Των φρονίμων τα παιδιά δεν θα βρουν να μαγειρέψουν όταν πεινάσουν...

Πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε μια συγκυβέρνηση Σημίτη-Καραμανλή, η οποία θα περιμένει πρώτα να αυτοκτονήσει ο μισός πληθυσμός που κατοικεί στην Ελλάδα πριν αποφασίσει να ανοίξει στα σοβαρά το θέμα τής επανδιαπραγμάτευσης, έστω, του μνημονίου. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, να είχαμε στείλει στις Βρυξέλλες αντί για τον αειθαλή Πρόεδρο της Ολιγαρχίας και το τσούρμο των αποτυχημένων υπουργών των κυβερνήσεων Καραμανλή τους πρωθυπουργούς τής Ισπανίας και της Ιταλίας: θα είχαμε αποφύγει το μνημόνιο και την περαιτέρω αύξηση των ελλειμμάτων και του χρέους, ενώ θα κερδίζαμε και χρήματα για ανάπτυξη! Ευτυχώς, όμως, που οι δικοί μας είναι καλά και φρόνιμα μαθητούδια κι έτσι δεν θα μπούμε στην "περιπέτεια" της αναγέννησης της ελληνικής οικονομίας χωρίς να έχουμε από πάνω μας το βραχνά τής άγριας λιτότητας...
Κάθε ημέρα που περνά από τις εκλογές θα γίνεται όλο και πιο φανερό ότι η τακτική τού κατευνασμού, την οποία επέλεξε ο ελληνικός λαός ύστερα από μια άνευ προηγουμένου προπαγάνδα κατατρομοκράτησής του, δεν πρόκειται να μας βγάλει πουθενά. Κανένας σκλάβος δεν κέρδισε ποτέ την ελευθερία του στέλνοντας επιστολές στο αφεντικό του πως θα τηρήσει όλους τους όρους τής υποδούλωσής του, ζητώντας απλώς κάτι περισσότερο από ένα κομμάτι ψωμί στο πιάτο του. Η ελευθερία κερδίζεται με ρήξεις, η οποία προϋποθέτει διάθεση σύγκρουσης με εκείνους που θέτουν ως προτεραιότητα τη διάσωση της ευρωπαϊκής τραπεζικής, επιχειρηματικής και πολιτικής ελίτ από εκείνη του λαού...
Η Ελλάδα δεν ήταν απούσα από τις Βρυξέλλες μόνο γιατί ο πρωθυπουργός της παραμένει κλινήρης (αλήθεια, γιατί δε μιλούν τώρα για ακυβερνησία όλοι εκείνοι που είχαν διαρρήξει τα ιμάτιά τους επειδή ο λαός θα εξέφραζε τη γνώμη του δια των εκλογών;). Από την επιστολή Σαμαρά γίνεται αντιληπτό ότι ακόμα κι αν βρισκόταν εκεί δεν θα έκανε τίποτα περισσότερο από το να λέει στην Ανγκ. Μέρκελ πως θα είναι καλό "παιδί", ώστε εκείνη να του δώσει ένα γλειφιτζούρι να πάρει μαζί του στην πατρίδα! Ούτε καν τη λέξη "επαναδιαπράγματευση" δεν τολμά να γράφει ο ψοφοδεής και υποτακτικός πρωθυπουργός μας μην τυχόν κι ενοχληθεί η καγκελάριος της Γερμανίας και δεν τον "παίξει". Με όλα αυτά, ωστόσο, πέρασε ακόμα μια Σύνοδος Κορυφής χωρίς κανένα ουσιαστικό κέρδος για την Ελλάδα. Δεν πειράζει, όμως, έχουμε ακόμα λίγο χρόνο μέχρι να μείνει άνεργος, άστεγος και πεινασμένος ένας στους δύο συμπολίτες μας. Θα αντέξουμε τον πλήρη εξευτελισμό μας, αρκεί η "διαβολική" Αριστερά να μη γίνει ποτέ κυβέρνηση και χάσουν τα προνόμιά τους όσοι γλεντούν με όσα κερδίζουν από τον αγώνα για επιβίωση της συντριπτικής πλειονότητας του λαού...     

