"Δεν θα μας πάρεις τις Καγιέν Ολι Ρεν", φωνάζει η...περήφανη αγροτιά

Η επιστροφή στην παραγωγή είναι μια από τις εκ των ων ουκ άνευ προϋποθέσεις για να γυρίσουμε την πλάτη μας στην κρίση. Πώς, όμως, την πετυχαίνεις; Διαιωνίζοντας άδικα προνόμια ή αλλάζοντας το σημερινό αντιπαραγωγικό μοντέλο που έχει καλλιεργήσει τον παρασιτισμό; Τρανό αντιπαράδειγμα είναι η γεωργία, όπου αρκούν προεκλογικές απειλές για μπλόκα και η φορολογική δικαιοσύνη πάει περίπατο. Δε διαφωνώ, μολονότι ο Γ. Στουρνάρας θα με πει άδικο, πως οι έλληνες υπερφορολογούνται ούτε συμφωνώ με την αντίληψη πως αφού ψόφησε η δική μου κατσίκα ας ψοφήσει και του διπλανού μου. Μόνο που δεν ονομάζεται φορολογική δικαιοσύνη η πλειονότητα των μικρομεσαίων να τραβά κουπί και οι αγρότες να απαλλάσσονται εκ νέου από στοιχειώδεις φορολογικές υποχρεώσεις, όπως είναι η τήρηση βιβλίων και στοιχείων. Πόσω μάλλον όταν από τα χέρια τους έχουν περάσει τα τελευταία 30 χρόνια εκατομμύρια επί εκατομμυρίων, τα περισσότερα εκ των οποίων δε διατέθηκαν στον εκσυγχρονισμό τής παραγωγής τους αλλά σε "πολιτιστικά κέντρα" με αλλοδαπές αρτίστες, σε πισίνες και σε τζιπ. Το γεγονός ότι, τουλάχιστον μέχρι πρότινος, η Λάρισα διέθετε τις περισσότερες, κατ' αναλογία πληθυσμού, Πόρσε Καγιέν στην Ευρώπη μαρτυρά αν μη τί άλλο τον αρχοντοχωριατισμό με τον οποίο η Ψωροκώσταινα αντιμετώπισε τον ξαφνικό όσο και δανεικό πλουτισμό της... 

Δεν αντιλέγω πως η ελληνική γεωργία επλήγη από το ότι πάγια πολιτική τής Ε.Ε. είναι να μη χρηματοδοτεί την παραγωγή, αλλά να αποζημιώνει για την αδράνεια. Είναι, επίσης, ανθρώπινο να προτιμάς να μην εργάζεσαι και να βγάζεις εκατομμύρια από το να παιδεύεσαι από το πρωί μέχρι το βράδυ στο χωράφι για ένα κομμάτι ψωμί. Οφείλεις, όμως, να δεχθείς ότι αυτή η τακτική έχει τα όριά της κι ότι κάποτε θα χρειαστεί να δουλέψεις για να κερδίσεις το βιος σου κι ότι όσο επιμένεις να ζεις στο δικό σου παραμυθένιο κόσμο όταν δίπλα σου διαδραματίζεται μια οικονομική γενοκτονία, το λιγότερο, προκαλείς με τη συμπεριφορά σου. Κι αυτό γιατί οι ξένοι δανειστές που τώρα βρίζεις ήταν οι καλύτεροί σου φίλοι τα χρόνια που λάμβανες τις παχυλές επιδοτήσεις τους, τις σκορπούσες σα να μην υπήρχε επόμενη ημέρα κι εκείνοι τα έπαιρναν για να κάνουν τα στραβά μάτια. Να, όμως, που υπάρχει κι εσύ τσιφλικά μου ή εξωνημένε κολίγα δε διαθέτεις το ηθικό ανάστημα του Μαρίνου Αντύπα για να απειλείς με νέα Κιλελέρ. Η "περήφανη αγροτιά", την οποία θώπευε (ανάμεσα σε τόσους άλλους του λούμπεν προλεταριάτου) ο Ανδρ. Παπανδρέου από τα μπαλκόνια τής αμετροέπειάς του, έχει εξελιχθεί σε ξεφτιλισμένη αγροτιά που ζητά από τους άλλους να της πληρώσουν το πάρτι προηγούμενων δεκαετιών, στο οποίο καλεσμένοι ήταν μόνο οι αμαρτωλοί συνεταιρισμοί της...

Αν οι αγρότες κατέβαιναν στους δρόμους ζητώντας ευκαιρίες επιμόρφωσης ή έστω χρήματα για να κάνουν μια νέα παραγωγική αρχή θα αγόραζα τρακτέρ και θα το πάρκαρα στο μπλόκο τής Νίκαιας ή σε οποιοδήποτε άλλο στη χώρα. Μόνο που (και) αυτοί ανήκουν στη συντριπτική πλειονότητα που δε βλέπει πως η χώρα πρέπει να αλλάξει, αλλά πως πρέπει να γυρίσει στο 2009, όταν όλα ήταν "ωραία και καλά". Δεν είναι η ένταση της κοινωνικής αδικίας που πυροδοτεί τις όποιες αντιδράσεις μας, αλλά ο βαθιά ριζωμένος μέσα μας ατομισμός, που εκλαμβάνει ως συλλογικότητα μόνο το συντεχνιασμό και τίποτα πέραν τούτου. Οι δημόσιοι υπάλληλοι αντιδρούν αποκλειστικώς για τις απολύσεις, λες κι όλα τα υπόλοιπα στο δημόσιο τομέα λειτουργούν ρολόι. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες ξεσηκώνονται μόνο για την υπερφορολόγηση των έντιμων σα να μην υπάρχει ούτε ένας φοροφυγάς ανάμεσά τους. Οι αγρότες διαμαρτύρονται για το ΦΠΑ και ζητούν νέες αποζημιώσεις, ωστόσο σιωπούν όταν τους ρωτούν τί απέγιναν αυτές που έλαβαν. Ο καθένας, δηλαδή, προσπαθεί να σώσει το μαγαζάκι του ακόμα κι αν χρειαστεί να κλέψει πυροσβεστήρες από το γείτονα. Πώς, επομένως, να μην πάρει όλη η χώρα φωτιά όταν κανένας δεν ενδιαφέρεται για το συντονισμό ενεργειών που θα αποσοβήσουν τον κίνδυνο η Ελλάδα να τύχει της ίδιας κατάληξης με την Πομπηία;...     

