστε είναι διαφορετικές. Πολύ θα ήθελε, ωστόσο, να είναι κι αυτό συνιστά κυρίως τραγωδία για τον υπερήφανο ρωσικό λαό... 


Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Εκλογές στην Ελλάδα: παροχές, υποσχέσεις, λάσπη, πατριδοκαπηλία...

Όχι ότι χρειαζόμαστε πολλά παραδείγματα για να βεβαιωθούμε για την ανωριμότητα της ελληνικής δημοκρατίας, αλλά οπωσδήποτε το ότι κουβεντιάζουμε για το πότε θα γίνουν οι επόμενες εκλογές από την επαύριο των προηγούμενων λέει πολλά. Μιας κι από τον Οκτώβριο θα συζητείται στη Βουλή η Συνταγματική Αναθεώρηση- αν δεν μας προλάβουν τα γεγονότα- μήπως θα ήταν ουσιαστικό να προστεθεί και μια διάταξη για την υποχρεωτικότητα της τετραετίας ούτως ώστε η πολιτική και κατά συνέπεια κοινωνική και οικονομική σταθερότητα να μην εξαρτώνται από τα μικροκομματικά παιχνίδια;...

Δημοκρατικοί πολίτες δεν διαμορφώνονται όταν αποφασίζουν για τα κοινά κάθε τέσσερα χρόνια ή, έστω, κάθε φορά που διεξάγονται πρόωρες εκλογές. Απαιτείται συνεχής τριβή με τη λήψη αποφάσεων, που απαιτεί πιο αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες...

Κι αν η πολιτική μας ηγεσία δεν έχει το θάρρος να ξεκινήσει μια τέτοια μεταρρύθμιση, ας μας δίνει τουλάχιστον τη δυνατότητα όταν ψηφίζουμε να το κάνουμε δίχως να μας μπερδεύει. Σε αυτό το πλαίσιο κάθε εκλογική διαδικασία- βουλευτικές, ευρωεκλογές, τοπικές εκλογές- πρέπει να διεξάγεται σε διαφορετική ημερομηνία ώστε οι ψηφοφόροι να επικεντρώνουν τη σκέψη τους σε πολύ συγκεκριμένες διακυβεύσεις κι όχι να πολυδιασπάται ώστε κάποιοι να γλιτώσουν την εκλογική συντριβή εκεί που τους καίει περισσότερο, στη Βουλή δηλαδή...

Όπως κι αν έχει, η χώρα έχει μπει σε μια μακρόσυρτη προεκλογική περίοδο η οποία θα περιλαμβάνει όλα όσα μας έχουν συνηθίσει τα πολιτικά κόμματα στο παρελθόν: παροχές, υποσχέσεις, λάσπη, πατριδοκαπηλία είναι μερικά μόνο από τα πατροπαράδοτα "εδέσματα" που θα σερβιριστούν στο πόπολο, το οποίο από την πλευρά του ευχαρίστως θα τα καταναλώσει ελλείψει και σοβαρών εναλλακτικών λύσεων. Η δημοκρατία- ανέκδοτο σε νέες θλιβερές περιπέτειες στη χώρα που ναι μεν τη γέννησε, αλλά της άλλαξε την πίστη...




Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

Πόσο καλύτερη θα ήταν η εθνική Αυστρίας αν δέχονταν στη χώρα τους μετανάστες...

Πολλοί μιλούν για ποδοσφαιρική ηγεμονία τής Ευρώπης με αφορμή το ότι στα ημιτελικά τού Μουντιάλ πέρασαν μόνο ευρωπαϊκές ομάδες και το ότι έχει να το κερδίσει ομάδα από άλλη ήπειρο από το μακρινό 2002. Αρκετοί το αποδίδουν στα χρήματα του Τσάμπιονς Λιγκ, τα οποία έχουν βοηθήσει ποικιλοτρόπως στην ενδυνάμωση των ευρωπαϊκών ποδοσφαιρικών ομάδων. Οι περισσότεροι, όμως, παριστάνουν πως δεν βλέπουν τους μαύρους Σουηδούς, τους Τούρκους Γερμανούς ή τους Άραβες Βέλγους κι όλα εκείνα τα παιδιά προσφύγων και μεταναστών που φορούν το εθνόσημο της νέας τους πατρίδας και το τιμούν και με το παραπάνω...

Ίσως αν και η Αυστρία δεχόταν περισσότερους πρόσφυγες και μετανάστες, η εθνική της ομάδα να ήταν καλύτερη και να είχε συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Κι ας μην ξεχνάμε ότι ο πιο αναγνωρίσιμος Έλληνας αθλητής, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, είναι παιδί Νιγηριανών μεταναστών. Αντί, επομένως, να αναζητάμε συνεχώς εχθρούς και να δαιμονοποιούμε τους ξένους που η απελπισία τούς έσπρωξε στην Ευρώπη θα ήταν προτιμότερο να ανοίξουμε τα μάτια μας και να αντιληφθούμε ότι ο πολιτισμός μας ωφελείται και δεν κινδυνεύει από την πολυπολιτισμικότητα, ιδίως όταν επιτυγχάνεται η ενσωμάτωση, η οποία μετατρέπει όσους δεν γεννήθηκαν στη Γηραιά Ήπειρο ή έστω τα παιδιά τους σε κοινωνούς των ίδιων παραδόσεων κι αξιών...

Προφανώς και η Τουρκία συνιστά μια ασύμμετρη απειλή μπροστά στην οποία θα ήταν εθελοτυφλία αν πιστεύαμε ότι αντιμετωπίζεται δίχως σοβαρή αμυντική θωράκιση. Οφείλουμε, ωστόσο, να βρούμε ειρηνικές λύσεις με όλους τους γείτονές μας προκειμένου να μην διαθέτουμε το θλιβερό προνόμιο να είμαστε δεύτεροι σε ποσοστό τού ΑΕΠ σε αμυντικές δαπάνες μεταξύ των κρατών- μελών τού ΝΑΤΟ. 

Θα ήταν πολυτέλεια ακόμα κι αν δεν προσπαθούσαμε να σταθούμε όρθιοι μετά από μια οκταετία μνημονίων, πολλώ δε μάλλον τώρα. Ή, τουλάχιστον, ας μην μετατρέπουμε τη διαπραγμάτευση με την Αλβανία για τον καθορισμό τής ΑΟΖ σε τηλεοπτικό κουτσομπολιό για νέο κίνδυνο για την εδαφική μας κυριαρχία. Πόσο έλλειμμα εθνικής αυτοπεποίθησης πια;...




Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Ο Κυριάκος έσπειρε εθνικισμό, θερίζει ακροδεξιά κόμματα...

Ανάμεσα στους μύθους που συντηρούν ακροδεξιοί τύπου Γεωργιάδη- Βορίδη- Δ. Καμμένου ή Μπαλτάκου συγκαταλέγεται και η ιδεολογική ηγεμονία τής Αριστεράς μετά από τη μεταπολίτευση. Όλοι αυτοί, βλέπετε, είχαν γαλουχηθεί με μια Αριστερά των "ανταρτοσυμμοριτών", διωκόμενη στις φυλακές και στα ξερονήσια, με πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων και κοινωνικά και κρατικά απόβλητη. Το ότι η κατάσταση εξισορρόπησε μετά από το 1974 είναι μια εξέλιξη με την οποία δεν έχουν ακόμα συμβιβαστεί και γι' αυτό αναζητούν σκιάχτρα εκεί όπου δεν υπάρχουν...

