Τα νόμιμα είναι και ηθι(δι)κά μας...

Ο Γ. Βουλγαράκης μπορεί να έχει πεθάνει πολιτικώς και να μην θυμόμαστε κάτι καλύτερο για το "έργο" του πέρα από λοβιτούρες, ωστόσο το πνεύμα του ζει και βασιλεύει! Το "νόμιμο είναι και ηθικό" έχει...μετεμψυχωθεί, για παράδειγμα, στον περιφερειάρχη Πελοποννήσου, Π. Τατούλη, ο οποίος διόρισε την κόρη του επικεφαλής τού γραφείου Τύπου τής Περιφέρειας. Το ότι εκείνη δεν είναι καν άνθρωπος τού χώρου είναι μόνο μια...ασήμαντη λεπτομέρεια, αφού σημασία έχει πως "είναι άτομο εμπιστοσύνης". Αυτό είναι, άλλωστε, το επιχείρημα που χρησιμοποιούν χρόνια οι πολιτικοί μας ταγοί για να δικαιολογούν την οικογενειοκρατία και την ευνοιοκρατία και πάντως όχι την αξιοκρατία...

Ας φανώ καλοπροαίρετος κι ας δεχθώ ότι η θυγατέρα Τατούλη είναι η καλύτερη στη χώρα για την εργασία που ανάλαβε. Ο πατέρας της, όμως, δεν την προσέλαβε σε κάποια ιδιωτική επιχείρησή του, όπου ακόμα κι εκεί πάντως θα έπρεπε να κινείται με βάση και το συμφέρον των εργαζομένων του, άρα και για τη διασφάλιση της βιωσιμότητάς της. Έστω πως σε εκείνη την περίπτωση θα είχε βάλει δικά του χρήματα. Από τη στιγμή, όμως, που ο κ. Τατούλης διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα οφείλει να εξυπηρετεί πρωτίστως το δημόσιο συμφέρον κι όχι αυτό τής οικογένειάς του. Στο κάτω κάτω τής γραφής, η κόρη Τατούλη δεν έχει κερδίσει και κανένα Νομπέλ για να την θεωρούμε μία και μοναδική κι αναντικατάστατη! Αλλωστε, όλοι ξέρουμε ότι η...θυγατέρα τού Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια. Ούτε αυτό είναι ανάποδος ρατσισμός αφού έτσι κι αλλιώς η κα Τατούλη με το επώνυμο που κουβαλά και τις γνωριμίες της θα πρέπει να είναι εντελώς ανίκανη για να μη μπορεί να βρει εργασία στον ιδιωτικό τομέα ή ένα "μετριοπαθέστερο" πόστο στο δημόσιο ή στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ούτε είναι ντροπή να γίνεις πρώτα στρατιώτης και μετά στρατηγός, όπως συμβαίνει με την πλειονότητα των ελλήνων...

Υπερασπιστές, επίσης, του ιδεολογήματος "ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό" είναι, βεβαίως, και οι "άρχοντες" της φοροαποφυγής. Εκείνοι, δηλαδή, οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, ορισμένοι εκ των οποίων μάλιστα έχουν πουλήσει εδώ και καιρό τις επιχειρήσεις τους, οι οποίοι πιέζουν την τρόικα κι αυτή την κυβέρνηση για άμεση επιστροφή, και με τη σφραγίδα τού νόμου, στον εργασιακό μεσαίωνα με την πρόφαση της σωτηρίας τής πατρίδας. Εκείνοι ωστόσο, για να σώσουν τη χώρα "προφανώς", έχουν μεταφέρει τα δισεκατομμύρια που έβγαλαν με το αίμα τού ελληνικού λαού σε φορολογικούς παραδείσους κι έχουν αγοράσει ό,τι ακριβό ακίνητο πωλείται στο Λονδίνο. Πώς να αντέξουμε τόση νομιμότητα;...

Πανηγυρίζουμε πριν μπει γκολ...