Ανήκωμεν εις τον Μπόμπολαν...

Ο ορισμός τού τζαμπατζή είναι διφορούμενος. Αν πιστέψεις το MEGA (κάτι το οποίο δεν τιμά καθόλου τη νοημοσύνη σου) σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν όσοι αρνούνται να πληρώσουν διόδια για ημιτελείς επί χρόνια δρόμους-καρμανιόλες, τους οποίους έχουν πληρώσει πέντε και δέκα φορές και πλέον δεν έχουν να δώσουν ούτε για να πάρουν γάλα στα παιδιά τους. Προσωπικώς θα σας έδινα έναν διαφορετικό ορισμό τού τζαμπατζή: είναι αυτός που πετυχαίνει αύξηση της τιμής των διοδίων την ώρα που ο μέσος έλληνας έχει απολέσει το 40% των εισοδημάτων του την τελευταία τετραετία κι ενώ ο ίδιος έχει προεισπράξει εκατομμύρια για έργα που δεν έχει καν ξεκινήσει, την ίδια στιγμή που θα όφειλε να επιστρέψει στο ελληνικό Δημόσιο τα δικαιώματα των διοδίων, για παράδειγμα, της Αττικής Οδού αφού και το κόστος κατασκευής της έχει εδώ και καιρό υπερκαλυφθεί κι ο ίδιος έχει αντλήσει τεράστια υπερκέρδη από αυτήν την ιστορία. Με λίγα λόγια, στο δικό μου λεξικό δίπλα στο "τζαμπατζής" θα έβαζα ως συνώνυμο το "μεγαλοεργολάβος". Κι αν ήθελα να το εικονογραφήσω, θα τοποθετούσα κι ένα πόστερ τού Γ. Μπόμπολα, του διαχρονικού δηλαδή εθνικού μας κατασκευαστή, ο οποίος για λόγους που πολύ φοβάμαι δεν άπτονται της νομιμότητας είναι το αγαπημένο τρόπον τινά "παιδί" στα 80 του, του πολιτικού και μιντιακού κατεστημένου...

Διαβάζω ως επιχείρημα πως δε μπορούσε να γίνει διαφορετικά με τα διόδια γιατί οι συμβάσεις είχαν υπογραφεί προ κρίσης. Θα υπενθυμίσω, ωστόσο, πως τα εργασιακά δικαιώματα που καταργήθηκαν ή περιθωριοποιήθηκαν, ακόμα και το Σύνταγμα της χώρας, είναι πολύ παλιότερα νομικά έγγραφα αλλά αυτό δεν εμπόδισε καθόλου τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων να τα πετάξουν στα σκουπίδια και στην θέση τους να εγκαταστήσουν νόμους και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου τις οποίες εμπνεύστηκαν από το μεσαίωνα. Οποιος δεν θέλει να ζυμώσει σαράντα ημέρες κοσκινίζει κι όποιος επιθυμεί να θεωρείται προνομιακός συνομιλητής τής διαπλοκής παίρνει όρκο σιωπής κι εφαρμόζει όποιο μέτρο είτε δεν θα την ξεβολέψει είτε θα ενισχύσει την θέση της. Μπορείς να κερδίζεις με την τρομοκράτηση τις ψήφους τού ελληνικού λαού, δεν θα κερδίσεις όμως ποτέ την καρδιά και την ψυχή του όταν σε βλέπουν να χρησιμοποιείς δυο μέτρα και δυο σταθμά για να διαχειριστείς την κρίση. Την ώρα που η φτώχεια μετατρέπεται σε εθνικό σύμβολο και η μεσαία τάξη εξαθλιώνεται, είναι τουλάχιστον πρόκληση να ζητείται από το πόπολο να χρηματοδοτήσει το νέο πάρτι μερικών, μετρημένων στα δάχτυλα του ενός χεριού επιχειρηματιών. Η χώρα προφανώς χρειάζεται νέες υποδομές. Πολύ περισσότερο, όμως, έχει ανάγκη από έντιμους κρουπιέρηδες οι οποίοι δεν θα μοιράζουν σημαδεμένη τράπουλα και δεν θα υποχρεώνουν τους άλλους παίκτες να πληρώνουν τη χασούρα τού ευνοούμενου πελάτη τους...