Αντιπολιτεύονται την αντιπολίτευση!

Μας τρομοκράτησαν και μας εξαπάτησαν για να κερδίσουν τις εκλογές και τώρα συνεχίζουν να μας τρομοκρατούν και να μας εξαπατούν προκειμένου να σταθεί στην εξουσία αυτό το μεταμοντέρνο μείγμα των κυβερνήσεων Σημίτη και Καραμανλή. Αφού πρώτα μας βομβάρδισαν με κινδυνολογία, προβοκάτσιες και χτυπήματα κάτω από τη μέση προκειμένου να μην έρθει πρώτο κόμμα ο "τρισκατάρατος" ΣΥΡΙΖΑ κι ο "γιος τού διαβόλου" Αλέξης Τσίπρας τώρα το πολιτικό κατεστημένο τής χώρας επιμένει να συμπεριφέρεται σα να ήταν πρωτεύον ζήτημα το τί είδους αντιπολίτευση θα ασκηθεί στο μνημονιακό τους έργο. Εχουν περάσει δέκα ημέρες από τις κάλπες τής 17ης Ιουνίου κι όμως η πολιτική, τραπεζική κι επιχειρηματική ελίτ, με την πολύτιμη συνδρομή των διαπλεκόμενων μέσων ενημέρωσης, συνεχίζει να κατηγορεί την Αριστερά για λαϊκισμό. Ας καταργηθεί τότε από το Σύνταγμα και τον Κανονισμό τής Βουλής η άσκηση αντιπολίτευσης και να τεθούν στην παρανομία τα κόμματα που δεν ταυτίζουν τη διάσωση του κεφαλαίου με τη διάσωση της πλειονότητας των ελλήνων ώστε να έχουν ένα άγχος λιγότερο όσοι δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα σε αυτήν τη χώρα παρά μόνο να αυξηθεί ακόμα περισσότερο ο αριθμός των νεόπτωχων, των αστέγων, των ανέργων, των σκλάβων τού εργασιακού μεσαίωνα και των αυτόχειρων...
Φαίνεται, όμως, πως όσοι μας κυβερνούν δεν έχουν καμιά πίστη στην ικανότητά τους να διαπραγματευτούν ούτε καν τα ουσιώδη για τη σωτηρία τού λαού. Γι' αυτό και πριν καλά καλά αναλάβουν τα καθήκοντά τους έχουν επιδοθεί σε ένα νέο κυνήγι Αριστερών μαγισσών, αντιπολιτευόμενοι την αντιπολίτευση...Εστω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει τίποτα άλλο από το να πετά πέτρες, να οργανώνει απεργίες και να καταψηφίζει όποιο νόμο φέρνει στη Βουλή η κυβέρνηση-έκτρωμα. Αν, όμως, οι πολιτικές που θα ακολουθηθούν το επόμενο διάστημα οδηγήσουν σε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των πολιτών, αν η ανεργία υποχωρήσει, οι εργασιακές σχέσεις γίνουν πιο ισότιμες και η φορολογική πολιτική έχει στο στόχαστρό της τους οικονομικώς ισχυρότερους, ακόμα και τα τανκ να επιστρατεύσει ο κ. Τσίπρας και πολιορκήσει με αυτά τη Βουλή ο λαός θα σταθεί απέναντί του και θα τον απαξιώσει πλήρως. Καμιά κυβέρνηση η οποία άσκησε επιτυχημένη οικονομική πολιτική για τους πολλούς δεν ηττήθηκε σε εκλογές. Κατάρρευσαν μόνο εκείνοι οι οποίοι στήριξαν και στηρίχθηκαν από οικονομικές ολιγαρχίες και, δυστυχώς, από δαύτους είναι γεμάτη κι αυτή η κυβέρνηση Σημίτη-Καραμανλή...  

Συνέχισε Ανγκελα, το ΔΝΤ σε περιμένει...