Αν υπήρχε πράγματι τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες ηγεμονία τής Αριστεράς, σε αυτήν τη χώρα θα βασίλευαν η κοινωνική δικαιοσύνη και οι ίσες ευκαιρίες, οι εθνικιστές δεν θα απέτρεπαν την επίλυση των εθνικών μας θεμάτων κι ο εύκολος πλουτισμός δεν θα γινόταν η Σειρήνα που θα μας οδηγούσε στη χρεοκοπία. Αντιθέτως, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες ευδοκιμεί το "φρούτο" των "Μακεδονομάχων", οι οποίοι αρνούνται οποιαδήποτε λύση με την ΠΓΔΜ και συνεπώς τη βαλκανική συνανάπτυξη γιατί για εκείνους οι ξένοι, ιδίως οι γείτονες, είναι μόνο εχθροί και δεν υπάρχει περίπτωση να γίνουν σύμμαχοί μας...

Το κόμμα των Καμμένου- Μπαλτάκου προστίθεται στα υπόλοιπα ακροδεξιά κόμματα- Χρυσή Αυγή, ΑΝΕΛ, Ένωση Κεντρώων, Ελληνική Λύση, Νέα Δεξιά, ΛΑΟΣ. Κι αναρωτιέμαι τι κατάφερε ο Κ. Μητσοτάκης στο όνομα της μη διάσπασης της ΝΔ επιλέγοντας την ακραία θέση για το Μακεδονικό. Περιόρισε ή εξάπλωσε άραγε την ακροδεξιά στη χώρα; Μάλλον το δεύτερο με συνέπειες όχι μόνο εθνικές, αλλά και για τον ίδιο αφού μαζί με τους λεβέντηδες, τους βελόπουλους, τους κρανιδιώτες και τους καρατζαφέρηδες θα κονταροχτυπηθεί εν ονόματι της πατριδοκαπηλίας στα λασποτόπια τού εθνικισμού...




Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

Αυτοπαγιδευμένοι στη σπηλιά και διώξαμε τους διασώστες στο εξωτερικό...

"Από τη στιγμή που υπήρξε το Άουσβιτς, θεός δεν υπάρχει", είχε γράψει ο Πρίμο Λέβι, ο οποίος είχε ζήσει από πρώτο χέρι αυτήν τη ντροπή των αιώνων. Κάποιοι άλλοι μπορεί να αναρωτηθούν κάτι παρόμοιο στην περίπτωση των παιδιών που είναι παγιδευμένα σε σπήλαια στην Ταϊλάνδη κι έχουν συγκινήσει την ίδια παγκόσμια κοινότητα που μένει απλώς στη συγκίνηση κι όταν βλέπει παιδιά να σκοτώνονται στους πολέμους ή από ασιτία. Πρόκειται για την ίδια ακριβώς ευαισθησία-  περιλαμβάνω και τον γράφοντα στους ενόχους- η οποία αρχίζει και τελειώνει πάνω από το πληκτρολόγιό μας πριν ασχοληθούμε ενδελεχέστερα με το Μουντιάλ, τις διακοπές ή οτιδήποτε άλλο κατατρώγει την καθημερινότητά μας...

Δεν θέλω να είμαι άδικος με τον θεό γιατί ακόμα κι αν υπάρχει προφανώς θα έχει τους λόγους του για να δολοφονεί ανθρώπους κάθε ηλικίας. Όπως κι αν έχει, η ευαισθησία στην τραγωδία τού άλλου αποτελεί πρωτίστως προσωπική υποχρέωση, μόνο που μεγαλώνοντας σε ένα σύστημα που ορίζει ως μοντέλο τον ατομικισμό κι ως απαξία τη συλλογικότητα κάτι τέτοιο συνιστά αχρείαστη πολυτέλεια...

Ο καπιταλιστικός άνθρωπος εκπαιδεύεται για να επιτυγχάνει ατομικό κέρδος ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται την καταστροφή εκείνου που είναι πιο αδύναμος ή δεν τρελαίνεται για χρήμα και δόξα. Και είναι ακριβώς αυτή η διαστροφή η οποία προτίθεται να πατήσει ακόμα κι επί πτωμάτων παιδιών προκειμένου να κορεστεί, αν κορεστεί ποτέ...

Όταν η αδικία θεσμοθετείται, η δικαιοσύνη ποδοπατείται και η αναλγησία ηρωοποιείται, δυσκολεύει αφάνταστα το εγχείρημα κατασκευής πολιτών με το π κεφαλαίο, οι οποίοι θα αναλαμβάνουν με προθυμία την ευθύνη και θα δυσανασχετούν με την επίρριψή της σε άλλους. Θρηνούμε, για παράδειγμα, γιατί σε  μερικά χρόνια οι Έλληνες στην Ελλάδα θα μείνουμε 7.000.000, αλλά ανακυκλώνουμε το μικροκομματισμό, το ρουσφέτι και την αναξιοκρατία που διώχνουν τους πραγματικά άριστους στο εξωτερικό...

Την ώρα που αυξάνονται και πληθύνονται οι στρατιές των παιδιών τού κομματικού σωλήνα και των απελπισμένων που ξημεροβραδιάζονται έξω από τα υπουργικά και βουλευτικά γραφεία για μια θεσούλα στο Δημόσιο περιορίζεται ο χώρος δράσης εκείνων που μπορούν να οδηγήσουν τη χώρα σε μια εποχή ευμάρειας με κοινωνική δικαιοσύνη. Σε αυτήν τη σπηλιά έχουμε παγιδεύσει μόνοι μας τον εαυτό μας και διώχνουμε τους διασώστες μακριά... 




Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

Στον λαβωμένο δίνεις και το ψωμί τού παιδιού σου...

Στην θεωρία ακούγεται σωστό να "προστατεύουμε τα σύνορά μας". Δεν μπορεί να τα περνά ο πάσα ένας, είτε δηλαδή είναι ένας φιλήσυχος πολίτης είτε ένας εγκληματίας τού κοινού ποινικού δικαίου που διώκεται σε άλλη χώρα. Μόνο που πίσω από αυτήν την παρατήρηση- άλλοθι κρύβεται, όχι και τόσο καλά πάντως, η απανθρωπιά μας. Κι αυτό γιατί χρησιμοποιούμε νομικισμούς για να αποφεύγουμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας απέναντι σε ανθρώπους οι οποίοι δεν επιθυμούν να έρθουν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη για τουρισμό και να μην ξαναδούν την πατρίδα τους ποτέ, αλλά γιατί εκεί είτε η ζωή τους κινδυνεύει είτε η φτώχεια τούς έχει γονατίσει...

