Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

Θυσίασε τον Γιάνη, θυσίασε τον Κοτζιά, αλλά το βωμό δεν τον γλιτώνει...

Ο Νίκος Κοτζιάς, παρά τη μεγαλαυχία που τον χαρακτηρίζει- ουδείς τέλειος άλλωστε-, ήταν ο καλύτερος υπουργός τής σημερινής κυβέρνησης. Ήταν από τους λίγους που ήξεραν τι ήθελαν να κάνουν κατά την θητεία τους και είχαν σχεδιάσει κάθε τους βήμα. Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα μιας υπουργικής θητείας κατά την οποία έκανε πράξη την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική χωρίς παρωπίδες, με κριτήριο τον πολιτικό ρεαλισμό και το εθνικό συμφέρον...

Κι όμως, ο Αλ. Τσίπρας θυσίασε και τον Νίκο Κοτζιά- όπως είχε κάνει παλιότερα με τον Γιάνη Βασρουφάκη, έστω κι αν οι λόγοι ήταν διαφορετικοί κι εν μέρει δικαιολογημένοι- για τα εθνολαϊκιστικά "μάτια" τού Π. Καμμένου. Έχει ο πρωθυπουργός ανάγκη τον υπουργό Άμυνας για να κερδίσει την πρόταση δυσπιστίας Μητσοτάκη ή μια πιθανή δική του πρόταση παροχής ψήφου εμπιστοσύνης;

Όχι, αφού του αρκούν οι βουλευτές των ΑΝΕΛ, του Ποταμιού και οι ανεξάρτητοι οι οποίοι έχουν δηλώσει πως και τη Συμφωνία των Πρεσπών θα ψηφίσουν και δεν θα οδηγήσουν τη χώρα σε πρόωρες εκλογές. Επομένως, γιατί ο Αλ. Τσίπρας, παρά τους μόνιμους λεονταρισμούς του πως δεν θα ανεχθεί διγλωσσία, δεν πετά από το τρένο τον υπουργό Άμυνας, θυσιάζοντας μάλιστα έναν πολύ καλύτερο και περισσότερο έντιμο υπουργό;...

Κρατά από κάπου τον Αλ. Τσίπρα ο Π. Καμμένος, ο οποίος θα έχει για πολλά να απολογηθεί όταν γίνουν γνωστά τα έργα και οι ημέρες του στο υπουργείο Άμυνας και δεν πρόκειται να τον γλιτώσουν οι περί Σόρος συνωμοσιολογίες του; Αυτό σήμερα παραμένει άγνωστο. Η τραγωδία, ωστόσο, είναι πως μια ακόμα κυβέρνηση κινδυνεύει να πέσει για ένα θέμα ήσσονος σημασίας, ιδίως όταν η χώρα θα όφειλε να ασχολείται νυχθημερόν με το μεταμνημονιακό αναπτυξιακό πρότυπο.

Γι' αυτήν την κατάντια ευθύνεται ασφαλώς το κομματικό σύστημα, το οποίο πασχίζει να εξασφαλίζει την πολιτική του επιβίωση θυσιάζοντας το εθνικό συμφέρον, αλλά κι ο κομπλεξικός εθνικισμός σημαντικής μερίδα των Ελλήνων, που αδυνατούν ακόμα και σήμερα που μετά βίας αναπνέουν ύστερα από μια δεκαετία οικονομικής ασφυξίας να διακρίνουν το σημαντικό από το ασήμαντο. Ποιος, άραγε, ανάμεσα στους υπερπατριώτες αναρωτιέται γιατί ο Ζόραν Ζάεφ βγάζει ακόμα κι από τη φυλακή βουλευτές για να βρει την απαραίτητη πλειοψηφία προκειμένου να περάσει τη Συνταγματική Αναθεώρηση αν οι Πρέσπες είναι μια προδοτική Συμφωνία υπέρ των Σκοπιανών;...





Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2018

Συμβατικός γάμος, θυελλώδες διαζύγιο...

Όταν ο όποιος πρωθυπουργός αναγκάζεται να ρωτά τους υπουργούς του αν τον στηρίζουν ή όχι, τότε αυτός ο πρωθυπουργός είναι ντε φάκτο υπό προθεσμία. Κι όταν, μάλιστα, στη συγκεκριμένη περίπτωση ζητά από τους δεξιούς υπουργούς των ΑΝΕΛ να αποκηρύξουν τη δεξιά, τότε αυτό που βλέπουμε μοιάζει όλο και περισσότερο με κωμωδία καταστάσεων...

Ακόμα κι αν ο Αλ. Τσίπρας περάσει το σκόπελο της πρότασης μομφής από τη ΝΔ και της κύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών οι ευρωεκλογές, με την ψήφο διαμαρτυρίας που θα είναι έντονη σε αυτήν την κάλπη, είναι ένα εμπόδιο που δεν θα θελήσει να περάσει δίχως να πραγματοποιήσει ταυτοχρόνως βουλευτικές εκλογές. Ακόμα κι εκείνοι ανάμεσα στους αναποφάσιστους που στο δίλημμα "Τσίπρας ή Μητσοτάκης" θα επιλέξουν τον πρώτο για πρωθυπουργό δεν είναι διατεθειμένοι να του χαριστούν στην ευρωκάλπη...

Όταν, επίσης, ο υπουργός Εξωτερικών σκυλοβρίζεται με τον υπουργό Άμυνας, με τον πρωθυπουργό να μένει απαθής, είναι επίσης φανερό ότι ό,τι είχε να δώσει αυτή η κυβέρνηση το έδωσε κι από εδώ και πέρα δεν απομένει παρά ο αυτοεξευτελισμός της. Εδώ, άλλωστε, και πολύ καιρό, ιδίως από τη στιγμή που άρχισε η πιστή εφαρμογή τού τρίτου μνημονίου και που η κάθε πλευρά άρχισε να χτίζει τις δικές της, ξεχωριστές σχέσεις με την παλιά και τη νέα διαπλοκή, ο μόνος συνεκτικός ιστός ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ δεν ήταν άλλος από τη διατήρηση της καρέκλας. Τώρα πλέον δεν μπορούν να κρατήσουν ούτε τα προσχήματα του συμβατικού τους γάμου, ο οποίος προμηνύει ένα θυελλώδες διαζύγιο...







Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

Τι να τις κάνεις τις φυλακές όταν δεν έχεις φράγκα...

Πρέπει όσοι έχουν βάλει το χέρι στο μέλι εκμεταλλευόμενοι δημόσια αξιώματα να οδηγηθούν στη φυλακή; Ασφαλώς και πρέπει, αφού η ισότητα απέναντι στο νόμο και στη δικαιοσύνη συνιστά θεμελιώδη παράγοντα βιωσιμότητας της δημοκρατίας. Από τη στιγμή, μάλιστα, που το 2019 θα έχουμε μπαράζ εκλογικών αναμετρήσεων ο λαός οφείλει να γνωρίζει ποιοι από αυτούς που θα ζητήσουν την ψήφο του είναι καθαροί και ποιοι βρόμικοι ώστε να αξιολογήσει στην επιλογή του και τον παράγοντα της εντιμότητας...

Αλίμονο, όμως, σε όσους πιστεύουν, προεξάρχοντος του Π. Πολάκη, ότι η διακύβευση των επόμενων εκλογών σχετίζεται με το πόσοι θα πάνε φυλακή. Άλλες είναι οι προτεραιότητες της μεταμνημονιακής Ελλάδας κι όχι αν θα καταλήξουν στη μπουζού ο Κ. Μητσοτάκης ή ο Αδ. Γεωργιάδης. Ιδίως ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας θα όφειλε να ασχολείται νυχθημερόν με τον τομέα αρμοδιότητάς του, ο οποίος είναι από τους πιο ευαίσθητους κι ο οποίος απέχει ακόμα πολύ από το να χαρακτηρίζεται από υψηλή ποιότητα ώστε εκείνος να μπορεί να κάνει τον τιμητή των πάντων στον ελεύθερο χρόνο του...

Αν κάποιος στο ΣΥΡΙΖΑ προσωποποιεί καλύτερα τη μετάλλαξη σε ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας τού '80 και στον χειρίστου είδους αυριανισμό αυτός είναι ο Π. Πολάκης κι ας μην είναι "παιδί τής αλλαγής". Όταν φωνάζεις, άλλωστε, συνεχώς για σκάνδαλα μεγατόνων αλλά δεν έχεις παρουσιάσει τίποτα περισσότερο από σκανδαλάκια κινδυνεύεις να την πατήσεις όπως ο αισωπικός βοσκός.

Αν, για παράδειγμα, αύριο μεθαύριο αποκαλυφθεί η ενοχή και πολιτικών προσώπων για τη Novartis, ακόμα κι αν κάποιοι από αυτούς καταλήξουν στη φυλακή λίγοι θα ασχοληθούν. Ο λαός, εξάλλου, γνωρίζει ότι οι προηγούμενοι ήταν σάπιοι. Έλπιζε, ωστόσο, αυτοί που θα τους διαδέχονταν να αποδεικνύονταν περισσότερο ικανοί και λιγότερο φωνακλάδες...





Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

Οι εκλογές θα γίνουν τον Οκτώβριο του 2019...Χαχαχα!

Ούτε ο Αλέξης Τσίπρας το πιστεύει, κι ας το λέει δημοσίως, ότι ο Π. Καμμένος είναι κεντροδεξιός. Κι ο πρωθυπουργός γνωρίζει πολύ καλά ότι ο υπουργός Άμυνας ήταν πάντοτε ακροδεξιός κι ότι το 2015 υπήρξε το αναγκαίο κακό για να σχηματιστεί μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, μολονότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπόγραψε το δικό του μνημόνιο, ήταν έντιμη η στάση Τσίπρα να μην αλλάξει τον κυβερνητικό εταίρο με τον οποίο είχε παλέψει το πρώτο εξάμηνο για μια καλύτερη συμφωνία με τους Θεσμούς. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οφείλει η Αριστερά να ξεπλένει συνεχώς τους ΑΝΕΛ...

Η σύγκρουση κάποια στιγμή θα ερχόταν αφού οι δύο άνδρες εκπροσωπούν δύο διαφορετικούς κόσμους. Το ερώτημα είναι, ωστόσο, αν έχουν ήδη συμφωνήσει για εκλογές το Μάιο, που είναι το πιθανότερο σενάριο, ή αν ο Π. Καμμένος μπροστά στην πολιτική του επιβίωση είναι διατεθειμένος να ρίξει την κυβέρνηση νωρίτερα δίχως να ειδοποιήσει το Μαξίμου. Και τα δύο ισχύουν, όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται, αφού και η συμφωνία υπάρχει, αλλά κι ο Π. Καμμένος είναι απρόβλεπτος...

Όπως κι αν έχει, τη χώρα δεν θα έπρεπε να απσχολούν τα παιχνιδάκια Τσίπρα- Καμμένου την ώρα που απαιτείται η ανοικοδόμησή της. Γι' αυτό και είναι προτιμότερο να πάμε σε εκλογές όσο το δυνατό συντομότερα παρά να αιωρείται επί μήνες το φάντασμα της εκλογολογίας με ευθύνη και των κυβερνώντων...

Κι αν ο Αλ. Τσίπρας θέλει να ανακοινώσει κάποια φιλολαϊκά μέτρα πριν διαλύσει τη Βουλή, ας τα ανακοινώσει μια ώρα αρχύτερα μαζί με την ημερομηνία των εκλογών. Είναι πιο έντιμο από το να κοροϊδεύει πως οι κάλπες θα στηθούν τον ερχόμενο Οκτώβριο...




Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

Ναι στις Πρέσπες, όχι στα λαδώματα...

Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι μια καλή συμφωνία. Δεν είναι τέλεια, αλλά από την άλλη όταν διαπραγματεύεσαι δεν μπορείς να παίρνεις κι όλα όσα θες, ακόμα κι αν οι γείτονες έχουν το δικαίωμα να αυτοαποκαλούν τον εαυτό τους και τη γλώσσα τους όπως θέλουν. Όλα αυτά, ωστόσο, δεν σημαίνουν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και πως στο όνομα της εφαρμογής τής Συμφωνίας πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να πράξουμε τα πάντα, όπως, για παράδειγμα, να αγοράσουμε μια χρεοκοπημένη εταιρεία ηλεκτρισμού που ανήκει σε στενό συεργάτη τού Ζ. Ζάεφ. Αν μπούμε σε αυτήν τη λογική, τότε ο κυνισμός έχει επικρατήσει και η ειρηνική συνύπαρξη των λαών καταντά μια ανίερη δοσοληψία κάτω από το τραπέζι...

Ούτε, ωστόσο, σημαίνει πως είναι εναντίον των ελληνικών συμφερόντων η Συμφωνία των Πρεσπών επειδή οι Αμερικανοί την στηρίζουν με όλες τους τις δυνάμεις. Από πότε τα εθνικά μας συμφέροντα, μολονότι είμαστε μέλη τής ΕΕ και του ΝΑΤΟ εδώ και δεκαετίες, ταυτίζονται με τα ρωσικά, τα οποία θέλουν τη γείτονα χώρα δικό τους προτεκτοράτο;...

Πότε, άλλωστε, μας βοήθησε το"ξανθό γένος" τον τελευταίο αιώνα; Σε αυτόν τον πόλεμο κατασκόπων που λαμβάνει χώρα στην ΠΓΔΜ την Ελλάδα συμφέρει η γρήγορη επίλυση του θέματος που μόνο στο δικό μας φαντασιακό συνιστά ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι, επιτέλους, καιρός να πάμε παρακάτω...








  

Έχουν καταντήσει ΠΑΣΟΚ σε όλα εκτός από την επιτυχημένη προπαγάνδα...

Ο Κ. Μητσοτάκης απεχθάνεται οτιδήποτε δημόσιο και λατρεύει οτιδήποτε ιδιωτικό, ιδίως αν του αυξάνει και την προσωπική του περιουσία. Γι¨αυτό κι αν του δινόταν η ευκαιρία θα ήθελε να ιδιωτικοποιήσει ακόμα και το νερό ή τις φυλακές, πέρα από το να ανοίξει ιδιωτικά πανεπιστήμια ή να κλείσει την ΕΡΤ...

