Ο "παραλίας νούμερο δύο"!

Ούτε ένα πραξικόπημα δε μπορούν να διοργανώσουν σωστά! Οι πραξικοπηματίες παλεύουν επί ημέρες για να βρουν κάποιον αρχιπραξικοπηματία, αλλά ούτε αυτό δεν είναι ικανοί να διεκπεραιώσουν στην ώρα του. Και να πει κανείς πως δεν είναι μεγαλωμένοι μέσα στην εξουσία και δεν ξέρουν πώς λειτουργεί το σύστημα; Κάθε άλλο, φαίνεται όμως πως τόσο για το ρεζίλη των Παπανδρέου όσο και για το συγκάτοικό του στη Βοστόνη ισχύει στην αντιστροφή του αυτό που έλεγε ο Ναπολέων όταν τον έψεγαν για τη μη αριστοκρατική του καταγωγή: πως, δηλαδή, η γενιά του ξεκινούσε από τον ίδιο κι αυτό ήταν το πλεονέκτημά του στη ζωή...

Η κωλοτούμπα είναι ενδημικό στοιχείο της πολιτικής ανάλυσης στην Ελλάδα, ειδικώς μάλιστα όταν προέρχεται από "παπαγαλάκια" που συντάσσονται με πρόσωπα όχι από εκτίμηση ή από ιδεολογία, αλλά από καθαρό συμφέρον. Γι' αυτό και τα ίδια πρόσωπα που αποθέωναν το ρεζίλη των Παπανδρέου για το δήθεν διεθνές του κύρος, την πραότητα και το σθένος του χαρακτήρα του να τα βάζει με όλους για να σώσει τη χώρα, σήμερα τον λοιδορούν περισσότερο κι από εκείνους που δεν πίστεψαν ποτέ σε αυτόν. Κι αυτή είναι η προσωπική τραγωδία τού ανδρός που έγινε "βασιλιάς" από οικογενειακή παράδοση κι όχι από προσωπικό χάρισμα...

Ήδη, άλλωστε, ο ρεζίλης σπεύδει να ακολουθήσει τα χνάρια τού προκατόχου του, του τεμπέλη της Ραφήνας: τις τελευταίες ημέρες εμφανίζεται χαμογελαστός, χωρίς γραβάτα και με διάθεση για καφεδάκια στον Εθνικό Κήπο την ώρα που έχει αφήσει πίσω του μια χώρα ακυβέρνητη! Ποσώς, όμως, τον νοιάζει αφού ο ίδιος έβγαλε από πάνω του ένα βάρος που οι πολιτικοί του ώμοι ήταν πολύ στενοί για να αντέξουν. Αυτό είναι, όμως, και το μεγάλο πρόβλημα με όσους έχουν κληρονομήσει την εξουσία και δεν την έχουν κερδίσει με το "σπαθί" τους, με τους ανθρώπους που δε χρειάστηκε να φτύσουν "αίμα" μέχρι να καταφέρουν κάτι στη ζωή τους: πως η επιμονή τους διαρκεί τόσο όσο μερικοί κύκλοι του φεγγαριού. Αλίμονο, όμως, στους λαούς που εξακολουθούν να επιλέγουν ηγέτες με βάση τα επώνυμά τους. Κι ακόμα περισσότερο αλίμονο στους λαούς που έχουν υποπέσει στο αμάρτημα περισσότερες της μίας φορές...

Μυρμήγκι δε γεννιέσαι, γίνεσαι...

Μπορεί ο ρεζίλης των Παπανδρέου κι ο συγκάτοικός του στη Βοστόνη να αξίζουν πολλά. Ωστόσο, στη ζωή δεν παίρνεις αυτό που αξίζεις, αλλά αυτό που διεκδικείς και οι συγκεκριμένοι δύο πολιτικοί δεν έχουν διεκδικήσει τίποτα για την Ελλάδα, τουλάχιστον τα δύο τελευταία χρόνια. Φυσικό επόμενο είναι η Α. Μέρκελ, ο Ν. Σαρκοζί καθώς και η υπόλοιπη κομπανία των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον να τους κάνουν ό,τι θέλουν, να τους εκβιάζουν ακόμα και με τις υπογραφές τους για τη νέα δανειακή σύμβαση και το νέο μνημόνιο που αυτή συνεπάγεται. Φυσικό επόμενο είναι, επίσης, η χώρα να διοικηθεί, πραξικοπηματικώ τω τρόπω, από κάποιον υπάλληλο των διεθνών οργανισμών τού νεοφιλελευθερισμού και των τραπεζών κι όχι από κάποιον που θα έχει επιλεγεί από το λαό με την ψήφο του...