Δεν θα πρέπει, επίσης, να δούμε πού κατάληξαν όλα αυτά τα χρήματα που σπαταλήθηκαν από ευρωπαϊκά κι εθνικά κονδύλια για δρόμους, λιμάνια, γέφυρες, αεροδρόμια και λοιπές κατασκευές; Με τα ποσά που έχουν διατεθεί θα έπρεπε κανονικά να έχουμε ένα οδικό δίκτυο εφάμιλλο των ΗΠΑ ή της Γερμανίας. Αντιθέτως βλέπουμε ακόμα για παράδειγμα στην Αθηνών-Πατρών πινακίδες που προειδοποιούν τους οδηγούς για τον κίνδυνο θανατηφόρων τροχαίων δυστυχημάτων. Κι αυτό η πολιτεία το ονομάζει ενδιαφέρον για τον πολίτη. Ποιοί, όμως, να τα ελέγξουν όλα αυτά; Αυτοί που το βράδυ συντρώγουν με τη διαπλοκή και την επομένη ψηφίζουν τα νομοθετήματα της αρεσκείας της, ενδύοντας με νομιμότητα τη λαμογιά; Ή, μήπως, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης που είτε ανήκουν απευθείας στην ελίτ είτε "μπουκώνονται" με διαφημίσεις από αυτή; Πώς, επομένως, στο τέλος ο λαός να μη χειροκροτά και να μη συγκινείται από τις φιλανθρωπίες τής ελίτ αφού δεν πληροφορείται ποτέ πως το χρήμα με το οποίο τον προικίζει για να του "ανακουφίσει τον πόνο" δεν της ανήκει, αλλά είναι δικό του και του το έχει κλέψει;... 

"Μετανιώνω μόνο για το ότι δεν είμαι κάποιος άλλος"...

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας έναν κανόνα που προσπαθώ να ακολουθώ στη ζωή μου: δε συγκρίνω τους μεγαλοφυείς ανθρώπους με τους μέτριους ή τους ηλίθιους. Κι αυτό για να μην ταπεινώσω κυρίως εκείνους που δεν είναι κάτι το ξεχωριστό, είτε γιατί γεννήθηκαν στον "τροπικό" του μέσου όρου είτε γιατί δεν είχαν την θέληση και το κουράγιο για να γίνουν αυτό που θα μπορούσαν να είχαν γίνει. Δεν τους κακίζω. Αλλωστε αν δε υπήρχε η μετριότητα ως μέτρο σύγκρισης πώς θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε αυτούς που την ξεπερνούν; Αν δεν υπήρχε το σκυλάδικο πώς θα υποκλινόμασταν στον Χατζιδάκι, αν δεν υφίσταντο μπογιατζήδες πώς θα σεβόμασταν τον Πικάσο, αν δε γυρίζονταν σκουπίδια πώς θα λατρεύαμε τον Γούντι Αλεν; Πείτε με, επομένως, νιτσεϊκό, αλλά μην περιμένετε να καταδικάσω το πνεύμα ενός ανθρώπου, όπως του δημιουργού τού "Νευρικού Εραστή" ή του "Μανχάταν", επειδή ενδεχομένως το σώμα του να είναι αδύναμο...

Αν ο "Γούντμαν" είναι ένοχος σεξουαλικής κακοποίησης ανήλικης, πρέπει να τιμωρηθεί με την ποινή που αντιστοιχεί στη βαρύτητα του αδικήματος που έχει τελέσει. Τελεία και παύλα, χωρίς "ναι μεν, αλλά". Πρέπει, όμως, να αποδειχθεί με κάποιον τρόπο ότι οι κατηγορίες σε βάρος του είναι βάσιμες και δε σχετίζονται με το παραλήρημα μιας πληγωμένης γυναίκας, της Μ. Φάροου, η οποία αδυνατεί να δεχθεί ότι ο πρώην σύντροφός της συνεχίζει στα 80 του να είναι δημιουργικός και να διεκδικεί Οσκαρ, ενώ εκείνη είναι ξεχασμένη από θεούς κι ανθρώπους γιατί δεν ήταν τίποτα παραπάνω από τη "μούσα" ενός σπουδαίου auteur. Η χρονική συγκυρία τής "αποκάλυψης", με την ταινία "Θλιμμένη Τζασμίν" του Γούντι να διεκδικεί βραβεία, και οι...καθυστερημένες αναμνήσεις τής θετής του κόρης αν μη τί άλλο δημιουργούν ερωτηματικά. Πολύ φοβάμαι, δηλαδή, πως βρισκόμαστε ξανά ενώπιον μιας συνηθισμένης ιστορίας, αυτή της αλεπούς που ό,τι δε φτάνει προσπαθεί να τα κάνει κρεμαστάρια...

Κι αυτό, βεβαίως, δεν αφορά μόνο τη Μ. Φάροου αλλά κι όλους εκείνους που δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα υποφέρουν από κόμπλεξ κατωτερότητας και για να αισθάνονται καλύτερα με τον εαυτό τους προσπαθούν να υποβιβάζουν το μεγαλείο που έχουν μπροστά τους. Αρκετοί ανάμεσά μας, σαν άλλοι Σαλιέρι, τρομάζουμε όταν αντικρίζουμε έναν Μότσαρτ κι αναρωτιόμαστε, απευθυνόμενοι στον θεό μας, πώς είναι δυνατό εμάς, τους πιστούς υπηρέτες του, να μας έχει κάνει μετριότητες και να έχει προσφέρει όλο το ταλέντο τού κόσμου σε αναιδείς που το σπαταλούν σε ανόητα μεθύσια. Σε κάποιον άλλο, άλλωστε, πρέπει να παραπέμπουμε πάντοτε την ευθύνη για τις δικές μας αβελτηρίες, για τα χαμένα μας όνειρα, για τις ελπίδες μας που δεν ευοδώθηκαν, για τη ζωή που δε ζήσαμε. Τώρα είναι η δική μας σειρά, επομένως, να ασελγήσουμε πάνω στον Γούντι Αλεν, να τον διασύρουμε, να τον ταπεινώσουμε, να τον χαρακτηρίσουμε ανθρωπόμορφο κτήνος, τέρας με γυαλιά, παιδόφιλο κι οτιδήποτε άλλο.