Είναι αλήθεια: δεν κλείσαμε άχρηστους δημόσιους οργανισμούς και υπηρεσίες, δεν απολύσαμε πλεονάζον προσωπικό το οποίο δε μπορεί να αξιοποιηθεί αλλού, κάναμε κομματικές προσλήψεις ακόμα και την εποχή των μνημονίων, δεν καταπολεμήσαμε τη φοροδιαφυγή και δεν ανοίξαμε τα κλειστά επαγγέλματα. Οποιος πιστεύει, όμως, ότι το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα καταρρέει γιατί στην Ελλάδα καθυστερήσαμε να βάλουμε λουκέτο στον Οργανισμό για την Αποξήρανση της Κωπαΐδας ή γιατί ο Θ. Λυμπερόπουλος και η παρέα του των ταξιτζήδων εξακολουθούν να απολαμβάνουν τα συντεχνιακά τους προνόμια πρέπει να είναι πιο εθνικιστής κι από τον Ηλ. Κασιδιάρη! Η Ευρώπη και, συνεπακόλουθα, οι ΗΠΑ, η Κίνα και οι λοιπές αναπυγμένες κι αναπτυσσόμενες δυνάμεις δεν κρατούν την αναπνοή τους για το τί θα συμβεί στη χώρα μας επειδή την θεωρούν τον ομφαλό τής γης, αλλά γιατί κατανοούν πλέον σε πολύ μεγάλο βαθμό πως η παγκοσμιοποίηση ήταν μια φούσκα που τους απόφερε βραχυπρόθεσμα υπέρογκα κέρδη, αλλά μακροπρόθεσμα είναι σε θέση να τους βουλιάξει σε ύφεση πολύ μεγαλύτερη από εκείνη της δεκαετίας τού 1930...
Σε κάθε δράμα υπάρχει πάντοτε ένα μοιραίο πρόσωπο. Για την Ελλάδα ήταν ο ρεζίλης των Παπανδρέου, για την Ευρώπη είναι η Ανγκ. Μέρκελ. Η καγκελάριος όχι μόνο δεν έχει ως προτεραιότητα τη διάσωση της ευρωζώνης, αλλά ούτε καν της Γερμανίας! Στη δική της ιεράρχηση προηγείται η επανεκλογή της το φθινόπωρο του 2013 γι' αυτό και υποκύπτει στη λαϊκιστική και μισαλλόδοξη ατζέντα που της θέτουν φυλλάδες, με ευρεία απήχηση όμως στο εκλογικό σώμα, όπως είναι η "Bild". Δηλώσεις τού τύπου "όσο ζω δεν θα μοιραστούμε το ευρωπαϊκό χρέος" μπορεί να ηχούν όμορφα στα αφτιά τού μέσου γερμανού ψηφοφόρου, ο οποίος είναι κι αυτός θύμα μιας πολιτικής που προστατεύει τις γερμανικές πολυεθνικές και τράπεζες, ωστόσο οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια την Ευρώπη στον "τοίχο". Σε μια τέτοια περίπτωση προφανώς και θα εξαθλιωθούν οι πάντες. Μόνο που είναι λιγότερο επώδυνο να πέφτεις από τον πρώτο όροφο, όπου βρίσκεται η Ελλάδα, από το να γκρεμίζεσαι από το ρετιρέ όπου είναι εγκαταστημένη η Γερμανία...
