Πουλήστε και τις πλατείες, όσο είναι καιρός...

Ας μου επιτρέψουν η τρόικα και η κυβέρνηση μια "φιλική" παραίνεση: κακώς ξεκινούν τις ιδιωτικοποιήσεις από τον ΟΤΕ και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Υπάρχει επείγουσα ανάγκη το ξεπούλημα να ξεκινήσει από τις πλατείες και τους δρόμους της χώρας, από τα μέρη δηλαδή που συγκεντρώνονται αυτοί οι "κακομαθημένοι" κι "απολιτίκ", όπως χαρακτηρίζουν μερικές διαπλεκόμενες γραφίδες τους ανθρώπους που επιμένουν να διαμαρτύρονται σε βάρος της πολιτικοοικονομικής ελίτ και τους οποίους αποκαλούν υποτιμητικώς "αγανακτισμένους" χωρίς να έχουν συζητήσει ούτε με έναν από αυτούς...
Μα, καλά, δε γνωρίζουν αυτοί οι "αφελείς" διαμαρτυρόμενοι πως η πορεία της ιστορίας είναι γραμμική; Πως πάντοτε κυβερνούσαν οι ίδιοι λίγοι και ισχυροί και ποτέ δεν υπήρξε ούτε μια εξέγερση ή επανάσταση γιατί "τα πράγματα έτσι είναι και ποτέ δεν αλλάζουν"; Πώς τολμούν αυτοί οι "αναρχοκομμουνισταί" να διασαλεύουν την καθημερινότητά μας; Γιατί να μη μπορεί ο κάθε "ταπεινός" βουλευτής να πίνει ελευθέρως το εσπρεσάκι του στην πλατεία Συντάγματος και να φοβάται τώρα μην τον "πάρουν με τις πέτρες", που έλεγε κι ο αρχηγός Γιωργάκης;...
"Δε μπορεί, κάποια στιγμή θα ξεθυμάνει αυτό το κίνημα", υποστηρίζουν εκείνοι που ζουν για την ημέρα που ο κάθε "Ακτωρ" και η κάθε "Χόχτιφ" θα τοποθετήσει διόδια στις πλατείες της χώρας, τις οποίες θα διαχειρίζονται και θα επιτρέπουν την ελεύθερη είσοδο μόνο στους ευεργέτες τους πολιτικούς. Οπως ακριβώς, δηλαδή, συμβαίνει και τώρα στις παραλίες... "Ωραία" όνειρα είναι όλα αυτά, μόνο που παρακαλώ τους κυβερνήτες μας να βιαστούν. Γιατί αν ο Δεκέμβρης του Γρηγορόπουλου ήταν ένα άτσαλο ξεκίνημα και οι "αγανακτισμένοι" ένα πρώτο βήμα προς τη λαϊκή κυριαρχία, το μέλλον θα είναι ακόμα πιο σκληρό απέναντί τους. Ξεπουλήστε τώρα και τον Παρθενώνα γιατί σε λίγο θα φοβηθείτε για τα καλά όχι μόνο την "οργή των νεκρών και των βράχων τα αγάλματα", όπως γράφει ο Ελύτης, αλλά και τη νέμεση των ζωντανών...

Δεν είναι οι έλληνες το πρόβλημα των ευρωπαίων...

Δεν υπάρχει πιο αχρεία μορφή πολιτικής από εκείνη η οποία στηρίζει την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της πάνω στη διαλεκτική της ηθικολογίας. Ακριβώς, δηλαδή, όπως αυτή που ακολουθούν οι ευρωπαίοι πιστωτές μας, οι οποίοι μας έχουν "στήσει στον τοίχο" και μας "πυροβολούν" σα να έχει τελέσει κάθε έλληνας ξεχωριστά όλα τα αδικήματα του Ποινικού Κώδικα! Την ίδια ώρα, παίζεται ξανά η αστειότητα των απειλών από τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και το Παρίσι για μη χορήγηση μέρους του δανείου. Και για μια ακόμα φορά η ελληνική κυβέρνηση πέφτει στην παγίδα του διεθνούς διασυρμού της χώρας, σα νήπιο που δεν έχει ξανακαθίσει ποτέ στη ζωή του σε τραπέζι του πόκερ...