Ω, πόσο γλυκιά είναι η στιγμή που η μετριότητα παίρνει την εκδίκησή της από τη μεγαλοφυΐα, ξεδιψά με μίσος και χορταίνει με οργή. Πόσο λίγο, όμως, θα κρατήσει αυτή η χαρά, που είναι στηριγμένη σε πήλινα πόδια κι έχει τόσο σύντομη ημερομηνία λήξης. Αύριο πάλι θα είμαστε μυρμηγκάκια που επιτρέπουμε να μας πατούν και να μας συνθλίβουν, ενώ τα "Ρέκβιεμ" τού Μότσαρτ ή τα "Match Point"του Γούντι θα τα ακούν και θα τα βλέπουν και τα δισέγγονα των δισεγγόνων μας. Οταν εμείς δεν θα είμαστε τίποτα άλλο παρά λίπασμα για τις ντομάτες, εκείνοι θα μνημονεύονται στους αιώνες των αιώνων για την τέχνη τους, χάρη στην οποία θα έχουν συγχωρεθεί όλες οι αμαρτίες τους. Ο φθόνος, πάλι, μένει αστεφής κι ασυγχώρητος...  

  

 

Η αριστερά τού "Dancing with the Stars"...

Τα νιάτα δεν είναι χάρισμα, ή τουλάχιστον δεν είναι χάρισμα διαρκείας, είναι ηλικία. Δεν είναι καν εγγύηση ότι εκείνος που τα φέρει κουβαλά μαζί του φρέσκες, πρωτοποριακές ιδέες και δεν αναπαράγει απλώς τα στερεότυπα του οικογενειακού, κοινωνικού και κομματικού σωλήνα στους οποίους μεγάλωσε. Επιπλέον, είναι πολύ εύκολο κάποιος από δήμαρχος να γίνει κλητήρας, πόσω μάλλον όταν δεν έχει εργαστεί ποτέ στη ζωή του, όχι μόνο ως κλητήρας αλλά σε οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα. Σε αυτό το πλαίσιο δε μπορώ να στηρίξω την υποψηφιότητα κάποιου που δεν ξέρω, όπως είναι ο υποψήφιος δήμαρχος του ΣΥΡΙΖΑ για το Δήμο Αθηναίων, μόνο και μόνο γιατί έχουμε πάνω κάτω την ίδια ηλικία ή γιατί είναι ομορφόπαιδο ή γιατί είναι "κλώνος" τού Αλ. Τσίπρα. Δεν είναι δυνατό, δηλαδή, να ψηφίζουμε στις δημοτικές εκλογές με κριτήρια "Dancing with the Stars"...

Ο Γ. Σακελλαρίδης ενδεχομένως να είναι ο πιο χαρισματικός εν ζωή έλληνας. Διαβάζοντας, ωστόσο, το βιογραφικό του διαπιστώνω ότι πέρα από τις εντυπωσιακές σπουδές του δεν έχει κολλήσει ούτε ένα ένσημο στη ζωή του, όπως άλλωστε κι ο μελλοντικός μας πρωθυπουργός. Η πολιτική, ωστόσο, δεν είναι τόσο όμορφες ιδέες τις οποίες διδάσκεται κανείς στο θερμοκήπιο των πανεπιστημιακών εδράνων. Είναι κυρίως ικανότητα να δίνεις πρακτικές λύσεις σε δυσεπίλυτα προβλήματα. Αν, για παράδειγμα, ο Γ. Σακελλαρίδης εκλεγεί αύριο μεθαύριο δήμαρχος τις περισσότερες ημέρες τής θητείας του θα τις "φάει" λύνοντας "ταπεινά" ζητήματα όπως η διαχείριση των απορριμμάτων ή το μέχρι πού μπορούν να τοποθετούν τα τραπεζοκαθίσματά τους οι διάφοροι μαγαζάτορες. Προφανώς και θα είναι στα υπέρ του να διαθέτει ένα ευρύτερο όραμα για το πώς θέλει την πρωτεύουσα σε μια δεκαετία, αλλά η επιτυχία ή αποτυχία του θα κριθεί από τους μικρούς ή μεγάλους συμβιβασμούς που θα υποχρεωθεί να κάνει σε θέματα τα οποία δεν είναι "σέξι", αλλά έχουν γκρεμίσει και πολύ εμπειρότερους ή και ικανότερους δημάρχους από τον Γ. Σακελλαρίδη...