Μήπως, όμως, στην πραγματικότητα απεχθάνονται τη δωρεάν πρόσβαση σε ποιοτικά δημοσια αγαθά και οι σημερινοί κυβερνώντες, οι οποίοι βαυκαλίζονται τους υπερασπιστές τού δημοσίου συμφέροντος; Πώς αλλιώς να εξηγήσω, για παράδειγμα, την απαξίωση της δημόσιας τηλεόρασης, η οποία θυμίζει όλο και περισσότερο την πασοκική της δεκαετίας τού '80;...

Οι συριζαίοι, πάντως, έχουν πολλά να μάθουν ακόμα από τους κορυφαίους τού είδους στη Χαριλάου Τρικούπη, οι οποίοι είχαν, με τη σερά τους, μελετήσει επισταμένως τον Γκέμπελς. Βρισκόμαστε στο 2018, οι περισσότεροι Έλληνες διαθέτουν λογαριασμό σε ένα τουλάχιστον μέσο κοινωνικής δικτύωσης και πρόσβαση σε πληθώρα μέσων ενημέρωσης που δεν ελέγχονται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Το να πιστεύεις, επομένως, ότι με βαρετά ειδησεογραφικά μαγκαζίνο παράλληλων μονόλογων θα καταφέρεις να περάσεις το μήνυμά σου μοιάζει με αστείο, ιδίως αν έχεις δημιουργήσει ολόκληρο υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής για να πείσεις ότι είσαι μοντέρνος...

Και η ΕΡΤ είναι μόνο ένα παράδειγμα της καθεστωτικής λογικής με την οποία αντιμετωπίζουν στο ΣΥΡΙΖΑ και ιδίως στο Μαξίμου την κυβερνητική εξουσία, ιδίως τώρα που φαίνεται πως την χάνουν μέσα από τα χέρια τους. Πέρα από όλα τα άλλα, έχουν καταντήσει οι καλύτεροι ντίλερ ιδιωτικοποιήσεων, ανεξαρτήτως αν κάποιες πρέπει να προχωρήσουν ή όχι...

Φτάνουν στο σημείο να καμαρώνουν για την Cosco, για την οποία έκλειναν τα λιμάνια για να μην περάσουν στα χέρια της όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση και τώρα δεν λένε κουβέντα για τις συνθήκες εργασίας σε αυτή. Ο κυβερνητισμός είναι αναπόφευκτος, όταν ωστοσο δεν συνδυάζεται με τολμηρές μεταρρυθμίσεις στην κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της προάσπισης ανθρώπινων δικαιωμάτων τότε μοιάζει με ξεφτίλα, αριστερών μάλιστα αποχρώσεων...



Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018

Η Ευρώπη άνθισε όταν ήταν σοσιαλιστική...

Η Ευρώπη κι όχι μόνο, αν κρίνω από το ότι ο επόμενος πρόεδρος της Βραζιλίας θα είναι πιθανότατα ακροδεξιός, φλερτάρει με την ακροδεξιά εδώ και πολύ καιρό. Δεν υπάρχει, επομένως, καμία δικαιολογία για όσους ανησυχούν δήθεν για φαινόμενα όπως της Μ. Λε Πεν ή του Μ. Σαλβίνι και παριστάνουν πως ανακάλυψαν τώρα τον τρόχο όταν ζητούν μέτρα για την αντιμετώπισή τους...

Η παλινόρθωση της μισαλλοδοξίας ως ηγεμονεύουσας πολιτικής δύναμης στη Γηραιά Ήπειρο, σχεδόν έναν αιώνα μετά από τη γέννηση του φασισμού, μοιάζει πλέον με δρόμο δίχως γυρισμό. Στην Ιταλία, στην Αυστρία, στην Ουγγαρία και στην Πολωνία κυβερνούν ήδη οι ακροδεξιοί, ενώ στη Γερμανία και στη Γαλλία είναι ντε φάκτο αξιωματική αντιπολίτευση. Όπως, άλλωστε, και στο μεσοπόλεμο πρώτα κυβέρνησαν στην Ιταλία και ύστερα στη Γερμανία, με τα γνωστά αποτελέσματα...

Στην Ευρώπη πηγαινοέρχονταν μετανάστες και πρόσφυγες, ακόμα κι από μη ευρωπαϊκά ή μη χριστιανικά κράτη, και τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. Τότε, όμως, οι συνέπειες του ρατσισμού και του φυλετισμού ήταν ακόμα νωπές, ενώ το εφαρμοζόμενο σοσιαλιστικό μοντέλο κι από συντηρητικά κόμματα είχε οδηγήσει στην ανάπτυξη και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των περισσότερων πολιτών με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Γι' αυτό και η ακροδεξιά ήταν περιθωριοποιημένη και οι νοσταλγοί τού χιτλερισμού δαχτυλοδειχτούμενοι...

Η Ευρώπη, ωστόσο, σήμερα όταν δεν ουρλιάζει από μίσος κλαίει για το χυμένο γάλα. Όπου κι αν στρέψεις το αφτί σου στο πολιτικό σύστημα κι όχι μόνο στην Ελλάδα θα ακούσεις είτε επαίνους για τους ακροδεξιούς είτε δημοσιογραφικές διαπιστώσεις. Καμία πρωτοβουλία για να μην γυρίσουμε σε σκοτεινές εποχές, κανένα ρηξικέλευθο μέτρο για να περιοριστούν οι κοινωνικές ανισότητες, κανένα θάρρος να ξεφύγουμε από το λαϊκισμό και τη μοιρολατρία. Κλαυθμηρίζουμε μόνο πως έτσι είναι ο καπιταλισμός, λες και τουλάχιστον οι προηγούμενες γενιές δεν είχαν βιώσει κάτι καλύτερο από την αρύθμιστη αγορά και το προσκύνημα στην κερδοσκοπία και στον καταναλωτισμό... 




Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Δίχως όραμα μόνο τα κομματόσκυλα ενθουσιάζονται με τις εκλογές...


Όταν ο ελληνικός λαός εξέλεγε πρωθυπουργό τον Αλ. Τσίπρα τον Ιανουάριο του 2015 το έκανε με ενθουσιασμό: ήταν ένας νέος κι αμόλυντος από σκάνδαλα και τη φθορά τής εξουσίας άνθρωπος ο οποίος είχε υποσχεθεί το τέλος των μνημονίων ημέρα μεσημέρι...

Σήμερα δεν έχει και πολλές διαφορές απότο κομματικό σύστημα που κάποτε κατάγγελνε για ψωμοτύρι: ναι μεν ο ίδιος δεν είναι μπλεγμένος στη λάσπη στην οποία είναι χωμένος ο Κ. Μητσοτάκης, αλλά διαχειρίζεται την πολιτική πραγματικότητα με τον ίδιο μικροκομματισμό που χαρακτήριζε τον πάλαι ποτέ διπολισμό και χαρακτηρίζει σήμερα τον μεγάλο του αντίπαλο. Στην περίπτωσή του είναι ακόμα τραγικότερο γιατί σε αυτόν τον κατήφορο παρασύρει μαζί του και την Αριστερά...

Σήμερα ο Αλ. Τσίπρας δεν είναι πλέον΅για τους ξένους το "κακό παιδί" που θέλει να τους ανατρέψει, αλλά το καλό παιδί που μαζί τους παραδίδει μαθήματα πολιτικής σύνεσης στην Ιταλια. Γι' αυτό και η επιχειρηματολογία πλέον των συριζαίων περιορίζεται στο "και τι θες, να έλθει ο Μητσοτάκης;" σαν μια μεταμοντέρνα εκδοχή του μονόφθαλμου και του τυφλού ή του μη χείρον βέλτιστο...

Πώς, όμως, περιμένουν από τους πολίτες, ιδίως από τους νέους που πίστεψαν σε αυτούς μαζικότερα, να πάνε στις κάλπες και να τους δώσουν την ψήφο τους; Δίχως όραμα μόνο τα κομματόσκυλα ενθουσιάζονται με τις εκλογές...

Η αριστερή πολιτική δεν αρχίζει και τελειώνει με την αποφυγή τής μείωσης των συντάξεων ή με την αύξηση του κατώτατου μισθού. Κορμός της οφείλει να είναι η κοινωνική δικαιοσύνη, η μείωση δηλαδή της ανισοκατανομής των εισοδημάτων και οι ίσες ευκαιρίες για την παραγωγή νέου πλούτου.

Για να επιτευχθεί αυτό απαιτούνται ρηξικέλευθες λύσεις, όπως ενδεχομένως η θεσμοθέτηση κι ενός ανώτατου μισθού ο οποίος δε θα ειναι ισοπεδωτικός γι' αυτούς που ξεχωρίζουν, αλλά δεν θα δημιουργεί μισθολογικές διαφορές που δεν εξηγούνται από τη λογική. Αυτή η Αριστερά, όμως, περιορίζεται στην επικοινωνιακή διαχείριση πολιτικών που δεν ασπάζεται και στα φοβικά βήματα εκεί που θα έπρεπε να κάνει άλματα...



 


Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Έλα καλέ, ποιο δημογραφικό, είναι ο Άδωνις φασίστας ή ναζιστής;...

Ζήτησε η Μ. Σπυράκη από τον Ζόραν Ζάεφ να περιμένει τον Κυριάκο για να λύσει το Μακεδονικό; Είναι το νέο σήμα τής ΝΔ γελοίο ή τραγικό; Είναι ο Αδωνις προπαγανδιστής τής αρίας φυλής ή, "απλώς", φασίστας; Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν την ελληνική ειδησεογραφία λίγο καιρό μετά από την τυπική και μόνο έξοδο από τα μνημονια και τη χρηματιστηριακή κατάρρευση των τραπεζών. Αλίμονο αν μας απασχολούσαν το αναπτυξιακό μοντέλο τής χώρας ή το δημογραφικό. Δεν θα είχαμε χρεοκοπήσει, άλλωστε, εξαρχής αν συνέβαινε κάτι τέτοιο...

Κι όμως, κανείς, ή σχεδόν κανείς για να είμαι δίκαιος, δεν συζητά για το αν η Ελλάδα πρέπει να μετατραπεί, για παράδειγμα, σε βιομηχανική ή καινοτόμο ζώνη, αν είναι προτιμότερο να επικεντρώσουμε σε ορισμένες υπηρεσίες και να γίνουμε οι καλύτεροι στον κόσμο σε αυτές ή αν είναι πιο εύλογη επιλογή να δοθούν ίσες ευκαιρίες σε όσους κατοικούν σε αυτόν τον τόπο να παράξουν νέο πλούτο από το να περιμένουμε τον θείο από την Αμερική ή από την Αραβία για να μας σώσει. Αυτά τα θέματα δεν είναι διαβαστερά, οπότε καλύτερα να μην ασχολούμαστε μαζί τους...

Ούτε φυσικά μας απασχολεί ιδιαιτέρως που η αποτυχία τού Αλ. Τσίπρα να ριζοσπαστικοποιήσει προς τα αριστερά την Ευρώπη το 2015 έχει συμβάλει ώστε αυτή να ριζοσπαστικοποιηθεί προς τα δεξιά. Η Ιταλία τού Μ. Σαλβίνι είναι πιο ισχυρή από την Ελλάδα και μπορεί πιο εύκολα να επιβάλλει πολιτικές που διαχωρίζουν και δεν συνθέτουν, αλλά και πάλι γιατί να μας απασχολεί κάτι τέτοιο; Προέχει το ΑΕΚ- Ολυμπιακός και η κούρσα τού τίτλου στην prestigious Σούπερ Λίγκα...



Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

Δεν φταίνε τα νεφελίμ για τις τράπεζες...

Η κυβέρνηση αποδίδει την πτώση των μετοχών των τραπεζών στην κερδοσκοπία. Ποιος ξέρει, αύριο μεθαύριο ενδεχομένως να κατηγορήσει τον ήλιο γιατί η γη περιστρέφεται γύρω από αυτό το φωτεινό άστρο ή να ανακαλύψει ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Οι αγορές θα κερδοσκοπούν όπως ακριβώς ο σκορπιός τού ανέκδοτου θα συνεχίσει να δηλητηριάζει το βάτραχο γιατί είναι στη φύση του...

Αν, όμως, οι αγορές τα έβλεπαν όλα ρόδινα στην ελληνική οικονομία, όπως τα βλέπουν στο Μαξίμου, θα τις είχαμε με το μέρος μας. Πώς να το κάνουν, όμως, αυτό όταν υπάρχουν πολύ συγκεκριμένες νάρκες, όπως τα "κόκκινα" δάνεια και η μη βιωσιμότητα με το σημερινό δημογραφικό του ασφαλιστικού συστήματος, οι οποίες μπορούν να τινάξουν τα πάντα στον αέρα;...

Όσο οι τράπεζες παραμένουν επί ξυρού ακμής κι επομένως δυσκολεύονται να ανοίξουν τις κάνουλες χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί θα μοιάζουν περισσότερο με ευχολόγια. Οι αγορές, εξάλλου, δεν είναι ηλίθιες και γνωρίζουν ότι κυβέρνηση κι αντιπολίτευση θα ξεκινήσουν έναν πλειστηριασμό παροχών κατά τη διάρκεια της μακράς προεκλογικής περιόδου. Γιατί, επομένως, να εμπιστευτούν μια χώρα που χρεοκόπησε κι έχει ήδη βάλει τις βάσεις για τη νέα της χρεοκοπία με αθρόες, για παράδειγμα, κι αναξιοκρατικές προσλήψεις;...





  

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

Είναι οι Έλληνες ρατσιστές;...

"Είναι οι Έλληνες ρατσιστές"; Αυτό καθεαυτό το ερώτημα είναι ρατσιστικό, από όποια άποψη κι αν το δει κανείς. Γιατί οι Έλληνες να είναι ρατσιστές κι όχι κάποιος άλλος λαός; Ή γιατί οι Έλληνες να μην είναι ρατσιστές όταν είναι κι άλλοι λαοί;...