Οι έλληνες διάγαμε ένα βίο υπερκαταναλωτικό και πολιτικώς νωθρό, εκούσια θύματα ενός νεοπλουτισμού τον οποίο δεν είχε ξαναζήσει ποτέ η μεσαία τάξη της χώρας. Αυτός ο άσωτος βίος, όμως, ήταν κάτι παραπάνω από γνωστός σε όσους παριστάνουν σήμερα τους παιδονόμους μας. Άλλωστε, εκείνοι κέρδιζαν τα πολλαπλάσια από την υπέρμετρη προσήλωσή μας στην ατομική ευμάρεια και στην εγκατάλειψη κάθε έννοιας κοινωνικής αλληλεγγύης...

Για να αντιμετωπίσεις, εξάλλου, ένα πρόβλημα οφείλεις να έχεις εντοπίσει πρώτα την πηγή του προβλήματος. Κι αυτή δεν είναι τα δημοσιονομικά ολισθήματα της χώρας, τα οποία αναμφιβόλως υπήρξαν, αλλά το ότι η πολιτική παραχώρησε την εξουσία της στην οικονομία σε τέτοιο βαθμό που πλέον είναι η άμαξα που σέρνει το άλογο κι όχι το αντίστροφο. Οι ευρωπαίοι δείχνουν ακόμα ανήμποροι να συνειδητοποιήσουν πως δεν είναι η υποτιθέμενη τεμπελιά των ελλήνων που τους σέρνει προς το γκρεμό, αλλά η έλλειψη στοιχειώδους αλληλεγγύης. Αν μη τί άλλο, θα έπρεπε να το κάνουν για το δικό τους συμφέρον, γιατί όλοι βρισκόμαστε κλεισμένοι στο ίδιο "κάστρο" κι αν πέσει η εμπροσθοφυλακή δε χάνεται μόνο αυτή, αλλά ανοίγει ο δρόμος για την απώλεια ολόκληρου του "βασιλείου"...

Η άμεση δημοκρατία το μέσο, όχι ο σκοπός...

Η άμεση δημοκρατία είναι η μόνη μορφή πραγματικής δημοκρατίας. Ας ξεκινήσω με αυτόν τον αφορισμό, μόνο που θα πρέπει να προσθέσω πολλά "αλλά". Οπως, για παράδειγμα, δε μπορείς να μάθεις να οδηγείς αεροπλάνο, αν δεν έχεις οδηγήσει πρώτα ποδήλατο, το ίδιο δύσκολο είναι να μάθει ένας λαός ασυνήθιστος στις συμμετοχικές διαδικασίες να λαμβάνει αποφάσεις σε σημαντικό επίπεδο από τη μια ημέρα στην άλλη...

Μισώ το λαό ή τον υποτιμώ; Καθόλου, γι' αυτό και θεωρώ πως είναι προτιμότερο να ξεκινήσουμε από χαμηλά πριν φτάσουμε στα ψηλά. Είναι γνωστό, άλλωστε, πως κανένα σπίτι δε χτίζεται από την οροφή. Γι' αυτό και η άμεση δημοκρατία πρέπει, πρώτα, να βρει εφαρμογή στα σχολεία και σε συνοικιακό επίπεδο, πριν φτάσουμε στο εθνικό και στο ευρωπαϊκό. Παράλληλα, θα έπρεπε να οριστεί ένα χρονοδιάγραμμα πενταετίας-δεκαετίας και τότε να ετίθετο το πραγματικό ερώτημα, δηλαδή ποιό οικονομικοπολιτικό σύστημα θέλουμε να ακολουθήσουμε. Με λίγα λόγια, η άμεση δημοκρατία είναι το μέσο κι όχι ο σκοπός...

Λένε, για παράδειγμα, πως τίποτα δεν αλλάζει, πως η ιστορία έχει φτάσει στο τέλος της και πως ο κορπορατικός καπιταλισμός είναι το μέλλον μας, αφού ο κομμουνισμός έχει πεθάνει. Μόνο που όλοι μας μεγαλώσαμε σε ένα σύστημα που εκτρέφει τον ατομικισμό, την προσωπική επιτυχία που σε κάνει πλούσιο και διάσημο, καθώς και με την ιδεοληψία πως ο πρώτος είναι τα πάντα κι ο τελευταίος τίποτα. Ακολουθώντας, όμως, το μοντέλο της άμεσης δημοκρατίας δημιουργούμε ένα νέο τύπο πολίτη, εκείνον που συμετέχει άμεσα στη λήψη αποφάσεων κι άρα έχει κάθε ενδιαφέρον να πληροφορείται και να καταθέτει την άποψή του για τα κοινά. Μέχρι να συμβεί αυτό, οι "συμβατικές" εκλογές μπορούν να δώσουν λύση, μόνο που θα είναι ημίμετρο...