Μέσα στους φρενήρεις ρυθμούς που...δεν εξελίσσονται τα πράγματα, δεν έχουμε το χρόνο να δούμε την κατάσταση στην ολότητά της, παρά διυλίζουμε τον κώνωπα। Γιατί αν είχαμε το χρόνο και το κουράγιο να το κάναμε θα διαπιστώναμε πόσο εξευτελιστικό είναι ακόμα και γι' αυτήν την κοινοβουλευτική ολιγαρχία μας εξωθεσμικοί παράγοντες χωρίς καμιά λαϊκή νομιμοποίηση να παζαρεύουν πόσους παραπάνω μήνες θα μείνουν στην πρωθυπουργία! Αν είναι δυνατό, για παράδειγμα, ο Λ। Παπαδήμος, ο άνθρωπος των τραπεζιτών, ο τύπος που ήταν διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος την εποχή της "φούσκας" του χρηματιστηρίου και της εισόδου της χώρας στην ευρωζώνη, να απαιτεί από τους εκλεγμένους πολιτικούς αρχηγούς να μείνει στο Μέγαρο Μαξίμου πλέον των τριών μηνών που συμφωνήθηκε από Παπανδρέου-Σαμαρά. Και δεν είναι δυνατόν, επίσης, η Α. Μέρκελ να μας δίνει την άδειά της για να γίνουν εκλογές, αφού πρώτα ψηφιστεί η υποδούλωση του ελληνικού λαού για τουλάχιστον μια δεκαετία. Όπου να 'ναι θα μας ζητήσουν και ματαίωση των προγραμματισμένων βουλευτικών εκλογών σε δύο χρόνια λόγω πολεμικών συνθηκών ή εξοικονόμησης πόρων!

Στην ουσία, όμως, η μεγαλύτερη ευθύνη δε βαρύνει τους εξωθεσμικούς παράγοντες, αλλά τον απερχόμενο πρωθυπουργό και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι οποίοι δε συναίνεσαν είτε στη διεξαγωγή δημοψηφίσματος είτε στη διενέργεια εκλογών εδώ και τώρα, ούτως ώστε να φέρουν τους διεθνείς τοκογλύφους προ τετελεσμένων γεγονότων. Γι΄αυτό τώρα οι τελευταίοι γελούν με τα χάλια μας και συνεχίζουν τους ανελέητους εκβιασμούς τους: γιατί δεν τους κάναμε να κλάψουν πριν από μια εβδομάδα, παρά αναλύθηκε η δημόσια συζήτηση σε αυτήν τη χώρα γύρω από την...απρέπεια να αποφασίσει ο λαός ακόμα και για το μέλλον του στην ευρωζώνη. Λες και σε οποιαδήποτε τράπεζα μπορεί να πάει κάποιος τρίτος για να ζητήσει δάνειο εκ μέρους κάποιου άλλου κι αυτός ο άλλος να μην έχει το δικαίωμα να ακυρώσει τη συμφωνία...

(Και) το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, οι τραπεζίτες στην εξουσία!

Ολα φαίνεται πως πάνε "πρίμα"! Από τη στιγμή που γλιτώσαμε το ανήκουστο για μια δημοκρατία, δηλαδή ο λαός να αποφασίζει ο ίδιος μέσω δημοψηφίσματος ή μέσω εκλογών για το τί θέλει να του συμβεί τα επόμενα είκοσι χρόνια, ήταν θέμα χρόνου να καταλήξουμε στην ευκταία λύση: δηλαδή τα ηνία της χώρας να τα αναλάβουν, κι επισήμως, οι γερμανογάλλοι, οι τραπεζίτες και τα εγχώρια διαπλεκόμενα συμφέροντα...