Θα πρέπει να βρούμε κάποιον άγιο, αν θέλουμε να βρούμε άνθρωπο που να μην έχει εκδηλώσει ποτέ ρατσιστικές τάσεις κατά τη διάρκεια της ζωής του. Είμαστε ρατσιστές, για παράδειγμα, όταν αλλάζουμε θέση στην πετσέτα μας στην παραλία όταν κάθεται δίπλα μας ένας μαύρος, αλλά αν ο ίδιος μαύρος σκοράρει καλάθια για την αγαπημένη μας ομάδα γινόμαστε πολυπολιτισμικοί.  Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι να κρύβουμε την αρρώστια μας, αλλά να προσπαθούμε να την θεραπεύσουμε, αναγνωρίζοντάς την και στον εαυτό μας κι όχι μόνο στους άλλους...

Κανείς μας δεν γεννιέται μισαλλόδοξος. Είναι ο φόβος που πατά πάνω στη μεμονωμένη εμπειρία, στους θεσμούς που γεννούν γκέτο κι εχθρούς και στα μίντια που αλαλάζουν αντί να ενημερώνουν το περιδεές πόπολο. Φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε σε ορισμένες περιοχές στο κέντρο τής Αθήνας γιατί πράγματι εκεί γίνονται περισσότερες ληστείες από άλλες. Γίνονται, όμως, κάθε δευτερόλεπτο του 24ωρου και μόνο από ξένους; Όταν συμμορίες αλλοδαπών πλακώνονται στο κέντρο τής Αθήνας είναι το προπατορικό αμάρτημα, όταν Έλληνες οπαδοί διαφορετικών ομάδων σκοτώνονται για τη μπάλα είναι απλώς "τα παιδιά τα ατίθασα"...

Όποιος κοιτάξει με ψυχραιμία τα στατιστικά στοιχεία θα διαπιστώσει ότι οι Πακιστανοί, οι Σύριοι ή οποιοιδήποτε άλλοι αλλοεθνείς εμπλέκονται σε εγκληματικές ενέργειες είναι απείρως λιγότεροι από το σύνολο αυτών των πληθυσμών που διαβιούν στην Ελλάδα. Υπενθυμίζω, άλλωστε, σε όσους έχουν κοντή μνήμη ότι τα ίδια που λέμε σήμερα για τους Άραβες τα λέγαμε τη δεκαετία τού ΄90 για τους Αλβανούς, τους οποίους πλέον ακόμα και οι ακροδεξιοί αφήνουν στην άκρη όταν εκστομίζουν τα ιδεοληπτικά τους εμέσματα...

Ναι, η χώρα μας δεν μπορεί να φιλοξενήσει όλους τους απόκληρους της οικουμένης, αλίμονο όμως αν μισούμε όσους έχουν έρθει στα μέρη μας από απελπισία γιατί οι πατρίδες τους έχουν καταντήσει τόποι μαρτυρίου και τους θεωρούμε συλλήβδην όργανα του ISIS. Σε αυτήν την περίπτωση η ασθένειά μας βρίσκεται σε πολύ προχωρημένη κατάσταση...

 


Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

Ο Μητσοτάκης δεν δικαιούται να έχει ψευδαισθήσεις...

Τι θα κάνει ο Κ. Μητσοτάκης αν πάμε σε εκλογές πριν κυρωθεί η Συμφωνία των Πρεσπών από την ελληνική Βουλή; Όποιος εκτιμά πως δεν θα την κυρώσει ο ίδιος αν γίνει πρωθυπουργός, και μάλιστα δίχως να διαπραγματευτεί το παραμικρό, ζει μάλλον στο δικό του κόσμο, εκεί όπου πιστεύει ότι ύστερα από τρεις δεκαετίες που η Ελλάδα παζαρεύει τη σύνθετη ονομασία υπάρχουν ακόμα πιθανότητες οι γείτονες να μετονομαστούν σε κάτι άλλο πέρα από Μακεδονία. Κι ο πρόεδρος της ΝΔ θα την κυρώσει όχι γιατί τάχα παράγει ήδη έννομες συνέπειες- όπως ισχυρίζεται μήπως και πιστέψει κανένας ότι δεν σέρνεται στη σημερινή αδιάλλακτη στάση του από τους ακροδεξιούς τού κόμματός του-, αλλά γιατί κι ο ίδιος γνωρίζει ότι δεν μπορούμε να πάρουμε κάτι καλύτερο...

Η μη επικύρωση από τη Βουλή τής ΠΓΔΜ της Συμφωνίας των Πρεσπών θα είναι μια αρνητική εξέλιξη, αλλά στο κάτω κάτω της γραφής από τους γείτονες ζητάμε να αλλάξουν το όνομά τους κι αν δεν θέλουν να το κάνουν προφανώς και είναι δικαίωμά τους. Αν, όμως, οι Σκοπιανοί εκπληρώσουν όλες τις υποχρεώσεις τους και είναι τελικώς η Ελλάδα αυτή που θα έχει την ευθύνη για τη μη επικύρωση της Συμφωνίας θα κινδυνεύουμε με μια διεθνή απομόνωση αντίστοιχη του πρώτου εξάμηνου του 2015...

Και τότε πώς θα απολογηθεί ο Κ. Μητσοτάκης στην κοινή γνώμη; Θα μιλήσει κι εκείνος, μιμούμενος τον Αλ. Τσίπρα, για ψευδαισθήσεις; Ενδεχομένως να το πράξει, μόνο που ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε αντίθεση με τον σημερινό πρωθυπουργό, δεν θα έχει να προβάλει ένα αντίθετο αφήγημα από αυτό που θα "αναγκαστεί" να αποδεχθεί. Ο Αλ. Τσίπρας, άλλωστε, δεν είχε φανταστεί πως θα γινόταν πρωθυπουργός όταν ο Κ. Μητσοτάκης προετοιμάζεται σε όλη του τη ζωή για κάτι τέτοιο κι έχει μεγαλώσει σε ένα σπίτι που γνωρίζει από πρώτο χέρι πόσο επιζήμιος ήταν για τη χώρα τη δεκαετία τού '90 ο σαμαρικός εθνικισμός, που τώρα αναβιώνει με άλλους σημαιοφόρους...





Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2018

Ο ελέφαντας βρίσκεται στο δωμάτιο και λέγεται Καμμένος...

Όταν ο εθνικισμός συνδυάζεται με τον προεκλογικό λαϊκισμό το μείγμα βγαίνει κωμικοτραγικό. Η ΝΔ πανηγυρίζει μαζί με το VMRO για τη χαμηλή συμμετοχή στο δημοψήφισμα για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Μόνο που πολλοί από τους γείτονες που δεν προσήλθαν στις κάλπες το έπραξαν γιατί την θεωρούν προδοτική για τα συμφέροντα της χώρας τους κι επωφελή μόνο για την Ελλάδα...

Η ελληνική αξιωματική αντιπολίτευση πάλι θεωρεί προδοτική τη Συμφωνία για τη χώρα μας, αλλά δεν έχει κανένα πρόβλημα να συμπαρίσταται στους Σκοπιανούς εθνικιστές. Το έγραψα και πριν, πρόκειται για φαρσοκωμωδία...

Στο Μαξίμου έχουν δίκιο να καταλογίζουν εθνικισμό και υιοθέτηση της ακροδεξιάς ατζέντας από την πλευρά τού Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος σύρεται στο "όχι" από τους μισαλλόδοξους του κόμματός του. Παριστάνουν, ωστόσο, πως δεν βλέπουν τον ελέφαντα στο δωμάτιο στην περίπτωση του Π. Καμμένου, ο οποίος είναι πιο γνήσιος εθνικιστής από τον αρχηγό τής αξιωματικής αντιπολίτευσης...

Φυσικά και είναι κατανοητό ότι δεν μπορούν να κάνουν και πολλά από τη στιγμή που η κυβερνητική πλειοψηφία εξαρτάται από τα παιχνίδια πολιτικής επιβίωσης του υπουργού Άμυνας. Όταν, όμως, την "πρώτη φορά Αριστερά" την πιάνει ο διεθνιστικός της οίστρος καλό είναι να θυμάται με ποιους συγκυβερνά και να τους τραβά έστω το λουρί αντί να εθελοτυφλεί...

Το μέλλον δεν πρόκειται να φέρει καλύτερη λύση για το Μακεδονικό κι αν δεν με πιστεύετε δείτε τι (δεν) γίνεται με το Κυπριακό. Στην ουσία η μόνη εναλλακτική στη Συμφωνία των Πρεσπών είναι η μη λύση, μόνο που όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις που βάζουμε το κεφάλι μας στην άμμο τα προβλήματα μεγεθύνονται αντί να λύνονται. Είναι κρίμα, επομένως, να μην επιλύσουμε ένα εθνικό θέμα με εθνικώς συμφέροντα τρόπο μόνο και μόνο γιατί η ιστορική αναγκαιότητα έφερε στην κυβέρνηση τον Π. Καμμένο κι ο μικροκομματισμός οδηγεί την αντιπολίτευση, ακόμα κι εκείνους που έβγαζαν την κομματική τους εφημερίδα και στα σλαβομακεδονικά... 





Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018

Η μείωση των συντάξεων είναι διαρθρωτικό μέτρο για τους νέους...

Ζούμε στη χώρα όπου οι συνταξιούχοι θεωρούνται αναπτυξιακός μοχλός γιατί από τις συντάξεις τους τα βγάζουν πέρα κι άλλα μέλη τής οικογένειας. Σε αυτό το πλαίσιο είναι λογικό η ανατροπή τής νέας μείωσης των συντάξεων από την 1η Ιανουαρίου να θεωρείται εθνικός σκοπός και η τυχόν επίτευξη της διάσωσης να πανηγυριστεί σαν να εξαλείφθηκε η φτώχεια στη χώρα...

Δεν ισχυρίζομαι πως οι συνταξιούχοι δεν δικαιούνται αξιοπρεπούς διαβίωσης, ιδίως εκείνοι που εργάστηκαν μια ολόκληρη ζωή υπό δύσκολες συνθήκες για να επιβιώσουν οι ίδιοι και η οικογένειά τους. Αν, όμως, θέλουν και τα παιδιά και, κυρίως, τα παιδιά των παιδιών τους να πάρουν σύνταξη μια ημέρα οφείλουν κι εκείνοι να αντιληφθούν ότι οι περικοπές των συντάξεων, όσο κι αν με στενοχωρεί να παραδέχομαι ότι το ΔΝΤ έχει δίκιο, είναι διαρθρωτικό κι όχι δημοσιονομικό μέτρο...

Το ασφαλιστικό σύστημα, όπως το γνωρίζουμε σήμερα, δεν μπορεί να μακροημερεύσει δίχως θυσίες. Αν δεν θέλουμε οι σημερινοί εργαζόμενοι να γίνουν έρμαια των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, οι οποίες είναι πολύ πιο αμφίβολο αν θα επιβιώσουν σε σχέση με το κράτος, τότε οφείλουν οι μεγαλύτερες γενιές να παραχωρήσουν κάποια από τα κεκτημένα τους στις νεώτερες. Αυτό συνιστά κι όρο εθνικής επιβίωσης, αφού η ανάπτυξη θα έρθει μόνο από εκείνους που είναι σε θέση να εργαστούν κι όχι από τους απόμαχους, οι οποίοι άλλωστε ανήκουν στις γενιές που χρεοκόπησαν τη χώρα...





  

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

Ο Τραμπ δεν έχει σε όλα άδικο...

Ο Ντ. Τραμπ είναι πολύ επικίνδυνος για το λαό του και τον πλανήτη ολόκληρο γιατί ως πρόεδρος των ΗΠΑ εφαρμόζει όσα υποσχέθηκε στον προεκλογικό του αγώνα και στην εναρκτήρια ομιλία του! Ο απομονωτισμός που πρεσβεύει το "America first" αποδείχθηκε δυσλειτουργικός ακόμα και στις αρχές τού προηγούμενου αιώνα, φανταστείτε επομένως πόσο εξωπραγματικός μοιάζει στις αρχές τού 21ου, με δεδομένο μάλιστα ότι η Αμερική είναι πρωτοπόρος στις νέες τεχνολογίες που κάνουν τη Γη να μοιάζει με ένα ενιαίο χωριό. Αφήστε που οι μισαλλόδοξες αντιλήψεις τού Αμερικανού προέδρου για το χτίσιμο τειχών και την απομάκρυνση των παιδιών των μεταναστών από τους γονείς τους πέρα από πρακτικώς ανεφάρμοστες κι απάνθρωπες δείχνουν να μην καταλαβαίνουν ότι το μέλλον τής ανθρωπότητας βρίσκεται στο... μέλλον κι όχι στο χειρότερο παρελθόν της.

Ο Ντ. Τραμπ έχει επίσης άδικο όταν αγιοποιεί- βλ., για παράδειγμα, Ισραήλ και Πολωνία- και δαιμονοποιεί- βλ., π.χ., Βενεζουέλα και Ιράν- καθεστώτα αναλόγως με τι βολεύει τη σκοταδιστική του αντίληψη για το τι συμφέρει τους Αμερικανούς. Ωστόσο δεν έχει σε όλα άδικο. Δεν έχει άδικο, για παράδειγμα, όταν αναφέρεται στις καταστρεπτικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης και των διεθνών εμπορικών συμφωνιών που συντέλεσαν στη διαιώνιση των οικονομικών ανισοτήτων ανάμεσα στις αναπτυγμένες και στις αναπτυσσόμενες χώρες. Φυσικά ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν ανακάλυψε το σοσιαλισμό, αλλά συνειδητοποίησε ότι το δίχως φραγμούς εμπόριο, το οποίο ήταν άκρως επωφελές για τη χώρα του τη δεκαετία τού '90, όταν η Κίνα και οι άλλοι αναπτυσσόμενοι σήμερα γίγαντες βρίσκονταν ακόμα σε κατάσταση ύπνωσης, δεν την ωφελεί πλέον. Όπως δεν ωφελεί κι ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη, ανάμεσά τους και την Ελλάδα...

