Δεν αγαπά την πατρίδα αυτός που φέρεται με μίσος στο λαό της...

Το μεταναστευτικό είχε γίνει σημαντικό πρόβλημα για την ελληνική κοινωνία πολύ πριν από την όμορφη ανοιξιάτικη ημέρα που ο ρεζίλης των Παπανδρέου ανακοίνωνε από το γραφικό Καστελόριζο την είσοδο της χώρας μας στην εποχή των μνημονίων. Μέχρι τότε, όμως, η Χρυσή Αυγή αποσπούσε με το ζόρι το 0,00 κάτι του εκλογικού σώματος. Τί σημαίνει αυτό; Πως ακόμα κι αν ίσχυε η δήλωση του Αντ. Σαχλαμαρά πως ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών (μπορεί να κάνω λάθος, αλλά δεν το έχω δει πουθενά διατυπωμένο ως επίσημη θέση τού κόμματος) γι' αυτό και η ακροδεξιά ανθεί, αυτή προσκρούει στην κοινή λογική. Βεβαίως δεν πιστεύω ότι ο πρωθυπουργός μας είναι τόσο αφελής ώστε να πιστεύει το ότι η Χρυσή Αυγή αυτήν τη στιγμή είναι τρίτο κόμμα, πάνω από το ΠΑΣΟΚ, δεν οφείλεται στην οικονομική γενοκτονία τού ελληνικού λαού τα τελευταία τρία χρόνια, αλλά στο ότι οι έλληνες εκτιμούν πως για την καταστροφή τους φταίνε οι πακιστανοί που κοιμούνται στα παγκάκια, όπως θα έλεγε και η Κ. Δημουλά, κι όχι η άγρια λιτότητα που βαραίνει τους μικρομεσαίους κι απαλλάσσει την ελίτ...

Είναι πια ολοφάνερο ότι ο Αντ. Σαχλαμαράς θα κάνει τα πάντα για να θωπεύσει το συντηρητικό ακροατήριο που στρέφεται στο νεοναζισμό, ακόμα δηλαδή και να μετατρέψει και τη δική του κυβέρνηση σε νεοναζιστική, πραγματοποιώντας και το παιδικό του όνειρο με την Πολιτική Άνοιξη. Λίγο πριν, ως υπουργός Εξωτερικών, είχε ανοίξει τα σύνορα για όλους τους βαρυποινίτες των αλβανικών φυλακών. Για να μην ξεχνιόμαστε...

Σα να μην έφταναν όλα τα υπόλοιπα, ο πρωθυπουργός έχει το θράσος να ισχυρίζεται πως η Αριστερά μισεί την πατρίδα επειδή δεν θέλει να ξεπουληθεί μπιρ παρά ο πλούτος της και οι άνθρωποι που ζουν σε αυτήν τη χώρα να μην αμείβονται και να μην εργάζονται όπως οι σκλάβοι σε γαλέρα. Αν αγάπη για την πατρίδα είναι η υιοθέτηση ακροδεξιών λογικών, η υποδούλωση στο εγχώριο και ξένο κεφάλαιο κι ο απόλυτος εξευτελισμός  τής ανθρώπινης αξιοπρέπειας μάλλον έχουμε διαβάσει διαφορετικά λεξικά με τον Αντ. Σαχλαμαρά. Και το ερώτημα, μεταξύ άλλων, παραμένει: όταν το κυβερνητικό του συνεταιράκι ακυρώνει τους διαχρονικούς αγώνες και θυσίες τής Αριστεράς γι' αυτόν τον τόπο, ο Φ. Κουρέλης ως πότε θα παριστάνει πως ψιχαλίζει και δεν βρέχει;...   

Ο Παπακωνσταντίνου φταίει, αλλά όχι για όλα...