Στόχος επετεύχθη και για τα...MEGAλα και τα...ουράνια μέσα ενημέρωσης, τα οποία εξέπεμπαν όλες αυτές τις ημέρες ενημερωτικές εκπομπές επί εικοσιτετραώρου βάσεως για τις ραγδαίες εξελίξεις που προσδοκούσαν κι όχι για γεγονότα. Μπορεί, εξάλλου, το όνειρό τους να ήταν η παλινόρθωση του αρχιερέα της διαπλοκής, αλλά δεν πειράζει, κι αυτός που προαλείφεται για δοτός πρωθυπουργός "παιδί" του είναι, από τον ίδιο "σωλήνα" έχει βγει. Κι έτσι μπορούμε πλέον να νομιμοποιήσουμε και το άτυπο πραξικόπημα με μια εκλογική αναμέτρηση το Φεβρουάριο από την οποία δεν θα προκύψει τίποτα ουσιαστικό γιατί τα ουσιαστικά θα ψηφιστούν μέσα στους επόμενους μήνες από μια κυβέρνηση...τραπεζιταρχών. Αν, όμως, η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν είχε μια φορά τη λαϊκή νομιμοποίηση να επιβάλει τις πολιτικές που επέβαλε, η κυβέρνηση Παπαδήμου (το ομολογώ, είχα την αφέλεια να νομίζω πως δεν θα ερχόταν ποτέ η ημέρα που τα επιχειρηματικά συμφέροντα θα εγκατάλειπαν τη διοίκηση της χώρας από την κουίντα και θα το έκαναν φόρα παρτίδα) δεν την έχει εκατό φορές! Αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατό ο άνθρωπος που ως διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος συνέβαλε ώστε η χώρα να μπει με ψευδή στοιχεία κι εντελώς απροετοίμαστη στην ΟΝΕ να θεωρείται η ιδανικότερη λύση για να διατηρηθεί σε αυτή...

Τα γεγονότα, όμως, των τελευταίων ημερών έχουν κι εν δυνάμει θετικά στοιχεία. Κατ' αρχάς, ανάγκασαν τον Α. Σαμαρά να βγάλει τη μάσκα του "Ρομπέν" των αντιμνημονιακών και να αποκαλυφθεί το αληθινό πρόσωπο της συντηρητικής παράταξης: αυτό του δοσιλογισμού και της εθελοδουλίας με τον οποίο ως όπλο κυβέρνησε άλλωστε τη χώρα το συντριπτικά μεγαλύτερο διάστημα του 20ού αιώνα. Και, φυσικά, πήγε περίπατο η ρητορεία περί επαναδιαπραγμάτευσης από τον πρόεδρο της Ν.Δ.: όταν δεν είσαι ικανός ως αντιπολίτευση να λες τα μεγάλα "όχι", πώς θα τα πεις όταν θα έχεις την εξουσία;...

Το θετικότερο, όμως, θα ήταν ο λαός να ανατρέψει με τη δράση του οποιαδήποτε νομοθετική ρύθμιση θα προσπαθήσει να περάσει η κυβέρνηση Παπαδήμου και με την οποία θα επιμερίζεται πάλι περισσότερα βάρη από αυτά που αναλογούν στην "πλάτη" του. Γιατί αυτό θα προσπαθήσουν να κάνουν οι πραξικοπηματίες μέχρι τότε: να φτωχοποιήσουν έτι περαιτέρω τους πολίτες στο όνομα της εθνικής σωτηρίας. Ακόμα, όμως, κι αν φτάσουμε στις εκλογές του Φεβρουαρίου με νέα μέτρα, είναι χρυσή ευκαιρία μια ενωμένη Αριστερά να γκρεμίσει το δικομματισμό από το βάθρο του. Τώρα είναι η ώρα ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Δημοκρατική Αριστερά, Οικολόγοι Πράσινοι, Αρμα Πολιτών, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κι οποιοσδήποτε άλλος αριστερος σχηματισμός να παραμερίσουν τις διαφορές τους και να επαναλάβουν το εκλογικό "θαύμα" της ΕΔΑ προ πενηντατριών χρόνων. Και γιατί όχι ακόμα καλύτερα: γιατί όχι να μη μιλάμε το Φεβρουάριο για την ενωμένη Αριστερά στην εξουσία;...