Γιατί να εμπιστευτώ, επομένως, κάποιον που τα μόνα χρήματα που έχει διαχειριστεί στη ζωή του είναι του μπαμπά του και του κόμματος; Το ότι είναι νέος , όμορφος κι έχει συστατική επιστολή από τον Αλ. Τσίπρα θα μου ήταν αρκετά ως προσόντα αν είχα πρακτορείο μανεκέν κι αναζητούσα νέα μοντέλα, όχι για να τον "προσλάβω" ως νέο μου δήμαρχο. Αντιλαμβάνομαι ότι ζούμε στην εποχή όπου η εικόνα ισοπεδώνει την ουσία κι όπου τα συντρίμμια τού λάιφσταϊλ εξακολουθούν να ορίζουν την επικαιρότητα, αλίμονο όμως αν αυτά είναι τα λάβαρα και της κυβερνώσας Αριστεράς. Προφανώς και χρειαζόμαστε νέους ανθρώπους και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Μόνο που υπάρχουν χιλιάδες εκεί έξω στην ηλικία τού Γ. Σακελλαρίδη που δε διαθέτουν μόνο τα τυπικά προσόντα τού εκλεκτού τής Κουμουνδούρου, αλλά κι επαγγελματική εμπειρία κι αποδεδειγμένες ικανότητες για να απαλλάξουν την Αθήνα από μια σειρά ανεπαρκών δημάρχων οι οποίοι στην καλύτερη περίπτωση το πολύ πολύ να ήταν έντιμοι, όπως ο Γ. Καμίνης, αλλά τίποτα παραπάνω. Ολα αυτά, βεβαίως, εξαρτώνται από ποιά χοάνη αντλείς το προσωπικό σου, από την κοινωνική ή την κομματική. Κι όταν η επιλογή σου είναι τόσο εξόφθαλμα...κοντόφθαλμη μου δημιουργείς Αλέξη ακόμα εντονότερους προβληματισμούς για το αν η Ελλάδα θα αλλάξει προς το καλύτερο έστω και λίγο στα χρόνια τής πρωθυπουργίας σου...  

 

Οι μπάτσοι δεν είναι παιδιά τού λαού, είναι σκυλιά τού ταξικού εχθρού...

Τα όσα έγιναν το βράδυ τού Σαββάτου στο κέντρο τής Αθήνας είναι ενδεικτικά του πώς αντιλαμβάνεται η ελίτ τη δημοκρατία. Την ώρα που οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα παρέλαυναν, μολονότι υπήρξε σχετική απαγόρευση για όλους, προς το Χίλτον οι αντιφασίστες διαδηλωτές στην πλατεία Συντάγματος εισέπνεαν χημικά, δέχονταν χειροβομβίδες κρότου λάμψης κι έτρωγαν ξύλο προληπτικά, μην τυχόν και προχωρήσουν σε συλλαλητήριο. Οι ματατζήδες έφτασαν στο σημείο να εισβάλουν ακόμα και στο σταθμό τού μετρό στο Μοναστηράκι για να κάνουν επίδειξη πυγμής, όπως τα "παλιά, καλά χρόνια", τότε που έλουζαν δακρυγόνα δικαίους κι αδίκους στο μετρό τού Συντάγματος. Θα ήταν πολύ πιο ειλικρινή τα όργανα της "τάξης", τρομάρα τους, αν πετούσαν τις χακί φορεσιές τους κι ενδύονταν τα μαύρα φουτεράκια των νεοναζί ομοϊδεατών τους. Τουλάχιστον δεν θα δημιουργούνταν ψευδαισθήσεις στους νοικοκυραίους πως αστυνομία, κατεστημένο και φασίστες είναι κάτι διαφορετικό...

Πολλές φορές ακούω προς υπεράσπιση των μπάτσων πως είναι κι αυτοί παιδιά τού λαού, σαν τον Νίκο Ξανθόπουλο ας πούμε, πως παίρνουν τρεις κι εξήντα κι εκτίθενται στη βία όσων, το τονίζω κακώς, πιστεύουν ότι πετώντας μολότοφ και σπάζοντας τζάμια πολεμούν το σύστημα. Μόνο που αυτό, το να υπερασπίζεσαι δηλαδή με κλομπ, δακρυγόνα και λοιπούς ψεκασμούς τους βιαστές σου, είναι ακόμα πιο τραγικό. Σε άλλες χώρες έχουμε δει εικόνες μπάτσων να παρατούν τις μάσκες, τις ασπίδες και τα όπλα τους και να γίνονται ένα με το χειμαζόμενο λαό που διαμαρτύρεται. Περνούν, δηλαδή, στο στρατόπεδο που πραγματικά ανήκουν και οι ίδιοι. Στην Ελλάδα δεν θυμάμαι ποτέ κανένα ματατζή να λέει "όχι, δεν είναι δυνατό να προστατεύω τους Σαμαροβενιζέλους και να επιτίθεμαι στον κοσμάκη".

Αντιθέτως, λειτουργεί ως το μακρύ και βαρύ χέρι τής εξουσίας, ως λούμπεν ανθρωπάκι που είναι, κι όταν έρχεται η ώρα να δει πως τα λεφτά που παίρνει δεν του φτάνουν για να ζήσει αξιοπρεπώς βρίσκει τη λύση για να ξεσπάσει το θυμό του: βαρά κανένα κούρδο πολιτικό πρόσφυγα, πνίγει κανένα μετανάστη στο Αιγαίο, αφήνει κουφό ένα φωτορεπόρτερ ή ψεκάζει τον Μανώλη Γλέζο. Γιατί αυτοί, στο περιορισμένης αντιληπτικής ικανότητας μυαλό του το οποίο έχει διδαχθεί μόνο την υποταγή, είναι οι πραγματικοί εχθροί τού λαού κι όχι "φυσικά" το τραπεζικό, επιχειρηματικό και πολιτικό σύστημα που του πίνει το αίμα και τον αφήνει ανενόχλητο να χύνει προς εκτόνωσή του τα ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια, τα αιμοπετάλια και το πλάσμα τής κοινωνικής του τάξης...