Είμαστε ξύπνιοι, ώρα να αποφασίσουμε!

Λένε, και μάλλον έχουν δίκιο, πως αν θες να κάνεις ένα μακρινό ταξίδι αυτό που χρειάζεσαι, πάνω από όλα, είναι να κάνεις το πρώτο βήμα. Χθες, αυτό το πρώτο βήμα έγινε σε διάφορες πόλεις της χώρας, με προεξάρχουσα τη συγκέντρωση των αγανακτισμένων στην πλατεία Συντάγματος των Αθηνών. Σήμερα αναμένεται και συνέχεια με κατσαρόλες. Ολα αυτά είναι θετικά, πόσω μάλλον όταν αποδεικνύουν πως οι νέες τεχνολογίες ήταν το μοιραίο λάθος της οικονομικοπολιτικής ελίτ. Είναι, όμως, αρκετά; Επιτρέψτε μου να επαναλάβω πως έγινε το πρώτο βήμα, η σημαία όμως του τερματισμού αργεί ακόμα για να πέσει, ειδικώς όταν μιμούμαστε αντιδράσεις άλλων και δε βρίσκουμε τη δική μας φωνή...

Το ξεκαθαρίζω: οι πολίτες δε χρειάζονται κομματικά καπελώματα. Ακόμα κι εκείνοι, εξάλλου, οι οποίοι στήριξαν την ευημερία τους στην προσκόλλησή τους σε κομματικούς μηχανισμούς αντιλαμβάνονται πως αυτό που αποκαλούμε "μεταπολίτευση" έχει πεθάνει. Ωραία, να γκρεμίσουμε ό,τι έχει απομείνει από το κομματικό, αναξιοκρατικό κράτος. Το γεγονός, όμως, ότι έρχεται καλοκαίρι, κι άρα μπορούμε να κοιμόμαστε χωρίς στέγη πάνω από το κεφάλι μας, δεν είναι λύση διαρκείας γιατί θα έρθει κι ο χειμώνας. Ο καλός σκακιστής, άλλωστε, όταν κάνει την κίνησή του έχει ήδη στο μυαλό του την επόμενη...

Μιλώ με γρίφους; Να το κάνω πιο λιανά: χρειαζόμαστε πολιτική πρόταση για το μέλλον, όχι μόνο αγανάκτηση. Να αποφασίσουμε πώς θέλουμε αυτό να οικοδομηθεί:πάνω στο συντηρητικό, αποτυχημένο πρότυπο του παρελθόντος ή με βάση μια γενναία αναδιανομή του πλούτου, η οποία θα στηριχθεί στην αξιοκρατία κι όχι το νεποτισμό και τον κομματισμό; Θέλουμε να είμαστε ικανοποιημένοι με τα αποφάγια των κερδών των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών ή ο εργασιακός μας μόχθος να ανταμείβεται όπως θα του έπρεπε; Καλώς ή κακώς μια τέτοια επιλογή θα διχάσει όσους συμμετέχουν στους αγανακτισμένους. Είναι, όμως, απαραίτητο να γίνει τώρα, αν θέλουμε να αντιπαλέψουμε όσους βλέπουν μονόδρομους εκεί που ανοίγονται διασταυρώσεις...

"Για τους φτωχούς κι ο θεός είναι φτωχός"...

