Παραγραφή τής...δικαιοσύνης

Δεν αμφιβάλλω πως η αισθητική παίζει, ή θα έπρεπε να παίζει τέλος πάντων, σημαντικό ρόλο στη ζωή μας. Ένα όμορφα διακοσμημένο σπίτι ή μια καλοντυμένη γυναίκα είναι βέβαιο ότι βάζουν λίγο χρώμα στη γκρίζα καθημερινότητα. Ωστόσο, θα συμφωνείτε πως στην άτυπη πάλη των αξιών η δικαιοσύνη θα έπρεπε να υπερισχύει της αισθητικής. Και λέω θα έπρεπε γιατί, στην Ελλάδα τουλάχιστον, η πολιτικοδικαστική εξουσία, η οποία στην ουσία είναι μία κι αδιαίρετος, ενοχλείται περισσότερο από δέκα σκηνές στην πλατεία Συντάγματος παρά από την ατιμωρησία ενός ακόμα διεφθαρμένου πρώην υπουργού. Γι' αυτό ίσως διάλεξε την ίδια ημέρα για να κινήσει τις διαδικασίες τού αυτόφωρου για τους κατασκηνωτες "αγανακτισμένους" τής πλατείας και για να μην παραπέμψει τον Α. Τσοχατζοπουλο στο Ειδικό Δικαστήριο...

Αν θέλετε τη γνώμη μου, όσοι έχουν παραμείνει στο Σύνταγμα θα έπρεπε να έχουν αποχωρήσει οικειοθελώς από τα πόστα τους. Κι αυτό γιατί όσο παραπάπάνω μένουν τόσο περισσότερο ευτελίζεται ένα κίνημα πολιτών, το οποίο στηρίχθηκε στη μαζική συμετοχή και την ομόνοια γύρω από έναν κοινό σκοπό. Ομολογώ, επίσης, πως υπάρχει και η νομική βάση τής παραγραφής πίσω από το σκεπτικό των δικαστών οι οποίοι, ουσιαστικώς, αθώωσαν τον Α Τσοχατζόπουλο. Ποιός δε διακρίνει, όμως, το φαρισαϊσμό τής εξουσίας, η οποία εφαρμόζει απαρεγκλίτως τις διατάξεις περί παραγραφής, αλλά στο μεταξύ κωλυσιεργεί σκοπίμως στη διεκπεραίωση υποθέσεων; Και ποιός δεν ενοχλείται όταν δικαστές και πολιτικοί, όπως ο δήμαρχος Αθηναίων, Γ. Καμίνης, παραμένουν σιωπηλοί όταν οι πολίτες δέχονται χιλιάδες τόνους αστυνομικής βίας κι εμφανίζονται μόνο για να στιγματίσουν τους κατασκηνωτές τού Συντάγματος; Δεν θα σταματώ να το γράφω μέχρι να αλλάξει κάτι: η επιλεκτική εφαρμογή τής νομιμότητας είναι μήτρα τής ανομίας κι όσοι την υιοθετούν ως λογική θα χωρούσαν άνετα στο "κοστούμι" των φαρισαίων...

Ελεος με τους τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας!