Οι πιο διαβαστερές ιστορίες αφορούν ανθρώπους που έχουν φτάσει στην κορυφή, ό,τι κι αν μπορεί να σημαίνει αυτό για τον καθένα, και στη συνέχεια καταβαραθρώθηκαν εξαιτίας της οίησής τους. Προσωπικώς, δε χορταίνω να τις διαβάζω, να τις βλέπω ή να τις ακούω, αν θέλετε κι ως μια υπενθύμιση για τη ματαιότητα αυτού του κόσμου. Μια τέτοια ιστορία είναι κι ο Γ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος στα ντουζένια του ως "τσάρος" τής οικονομίας είχε τη μύτη τόσο ψηλά σηκωμένη που έβλεπε μόνο τον ουρανό κι ο οποίος τώρα χρησιμοποιείται από το πολιτικό σύστημα ως εξιλαστήριο θύμα για μια περίοδο που αν βγουν ποτέ όλα στο φως θα πέσει πολύ δάκρυ, αλλά και γέλιο. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου κάθε άλλο παρά άμοιρος ευθυνών είναι για τη διαχείριση και τη μη αξιοποίηση της Λίστας Λαγκάρντ. Ωστόσο δεν είναι ο μόνος υπεύθυνος, όπως θέλουν να το παρουσιάζουν όσοι προσπαθούν να κρύψουν τις δικές τους αμαρτίες κάτω από το χαλί και οι οποίοι ακόμα συγκυβερνούν αυτόν τον τόπο...

Δεν είμαι από εκείνους που θα αισθανθούν δικαιωμένοι και χαρούμενοι μόνο αν δουν το Γ. Παπακωνσταντίνου ή τον Α. Τσοχατζόπουλο κρεμασμένους στην πλατεία Συντάγματος. Σαφώς και η δικαιοσύνη οφείλει να είναι αυστηρή μαζί τους, αλλά η νέα εποχή δε μπορεί να βασιστεί πάνω σε τάφους ξοφλημένων πολιτικών τής προηγούμενης. Η κάθαρση οφείλει να είναι ουσιαστικότερη και να αφορά και πολιτικά πρόσωπα που είναι και σήμερα ισχυρά, αν και κάπως αποδυναμωμένα. Το αίμα στην αρένα δίκην εκδίκησης θα έπρεπε να είναι το ίδιο αποδοκιμαστέα ως τακτική όσο και η πάγια ατιμωρησία που επιφυλάσσει το πολιτικό προσωπικό για το ίδιο. Αυτές, όμως, είναι ψιλές κουβέντες για μια κοινωνία η οποία αδυνατεί ακόμα να κοιτάξει τις δικές της αμαρτίες στον καθρέφτη κι αναζητά μόνο στους άλλους τις αιτίες για όλα τα δεινά της...

Συγγνώμη σου ζητώ, συγχώρεσέ με κι αν έφταιξα εγώ...θα το πληρώσεις εσύ

Η "συγγνώμη" δεν είναι τόσο δύσκολη λέξη για να προφέρεις. Σε μια εποχή, μάλιστα, που τα πάντα έχουν το αντίτιμό τους έρχεται και πολύ φτηνά, τζάμπα θα έλεγα, σε όποιον την εκστομίζει. Αν υποθέσουμε, εξάλλου, πως ο λαός έχει και κάποια ψήγματα σοφίας, από τότε που εφευρέθηκε αυτή η λέξη χάθηκε το φιλότιμο...κι εμφανίστηκε το ΔΝΤ, οι "σοφοί" τού οποίου ύστερα από τρία χρόνια άγριας λιτότητας διαπίστωσαν το αυτονόητο, αυτό που είχε ο κόσμος τούμπανο και τα διαπλεκόμενα μίντια κρυφό καμάρι, ότι η συνταγή δηλαδή που ακολούθησαν στην Ελλάδα ήταν λανθασμένη. Πολύ γενναίο εκ μέρους τους, είναι ανθρώπινο άλλωστε να σφάλλεις. Οταν το εννοείς, όμως, το αποδεικνύεις και με έργα κι όχι με "υποσχέσεις" για επέκταση της λιτότητας και τα επόμενα χρόνια. Γιατί όταν το κάνεις αυτό, δε δείχνεις μεταμέλεια αλλά υποκρισία και δολιότητα...