Μα, τί "σπουδαίοι" άνθρωποι που είναι αυτοί οι βιομήχανοι, πόσο πατριώτες και πόσο δημοκράτες! Παίρνω πίσω ό,τι άσχημο έχω γράψει για εκείνους μέχρι τώρα, αφού την ώρα της κρίσης "αποδεικνύουν" ότι βάζουν πάνω από το ατομικό τους συμφέρον την επιβίωση της χώρας. Ή, μήπως, κάνω λάθος;...
Ακούω τον πρόεδρο των βιομηχάνων Δ. Δασκαλόπουλο να ολοφύρεται πως θα πεινάσουμε (προσέξτε τον α' πληθυντικό) κι ετοιμάζομαι να διοργανώσω ένα "μπαζάρ" αλληλεγγύης στους "αναξιοπαθούντες" κροίσους! Τον ακούω, επίσης, να κλαυθμηρίζει υπέρ της διάσωσης της πατρίδας εκείνος και οι όμοιοί του, οι οποίοι έχουν εδώ και καιρό "μετακομίσει" τις περιουσίες του σε ελβετικές τράπεζες κι εξωχώριες εταιρείες.Είναιγνωστό,άλλωστε,πως "ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων". Ακούω, εξάλλου, τον κ. Δασκαλόπουλο να επιτίθεται στο "κακό" Δημόσιο, που είναι το ίδιο βεβαίως στο οποίο εκείνος και οι φίλοι του επιχειρηματίες της συμφοράς έκαναν πλιάτσικο με τις προμήθειέςτου κι όχι μόνο. Είναι γνωστό, άλλωστε, πως η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα ουδέποτε συνδέθηκε με την καινοτομία, αλλά με την "κατάδυση" στο δημόσιο ταμείο...
Τώρα, μάλιστα, ο κ. Δασκαλόπουλος θυμήθηκε και τη δημοκρατία, ζητώντας δημοψήφισμα τού τύπου "θέλετε τη σωτηρία της χώρας με θυσίες ή τη χρεοκοπία της". Θέτει, δηλαδή, ένα ψευτοδίλημμα τού στιλ "θέλετε να ζήσετε ή να πεθάνετε". Να γίνει δημοψήφισμα, μόνο που ο λαός θα πρέπει να κληθεί να επιλέξει μεταξύ διαφόρων λύσεων, τις οποίες μπορεί να προτείνει ο καθένας που θα έχει εξασφαλίσει ένα μίνιμουμ υπογραφών στήριξης της πρότασής του...
Ξέρετε ποιό είναι το θλιβερότερο στην όλη ιστορία; Πως ο κ. Δασκαλόπουλος λειτουργεί σα λαγός της τρόικας και του αρχηγού Γιωργάκη. Άλλη μια ένδειξη πως αυτή η κυβέρνηση θέλει να σώσει κάποιους, μόνο που αυτοί δεν είναι ούτε οι πολλοί, ούτε η χώρα.Όπως λέει και το τραγούδι, "για τους φτωχούς κι ο θεός είναι φτωχός"...

Το ΠΑΣΟΚ πέθανε, ζήτω το...ΠΑΝΕΚ!

Ας υποθέσουμε πως είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος και πιστέψω τον αρχηγό Γιωργάκη όταν ισχυρίζεται πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τη σωτηρία της χώρας από το ξεπούλημά της κι από την εκ νέου επιβάρυνση μισθωτών και συνταξιούχων. Δεν θα έπρεπε, όμως, ο πρωθυπουργός, έστω σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πολιτική που τον αναγκάζουν να ακολουθεί, να παραιτηθεί από την προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς; Γιατί όσο παραμένει σε αυτήν την θέση ντροπιάζει τους αγώνες και τις κατακτήσεις του σοσιαλιστικού κινήματος...

Είναι, επίσης, αναγκαίο να διοργανωθεί έκτακτο καταστατικό συνέδριο του κυβερνώντος κόμματος, ώστε να απαλειφθεί το "Σοσιαλιστικό" από την ονομασία του και να προστεθεί το "Νεοφιλελεύθερο". Ετσι, τα αρχικά του ΠΑΣΟΚ θα γίνουν ΠΑΝΕΚ! Αλλωστε, οι μόνοι που προσφέρουν τη συναίνεσή τους στον αρχηγό Γιωργάκη είναι η νεοφιλελεύθερη Ντόρα κι ο ακροδεξιός Καρατζαφέρης...

Το έχω ξαναγράψει και το επαναλαμβάνω: όταν σε λίγο καιρό δεν θα έχει μείνει τίποτα κρατικό, θα έχει εκπληρωθεί ένα όνειρο δεκαετιών πολιτικών όπως ο Κ. Μητσοτάκης, ο Α. Ανδριανόπουλος κι ο Στ. Μάνος. Δυστυχώς, θα αποδειχθεί με τον πιο δραματικό τρόπο πως η απαντηση στο κομματικό κράτος δεν είναι το καθόλου κράτος, πως υπάρχει δηλαδή και μια μέση οδός. Αυτοσκοπός του Δημοσίου δεν είναι να παράγει κέρδη, αλλά να εξυπηρετεί τον πολίτη και να του προσφέρει κοινωνικές υπηρεσίες δωρεάν ή σε χαμηλές τιμές. Αυτό φυσικά και δε σημαίνει πως θα πρέπει να υπάρχουν ΔΕΚΟ με χρέη εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, αλλά από την άλλη δεν προσπαθούμε να εφαρμόσουμε το αυτονόητο, δηλαδή την αξιοκρατία στις προσλήψεις, στις προαγωγές, αλλά και στις απολύσεις, καθώς και τη μείωση των υπέρογκων, σε ορισμένες περιπτώσεις, λειτουργικών δαπανών. Οπως, επίσης, δεν έχει γίνει τίποτα για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής...