Η κατ' όνομα δικαιοσύνη και το σύστημα που αυτή υπηρετεί, επιβάλλουν ποινές που συνολικώς αγγίζουν τα εκατόν τριάντα (!) χρόνια σε εικοσάχρονους επειδή "τρομοκρατούσαν" την ελληνική κοινωνία με... κατσαρόλες! Την ίδια ώρα, αφήνουν ανενόχλητους τους...τεμπέληδες φοροφυγάδες της εύφορης κοιλάδας, δηλαδή τους ιδιοκτήτες ταξί, να κάνουν άνω κάτω μια χώρα επειδή νιώθουν αδικημένοι που η πολιτεία θα τους συμπεριφέρεται από εδώ και πέρα ως κοινούς θνητούς κι όχι σαν θεούς, όπως συνέβαινε μέχρι πρόσφατα...
Από πού κι ως πού επιτρέπεται σε μια δράκα ανθρώπων να εμποδίζει τη διέλευση τουριστικών λεωφορείων, όπως συνέβη σήμερα, χωρίς να υπάρξουν συλλήψεις και προσαγωγές; Πώς είναι δυνατό η αστυνομία να καταφεύγει σε ακραίες μορφές βίας όταν είναι να αποκρούσει ειρηνικούς διαδηλωτές εναντίον του μεσοπρόθεσμου, αλλά να "σφυρίζει αδιάφορα" για τους μαφιόζους των τιμονιών, οι οποίοι αποφασίζουν και διατάσσουν για το αν θα κάνουν ή όχι διακοπές άνθρωποι που εργάζονταν όλο το χρόνο και δεν κοπροσκύλιαζαν όπως εκείνοι εκμεταλλευόμενοι τους οδηγούς των ταξί που έχουν στην ιδιοκτησία τους;...
Τί να περιμένω, όμως, από ένα σύστημα, πολιτικό και μιντιακό, που τα βάζει περισσότερο με τον κ. Ραγκούση και βρίσκει δίκιο στα αιτήματα των αυτοκινητιστών; Γι' αυτούς φταίει ο υπουργός Μεταφορών, ουσιαστικώς γιατί δεν κινήθηκε πολιτικάντικα όπως ο προκάτοχός του Δ. Ρέππας. Και τί να πω για τους μόνιμους "αντάρτες βουλευτές τού ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι ψηφίζουν τη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού και χειροκροτούν όρθιοι τον ηγεμόνα τους σα να ήταν σωτήρας κι εξαντλούν την αυστηρότητά τους για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα μιας από τις αισχρότερες συντεχνίες, αισχρότητα που αποτυπώνεται ακόμα και στην ποιότητα του δημόσιου λόγου της, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο χρωματίζει τη φαλάκρα της;...

Οποιος δεν θέλει να ζυμώσει...κάνει διάλογο

Μπορεί να είναι και περισσότερες, σίγουρα πάντως υπάρχουν δύο: η Ελλάδα στην οποία οι περισσότεροι δίνουμε τη μάχη τής καθημερινής επιβίωσης και η Ελλάδα τού ρεζίλη των Παπανδρέου, η οποία θυμίζει τον παράδεισο του χριστιανικού παραμυθιού. Ο σημερινός κομπασμός τού πρωθυπουργού στην κοινοβουλευτική ομάδα τού κόμματός του για το έργο(;) τής κυβέρνησής του προκαλεί, αν μη τί άλλο, ενόχληση σε όσους είναι θύματά της. Πόσω μάλλον όταν τον ακούσαμε να εξαγγέλλει νέο διάλογο με τους ταξιτζήδες. Σα να μην έχει περάσει, δηλαδή, ούτε μια ημέρα από τότε που οι συντεχνίες κυβερνούσαν για την πάρτη τους αυτήν τη χώρα...

Θυμώνω με όλους εκείνους που επιχειρηματολογούν στη βάση πως είναι καλοκαίρι και δεν πρέπει να ανοίγονται σημαντικά ζητήματα αυτήν την περίοδο. Κι αυτό γιατί προδίδει ακριβώς τη νοοτροπία τού ιδιώτη κι όχι του πολίτη, που μας έφερε μέχρι εδώ. Οποιος είναι πολιτικά συνειδητοποιημένος κι αισθάνεται πως θίγεται το κοινωνικό συμφέρον από την άσκηση μιας πολιτικής πετάγεται από την ξαπλώστρα του και κινεί γη και ουρανό για να βρει το δίκιο του. Και, φυσικά, δεν περιμένει να γυρίσει μαυρισμένος από τις διακοπές του με σκοπό να τις συνεχίσει διαμαρτυρόμενος στους δρόμους από το φθινόπωρο...

Θυμώνω, επίσης, και με εκείνους που δίνουν στο διάλογο τη μορφή πανάκειας. Λες και δεν έχουμε "χορτάσει" τόσο από διαλόγους όσο κι από επιτροπές για την επίλυση ζητημάτων. Απλώς, εκείνο που ντρέπονται να ομολογήσουν οι θιασώτες τους είναι πως δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα, βολεμένοι καθώς είναι από τις αδικίες δεκαετιών. Λυπάμαι, αλλά η χώρα πρέπει να προχωρήσει με εκείνους που ξέρουν και θέλουν και να ζυμώνουν και να κοσκινίζουν στην ώρα τους...

Το αιώνιο ΠΑΣΟΚ...

Μετά και την απόφαση των Βρυξελλών της προηγούμενης εβδομάδας η κυβέρνηση δεν έχει καμιά δικαιολογία πλέον για να μην προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, οι οποίες έχουν αργήσει εδώ και δεκαετίες. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως ο ρεζίλης των Παπανδρέου και οι υπουργοί του δεν θα μπορέσουν να διασχίσουν τον Ατλαντικό κολυμπώντας, όταν δυσκολεύονται ακόμα και στο να μην πνιγούν σε μια κουταλιά νερό...