Την ίδια ώρα, βεβαίως, η τρόικα εσωτερικού κομπάζει για ένα "success story" που οι εντολείς της αποκαλούν κι επισήμως πλέον αποτυχημένο. Μιλούν με καμάρι, για παράδειγμα, για το πρωτογενές πλεόνασμα ή για την πιστοληπτική αναβάθμιση της χώρας, αλλά δε λένε στον ελληνικό λαό πως αυτές οι εξελίξεις είναι ανώφελες αν δεν επιδείξουν πυγμή και δεν ενημερώσουν τους νταβατζήδες τους πως μπορούμε πλέον και χωρίς αυτούς, άρα δεν έχουν το πάνω χέρι, όπως δεν το είχαν άλλωστε ποτέ. Το πρόβλημα, όμως, δεν ήταν ποτέ ότι ήμασταν άοπλοι, αλλά ότι δεν είχαμε τη βούληση για να χρησιμοποιήσουμε τον οπλισμό μας και μυρίζαμε τρόμο από πάνω έως κάτω. Αν, για παράδειγμα, δεν αξιοποιήσουμε τη δημόσια παραδοχή ΔΝΤ περί λάθους κι ελαφρύνουμε τους μικρομεσαίους από τα βάρη τους, δεν θα έχει γίνει τίποτα άλλο από μια τρύπα στο νερό, από αυτές όμως που βυθίζουν υπερωκεάνια...     

"Μισείτε αλλήλους"...

"Η γυμνότης είναι αδίκημα", δήλωσε σε ένα ακόμα μισαλλόδοξο παραλήρημά του ο Μητροπολίτης Ανθιμος, ο μόνος των υπερπατριωτών, υπερχριστιανών τής Θεσσαλονίκης ο οποίος δεν έχει καταλήξει στη φυλακή. Προφανώς ο "άγιος" ιεράρχης εκτιμά πως σε αυτόν τον κόσμο ερχόμαστε με χρυσά άμφια, όπως αυτά που αρέσκεται να φορά κι ο ίδιος, γι' αυτό και στο θολωμένο από την πολλή πίστη μυαλό του οτιδήποτε αφορά το ανθρώπινο σώμα είναι αμαρτωλό και γι' αυτό αποδοκιμαστέο. Είναι δικαίωμα του καθενός να μη γουστάρει τους γυμνιστές, τους ομοφυλόφιλους ή όσους ξεγυμνώνονται για να διαμαρτυρηθούν σε ένα επικοινωνιακό χάπενιγκ από το οποίο χάνεται η ουσία, αν θέλετε τη γνώμη μου. Δε δικαιούται, όμως, κανείς να δικαιολογεί τα προσωπικά του κόμπλεξ κι απωθημένα επικαλούμενος ανθρώπους ή...θεούς που είναι λίγο δύσκολο να τον διαψεύσουν. Το μόνο που μπορεί να κάνει ένας πιστός χριστιανός για να αντικρούσει τον ποιμένα του είναι να αποτανθεί στις Γραφές και να διαβάσει τη διδασκαλία τού Ιησού ώστε να διαπιστώσει μόνος του αν υπάρχει χωρίο στο οποίο ο ηγέτης τής εκκλησίας του επιτίθεται στους γκέι ή στους γυμνούς ή δεν είναι γιος τού θεού...

Η διαφωνία μου με την πίστη είναι, πάνω από όλα, φιλοσοφική, πέρα από την αδυναμία μου να δεχθώ  πως πίσω από τα σύννεφα και πέρα από την θλίψη υπάρχει ένας σοφός γέρος με τη φαμίλια του που καθορίζουν τί θα συμβεί στις ζωές μας. Ο δικός μου θεός, άλλωστε, δεν θα ήταν ποτέ τόσο σαδιστής, αλλά δεν είναι άλλος από το σύνολο των δισεκατομμυρίων ανθρώπων που αν ενώσουν τα ταλέντα τους μας κάνουν μια ανώτατη δύναμη που όμοιά της δεν υπάρχει πουθενά αλλού. Η θρησκευτική πίστη μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για την εκπλήρωση σπουδαίων οραμάτων, συνήθως όμως τυφλώνει κι αποχαυνώνει σε βαθμό που οι άνθρωποι παύουν να αγωνίζονται για να βελτιώσουν τη ζωή τους σε αυτόν τον κόσμο, με την ελπίδα πως ο πόνος τους θα ανταμειφθεί στη βασιλεία των ουρανών...