Ο αρχηγός Γιωργάκης μοιάζει με τον εγκληματία που αφού έχει πυροβολήσει το θύμα του, στη συνέχεια το μεταφέρει στο νοσοκομείο και ζητά από τους ειδικούς να εγκαταλείψουν το χώρο για να το χειρουργήσει ο ίδιος, παρότι δεν είναι γιατρός! Βλέποντας πως δεν έχει ούτε τις γνώσεις ούτε τις ικανότητες για να σώσει το θύμα, τού δίνει τη χαριστική βολή. Όταν, όμως, πρόκειται για μια χώρα, το έγκλημα δε λέγεται δολοφονία, αλλά εσχάτη προδοσία...

Υ.Γ. Ο αρχηγός Γιωργάκης οφείλει να προκηρύξει εκλογές αμέσως: ο ελληνικός λαός δεν του έδωσε την κυβερνητική εντολή για να ακολουθήσει την πολιτική που ακολουθεί. Αυτό, πάντως, δε σημαίνει πως θεωρώ λύση για τη χώρα τον Α. Σαμαρά, ο οποίος δεν θα κάνει τίποτα διαφορετικό, όπως έχει αποδείξει η μεταπολιτευτική ιστορία. Η Ελλάδα χρειάζεται μια κυβέρνηση συνεργασίας με έντονο το αριστερό στοιχείο, αν όχι μια καθαρώς αριστερή κυβέρνηση. Αν ο λαός επιλέξει, πάλι, αυτοδύναμο ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ., κανείς δε μπορεί να τον κατηγορήσει. Το δικαίωμα στην αυτοκτονία και στη συνενοχή είναι αναφαίρετο...

Η αγανάκτηση δε μπορεί να είναι το τέλος της διαδρομής...

Είναι ενθαρρυντικό σημάδι για τη δημοκρατία το ότι μερικές δεκάδες χιλιάδες ισπανοί συγκεντρώθηκαν ειρηνικώς σε διάφορες πόλεις της χώρας τους, ζητώντας αλλαγές, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές; Σαφώς και είναι, πόσω μάλλον όταν στο Ελλαδιστάν περιμένουμε πρώτα να μην έχουμε με τί να γεμίσουμε τις κατσαρόλες μας, προκειμένου να βγούμε στους δρόμους. Από την άλλη, όμως, η οργή, την οποία επικαλούνται οι αποκαλούμενοι "indignados" ("αγανακτισμένοι"), είναι ένα απολύτως κατανοητό συναίσθημα, σε καμιά περίπτωση ωστόσο δε συνιστά λύση. Κι αυτό γιατί στην πολιτική δεν αρκεί να ξέρεις τί δεν θες, αλλά πρέπει να είσαι και σε θέση να προτείνεις λύσεις και να διαθέτεις την ικανότητα να τις υλοποιείς...

Γι' αυτό και διστάζω να χαρακτηρίσω επαναστημένα όντα ανθρώπους που αγανακτούν με το σημερινό άπληστο τρόπο ζωής, αλλά δυσκολεύονται να θέσουν την οργή τους σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο δράσης. Φυσικά και δεν εννοώ την ένταξη σε κάποιο κομματικό μηχανισμό. Άλλωστε αυτοί οι μηχανισμοί έχει αποδειχθεί, τουλάχιστον στην Ευρώπη, ότι δεν παράγουν πολιτικές, αλλά εκκολάπτουν νομείς εξουσίας χωρίς κάποιο στιβαρό ιδεολογικό υπόβαθρο παρά μόνο αριστερή ή δεξιά ρητορεία...

Επαναλαμβάνω πως κατανοώ τους "indignadοs". Θα τους κατανοούσα, όμως, ακόμα περισσότερο αν πήγαιναν πέρα από το "δεν είμαστε ούτε αριστεροί, ούτε δεξιοί" και κατάθεταν μια συγκροτημένη πρόταση εξόδου από την κρίση. Κι αυτή, καλώς ή κακώς, απαιτεί να κάνουν επιλογές, οι οποίες είναι και η ουσία της πολιτικής. Χωρίς να διαλέγεις, για παράδειγμα μεταξύ ισοκατανομής του πλούτου και διαιώνισης των ταξικών ανισοτήτων, κι αυτό να το αποκαλείς ιδεολογική ισομέρεια δε γίνεσαι τίποτα άλλο από συνδιαχειριστής του δράματος...