Η Αννα χτίζει σουίτα σε διώροφη καλύβα!

Και η Α. Διαμαντοπούλου πάσχει από το σύνδρομο από το οποίο υποφέρουν όσοι διακατέχονται από μεγαλοϊδεατισμό: ενδιαφέρεται για τα μεγάλα και τρανά κι αδιαφορεί για τα της καθημερινότητας. Μόνο που όταν κάποιος είναι υπουργός δε μπορεί να νοιάζεται μόνο για να χτίζει...Παρθενώνες, αλλά και για να παρέχει τη γνώση στους πολίτες ώστε η νέα γενιά τους να διαθέτει τα απαραίτητα εφόδια για να κάνει αυτή η χώρα άλματα προς τα εμπρός. Πόσω μάλλον όταν οι υπουργοί αυτής της κυβέρνησης, στις πλείστες των περιπτώσεων, έχουν αποδείξει ότι το μόνο όραμα που διαθέτουν είναι να προχωρούν σε άκριτες περικοπές...

Δεν θέλω να είμαι άδικος με την Α. Διαμαντοπούλου. Το νομοσχέδιο που πέρασε για τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, όπως κινείται οτιδήποτε σπάει φέουδα. Από την άλλη, όμως, "ξέχασε" να μας ενημερώσει για το μαθηματικώς αδύνατο: πως αν μειώνεις τις δαπάνες ακόμα και για τα στοιχειώδη, όπως για την πρόσληψη καθηγητών, κι από την άλλη σπαταλάς χρήματα σε υπερωριακές αμοιβές άνω του ενός εκατομμυρίου για συμβούλους της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας, αλλά και για να μετατρέψεις το κτίριο του υπουργείου σε φρούριο τότε μοιάζεις ανίκανος να διαχειριστείς την καθημερινότητα, που όσο πεζή κι αν δείχνει άλλο τόσο "απτή" είναι. Η Α. Διαμαντοπούλου, εξάλλου, δε μας έχει εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους ακυρώθηκε από το Ελεγκτικό Συνέδριο ο διαγωνισμός για τα σχολικά βιβλία. Μήπως γιατί υπήρξε υπερκοστολόγηση από την οποία, μάλιστα, φέρεται να ευνοείται και στενό συγγενικό της πρόσωπο, τόσο στενό που μοιράζεται μαζί του την ίδια...βίλα;

Καλή είναι, επομένως, η μεταρρύθμιση στην ανώτατη εκπαίδευση, αλλά αν είναι να στέλνουμε σε αυτή παιδιά που στο σχολικό τους βίο δεν είχαν καν βιβλία στη διάθεσή τους αλλά φωτοτυπίες, θα είναι σα να έχουμε φτιάξει σουίτα σε διώροφη καλύβα...

Κάποιοι "θέλουν" να πολεμήσουν χωρίς να ματώσουν...

Κι όμως, υπάρχουν ακόμα πολλοί που πιστεύουν ότι μπορούν να πολεμήσουν χωρίς να ματώσουν! Είναι εκείνοι που χαρακτηρίζουν κοινωνικό αυτοματισμό την κατάλυση της φεουδαρχίας. Λυπάμαι που δε μπορώ να συμπαραταχθώ μαζί τους σε αυτήν την αναίμακτη μάχη, αλλά δυσκολεύομαι να κατεβώ στο δρόμο δίπλα σε ιδιοκτήτες ταξί που τα κονομάνε σε βάρος των οδηγών τους, σε γιατρούς που έχουν κάνει το φακελάκι σημαία ευκαιρίας, σε φαρμακοποιούς που θεωρούν το επάγγελμά τους οικογενειακή υπόθεση ή σε εφοριακούς που αντί να μαζεύουν φόρους συγκεντρώνουν μίζες. Ο πόλεμος είναι ταξικός και πολύ φοβάμαι πως οι περισσότεροι δεν ανήκουμε σε αυτές τις τάξεις...

