Κι όμως, πιστεύουμε ότι γεννηθήκαμε με αλυσίδες...

Φέτος συμπληρώνονται 20 χρόνια από τότε που βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες η "Ημέρα τής Μαρμότας" και στην Ελλάδα το γιορτάζουμε δεόντως: εδώ και τρία χρόνια ζούμε την ίδια ημέρα από την αρχή μέχρι το τέλος της. Μνημόνια, μειώσεις μισθών και συντάξεων, ανεργία, απολύσεις, μετανάστευση, φόροι, χαράτσια και, φυσικά, προπαγάνδα σωτηρίας. Μόνο που αδικώ την αμερικανική ταινία. Κι αυτό γιατί μπορεί το ημερολόγιο να έμενε κολλημένο στην ίδια ημέρα, αλλά ο Μπιλ Μάρεϊ και η Αντι Μακντάουελ έκαναν διαφορετικά πράγματα μήπως και καταφέρουν να δέσει η χημεία τους. Στην Ελλάδα τού 2013 το ημερολόγιο κυλά, αλλά κάνουμε ακριβώς τα ίδια για να σιγουρέψουμε ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Σα να βλέπουμε, δηλαδή, μια "χαζοαμερικανιά", από αυτές που ξέρεις από το πρώτο λεπτό τους ποιό θα είναι το τελευταίο...

Είμαι ο μοναδικός ή αισθάνεστε κι εσείς την ανάγκη να γίνει κάτι που να ταρακουνήσει τα λιμνάζοντα ύδατα; Να μην ακολουθήσουν τα γεγονότα τη γραμμική τους εξέλιξη, αλλά να γίνει μια ανατροπή που θα αλλάξει τους κανόνες τού παιχνιδιού; Και δεν θα είναι προτιμότερο να έχουμε εμείς τη μπάλα στα χέρια μας, από το να περιμένουμε να αστοχήσουν οι αντίπαλοί μας για να σωθούμε; Ετσι κι αλλιώς μετά από τις γερμανικές εκλογές τού Σεπτεμβρίου θα υπάρξουν εξελίξεις. Μπορεί ακόμα και να βρεθεί μια φόρμουλα εξόδου τής Ελλάδας από την ευρωζώνη, με ταυτόχρονη στήριξή της για να μη συμπαρασύρει και τις άλλες ευρωπαϊκές οικονομίες. Λες και το κουτί τής Πανδώρας θα μείνει κλειστό αν βάλεις ένα φτερό από πάνω του. Δεν θα ήταν, όμως, προτιμότερο ό,τι είναι να γίνει να συμβεί πριν η αλαζονεία τής Ανγκ. Μέρκελ φτάσει στον ουρανό με μια τρίτη εκλογή της στην καγκελαρία; Ας κάνουμε, επιτέλους, κι εμείς για μια φορά την πρώτη κίνηση στη σκακιέρα, από τη στιγμή που δεν έχουμε τίποτα άλλο να χάσουμε στην ουσία παρά τις αλυσίδες μας. Εκτός αν τις έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ πια που έχουμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι γεννηθήκαμε με αυτές... 

Κι αν είσαι και παπάς με τη...μολότοφ σου θα πας

Είμαι αλλεργικός στη γύρη, στην ελιά και στα...δόγματα, είτε αυτά είναι ιδεολογικά είτε θρησκευτικά είτε οτιδήποτέ άλλο. Οπως, άλλωστε, το να αλλάζεις συνεχώς γνώμη αποτελεί ένδειξη καιροσκοπισμού ή αφέλειας, έτσι και το να μην αλλάζεις ποτέ είναι σα να κουβαλάς πάντοτε μαζί σου ένα πιστοποιητικό ηλιθιότητας. Το χειρότερο, βεβαίως, με τα δόγματα είναι η υποκρισία που ενυπάρχει στους οπαδούς τους: από τη μια εμφανίζονται ως οι πιο ακέραιοι ηθικολόγοι και μόλις γυρίζεις την πλάτη, τους βλέπεις να κάνουν τα ίδια αίσχη με αυτά που καταγγέλλουν. Το ΚΚΕ, για παράδειγμα, διοργανώνει συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από κάθε μεγάλη επιχείρηση η οποία απολύει εργαζομένους, αλλά δεν έχει οργανώσει καμία για τους απολυμένους τού "Ριζοσπάστη" ή της "Τυποεκδοτικής", με το επιχείρημα πως αναγκάζεται να λειτουργεί στο καπιταλιστικό σύστημα. Λες κι όλοι οι υπόλοιποι λειτουργούν στο σοσιαλιστικό. Από την άλλη, οι μοναχοί διακηρύσσουν την απαλλαγή από κάθε υλικό αγαθό την ίδια ώρα που κάνουν "ιερές" μπίζνες, όπως στο Βατοπέδι, ή πετούν μολότοφ στη Μονή Εσφιγμένου, όπως τα κακομαθημένα πλουσιόπαιδα των βορείων προαστίων...