Με τη μισή και πλέον ευρωζώνη είτε να έχει ενταχθεί είτε να βρίσκεται με το ένα "πόδι" μέσα στο Μηχανισμό Στήριξης είναι αδύνατο να συνεχιστεί η πολιτική που ακολουθήθηκε μέχρι σήμερα και η οποία επιτρέπει στο Βερολίνο να θησαυρίζει κι από τη δυστυχία των άλλων, τόσο με τα επιτόκια που λαμβάνει από το δανεισμό των "εταίρων" του όσο κι από το αρνητικό επιτόκιο με το οποίο δανείζεται το ίδιο. Οι χειμαζόμενες οικονομίες τής Ευρώπης προφανώς κι έχουν ανάγκη διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων προς την κατεύθυνση της δίκαιης αναδιανομής τού παραγόμενου πλούτου, τα ευεργετικά αποτελέσματά τους όμως είναι μακροπρόθεσμα. Γι' αυτό και πρώτα ταΐζεις κάποιον που πεινά και, στη συνέχεια, του δίνεις τα εργαλεία ώστε να βρίσκει μόνος του την τροφή του. Αυτήν τη στιγμή η Ελλάδα και οι άλλες χώρες που ζουν με μνημόνια έχουν ανάγκη άμεσης ρευστότητας, η οποία όμως δε μπορεί να κατευθυνθεί ξανά στις αμαρτωλές τράπεζες αλλά απευθείας στα φτωχότερα και μεσαία οικονομικώς στρώματα, ώστε να υπάρξει πραγματική επανεκκίνηση. Πείτε το ευρωομόλογα, εκτύπωση χρήματος από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και χορήγησή του στα κράτη-μέλη χωρίς επιτόκιο ή όπως αλλιώς θέλετε. Η αυστηρή εμμονή, όμως, σε μια προτεσταντική λογική περί δημοσιονομικής πειθαρχίας πολύ πέρα από το όριο του σαδομαζοχισμού βάζει μπουρλότο σε όλο τον πλανήτη. Με λίγα λόγια, αν η Ανγκ. Μέρκελ δε ρίξει νερό στο κρασί της μπορεί να κερδίσει τις εκλογές τού 2013, ωστόσο όταν θα λήγει η νέα θητεία της ή και πολύ νωρίτερα θα είναι η σειρά τής χώρας της να ζητήσει τη στήριξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για να τα βγάλει πέρα...

Δεν θα υπήρχαν τεχνοκράτες, αν δεν υπήρχαν ψοφοδεείς πολιτικοί...

Εχει αποδειχθεί διαχρονικώς ότι τα κάθε είδους συμφέροντα καλύπτουν το χώρο στο δημόσιο βίο τής χώρας που τους αφήνει το εκάστοτε πολιτικό σύστημα. Αν οι πολιτικοί μας ήταν αποφασισμένοι να αναλαμβάνουν τις ευθυνες που απορρέουν από τις συνταγματικές τους υποχρεώσεις και τη λαϊκή τους νομιμοποίηση κανένας Λ. Παπαδήμος δεν θα γινόταν πρωθυπουργός και κανένας Γ. Στουρνάρας υπουργός Οικονομικών. Αλήθεια, τί τις θέλουμε τις εκλογές αν είναι στο τέλος η κυβέρνηση που διαθέτει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία να αναθέτει σε τεχνοκράτες να βγάζουν το φίδι από την τρύπα; Πόσω μάλλον όταν αυτοί οι τεχνοκράτες είναι κατ' εξοχήν υπηρέτες εξωθεσμικών κέντρων αποφάσεων τα οποία είναι πρόθυμοι να υπερασπιστούν μέχρι τέλους σε βάρος τού "εχθρού λαού"...
ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ θέλουν να μας πείσουν ότι τα στελέχη τους είναι μόνο για τα εύκολα κι όχι για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Τί να τους κάνουμε, όμως, τους βουλευτές που είναι πρόθυμοι να καταλάβουν οποιοδήποτε υπουργείο τούς προσφέρει ονόρε, πρόσβαση στο δημόσιο ταμείο και, κατά συνέπεια, στα ρουσφέτια, αλλά όταν είναι να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά σε υπουργεία όπως το Οικονομικών ή το Εργασίας τότε σφυρίζουν αδιάφορα; Αν δε μπορούσαν να βγάλουν τη χώρα από την κρίση, θα έπρεπε να το πουν στον ελληνικό λαό πριν από τις εκλογές ώστε να μην ψήφιζε τους ψοφοδεείς, αλλά εκείνους που ήταν διατεθειμένοι να έρθουν σε ρήξεις για να πετύχουν τη σωτηρία του...