Θα αναρωτηθείτε, και με το δίκιο σας, αν αυτά είναι τα μεγάλα "ψάρια" που δεν αφήνουν τα μικρά να κολυμπούν ελεύθερα στους ωκεανούς. Οχι, γι' αυτό και δυσκολεύομαι επίσης να ταυτιστώ με θρασύδειλους υπουργούς που έχουν "ντοκτορά" στην επικοινωνιακή προπαγάνδα, όπως οι Ε. Βενιζέλος κι Α. Λοβέρδος, οι οποίοι ξέρουν να κάνουν τον καμπόσο στα μεσαία "ψάρια", αλλά όταν είναι να χτυπήσουν τους τριακόσιους, χονδρικώς, μεγαλοεπιχειρηματίες που μεταχειρίζονται το μόχθο του ελληνικού λαού και το δημόσιο χρήμα σα να τους ανήκουν, βάζουν την ουρά στα σκέλια κι ανακράζουν "μάλιστα κύριε". Φυσικά το ίδιο ισχύει και για τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια, τα οποία κι εκείνα με τη σειρά τους "δαγκώνουν" τους πάντες εκτός από τα χέρια που τα ταΐζουν. Κι ας είναι υποχρέωση του δημοσιογράφου να συμπεριφέρεται στην εξουσία με τον ίδιο "σεβασμό" που δείχνει ένας σκύλος σε μια κολώνα της ΔΕΗ...

Αυτοί, όμως, κάνουν τη δουλειά για την οποία αμείβονται αδρά. Η επίσημη Αριστερά γιατί πρέπει να παίζει το παιχνίδι τους; Από πού κι ως πού ταυτίζει τον οποιοδήποτε μισθωτό ή ελεύθερο επαγγελματία με την πλειονότητα των εργαζομένων που δουλεύουν νυχθημερόν για ένα τίμιο μεροκάματο; Γιατί δείχνει τέτοια περιφρόνηση στην αξιοκρατία κι αντιθέτως χαϊδεύει "αφτιά" βολεμένων; Δεν θέλω να πιστέψω ότι αυτό συμβαίνει γιατί και η επίσημη Αριστερά είναι κομμάτι τού ίδιου φαύλου συστήματος. Ή, μήπως, πρέπει να αλλάξω γνώμη;...

Κάθε κατεργάρης στο...σπίτι του!

Πείτε με σκληρόκαρδο και βολεμένο, αλλά τα μάτια μου αρνούνται να δακρύσουν, έτσι γενικώς κι αορίστως, για τις εκατοντάδες χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων οι οποίοι δεν θα βγουν καν στην ανεργία αλλά στην εργασιακή εφεδρεία, δηλαδή θα πληρώνονται για να κάθονται! Είναι πιθανό ανάμεσά τους να βρεθούν κι άνθρωποι οι οποίοι είναι μορφωμένοι, εκπαιδευμένοι και παραγωγικοί. Σε ένα Δημόσιο που έχει "χτιστεί" με τα κολλητιλίκια φυσικά και δεν το αποκλείω. Θρηνώ, όμως, περισσότερο για τις εκατοντάδες χιλιάδες των ικανών κι αποτελεσματικών ανέργων που μέχρι τώρα δε μπορούσαν να αξιοποιηθούν από το ελληνικό κράτος γιατί κάποια αμόρφωτα, τεμπέλικα κι ανίκανα "κοπρόσκυλα" καταλάμβαναν θέσεις που δεν άξιζαν και πληρώνονταν από τον ελληνικό λαό για να μην εργάζονται και να τον ταλαιπωρούν...

Το ελληνικό Δημόσιο κινδυνεύει λιγότερο από τους νεοφιλελευθέρους, που απαιτούν την πλήρη κατάργησή του, και περισσότερο από τους "αριστερούς" που κατεβαίνουν στους δρόμους για να υπερασπίζονται μετριότητες μόνο και μόνο γιατί η απόλυσή τους προκαλεί αύξηση της ανεργίας. Αυτή η επιχειρηματολογία πέρα από απλοϊκή είναι και κοινωνικώς ζημιογόνος. Καλώς ή κακώς δε μπορούμε να κάνουμε όλοι όλες τις δουλειές, είτε γιατί δεν έχουμε το ταλέντο γι' αυτές είτε γιατί δεν έχουμε λάβει την κατάλληλη εκπαίδευση. Σε αυτό το πλαίσιο, όπως εγώ δεν θα χτυπούσα την "πόρτα" της ΝΑΣΑ για να με προσλάβει ως αστροναύτη, έτσι και το κάθε κομματόσκυλο ή έστω ο κάθε ευρισκόμενος σε ανάγκη για εργασία δεν είναι δυνατό να απαιτεί από το κράτος να τον διορίσει στο Δημόσιο με μοναδικό επιχείρημα πως πρέπει να ζήσει την οικογένειά του...