Φαίνεται πως κάποιοι πιστεύουν ότι οι σαμπάνιες που έχουν στην κάβα τους θα ξεθυμάνουν, γι' αυτό και βιάζονται να τις καταναλώσουν πριν την ώρα τους. Είναι οι ίδιοι που έσπευσαν μετά από την απόφαση του "Γιούρογκρουπ" της 21ης Ιουλίου να πανηγυρίσουν για τη σωτηρία τής χώρας. Πρόκειται για τους ίδιους, εξάλλου, που προτρέχουν, δηλώνοντας ενθουσιασμένοι για τη συγχώνευση Alpha-Eurobank, πριν ακόμα δουν τί θα προκύψει από αυτή...

Κατανοώ πως η πίεση είναι τόσο μεγάλη για μια θετική εξέλιξη, που είμαστε έτοιμοι να γιορτάσουμε ακόμα και για ένα γκολ που δεν έχει επιτευχθεί ακόμα. Ωστόσο, αυτήν τη στιγμή οι μεγαλεπήβολες διακηρύξεις περί διασφάλισης των καταθέσεων κι ενίσχυσης της ρευστότητας της αγοράς είναι ακόμα σχέδια επί χάρτου, τα οποία πρέπει να τα δούμε πρώτα στην πράξη πριν τα πιστέψουμε. Και φυσικά δε μπορούμε να παίρνουμε τοις μετρητοίς τις δηλώσεις εκείνων που θα χαρακτήριζαν εκβιάστρια την κυβέρνηση αν απαιτούσε από την τρόικα τα στοιχειώδη, όπως τη μη περαιτέρω μείωση των συντάξεων των ३०० ευρώ, αλλά έχουν πάντοτε έναν καλό λόγο για τις τράπεζες, οι οποίες στην ουσία εκβιάζουν κι έχουν αποκομίσει παραπάνω από εκατό δισεκατομμύρια ευρώ με το επιχείρημα πως "είναι πολύ μεγάλες για να καταρρεύσουν"...

Είναι αλήθεια ότι η συγχώνευση έχει σηκώσει πολύ σκονή και ίσως αυτό να μας εμποδίζει να δούμε καθαρώς τί μας περιμένει το φθινόπωπρο και το χειμώνα, αν συνεχιστεί η ίδια πολιτική. Γιατί αν τα "ραβασάκια" τής εφορίας είναι το πρόγευμα, αυτό που θα ακολουθήσει, με νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων κι αυξήσεις σε άμεσους κι έμμεσους φόρους, μπορεί να "παγώσει" πολλά χαμόγελα ακόμα και στο Χρηματιστήριο, το οποίο λειτουργεί πουλώντας κι αγοράζοντας "αέρα κοπανιστό"...

Είναι τραγικό τη στιγμή που αυτό το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα της "φούσκας" μάς οδηγεί σε απανωτές κρίσεις εμείς να εξακολουθούμε να πανηγυρίζουμε για τη διαιώνισή του. Ας μη γελιόμαστε, όσο πιθανό είναι να επιστρέψουν τα χρήματά τους στην Ελλάδα οι μεγαλοεπιχειρηματίες που τα φυγάδευσαν στο εξωτερικό, άλλο τόσο πιθανό είναι να γεμίσει η αγορά με "φρέσκο" χρήμα. Κι αυτό γιατί οι τραπεζίτες γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι κρίσεις θα έρχονται όλο και πιο συχνά όσο δε μπαίνει μέτρο στη δράση τους...