Δείτε τί συμβαίνει, για παράδειγμα, με τους ταξιτζήδες δυο εβδομάδες τώρα: βουλευτές τού κυβερνώντος κόμματος, ακόμα και υπουργοί, επιτίθενται στο Γ. Ραγκούση, καταλογίζοντας στον υπουργό Μεταφορών την ευθύνη για το ότι οι αυτοκινητιστές καταλύουν, με το έτσι θέλω, κάθε έννοια νομιμότητας, υπερασπιζόμενοι στενά συντεχνιακά τους συμφέροντα. Αν υπάρχει κάποια ευθύνη τού κ. Ραγκούση στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι γιατί δεν έχει συλλάβει ούτε έναν από εκείνους τους τζάμπα μάγκες που με περίσσιο λαϊκισμό προχωρούν τις τελευταίες ημέρες σε χάπενιγκ ανευθυνότητας...

Οποιες ενστάσεις κι αν έχω για τον υπουργό Μεταφορών, οφείλω να ομολογήσω πως είναι από τους πιο αποτελεσματικούς υπουργούς τής κυβέρνησης. Ωστόσο ένας Ραγκούσης δε μπορεί να φέρει την άνοιξη σε ένα κόμμα όπως το ΠΑΣΟΚ, που έχει αγκιστρωθεί στην εξουσία εδώ και τρεις δεκαετίες όχι βεβαίως χάρη στην ιδεολογική του συνέπεια με τις αρχές της 3ης τού Σεπτέμβρη, αλλά εξαιτίας της δημιουργίας ενός συμπαγούς κομματικού στρατού, ο οποίος γαλουχήθηκε με τα "ιδανικά" τού ρουσφετιού και της ελάχιστης προσπάθειας. Αυτό το ΠΑΣΟΚ υπερασπίζονται πολλοί βουλευτές του κι όχι το σοσιαλισμό, που αν ρωτήσεις τους περισσότερους από αυτούς τί σημαίνει θα σε ρωτήσουν "τί έχω να κερδίσω από αυτόν"...

Η μάχη με τους ταξιτζήδες θέτει την κυβέρνηση προ των ευθυνών της: οφείλει να αποδείξει πόσο εννοεί τη μεταρρυθμιστική της προσήλωση ή αν, απλώς, είναι ένα ακόμα επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Κι αυτό γιατί η ικανοποίηση του συμφέροντος των περισσοτέρων, προς την κατεύθυνση της δίκαιης αναδιανομής τού εισοδήματος, πρέπει να είναι η κόκκινη γραμμή τής κυβέρνησης και όχι, φυσικά, οι αντιδράσεις τού όποιου βαψομαλλιά ταξιτζή ή πονηρού πολιτευτή...

Υπάρχει βία και βία...

Ξέρετε με τί θεριεύει περισσότερο η βία; Με την υποκρισία, με το περιλάλητο "πέσαμε από τα σύννεφα" πίσω από το οποίο κρύβεται η αδιαφορία μιας κοινωνίας που κρύβει τα δικά της άγρια ένστικτα κάτω από το χαλί, καταδικάζοντας μόνο εκείνους που φτάνουν στα άκρα το γαϊτανάκι τής μισαλλοδοξίας. Λες και η βία δε φωλιάζει σε όλους μας, είτε το παραδεχόμαστε στον εξομολογητή μας είτε όχι, ή λες και η ψυχολογική βία τής εξουσίας δεν είναι επαχθέστερη...

Οταν ο θείος Κάρολος ισχυριζόταν πως η βία είναι η μαμμή τής ιστορίας δεν ανακάλυπτε τον τρόχο, αλλά προχωρούσε σε μια διαπίστωση που ο πολιτικός ορθολογισμός (και) εκείνης τής εποχής δυσκολευόταν να αποδεχθεί. Πρόκειται για τον ίδιο πολιτικό ορθολογισμό που καταδικάζει, ακρίτως, οποιαδήποτε μορφή βίας, λησμονώντας πως στην ιστορία για κάθε ένα Γκάντι και καθεμιά επανάσταση των γαρυφάλλων αναλογούσαν δέκα Τσε Γκεβάρα κι εκατό γαλλικές επαναστάσεις. Με την ίδια λογική τής "ηρεμίας, τάξης κι ασφάλειας" θα έπρεπε να καταδικάζουμε στην αιωνιότητα τη βία που άσκησαν, για παράδειγμα, ο Καραϊσκάκης κι ο Παναγούλης...