Το Παλάτι βρίσκεται στο Βερολίνο...

Οταν ακούω κάποιον να ξεκινά μια φράση με το "κατά την ταπεινή μου γνώμη" το μεταφράζω πως μέσα στη μεγαλομανία του μόνο ταπεινή δεν θεωρεί την άποψή του. Το ίδιο αισθάνομαι κι όταν αφουγκράζομαι τον οποιοδήποτε, κι όχι μόνο το ρεζίλη των Παπανδρέου, όταν ισχυρίζεται πως δεν είναι κολλημένος στην καρέκλα του. Ανεξαρτήτως του τί θα γίνει τις επόμενες ώρες, ο πρωθυπουργός έχει αποδείξει αυτά τα δύο χρόνια που εκτελεί τις εντολές των δανειστών μας στα λόγια και στην πράξη δεν τα βάζει με το "βαθύ" ΠΑΣΟΚ πως πρώτα φεύγει η ψυχή και μετά η λατρεία για την εξουσία από έναν Παπανδρέου...

Οπως και να έχει, αυτό που ήθελαν τα ξένα κι εγχώρια επιχειρηματικά συμφέροντα και οι αγορές επιτεύχθηκε, παρότι στην αρχή η ψυχή τους είχε πάει στην Κούλουρη: η δανειακή σύμβαση θα περάσει, ειδικώς τώρα που έπεσαν οι "μάσκες" κι από τον Αντ. Σαμαρά. Οπότε στην ουσία καμιά σημασία δεν θα έχει για τον ελληνικό λαό η διενέργεια εκλογών εφόσον από αυτές προκύψουν νέες εκλογές μέχρι ο δισέγγονος της Πηνελόπης Δέλτα να γίνει πρωθυπουργός! Οι εκλογές θα αποκτήσουν σημασία μόνο αν από αυτές προκύψει μια σαφής ήττα του δικομματισμού και μια ενίσχυση των αριστερών δυνάμεων οι οποίες είναι οι μόνες, έστω και μέσα στο λαϊκισμό τους, οι οποίες προτείνουν ένα διαφορετικό δρόμο από εκείνον που ακολουθείται σήμερα...

Από την άλλη, μια πιθανή κυβέρνηση τεχνοκρατών εκφράζει τόσο το λαϊκό αίσθημα όσο και τα νησιώτικα τραγούδια ένα βουνίσιο! Γι' αυτό κι από όλες τις πιθανές λύσεις είναι η χειρότερη: γιατί είναι η μοναδική που θέτει εντελώς στο περιθώριο το λαό, τον οποίο αυτοί που μας κυβερνούν τον θεωρούν ανάξιο να αποφασίσει για το συμφέρον...τους. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, οι δρόμοι και οι πλατείες πρέπει να γεμίσουν με εκατομμύρια κόσμου, που θα απαιτήσει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του κι όχι να αφήσει σε δήθεν σοφούς να αποφασίσουν για το πώς θα ζει τις επόμενες δεκαετίες. Εστω κι αν το σύγχρονο Παλάτι βρίσκεται στην καγκελαρία στο Βερολίνο...

Ποιός κυβερνά, επιτέλους, αυτόν τον τόπο;

Επιτρέψτε μου μια υπόθεση: ο θεός, θέλετε από πραγματικό ενδιαφέρον, θέλετε από βαριεστημάρα, αποφασίζει να κατεβεί στην Ελλάδα και να δώσει λύση στο πολιτικό αδιέξοδο της χώρας αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνησή της! Λίγο δύσκολο, αν υπολογίσουμε το ότι δεν το έχει κάνει εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά και την πιθανότητα να μην υπάρχει καν θεός! Σας έχω κι εναλλακτική λύση: να εντοπίσουμε επτά σοφούς, να αναλάβουν εκείνοι τα ηνία και να διασώσουν τη γλυκιά μας πατρίδα. Ούτε αυτό το βλέπω, πάντως, εύκολο αφού τα κριτήρια με τα οποία αξιολογεί ο καθένας μας την πνευματική ανωτερότητα κάποιου άλλου είναι τόσο υποκειμενικά που θα εμποδίσουν μια κοινή ετυμηγορία! Γι' αυτό, επομένως, και η πλήρης έκφραση της λαϊκής βούλησης είναι η πιο ενδεδειγμένη λύση παντού και πάντοτε: γιατί είναι προτιμότερο οι όποιες λανθασμένες αποφάσεις να λαμβάνονται από την πλειοψηφία του ελληνικού λαού κι όχι από τη μειοψηφία τριακοσίων βουλευτών, οι οποίοι ψηφίζουν με βάση τις βουλές των χορηγών τους, εγχώριων κι αλλοδαπών...