Το πολιτικό προσωπικό απαξιώνεται ημέρα με την ημέρα και η ευθυνοφοβία δεν πρόκειται να αναστρέψει το κλίμα. Αυτό, πάντως, δε σημαίνει πως θα σωθούμε από το μύθο των τεχνοκρατών, τον οποίο πλασάρει σε περιποιημένες συσκευασίες η επιχειρηματική ελίτ τής χώρας σε συνεργασία με τα μιντιακά παπαγαλάκια της. "Τρεις καθηγητές, χάθηκε η πατρίδα" έλεγε ο Μπίσμαρκ και είχε δίκιο. Η πολιτική προφανώς και δεν είναι ζήτημα δημιουργίας και διαχείρισης πελατειακών σχέσεων. Ωστόσο, δεν είναι και θέμα ανάλυσης μόνο τεχνικών στοιχείων. Αυτά είναι υπόθεση των συμβούλων. Εκείνοι που λαμβάνουν αποφάσεις οφείλουν να έχουν στο μυαλό τους τη γενική εικόνα και, κυρίως, να προτάσσουν την ευημερία των ανθρώπων από την ευημερία των αριθμών. Γι' αυτό και δε μπορούμε να εμπιστευτούμε το μέλλον μας σε υπουργούς όπως ο Γ. Στουρνάρας, του ανθρώπου των βιομηχάνων και της τρόικας, προτεραιότητα των οποίων είναι η διαιώνιση με κάθε μέσο τής παντοκρατορίας μιας ολιγάριθμης επιχειρηματικής και πολιτικής κάστας...  

Στις πόσες ταπεινώσεις θα βρούμε την αξιοπρέπειά μας;...

Ωστε οι ευρωπαίοι φαίνεται πως δε συζητούν ούτε καν τη χρονική επιμήκυνση εφαρμογής τού μνημονίου; Οποία έκπληξις! Θα έπρεπε να είναι ηλίθιοι να το κάνουν όταν βλέπουν ότι στην Ελλάδα έχει σχηματιστεί μια κυβέρνηση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους, η οποία το μόνο που θα προσπαθούσε θα ήταν να έπειθε τον ελληνικό λαό με επικοινωνιακά τεχνάσματα πως έκανε ό,τι μπορούσε για να επαναδιαπραγματευτεί αλλά έπεσε πάνω σε "τοίχο". Γι' αυτό, επομένως, όποιος πιστεύει ότι βρέχει μέσα στο κατακαλόκαιρο μάλλον δεν έχει καταλάβει ότι τον φτύνουν. Δυστυχώς, όμως, η σχετική πλειοψηφία τού εκλογικού σώματος αποφάσισε με σαφώς σαδομαζοχιστικά κριτήρια: υποφέροντας από ιδρυματοποίηση και υποτασσόμενη σε εκβιαστικά ψευτοδιλήμματα επέλεξε να συνεχίσουν να τη μαστιγώνουν οι ίδιοι και οι ίδιοι από το να δοκιμάσει να ζήσει ελεύθερη...
Προφανώς και δε φταίει μόνο το μνημόνιο για τα δεινά μας. Δεν ευθύνεται αποκλειστικώς η τρόικα για το ότι, διαχρονικώς, οι κυβερνήσεις τής μεταπολίτευσης επέλεξαν το δανεισμό από τη δίκαιη αναδιανομή τού πλούτου μέσω και της πραγματικής ενίσχυσης των εισοδημάτων των μικρομεσαίων. Δεν πρέπει να κατηγορούμε την Ανγκ. Μέρκελ για τη δημιουργία και συντήρηση του "πράσινου" και "γαλάζιου" κομματικού κράτους ούτε για το ότι οι φόροι στην Ελλάδα είθισται να είναι σχεδόν αποκλειστική υποχρέωση των μισθωτών και των συνταξιούχων. Το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. προτίμησαν να προσλαμβάνουν τα δικά τους "παιδιά" ακόμα και μετά από την επιβολή των μνημονίων από το να προστατεύσουν το μεγαλύτερο μέρος τού πληθυσμού από οριζόντιες περικοπές μισθών, επιδομάτων και συντάξεων, από την ανεργία κι από την επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα...