Οποιος θέλει, επομένως, να ξεκινήσει επανάσταση, ας την κάνει πρώτα στο σπίτι του για να έχει το δικαίωμα να την προπαγανδίζει κι αλλού. Οποιος πιστεύει ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, είτε επίγειος είτε επουράνιος, έχει την υποχρέωση να αρχίσει την ανοικοδόμησή του από τον...καθρέφτη του. Τί να τους κάνουμε, άλλώστε, τους τύπους που "από τους άλλους ζητούν παλικαριά και οι ίδιοι έχουν λερωμένα τα βρακιά" και "συμπάσχουν" με το πόπολο από τα "Σπίτια τού Λαού" και τις "Αυλές τής Παναγίας"; Ο παράδεισος και η κόλαση είναι πολύ πιο κοντά από ό,τι την υπολογίζουν, είναι ο ίδιος μας ο εαυτός κι αν δεν αλλάξουμε αυτόν δε διαθέτουμε το ηθικό πλεονέκτημα να το απαιτούμε από τους γύρω μας...

 

Στουρνάρας και Ρέστης είναι "αδέρφια δίδυμα"...

Ο Γ. Στουρνάρας δεν είναι σπάνιο είδος ανθρώπου, πόσω μάλλον έλληνα. Κυκλοφορούν εκατομμύρια σαν τον υπουργό Οικονομικών εκεί έξω, "yesmen" πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα προκειμένου να γίνονται αρεστοί στα αφεντικά τους, ταπεινώνοντας ακόμα και την αξιοπρέπειά τους αν πρόκειται αυτό να εξευμενίζει τον όποιο αφέντη τους. Ανθρωποι όπως ο Γ. Στουρνάρας δεν έχουν προσωπικότητα, αποκτούν απλώς αυτή του εκάστοτε νταβατζή τους, τον οποίο υπηρετούν μέχρι εκείνος να τους ξεζουμίσει ή να βρουν κάποιον άλλο που μπορεί να τους προσφέρει περισσότερα. Ανθρωποι όπως ο Γ. Στουρνάρας μπορούν να θαυμάζουν το Β. Σόιμπλε, για παράδειγμα, όχι γιατί ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας είναι παράλυτος αλλά επειδή είναι, ας πούμε, ένας επιτυχημένος πολιτικός και σε αυτόν κρίνουν πως πρέπει να κάνουν τεμενάδες προκειμένου να επιβιώνουν...

Ο Β. Ρέστης δεν είναι σπάνιο είδος ανθρώπου, πόσω μάλλον έλληνα. Κυκλοφορούν εκατομμύρια σαν τον εφοπλιστή εκεί έξω, ψευτόμαγκες που βροντοφωνάζουν "πιάστε με, αν μπορείτε", αλλά όταν τους πιάνουν με τη γίδα στην πλάτη βάζουν την ουρά στα σκέλια κι όπου φύγει, φύγει. Ανθρωποι όπως ο Β. Ρέστης έχουν προσωπικότητα, μόνο που τη μοιράζονται με κάθε άλλον εκπρόσωπο του αριβίστικου ύφους και ήθους τους: όταν βρίσκονται πάνω στο κύμα συμπεριφέρονται με αλαζονεία αυτοκρατόρων, όταν όμως βρεθούν από κάτω παριστάνουν τα κακόμοιρα ανθρωπάκια με σοβαρά προβλήματα υγείας ή προβάλλουν κάποια άλλη δικαιολογία προκειμένου να μην πληρώσουν για τα όποια αμαρτήματά τους. Ανθρωποι όπως ο Β. Ρέστης κι ο Γ. Στουρνάρας δεν είναι απλώς γνωστοί, είναι "αδέρφια δίδυμα" ενός συστήματος το οποίο υπηρετείται και δεν υπηρετεί...

Το ευρωπαϊκό Μπαγκλαντές άνοιξε και σας περιμένει...