Αλίμονο, όμως, αν η ανθρωπότητα προσμένει από τον Ντ. Τραμπ για να μην περιπέσει στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Η αντίληψη πως ένα κράτος μπορεί να ευημερεί αν κλειστεί στον εαυτό του, όσο ισχυρό κι αν είναι αυτό, θυμίζει την Αλβανία τού Χότζα κι ας σιχαίνεται ο Αμερικανός πρόεδρος ό,τι παραπέμπει σε σοσιαλισμό και σε κομμουνισμό...

Η εθνική εσωστρέφεια, εξάλλου, ακόμα κι αν φέρνει παροδικά θετικά οικονομικά αποτελέσματα και για το λαό που την υφίσταται, μακροπρόθεσμα μόνο ζημιά του κάνει. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, έναν άνθρωπο που έχει γεμάτα τα ράφια τού σπιτιού του με αποθέματα σε τρόφιμα κι άλλα απαραίτητα είδη για τριάντα χρόνια, αλλά δεν επιτρέπει σε κανέναν να μπει σε αυτό. Αργά ή γρήγορα θα οδηγηθεί στην τρέλα που φέρνει η μοναξιά, η οποία είναι ακόμα πιο αυτοκαταστροφική όταν είναι αυτοεπιβαλλόμενη...







Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

Να σκοτώνονται δημόσιοι-ιδιωτικοί υπάλληλοι για το φαΐ τού Τσίπρα και του Μητσοτάκη...

ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ ετοιμάζουν τους στρατούς τους ενόψει πολλών εκλογών μέσα στο 2019. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ δίνει και τάζει στους δημόσιους υπάλληλους, η δε ΝΔ τάζει- από τη στιγμή που δεν είναι κυβέρνηση για να μπορεί να δίνει- στον ιδιωτικό τομέα. Και τα δύο κόμματα, δηλαδή, στην ουσία αποδέχονται την θεωρία τού κοινωνικού αυτοματισμού κι αντί να επιχειρήσουν να συγκεράσουν τα συμφέροντα του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα λειτουργούν σαν φεουδάρχες σε άγρα εκλογικής πελατείας που σφάζεται μεταξύ της για ένα κομμάτι ψωμιού ή παντεσπανιού, αναλόγως των γνωριμιών της...

Κι αν ο Αλ. Τσίπρας μπορεί να αναγορευτεί σε άγιο από τους δημόσιους υπάλληλους- τα δικά τους συμφέροντα φρόντισε να προασπίσει πάνω από οποιασδήποτε άλλης επαγγελματικής κατηγορίας τα τελευταία χρόνια- κι ο Κ. Μητσοτάκης δικαιούται ένα κομμάτι από την πίτα τού Δημόσιου, ανεξαρτήτως αν παριστάνει τον φιλελεύθερο υπερασπιστή τής ιδιωτικής πρωτοβουλίας και των άριστων. Όταν, όπως αποκαλύπτουν στελέχη του, τάζει σε όσους δεν γίνουν βουλευτές διοικητικές θέσεις σε ΔΕΚΟ κι Ανεξάρτητες Αρχές, οι τελευταίες μάλιστα απαιτούν αυξημένη πλειοψηφία από τη Βουλή, γιατί να μην ελπίζει το κάθε κομματόσκυλο σε ακόμα καλύτερες ημέρες με τα λεφτά των Ελλήνων φορολογούμενων;...

Το κομματικό μας σύστημα διαθέτει πληθώρα κατ' επίφαση μεταρρυθμιστών, αλλά ελάχιστους πραγματικούς. Γι' αυτό δεν ευθύνονται, βεβαίως, μόνο οι πολιτικοί μας αλλά και οι πολίτες οι οποίοι κρίνουν ποιος είναι επιτυχημένος και ποιος όχι από το αν έχει διορίσει τους ίδιους ή συγγενείς και φίλους τους σε κάποια δημόσια υπηρεσία, αν τους έχει χαρίσει φόρους και εισφορές ή αν τους έχει κάνει κάποιο άλλο ρουσφετάκι. Τι να κάνουν, επομένως, ο Αλ. Τσίπρας κι ο Κ. Μητσοτάκης, ακόμα κι αν το ήθελαν να αλλάξει η κατάσταση, αφού ο πελάτης έχει πάντα δίκιο;...




Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

Ούτε με τον Ζακ ούτε με τους νοικοκυραίους...

Γιατί πρέπει να είμαι ντε και καλά είτε με τον Ζακ είτε με τους νοικοκυραίους όταν τίποτα δεν έχει αποδειχθεί; Γιατί να οφείλω να υπερασπίζομαι ή να καταδικάζω έναν άνθρωπο τον οποίο δεν ήξερα πριν σκοτωθεί; Γιατί να αισθάνομαι υποχρεωμένος να ζω μέσα στο φόβο και στην ανασφάλεια επειδή ο μέσος μικροαστός τρέμει ακόμα και στην ιδέα κάποιος να του κλέψει το πορτοφόλι; Και γιατί είναι αναγκαίο να θεωρώ επαναστάτη οποιονδήποτε εκδηλώνει αντικοινωνική συμπεριφορά δίχως να ελέγχω αν είναι πράγματι Γιάννης Αγιάννης ή κάποιος άνθρωπος που χρειάζεται βοήθεια για να ξεφύγει από τον εθισμό του;...

Η βία η οποία δεν οδηγεί στην επανάσταση είναι λούμπεν, είτε έχει δεξιό είτε αριστερό χρωματισμό. Αυτοί, επομένως, που θέλουν να σαπίσουν στο ξύλο όσους σάπισαν στο ξύλο τον Ζ. Κωστόπουλο ή τον Π. Κωνσταντινέα κινητροδοτούνται από το ίδιο ατελέσφορο μίσος για τον άνθρωπο. Γιατί όλοι τους είναι άνθρωποι με τα μικρότερα ή μεγαλύτερα ελαττώματά τους και κανένας δεν είναι κτήνος ή τέρας, πολλώ δε μάλλον θεός για να ορίζει ποιος θα γυρίσει το βράδυ σπίτι του ή οι συγγενείς του θα πρέπει να πάνε στο νεκροτομείο. Το ανθρώπινο είδος είναι πολύ πιο πολύπλοκο από ένας πιασάρικος τίτλος ή ατάκα στα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία αλέθουν προκαταλήψεις και ξερνούν μισαλλοδοξία...

Ο τρόπος που χρησιμοποιούμε, ιδίως στην Ελλάδα, τα social media μοιάζει με τη "σύνεση" με την οποία ένα παιδί θα αντιμετωπίσει ένα οικογενειακό παγωτό. Δίχως καθοδήγηση θα το φάει όλο με τη μία και στη συνέχεια θα τρέχει και δεν θα φτάνει...

Το ότι μπορούμε να δημοσιοποιούμε την άποψή μας κι αυτή να διαδρά έχει δημιουργήσει ή οξύνει υπερτροφικά εγώ τα οποία συμπεριφέρονται σαν να κατέχουν την αυθεντία, την οποία όλοι οι υπόλοιποι οφείλουν να σέβονται και να μην την κριτικάρουν. Η πληροφόρηση, ωστόσο, δίχως διασταύρωση και η έκφραση γνώμης εν βρασμώ ψυχής συνιστούν μεγάλο κίνδυνο για την κοινωνική συνοχή. Και γι' αυτό δεν μας φταίνε μόνο όσοι μας σερβίρουν "fake news", αλλά κι όσοι τα καταναλώνουμε αμάσητα...



Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018

"Δεν γεννιούνται παλικάρια στης Χαλιμάς τα παραμύθια"...

Αν κάποιος κάνει μια σύντομη περιήγηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα υποθέσει πως σχεδόν όλη η Ελλάδα ήταν αυτόπτης μάρτυρας όταν έχανε τη ζωή του ο Ζ. Κωστόπουλος. Γνωρίζει, δηλαδή, από πρώτο χέρι πώς αυτό συνέβη κι έχει άποψη είτε υπέρ είτε κατά τού νεκρού, αναλόγως ποιο ιδεολογικό αφήγημα βοηθά τον καθένα να κοιμάται πιο ήσυχα τα βράδια...

Ομοίως, στην περίπτωση της σύλληψης των δημοσιογράφων τού "Φιλελεύθερου" εκείνοι που ζητούσαν την απόλυση Καψώχα εμφανίζονται τώρα υπέρμαχοι της ελευθερίας τού Τύπου και της ελευθερίας τής έκφρασης, πάλι αναλόγως με τι βολεύει κάθε φορά το κομματικό/ ιδεολογικό αφήγημα. Τα πραγματικά περιστατικά και στις δύο περιπτώσεις πλάθονται αναλόγως τού πώς συμφέρει τον καθένα να τοποθετείται στο δημόσιο λόγο του είτε από ιδεολογικές παρωπίδες είτε χάρη σε οικονομικά ανταλλάγματα...

Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων δεν γνωρίζω τι κρύβεται πίσω από τη δολοφονία Κωστόπουλου ούτε αν εμπλέκονται και κρατικοί αξιωματούχοι στο φαγοπότι με τα κοινοτικά κονδύλια για τους πρόσφυγες. Σε ένα γενικό πλαίσιο, δεν λιντσάρεις έως θανατώσεώς του έναν μαστουρωμένο κλέφτη ή ληστή ο οποίος δεν απειλεί τη ζωή σου ούτε οδηγείς στο αυτόφωρο δημοσιογράφους, ακόμα κι αν έχουν γράψει ψέματα. Για τον κλέφτη υπάρχει η αστυνομία ή, έστω, η ακινητοποίησή του από πολίτες με πολύ ηπιότερα μέσα, για τον δημοσιογράφο η μήνυση κι αγωγή χωρίς κρατητήριο...

Γιατί, όμως, να επιτρέπουμε στην αλήθεια να μας χαλάσει μια όμορφη ιστορία; Ο Ζ. Κωστόπουλος μπορεί να ήταν το καλύτερο παιδί τού κόσμου και με μαχητική διάθεση, το οποίο η μισαλλόδοξη κοινωνία μας το ταλαιπώρησε όσο βρισκόταν εν ζωή. Οι ήρωες, όμως, δεν κυκλοφορούν μαστουρωμένοι ούτε κλέβουν και μεταπωλούν για να πάρουν τη δόση τους ούτε επιτρέπουν στον εαυτό τους την αυτοταπείνωση...

Ο καθένας μας κουβαλά το δικό του σταυρό σε αυτήν τη ζωή, άλλος μεγαλύτερο κι άλλος μικρότερο, αλλά αν ήταν να αθωώναμε κάθε εγκληματική ενέργεια από έλεος για την ανθρώπινη αδυναμία τότε η δικαιοσύνη θα πήγαινε περίπατο και, κατά συνέπεια, και η κοινωνική συνοχή. Ομοίως, οι ήρωες δημοσιογράφοι δεν είναι ούτε κρατικοδίαιτοι ούτε συντηρούνται με κομματικά λεφτά παριστάνοντας, κατά τα άλλα, τους φιλελεύθερους ή τους ιδεολόγους Αριστερούς. Μόνο, επομένως, αν βάλουμε κι άλλα χρώματα στη ζωή μας πέρα από το άσπρο και το μαύρο θα καταφέρουμε να σταματήσουμε την αδερφοφαγία...



Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

Τα λαμόγια δεν φοβούνται ούτε 17Ν ούτε Ρουβίκωνα...

Με ενοχλεί η ανοχή τής σημερινής κυβέρνησης απέναντι στο Ρουβίκωνα ή στους μπαχαλάκηδες που ανά τακτά χρονικά διαστήματα κάνουν άνω κάτω και τα πανεπιστήμια και δίνουν πάτημα στον Κ. Μητσοτάκη να προπαγανδίζει τα ιδιωτικά ΑΕΙ, από τα οποία ευελπιστούν να τα κονομήσουν οι "εντιμότατοι" φίλοι του. Ναι, τα μέλη τού Ρουβίκωνα δεν είναι δυνατό να εξισώνονται με τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η 17Ν, οι οποίες σκότωναν ανθρώπους, αλίμονο όμως αν αδιαφορούμε για τις "παρεμβάσεις" τους, οι οποίες επειδή ακριβώς σε ορισμένες περιπτώσεις διακρίνονται από αφέλεια μπορεί να γίνουν πολύ επικίνδυνες. Τι θα συμβεί αν αύριο μεθαύριο, για παράδειγμα, κάποιος αστυνομικός ή μυστικός πράκτορας πυροβολήσει και σκοτώσει έναν "ακτιβιστή" ή αν ο "ακτιβιστής", βλέποντας το δρόμο ανοιχτό, επιχειρήσει να "αναβαθμίσει" τη δράση του χρησιμοποιώντας βία;...

Ακούω και τώρα το επιχείρημα που είχε λανσαριστεί με τη 17Ν: "Δεν πειράζει, ας τους να υπάρχουν για να φοβούνται τα λαμόγια". Κι αν ακόμα υποθέσουμε πως τα λαμόγια φοβούνται, θα δώσουν μερικά φράγκα παραπάνω, θα ενισχύσουν τα μέτρα ασφαλείας τους και, κατά τα άλλα, θα συνεχίσουν τον πολυτελή τους βίο όπως πριν την ίδια ώρα που η έννομη τάξη θα έχει παραδοθεί στην οχλοκρατία...

Η ζημιά που έχει προκληθεί στους δημοκρατικούς θεσμούς είναι σαφώς μεγάλη γιατί η ανασφάλεια των λίγων μετατρέπεται συνήθως σε αυστηροποίηση του νόμου και της τάξης για τους πολλούς, σε αστυνομοκρατούμενο κράτος και σε περιορισμό των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Στο ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, από αυτό που υποτίθεται πως επιδιώκουν οι αυτόκλητοι απονεμητές δικαιοσύνης...