"Να μείνουν να πολεμήσουν στην πατρίδα τους για να την βελτιώσουν", υποστηρίζουν οι ελληναράδες, λες και οι Έλληνες της Σμύρνης, για παράδειγμα, θα έπρεπε να καούν ζωντανοί για να μην τους πουν ριψάσπιδες ή όσοι πήγαιναν τη δεκαετία τού '50 και του '60 για να εργαστούν στα ανθρακωρυχεία τού Βελγίου ήταν δειλά ανθρωπάκια. Οι ακροδεξιοί νεοφιλελεύθεροι ειρωνεύονται τους "δικαιωματιστές" και την αλληλεγγύη που επιδεικνύουν γιατί στη δική τους κοσμοαντίληψη δεν υπάρχουν άνθρωποι παρά μόνο αριθμοί.

Εκείνοι μετρούν τους απελπισμένους που περνούν τα σύνορα σαν να είναι χρηματιστηριακοί δείκτες. Οι πραγματικοί κι όχι γιαλαντζί Αριστεροί νοιάζονται για την Φάτιμα και τον Αχμέντ...

Όταν ένας λαβωμένος έρχεται στο σπίτι σου του δίνεις και το ψωμί τού παιδιού σου κι ας μην έχει άλλο να φάει. Αυτόν τον κώδικα τιμής έχουν ακολουθήσει οι Έλληνες στο παρελθόν και δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην τον ακολουθούν και στο παρόν ή στο μέλλον...

Προς αυτήν την κατεύθυνση οφείλουμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για την καταπολέμηση των γενεσιουργών αιτίων τής μετανάστευσης και της προσφυγιάς και να πιέζουμε την Ευρώπη να σταθεί στο ύψος των ιστορικών της ευθυνών και να μην αναζητά συνεχώς άλλους να κάνουν τη δύσκολη δουλειά. Αυτό που δεν μας επιτρέπεται να πράττουμε αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι είναι να κλείνουμε τα σύνορα κι όποιος ζήσει ας ζήσει στο όνομα του κοινωνικού δαρβινισμού μας...



Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2018

Το 2015 θα κρίνει και τις επόμενες εκλογές...

Τι θα γινόταν αν ο Αλ.Τσίπρας στη διαβόητη Σύνοδο Κορυφής του Ιουλίου του 2015 δεν είχε υποκύψει στις πιέσεις και είχε έρθει σε σύγκρουση με τους Ευρωπαίους κι ενδεχομένως οδηγήσει στο Grexit; Πάνω σε αυτό το ερώτημα, το οποίο φυσικά θα μείνει ιστορικά αναπάντητο, θα παιχτεί στην ουσία και η επόμενη εκλογική αναμέτρηση...

Αν ο πρωθυπουργός ηττηθεί, αυτό θα συμβεί γιατί πριν μετοικήσει στο Μαξίμου και το πρώτο εξάμηνο του 2015 είχε υποσχεθεί στον ελληνικό λαό την ανάστασή του, αλλά στο τέλος έφερε ένα δικό του μνημόνιο. Δεν θα είναι, δηλαδή, ψήφος εμπιστοσύνης στον Κ. Μητσοτάκη- ποιος μπορεί, άλλωστε, να εμπιστεύεται έναν απατεώνα τού κοινού ποινικού δικαίου που άγεται και φέρεται από την ακροδεξιά πτέρυγα της ΝΔ;-, αλλά εκδίκησης σε βάρος εκείνου που από επαναστάτης έγινε αρνάκι...

Μήπως, όμως, ύστερα από τρία χρόνια και με τη χώρα να εξέρχεται των μνημονίων τον Αύγουστο είναι ωφελιμότερο οι επόμενες εκλογές να κριθούν στη βάση των μεταμνημονιακών προγραμμάτων των κομμάτων; Μήπως, δηλαδή, από το αν το τρίτο μνημόνιο ήταν καλύτερο ή όχι από τα δύο προηγούμενα είναι προτιμότερο να αναρωτηθούμε πώς θέλουμε τη νέα Ελλάδα και με αυτό το κριτήριο να επιλέξουμε το κόμμα τής αρεσκείας μας; Οι ψηφοφόροι, άλλωστε, ακόμα κι αν δεν ήξεραν τι ακριβώς περιλαμβάνει το τρίτο μνημόνιο το Σεπτέμβριο του 2015 είναι φανερό ότι δεν ήθελαν το Grexit- έμειναν εκτός Βουλής όσοι το υποστήριζαν- ούτε την επαναφορά τού κομματικού κατεστημένου που χρεοκόπησε τη χώρα...

Επιθυμούμε την αύξηση του κατώτατου μισθού, την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τη διατήρηση του οκτάωρου και της απαγόρευσης των ομαδικών απολύσεων, την ενίσχυση της δημόσιας Παιδείας και της Υγείας, την επίλυση με αναπόφευκτους συμβιβασμούς των εθνικών μας θεμάτων, διαφάνεια στην πολιτική ζωή, διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας, διεύρυνση των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων ιδίως των κάθε λογής μειονοτήτων και διαχείριση του Μεταναστευτικού με ανθρώπινο πρόσωπο; Ή προτιμάμε την πλήρη ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, τη διάλυση της δημόσιας Παιδείας και της Υγείας, τον εθνικισμό ως πυλώνα τής εξωτερικής μας πολιτικής, το συντηρητισμό και τον αναχρονισμό ως μοντέλα επιβίωσης και τη μισαλλοδοξία ως προμετωπίδα τού έθνους μας; Αυτές είναι οι διακυβεύσεις των προσεχών εκλογών κι όχι αν ο Γιάνης Βαρουφάκης χρέωσε ή όχι τη χώρα, λες κι αυτό μπορεί να αποδειχθεί, σε αντίθεση με την αποδεδειγμένη χρεοκοπία στην οποία την οδήγησαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ...



Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

Αντί για αντιπολίτευση μικροπρέπεια...

Αν βρισκόταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση και η ΝΔ ως κυβέρνηση έφερνε τη Συμφωνία των Πρεσπών, πιθανόν η Κουμουνδούρου θα έβρισκε μια δικαιολογία για να την καταψηφίσει. Ομοίως, αν η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση ήταν κυβέρνηση κι ερχόταν ο Επίτροπος Οικονομικών να ανακοινώσει το τέλος των μνημονίων η αμφισβήτηση από τον Αλ. Τσίπρα και τους βουλευτές του θα ήταν διάχυτη. Πρόκειται για μια εκτίμηση η οποία βασίζεται στον τρόπο με τον οποίο πολιτεύτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση, όταν το "όχι σε όλα" βρισκόταν μονίμως στα "χείλη" του...

Ουδόλως, ωστόσο, το "κι εσείς θα βασανίζατε τους μαύρους" δικαιολογεί τη μικροπρέπεια με την οποία η ΝΔ υποδέχεται επιτυχίες οι οποίες είναι εθνικές και πρωτίστως κοινωνικές. Η Συμφωνία των Πρεσπών επιλύει με πολύ καλό τρόπο ένα ανοιχτό εθνικό θέμα δεκαετιών και η ενδεχόμενη αποφυγή τής μείωσης των συντάξεων δίνει ανάσα σε εκατομμύρια ανθρώπους οι οποίοι έχουν δει τα εισοδήματά τους να εξανεμίζονται κατά τη διάρκεια της κρίσης...