Η βία που άσκησε ο νορβηγός είναι καταδικαστέα όχι γιατί ήταν βία, αλλά γιατί ασκήθηκε ατομικώς, δηλαδή χωρίς καμιά λαϊκή νομιμοποίηση, και τυφλώς. Ο Αντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ δεν ενδιαφερόταν, δηλαδή, για την προσωπικότητα των παιδιών που σκότωνε, αλλά για την ιδιότητά τους, σε μια μάταιη σπονδή στη μισαλλοδοξία για την οποία θα καμάρωναν πολλοί εγχώριοι μουτζαχεντίν, οι οποίοι συχνάζουν, για παράδειγμα, στον Αγιο Παντελεήμονα...

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι θιασώτης τής βίας απέναντι σε όσους δεν έχουν την ίδια φάτσα με τη δική μου. Γι' αυτό και με τον ίδιο τρόπο που απεχθάνομαι τη βία ενός χριστιανού φονταμενταλιστή που θεωρεί αναγκαίο κακό τη δολοφονία δεκάδων αριστερών νεολαίων,άλλο τόσο απεχθάνομαι και τη βία των αριστεριστών που τοποθετούν βόμβες αποδεχόμενοι παράπλευρες απώλειες. Αν όχι ο ανθρωπισμός, τουλάχιστον η ιστορία θα έπρεπε να διδάξει όλους αυτούς πως κανένα σύστημα δεν κατάρρευσε ποτέ χωρίς να πληγεί ο εξουσιαστικός του πυρήνας παρά μόνο τα "πιόνια" του...

Τη...φάκα πού την κρύψατε;

Υπάρχουν δύο τρόποι εξαπάτησης: ο πρώτος είναι να πεις ψέματα κι ο άλλος να παραλείψεις να πεις όλη την αλήθεια. Η κυβέρνηση έχει αποδειχθεί ικανότατη και στις δύο αυτές μορφές παραπλάνησης του ελληνικού λαού. Δείτε, για παράδειγμα, τί συμβαίνει με το νέο δανεισμό τής χώρας, που αποφασίστηκε χθες κι ο οποίος κρατά όμηρο και τη γενιά των παιδιών των παιδιών μας. Εκ πρώτης όψεως βάζει έναν "πάτο στο βαρέλι", όπως ισχυρίζεται κι ο Β. Βενιζέλος, αφού, για παράδειγμα, η επιμήκυνση αποπληρωμής των δανείων, το, χαμηλό πάντως, κούρεμα "χρέους ή το αποκαλούμενο νέο σχέδιο Μάρσαλ δίνουν απαντήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση, έστω κι αν αυτές καθυστέρησαν ενάμισι χρόνο για να δοθούν. Αν θέλετε, δε με απασχολεί ιδιαιτέρως και η απώλεια εθνικής κυριαρχίας κι αυτό γιατί το πρόβλημα είναι ταξικό κι όχι πατριωτικό. Για να το πω πιο λιανά, ποσώς θα με ενδιέφερε, για παράδειγμα, η τοποθέτηση ξένων επιτηρητών των ελλήνων υπουργών, αν ήξερα πως σκοπός τους θα ήταν η εφαρμογή μιας κοινωνικώς δίκαιης πολιτικής, η οποία θα επιμέριζε αναλόγως τα βάρη και θα φρόντιζε για την ισοκατανομή τού παραγόμενου πλούτου...