Από την άλλη, όμως, οι ευρωπαίοι συνεχίζουν να μας κουνούν το δάχτυλο, χωρίς να αναλαμβάνουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης για το χάλι στο οποίο βρίσκεται σήμερα η χώρα μας και, κατ' επέκταση, και η ευρωζώνη και χωρίς να αναγνωρίζουν ότι από την όλη διαδικασία έχουν αποκομίσει κέρδη δισεκατομμυρίων ευρώ. Η Ελλάδα, έστω με τα χίλια μύρια διαρθρωτικά της προβλήματα, δεν θα χρεοκοπούσε ποτέ αν δεν είχε για νόμισμά της το ευρώ: τα κρατικά ελλείμματα και το δημόσιο χρέος δεν θα είχαν φτάσει σε δυσθεώρητο ύψος εξαιτίας τού εύκολου δανεισμού κι ακόμα κι αν είχαν φτάσει με τη δραχμή θα είχαμε τα δημοσιονομικά εργαλεία, όπως την υποτίμηση, για να αντιμετωπίσουμε τις κερδοσκοπικές επιθέσεις. Και για να το πάω ακόμα παραπέρα, αν δεν είχαμε μπει στην Ευρωπαϊκή Ενωση η παραγωγική βάση αυτής της χώρας θα ήταν πολύ πιο ισχυρή από τη στιγμη που δεν θα λαθροβιούσε με επιδοτήσεις, υπηρεσίες, τράπεζες και τον καταναλωτισμό αλλά από τη γεωργία, την κτηνοτροφία, τη βιοτεχνία και τη βιομηχανία, οι οποίες θα μπορούσαν να προσφέρουν στο κράτος τα απαραίτητα έσοδα, μέσω της δίκαιης φορολογίας, ώστε να χρηματοδοτεί και την κοινωνική και την αναπτυξιακή πολιτική του...
Η σωτηρία τής χώρας δεν θα προκύψει από μεταμοντέρνες κυβερνήσεις με ακαθόριστο ιδεολογικό προσανατολισμό, αμαρτωλό παρελθόν και κατευναστική τακτική, αλλά από πολιτικές ρήξης με ό,τι σάπιο τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό τής χώρας. Το αργότερο το Σεπτέμβριο, άλλωστε, θα γίνει ολοφάνερο ότι αυτό που ψήφισε η σχετική πλειοψηφία στις 17 Ιουνίου δεν ήταν η επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, αλλά ένα τρίτο μνημόνιο το ίδιο ή και περισσότερο επαχθές από τα δύο προηγούμενα. Τί σημαίνει αυτό; Πως αυτή η κυβέρνηση-έκτρωμα θα εξαντλήσει το βίο της το αργότερο μέχρι το τέλος τού χρόνου...  

Τί έχουν να χωρίσουν έλληνες και γερμανοί εργάτες;

Γιατί τόσο οι έλληνες όσο και οι γερμανοί δίνουμε πολύ μεγάλη σημασία στον αποψινό ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ των εθνικών μας ομάδων; Θα βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο του λαού που θα βγει νικητής από αυτήν τη μάχη; Θα "κουρευτεί" το σύνολο του ελληνικού χρέους ή θα πάρει αύξηση, μετά από μια εικοσαετία, η πλειονότητα των γερμανών εργαζομένων; Οχι, αλλά αυτό που δε μπορούν να καταλάβουν εκείνοι που μπροστά τους βλέπουν μόνο νούμερα είναι πως στη ζωή τα χρήματα έχουν μικρότερη σημασία από την αξιοπρέπεια και την περηφάνεια. Γι' αυτο κι ο αθλητισμός έχει τόσο ισχυρή απήχηση στις μάζες, γιατί ακριβώς απευθύνεται στο θυμικό τους, το οποίο τόσο πολύ σνομπάρουν οι τεχνοκράτες εστέτ από τους οποίους είναι γεμάτη και η κυβέρνηση Σαμαρά...