Βεβαίως και να συζητήσουμε αν πρόκειται για δημοσιονομικό ή διαρθρωτικό μέτρο, ωστόσο το ότι ο ενιαίος πλέον ασφαλιστικός φορέας τού ΕΦΚΑ είναι πλεονασματικός δημιουργεί αισιοδοξία πως το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας δεν οδηγείται στα βράχια. Κι αυτή είναι μια ακόμα επιτυχία η οποία είναι πρωτίστως κοινωνική κι εθνική και δευτερευόντως κυβερνητική...

Τα μνημονιακά χρόνια εξανάγκασαν τον πολιτικό κόσμο να προχωρήσει σε συνεργασίες που στο παρελθόν έμοιαζαν σαν ο Ολυμπιακός να έχει ενωθεί με τον Παναθηναϊκό. Τώρα, για παράδειγμα, μας φαίνεται σχεδόν φυσιολογικό το ενδεχόμενο οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι της μεταπολίτευσης, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, να συγκυβερνήσουν. Το έπραξαν, άλλωστε, στο πρόσφατο παρελθόν. Μόνο που δεν έχουμε γλιτώσει ακόμα από την παιδική ασθένεια της δημοκρατίας, το μικροκομματισμό, ο οποίος μας εμποδίζει να αναγνωρίζουμε τις επιτυχίες τού αντίπαλου και να τον συνδράμουμε όταν το κοινωνικό κι εθνικό συμφέρον λάμπουν από χιλιόμετρα μακριά προκειμένου να μπορούμε να παριστάνουμε πως δεν τα βλέπουμε καθαρά...



Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

Αν ο Κυριάκος ήταν μόνο διεφθαρμένος καλά θα ήμασταν...

Χωρίς φυσικά να θέλω να το δικαιολογήσω, αλλά ο Άκ. Τσοχατζόπουλος άρχισε να βάζει βαθιά το χέρι στο μέλι αφού πρώτα ήταν υπουργός επί δύο δεκαετίες και είχε χάσει πλέον το τρένο τής πρωθυπουργίας. Ο Κ. Μητσοτάκης πάλι έχει πετύχει το ακατόρθωτο, να είναι μπλεγμένος δηλαδή σε σκάνδαλα- από αυτό της Siemens έως τα θαλασσοδάνεια του "Κήρυκα Χανίων" και τη Novartis- ενώ έχει διατελέσει υπουργός για μικρό χρονικό διάστημα και δεν έχει γίνει πρωθυπουργός. Δεν είναι λογικό, επομένως, να αναρωτιέμαι πόσα θα φάει ακόμα αν τυχόν εγκατασταθεί στο Μαξίμου;...

Καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται, γι' αυτό και θα πρέπει όχι μόνο η οικογένεια Μητσοτάκη με την αμύθητη περιουσία της, αλλά κι όλοι οι υπόλοιποι πλούσιοι πολιτικοί να μας εξηγήσουν πώς ακριβώς τα κονόμησαν, δίχως να κρύβονται πίσω από νομικισμούς και δήθεν απόρρητα προσωπικά δεδομένα. Δεν είναι δυνατό ο μεροκαματιάρης να μην κοιμάται τα βράδια από την αγωνία για το πώς θα βγάλει τον επιούσιο την επομένη και κάποιοι οι οποίοι υποτίθεται πως υπηρετούν υψηλό δημόσιο λειτούργημα να μην μπαίνουν στον κόπο να βγάλουν έστω και μια δήλωση γεμάτη ψέματα για το πώς βρέθηκαν να τρώνε αστακομακαρονάδες ως κολλητά φιλαράκια με ανθρώπους που λάδωναν αβέρτα όπως ο Μ. Χριστοφοράκος κι ο Κ. Φρουζής...

Αν το ότι ο Κ. Μητσοτάκης είναι διεφθαρμένος ήταν το μοναδικό του σοβαρό μειονέκτημα, τότε μπορεί και να το παράκαμπτα. "Δεν πειράζει και να κλέβει ο Κυριάκος, αφού είναι σπουδαίος μεταρρυθμιστής, πολέμιος του μικροκομματισμού και του λαϊκισμού, καθώς κι εγγυητής των συμφερόντων των μικρομεσαίων", θα έλεγα και θα το εννοούσα, ακόμα κι αν η εντιμότητα θα έπρεπε να είναι προαπαιτούμενο ενασχόλησης με την πολιτική κι οδηγός για την άσκησή της. Μόνο που ο πρόεδρος της ΝΔ είναι ακριβώς τα αντίθετα από όσα θα έπρεπε να είναι ένας ηγέτης και γι' αυτό τόσο, μα τόσο επικίνδυνος για τον τόπο...




Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2018

Φτιάξαμε το ίντερνετ για να δουλεύουμε 12ωρα...

Οι ακροδεξιοί νεοφιλελεύθεροι που παριστάνουν τους φιλελεύθερους- κακή ώρα ο Κ. Μητσοτάκης, που θέλει την κατάργηση του οκτάωρου, κι ο καγκελάριος της Αυστρίας, που είναι πιο μερακλής από το δικό μας "μπουμπούκι" και προτείνει 12ωρο- αρέσκονται στις μισές αλήθειες. Πράγματι, ο φιλελευθερισμός μιλά για την ελευθερία τού λόγου, για κοινοβουλευτική δημοκρατία ή για ελεύθερη οικονομία, μόνο που μένει στην επιφάνεια κι αδιαφορεί για την ουσία...

Ποια ελευθερία τού λόγου υφίσταται όταν τα μέσα ενημέρωσης ανήκουν σε ολιγάρχες κι ο πολιτικός ορθολογισμός βασιλεύει; Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που μερικές εκατοντάδες κάνουν ό,τι θέλουν για τέσσερα, πέντε ή και παραπάνω χρόνια και στο τέλος πλειοδοτούν σε λαϊκισμό για να επανεκλεγούν; Τι είδους ελεύθερη οικονομία είναι αυτή που υφίσταται χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη, δίχως ίσες ευκαιρίες και λειτουργεί στη λογική τής ζούγκλας, της φοροαποφυγής και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο;...

Φυσικά και δεν υπερασπίζομαι τα σταλινικά καθεστώτα τού υπαρκτού σοσιαλισμού. Μόνο το ΚΚΕ, εξάλλου, πιστεύει ότι αν ξαναμαγειρέψεις το ίδιο φαγητό με τα ίδια υλικά το αποτέλεσμα θα είναι διαφορετικό. Αλίμονο, όμως, αν πιστέψουμε ότι δημιουργήσαμε τις νέες τεχνολογίες για να επιστρέψουμε στην εποχή όπου οι άνθρωποι δούλευαν και κοιμούνταν και δεν έκαναν τίποτα άλλο. Ναι, να είναι οι εργαζόμενοι προσαρμοστικοί, ανοιχτοί στην καινούρια γνώση και στην εξέλιξη της αγοράς, αλλά δίχως ένα ισχυρό δίχτυ προστασίας θα είναι έρμαια εκείνων που νομοθετούν τα δικά τους συμφέροντα και ύστερα καταγγέλλουν όσους εναντιώνονται στη νομιμότητά τους...