Ωστόσο, οι επιφυλάξεις μου είναι πολλές για το νέο δανεισμό, ξεκινώντας ακριβώς από αυτό το γεγονός, ότι πρόκειται δηλαδή για νέο δανεισμό χωρίς σημαντική συμμετοχή των ιδιωτών μέσω αξιόλογου "κουρέματος" τού εθνικού χρέους προς εκείνους και με, κατα περιπτώσεις, τοκογλυφικό επιτόκιο. Αυτό, όμως, που με φοβίζει περισσότερο είναι το νέο μνημόνιο που έρχεται για να αντικαταστήσει το αποτυχημένο προηγούμενο. Γιατί κανείς δε μας εξηγεί τί θα περιέχει αυτό; Μπορεί ο ρεζίλης των Παπανδρέου να υποστηρίζει πως δεν θα περιλαμβάνει νέα φορολογικά βάρη, αλλά ποιός τον πιστεύει;...
Αυτήν τη στιγμή η κυβέρνηση μοιάζει με εκείνον που κάνει πάρτι κι ανοίγει σαμπάνιες σε αυτό όχι γιατί γιορτάζει, για παράδειγμα, τα γενέθλιά του ή κάποια προαγωγή, αλλά γιατί ψυχολογικώς το είχε ανάγκη να ξεφύγει από την κατάθλιψή του και να ξεδώσει χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο. Θα αναρωτηθείτε πού είναι το κακό σε αυτό,προσθέτονταςπως η πραγματική οικονομία είναι κυρίως θέμα ψυχολογίας. Συγχωρήστε μου τον κυνισμό, αλλά όταν βλέπω το τυρί η πρώτη μου αντίδραση είναι να ψάχνω τη φάκα. Αφήστε που φοβάμαι πως η κυβέρνηση και τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης που τη στηρίζουν, έβαλαν τα γιορτινά τους για να παραστούν στην κηδεία και των στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων που είχαν μείνει ανέπαφα...

Στο σπίτι τού κρεμασμένου δε μιλούν για σκοινί...

Οταν οι πολιτικοί καταφεύγουν στην ηθικολογία, είναι πλέον φανερό ότι τα πραγματικά επιχειρήματα έχουν στερέψει. Κι αυτό συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό με τη γερμανική κυβέρνηση, τις μιντιακές παραφυάδες της, τύπου "Μπιλντ", αλλά και με τους εγχώριους προσκυνημένους, οι οποίοι τσουβαλιάζουν τους πάντες και τα πάντα στο ίδιο σακί, με το ιδεολόγημα της συνευθύνης...

Να δεχθώ, όχι βεβαίως στην απολυτότητα αυτού του ισχυρισμού, πως οι έλληνες είμαστε τεμπέληδες, λαμόγια, ανεύθυνοι, κλέφτες, απατεώνες κι οτιδήποτε άλλο μάς προσάπτουν οι...αμέμπτου ηθικής γερμανοί, προκειμένου να μας εξαναγκάσουν σε φτώχεια διαρκείας. Μόνο που όταν θες να παραστήσεις την αρσακειάδα ή πριν πετάξεις τον πρώτο λίθο πρέπει πρώτα να είσαι βέβαιος ότι στη ντουλάπα σου δεν κρύβεις σκελετούς. Κι αν βρίσκονται τέτοιοι στη γερμανική "ντουλάπα"...

Μπορεί οι έλληνες να είμαστε τα πρωτοξάδερφα του διαβόλου, σύμφωνα με την απλοϊκή, μοραλιστική αντίληψη της ζωής, αλλά δεν ήταν συμπατριώτες μου που ευθύνονται για τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική τραγωδία τού 20ού αιώνα, δηλαδή το ολοκαύτωμα των εβραίων, των τσιγγάνων και λοιπών μειονοτήτων, αλλά πατριωτάκια τής Α. Μέρκελ. Δεν ήταν έλληνες εκείνοι που καταδίκαζαν λαούς στηνπείνα ή που εκτελούσαν εν ψυχρώ αθώαγυναικόπαιδα άλλης υπηκοότητας από τη δική τους. Προφανώς και οι έλληνες έχουμε πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα μας, αλλά δεν είμαστε εκείνοι σήμερα που δείχνουμε με το δάχτυλο άλλους ευρωπαϊκούς λαούς για να τους καταδικάσουμε σε θάνατο ως υπεύθυνους για την κρίση στην ευρωζώνη. Πόσω μάλλον δεν ήμασταν εκείνοι που καταγράψαμε υπερκέρδη από τον άλογο δανεισμό των φτωχών τού Νότου...
Δεν ξέρω πού θα καταλήξει η σημερινή Σύνοδος Κορυφής. Θεωρώ σκόπιμο, όμως, να υπενθυμίσω στη Γερμανία τη Διάσκεψη του Λονδίνου,πριναπό58χρόνια, στην οποία αποφασίστηκε, με τη σύμφωνη γνώμη και της Ελλάδας, "κούρεμα" του γερμανικού χρέους στο μισό ύψος του, επιμήκυνση αποπληρωμής του και μείωση τού επιτοκίου! Αυτό είναι, άλλωστε, το πραγματικό νόημα της ηθικής και της αλληλεγγύης: να μη χτυπάς τον πεσμένο, ακόμα κι αν δικαίως έχει πέσει, αλλά να τον βοηθάς να ορθοποδήσει και να φτιάξει το μέλλον του...