Η συνήθης πρακτική των ματατζήδων, κατόπιν άνωθεν εντολών βεβαίως, δεν είναι να αμύνονται από επιθέσεις με μολότοφ, πέτρες και καδρόνια. Είναι να τις προκαλούν και να τις αντιμετωπίζουν με υπέρμετρη βία, ειδικώς αν συγκριθεί με τον τρόπο με τον οποίο χειρίζονται τη Χρυσή Αυγή. Δεν είναι δυνατό από τη μια όργανα της τάξης να αφήνουν ανενόχλητους τους χρυσαυγίτες να δολοφονήσουν τον Παύλο Φύσσα κι από την άλλη να χρησιμοποιούν όλο τον κουτσαβακισμό τους για να χτυπούν εκείνους που ονειρεύονται έναν άλλο, καλύτερο κόσμο.

Δεν θα δεχόμουν μια αστυνομία που χρησιμοποιεί καταχρηστικά τη βία ακόμα κι αν αυτή κατευθυνόταν αποκλειστικά στους νεοναζί φασίστες. Πόσω μάλλον δεν ανέχομαι τα δυο μέτρα και δυο σταθμά με τα οποία το αυταρχικό, αντιδημοκρατικό καθεστώς στο οποίο ζούμε χρησιμοποιεί την καταστολή ως μέσο διαιώνισης της εξουσίας του: με την απευθείας τρομοκράτηση των αντιφρονούντων και με την έμμεση των θλιβερών νοικοκυραίων, οι οποίοι γι' άλλη μια φορά κοιτούν το "θέαμα" από τις κερκίδες τού Κολοσσαίου πιστεύοντας ότι τα λιοντάρια που έχουν βγει στην αρένα δεν θα κατασπαράξουν στο τέλος και τους ίδιους...  

"Είναι κανών των ανικάνων τον ικανόν να κάνουν νάνον"...

Ο έρωτας, ο βήχας και οι...ακροδεξιοί δεν κρύβονται. Αρκεί η παραμικρότερη αφορμή για τους τελευταίους ώστε να βγάλουν από πάνω τους το μανδύα τού δήθεν φιλελεύθερου, τον οποίο με το ζόρι φορούν, και να αποκαλυφθεί αυτό που πραγματικά είναι, χρυσαυγίτες δηλαδή με προβιά. Δεν εκπλήσσομαι, επομένως, που ο Μ. Βαρβιτσιώτης αθωώνει εκ των προτέρων τους λιμενικούς για την τραγωδία στο Φαρμακονήσι, μολονότι οι μαρτυρίες των επιζώντων και τα βίντεο από άλλα παρόμοια περιστατικά τον εκθέτουν, ούτε ότι βρήκε αφορμή από τον πνιγμό δεκάδων μεταναστών για να επιτεθεί σε αυτούς που θέλουν τα σύνορα ανοιχτά, ούτε από το ότι συνέλαβε εκείνους που ήθελαν διαμαρτυρηθούν γι' αυτό που πραγματικά είναι, συνεργός δηλαδή σε μαζική δολοφονία...

Δεν ξαφνιάζομαι ούτε από τις δηλώσεις Δένδια περί κατώτερης ποιότητας μεταναστών που φτάνουν στη χώρα μας. Μου ήταν αρκετά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή η επιχείρηση "Ξένιος Δίας" για να αντιληφθώ ότι ο υπουργός Δημόσιας Τάξης θα ήθελε πολύ να μπει σε μια μηχανή τού χρόνου και  να είχε εκείνος την "τιμή" να προτείνει στον Χίτλερ την "Τελική Λύση", έστω λιγάκι παραλλαγμένη αφού θα αφορούσε κυρίως πακιστανούς, αφγανούς, μπαγκλαντεσιανούς και λοιπούς "αραπάδες". Οφείλω, πάντως, να θαυμάσω την αυτοσυγκράτηση του Μ. Βορίδη, ο οποίος επειδή είναι νεόκοπος στο να υποδύεται το μετριοπαθή δεν έχει προβεί ακόμα σε κάποια δήλωση για τις τελευταίες εξελίξεις. Κρυφά, όμως, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα είναι υπερήφανος για τους άξιους συνεχιστές τού..."Αγώνα" του υπέρ τού εθνικισμού, της μισαλλοδοξίας, του φασισμού, εν τέλει της απύθμενης ηλιθιότητας.

Το ίδιο υπερήφανες, βεβαίως, πρέπει να αισθάνονται και οι άλλες εκδοχές τής ακροδεξιάς στην Ελλάδα, πέρα από αυτή που κατοικοεδρεύει, για περιορισμένες ακόμα εμφανίσεις, στο Μέγαρο Μαξίμου. Στην θέση τού Ν. Μιχαλολιάκου θα αναρωτιόμουν κι εγώ για την υποκρισία ενός συστήματος που φυλακίζει τους πιο γνήσιους εκφραστές των εφαρμοζόμενων από την κυβέρνηση νεοναζιστικών ιδεοληψιών. Ο "φουκαράς" χρυσαυγίτης αρχηγός θα απορεί: "Τί διαφορετικό έκανα με τον Παύλο Φύσσα από ό,τι οι λιμενικοί με τους μετανάστες στο Φαρμακονήσι; Και γιατί εγώ ωθώ προς τη ρατσιστική βία κι όχι οι Βαρβιτσιώτης-Δένδιας με τις δηλώσεις τους"; Και δεν θα είχε άδικο. Τί νόημα έχει, άλλωστε, να φυλακίζεις τους φορείς τής πανούκλας όταν αφήνεις το μικρόβιο όχι μόνο να κυκλοφορεί ελεύθερο αλλά και να "συνταγογραφείται" ως επίσημη πολιτική;...