Η μεταναστευτική κρίση, εξάλλου, κι ο τρόπος που θέλουν να τη διαχειριστούμε ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη- όπως με κέντρα κράτησης σε τρίτες χώρες- αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα του πόσο κοντά βρίσκονται η ρατσιστική, μισαλλόδοξη αντιμετώπιση του ξένου με τη νεοφιλελεύθερη οικονομική αναρχία, όπου ο πρώτος- ανεξαρτήτως του πώς έγινε πρώτος- είναι τα πάντα κι ο δεύτερος τίποτα. Ταυτίζονται, δηλαδή, στον υποβιβασμό τού ανθρώπου, που ακόμα και γιατί δεν είχε βάλει ως στόχο ζωής να βγάζει χρήματα με όποιο κόστος δεν τα έχει "καταφέρει" όπως κάποιοι μουτζαχεντίν της αγοράς, οι οποίοι βεβαίως κλαψούρισαν για σοσιαλισμό όταν η απληστία τους χρεοκόπησε για μια ακόμα φορά τον πλανήτη κι έσπευδαν στο "αντιπαραγωγικό" κράτος για να τους διασώσει. Όπως θα πράξουν και στην επόμενη κρίση που "σχεδιάζει" η απληστία τους... 



 




Κυριακή, 1 Ιουλίου 2018

Ο κομματικός, εθνικός κι ευρωπαϊκός μας κομπλεξισμός...

Ξεκινώ από μια κοινοτοπία: κανείς δεν είναι αλάνθαστος. Μπορεί να είναι προβληματικό να κάνεις πολλά σφάλματα, αλλά ακόμα πιο προβληματικό είναι να μην παραδέχεσαι ότι τα έχεις διαπράξει ή να αναγκάζεσαι να ψεύδεσαι γιατί η πολιτική πραγματικότητα έχει αλλάξει. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι ντροπή οι συριζαίοι να θεωρούν πλέον τον Στ. Θεοδωράκη συνετό πολιτικό γιατί θα ψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών κι έφυγε από το ΚΙΝΑΛ. Είναι, ωστόσο, ατιμωτικό να μην παραδέχονται ότι μέχρι πρότινος τον θεωρούσαν ύπουλο όργανο της διαπλοκής. Και τα δύο μαζί δεν γίνονται...

Εξίσου προβληματικό για τη χώρα είναι να καταναλώνει πνευματικές δυνάμεις και να απειλείται να πέσει μια ακόμα κυβέρνησή της για το Μακεδονικό. Ο πλανήτης αλλάζει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, η ανθρωπότητα εξελίσσεται όταν δεν αυτοκαταστρέφεται κι εμείς αδυνατούμε ακόμα να παραδεχθούμε ότι στη Μακεδονία τού 1918 μαζί με τους Έλληνες κατοικούσε ένα μωσαϊκό λαών, ανάμεσά τους και Σλάβοι...

Ο εθνικός μας αυτισμός, εξάλλου, πηγαίνει χέρι χέρι με τον ευρωπαϊκό, ο οποίος αντιμετωπίζει τη μετανάστευση με λαικισμό και ξενοφοβία αντί να εστιάσει στις γενεσιουργες αιτίες της και να συμπεριφερθεί απέναντι σε ανθρώπους με το σεβασμό που αρμόζει στους ομοίους μας. Μόνο οι κομπλεξικοί κι ανασφαλείς λαοί κινδυνεύουν από την πρόσμειξη πολιτισμών, όσοι στέκονται γερά στα πόδια τους την αποδέχονται ως ευχάριστη πρόκληση...

 


Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

Γάμος συμφέροντος με την Ευρώπη, μην περιμένουμε αγάπη...

Στην θεωρία ακούγεται όμορφο να θες να παραμείνεις στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη για να προσπαθήσεις να την αλλάξεις, να την κάνεις δικαιότερη και περισσότερο αλληλέγγυα. Είναι αλήθεια ότι καταφέρνεις περισσότερα όταν βρίσκεσαι μέσα από τα τείχη παρά έξω από αυτά. Ας είμαστε, όμως, ρεαλιστές. Με αφορμή και τον τρόπο που η υποτίθεται Ενωμένη Ευρώπη διαχειρίζεται το Προσφυγικό- με το να πετά δηλαδή το ένα κράτος- μέλος την ευθύνη στο άλλο- γίνεται πασιφανές ότι το ευρωπαϊκό όραμα που βασίζεται στον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό και στον κοινωνικό συντηρητισμό συνιστά την ίδια ουτοπία με το σταλινισμό που θα έφερνε την κοινωνική δικαιοσύνη και την ελευθερία των λαών μέσα από τα γκουλάγκ...

"Συμφωνείς, δηλαδή, με το ΚΚΕ που προτείνει να φύγουμε από την ΕΕ;", ενδεχομένως να με ρωτήσετε και θα σας απαντήσω αμέσως "όχι". Κι αυτό γιατί στον παγκοσμιοποιημένο πλανήτη μας είναι ακόμα πιο επικίνδυνο από όσο ήταν πριν 30 ή 50 χρόνια να λειτουργείς ως κράτος σαν να ήσουν μοναχικός λύκος...

Ακόμα και τα κράτη που με νύχια και με δόντια και με όλα τα στραβά τους, όπως η Κούβα, η Βόρεια Κορέα και το Ιράν, λειτουργούν εκτός διεθνικού πλαισίου προσπαθούν να ενσωματωθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στο παγκόσμιο χωριό. Θα ήταν, επομένως, αφελές να πιστεύουμε ότι η χρεοκοπημένη Ελλάδα μπορεί να τα καταφέρει μόνη της και με μια αναθεωρητική Τουρκία δίπλα της να καιροφυλακτεί...

Με λίγα λόγια, η παραμονή μας στην ΕΕ δεν θα πρέπει να οφείλεται στην ψευδαίσθηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η οποία ακόμα κι αν συμβεί θα είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τής Γερμανίας και της Γαλλίας με τις οποίες δεν έχουμε τα ίδια συμφέροντα, αλλά στην αναγκαιότητα του να ανήκουμε κάπου, να μην είμαστε μόνοι μας, ιδίως σε μια περιοχή που ο χάρτης της αναμένεται να αλλάξει πολύ σύντομα. Φυσικά κι οφείλουμε να προσπαθήσουμε να δώσουμε ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο στην Ευρώπη, έχοντας όμως συνειδητοποιήσει ότι αυτός ο γάμος είναι συμφέροντος και δεν κρατιέται ζωντανός χάρη στην αγάπη αλλά εξαιτίας του φόβου που γεννά η μοναξιά...



Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2018

Quesque c'est Antonaros;...

Εδώ και πολύ καιρό η εφημερίδα- βόθρος τού Στ. Χίου κι ο ίδιος βεβαίως προσωπικώς έχουν ξεπεράσει κάθε όριο και παρακινούν ανοιχτά σε πράξεις που είναι το λιγότερο εγκληματικές και, το κυριότερο, απάνθρωπες. Από την προτροπή να βυθίζονται τα σκάφη που μεταφέρουν πρόσφυγες και μετανάστες- οι οποίοι για τους Χίους αυτής της χώρας είναι συλλήβδην τζιχαντιστές- έως την απαίτηση να εκτελεστούν οι Αλ. Τσίπρας και Νίκος Κοτζιάς όπως ο Νίκος Μπελογιάννης, ο δημοσιογραφικός λόγος και η ευγενής κριτική παραχωρούν την θέση τους στην ανοιχτή προβοκάτσια, με ζηλωτές, αφιονισμένους ρυπαρογράφους- όπως, κακή ώρα, κι ο Θ. Αναστασιάδης, ο οποίος από την ασφάλεια της Ελβετίας και των αδήλωτων εκατομμυρίων του ασκεί κριτική για πράγματα που δεν τον αφορούν- να υποκινούν το πλήθος σε λούμπεν εκδηλώσεις βίας. Κι αν κρίνουμε από την απήχηση που έχουν τα μέσα τους, βρίσκουν αρκετά ευήκοα ώτα στους ρατσιστικούς, εθνικιστικούς και μισαλλόδοξους φιλιππικούς τους...