Κι αν οι ενστάσεις μου για τον θεό είναι, κατά βάση, φιλοσοφικές, αυτές που αφορούν τους  επί γης τελάληδές του, τύπου Ανθιμου ή του Μητροπολίτη Καλαβρύτων Αμβρόσιου, είναι πολύ πιο απτές. Τέτοιου είδους παπάδες έχουν αναγάγει το σκοταδισμό, το ρατσισμό, τον κομπλεξισμό και τη μισαλλοδοξία σε μια πολύ επικερδή επιχείρηση για τους ίδιους, αλλά πολύ πιο επικίνδυνη για μια λούμπεν κοινωνία που απευθύνεται όλο και περισσότερο στην εκκλησία προκειμένου να βρει αποκούμπι. Αν δε μπορούν να μεταδώσουν το μήνυμα του "αγαπάτε αλλήλους", τουλάχιστον ας πάψουν να προπαγανδίζουν το "μισείτε αλλήλους", ποτίζοντας κι άλλο το εύφορο στις ημέρες μας "χωράφι" τού φασισμού...  

Φαντάζομαι έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο, αλλά κάπως διαφορετικό...

Θέλω να σας αποκαλύψω ένα "μυστικό": η Ελλάδα δεν είναι ο ομφαλός τής γης, γι' αυτό ό,τι κι αν λαμβάνει χώρα στον κόσμο δε γίνεται πάντοτε με σκοπό να βλάψει το "λίκνο τού πολιτισμού", που βεβαίως τώρα περισσότερο λικνίζεται στα μπουζούκια και λιγότερο παράγει κουλτούρα. Τα γράφω όλα αυτά με αφορμή τις νέες θεωρίες συνωμοσίας, λες και είχαμε λίγες μέχρι τώρα για να αντιμετωπίσουμε με τη λογική, σύμφωνα με τις οποίες ακόμα και η αποκαλούμενη "τουρκική άνοιξη" γίνεται προκειμένου το βαθύ κράτος τής γείτονος να βρει αφορμή και να καταλάβει ελληνικά εδάφη. Κάπου ανάμεσα στον απίστευτο ναρκισσισμό και στον έντονο κομπλεξισμό μας, που αποκαλύπτονται με την έξαρση του εθνικισμού και της ξενομανίας, βρήκαμε χώρο για να χωνέψουμε ένα ακόμα παραμύθι, από αυτά που έχουν μονίμως τούρκους δράκους αλλά ποτέ έλληνες ηλίθιους...

Εχω ξεχάσει τη μαγική σφαίρα σπίτι και δεν είμαι σε θέση να προβλέψω αν θα προκύψει ελληνοτουρκική σύρραξη, με την πιθανότητα της οποίας έχουμε μεγαλώσει όλοι όσοι έχουμε γεννηθεί μετά από τη μεταπολίτευση αλλά το μόνο που έχουμε δει να συμβαίνει είναι ένα εξοπλιστικό ράλι από το οποίο, μάλιστα, κάποιοι επίδοξοι πρωθυπουργοί κονόμησαν βίλες με "πιάτο" τον Παρθενώνα. Αναρωτιέμαι, επίσης, αν εκείνοι που τρέμουν μήπως κι ο τούρκος περάσει τα σύνορα έχουν αντιληφθεί πως αυτό έχει πραγματοποιηθεί εδώ και πάρα πολύ καιρό, από την εποχή για παράδειγμα που νομιμοποιήσαμε με τη συμπεριφορά μας τα ρουσφέτια, τα βιλαέτια και τα μπαξίσια ή ακόμα κι από την επιλογή μας να αποκοιμιόμαστε με τουρκικές σαπουνόπερες αντί για μια καλή ταινία ή ένα καλό βιβλίο...