Ο Ρουβίκωνας πρέπει να εξαρθρωθεί, ενώ το πανεπιστημιακό άσυλο δεν υπάρχει κανένας λόγος να υφίσταται ακόμα. Την ώρα που η Ευρώπη εξαιτίας τού Προσφυγικού μετατρέπεται σε μεσαιωνικό κάστρο, γιατί με αυτόν τον τρόπο πιστεύει ότι θα αποφύγει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, οφείλουμε να κλείσουμε μέτωπα ώστε να επικεντρώσουμε στα ουσιώδη: στην αύξηση των αστυνομικών περιπολιών αλλά δίχως ακρότητες, στη βελτίωση των δημόσιων πανεπιστημίων ώστε τα ιδιωτικά να μην έχουν λόγο ύπαρξης, στην ενίσχυση και δημιουργία ευρωπαϊκών δομών αντιμετώπισης των γενεσιουργών αιτίων τής προσφυγιάς και της μετανάστευσης και διαχείρισης με ανθρωπισμό και ρεαλισμό των ανοιχτών πληγών. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να μην παραδοθούν η Ελλάδα και η Ευρώπη ολόκληρη ξανά στη μισαλλόδοξη ατζέντα απροκάλυπτων και κεκαλυμμένων ακροδεξιών...







Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

Καψώχας και Πορτοσάλτε όψεις τού ίδιου νομίσματος...

Έχει το δικαίωμα ένας δημοσιογράφος να ισχυρίζεται, ακόμα κι αν εργάζεται για τη δημόσια τηλεόραση, πως το πρόγραμμα ενός κόμματος βασίζεται σε φασιστικά ιδεώδη; Σε ένα κράτος με στοιχειώδη σεβασμό στην ελευθεροτυπία και στην ελευθερία έκφρασης φυσικά και το έχει. Το πρόβλημα, όμως, βρίσκεται στο ότι σε ένα κράτος με στοιχειώδη σεβασμό στην ελευθεροτυπία και στην ελευθερία έκφρασης οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στην κρατική του τηλεόραση είναι και λειτουργούν ως δημοσιογράφοι κι όχι ως κυβερνητικοί και κομματικοί εντεταλμένοι με σκοπό την προπαγάνδιση των κυβερνητικών θέσεων...

Η δημοσιογραφική δεοντολογία, βεβαίως, ισχύει για όλους, είτε εργάζονται για το δημόσιο είτε για τον ιδιωτικό τομέα. Το ότι, επομένως, ο ΣΚΑΙ ανήκει σε ιδιώτη κι όχι στο κράτος και δεν τον πληρώνουν, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που αυτό συμβαίνει με την ΕΡΤ, οι πολίτες δεν σημαίνει πως μπορεί να παράγει fake news με τη σέσουλα και οι δημοσιογράφοι του να λειτουργούν ως γραφεία Τύπου της ΝΔ. Όσο καταδικαστέος είναι ο Σ. Καψώχας ή η Κατ. Ακριβοπούλου άλλο τόσο είναι ο Αρ. Πορτοσάλτε ή ο Δ. Οικονόμου γιατί η δουλειά τους είναι να κρίνουν την εξουσία κι όχι να την υπηρετούν με το αζημίωτο...

Την ίδια ώρα, χτυπά κόκκινο και η υποκρισία των πολιτικών, οι οποίοι σπαταλούν το μισό τους χρόνο πουλώντας εκδούλευση στους δημοσιογράφους και τον υπόλοιπο παραπονιούνται όταν και οι δημοσιογράφοι πωλούν εκδούλευση σε άλλους πολιτικούς. Ζούμε σε μια χώρα όπου αρκετοί, για να μην πω οι περισσότεροι, από όσους κάνουν πολιτικό ρεπορτάζ στα μέσα ενημέρωσης έχουν τοποθετηθεί στα πόστα τους κατόπιν σχετικής υπόδειξης από τα κυβερνητικά και κομματικά γραφεία. Προς τι, επομένως, το μποϊκοτάζ τού ΣΥΡΙΖΑ στο ΣΚΑΙ και της ΝΔ στην ΕΡΤ όταν τα ίδια τα κόμματα και τα στελέχη τους θεωρούν καλή δημοσιογραφία μόνο αυτή που τους υποστηρίζει ακρίτως και χωρίς να κάνει ερωτήσεις;...



Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

Η Μόρια κατάντησε η χλεύη τής Αμυγδαλέζας...

Το επιχείρημα πως για την άθλια κατάσταση στη Μόρια και σε άλλους προσφυγικούς καταυλισμούς ευθύνεται το κλείσιμο των συνόρων, κυρίως από τις χώρες τού Βίσεγκραντ, έχει ισχυρές δόσεις αληθείας. Τα κράτη τού Βορρά μας πετάνε χρήματα για να διαχειριστούμε εμείς τα κράτη τού ευρωπαϊκού Νότου μόνα μας την προσφυγική και μεταναστευτική κρίση, που είναι οι δικές τους ιμπεριαλιστικές πολιτικές που εντείνουν. Η ευρωπαϊκή βοήθεια θα ήταν πολύ πιο ουσιαστική αν αντί για πολιτική δωροδοκία εφαρμοζόταν στην πράξη η αλληλεγγύη στην οποία ομνύουν, κατά τα άλλα, οι ευρωπαϊκές Συνθήκες...

Η υπεράσπιση, ωστόσο, των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν μπορεί να μπαίνει στη ζυγαριά τού μπακάλη για να βλέπουμε ποιος ευθύνεται λίγο ή πολύ περισσότερο από τον άλλο και να καθησυχαζόμαστε αν δεν γέρνει προς τη δική μας πλευρά. Γι' αυτό και η κυβέρνηση αντί να αναζητά δικαιολογίες για τις απάνθρωπες συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης θα όφειλε να έχει πολλαπλασιάσει εδώ και καιρό τις προσπάθειές της για την ανακούφιση των νησιών, για τη μεταφορά των περισσότερων προσφύγων στην ενδοχώρα, για την ταχύτερη διεκπεραίωση των αιτήσεων ασύλου και την επιστροφή όσων δεν το δικαιούνται. Σε διαφορετική περίπτωση έχει δίκιο ο Κ. Μητσοτάκης όταν λέει, έστω και με την υποκρισία τού όψιμου θιασώτη τής ακροδεξιάς, πως η Αμυγδαλέζα μπροστά στη Μόρια έμοιαζε με το Χίλτον...

Δεν καταλογίζω στην κυβέρνηση το δόλο σε βάρος των προσφύγων που χαρακτηρίζει τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Ο ανθρωπισμός, όμως, δεν αρκεί να δηλώνεται και να καταδικάζεται η μισαλλοδοξία, αλλά να αποδεικνύεται στην πράξη. Αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε δίνονται πατήματα σε εκείνους που επιχαίρουν με τις συνθήκες ανομίας στα στρατόπεδα να ζητούν και να λαμβάνουν τη στήριξη αρκετών για την άμεση εκδίωξη των απελπισμένων τής Γης γιατί μολύνουν τον "άσπιλο" τόπο μας με την εγκληματικότητα και τις αρρώστιες τους...




  

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018

Ο σταλινισμός τού ΚΚΕ αρχίζει και γίνεται επικίνδυνος...

Συνιστά μέγιστη ιστορική ανορθογραφία η ταύτιση του φασισμού και του ναζισμού με τον κομμουνισμό ή το σοσιαλισμό. Ο φασισμός κι ο ναζισμός ακόμα κι όταν υπόσχονταν την καλυτέρευση της ζωής των λιγότερο προνομιούχων το περιόριζαν στους γηγενείς και στους φυλετικά καθαρούς κι όχι σε όλους, ανεξαρτήτως καταγωγής ή οποιουδήποτε άλλου κοινωνικού χαρακτηριστικού...

Ο φασισμός, ωστόσο, κι ο ναζισμός έχουν πολλά κοινά στοιχεία με το σταλινισμό, αυτήν την κομμουνιστική παρεκτροπή που μετατράπηκε σε κανόνα και κηλίδωσε το όραμα για μια κοινωνία ισότητας. Δυστυχώς το ΚΚΕ, τόσο στη ρητορική όσο και στην πρακτική του, επέλεξε εδώ και πολλά χρόνια να ακολουθήσει το δρόμο τού "πατερούλη" και στο όνομα μιας θολής κι α λα καρτ ιδεολογικής καθαρότητας ναι μεν να μην εκτοπίζει ή να θανατώνει αντιφρονούντες, αλλά είτε να κλείνεται στο καβούκι του είτε να τραμπουκίζει όσους δεν συμμερίζονται το ευαγγέλιο του Περισσού...

Πιστό στην παράλογη λογική πως μόνο αυτό δικαιούται να εκπροσωπεί την εργατική τάξη το ΚΚΕ μέσω τού συνδικαλιστικού του παρακλαδιού, του ΠΑΜΕ, επιτέθηκε στην πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Κατερίνης- και με σεξιστικούς χαρακτηρισμούς-, καθώς και σε συνέδρους, στέλνοντας μάλιστα έναν εξ αυτών στο νοσοκομείο. Μπορεί οι εργατοπατέρες- θύματα αυτής της επίθεσης να μην υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων και να είναι οι μεγαλύτεροι απατεώνες- δεν τους γνωρίζω, κάνω το συνήγορο του διαβόλου-, αλλά καλώς ή κακώς αυτοί έχουν εκλεγεί κι όχι οι επαγγελματίες επαναστάτες τού ΠΑΜΕ, για τους οποίους η δημοκρατία έχει την ίδια αξία που είχε στα χρόνια τού Στάλιν και των υπόλοιπων τυράννων με φιλολαϊκό προσωπείο...

Είναι δικαίωμά τους στο ΚΚΕ να πιστεύουν ότι βρισκόμαστε ακόμα στο 19ο αιώνα και στη βιομηχανική κοινωνία ή ότι τα καθεστώτα τού υπαρκτού σοσιαλισμού κατέρρευσαν εξαιτίας μιας διεθνούς συνωμοσίας- μολονότι, για παράδειγμα, η CIA δεν είχε ιδέα τι συνέβαινε στη Σοβιετική Ένωση ακόμα και μερικούς μήνες πριν την πτώση τού τείχους τού Βερολίνου- κι όχι γιατί ήταν απολυταρχικά και μοίραζαν τα πλούτη απολύτως καπιταλιστικά, τα πολλά για τους λίγους και τα λίγα για τους πολλούς. Αν, ωστόσο, έχουν αποφασίσει να χρησιμοποιούν και χρυσαυγίτικες μεθόδους για να στέλνουν τα μηνύματά τους, τότε να μην θεωρήσουν αντικομμουνιστική υστερία την κατάταξή τους στις εγκληματικές συμμορίες κι όχι στα πολιτικά κόμματα. Δεν βρίσκονται τώρα σε αυτό το σημείο, αλλά οι ενδείξεις είναι ανησυχητικές...





Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Τι να τα κάνουν τα επιδόματα οι πορφυρογέννητοι και οι βίζιτες;...

Ο Κ. Μητσοτάκης, η Ευ. Καϊλή και οι όμοιοί τους δεν έχουν ανάγκη από κρατικά επιδόματα και συντάξεις. Όχι, όμως, γιατί είναι εργατικοί και ικανοί, όπως θα έλεγε η ευρωβουλευτίνα, εκτός αν στην εργατικότητα και στην ικανότητα συμπεριλάβουμε το ότι έχεις γεννηθεί στα πλούτη ή ότι είσαι ποθητή από πολλούς άνδρες...

Από την άλλη, δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχουν συμπολίτες μας οι οποίοι χωρίς να έχουν εργαστεί στη ζωή τους από τεμπελιά ή γιατί είχαν εξασφαλίσει αλλιώς τα προς το ζην καρπώνονται επιδόματα και συντάξεις που δεν αναλογούν στο μηδαμινό μόχθο που έχουν καταβάλει. Συνιστούν, όμως, εκείνοι την κοινωνική πλειονότητα; Κι αν όχι γιατί θα πρέπει να πληρώσουν τις θατσερικές ονειρώξεις Μητσοτάκη- Καϊλή κι εκείνοι που για αντικειμενικότατους λόγους, όπως μια αναπηρία, ή γιατί έτυχε να χάσουν τη δουλειά τους ή να μην μπουν καν στην αγορά εργασίας στη χειρότερη δεκαετία για την Ελλάδα από το Β' Παγκόσμιο δεν μπόρεσαν να μαζέψουν τα απαραίτητα ένσημα για μια αξιοπρεπή σύνταξη;...

Δεν είμαι εναντίον τής ιδιωτικής ασφάλισης ή των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Αν κάποιος έχει τη σχετική οικονομική δυνατότητα και θεωρεί πως με αυτήν την επιλογή βελτιώνει την ποιότητα της δικής του ζωής και της οικογένειάς του, είναι παράλογο να τον αποτρέπει η νομοθεσία. Το θέμα, όμως, με τις εξαγγελίες Μητσοτάκη από τη ΔΕΘ και τις δηλώσεις Καϊλή είναι ο κοινωνικός δαρβινισμός, ο νόμος τής ζούγκλας και του ισχυρότερου που τις χαρακτηρίζει...

Γιατί πρέπει να αποκλείονται από τον κοινωνικό ιστό όσοι δεν είναι πορφυρογέννητοι, δεν είναι βίζιτες, δεν έχουν επιλέξει να λαδώνονται ή να διασπαθίζουν δημόσιο χρήμα, δεν αποθηκεύουν τα χρήματά τους σε εξωχώριες εταιρείες ή δεν σιτίζονται από κόμματα για να παριστάνουν τους φιλελεύθερους με κρατικά λεφτά; Και γιατί ακόμα θα πρέπει να ζουν με το μίνιμουμ εισόδημα ή σύνταξη εκείνοι που από φιλοσοφία ζωής ναι μεν εργάστηκαν πολύ, αλλά διάλεξαν να μην πατήσουν επί πτωμάτων ή να θυσιάσουν την ανατροφή των παιδιών τους ή μια στοιχειώδη ευζωία για να γίνουν πλούσιοι;...