Κι αν ο χιμπαντζήδες με τα μαύρα εκπροσωπούν την πιο "μπρουτάλ" εκδοχή τής ακροδεξιάς στη χώρα μας, στον Θ. Τζήμερο, ο οποίος θέλει να...Δημιουργήσει Ξανά τον θατσερικό νεοφιλελευθερισμό, προσωποποιείται η πιο λάιφσταϊλ πλευρά τού φασισμού. Δεν θα σταθώ τόσο στα απαξιωτικά του σχόλια για τον Καρλ Μαρξ. Είναι, άλλωστε, "κανών των ανικάνων τον ικανόν να κάνουν νάνον" και η Ιστορία όταν θα της φτάσει το αίτημα να συγκρίνει το μέγεθος του Μαρξ με του Θ. Τζήμερου θα αρχειοθετήσει την υπόθεση μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα αφού πρώτα καγχάσει με αυτόν που θα της έχει κομίσει προς εξέταση ένα ζήτημα που η απάντησή του είναι προφανής και στα νήπια. Επικεντρώνομαι στο γελοίο τού πράγματος ένας αποτυχημένος επιχειρηματίας, ο οποίος μάλιστα διοικεί το κόμμα του με σταλινικές μεθόδους όπως μπορούν να διαβεβαιώσουν αρκετά πρώην μέλη του, κάθε τόσο επιτίθεται στο λαό κι αποθεώνει το κεφάλαιο λες και δεν είναι οι ελίτ που δημιουργούν πολίτες-πρόβατα αλλά το αντίστροφο. Χρησιμοποίησε, μάλιστα, το παράδειγμα του Κώστα Μήτρογλου για να μας πει πως αν δεν ήταν ο κεφαλαιοκράτης, ο Β. Μαρινάκης δηλαδή, δεν θα υπόγραφε ποτέ ένα τόσο καλό συμβόλαιο στην Αγγλία. Λες κι ο Ολυμπιακός έχει πουλήσει πολλούς άλλους παίκτες με 15.000.000 ευρώ κι άρα η προσωπική υπεραξία τού ποδοσφαιριστή-εργαζόμενου δεν έχει καμιά σημασία...   

Κι όμως, αυτές οι ιδεοληψίες είναι που μας κυβερνούν σήμερα, οι οποίες απαρτίζουν τον αδόκιμο, προς το παρόν, όρο τού συντηρητικού νεοφιλελευθερισμού. Οι Βαρβιτσιώτηδες, οι Δένδιες, οι Μιχαλολιάκοι και οι Τζήμεροι είναι χαρακτηριστικότατοι εκπρόσωποι των άκρων που οι ίδιοι αναζητούν στην Αριστερά. Φοβάμαι πως πολύ θα ήθελαν όλοι αυτοί οι τύποι να επιστρέψουμε στις εποχές όπου οι παρακρατικοί μηχανισμοί μπορούσαν να δολοφονούν ελεύθερα και δίχως αυστηρή κριτική από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τους πολιτικούς τους αντιπάλους, όπως τον Νίκο Μπελογιάννη, τον Γρηγόρη Λαμπράκη, τον Σωτήρη Πέτρουλα, τον Νικηφόρο Μανδηλαρά, τον Αλέκο Παναγούλη, τον Νίκο Τεμπονέρα και τόσους άλλους. Σπέρνουν τσουκνίδες για να εμποδίσουν τον ερχομό τής Ανοιξης, προσεύχονται στον θεό τους να μη μας εγκαταλείψει ποτέ ο χειμώνας γιατί αυτή είναι η μόνη εποχή που μπορούν να ευδοκιμούν. Και οι ίδιοι ξέρουν, άλλωστε, ότι με το που ανθίζουν τα πρώτα λουλούδια κανείς δεν ασχολείται πλέον με τις τσουκνίδες, ούτε φοβάται το δηλητηριώδες υγρό τους. Στο τέλος η ομορφιά πάντα νικά την ασχήμια...   
 

Απόδραση από το Νταχάου τού 21ου αιώνα...

Οσοι επιβιώσουμε αυτής της οικονομικής γενοκτονίας θα έχουμε πολλά να θυμόμαστε και για πολλά περισσότερα να ντρεπόμαστε. Μια από τις μεγαλύτερες ντροπές μας είναι που εξωθήσαμε το πιο παραγωγικό, δημιουργικό και μορφωμένο κομμάτι τής κοινωνίας μας, τη νεολαία της δηλαδή, είτε στην ανεργία είτε στη φυγή στο εξωτερικό. Οσοι κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο, ιδιαιτέρως την τελευταία τετραετία, και οι υπόλοιποι που ανεχθήκαμε τον εξανδραποδισμό μας δε δικαιούμαστε να κοιτάμε στα μάτια τους νέους που βγαίνουν τώρα στην αγορά...ανεργίας ή δουλείας. Κι ακόμα μεγαλύτερη αισχύνη οφείλει να αισθάνεται ο πρωθυπουργός, ο οποίος είχε το θράσος χθες να υποστηρίξει πως δεν καταπολεμά την ανεργία με "ασπιρίνες". Κι αυτό χάρη σε ευρωπαϊκά προγράμματα που όλοι ξέρουμε ότι λειτουργούν σαν υποκατάστατα του παλιού ρουσφετιού ή καταλήγουν στα χέρια επιτήδειων του κομματικού, επιχειρηματικού και μιντιακού σωλήνα που ξέρουν μόνο να τρώνε από τα έτοιμα κι όταν έρχεται η ώρα τού λογαριασμού μάς καλούν να συνεισφέρουμε γιατί "μαζί τα φάγαμε"...