Δάσκαλε που δίδασκες και...ζωή δεν ήξερες

Ο Οτο φον Μπίσμαρκ είχε πει πως με τρεις καθηγητές χάθηκε η πατρίδα. Φανταστείτε, δηλαδή, πόσο χαμένη είναι χώρα μας, την οποία κυρίως μόνο καθηγητές την έχουν κυβερνήσει τις τελευταίες δεκαετίες! Και σα να μην έφτανε το...θεάρεστο έργο τους όλο αυτό το διάστημα, εξακολουθούν να θέλουν να "υπηρετούν" την πολιτική αν και οι ίδιοι, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον, δεν έχουν ιδέα τού τί συμβαίνει στην πραγματική ζωή. Γι' αυτό ακόμα πιο τρομακτικό από έναν απαίδευτο, με την ουσιαστική κι όχι τυπική έννοια του όρου, μπακάλη είναι ένας μορφωμένος καθηγητής με πτυχία από ακριβοθώρητα πανεπιστήμια του κόσμου ο οποίος όμως δεν έχει εργαστεί ούτε μια ημέρα στον πραγματικό κόσμο. Γι' αυτό και θεωρεί πως ό,τι έχει διαβάσει στην θεωρητική ωραιοποίηση των βιβλίων μπορεί να εφαρμοστεί κατά γράμμα στην πράξη...
Αυτό ισχύει και για νεόκοπους καθηγητάδες-πολιτικούς αστέρες, όπως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ηλίας Μόσιαλος και η βουλευτίς Επικρατείας τού ΠΑΣΟΚ, Ελενα Παναρίτη. Μοιάζουν κι εκείνοι με τους τηλεοπτικούς σχολιαστές ποδοσφαιρικών αγώνων οι οποίοι στην θεωρία μπορούν να κατατροπώσουν οποιοδήποτε αντίπαλο, όταν όμως αναλάβουν μια ομάδα αδυνατούν να εφαρμόσουν στην πράξη αυτό που φαίνεται τόσο εύκολο στα χαρτιά. Οσον αφορά, εξάλλου, τους καθηγητές-πολιτικούς συνήθως παρατηρείται μια θεολογική εμμονή στα νούμερα και στις στατιστικές εκ μέρους τους, πίσω από τις οποίες όμως βρίσκονται άνθρωποι που, όσο κι αν δεν το διδάσκουν στα Λονδίνα, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες, χρειάζονται νερό και τροφή για να επιβιώσουν. Πώς να το καταλάβουν, όμως, αυτό οι προφεσόροι όταν έχουν περάσει το μεγαλύτερο κομμάτι τής ζωής τους στα πανεπιστημιακά θερμοκήπια, αυτό το...μακέτο ζωής, για να χρησιμοποιήσω και μια αγαπημένη έκφραση του καθηγητή Κ. Σημίτη;
Είναι όλα τα παραπάνω ένας ύμνος στην αμορφωσιά, στους ανθρώπους που έχουν μάθει τη ζωή στο πεζοδρόμιο κι όχι στα σχολεία και στις σχολές; Οχι βεβαίως! Κάθε άνθρωπος θα πρέπει να ακολουθεί την κλίση του, όποια κι αν είναι αυτή, και να τη διδάσκεται όσο πιο ενδελεχώς γίνεται. Αλλωστε είναι αυτή η έλλειψη πνευματικής καλλιέργειας που οδηγεί πολλούς στο να ψηφίζουν μόνο ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. και να διασκεδάζουν αποκλειστικώς με τουρκικές σαπουνόπερες και σκυλάδικα. Οσο επικίνδυνο είναι, όμως, να μην έχεις διαβάσει ούτε ένα βιβλίο στη ζωή σου, άλλο τόσο τραγικό είναι και να γνωρίζεις τη ζωή μόνο μέσα από τα βιβλία. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά να επιμένεις πως οι άνθρωποι πρέπει να προσαρμόζονται σε αυτά κι όχι το αντίστροφο...

Μη "ματώνετε" τόσο πολύ και μας πεθάνετε...