Αναρωτηθήκατε γιατί ο ρεζίλης των Παπανδρέου οδεύει προς απόσυρση τώρα κι όχι μετά το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμό ή το πολυνομοσχέδιο; Γιατί οι αξιοθρήνητοι υπουργοί και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ συναίνεσαν σε όλα τα παραπάνω, αλλά αποστατούν σήμερα στην απόφαση του πρωθυπουργού ο λόγος να δοθεί στο λαό; Γιατί τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης ουρλιάζουν κυριολεκτικώς τις τελευταίες ημέρες κατά του δημοψηφίσματος και δεν επέδειξαν το ίδιο σθένος στις αποφάσεις που φτωχοποιούσαν τη συντριπτική πλειονότητα του λαού; Γιατί τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ακόμα και η Αριστερά, αρνούνται το δικαίωμα στους πολίτες να αποφασίσουν εκείνοι για το μέλλον τους; Γιατί, πολύ απλά, είναι το πολιτικό κι επιχειρηματικό σύστημα που βασίζουν την ύπαρξή τους στο ευρώ και στην Ευρωπαϊκή Ενωση κι όχι ο ελληνικός λαός...

Μας τρομοκρατούν πως αν δεν πάρουμε την έκτη δόση μας θα πεθάνουμε, με την ίδια "σύνεση" που θα συμβούλευε κάτι παρόμοιο ένας γιατρός σε έναν ηρωινομανή! Λυπάμαι που είμαι εγώ που θα σας μεταφέρω το κακό νέο, αλλά αν παραμείνουμε στο ευρώ και στην Ε.Ε. θα είμαστε επ' άπειρον τα "γκαρσόνια" της Ευρώπης, το 17ο κρατίδιο της Ομοσπονδιακής Γερμανίας, το πειραματόζωο του νεοφιλελευθερισμού. Γι' αυτό και τρέμουν τώρα η Α. Μέρκελ, ο Ν. Σαρκοζί και οι εγχώριοι και διεθνείς κερδοσκόποι τούς οποίους υπηρετούν: "κάναμε τόσο κόπο για να στήσουμε το παιχνιδάκι μας κι έρχεσαι τώρα να φέρεις τα πάνω κάτω;", είναι σα να διαμήνυσαν στον ρεζίλη στις Κάννες...

Η Ελλάδα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία εξαιτίας του ευρώ: τα κρατικά ελλείμματα, το δημόσιο χρέος, ο τραπεζικός δανεισμός κράτους και πολιτών γιγαντώθηκαν από τη στιγμή που ο αρχιερέας της διαπλοκής, τον οποίο τα αφεντικά του θέλουν να τον επαναφέρουν στα πράγματα, τράβηξε το πρώτο εικοσάευρω από ΑΤΜ πριν από δέκα χρόνια. Ημασταν ένας οικονομικώς και πολιτικώς ανήλικος λαός που του δόθηκε ένα παιχνίδι για ενηλίκους. Φυσικό επόμενο ήταν να το κακομεταχειριστούμε όλοι μας. Και το χειρότερο; Αυτό το παιχνίδι μάς απαγορεύει να ενηλικιωθούμε, δε μας επιτρέπει να ανοικοδομήσουμε από την αρχή την οικονομία μας, δε μας σώζει, αντιθέτως μας πνίγει. Γι' αυτό και η έξοδος από την Ε.Ε. και η επιστροφή στη δραχμή κρίνω πως είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει ο ελληνικός λαός, εφόσον του δοθεί η δυνατότητα να μιλήσει, είτε με δημοψήφισμα είτε, έστω, με εκλογές, και δεν τον "καπελώσουν" πάλι με μια κυβέρνηση δήθεν εθνικής σωτηρίας ή τεχνοκρατών. Φυσικά κι αυτός ο δρόμος θα είναι επίπονος. Εδώ που φτάσαμε, άλλωστε, έχουμε ξοδέψει τις εύκολες λύσεις. Ωστόσο, η παραμονή στο ευρώ καταλύει την εθνική και, κυρίως, τη λαϊκή κυριαρχία। Αυτό θέλουμε;...