Από την άλλη, οι αναρτήσεις τού Β. Αντώναρου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι δηλώσεις τού Γιάννη Ραγκούση παρουσιάζονται από το συμπολιτευόμενο Τύπο με τέτοια συχνότητα που αν είσαι αδαής ή αφελής σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί αυτοί οι δύο είναι τόσο σημαντικοί ώστε να απολαμβάνουν τέτοιας δημοσιότητας. Ο Β. Αντώναρος έχει μείνει στην πολιτική Ιστορία ως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του Κ. Καραμανλή ο οποίος συνήθιζε να απαντά με "ουδέν σχόλιο" στις ερωτήσεις που δεχόταν από τους δημοσιογράφους.

Κι όμως σήμερα, χωρίς καμιά θεσμική αρμοδιότητα, δεν βάζει γλώσσα μέσα για να κατακεραυνώνει όσους διοικούν τη ΝΔ. Κι ο Γιάννης Ραγκούσης, ο οποίος πράγματι άφησε έργο κατά την θητεία του ως υπουργού Εσωτερικών, σήμερα δεν εκπροσωπεί παρά μονάχα τον εαυτό του αφού και στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές τού παρακμιακού ΚΙΝΑΛ κινήθηκε σε ρηχά νερά...

Φυσικά και δεν εξομοιώνω τον Στ. Χίο και τον Θ. Αναστασιάδη με τον Β. Αντώναρο ή τον Γιάννη Ραγκούση. Είναι λογικό, επίσης, και οι τέσσερίς τους κι όλοι εκείνοι με παρόμοιο ρόλο να αποδέχονται την εργαλειοποίησή τους από κομματικούς κι επιχειρηματικούς μηχανισμούς που είτε διεκδικούν είτε επιθυμούν να διατηρήσουν την εξουσία...

Το πρόβλημα έγκειται στο ότι είναι αυτού του είδους η ποιότητα λόγου που επικρατεί στη δημόσια σφαίρα, πνίγοντας φωνές που έχουν κάτι ουσιαστικότερο να πουν από το να παπαγαλίζουν τις σε αρκετές περιπτώσεις έκνομες επιδιώξεις σκοτεινών συμφερόντων. Κι αυτή είναι μια ακόμα αιτία που η δημόσια αντιπαράθεση περιστρέφεται γύρω από πατριώτες κι εθνομηδενιστές, από εθνικόφρονες και μειοδότες με συνέπεια εν έτει 2018 μια ακόμα κυβέρνηση να κινδυνεύει να πέσει με την επίφαση- και μόνο αυτή- του Μακεδονικού...





  

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

Όποιος κυβερνά με τους καμένους πεθαίνει κι από αυτούς...

Τον Ιανουάριο του 2015 ο Αλ. Τσίπρας δεν είχε στην ουσία άλλη επιλογή από το να συνεργαστεί με τον Π. Καμμένο. Ο ίδιος είχε εκλεγεί με την υπόσχεση του σκισίματος των μνημονίων και της σκληρής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές την ίδια ώρα που τα ιδεολογικά όμορα κόμματά του είτε είχαν ήδη ψηφίσει μνημόνια είτε είχαν αποδεχθεί τη λογική τους...

Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, ωστόσο, ο πρωθυπουργός είχε υπογράψει το δικό του μνημόνιο, υποσχόμενος απλώς ένα παράλληλο πρόγραμμα ανακούφισης. Τότε θα μπορούσε να είχε επιλέξει άλλο κυβερνητικό εταίρο, δεν το έπραξε όμως σεβόμενος- κι αυτό είναι αξιέπαινο- πως είχε δώσει μια κοινή μάχη με τους ΑΝΕΛ κόντρα και στο σπάσιμο της διαπλοκής...

Καμία επιλογή δεν έρχεται ωστόσο δίχως κόστος. Την ίδια ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ, o Αλ. Τσίπρας και οι συριζαίοι υπουργοί κατακεραυνώνουν, κι ορθώς, την ακροδεξιά στροφή τής ΝΔ, παριστάνουν πως λησμονούν την κυβερνητική συνεργασία τους με ένα κόμμα που μόνο ευφημιστικά μπορεί να αποκληθεί κεντροδεξιό. Αν δώσεις ένα ερωτηματολόγιο για κεντρικά πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα- από το Μακεδονικό έως το διαχωρισμό κράτους κι εκκλησίας- στον Αδ. Γεωργιάδη, στον Μ. Βορίδη και στους περισσότερους ΑΝΕΛίτες, στις περισσότερες περιπτώσεις θα ταυτίζονται οι απαντήσεις τους κι ας υποκρίνονται πως ο ένας μισεί τον άλλο θανάσιμα...

Δεν γνωρίζω αν επιχειρηματίες με ποινικές διώξεις σε βάρος τους για κακουργήματα και με συγγενικές ή φιλικές σχέσεις με τον Κ. Μητσοτάκη δωροδοκούν βουλευτές για να ρίξουν την κυβέρνηση. Φυσικά και το δεν το αποκλείω, λαμβάνοντας υπόψη το χαμηλό ηθικό υπόβαθρο όλου αυτού του συρφετού, καθώς και την οικογενειακή παράδοση στις αποστασίες των Μητσοτάκηδων...

Ο Αλ. Τσίπρας, ωστόσο, όταν αποφάσιζε να γράψει Ιστορία επιλύοντας το Μακεδονικό και διαχωρίζοντας το κράτος από την εκκλησία όφειλε να γνωρίζει με ποιον συγκυβερνά και να αποδεχόταν ότι θα το πάλευε μέχρι τέλους, αλλά αν δεν τα κατάφερνε αυτό θα οφειλόταν κυρίως στις δικές του επιλογές το 2015. Όποιος κυβερνά με τους καμένους ενδεχομένως να πεθαίνει κι από αυτούς...



 

Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

Γιατί οι ηγέτες πρέπει να έχουν ημερομηνία λήξης...

Η συντριπτική πλειονότητα των Τούρκων αυτοπροσδιορίζεται ως δεξιά, συντηρητική και θεοσεβούμενη. Απορώ, επομένως, με πολλούς που... απορούν με το ότι ο Ρ. Τ. Ερντογάν εκλέχθηκε για μια ακόμα φορά "σουλτάνος" τής Τουρκίας...