Συμφωνώ με τον Κ. Μητσοτάκη για την αξιολόγηση στο Δημόσιο, για τη μείωση της φορολογίας στις μικρομεσαίες και start up επιχειρήσεις και στους μικρομεσαίους και, γενικότερα, στο ότι ο ιδιωτικός τομέας δεν είναι δυνατό να αντιμετωπίζεται ως παρακατιανός σε σχέση με το δημόσιο. Στην πολιτική, όμως, δεν μπορείς να τους έχει όλους ικανοποιημένους γιατί τότε είτε διαιωνίζεις αδικίες είτε απαγορεύεις στην ουσία την παραγωγή νέου πλούτου από εκείνους που δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με την ελίτ.

Γι' αυτό και τα οριζόντια μέτρα, όπως αυτά που προτείνει ο πρόεδρος της ΝΔ,  ναι μεν θα ανακουφίσουν- οποιαδήποτε, για παράδειγμα, μείωση φορολογίας ανακουφίζει το άτομο-, αλλά δεν δημιουργούν τις προϋποθέσεις τής βιώσιμης και δίκαιης ανάπτυξης, αφού η ισότητα για να είναι πραγματική πρέπει να είναι αναλογική, όπως άλλωστε και η φορολογία τα έσοδα από την οποία είναι απαραίτητα για να λειτουργεί ένα στοιχειώδες κοινωνικό κράτος. Σε διαφορετική περίπτωση απλώς μασκαρεύεις τις ταξικές σου προτιμήσεις, οι οποίες δεν ταυτίζονται με τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της κοινωνικής πλειοψηφίας, μέσα από προεκλογικές υποσχέσεις που είναι αμφίβολο κι αν θα υλοποιήσεις...

 

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

Άλλοι παπάδες ήρθανε, ίδια βαγγέλια φέρανε κι όχι άλλα...

Το ηθικό πλεονέκτημα δεν αυτοαπονέμεται ούτε δίνεται μια φορά και μετά κανείς δεν μπορεί να σου το πάρει. Οφείλεις να αγωνίζεσαι γι' αυτό σε καθημερινή βάση, να μην υποκύπτεις στο σκοπό που αγιάζει τα μέσα και να μην αντιγράφεις φαύλες πρακτικές με το επιχείρημα "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους". Καλώς, επομένως, να διερευνηθεί η δανειοδότηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, η οποία θυμίζει πολύ θαλασσοδάνεια, ωστόσο όποιος θέλει να στηρίξει την προεκλογική του καμπάνια στο ότι είναι αγνός κι ενάρετος έχει χρέος να κοιταχτεί πρώτα στον καθρέφτη και να κρίνει και τον εαυτό του για το κατά πόσο στα τριάμισι χρόνια που κυβερνά έχει ωφελήσει την ελευθεροτυπία ή, απλώς, αντικαθιστά την παλιά διαπλοκή με τη δική του και συμπεριφέρεται ως ο μεγαλύτερος μιντιάρχης τής χώρας μολονότι επισήμως δεν είναι εκδότης αλλά διαθέτει πολιτικά αξιώματα...

Δουλειά τής οποιασδήποτε κυβέρνησης είναι να εγγυάται ότι η μιντιακή αγορά λειτουργεί με βάση δίκαιους κανόνες που διέπουν τους πάντες και να παρέχει στους πολίτες μια δημόσια ραδιοτηλεόραση η οποία στο ενημερωτικό κομμάτι να είναι αμερόληπτη και στο υπόλοιπο πρόγραμμά της να σέβεται τη νοημοσύνη τους και, γενικότερα, να μην σπαταλά δημόσιο χρήμα σε ανούσιες ή υπερκοστολογημένες παραγωγές. Δεν είναι δουλειά τής κυβέρνησης να μοιράζει δημόσιο και κομματικό χρήμα σε δικούς της ανθρώπους των ΜΜΕ προκειμένου να γίνονται εκδότες και καναλάρχες ούτε να τους προσλαμβάνει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στην ΕΡΤ με υπέρογκα για την εποχή και γι' αυτά που κάνουν ποσά γελοιοποιώντας όσους είχαμε εξοργιστεί με το "μαύρο" τού 2013...

Στο μιντιακό χώρο στόματα ανοίγουν συνήθως όταν θίγονται προσωπικά συμφέροντα. Μπορεί ο λόγος να είναι ιδιοτελής, αλλά αρκετές φορές αυτά που λέγονται δεν είναι ψέματα, έστω κι αν είναι μισές αλήθειες. Όταν ξεκινούσε η μνημονιακή περιπέτεια είχα την αφέλεια να θεωρήσω πως τουλάχιστον στο χώρο τού Τύπου θα υπάρξει ένα ξεσκαρτάρισμα και θα μείνουν όσοι τους αντέχει η αγορά κι έχουν δημοσιογραφικό λόγο ύπαρξης. Μόνο αυτό, ωστόσο, δεν συνέβη αφού όλα αυτά τα χρόνια άλλαξαν τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, αλλά η νοοτροπία τής επιχειρηματικής και κομματικής επικυριαρχίας έμεινε ίδια κι απαράλλαχτη. Άλλοι παπάδες ήρθανε, ίδια βαγγέλια φέρανε κι όχι άλλα...



Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2018

Κλειστά σύνορα σημαίνουν φυλετική καθαρότητα, φυλετική καθαρότητα σημαίνει ναζισμός...

Σε μια εποχή στην οποία η ένταξη σε ένα κόμμα γίνεται πολλές φορές για βιοποριστικούς λόγους δεν έχει και μεγάλη σημασία να δηλώνει κάποιος, για παράδειγμα, πατριώτης κι όχι εθνικιστής και ρατσιστής μόνο και μόνο γιατί δεν είναι μέλος των χιμπαντζήδων με τα μαύρα. Η ΝΔ, για παράδειγμα, καταδίκασε με τα χίλια ζόρια τον Β. Ορμπαν στην Ευρωβουλή, ωστόσο πολλά στελέχη, μέλη και ψηφοφόροι της συμμερίζονται τις ιδεοληψίες τού πρωθυπουργού τής Ουγγαρίας περί φυλετικής καθαρότητας, που δεν απέχουν και πολύ από το χιτλερικό "πρότυπο". Η χώρα όπου οι απελπισμένοι, οι οποίοι δεν είναι περισσότεροι από μερικές δεκάδες, που δεν τους παραχωρείται σε πρώτο βαθμό άσυλο μένουν χωρίς στέγη και τροφή αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για τους αδωνοβορίδηδες και τους ομοϊδεάτες τους, που φοβούνται οποιαδήποτε πρόσμειξη και την αντιμετωπίζουν σαν θεία κατάρα...

Η αντίληψη, ιδίως τον 21ο αιώνα, πως μπορεί μια χώρα να μείνει "καθαρή" με το γηγενή πληθυσμό της, δίχως την εγκατάσταση σε αυτή ανθρώπων που έρχονται από άλλες χώρες με διαφορετικές πολιτισμικές προσλήψεις δεν έχει ξεπεραστεί αποκλειστικώς από τον ανθρωπισμό, αλλά από την ίδια τη λογική. Αν μια τέτοια κοινωνία ήταν το όνειρό μας, τότε θα έπρεπε να θαυμάζουμε την Αλβανία τού Χότζα παλιότερα ή τη Βόρεια Κορέα του Κιμ, οι οποίες είχαν κι έχουν σφραγίσει τα σύνορά τους και ζουν, όπως ζουν, με όσα παράγουν...

Ούτε ο σοσιαλισμός, αλλά ούτε κι ο φιλελευθερισμός συνάδουν με την περιχαράκωση, δεν μπορούν να λειτουργήσουν με παρωπίδες και ούτε είναι εφικτό αυτό να συμβεί με την τεχνολογία που έχουμε στη διάθεσή μας. Η απολύτως ουγγρική κι απολύτως χριστιανική χώρα που ευαγγελίζεται ο Β. Ορμπαν αποτελεί δυστοπία κι όχι παράδειγμα προς μίμηση...

Η Ελλάδα και η Ευρώπη δεν θα εξαφανιστούν, αν εξαφανιστούν, εξαιτίας των προσφύγων και των μεταναστών, αλλά από την αδυναμία τους να κατανοήσουν ότι ακόμα κι αν δεν είναι η αλληλεγγύη το δυνατό τους σημείο αυτό θα μπορούσε να είναι η προσαρμοστικότητα στις εποχές που αλλάζουν πιο γρήγορα από όσο αναπνέουμε. Οι Έλληνες θα μείνουν Έλληνες, οι Ευρωπαίοι Ευρωπαίοι, οι χριστιανοί χριστιανοί κι αν τυχόν αλλάξουν αυτό θα συμβεί από ατομική επιλογή κι όχι από πλύση εγκεφάλου σε κάποιο σκοτεινό εργαστήριο. Μέχρι αυτό να γίνει κοινός τόπος ας ελπίσουμε πως δεν θα παραδώσουμε ξανά τη Γηραιά Ήπειρο βορά σε εκείνους που ονειρεύονται παγκόσμιους πολέμους για το μεγαλείο χωρών που τους δόθηκαν από τύχη... 



Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2018

Η Ευρώπη ήταν άρρωστη και πριν τον Ορμπαν...

Η διεύρυνση της ΕΕ προς τις ανατολικές χώρες, με το βιαστικό τρόπο που έγινε, αποδείχθηκε ένα από τα χειρότερα αυτογκόλ τής Ενωμένης, τρόπον τινά, Ευρώπης. Από τότε που εντάχθηκαν σε αυτή τα κράτη που μια φορά κι έναν καιρό συναποτελούσαν το Σύμφωνο της Βαρσοβίας έπεισαν πολλούς πως η Μεγάλη Βρετανία μπροστά τους έμοιαζε με το πιο πιστό κράτος στις Βρυξέλλες. Η αργή τους πορεία προς τον εκδημοκρατισμό και η τυφλή αφοσίωση των πολιτών τους σε εθνικιστές, λαϊκιστές ηγέτες όπως ο Β. Ορμπαν αν μη τι άλλο καταδεικνύουν ότι ο απολυταρχισμός, όπως συμβαίνει και στη Ρωσία άλλωστε, ριζώνει εκεί όπου το έδαφος είναι πρόσφορο...

Ποιον κοροϊδεύουμε, ωστόσο, αν πιστεύουμε και κοινωνούμε ότι η ΕΕ ήταν ένας υγιής οργανισμός ο οποίος μολύνθηκε από τα κράτη που εντάχθηκαν σε αυτήν την τελευταία 15ετία; Μήπως είναι η Αυστρία, μια από τις χώρες που δεν επέδειξαν ούτε τη στοιχειώδη αλληλεγγύη στη διαχείριση του Προσφυγικού, νέο κράτος- μέλος;

Μήπως δεν είναι η Γαλλία και η Γερμανία ιδρυτικά κράτη, αλλά η ακροδεξιά είναι ντε φάκτο ή οιονεί αξιωματική αντιπολίτευση σε αυτά; Μήπως δεν ισχύει το ίδιο με τη Σουηδία, όπου το σκανδιναβικό σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο παραδίδεται στην ακροδεξιά μισαλλοδοξία;...

Οι ρατσιστές εντός κι εκτός Ελλάδας βρίσκονται στο στοιχείο τους όταν συνδέουν το μίσος τους για το διαφορετικό με την εισροή σε ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών. Αδυνατούν, ωστόσο, να δώσουν έστω και μια λογικοφανή απάντηση και να εξηγήσουν γιατί ο ρατσισμός είναι τόσο έντονος σε χώρες όπως η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Σλοβακία, η Πολωνία ή ακόμα και η Αυστρία, οι οποίες δεν έχουν δεχθεί περισσότερους από μερικές εκατοντάδες απελπισμένους τής Γης...

Δεν μπορούν να αποδώσουν την εγκληματικότητα που βασανίζει κι αυτές τις χώρες στους ξένους ούτε την ανεργία ούτε οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό πρόβλημα. Ο ρατσισμός τους δεν οφείλεται ούτε στο DNA τους, αυτό θα ήταν ρατσισμός από την ανάποδη, αλλά στο έλλειμμα αλληλεγγύης το οποίο πηγαίνει πίσω σε δομικές- θεσμικές αδυναμίες των κοινωνιών τους. Και γι' αυτό δεν τους φταίνε τα μεσογειακά κράτη, που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς από το να προσπαθούν να διαχειρίζονται τις τραγωδίες που γεννά κι ο βορειοευρωπαϊκός πολεμικός και οικονομικός ιμπεριαλισμός...




Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

Οι ακροδεξιοί καραγκιόζηδες δεν αγιάζουν τα αριστερά δακρυγόνα...

Υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι ανάμεσα σε εκείνους που θεωρούν κακή τη Συμφωνία των Πρεσπών. Κι άνθρωποι, δηλαδή, οι οποίοι δεν διαδηλώνουν με τα οπίσθιά τους σε κοινή θέα, που δεν μετατρέπουν τον Χριστό και την Παναγία σε όργανα του παμμακεδονισμού, που ναι μεν διαφωνούν με το περιεχόμενό της, αλλά δεν χαρακτηρίζουν προδοτική μια συμφωνία που επιτεύχθηκε σε καθεστώς αμοιβαίων παραχωρήσεων και με τη σκέψη στο κοινό μέλλον. Επειδή, ωστόσο, βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη το Σαββατοκύριακο δεν μπορώ να πω ότι αυτοί έδωσαν τον παλμό ενός ολιγάριθμου σχετικώς συλλαλητηρίου το οποίο σημαδεύτηκε από τη λούμπεν βία ενός όχλου που επειδή κραυγάζει δυνατότερα από τους υπόλοιπους πιστεύει ότι έχει το απόλυτο δίκιο με το μέρος του κι ότι εκπροσωπεί την κοινωνική πλειοψηφία...

Από την άλλη, ωστόσο, έχουμε μια κυβέρνηση η οποία μέχρι να αναλάβει την εξουσία όχι μόνο ήταν εναντίον τής οποιασδήποτε χρήσης δακρυγόνων, αλλά είχε ζητήσει και την κατάργηση των ΜΑΤ. Κι όμως αυτά χρησιμοποίησε, και σε εκτεταμένη χρήση μάλιστα, το Σάββατο για να αποτρέψει το λαό να εκφράσει την "αγάπη" του στον πρωθυπουργό. Όπως συνέβη και με τους προκατόχους του, η άσκοπη χρήση βίας δεν μαρτυρά τίποτα άλλο από ένα καθεστώς που ψυχορραγεί πνιγμένο στις ίδιες του τις αντιφάσεις, οι οποίες και θα το οδηγήσουν στην εκλογική συντριβή που δείχνει πιο αναπόφευκτη από ποτέ...