Οσο, εξάλλου, περιμένουμε την τουρκική εισβολή, αφήνουμε όσους την καλλιεργούν εντέχνως να μας ξεστρατίζουν από το πραγματικό πρόβλημα, το οποίο ασφαλώς και μαστίζει τόσο τον ελληνικό όσο και τον τουρκικό λαό κι αυτό δεν είναι άλλο από την άνιση κατανομή τού παραγόμενου πλούτου (και) σε αυτές τις δύο χώρες. Από τη στιγμή που οι λίγοι δεν ξέρουν τί να κάνουν την περιουσία που έχουν υφαρπάξει από τους πολλούς τα μόνα "success stories" που υπάρχουν δεν αφορούν κανένα άλλο παρά μια ελίτ που παρασιτεί σε βάρος μιας κατατρομοκρατημένης μάζας, η οποία πείθεται πως εχθρός της είναι ο διπλανός της που ανήκει σε άλλη φυλή κι όχι ο κοινός τους αφέντης που τους σφίγγει τις αλυσίδες. "Συγχωρήστε" με, επομένως, που θεωρώ πως έλληνες και τούρκοι οφείλουν να πολεμήσουν, αλλά όχι μεταξύ τους παρά μόνο ενωμένοι απέναντι σε εκείνους που τους τρώνε το ψωμί...

Κι όμως, οι τούρκοι μας μιμούνται...

Η ξενομανία μας δεν έχει όρια, αφού φτάνει ακόμα και στο να ζηλεύουμε τις εξεγέρσεις των άλλων. Εστω κι αν αυτές βρίσκονται τουλάχιστον ένα στάδιο πριν από τις δικές μας. Σε αυτό το πλαίσιο αδυνατώ να κατανοήσω όλους εκείνους που μας ζητούν να παραδειγματιστούμε από τους τούρκους και να ξεκινήσουμε ένα αντάρτικο πόλεων σε βάρος τής δικής μας κυβέρνησης, που όντως αντιμετωπίζει επίσης τη δημοκρατία με μια εντελώς δική της λογική που καταντά παράλογη. Το κάναμε το Δεκέμβριο του 2008 ύστερα από τη δολοφονία τού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, το συνέχισαν ορισμένοι με τα επεισόδια μετά από κάθε μεγαλειώδη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, ενώ βγήκαμε στους δρόμους κατά εκατοντάδες χιλιάδες και πλημμυρίσαμε τις πλατείες το 2011. Αυτά που πράττουν σήμερα οι τούρκοι για να αποδομήσουν  το "success story" του δικού τους πρωθυπουργού έχουν γίνει προ πολλού στην Ελλάδα, με την όποια επιτυχία τους. Επομένως, το ζήτημα δεν είναι να μιμηθούμε τους γείτονές μας, που η εγχώρια προπαγάνδα τούς ήθελε να έχουν λύσει μια δια παντός το σημαντικότερο ζήτημα όλων-τη δίκαιη διανομή τού πλούτου-, αλλά να πάμε ένα βήμα παραπέρα τον αγώνα μας, κάνοντάς τον λιγότερο θεαματικό ίσως, αλλά περισσότερο στοχευμένο...