Πόσες και πόσες αλησμόνητες φράσεις δεν έχει κληροδοτήσει ο ρεζίλης των Παπανδρέου στο δημόσιο λόγο! Από το "λεφτά υπάρχουν" μέχρι τη χυδαία αναπαραγωγή από την πλευρά του τού "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" ο πρωθυπουργός έχει αποδείξει ότι τουλάχιστον στα ψέματα είναι γιος τού πατέρα του. Μια ακόμα φράση του που μου έχει "κολλήσει" στο μυαλό" ήταν κι εκείνο το "θα λάμψει η αλήθεια κι ας ματώσουμε", όταν είχε αναφερθεί στη "Ζίμενς". Θυμάστε, αυτήν την "υποθεσούλα" για την οποία μοιράστηκαν τουλάχιστον εκατο εκατομμύρια μάρκα σε πολιτικούς και κρατικούς αξιωματούχους. Δε μπορεί, περί "υποθεσούλας" θα επρόκειτο αφού σε διαφορετική περίπτωση θα είχε καταδικαστεί εδώ και πολύ καιρό έστω κι ένας για δωροληψία κι απιστία σε βάρος τού Δημοσίου...

Χθες παίχτηκε στη Βουλή και η τελευταία πράξη τής "κωμωδίας", με τη μη παραπομπή των Γ. Αλογοσκούφη και Χ. Μαρκογιαννάκη. Δεν ισχυρίζομαι πως αυτοί οι δύο ήταν οι μεγαλύτεροι ένοχοι, αν ήταν ένοχοι, ούτε ότι δεν έχουν παραγραφεί τα τυχόν αδικήματά τους. Εξοργίζομαι, όμως, με ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα το οποίο άφησε το σκάνδαλο να "ωριμάσει" τόσο πολύ, ώστε στο τέλος να μη μπορεί να κάνει τίποτα με αυτό. Εξοργίζομαι με το ίδιο σύστημα που όχι μόνο είναι ένοχο, αλλά έχει το θράσος να φορά το "μανδύα" τού εξυγιαντή. Θυμάστε εκείνο το κουρελόχαρτο που είχε προσκομίσει το ΠΑΣΟΚ, κόμμα που κυβερνά τη χώρα σχεδόν τριάντα χρόνια με την ίδια προσήλωση στη δικαιοσύνη την οποία είχε κι ο "σοσιαλιστής" Γκαντάφι, προκειμένου να αποδείξει πως δεν έλαβε χρήματα από το "μαύρο" ταμείο τής "Ζίμενς"; Αν προσκόμιζε το ίδιο χαρτί κάποιος ιδιώτης, ακόμα και οι ανεπαρκείς και διεφθαρμένες εφορίες θα είχαν ζητήσει τη σύλληψή του επί τόπου! Οπως θα έπρεπε να είχε διερευνηθεί λίγο περισσότερο και η Ιντρακόμ, η οποία στην ουσία δε λειτουργούσε ανταγωνιστικώς με τη "Ζίμενς", αλλά σαν καλό συνεταιράκι της...

Εξοργίζομαι, όμως, εντελώς με το ίδιο πολιτικό και μιντιακό σύστημα που ενώ τσέπωνε εκατομμύρια τόσα χρόνια σε μαύρες σακούλες από τη γερμανική εταιρεία κι όχι μόνο, σήμερα παριστάνει τον τιμητή τού ελληνικού λαού, ισχυρίζομενο με περισσή θρασύτητα πως "μαζί τα φάγαμε". Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω πολιτικούς και δημοσιογραφικούς αγύρτες, αλλά οι περισσότεροι δεν ήμασταν ομοτράπεζοί τους. Κι αν κάποιοι από εμάς αισθάνθηκαν χορτασμένοι με τα ψίχουλα που μας πετούσαν, όπως έκαναν τα παλιότερα χρόνια οι βασιλιάδες στους δούλους τους, αυτό δε σημαίνει πως γεμίσαμε το στομάχι μας το ίδιο. Όσο η ατιμωρησία των "μεγάλων" επιμένει να είναι ο κανόνας, είναι πολύ δύσκολο ως απίθανο να καλλιεργηθεί μια κουλτούρα νομιμοφροσύνης στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, ακόμα κι αν αυτή η έλλειψή της αποδεικνύεται αρκετές φορές αυτοκαταστροφική...