Η κυβέρνηση έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως έρχονται καλύτερες ημέρες: κάποια στιγμή όλοι μας θα πεθάνουμε οπότε θα γλιτώσουμε από τα μνημόνια, αυτά που ζούμε σήμερα κι όσα είναι να έρθουν μέσα στα επόμενα χρόνια. Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά το φθινόπωρο έρχεται ένα νέο πρόγραμμα "διάσωσης" της χώρας με την ίδια "επιτυχημένη" φιλοσοφία πάνω στην οποία βασίστηκαν και τα προηγούμενα. Νέοι φόροι και χαράτσια, τυφλές απολύσεις, περαιτέρω μειώσεις μισθών και συντάξεων κι ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, καθώς και ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Ολα αυτά θα μπουν σε ένα ωραίο "μπλέντερ" ώστε να βγει το καινούριο μείγμα άγριας λιτότητας με θύματα τους ίδιους και τους ίδιους. Κατά τα άλλα, καλά μπάνια...

Και να πεις πως οι αριθμοί ευημερούν, ακόμα κι αν οι άνθρωποι δυστυχούν. Το δημόσιο χρέος γιγαντώνεται, όπως και η ανεργία, ενώ ακόμα κι αν φτάσουμε σε πρωτογενές πλεόνασμα θα είναι δώρο άδωρον, αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να το χρησιμοποιήσουμε προς όφελός μας: για να πούμε, δηλαδή, στους δανειστές μας "τρόπος του λέγειν κύριοι, μη ζητάτε κι άλλο αίμα από τους μικρομεσαίους γιατί σας κάνουμε μια στάση πληρωμών και σας κόβουμε το βήχα"... Ας μη γελιόμαστε, τα μνημόνια δεν πρόκειται να τελειώσουν αν η Ελλάδα δε μετατραπεί σε ένα ευρωπαϊκό Μπαγκλαντές, όπου οι είλωτες θα πρέπει να αισθάνονται ευγνωμοσύνη για τους δυνάστες τους αν τους δίνουν ένα πιάτο φαΐ. Η ξένη και διεθνής ελίτ θέλει τον υπέργειο, υπόγειο και θαλάσσιο πλούτο αυτής της χώρας και δεν θα σταματήσουν μέχρι να τα πάρουν όλα. Οσο ταΐζεις, άλλωστε, το τέρας τόσο περισσότερο αυτό θα πεινά. Εχω την αίσθηση, επομένως, πως η εξόντωση του τέρατος δεν θα πρέπει να ονομαστεί δολοφονία, αλλά απελευθέρωση...

Φωνάζουμε γιατί δε μπορούσαμε κι εμείς να ανοίξουμε σαμπάνια για τον Ρέμο...

Εχουν περάσει λίγες ημέρες, αλλά ακόμα δυσκολεύομαι να καταλάβω για ποιό λόγο τα συστημικά μίντια εξαπέλυσαν μύδρους για το πάρτι των οργίων στη Μύκονο, συνοδεία τής φωνής τού Αντ. Ρέμου. Αυτήν την Ελλάδα, της γαλλικής σαμπάνιας και της ψευτομαγκιάς, υπερασπίζονται οι εικονοκλάστες των μνημονίων: την Ελλάδα τής κρατικοδίαιτης κι αφορολόγητης επιχειρηματικότητας, η οποία δεν θέλει ούτε καν να σκέφτεται πως μπορεί να έρθει κάποτε η ημέρα που σε αυτήν τη χώρα ο καθένας θα αμείβεται αναλόγως της προσφοράς του και θα φορολογείται δίκαια με βάση το εισόδημά του. Τα άτομα που κατέκλυσαν το νυχτερινό  κέντρο τής Μυκόνου για να ακούσουν σοκολατένια τραγούδια για την καψούρα κι επαναστατικά άσματα του τύπου "κομμένα πια τα δανεικά" είναι ακριβώς η Ελλάδα που μας οδήγησε στα μνημόνια και τώρα μας ζητά τα ρέστα γιατί κάποιοι από εμάς  την προηγούμενη δεκαετία παίρναμε δάνεια ή ζητούσαμε ρουσφέτια για να μπορέσουμε να ζήσουμε έστω και λίγο όπως οι κροίσοι. Αφού πρώτα μας τάισαν με το παραμύθι τού "greek dream", τη διαχρονική πλάνη τού καπιταλισμού πως αξίζει να ανέχεσαι τη φτώχεια γιατί μια ημέρα μπορεί να γίνεις πλούσιος, τώρα απαιτούν να συνεχίζουμε να πληρώνουμε τις ξέφρενες νύχτες τους...