Καϊλημενούλη μου!

Αγαπητέ ρεζίλη των Παπανδρέου,

δε σε γνωρίζω προσωπικώς αλλά συγχώρα μου τον ενικό γιατί δε νομίζω πως διαφέρεις από την πλειονότητα των ελλήνων, η οποία ποτέ δεν αναλαμβάνει την ευθύνη που της αναλογεί για οτιδήποτε. Όσο για το "αγαπητός" κατανόησε πως δεν το χρησιμοποιώ ούτε από ευγένεια ούτε από εκτίμηση, αλλά από οίκτο για τη δεινότατη θέση στην οποία έχεις περιέλθει. Είναι, όμως, και διδακτικό για εκείνους που λατρεύουν τους μεσσίες να τους βλέπουν να αποκαθηλώνονται με δραματικό τρόπο, όπως συνέβη και με το σύντροφό σου Μ. Γκαντάφι. Κατανοώ, επίσης, πως σε μεγάλωσαν καμαριέρες, αλλά θα έπρεπε να γνωρίζεις πως ο καθένας όπως στρώνει κοιμάται. Γι' αυτό κι όταν θυμάσαι στα πολιτικά σου στερνά να τα βάλεις με τα τραπεζικά συμφέροντα και να ισχυριστείς πως η δημοκρατία είναι υπεράνω των αγορών ναι μεν είναι θεμιτό, άλλωστε και καθαρώς χριστιανικώς να το δει κανείς μόνο όσοι ζητούν συγχώρεση μπορούν να κερδίσουν τη βασιλεία των ουρανών, ωστόσο είναι πολύ αργά για να γίνει πιστευτό από τον ελληνικό λαό...

Αγαπητέ Γιώργο, ίσως μέσα στην αφέλειά σου να πίστεψες ότι τα συμφέροντα που υπηρέτησες με την πολιτική σου των δύο τελευταίων χρόνων θα βρίσκονταν πάντα στο πλευρό σου, να σε στηρίζουν σε ό,τι κι αν έκανες, ακόμα κι αν αυτά έρχονταν κάποια στιγμή σε αντιπαράθεση με τα συμφέροντά τους, όπως συνέβη με το δημοψήφισμα. Παραπλανήθηκες, όμως, ρεζίλη μου, όπως οι κορασίδες που νομίζουν πως ο κόσμος είναι φτιαγμένος από αγγέλους. Δεν υπολόγισες πως τα ίδια συμφέροντα θα σε πετούσαν σα στυμένη λεμονόκουπα μόλις αντιλαμβάνονταν ότι όχι μόνο δεν τους ήσουν πλέον χρήσιμος, αλλά τους είχες γίνει κι επικίνδυνος. Και το κάνουν με τον πιο εξευτελιστικό τρόπο για εσένα: γιατί αν για τον παππού σου, πριν από πέντε σχεδόν δεκαετίες, τη βρόμικη δουλειά είχε αναλάβει να διεκπεραιώσει ένας ευφυής πολιτικός όπως ο Κ. Μητσοτάκης, τώρα αυτή ανατέθηκε σε τηλεοπτικές γλάστρες, όπως η Μ. Αποστολάκη και η Ε. Καϊλή. Αχ...καϊλημενούλη ρεζίλη μου!

Οι "δημοκράτες" τρέμουν τη δημοκρατία!