Οσο κι αν θέλουμε να παριστάνουμε τους πολιτισμένους, μέσα μας ζει πάντοτε ο πολεμιστής κι αυτός τρέφεται μόνο με τις μάχες. Γι' αυτό και είμαι από εκείνους που δε βλέπουν το ποδόσφαιρο σα γιορτή αλλά ως πόλεμο! Προσοχή, δεν εννοώ το χουλιγκανισμό τής εξέδρας και την οπαδική λούμπεν βία, αλλά την πάλη για 90 λεπτά εντός αγωνιστικού χώρου ανάμεσα σε 22 ποδοσφαιριστές, οι οποίοι εκείνη την ώρα δεν είναι ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί, ούτε όμορφοι ούτε άσχημοι, ούτε νέοι ούτε γέροι. Δεν είναι, άλλωστε, η μπάλα παρά μια μικρογραφία τής ζωής; Σε αυτήν υπάρχουν οι θρίαμβοι και οι αποτυχίες, η αδικία, οι στρατηγικές και οι τακτικές, ο αγώνας για επιβίωση κι επικράτηση, ο νόμος τής ζούγκλας αλλά και η απονομή δικαιοσύνης, ίσως περισσότερες φορές από όσο συμβαίνει στην υπόλοιπη καθημερινότητά μας. Γι' αυτό και το ποδόσφαιρο, ως το δημοκρατικότερο των αθλημάτων αφού μπορούν να ασχοληθούν με αυτό οι πάντες, δεν είναι απλώς 22 μαντραχαλάδες με σορτσάκια που κυνηγούν ένα τόπι, αλλά η "παιχνιδοποίηση" της ανθρώπινης δίψας για επιτυχία...
Οσο, όμως, κι αν τα λαϊκίστικα μίντια και στις δύο χώρες εξακολουθούν να καλλιεργούν το έδαφος για να φυτρώσει το μίσος μεταξύ των δύο λαών, οι έλληνες και οι γερμανοί εργαζόμενοι έχουμε πολύ λιγότερα να χωρίσουμε από αυτά που οι περισσότεροι μπορεί να νομίζουν. Είμαστε και οι δύο θύματα μιας πολιτικής που εκτόξευσε την ανισοκατανομή τού πλούτου προς όφελος μιας ολιγομελούς επιχειρηματικής και χρηματοπιστωτικής ελίτ, η οποία κερδοσκόπησε ανελέητα πάνω στα σαρκία των πολλών. Τα ελλείμματα του ευρωπαϊκού Νότου είναι τα πλεονάσματα του Βορρά, τα οποία όμως, ως επί το πλείστον, δε διανεμήθηκαν στην εργατική και στη μεσαία τάξη αλλά στα κάθε λογής "golden boys", τα οποία δυσφορούν τώρα μπροστά στην ιδέα τού να αποδεχθούν ότι δεν είναι δυνατό να ομνύεις στον καπιταλισμό όταν κερδίζεις και να θυμάσαι το σοσιαλισμό όταν χάνεις...
Ξέρω ότι το μίσος κι ο φόβος που έχουν καλλιεργήσει τόσο η ελληνική όσο και η γερμανική ελίτ, χάρη στη βοήθεια και των μιντιακών παρακλαδιών τους, έχουν εισχωρήσει βαθιά στην ψυχοσύνθεση των δύο λαών. Θα ήθελα, όμως, σήμερα να έβλεπα στο γήπεδο τους έλληνες και τους γερμανούς φιλάθλους αγκαλιασμένους να τραγουδούν και να μη γιουχάρουν τους εθνικούς ύμνους των χωρών τους και να έχουν αναρτήσει πανό και να φωνάζουν συνθήματα σε βάρος των πραγματικών καταπιεστών τους, κάποιοι από τους οποίους θα βρίσκονται στην εξέδρα των επισήμων. Κι αυτό γιατί ο πραγματικός πόλεμος δεν ήταν ποτέ εθνικός, αλλά ήταν πάντοτε ταξικός...  

Πώς σας φαίνεται κι αυτή η κυβέρνηση...Σημίτη;

Πότε ήταν η πιο ευτυχισμένη περίοδος για την επιχειρηματική και τραπεζική ελίτ τής χώρας; Χωρίς πολλές αμφιβολίες η διακυβέρνηση Σημίτη. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο πως η τελευταία φορά, πριν από την πρόσφατη του Ιουνίου, που μεγάλες επιχειρήσεις και τράπεζες είχαν προειδοποιήσει τόσο έντονα τους εργαζομένους τους να ψηφίσουν ένα συγκεκριμένο κόμμα ήταν στις εκλογές τού 2000, όταν δεν ήταν καθόλου βέβαιη η επικράτηση του αρχιερέα τής διαπλοκής. Ευτυχώς για εκείνους όλα πήγαν καλά, χάρη και στις διαβόητες ελληνοποιήσεις, κι έστω για μερικές χιλιάδες ψήφους ο εκλεκτός τους παράμεινε στο Μέγαρο Μαξίμου. Γι' αυτό κι από τότε τα διαπλεκόμενα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να νεκρανασταίνουν τον Κ. Σημίτη, αναδεικνύοντας στην εξουσία στενούς του συνεργάτες και συνεργάτες τους. Αν κάτι συνδέει, εξάλλου, τους Γ. Παπακωνσταντίνου και Λ. Παπαδήμο με τον Γ. Στουρνάρα, ο οποίος ήταν από τους εμπνευστές τής "δημιουργικής λογιστικής" (δηλαδή της απάτης για την είσοδο της χώρας στην ευρωζώνη),  και το Β. Ράπανο, ο οποίος προαλείφεται για υπουργός Οικονομικών, είναι ακριβώς το ότι είναι άνθρωποι του αρχιερέα τής διαπλοκής και της διαπλοκής αυτής καθεαυτής...