Η Ελλάδα τής Μυκόνου όχι μόνο δεν έχει τελειώσει, αλλά θα διαιωνίζεται όσο ακολουθούνται πολιτικές που κάνουν τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους  πλουσιότερους. Αυτό που τέλειωσε είναι η ψευδαίσθηση ευτυχίας που καλλιέργησε το "λάιφσταϊλ" όλα αυτά τα χρόνια για να καταναλώνεται αφειδώς από το πόπολο. Τώρα θα πρέπει να βλέπουμε μόνο από την τηλεόραση κι από τα κουτσομπολίστικα περιοδικά αυτούς τους "beautiful people", που κάποτε είχαμε τη δυνατότητα να βλέπουμε από κοντά στην παραλία  τής Ψαρρούς καταθέτοντας το διακοποδάνειό μας. Κι αυτό είναι που μας εξοργίζει περισσότερο κι όχι οι αδικίες που γεννά το φαύλο σύστημα. Κι εμείς, έτσι λούμπεν και ταξικώς ασυνείδητοι που είμαστε, θα θέλαμε να είμαστε στο νυχτερινό κέντρο που ο λαϊκός αοιδός υμνούσε τον επιφανειακό έρωτα και λοιδορούσε σωματικά ελαττώματα φαύλων πολιτικών για να γουστάρουν από τα τραπέζια τους ζάπλουτα μηδενικά. Το ότι δε μας βγαίνει ο λογαριασμός για να κάνουμε κάτι τέτοιο είναι που μας στενοχωρεί κι όχι η φούσκα αυτού του τρόπου ζωής. Γι' αυτό και συνεχίζουμε να χρηματοδοτούμε και να στηρίζουμε, έστω με την ανοχή μας, το εκτελεστικό απόσπασμα που μας οδηγεί στον "τοίχο τής Καισαριανής"...    

Πόσο ακόμα θα εκθέτουμε τη μεταπολίτευση;...

Μου αρέσουν τα μήλα, όταν όμως είναι ώριμα κι όχι σαπισμένα. Το ίδιο ισχύει και για τη μεταπολίτευση, της οποίας γιορτάζουμε (τρόπος τού λέγειν) σήμερα τα 39α γενέθλια. Προφανώς και μου αρέσει που δε  με κυβερνούν συνταγματάρχες, που τα τανκ δεν πηγαίνουν πάνω κάτω την Πατησίων ή που η Μπουμπουλίνας στεγάζει υπουργείο κι όχι κέντρο βασανιστηρίων. Γι' αυτό και δεν ανήκω στους αρνητές τής μεταπολίτευσης, με την έννοια πως δεν την θεωρώ κατάρα για τον τόπο. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως σήμερα στην Ελλάδα υφίστανται θεμελιώδεις προϋποθέσεις για να χαρακτηρίζουμε το πολίτευμά μας ολιγαρχικό, με τη διαφορά πως κουμάντο δεν κάνουν τα γαλόνια αλλά οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές και λοιποί κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες. Το ολιγαρχικό μας σύστημα, εξάλλου, είναι ελάχιστα κοινοβουλευτικό αφού ένα σωρό επώδυνες για το λαό ρυθμίσεις περνούν με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, με υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα, ενώ κι όταν ακόμα συνεδριάζει το Κοινοβούλιο, οι βουλευτές απειλούνται με αποκλεισμό από τα επόμενα ψηφοδέλτια των κομμάτων τους στην περίπτωση που καταψηφίσουν μνημονιακά μέτρα...

Στα αστυνομικά τμήματα οι βασανισμοί κρατουμένων, κυρίως μειονοτήτων, πάνε σύννεφο. Οι συγκεντρώσεις, όταν δεν απαγορεύονται, "πνίγονται" στα χημικά, η μιντιακή προπαγάνδα θυμίζει ΥΕΝΕΔ, η δημόσια ραδιοτηλεόραση είναι κλειστή (εδώ αδικώ τη χούντα, αφού αυτό δεν έγινε ούτε τότε), τα στρατόπεδα συγκέντρωσης έχουν ανοίξει (προς το παρόν μόνο για τους μετανάστες) και η ακροδεξιά επιβάλλει την ατζέντα της με χαρακτηριστική άνεση. Ακόμα κι όταν διεξάγονται, εξάλλου, εκλογές θυμίζουν το χουντικό δημοψήφισμα για το πολίτευμα, αφού οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν με βάση τους εκβιασμούς εντός κι εκτός συνόρων για το αν προτιμούν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ή την πυρηνική καταστροφή...