Δεν υπάρχει ευτυχία που να κόβεται...σε ευρώ

Ο Μπουτς Κάσιντι κι ο Σάντανς Κιντ βρίσκονται σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι, περικυκλωμένοι από ιλαρχία τού βολιβιανού ιππικού. Τί κάνουν; Βάζουν τα κλάματα και φωνάζουν τη μαμά τους να τους σώσει; Προσεύχονται στον καλό θεούλη να τους χαρίσει τη ζωή ή έστω τη βασιλεία των ουρανών κι άλλες τέτοιες ιλαρότητες; Οχι! Σχεδιάζουν το επόμενο ταξίδι τους στην Αυστραλία, μολονότι ο θάνατος τούς περιμένει έξω από την πόρτα. "Προς στιγμή νόμιζα πως είχαμε μπελάδες", είναι η τελευταία ατάκα που ανταλλάζουν πριν βγουν να συναντήσουν το πεπρωμένο τους. Κι αυτό γιατί έτσι πρέπει να πεθαίνουν οι άνδρες, παλεύοντας μέχρι τελευταίας σφαίρας και με το χαμόγελο της αισιοδοξίας στα χείλη...

Θυμήθηκα την ταινία "Δύο Ληστές" με τον Πολ Νιούμαν και τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ, με αφορμή έρευνα γερμανικού μάλιστα ινστιτούτου σύμφωνα με την οποία οι έλληνες είμαστε ο δεύτερος πιο αισιόδοξος λαός στην Ευρώπη! Μπορεί έξω από τα σύνορα της χώρας να μη μας περιμένει το βολιβιανό ιππικό, αλλά η ύφεση, η ανεργία, η φτωχοποίηση, εμείς, όμως, δεν παύουμε να αντιμετωπίζουμε το μέλλον με την αισιοδοξία των ανθρώπων που έχουν πίστη στις δυνάμεις τους και βεβαιότητα ότι το μέλλον που τους έχει σχεδιάσει ο Μαμωνάς θα μείνει στα χαρτιά. Ποιός ξέρει, ίσως να ισχύει κι αυτό που είχε τραγουδήσει ο Σαρλ Αζναβούρ, πως η μιζέρια είναι λιγότερο σκληρή στον ήλιο...

Από την άλλη, οι γερμανοί, που η πολιτική ορθότητα θέλει να μας τους παρουσιάσει ως πρότυπο λαού, καταλαμβάνουν μόλις την 11η θέση σε αυτόν τον πίνακα αισιοδοξίας, λίγο πιο κάτω από άλλα "πρότυπα", όπως οι ολλανδοί και οι ελβετοί, ακόμα και οι τούρκοι. Κι όσο για τους ρώσους, φαίνεται πως ο καπιταλισμός κι ο Β. Πούτιν δεν τους έφεραν την ευτυχία που τους είχαν υποσχεθεί όταν κατάρρεε η Σοβιετική Ένωση, γι' αυτό και είναι ο πιο απαισιόδοξος λαός στην Ευρώπη...