Αποτελεί εικόνα κι ομοίωση του λαού του, κατά κάποιο τρόπο μια εξιδανικευμένη εκδοχή του, μιλά τη γλώσσα του, συμπεριφέρεται με τη νοοτροπία τού νταή που τόσο συνεγείρει αρκετούς κι από την εδώ πλευρά τού Αιγαίου κι εξακολουθεί να χαρτζιλικώνει το πόπολο με επιδόματα. Έτσι κι αλλιώς οι πολιτικοί του αντίπαλοι είτε είναι φυλακή είτε δεν είναι χαρισματικοί είτε κουβαλούν τις αμαρτίες τού κεμαλικού συστήματος που κυβέρνησε ακόμα και δικτατορικά τη γείτονα επί δεκαετίες και γι' αυτό δεν δικαιούται διά να ομιλεί για τον ερντογανικό αυταρχισμό...

Η δημοκρατία στις ΗΠΑ υποφέρει από πολλές παθογένειες- χαρακτηριστικό ότι εξαιτίας τού συστήματος των εκλεκτόρων ο Ντ. Τραμπ μετακόμισε στο Λευκό Οίκο μολονότι ήρθε δεύτερος στη λαϊκή ψήφο- ωστόσο είναι ορθότατο ότι ο πρόεδρός τους δεν μπορεί να εκλεγεί για περισσότερες από δύο θητείες. Σε οκτώ καθαρά χρόνια μπορείς να κάνεις πολλά από αυτά που θες, ενώ μια τρίτη θητεία θα συνδεόταν πιθανότατα με τον εκφυλισμό, τη διαφθορά και τον αυταρχισμό που συνεπάγεται η μονιμοποίηση στην καρέκλα. Κι αυτό αφορά ακόμα και τους καλύτερους ηγέτες. Γι' αυτό και θα ήταν ωφέλιμο και για την Τουρκία και για τη χώρα μας να καθιερωνόταν κάτι παρόμοιο, τουλάχιστον για το αξίωμα του πρωθυπουργού στην Ελλάδα, σε συνδυασμό με τη συνταγματική καθιέρωση ως υποχρέωση της εξάντλησης της τετραετίας...

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι κάτι παραπάνω από ανησυχητικό το ότι ο Ρ. Τ. Ερντογάν επανεκλέχθηκε, κι από τον πρώτο γύρο μάλιστα, με τη συνδρομή τής ακροδεξιάς. Ο συνδυασμός τής αλαζονείας από την πολύχρονη άσκηση της εξουσίας με τη συνεργασία του με τους "Γκρίζους Λύκους" δεν προμηνύει ευχάριστες εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ιδίως αν η τουρκική οικονομία δεν καταφέρει να σταθεί σύντομα ξανά στα πόδια της, οι πολεμικές επιχειρήσεις τού τουρκικού στρατού στη Συρία και στο Ιράκ στεφθούν από αποτυχία κι ο "σουλτάνος" παίξει παιχνίδια στην Κύπρο και στο Καστελόριζο και δεν επιχειρήσει να τα βρει με τους Κούρδους. Από την άλλη, ο Ρ. Τ. Ερντογάν είναι τουλάχιστον ο διάβολος που γνωρίζουμε και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι είναι ο χειρότερος από εκείνους που κυκλοφορούν στην Τουρκία...

 



  

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

Αρκεί η γραβάτα να φτάνει έως το στομάχι...

Από εμάς εξαρτάται αν η συμφωνία που επιτεύχθηκε στο Eurogroup είναι καλή ή όχι. Αν αξιοποιήσουμε το ότι μπροστά μας για τα επόμενα 15 χρόνια θα έχουμε "πράσινα φανάρια", ανεξαρτήτως αν αργότερα θα έχουμε και "κόκκινα", βάλουμε μπροστά την πραγματική οικονομία κι αναπτυχθούμε με όρους βιωσιμότητας και κοινωνικώς δίκαιους, τότε θα έχει αποδειχθεί μια καλή συμφωνία στην πράξη, μολονότι τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα συνιστούν τροχοπέδη. Αν, πάλι, επιστρέψουμε στις πρακτικές που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία, τότε δεν θα ευθύνεται γι' αυτό η αυστηρή τριμηνιαία εποπτεία, αλλά το κακό μας το κεφάλι. Και στα χρόνια των μνημονίων, άλλωστε, το πρόβλημά μου δεν ήταν ότι μας επέβαλλαν μέτρα η Ανγκ. Μέρκελ κι ο Β. Σόιμπλε, αλλά το μείγμα αυτών των μέτρων, που ήταν νεοφιλελεύθερο φαρμάκι στον άρρωστο...

Όπως κι αν έχει, το ότι ο Αλ. Τσίπρας φόρεσε γραβάτα κι έστησε το εντυπωσιακό επικοινωνιακό σόου στο Ζάππειο για να μας αποδείξει και πόσο αγαπιέται με τον Π. Καμμένο δεν σημαίνει κι ότι τα δύσκολα πέρασαν, ιδίως αν δεν κατορθώσει να αναιρέσει τις μειώσεις στις συντάξεις και στο αφορολόγητο από τις οποίες θα χτυπηθούν και τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα. Έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολο να ανορθωθεί από τη μια ημέρα στην άλλη μια χώρα η οποία βίωσε τη βαθύτερη οικονομική κρίση από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή μετά από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο...

Γι' αυτό και είναι σαν να συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια όταν γίνεται αναφορά στα άλλα κράτη που βγήκαν από μνημόνιο: ούτε τις δικές μας διαρθρωτικές αδυναμίες είχαν ούτε το δικό μας χρέος ούτε τα δικά μας δάνεια πήραν ούτε τα δικά μας μέτρα έλαβαν, αλλά πολύ χαλαρότερα...

Οι επόμενες εκλογές δεν πρόκειται να κριθούν ούτε από το Μακεδονικό ούτε από τα θετικά μακροοικονομικά μεγέθη, αλλά από το πόσο γεμάτη θα είναι η τσέπη τού μέσου Έλληνα και, κυρίως, την ψυχική διάθεση με την οποία θα αντιμετωπίζει το άμεσο μέλλον. Όσον αφορά το πρώτο, η αύξηση, για παράδειγμα, του κατώτατου μισθού, η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και οι μειώσεις φόρων αποτελούν βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση, μόνο που δεν αρκούν από μόνα τους για να θεραπευτούν παθογένειες δεκαετιών...

Γι' αυτό και το μεγαλύτερο στοίχημα του Αλ. Τσίπρα, το οποίο αν κερδίσει θα πρέπει να δεχθεί να φορά γραβάτα σε καθημερινή βάση, είναι να δώσει προοπτική σε ένα λαό που υπέφερε αρκετά και να δώσει κίνητρα ώστε να επιστρέψουν στην Ελλάδα τα καλύτερα μυαλά της. Αν τα καταφέρει όλα αυτά, που είναι πολύ δύσκολα πράγματα δεδομένων των συνθηκών, τότε και μόνο τότε τον περιμένει δεύτερη τετραετία στο Μαξίμου...



Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Τα υπερκέρδη σε φορολογικούς παραδείσους, οι άνθρωποι σε κλουβιά...