Απαιτεί μεγάλη ξετσιπωσιά να ζητάς από έναν ικανό νέο να μείνει στην Ελλάδα και να μη γίνει δήθεν ρίψασπις προσφέροντάς του πενταροδεκάρες, τις οποίες θα πληρώνεται μία στο τόσο και δίχως ασφάλιση και περίθαλψη. Κι όμως υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που πιστεύουν ότι "δουλίτσα να υπάρχει κι όλα τα άλλα βρίσκονται στην πορεία". Απαιτούν από τη νεολαία, την πιο δυναμική ηλικιακή ομάδα, να συμβιβαστεί με την ήττα της και να απολαύσει το βιασμό της ζώντας το "μύθο" της στην Ελλάδα. Κι όταν την καλούν να αγωνιστεί δεν εννοούν βεβαίως εναντίον τού συστήματος που τη σκλαβώνει, αλλά για να επιβιώσει με ψίχουλα την ώρα που μερικές εκατοντάδες οικογένειες "επιζούν" με χαβιάρι και σαμπάνια.

Οι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες σού ψιθυρίζουν στο αφτί "βάλε πλάτη γιατί οι εποχές είναι δύσκολες κι όταν κοπάσει η μπόρα θα αποζημιωθείς για την εθελοδουλία σου". Οι παπάδες σε καλούν να αυτομαστιγώνεσαι σε αυτήν τη ζωή γιατί θα δικαιωθείς στη βασιλεία των ουρανών. Ολοι οι εξουσιαστές αυτού του τόπου, δηλαδή, επιβάλλουν τη μιζέρια ως τρόπο ζωής, σαν δομικό υλικό ενός συστήματος που επιμένει να δικαιολογεί την αδικία και να λοιδορεί τη δικαιοσύνη...

Οι νέοι δε χρειάζονται απλήρωτες κι ανασφάλιστες δουλίτσες με τρεις κι εξήντα ούτε να κάνουν τους αγοραστές στο εμπόριο ελπίδων από το οποίο κάποιοι κερδίζουν πολύ παραπάνω από τον επιούσιο. Οι νέοι έχουν ανάγκη από πρόσφορο έδαφος ώστε να αναπτύξουν τα ταλέντα και τις δεξιότητές τους και να εκμεταλλευτούν την αποκτηθείσα γνώση τους. Πού να βρουν, όμως, καρέκλες να καθίσουν όταν αυτές εξακολουθούν να είναι κατειλημμένες από τα ρουσφετόπαιδα, από ανίκανες γραφειοκρατικές ορντινάντσες, από "yes men", λαμόγια και κάθε λογής επιτήδειους; Η Ελλάδα δεν τρώει "απλώς" τα καλύτερα παιδιά της, τα κατασπαράσσει και δε φτύνει ούτε το κουκούτσι., ενώ σε άλλες περιπτώσεις τα εξοστρακίζει και ύστερα υπερηφανεύεται για τα επιτεύγματά τους στην αλλοδαπή με την υποκρισία τής μάνας που αδιαφορεί για τα σπλάχνα της μέχρι να μυρίσει χρήμα από την εκμετάλλευσή τους...

Δε διαθέτω το ηθικό πλεονέκτημα να ζητήσω από τους άξιους νέους να μείνουν σε αυτήν τη χώρα. Βλέποντας αυτούς που μας κυβερνούν, αυτούς που θα μας κυβερνήσουν και τον όχλο που γουστάρει να εξουσιάζεται δε μπορώ να τους υποσχεθώ μια καλύτερη Ελλάδα. Δεν έχω το δικαίωμα να τους ζητήσω να χαντακώσουν τη ζωή τους προκειμένου κάποιοι να μη χάσουν τους ψηφοφόρους τους. Δεν τους καλώ σε συνθηκολόγηση, αντιθετως τους καλώ να αγωνιστούν σκληρά σε χώρες όπου τα ματς κρίνονται στους αγωνιστικούς χώρους κι όχι στα γραφεία των παραγόντων. Η χώρα μου ήταν πάντοτε ένα θερμοκήπιο σαπρόφυτων, τώρα έχει μετατραπεί σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης δέκα εκατομμυρίων ψυχών όπου οι τρόφιμοί του δεν σκοτώνονται σε θαλάμους αερίων αλλά θανατώνονται αργά, βασανιστικά, οικειοθελώς, με την πίστη ότι αυτό, το να επιβιώνεις δηλαδή μια ημέρα ακόμα, είναι ο λόγος για τον οποίο γεννηθήκαμε κι όχι για να δημιουργήσουμε και να ευτυχήσουμε. Αποδράστε, λοιπόν, 18άρισσες και 18άρηδες από το Νταχάου τού 21ου αιώνα. Τα κλειδιά είναι στην πόρτα κι εγώ θα κάνω τα στραβά μάτια. Τί με κοιτάτε ακόμα; Εδώ δεν θα γλιτώσετε τους φούρνους...