Θέλω να καταλήξω στο ότι μια χαρά ευτυχισμένοι είμαστε στην Ελλαδίτσα μας και δεν πρέπει να αλλάξουμε τίποτα; Οχι βεβαίως! Αλλωστε, προτιμότερη ακόμα κι από την αισιοδοξία για καλύτερες ημέρες είναι η βεβαιότητα της ευτυχίας. Εξάλλου, οι σημερινές προσδοκίες θα "μαραθούν", αν τις σπείρουμε σε "βάλτο". Πρέπει να κάνουμε πολλά, ωστόσο ανάμεσά τους δε μπορεί να είναι το μοντέλο λιτότητας που εφαρμόζεται εδώ κι αρκετά χρόνια στους λαούς τής βόρειας Ευρώπης, μοντέλο που πλούτισε λίγους, διέλυσε το κοινωνικό κράτος και δεν έδωσε τίποτα παραπάνω στους πολίτες από μια αξιοπρεπή διαβίωση. Ο άνθρωπος, όμως, δε μπορεί να ζει μόνο για να εργάζεται υπερωρίες κι ας του δίνουν σε αντάλλαγμα ένα όμορφο σπίτι στα προάστια, ένα οικογενειακό αυτοκίνητο κι εξασφαλισμένη σύνταξη στα βαθιά, βαθιά γεράματα. Αν η κυβέρνηση θέλει να επιβάλει και στην Ελλάδα έναν τρόπο ζωής που οδηγεί στη μανιοκατάθλιψη, τότε θα πρέπει να ξέρει πως θα σπάσει το "κεφάλι" της στον τοίχο. Οχι γιατί δε μπαίνει αλυσίδα "στου ρωμιού και στ' αγεριού το πόδι", αλλά γιατί δεν θα προλάβει...

Την επόμενη φορά και για τον "Ντον Κορλεόνε"...

Γιατί εξεγέρθηκαν οι κάτοικοι του Βόλου κι επιτέθηκαν, μεταξύ άλλων, στα γραφεία τής νομαρχιακής τού ΠΑΣΟΚ και βουλευτών τού κυβερνώντος κόμματος; Γιατί προεκλογικώς ο ρεζίλης των Παπανδρέου είχε υποσχεθεί σοσιαλισμό και παραδίδει βαρβαρότητα; Οχι "βεβαίως"! Βγήκαν κατά εκατοντάδες στους κεντρικούς δρόμους τής πόλης για να υπερασπιστούν, εμμέσως, ένα μαφιόζο όπως είναι ο Α. Μπέος, ο μεγαλομέτοχος του Ολυμπιακού Βόλου. Γι' αυτό και η συμπεριφορά τους δε ντροπιάζει μόνο την πρωτεύουσα της Μαγνησίας, αλλά και μια απολίτικη νοοτροπία ιδιωτών, με την αρχαιοελληνική έννοια, κι όχι πολιτών που δεν ξεσηκώνονται γιατί η κυβερνητική πολιτική τούς κάνει ακόμα πιο φτωχούς, αλλά για σώβρακα και φανέλες, που λέει κι ο Τζίμης Πανούσης...

Είμαι βολιώτης, οπότε γνωρίζω τί λέω όταν ισχυρίζομαι πως επί δεκαετίες οι τοπικοί άρχοντες και βουλευτές, καθώς και η κεντρική κυβέρνηση άφησαν μια από τις μεγαλύτερες πόλεις τής χώρας να μαραζώσει. Πού είναι η βιομηχανική ζώνη τού παρελθόντος, πού εξαφανίστηκε το εμπόριο, πώς "απογυμνώθηκε" τό λιμάνι, πότε θα βελτιωθεί, με την ολοκλήρωση για παράδειγμα του περιφερειακού, η μποτιλιαρισμένη καθημερινότητα των κατοίκων; Την τελευταία δεκαετία, τουλάχιστον, το μόνο που έχει να θυμάται ο Βόλος είναι το ποδοσφαιρικό τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων που διεξήχθη σε άδειες κερκίδες και την ανάληψη των Μεσογειακών, που ευτυχώς τους επιστρέψαμε πριν μας κοστίσει ο κούκος αηδόνι...

Κι όμως, οι βολιώτες δε διαμαρτυρήθηκαν ποτέ για όλα αυτά. Εμεναν στα σπίτια τους, περιμένοντας ένα μαγικό ραβδί για να τα διορθώσει όλα και κατηγορώντας, στο μεταξύ, την Αθήνα, τη Λάρισα κι οποιονδήποτε άλλο δεν αντίκριζαν στον καθρέφτη τους. Ακόμα κι όταν το κίνημα των αγανακτισμένων γιγαντώθηκε σε όλη τη χώρα, στο Βόλο κινητοποιήθηκαν πάλι μερικές εκατοντάδες, αρκετοί μάλιστα εκ των οποίων ήταν φοιτητές από άλλες πόλεις. Μέχρι που ήρθε ο δίκαιος υποβιβασμός τής τοπικής ομάδας στη Δ' Εθνική για να δηλώσουν "παρών" και να εκφράσουν την οργή τους απέναντι στην "αδικία" τού κατεστημένου...