Ο Αλ. Τσίπρας υποσχέθηκε από τη Θεσσαλονίκη να πράξει κατά τους τελευταίους μήνες τής θητείας του όσα είχε δεσμευτεί να κάνει από τον Ιανουάριο του 2015. Μόνο που ακόμα κι αν είχε χρόνο δεν διαθέτει πλέον λευκό πολιτικό ποινικό μητρώο ώστε να πείσει την ελληνική κοινωνία πως δικαιούται και μιας τρίτης ευκαιρίας...

Το μόνο εφικτό θετικό σενάριο αυτήν τη στιγμή για τον πρωθυπουργό είναι να εξασφαλίσει ότι θα είναι αυτός, έστω κι αποδυναμωμένος, ο ένας από τους δύο πόλους τού κομματικού μας συστήματος την επόμενη ημέρα. Αν η Φ. Γεννηματά εξακολουθήσει να είναι επικεφαλής τού ΚΙΝΑΛ, αυτό μοιάζει κάτι παραπάνω από βέβαιο...



   

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

Homo Kommatikus, αυτή η εθνική μάστιγα...

Το να είσαι μέλος ενός πολιτικού κόμματος του δημοκρατικού τόξου δεν είναι ντροπή. Υπό ιδανικές συνθήκες θα μπορούσε να συμβολίζει το ότι είσαι ενεργός πολίτης που ενδιαφέρεται για περισσότερα πράγματα από τη βολή τη δική του και της οικογένειάς του. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως αυτοί που χειροκροτούσαν το Σάββατο τον Αλ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, αλλά κι αρκετοί ανάμεσα σε εκείνους που τον αποδοκίμαζαν στους δρόμους δεν το έκαναν από ιδεολογική στήριξη ή αποδοκιμασία, αλλά για την ικανοποίηση στενών προσωπικών συμφερόντων τους. Κι αυτή είναι μια ακόμα τραγωδία τού έθνους, όταν δηλαδή τα κόμματα δεν αποτελούν εργαστήρια εφαρμοσμένης πολιτικής σκέψης, αλλά εκκολαπτήρια άχρηστων κομματόσκυλων τα οποία αλώνουν τη δημόσια διοίκηση την ίδια ώρα που αναγκάζουν τους άξιους να φεύγουν στο εξωτερικό...

Ο Αλ. Τσίπρας αφιέρωσε για ξεκάρφωμα τη μισή ομιλία του στη ΔΕΘ για να μας μιλήσει για το όραμά του για την επόμενη ημέρα όταν αυτό που πραγματικά ήθελε να μας πει δεν ήταν τίποτα άλλο από το να τάξει τα πάντα και σε όλους προκειμένου να εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση. Γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να είναι τόσο μαξιμαλιστής όσο με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του 2014, αλλά αυτό δεν τον απότρεψε από το να δώσει υποσχέσεις για ομολογουμένως κοινωνικώς δίκαιες πράξεις τις οποίες ωστόσο μάλλον δύσκολα θα προλάβει να υλοποιήσει ο ίδιος ακόμα κι αν δεν αποδεικνυόταν αναξιόπιστος αυτήν τη φορά. Έτσι κι αλλιώς από κάτω το κομματικό ως επί το πλείστον ακροατήριό του ήταν έτοιμο να ζητωκραυγάσει τα πάντα έχοντας εξασφαλισμένη μια θεσούλα στη νομή τής εξουσίας...

Ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει για στατιστικά επιτεύγματα τα οποία οφείλονται στη σκληρή οκταετή και νεοφιλελεύθερη λιτότητα, μέρος τής οποίας έχει και τη δική του υπογραφή. Κι αν καμία έξοδος από την άγρια επιτροπεία δεν έρχεται ως φυσική συνέχεια αν δεν παλέψεις για να αποκτήσεις ως ένα βαθμό την οικονομική σου αυτοτελεια, εν τούτοις πάει πολύ και να θριαμβολογείς γιατί τα κατάφερες όντας το καλύτερο μνημονιακό παιδί και να αισθάνεσαι ευχαριστημένος με τον εαυτό σου γιατί οι παλαμάκηδες αυλοκόλακες δεν σταματούσαν να σε επευφημούν. Το πρόγραμμα που εξάγγειλε ο Αλ. Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη είναι εν πολλοίς αριστερό, μάλλον όμως αυτό ήρθε πολύ αργά και σε πολύ μετριοπαθείς ποσότητες για να λησμονηθεί η ήττα τής πρώτης φοράς Αριστεράς το 2015...







Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Οι Ρώσοι πράκτορες στην Ελλάδα έκαναν καλή δουλειά...

Πριν μερικές εβδομάδες η Ελλάδα απέλασε Ρώσους πράκτορες γιατί επιχειρούσαν με δόλιες μεθόδους- ανάμεσά τους και η δωροδοκία ανθρώπων τού Τύπου κι άλλων διαμορφωτών της κοινής γνώμης στα social media- να υπονομεύσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών. Τις τελευταίες ημέρες έχει εξαπολυθεί από πολύ συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης κι από εγκάθετους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ένα προπαγανδιστικό κύμα που στοχεύει στο να μας πείσει πως ο "φονιάδες των λαών Αμερικάνοι" στα νιάτα του Αλ. Τσίπρας είναι σήμερα όργανο της Ουάσιγκτον και προσωπικώς του Ντ. Τραμπ με αφορμή και το ότι οι ΗΠΑ είναι τιμώμενη χώρα στη φετινή ΔΕΘ...

Ενδεχομένως να μου έχει μεταδοθεί η ασθένεια της θεωρίας συνωμοσίας όταν δεν διακρίνω και τόσο αγνά κίνητρα στους διάφορους ρωσόφιλους, όταν δηλαδή δεν πιστεύω ότι είναι η κοινή θρησκεία αυτή που εξάπτει την αγάπη για το Μόσκοβο, αλλά η αγάπη για τα ρούβλια του. Ενδεχομένως, όμως, να έχω και δίκιο...

Όπως κι αν έχει, δεν θεωρώ μειοδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών ακόμα κι αν οι Αμερικανοί είχαν λυσσάξει στο παρασκήνιο για την επίτευξή της, που δεν είχαν λυσσάξει. Πολύ αμφιβάλλω κι αν ο Ντ. Τραμπ γνωρίζει ότι σε αυτήν τη μεριά του πλανήτη δύο κράτη που είναι μικρότερα από τη Νέα Υόρκη μαλώνουν επί δεκαετίες για μια ονομασία...

Αυτός ο λαός κάποια στιγμή οφείλει να ωριμάσει και να συνειδητοποιήσει ότι δίχως την υποστήριξη των Μεγάλων Δυνάμεων θα καταρρεύσει πολύ γρηγορότερα από όσο πιστεύει. Όσο δεν μπορεί να είναι ο ενδοτισμός το μέλλον μας άλλο τόσο δεν είναι δυνατό να συμπεριφερόμαστε στην παγκόσμια σκακιέρα σαν να είμαστε οι μόνοι που κινούν τα πιόνια. Το Μακεδονικό είναι το μικρότερο από τα προβλήματά μας και το αντιμετωπίζουμε σαν να είναι το κορυφαίο παγκόσμιο ζήτημα. Λίγη σοβαρότητα επιτέλους...



Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2018

Βάλαμε φωτιά στα σπίτια των Αράβων και των Αφρικανών και τώρα ψηφίζουμε τους φασίστες...

Στην Ελλάδα ο Αδ. Γεωργιάδης φοβάται πως η κοινωνιολογία θα τους κάνει όλους Αριστερούς, την ίδια ώρα που θρηνούμε την απόσυρση των λατινικών σαν να έχουμε γεννηθεί και μεγαλώσει στην αρχαία Ρώμη και πρέπει να ντρεπόμαστε που δεν μιλάμε τη γλώσσα της. Η Ευρώπη, ωστόσο, του 2018 θυμίζει όλο και περισσότερο την Ευρώπη του μεσοπολέμου, ιδίως στις χώρες όπου τις κυβέρνησε ο φασισμός. Στη Γερμανία το ακροδεξιό AfD είναι αξιωματική αντιπολίτευση σύμφωνα με τς δημοσκοπήσεις, ενώ στην Ιταλία η Λέγκα του Βορρά συγκυβερνά και είναι πρώτο κόμμα, επίσης στα γκάλοπ...

Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται πάντοτε ως φάρσα- ενίοτε επαναλαμβάνεται κι ως τραγωδία- ούτε τα λάθη τού παρελθόντος θα μείνουν κοιμισμένα στους τάφους τους αν επικρατήσει η λογική τού μίσους και των αποδιοπομπαίων τράγων που οδήγησε στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και στην εξόντωση εκατομμυρίων Ευρωπαίων, με αποκορύφωμα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πάντοτε πρέπει να φταίει κάποιος άλλος για την κατάντια μας: στο Μεσοπόλεμο ήταν οι Εβραίοι, σήμερα είναι οι πρόσφυγες πολέμων και οι μετανάστες οικονομικών κρίσεων που είτε πυροδότησε είτε εξέθρεψε η Ευρώπη με την ιμπεριαλιστική πολιτική της σε όλα τα μέτωπα. Βάλαμε φωτιά στα σπίτια των Αράβων και των Αφρικανών και τώρα τους ζητάμε και τα ρέστα γιατί αναζητάνε καταφύγιο στα δικά μας...

Κι αν πριν το Β'΄Παγκόσμιο Πόλεμο η λούμπεν κοινωνική αντίδραση θα μπορούσε να αποδοθεί στην οικονομική εξαθλίωση και στις αδικίες που γέννησε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, τώρα οι Ευρωπαίοι συμπεριφέρονται σαν κακομαθημένα παιδάκια που όταν δεν τα παίρνουν όλα θυμώνουν όχι με τους ισχυρούς που τους τα στερούν, αλλά με τους απελπισμένους τής οικουμένης. Δεν είναι η φτώχεια που μας κάνει μισαλλόδοξους, αλλά η απληστία μας να πιστεύουμε ότι τα αγαθά της Εδέμ θα μας έρχονται στον αιώνα τον άπαντα δίχως να κουνάμε ούτε καν το μικρό μας δαχτυλάκι...




Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2018

Κώστα, μην τους δίνεις πατήματα...

Μπορεί στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ο δημόσιος λόγος να έχει απαξιωθεί και να θυμίζει τεχνολογικά εξελιγμένη συζήτηση καφενείου, αλίμονο όμως αν κι εκπρόσωποι κομμάτων δεν βουτάνε τη γλώσσα τους στο κεφάλι πριν μιλήσουν για καταδίκες δημοσιογράφων οι οποίες δεν υπάρχουν παρά μόνο στη φαντασία τους. Οι πορφυρογέννητοι απατεώνες και τα παιδάκια τού κομματικού σωλήνα ενδεχομένως να μην καταδικαστούν ποτέ για τις παρανομίες ή τις συκοφαντίες τους, ίσως και να μην καθίσουν ποτέ στο εδώλιο του κατηγορουμένου για να δουν τη "γλύκα". Δεν διεκδικώ δάφνες υπερασπιστή τής ελευθερίας τού Τύπου- είμαι ένας συνηθισμένος δημοσιογράφος με ίσως περισσότερο κοφτερή γλώσσα για το δικό μου καλό-, αλλά έχω βιώσει, όντας συγκατηγορούμενος του Κώστα Βαξεβάνη στην υπόθεση Βγενόπουλου, πόσο άδικο είναι να καταδικάζεσαι σε πρώτο βαθμό και χωρίς ελαφρυντικά για ρεπορτάζ σου που βασίστηκαν σε πραγματικά στοιχεία και δίχως κανένα δόλο δυσφήμισης και γύρω σου να κυκλοφορούν λαμόγια με άσπιλα ποινικά μητρώα...

Δεν θέλω να ακολουθήσω την τακτική τής Σ. Ζαχαράκη και να ρίξω από άγνοια για το βιογραφικό της λάσπη στον ανεμιστήρα. Ενδεχομένως η κοπέλα να έχει πετύχει σημαντικά πράγματα στη ζωή της τα οποία ελάχιστοι να ξέρουν κι αυτά να μην οφείλονται στο ότι ήταν κομματόσκυλο από μικρή. Γνωρίζω, όμως, ότι όταν καταδικαστήκαμε σε πρώτο βαθμό το Μάρτιο του 2015 κυβέρνηση ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, κι όμως ο Βαξεβάνης παρά την προνομιακή του σχέση με το σημερινό καθεστώς καταδικάστηκε σε 26 μήνες φυλάκιση. Γνωρίζω, επίσης, από τις νομικές μου σπουδές κι από μία στοιχειώδη επαφή με την κοινωνική πραγματικότητα ότι αν το Εφετείο σε αθωώσει είναι σαν να μην καταδικάστηκες ποτέ...

Ούτε είναι επιχείρημα το ότι δεν έγραψαν τα μέσα ενημέρωσης που είχαν κάνει σημαία τους την καταδίκη Βαξεβάνη για την αθώωσή του. Είναι, απλώς, μία ακόμα απόδειξη δημοσιογραφικής αλητείας εκείνων που δεν κάνουν καριέρα με τη δουλειά τους, αλλά με το γλείψιμο κατουρημένων ποδιών...

Κατανοώ ότι τα πολιτικά πρόσωπα έχουν συνηθίσει να μένουν στο απυρόβλητο και να λένε ό,τι θέλουν δίχως να φοβούνται την τσιμπίδα τού νόμου. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ο Κώστας Βαξεβάνης, ο οποίος άλλωστε δεν είναι πολιτικό πρόσωπο, δεν έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται την τιμή του και με μηνύσεις κι αγωγές. Ιδίως όταν τόσοι έχουν επιχειρήσει να τον φιμώσουν με τον ίδιο τρόπο... 