Θέλει η Αριστερά αξιοκρατία, ναι ή όχι; Θέλει κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα, ισονομία και δίκαιη αναδιανομή του πλούτου; Ε, αν τα θέλει όλα αυτά οφείλει να δεχθεί πως δεν πρόκειται να ανακτήσουμε την εθνική μας αξιοπρέπεια αν δε δημιουργήσουμε ένα παραγωγικό και κοινωνικώς ωφέλιμο Δημόσιο. Κι αυτό δε μπορεί να δημιουργηθεί από ανθρώπους που πέρασαν το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής τους τρώγοντας από τα έτοιμα, αλλά από εκείνο το κομμάτι της νεολαίας που διαθέτει και τις γνώσεις και το μεράκι για να εργαστεί...

Δημοψήφισμα για δραχμή, Ε.Ε.!

Κάποια στιγμή οφείλουμε να αφήσουμε στη γωνία την...ελληνική μας φύση και να συζητήσουμε για το μέλλον αυτής της χώρας με νηφαλιότητα και, κυρίως, χωρίς δογματισμούς. Και φυσικά πρέπει να συζητήσουμε τα πάντα και, μάλιστα, από την αρχή! Μας συμφέρει, για παράδειγμα, να ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ενωση ή αποτελεί εμπόδιο στην επιστροφή τής χώρας στην παραγωγική διαδικασία; Μας ωφελεί, επίσης, η παραμονή μας στο ευρώ ή αποτελεί τροχοπέδη για την αναπτυξιακή μας πορεία;...

Δυστυχώς μέχρι στιγμής στο δημόσιο διάλογο κυριαρχούν οι πιο ακραίες φωνές, τόσο από τα δεξιά όσο κι από τα αριστερά. Αυτές, δηλαδή, που βλέπουν την κατάσταση μόνο σαν άσπρο- μαύρο, που προδικάζουν εθνικές τραγωδίες αν συμβεί οτιδήποτε πηγαίνει κόντρα στην "κανονική" ροή τής ιστορίας. Βεβαίως κι αν αποφασιστεί η έξοδος της χώρας μας από την ευρωζώνη ή από την ίδια την Ε.Ε. το "καράβι" θα πλέει σε αχαρτογράφητα νερά. Όπως, όμως, δεν είναι σίγουρο ότι θα καταφέρει να φτάσει στην "Αμερική" άλλο τόσο αβέβαιο είναι κι αν πέσει πάνω στην "ξέρα". Γι' αυτό και είναι προτιμότερο η όποια απόφαση να ληφθεί από τον ελληνικό λαό, ύστερα από έναν ενδελεχή δημόσιο διάλογο, κι όχι από μια αποδυναμωμένη κυβέρνηση ή, ακόμα χειρότερα, από τους υπόλοιπους ευρωπαίους. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το...σχετικό δημοψήφισμα!

Ιδού το κουρελόχαρτο!

Αν ο Α. Παπανδρέου ζούσε σήμερα κι αναζητούσε πού πήγε το χαρτί τής ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑΣΟΚ, το οποίο με τόσο καμάρι επιδείκνυε πριν από τριάντα επτά χρόνια, θα έπρεπε να το ψάξει στην...τουαλέτα! Οσα αναγράφονταν σε αυτό για εθνική και λαϊκή κυριαρχία, για σοσιαλισμό και πάταξη του κομματισμού διαβάζονται σα φαρσοκωμωδία από όσους γνωρίζουν πώς κυβέρνησε και κυβερνά αυτόν τον τόπο το ΠΑΣΟΚ επί είκοσι ένα χρόνια. Η διακήρυξη, δηλαδή, της 3ης Σεπτέμβρη θα είχε τηρηθεί μόνο αν προσθέταμε πολλά "δεν" στις διάφορες υποσχέσεις της...

Κι όμως, αν άκουγε κανείς το ρεζίλη των Παπανδρέου και τους διάφορους "συντρόφους" (λέμε και κανένα αστείο!) που μίλησαν στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του κόμματος θα ένιωθε την ανάγκη να πάει στην Ιπποκράτους και να καταβάλει...πασοκόσημο για τα καλά που έχει κάνει το ΠΑΣΟΚ στη χώρα! Οι οργανωμένοι πασόκοι όταν επικαλούνται το σοσιαλισμό μού θυμίζουν τους μαφιόζους που πρώτα πηγαίνουν στην εκκλησία, φιλούν τη γυναίκα και τα παιδιά τους και ύστερα αλληλοσφάζονται! Κι αυτό γιατί όταν η λέξη "σοσιαλισμός", για τον οποίο έχουν θυσιάσει τη ζωή τους εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο, βγαίνει από το στόμα τους μοιάζει τόσο φτηνή που θα μπορούσες να την αγοράσεις με λιγότερο από ένα ευρώ με ΦΠΑ...