Το να μάχεσαι την παγκοσμιοποίηση γενικώς κι αορίστως στο τέλος τής δεύτερης δεκαετίας τού 21ου αιώνα είναι σαν να πολεμάς να μην βραδιάζει ή να μην ξημερώνει, είναι δηλαδή σχεδόν το ίδιο με το να κονταροχτυπιέσαι με ένα φυσικό φαινόμενο. Θα είχε νόημα μόνο αν η ανθρωπότητα έπαιρνε απόφαση να σταματούσε εδώ και τώρα την τεχνολογική κι επιστημονική πρόοδο, αλλά και να "έπαιρνε πίσω" επιτεύγματα της ανθρώπινης διάνοιας με τα οποία έχουν εξοικειωθεί και οι μεγαλύτερες γενιές: να εγκαταλείπαμε, για παράδειγμα, τη μετακίνηση με αεροπλάνα κι αυτοκίνητα και να επιστρέφαμε στα ατμόπλοια και στις άμαξες ή να διακόπταμε τη σύνδεσή μας με το διαδίκτυο...

Αντί, επομένως, να τα βάζουμε με τη φυσική ροή των πραγμάτων είναι προτιμότερο να εργαζόμαστε πάνω στο πώς αυτό το παγκόσμιο χωριό- όσο κι αν μοιάζει αδιανόητη μια τέτοια σκέψη για εκείνους που αντιμετωπίζουν εν έτει 2018 το Μακεδονικό με όρους εθνικής προδοσίας- θα αναπτύσσεται σε συνθήκες ειρήνης και με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Βασική προϋπόθεση είναι να τερματιστούν αμέσως οι πολεμικές επιχειρήσεις και να καταπολεμηθεί η φτώχεια, εξελίξεις οι οποίες θα βάλουν φραγμό και στις μετακινήσεις πληθυσμών από τα πατρώα εδάφη τους σε ξένα είτε για να διασωθούν είτε για να φτιάξουν ένα καλύτερο μέλλον. Πάντως δεν είναι λύση να χωρίζουμε παιδιά από τους γονείς τους και να τα βάζουμε σε κλουβιά, όπως το πιστεύει και το εφαρμόζει ο φασίστας πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντ. Τραμπ...

Συνιστά ύψιστη υποκρισία το κράτος που ευθύνεται για σειρά πολεμικών διενέξεων όχι μόνο διαχρονικά, αλλά κι εντός τού 21ου αιώνα να απαντά στις αμαρτίες του με απομονωτισμό, ρατσισμό, κλειστά σύνορα και οικονομικούς πολέμους. Δεν είναι δυνατό να επιτρέπεται στις αμερικανικές και λοιπές πολυεθνικές να δραστηριοποιούνται και με αθέμιτα μέσα διεθνώς και να αποκρύβουν τα κέρδη τους σε φορολογικούς παραδείσους και την ίδια ώρα να δαιμονοποιούνται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Είτε το χρήμα και η πολιτική και στρατιωτική εξουσία θα πάψουν να είναι ουσιαστικώς ασύδοτα είτε θα συνεχίσουμε να θρηνούμε- όσοι τους θρηνούμε- νεκρές απελπισμένες ψυχές στη Μεσόγειο κι όπου αλλού η ελευθερία τής αγοράς δεν έχει συγχρονιστεί με την ταξική δικαιοσύνη, την ισονομία και την ισοπολιτεία κι επομένως γεννιούνται αδικίες που αναπαράγουν την αστάθεια και τη βία...





Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

Ο σκοπός δεν αγιάζει τη βία...

Στα χρόνια των μνημονίων η αντιπολιτευόμενη τότε Αριστερά- εξωκοινοβουλευτική και κοινοβουλευτική, του ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβανομένου- πέρα από τα πολιτικά επιχειρήματα είχε χρησιμοποιήσει και πρακτικές που άγγιζαν ή και ξεπερνούσαν τα όρια της βίας. Και τα γιαούρτια, για παράδειγμα, στον Θ. Πάγκαλο ή στον Γ. Νταλάρα βία ήταν, ανεξαρτήτως αν όσοι τα πέταξαν δεν είχαν προσκαλέσει σε "νύχτα των κρυστάλλων", όπως έπραξε στέλεχος της ΝΔ στη βόρεια Ελλάδα με αφορμή το Μακεδονικό. Αλίμονο αν μπούμε στη λογική να συγκρίνουμε τις πράξεις βίας και να αξιολογούμε, για παράδειγμα, αν το σπάσιμο ενός αυτοκινήτου είναι χειρότερο ή όχι από το πέταγμα μιας ντομάτας. Υποβιβάζουμε τότε τον πολιτικό λόγο σε παιδικό καβγά...

Το πολιτικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ- πέρα βεβαίως από το προφανές, που είναι η πιθανή πτώση του από τους φυλλορροούντες ΑΝΕΛ- δεν ξεκινά από τα επεισόδια που προκαλούν χιμπαντζήδες με τα μαύρα ή στελέχη τής αξιωματικής αντιπολίτευσης από τη Μακεδονία με χρυσαυγιτική νοοτροπία. Η πηγή κινδύνου για το κυβερνών κόμμα εντοπίζεται στο ότι αυτά τα επεισόδια αποσπούν την επιδοκιμασία πλέον σημαντικού κομματιού τού ελληνικού λαού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, πέφτει θύμα τής ίδιας πολιτικής εκμετάλλευσης της οποίας θύτης ήταν ο ίδιος όταν αξιοποιούσε επεισόδια σε βάρος εκπροσώπων, επίσημων ή άτυπων, των μνημονιακών πολιτικών. Γι' αυτό και σήμερα δεν τα καταδικάζει η ΝΔ, μολονότι υποτίθεται πως καταδικάζει τη βία από όπου κι αν προέρχεται, γιατί ακριβώς διαπιστώνει ότι έχουν αξιομνημόνευτη λαϊκή έγκριση η οποία μπορεί να αποτυπωθεί και στην κάλπη...

Δεν ξέρω αν ο Αλ. Τσίπρας βρει τις 180 ψήφους για τη συμφωνία για το Μακεδονικό που του ζητά ο Π. Καμμένος προκειμένου να μην ρίξει την κυβέρνηση, αλλά εκτιμώ πως ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ προχώρησε σε μια ακόμα πολιτική πιρουέτα προκειμένου να κερδίσει χρόνο και να παραμείνει στην θέση τού υπουργού Άμυνας όσο γίνεται περισσότερο. Ο ίδιος φαίνεται πως έχει παίξει όλα τα χαρτιά του και στις επόμενες εκλογές θα μείνει εκτός Βουλής κι ενδεχομένως κι εκτός πολιτικής για λίγο, για πολύ ή για πάντα...

Την ίδια ώρα, ο πρωθυπουργός είναι ικανός να περιγράψει τον Στ. Θεοδωράκη ακόμα και σαν νέο Ελ. Βενιζέλο αν είναι να πετύχει τη συνεργασία μαζί με έναν άνθρωπο που μέχρι πριν μερικά χρόνια αποκαλούσε όργανο της διαπλοκής. Όλα αυτά, όμως, όπως για παράδειγμα και το ότι ο Κ. Μητσοτάκης έγινε "πατροκτόνος" στο Μακεδονικό για να μην διασπαστεί η ΝΔ κι απολέσει την ακροδεξιά ψήφο, θεωρούνται φυσιολογικά στην ελληνική πολιτική ζωή. Ήδη, δηλαδή, χτίζουμε τα μνημόνια του μέλλοντός μας μολονότι ακόμα δεν έχουμε βγει επισήμως από το τελευταίο...