Χάνει, όμως, ένα μέρος τού δίκιου του όταν ενεργοποιεί τη διαδικασία τού αυτοφώρου, έστω κι αν είναι σεβαστό το επιχείρημά του πως είναι ώρα και οι πολιτικοί να νιώσουν στο πετσί τους το ίδιο τους το δηλητήριο. Δεν χρειάζεται να δίνονται πατήματα ώστε οι κατηγορούμενοι να γίνονται κατήγοροι κι εκείνοι που πρέπει να απολογηθούν για μια σειρά από παράνομες ενέργειές τους να παριστάνουν τους μαχητές τής δημοκρατίας...



Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2018

Φώφη, η χρήσιμη ηλίθια...

Η Φ. Γεννηματά μπορεί να τιμά τον Ανδρ. Παπανδρέου με αφορμή την 3η του Σεπτέμβρη ή να επιτίθεται στο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί να κάνει, ωστόσο, και τα δύο γιατί το ΠΑΣΟΚ του ιδρυτή του με το σημερινό κυβερνητικό κόμμα έχει πολύ λιγότερες διαφορές- ακόμα και στα μειονεκτήματά τους- σε σχέση με το σημερινό ΚΙΝΑΛ, που έχει γίνει δορυφόρος των μητσοτάκηδων...

Αν, για παράδειγμα, κάποιος έκανε παντιέρα τον εθνολαϊκισμό, τον οποίο Φώφη, Β. Βενιζέλος, Ανδρ. Λοβέρδος και σία αποδίδουν στην Κουμουνδούρου, αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, το οποίο συνδύαζε τον υπολανθάνοντα εθνικισμό με την ακατάσχετη παροχολογία. Κι αν ο ιδρυτής τού ΠΑΣΟΚ έδωσε ψωμί στο λαό να φάει, ενώ ο Αλέξης διατηρεί τον ΕΝΦΙΑ ας μην ξεχνάμε πως ο πρώτος το έκανε δανειζόμενος και με τα χρήματα της ΕΕ, που τότε έτρεχαν σαν καταρράκτης, ενώ ο δεύτερος ανάλαβε μια χώρα στη χρεοκοπία τής οποίας συντέλεσε τα μάλα το "πράσινο" κράτος...

Ο Αλ. Τσίπρας δεν διαθέτει την ευφυΐα τού Ανδρ. Παπανδρέου, αλλά ούτε και τη ροπή τού τελευταίου στον προσωπικό πλουτισμό. Αν θέλει, επομένως, να είναι χρήσιμος για τη χώρα δεν είναι απαραίτητο να απομνημονεύει τους λόγους και το στιλ τού Ανδρέα ούτε να αντιγράφει πολιτικές και τακτικές μιας άλλης εποχής, αλλά να αντλήσει τα θετικά στοιχεία τής διακυβέρνησης κατά τη δεκαετία τού '80 και τώρα που μπορεί να εφαρμόσει το δικό του πρόγραμμα να το πράξει απαλλάσσοντας τη δική του κυβέρνηση από τις παθογένειες των προηγούμενων. Σε διαφορετική περίπτωση θα μείνει στην Ιστορία ως ένα κακέκτυπο λαϊκιστών...

Από την άλλη, στην περίπτωση που η Φ. Γεννηματά έχει αποδεχθεί να γίνει εξαπτέρυγο του Κυριάκου, τότε δεν έχει κανένα δικαίωμα ούτε καν να μνημονεύει τον Ανδρ. Παπανδρέου. Έχει κάθε δικαίωμα να αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση, εκούσα άκουσα ωστόσο συμμετέχοντας στο αντισυριζαϊκό μέτωπο δεν κάνει τίποτα άλλο από το να συμπράττει στην άνοδο στην εξουσία ενός νεοφιλελεύθερου κι ακροδεξιού κόμματος το οποίο, για παράδειγμα, θεωρεί αριστερή ιδεοληψία το κοινωνικό κράτος στο χτίσιμο του οποίου βοήθησε σημαντικά ο Ανδρέας. Δεν ξέρω αν είναι ηλίθια, χρήσιμη πάντως στο δίδυμο Μητσοτάκη- Γεωργιάδη σίγουρα είναι...





  

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

Δεν θα υπήρχε κίτρινος Τύπος χωρίς κίτρινους αναγνώστες...

Γιατί ο Τύπος- έντυπος και ηλεκτρονικός- σε σημαντικό βαθμό είναι χειραγωγούμενος, κίτρινος και λατρεύει να "σκοτώνει" ζωντανούς ανθρώπους, όπως συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα με τον Κώστα Γαβρά; Η μεγαλύτερη ευθύνη, βεβαίως, βαραίνει τους ανθρώπους του, από τα υψηλότερα έως τα χαμηλότερα κλιμάκια... 

Κι αν για τους δημοσιογράφους, οι οποίοι βρίσκονται χαμηλότερα στην τροφική αλυσίδα, η δικαιολογία είναι εύκολη- "πρέπει να ζήσουμε τον εαυτό μας και τις οικογένειές μας"- δεν σημαίνει ότι είναι και η πλέον έντιμη. Κι αυτό γιατί όπως και να το κάνουμε η ενημέρωση της κοινής γνώμης, από την οποία εξαρτάται και η ψήφος της, δεν μπορεί να συγκρίνεται με την εργασία κάποιου, για παράδειγμα, που κόβει διόδια στην εθνική οδό. Δεν αναφέρομαι στο μόχθο, αλλά στην ευθύνη που θα όφειλε να ζυγίζει πολύ βαριά στην πλάτη τού όποιου δημοσιογράφου…

Αρκεί, όμως, μια γρήγορη αναζήτηση στις δημοφιλέστερες αναρτήσεις ακόμα και σοβαρών ή, έστω, σοβαροφανών ιστοσελίδων για να αντιληφθεί ο οποιοσδήποτε ότι ο Τύπος δεν θα ήταν τόσο κακός αν το αναγνωστικό κοινό- ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου, αφού πολλές φορές οι πιο σπουδαγμένοι αποδεικνύονται και οι πιο επιρρεπείς στο διάβασμα των πιο ασήμαντων ειδήσεων- δεν ήταν ακόμα χειρότερό του. Όταν οι σωματικές αναλογίες κάθε σταρλετίτσας και τα κουτσομπολιά διαβάζονται χίλιες φορές περισσότερο από ένα στοιχειοθετημένο ρεπορτάζ ή από μία εμπεριστατωμένη ανάλυση μην περιμένετε πρωτοσέλιδα που να μην περιέχουν κώλους, ψέματα και κατινιές...

Με λίγα λόγια, δεν θα υπήρχε “κίτρινος” Τύπος αν οι καταναλωτές δεν αδιαφορούσαν για την ποιότητα των αναγνωσμάτων τους. Ποιος θυμάται ακόμα και μερικές ημέρες αργότερα την ιστοσελίδα που ανακοίνωσε τον θάνατο ενός ζωντανού ή ποιος μετρά πόσα ζευγάρια βυζιά έχει δημοσιεύσει ένα μέσο ενημέρωσης ώστε να βάλει ένα πλαφόν στη σαχλαμάρα;...

Από τη στιγμή που η δημοσιογραφία έχει γίνει ακόμα μια μορφή διασκέδασης του πόπολου ετοιμαστείτε κι εσείς κάποια στιγμή να διαβάσετε τη νεκρολογία σας. Ίσως να είναι και καλύτερα έτσι, αφού θα μπορέσετε τουλάχιστον να διορθώσετε τα όποια λάθη ή παραλείψεις αφορούν τον εν κινήσει βίο σας...





  

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

Σε ποιο Σύνταγμα αναφέρεται ότι οι υπουργοί πρέπει να είναι άσχημοι, γέροι κι άνδρες;...

Αν το πλοίο "Ελευθέριος Βενιζέλος", στο οποίο κινδύνευσαν να χάσουν τη ζωή τους σχεδόν 200 άνθρωποι και το οποίο καίγεται ακόμα στον Πειραιά, ανήκε στο κράτος οι απανταχού αντικρατιστές και θιασώτες τού αρρύθμιστου καπιταλισμού θα είχαν σηκώσει τα λάβαρα της επανάστασης, όπως άλλωστε έκαναν ένα μήνα νωρίτερα στο Μάτι. Φυσικά και το κράτος έχει τη δική του ευθύνη, άλλοτε μεγαλύτερη κι άλλοτε μικρότερη, κάθε φορά που συμβαίνει μια τραγωδία, αφού είναι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του αυτοί που πρέπει να βάζουν φρένο στην αλόγιστη κερδοσκοπία, τουλάχιστον σε ένα κράτος που δεν έχει δηλητηριαστεί από το νεοφιλελευθερισμό. Ο δολοφόνος, ωστόσο, είναι πάντοτε περισσότερο υπεύθυνος για το κακό που έχει προξενήσει από τον αστυνομικό που δεν μπόρεσε να τον συλλάβει...

Την ίδια ώρα, εξάλλου, επιδιδόμαστε σε ένα ακόμα εθνικό μας σπορ, την κατασυκοφάντηση ανθρώπων που είναι πιο όμορφοι από εμάς κι ενδεχομένως και πιο αποτελεσματικοί στην εργασία τους. Γιατί δεν μπορεί να είναι μια καλή υφυπουργός Μακεδονίας Θράκης- λες και θα έχει ουσιαστικές αρμοδιότητες πέρα από το συμβολισμό- η Κατερίνα Νοτοπούλου μόνο και μόνο γιατί είναι νέα κι όμορφη;

Σε ποια συνταγματική διάταξη ή νόμο αναφέρεται ότι πρέπει να είσαι άσχημος, γέρος κι άνδρας για να αναλάβεις υπουργείο; Τα ίδια θυμάμαι πως έλεγαν και για την Έφη Αχτσιόγλου, η οποία αποδείχθηκε κάτι παραπάνω από επαρκής στο ρόλο της...

Μένει να αποδειχθεί στην πράξη κατά πόσο αξίζει της πρωθυπουργικής εύνοιας η Κατερίνα Νοτοπούλου. Η επιτυχία, άλλωστε, ή η αποτυχία κάθε υπουργού αντανακλά στον Αλ. Τσίπρα, ο οποίος ως "προπονητής" οφείλει να γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα την ποιότητα του "ρόστερ" του και είναι ο βασικός υπόλογος για την απόδοσή του. Σεξισμός, εξάλλου, δεν είναι να μιλάς για την ομορφιά τής υπουργού, αλλά να είσαι επικριτικός απέναντί της μόνο και μόνο λόγω των εξωτερικών της χαρακτηριστικών...

 

  

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

Εκλογές και γρήγορα...

Αν οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ ήταν ποδοσφαιρικές ομάδες, αυτή που συγκροτήθηκε τον Ιανουάριο του 2015 θα μπορούσε να παραλληλιστεί με τη Βραζιλία τού Πελέ ή την Ολλανδία τού Κρόιφ, με ομάδες δηλαδή που δεν θυσίαζαν το επιθετικό ποδόσφαιρο για το αποτέλεσμα κι επέτρεπαν στους ποδοσφαιριστές τους να αναπτύσσουν την ατομική τους κλάση και να θαμπώνουν τα πλήθη με τις ντρίμπλες τους. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ που ορκίστηκε την Τετάρτη θυμίζει περισσότερο τις εθνικές Γερμανίας και Ιταλίας κάθε εποχής, ομάδες δηλαδή που η τακτική τους περιστρέφεται αποκλειστικώς και μόνο γύρω από το αποτέλεσμα, αφήνοντας το θέαμα για τους οραματιστές...

Ο Αλ. Τσίπρας θέλει να διαλέξει εκείνος το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών και, βεβαίως, να τις κερδίσει. Γι' αυτό και η υπουργοποίηση περισσότερων στελεχών των ΑΝΕΛ ώστε να τους δελεάσει να ψηφίσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών, η αναβάθμιση του Προστασίας του Πολίτη και η εκεί τοποθέτηση της δεξιάς Κ. Παπακώστα προκειμένου να πληγεί το μητσοτάκειο θεώρημα περί ανασφάλειας των νοικοκυραίων, γι' αυτό και η τοποθέτηση ικανών στελεχών σε πόστα που σχετίζονται με την ανασυγκρότηση του κόμματος και τη διανομή τού κρατικού χρήματος, γι' αυτό και οι πολλές γυναίκες και θεοσεβούμενοι, καθώς και τα νέα στελέχη ανεξαρτήτως αν αποδειχθούν ικανά ή όχι, γι' αυτό και το μεγάλο σχήμα για να χωρέσουν όλοι και να μην υπάρχουν γκρίνιες, γι' αυτό και η αξιοποίηση παπανδρεϊκών, σημιτικών και καραμανλικών σε έναν αχταρμά ο οποίος δεν δίνει προοπτική για τη χώρα, αλλά μπορεί να φέρει ψήφους στην κάλπη...

Τα πρόσωπα που απαρτίζουν το νέο υπουργικό συμβούλιο πείθουν ότι ο χρόνος μέχρι τις εκλογές δεν θα χαρακτηριστεί από μεταρρυθμίσεις, αλλά στην καλύτερη περίπτωση από την ανατροπή μνημονιακών αδικιών και στη χειρότερη από ένα μπαράζ εκδουλεύσεων στο όνομα του λαϊκισμού προκειμένου να καλυφθεί η δημοσκοπική διαφορά από τη ΝΔ. Γι' αυτό και είναι εθνικώς απαραίτητο οι εκλογές να μην αργήσουν πολύ από τη στιγμή που θα ψηφιστούν τα μέτρα που ακυρώνουν ως ένα βαθμό τον εργασιακό μεσαίωνα και τα οποία μπορούν να ψηφιστούν κι εντός τού Σεπτεμβρίου. Αλίμονό μας αν βυθιστούμε πάλι σε μια παρατεταμένη περίοδο ρουσφετιών, άκριτων παροχών και υπερβολικών υποσχέσεων όταν η χώρα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις και τομές εδώ και τώρα στην κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης κι όχι του εθνολαϊκισμού...