Φυσικά η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στο ρεζίλη των Παπανδρέου. Αν θέλετε, η δική του ευθύνη περιορίζεται στην έλλειψη προσωπικότητας. Το μεγαλύτερο μερίδιό της αναλογεί στον Α. Παπανδρέου γιατί εκείνος είχε και την προσωπικότητα και τη λαϊκή απήχηση για να πάει τη χώρα μπροστά κι όχι για να την παραδώσει σε άχρηστους αυλοκόλακες με πιο "αριστερή" φάτσα, όπως κι έκανε. Καλώς ή κακώς, όμως, ο σοσιαλισμός θέλει καθημερινό αγώνα, όχι λαϊκισμό, οικογενειοκρατία και φαυλοκρατία. Η Ελλάδα δε χρειαζόταν και δε χρειάζεται μια νέου τύπου Δεξιά με θητεία στις φυλακές και στα ξερονήσια, αλλά μια Αριστερά που δεν θα χαϊδεύει αφτιά και η οποία θα προχωρά σε μεταρρυθμίσεις που θα επιτύχουν μια δίκαιη αναδιανομή του πλούτου κι όχι με βάση το ποιός έχει ταυτότητα της κλαδικής. Σε όλο αυτό το σκηνικό μεγάλη είναι και η ευθύνη του Κ. Σημίτη, ο οποίος υποσχέθηκε εκσυγχρονισμό για να παραδώσει μια Ελλάδα υποταγμένη στη διαπλοκή και στο πλαστικό χρήμα...

Με λίγα λόγια, ο ρεζίλης των Παπανδρέου το ελάχιστο που όφειλε να κάνει στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη θα ήταν να ζητούσε ένα μεγάλο συγγνώμη για όσα έκανε και δεν έκανε το κόμμα του. Και, βεβαίως, να σταματούσε να ορκίζεται στο σοσιαλισμό, όπως ο κατ' επανάληψη άπιστος σύζυγος, ο οποίος ορκίζεται συνεχώς αιώνια αγάπη σε μια γυναίκα που δε μπορεί να περάσει το κατώφλι τής πόρτας του σπιτιού της από τα "κέρατα"! Σε ένα έχει δίκιο πάντως ο ρεζίλης: πως το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, του Σημίτη και του Γιώργου είναι ίδιο κι απαράλλαχτο...

Ανάμεσα σε νεοφιλελευθέρους και κομματόσκυλα!

Δε χρειάζεται να είσαι ο Α. Μπέος για να γνωρίζεις τα αποτελέσματα των "αναμετρήσεων" ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και στην τρόικα! Από τη στιγμή που τους συνδέει η σχέση "κράτα με να σε κρατώ ν' ανεβούμε το βουνό", δεν υπάρχει περίπτωση καμιά από τις δυο πλευρές να κάνει κάποια τρέλα και να τινάξει το νεοφιλελεύθερο πείραμα στον αέρα. Γι' αυτό και είναι τουλάχιστον γελοία τα κυβερνητικά επικοινωνιακά κόλπα που ήθελαν τον Ε. Βενιζέλο και το ρεζίλη των Παπανδρέου να διώχνουν το βράδυ δήθεν κακήν κακώς τους τροϊκανούς από το υπουργείο Οικονομικών και την επομένη να εμφανίζεται ο "Μπένι" σε συνέντευξη Τύπου ήρεμος και χαλαρός σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Ίσως γιατί ακριβώς δεν είχε συμβεί τίποτα πέρα από μια ακόμα προσπάθεια εξαπάτησης του ελληνικού λαού...

Η ουσία βρίσκεται αλλού: πως στην επιχειρηματολογία τους τόσο η κυβέρνηση όσο και η τρόικα έχουν, εν μέρει, δίκιο! Από τη μια δικαιολογείται ο Ε. Βενιζέλος να υποστηρίζει πως δεν θα πρέπει να ληφθούν νέα φοροεισπρακτικά μέτρα, να προκύψει καινούρια ανεξέλεγκτη μείωση μισθών και συντάξεων και πως η λιτότητα είναι άδικη κι αναποτελεσματική. Από την άλλη, όμως, η τρόικα δικαίως εξανίσταται για το ότι δεν έχουν προχωρήσει οι συγχωνεύσεις δημοσίων οργανισμών, για την ανισοκατανομή των απολαβών στο δημόσιο τομέα (έστω κι αν κάνει λόγο για άκριτη, οριζόντια υποβάθμιση), για τη μη πάταξη της φοροδιαφυγής ή για τη μη μείωση των τιμών ελέω καρτέλ κι απουσίας ουσιαστικών ελέγχων...