Η μεταπολίτευση ήταν μια ωραία γυναίκα που κακογέρασε. Δεν είναι κρίμα, επομένως, να την αφήνουμε να εκτίθεται ακόμα περισσότερο αντί να της ζητήσουμε να παραμερίσει για να την αντικαταστήσει κάποια νεώτερη; Ας την κηδέψουμε δημοσία δαπάνη, με όλες τις τιμές που της αναλογούν, κι ας πάμε παρακάτω. Βασική προϋπόθεση, βεβαίως, για να συμβεί αυτό είναι να κάνουν επιτέλους στην άκρη τα πρόσωπα που σημάδεψαν και στιγμάτισαν τη  μεταπολίτευση. Ό,τι ήταν να προσφέρουν το πρόσφεραν. Ακόμα και να ήθελαν να δώσουν κάτι παραπάνω, δεν το μπορούν γιατί από όπου κι αν τους πιάσεις, στάζουν διαφθορά και σαπίλα. Θα μου πείτε πως ο δρόμος μετά είναι άγνωστος και μπορεί να έχει φαντάσματα και λύκους. Ενδεχομένως, αλλά αν δεν αποφασίσουμε να τον διανύσουμε δεν θα σιγουρευτούμε ποτέ, έτσι δεν είναι;...  

Είμαστε όλοι βορειοκορεάτες...

Θυμάστε με πόση ειρωνεία και ψευδοανωτερότητα είχε σχολιάσει η "πολιτισμένη" Δύση τον κλαυθμό και τον οδυρμό των βορειοκορεατών όταν πέθανε ο "Πολυαγαπημένος Ηγέτης" τους Κιμ Γιονγκ Ιλ; Πριν από δύο χρόνια όλοι μιλούσαν, και με το δίκιο τους, για ένα δεσποτικό σύστημα που επιτάσσει από τους πολίτες του να σπαράζουν για το χαμό τού ηγέτη του, σε διαφορετική περίπτωση τους περίμεναν φριχτές τιμωρίες. Πόσο πιο συνειδητοποιημένος λαός είναι όμως, για παράδειγμα, ο βρετανικός όταν αναμένει τη γέννηση ενός βασιλικού μωρού σα να έρχεται η δευτέρα παρουσία; Μπορεί στην περίπτωσή του να μην είναι ο στρατός ή η αστυνομία που επιβάλλουν στους πολίτες να συμμετέχουν ενεργά στη γιορτή χαραμοφάηδων μοναρχών, αλλά είναι κάτι ακόμα χειρότερο: η συντονισμένη μιντιακή προπαγάνδα, η οποία σπεύδει να κάνει αυτό που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα, να κάνει δηλαδή το πόπολο να ξεχνά την υποβάθμιση της δικής του ζωής προσφέροντάς του θεάματα χωρίς άρτο, προς τέρψη κυρίως των αφεντικών της...

Φυσικά το ίδιο ισχύει και στην Ελλάδα, μόνο που εδώ για να φτουρήσουν τα επικοινωνιακά "success stories" κρίνονται απαραίτητες τόσο οι προβοκάτσιες όσο και η χρησιμοποίηση αστυνομικής (προς το παρόν τουλάχιστον όχι και στρατιωτικής) καταστολής. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για τις ελίτ να επιδιώξουν ο λαός να ασχολείται περισσότερο με τη δίκαιη αναδιανομή του πλούτου που παράγει ο ίδιος από το νέο μαγιό τής Ελ. Μενεγάκη. Σε μια κοινωνία που δεν θέλει να είναι υποκριτική ασφαλώς και δεν θα έπρεπε να αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να ασχολούμαστε μόνο με τα σοβαρά και να μη χαλαρώναμε και με πιο εύπεπτα πράγματα. Το πρόβλημα, ωστόσο, ξεκινά όταν χάνεται το μέτρο και η ζωή μας δεν περιστρέφεται γύρω από την ανάκτηση κι εμβάθυνση των εργασιακών μας δικαιωμάτων, για παράδειγμα, αλλά για το τί θα γίνει στο επόμενο επεισόδιο της αγαπημένης μας τουρκικής σαπουνόπερας. Τότε μετατρεπόμαστε σε "ανθρώπους τής Μαντζουρίας", σε άβουλα πιόνια δηλαδή συμφερόντων που δε μας απειλούν πάντοτε με περίστροφα, αλλά που παίζουν με το μυαλό μας σα να ήταν κι αυτό ιδιοκτησία τους...