Φυσικά ο Ολυμπιακός Βόλου και η Καβάλα δεν είναι οι πιο διεφθαρμένες ομάδες στη χώρα. Βεβαίως και θα έπρεπε να υποβιβαστούν ο Ολυμπιακός κι ο Παναθηναϊκός γιατί οι διοικήσεις τους "τρίβονταν στη γκλίτσα τού τσοπάνη". Ακόμα και στην Ιταλία, την κοιτίδα τής μαφίας και τη χώρα που έχει για πρωθυπουργό κάποιον σαν το Σ. Μπερλουσκόνι, έχουν υποβιβάσει στο παρελθόν συλλόγους όπως η Μίλαν και η Γιουβέντους με ευρωπαϊκούς τίτλους στο παλμαρέ τους κι όχι κυπελλάκια τής Ψωροκώσταινας. Το "κι εσείς βασανίζετε τους μαύρους" το χρησιμοποιούν ως επιχείρημα οι αναιδείς ένοχοι κι όχι οι αδίκως καταδικασθέντες. Λυπάμαι, αλλά η λούμπεν βία α λα Λονδίνο μόνο περισσότερα "όπλα" δίνει σε εκείνους που εκτρέφουν το φόβο για την ελευθερία...

Ο πάπας έχει παρέα στο αλάθητο...

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει πολιτικούς να δείχνουν τη "μεγαθυμία" τους, ισχυριζόμενοι πως άνθρωποι είναι κι αυτοί, θα κάνουν και λάθη. Πετούν, δηλαδή, στο πόπολο ένα λεκτικό πυροτέχνημα, με το οποίο αναμένουν τον εξαγνισμό τους στα μάτια τής κοινής γνώμης. Κι όμως, δεν υπάρχει ούτε ένας δημοσιογράφος, ούτε ένας, ο οποίος να έχει ακούσει πρωθυπουργό, υπουργό ή βουλευτή να δηλώνει πως έκανε λάθη και να μην του κάνει την αυτονόητη ερώτηση: "ποιά είναι αυτά τα λάθη κύριε; Δώστε μας έναν ονομαστικό κατάλογο"! Γιατί είναι διαφορετικό το λάθος να είναι ένα νομικό σφάλμα άνευ ιδιαίτερης σημασίας σε μια εγκύκλιο κι άλλο αυτό να είναι η ηθική και οικονομική εξόντωση δέκα εκατομμυρίων ελλήνων...

Υπάρχουν, πάντως, κι εκείνοι που δε μπαίνουν καν στη διαδικασία να αναγνωρίσουν λάθη τους, ακολουθώντας το παπικό αλάθητο...Ένας από αυτούς είναι κι ο Ε. Βενιζέλος, ο οποίος ενώ παραδέχθηκε ότι οι δημοσιονομικοί στόχοι είναι δύσκολο να πιαστούν, απέδωσε την ευθύνη γι' αυτό στην ύφεση! Μόνο που ο υπουργός Οικονομικών λησμόνησε να αναφέρει και το ποιός ευθύνεται για την ύφεση. Είναι μόνο το διεθνές κλίμα ή μήπως φταίει και η βαριά λιτότητα που έχει επιβάλει η κυβέρνηση που υπηρετεί στον ελληνικό λαό εδώ κι ενάμισι χρόνο; Ο Ε. Βενιζέλος μού θύμισε το ανέκδοτο με εκείνον που σκοτώνει πρώτα τους γονείς του και ύστερα ζητά από το δικαστήριο να του αποδοθεί το ελαφρυντικό τού ορφανού...