Αντί να αναποδογυρίζουμε κάδους απορριμμάτων και να φωνάζουμε συνθήματα, γιατί δεν προχωρούμε, για παράδειγμα, σε μια απεργία διαρκείας η οποία δεν θα στρέφει τη μια επαγγελματική ομάδα σε βάρος τής άλλης, από τη στιγμή που θα είναι μαζική και κατόπιν συνεννόησης; Τί μας εμποδίζει να χρησιμοποιήσουμε ακόμα κι αυτό το εργαλείο των εκλογών για να στείλουμε ένα μήνυμα και στην Ευρώπη πως ο δρόμος τής λιτότητας είναι αδιέξοδος; Γιατί θα πρέπει κάθε φορά να ωραιοποιούμε τη λούμπεν, ακατέργαστη βία και να την θέτουμε στο τραπέζι ως πρώτη επιλογή κι όχι ως τελευταίο καταφύγιο των απελπισμένων; Δοκιμάσαμε πρώτα, και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, να κάνουμε τις ειρηνικές μας μαζικές επαναστάσεις σε βάρος τής εξουσίας, όπως το να μην πληρώσουμε τα χαράτσια τής ΔΕΗ ή τους υπέρογκους φόρους κι αποφασίσαμε πως η μόνη διέξοδος είναι να μουντζώνουμε τη Βουλή και να σπάμε βιτρίνες; Αν όχι, ας χρησιμοποιήσουμε για πρώτη φορά το μυαλό μας κι όχι την παρορμητικότητά μας, για την οποία τόσο μας αρέσει να βαυκαλιζόμαστε ως έλληνες, κι ας περιορίσουμε το φθόνο μας για τους τούρκους, που μαλώνουν ακόμα για το ποιος είναι πιο "θεός" από τον άλλο, ο Κεμάλ ή ο Μωάμεθ, μόνο  στα απολύτως απαραίτητα...  

Είμαστε πάντοτε τέσσερις, ποτέ λιγότεροι...

Ξημερώνει κι ο κυνηγός φαίνεται σίγουρος για τον εαυτό του. Οπου κι αν πάει, ό,τι κι αν κάνει αυτός θα είναι ο θύτης κι όχι το θήραμα. Με μια πιστολιά θα τιμήσει τον θάνατο και θ' ατιμάσει τη ζωή. Λίγο μπαρούτι αρκεί, πιστεύει, για να γίνει ο βασιλιάς τού δάσους, ο αδιαφιλονίκητος τιμωρός τής ύπαρξης, ο γητευτής τής φθοράς, ο φονέας τής Αγάπης...

Την ώρα, όμως, που το Πουλί ετοιμάζεται ν' αποχωριστεί τη φύση του και να πατήσει λαβωμένο τη γη, ένα στερνό τραγούδι βγαίνει απ' την ψυχή του κι απευθύνεται στο διώκτη του με οίκτο κι όχι με οργή: "Θα μ'έχεις νικήσει μόνο αν ξεχαστώ. Αν, όμως, με θυμούνται για πάντα, ο χαμένος θα 'χει τη μορφή σου κι ο νικητής τη δική μου"...

Μια χαραμάδα ανοίγει τότε στον ουρανό και το κενό ουρλιάζει ταπεινωμένο, μήπως και εισακουστεί, με μια φωνή που προδίδει ήττα κι όχι την αλήθεια: "Οι νεκροί δεν ανασταίνονται"...

Μα η απάντηση που παίρνει από τα άλλα πουλιά τού δάσους είναι βαθιά ριζωμένη στο χώμα, στον άνεμο, σ'οτιδήποτε αρνείται να υπακούσει μόνο σε ό,τι βλέπει, κι ο σπόρος της είναι αδύνατο να ξηλωθεί: "Οι ζωντανοί δε χρειάζεται ν' αναστηθούν γιατί δεν πεθαίνουν. Μιλούν, γελούν, κλαίνε, κι αν ακόμα δεν έχουν πλέον σώμα για να το αποδείξουν, υπάρχουν πάντοτε εκεί έξω καρδιές για να το αισθανθούν. Νεκρός δε γίνεσαι ποτέ όσο βρίσκονται άνθρωποι που σε συντροφεύουν στη σιωπή"...

Ποιός θάνατος θα τολμήσει ποτέ ν΄αγγίξει ό,τι έχει ακουμπήσει η Αγάπη; Είναι ανήμπορος μπροστά της, τρέχει μάταια για να κρυφτεί απ' το πέρασμά της. Εχει καταλάβει πια κι εκείνος ότι στο τέλος δεν είναι ο κυνηγός που θριαμβεύει, αλλά το Πουλί που είναι αδύνατο να λησμονηθεί...