Η πλειονότητα των Ελλήνων, όμως, είναι παγιδευμένη ανάμεσα στη Σκύλλα τού νεοφιλελευθερισμού και στη Χάρυβδη του κομματισμού. Μια κοινωνία "σαλαμοποιείται" για να μη θιγούν το μεγάλο κεφάλαιο και τα κομματόσκυλα. Εκείνοι, δηλαδή, που θα έπρεπε κατ' εξοχήν να πληρώσουν την κρίση κρύβονται πίσω από την "κουρτίνα", την ώρα που οι υπόλοιποι, που δεν έχουμε πού να κρυφτούμε, αναγκαζόμαστε να υπομένουμε ένα σισύφειο αγώνα...

Επανάσταση δε γίνεται με το μοχίτο στο χέρι...

Μπήκε ο Σεπτέμβριος, τα "μπιτς μπαρ" άδειασαν, τα μοχίτο στέρεψαν, οπότε ήρθε η ώρα να κάνουμε και μια...επανάσταση! Οσο κι αν το βρίσκω ανιαρό να περιπλανηθώ στο μυαλό ενός μέσου φοιτητοπατέρα, εκτιμώ πως αυτή είναι η συλλογιστική του πίσω από την όψιμη και καιροσκοπική αντίδρασή του στο νόμο, πλέον, της Α. Διαμαντοπούλου για τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ.

Αυτός ο νόμος κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά είναι μόνο η πράξη εκείνη που θα το δικαιώσει ή όχι. Από την άλλη, όμως, εξοργίζομαι με εκείνους που θυμούνται τα περί εμπορευματοποίησης της παιδείας και κατάργησης της δωρεάν παροχής της μόνο όταν είναι να διεξαχθεί εξεταστική ή να παραδοθούν μαθήματα. Κι αυτό γιατί όποιος έχει σοβαρές ενστάσεις για το περιεχόμενο της μεταρρύθμισης παρατά την ξαπλώστρα στην παραλία, ξεχνά τα ξέφρενα βράδια τού ελληνικού καλοκαιριού κι επιστρέφει στην Αθήνα για να δώσει τη μάχη του. Δεν περιμένει πρώτα να βαρεθεί την ξάπλα για να παραστήσει τον αντάρτη. Και φυσικά το ίδιο ισχύει και για τους "αγανακτισμένους", οι οποίοι φαίνεται πως το εξεγερτικό τους πνεύμα ναρκώνεται το θέρος και τις αργίες κι αφυπνίζεται μόνο όταν είναι να επιστρέψουν στις δουλειές τους...

Για να γυρίσω στα της παιδείας, κι όσον αφορά την ουσία της μεταρρύθμισης, αδυνατώ να συμπαρασταθώ σε εκείνους που κλαυθμηρίζουν για την κατάργηση δημοκρατικών διαδικασιών, όταν είναι οι ίδιοι εκείνοι που τις εξευτέλισαν με υπόγειες συναλλαγές και "καίριες" παρεμβάσεις όπως...τριήμερα στη Μύκονο και πάρτι μέχρι πρωίας σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης. Αλήθεια, τί σοβαρές προτάσεις έχουν κατεβάσει όλα αυτά τα χρόνια οι φοιτητικές παρατάξεις, πέρα από απλοϊκά λογύδρια περί ιδιωτικοποίησης της παιδείας; Κι αφού θέλουν δημοκρατία γιατί είναι αντίθετες στην αξιολόγηση; Μήπως θα πρέπει κι αυτές να κοιταχτούν στον καθρέφτη για την απαξίωση της δημόσιας εκπαίδευσης; Μέχρι να κάνουν την αυτοκριτική τους, η επίκληση εκ μέρους τους της δημοκρατίας, που γι' αυτές ισοδυναμεί με τη φεουδαρχία, είναι μια χυδαία αναπαραγωγή του κομματισμού, στον οποίο θέλουν να μοιάσουν όταν μεγαλώσουν...