Ας είμαστε ρεαλιστές: το σύστημα θα ανακαλύψει τις, νομικές ή πολιτικές, αφορμές για να μη διεξαχθεί ποτέ το δημοψήφισμα που ανάγγειλε πάνω στον πανικό του για να κρατηθεί στην εξουσία ο ρεζίλης των Παπανδρέου. Ηδη ο Αντ. Σαμαράς, για παράδειγμα, απειλεί πως θα παραιτήσει την κοινοβουλευτική του ομάδα στην περίπτωση που η κυβέρνηση λάβει ψήφο εμπιστοσύνης την Παρασκευή. Μακάρι, όμως, να διαψευστώ και να δοθεί, επιτέλους, η ευκαιρία στον ελληνικό λαό να αποφασίσει ο ίδιος ποιό θέλει να είναι το μέλλον το δικό του, των παιδιών του και των παιδιών των παιδιών του. Γιατί, αν δεν το έχετε καταλάβει ήδη, αυτό διακυβεύεται με την υπερψήφιση ή καταψήφιση της δανειακής σύμβασης και των λοιπών αποφάσεων που αυτή συνεπάγεται...

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι καθόλου τυχαίος ο πανικός που έχει καταλάβει τον επιχειρηματικό και πολιτικό κόσμο της χώρας αλλά και τους ξένους δανειστές μας, όπως αυτός αποτυπώνεται στις γεμάτες εκφοβισμό τοποθετήσεις τους στα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης. Δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να αποκαλύπτουν την απέχθειά τους για την πραγματική δημοκρατία, την οποία τόσο εύσχημα είχαν αντικαταστήσει τους τελευταίους αιώνες με την κοινοβουλευτική ολιγαρχία. Από πού κι ως πού λοιδορείται τόσο άκριτα η γνήσια έκφραση της λαϊκής βούλησης και η κριτική της ικανότητα από εκείνους που ψήφισαν το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο και το πολυνομοσχέδιο χωρίς καν να τα διαβάσουν, όπως ομολογούν οι ίδιοι, και τα οποία μας έχουν οδηγήσει στο σημερινό αδιέξοδο;

Ακούω με προσοχή επιχειρήματα του τύπου, "η Ελλάδα δεν έχει κουλτούρα δημοψηφισμάτων" ή πως "δε μπορούμε να απαντήσουμε με ένα απλό "ναι" ή ένα "όχι" σε σύνθετα ζητήματα". Θα συμφωνήσω, όπως και θα συμφωνούσα με τις επαναστάσεις των συνειδητοποιημένων κι όχι με τις εξεγέρσεις εκείνων που δεν έχουν τίποτα να χάσουν! Το έχω γράψει, άλλωστε, και παλαιότερα πως η άμεση δημοκρατία θα έπρεπε να ξεκινήσει πρώτα από τα χαμηλά, όπως για τα ζητήματα της γειτονιάς, και ύστερα να καταλήξει στα εθνικά κι αυτό για να έχουμε προλάβει να διαμορφώσουμε μια κουλτούρα συμμετοχής στα κοινά και πολίτες με όλη τη σημασία της λέξης. Ωστόσο η ζωή, όπως ορθώς λέγεται, είναι αυτό που συμβαίνει όταν εμείς κάνουμε άλλα σχέδια και γι' αυτό θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αρπάζουμε την ευκαιρία από τα μαλλιά όταν αυτή μας δίνεται: είναι η ώρα για όποιον έχει δικαίωμα ψήφου να ενημερωθεί πλήρως, χωρίς κραυγές ένθεν κακείθεν, για το τί συνεπάγεται η δανειακή σύμβαση και τα συμπαρομαρτούντα της για τη ζωή του. Ας χάσουμε κι ένα επεισόδιο της αγαπημένης μας τουρκικής σειράς, ας μην πάμε και μια φορά στο γήπεδο ή για καφέ κι ας διαβάσουμε το κείμενο που θα τεθεί σε δημοψήφισμα η έγκριση ή απόρριψή του. Κι ας έχουμε στο μυαλό μας πως τυχόν αρνητική απάντηση δε συνεπάγεται απαραιτήτως την έξοδό μας από το ευρώ, όπως απειλούν εκείνοι που φαντασιώνονταν εθνικές καταστροφές και με "κούρεμα" στο μισό τού χρέους. Αν και, προσωπικώς, μια τέτοια εξέλιξη δεν θα με έβρισκε αντίθετο: προτιμώ να χτίσουμε την οικονομία μας από την αρχή παρά να είμαστε εσαεί τα "γκαρσόνια" της Ευρώπης. Και τα δύο ενδεχόμενα εμπεριέχουν πόνο, μόνο που το πρώτο μας προσφέρει κι ένα όραμα...