Τα χειραγωγούμενα μίντια έχουν ήδη ξεκινήσει την προσπάθεια αγιοποίησης του Β. Ράπανου, προτάσσοντας τον αντιδικτατορικό του αγώνα. Λες και είναι ο μόνος από τους αντιστασιακούς οι οποίοι εξαργύρωσαν τα όποια μαρτύριά τους με δημόσια οφίτσια στη μεταπολίτευση, υπακούοντας κατά τα άλλα στα κελεύσματα διάφορων εξωθεσμικών κέντρων. Τα παπαγαλάκια φροντίζουν, όμως, να αποσιωπούν πως έχει διατελέσει επί τουλάχιστον μια 20ετία γρανάζι ενός συστήματος που ακόμα κι όσοι ψήφισαν τα κόμματα που συγκυβερνούν σήμερα παραδέχονται ότι είναι διεφθαρμένο. Ο Β. Ράπανος είναι "πασοκάνθρωπος": μεταξύ άλλων έχει διατελέσει πρόεδρος της Κτηματικής και του ΟΤΕ, την περίοδο μάλιστα που γινόταν στον Οργανισμό το "πάρτι" με τις προμήθειες σε Siemens και Intracom, μέλος τού Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, όταν μπαίναμε στην ΟΝΕ με ψεύτικα στοιχεία κι εντελώς απροετοίμαστοι ως οικονομία, και φυσικά πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας και σύμβουλος του ρεζίλη των Παπανδρέου στην εποχή των μνημονίων. Δεν άκουσα, για παράδειγμα, ποτέ ούτε με τη μορφή δήλωσης ούτε με τη μορφή διαρροής το Β. Ράπανο να μιλά για το πόσο καταστροφική είναι η πολιτική τής άγριας λιτότητας επί δικαίων κι αδίκων. Είχε φροντίσει, όμως, να διαρρεύσει έκθεση της Εθνικής Τράπεζας κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου όπου παρουσιάζονταν τα δεινά τής επιστροφής στη δραχμή. Λες κι αυτό ήταν το πιθανότερο σενάριο ή λες και υπάρχουν μόνο δεινά...

Κάθε ημέρα που περνά γίνεται όλο και πιο φανερό ότι η κυβέρνηση Σαμαρά δεν θα είναι τίποτα άλλο από ένα επικοινωνιακό καμουφλάρισμα των αποτυχημένων κυβερνήσεων Σημίτη, Καραμανλή, Παπανδρέου και Παπαδήμου. Δεν αμφιβάλλω ότι θα γίνουν υπουργοί και νέα κι άφθαρτα, εν πολλοίς, πρόσωπα, προκειμένου να ικανοποιηθεί επιφανειακώς το λαϊκό αίσθημα. Οταν, όμως, στα καίρια υπουργεία τοποθετούνται άνθρωποι που από το παρασκήνιο συντέλεσαν στη σημερινή τραγωδία κι όταν, κυρίως, η όποια επαναδιαπράγματευση της άγριας λιτότητας θα σταματήσει με την πρώτη απειλή από το Βερολίνο καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε ότι ούτε με ένα θαύμα δεν θα επιβιώσει αυτή η κυβέρνηση για μια τετραετία. Μη σας πω ούτε καν τέσσερις μήνες και φανώ κακός...