Οι "αναμάρτητοι" έγιναν περισσότεροι κι από τους Παπαδόπουλους...

Μια πολιτεία και μια κοινωνία δεν κρίνονται πολιτισμένες από τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται στις ελίτ τους. Ούτε καν από το πώς αντιμετωπίζουν τη "ραχοκοκαλιά" τους, αλλά από το σεβασμό τον οποίο δείχνουν στα πιο αδύναμα μέλη τους. Κι αυτό όχι γιατί έχουν μεγαλύτερη αξία από τους "κανονικούς" ανθρώπους, αλλά γιατί η ποιότητα της οργανωμένης μας κοινότητας και του καθένα μας ξεχωριστά κρίνεται κυρίως από το αν ποδοπατούμε αυτούς που είμαστε σε θέση να ποδοπατήσουμε για να "ξαλαφρώσουμε" την καταπίεση την οποία οι ίδιοι αισθανόμαστε από άλλους. Δυστυχώς ο βαθμός που παίρνουμε σε τέτοιου είδους περιπτώσεις μάς αφήνει μετεξεταστέους. Δεν υπάρχει μειονότητα αυτήν τη στιγμή στη χώρα, αναγνωρισμένη ή μη, η οποία να μην υφίσταται τη βαρβαρότητα του κοινωνικού αποκλεισμού, που σε αρκετές περιπτώσεις αποκτά και τιμωρητικές διαστάσεις...

Τρανό παράδειγμα είναι οι οροθετικοί κρατούμενοι στο, τρόπος τού λέγειν, νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού. Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν απεργία πείνας εδώ και πολλές ημέρες, ζητώντας τις στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσης. Αντί, όμως, η πολιτεία σε όλες τις εκφάνσεις της, νομοθετική-εκτελεστική-δικαστική, να σκύψει το κεφάλι, να ζητήσει ταπεινώς συγγνώμη και να βρει τρόπους να βελτιώσει την κατάσταση, διώκει τον κρατούμενο που αποκάλυψε το κολαστήριο με φωτογραφίες που ανάρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Την ίδια ώρα, παρουσιάζει το μαύρο άσπρο, όπως ο υπουργός Δικαιοσύνης, Χ. Αθανασίου ο οποίος μας έλεγε πως δεν υπάρχουν κρατούμενοι που κοιμούνται στο πάτωμα, θέλοντας να διαψεύσει τα...μάτια μας.  

Κι εδώ υπεισέρχεται αυτός που θεωρώ πως είναι ο απειλητικότερος ταραξίας τής κοινωνικής γαλήνης, ο "νοικοκυραίος" δηλαδή. Αυτός είναι που θα έρθει και θα μου πει "εδώ δε ζούμε αξιοπρεπώς οι κανονικοί, οικογενειάρχες άνθρωποι και θα νοιαστούμε για μερικούς ανώμαλους εγκληματίες"; Υψώνει διαχωριστικά τείχη με την οίηση αυτού που έχει βάλει χαμηλά τον πήχη τής ηθικής για να τον περνά πάντοτε εύκολα και με τον ωχαδελφισμό εκείνου που πιστεύει ότι "έτσι είναι η ζωή και πώς να την αλλάξεις" και που δε αγωνίζεται για ένα δικαιότερο κόσμο αλλά για περισσότερο πλούτο για τον ίδιο και, στην καλύτερη των περιπτώσεων, για τη φαμίλια του. Αδιαφορεί για το ότι η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια και είναι πιθανό κι εκείνος να βρεθεί κάποια στιγμή εκτός των τειχών και να χτυπά για να του ανοίξουν δίχως να βρίσκει ανταπόκριση...

Οι φιλελεύθεροι έχουν κάνει "πολύ καλή" δουλειά όλα αυτά τα χρόνια. Μας έχουν πείσει πως πρέπει να ζούμε όπως στη ζούγκλα, υποταγμένοι στα πιο σαρκοβόρα ένστικτά μας κι ο ισχυρότερος ας επιβιώσει, λες και δεν είμαστε δίποδα αλλά λιοντάρια κι ελάφια. Κι αν αποδείχθηκε τεράστιο σφάλμα τού κομμουνισμού να πιστεύει ότι το κράτος μπορεί να λειτουργεί σαν πατερούλης που θα πιάνει συνεχώς από το χέρι τούς υπηκόους του για να τους οδηγεί εκεί που ο ίδιος θέλει να τους οδηγήσει, ο καπιταλισμός ευθύνεται για μια πολύ μεγαλύτερη ζημιά: έπλασε αρπακτικά όντα με μόνο ενδιαφέρον τους το με κάθε κόστος ατομικό κέρδος, τα οποία μάλιστα πρέπει να θεωρούνται πρότυπα από τις υπόλοιπες μεμονωμένες οντότητες που οφείλουν να παραμείνουν τέτοιες και να μη μετασχηματιστούν ποτέ σε πολίτες με κοινωνική συνείδηση. Γι' αυτό και δε μας ενοχλεί, αρκετούς μάλιστα τους ευχαριστεί, η συμπεριφορά τής πολιτείας απέναντι στους οροθετικούς κρατούμενους. Εχουμε στοιχηθεί όλοι οι "αναμάρτητοι" και περιμένουμε τη σειρά μας για να πετάξουμε την πέτρα, αγνοώντας ή αδιαφορώντας για το ότι αυτό που εν τέλει πιάνουμε για να πετάξουμε δεν είναι κάτι άλλο από μπούμερανγκ...   

Αν υπάρχουν έντιμοι δημοσιογράφοι, δεν τους έχω γνωρίσει...

Είμαι δημοσιογράφος. Αδυνατώ, όμως, να υποστηρίξω πως είμαι έντιμος δημοσιογράφος. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν τα έχω πάρει για να βγάλω ή να μη βγάλω θέματα. Η εντιμότητα κάποιου δημοσιογράφου δεν κρίνεται, όμως, μόνο από το αν καταδέχεται να λαδώνεται με μαύρες σακούλες γεμάτες φρέσκο χρήμα. Αυτή είναι απλώς η επιφανειακή προσέγγιση της εντιμότητας. Η βαθύτερη είναι πολύ πιο σύνθετη και πολύ φοβάμαι πως από αυτό το "στρες τεστ" ελάχιστοι, για να μην πω κανένας, δημοσιογράφοι σε αυτήν τη χώρα είναι σε θέση να βγουν καθαροί...

Είναι λανθασμένη η αντίληψη πως οι δημοσιογράφοι γράφουμε ψέματα. Κάνουμε κάτι ακόμα χειρότερο. Γράφουμε τη μισή αλήθεια, αυτή που βολεύει τα αφεντικά μας, άμεσα κι έμμεσα, ή αυτή που δεν έρχεται σε αντίθεση με τα δικά μας οικονομικά ή ιδεολογικά συμφέροντα. Συντάσσουμε προτάσεις γεμάτες βεβαιότητες, χωρίς να αφήνουμε κανένα περιθώριο στην αμφιβολία να αναπνεύσει, αυτολογοκρινόμαστε για να είμαστε αρεστοί στους εκδότες μας, καταχωνιάζοντας τη "σχισματική" άποψη, απαξιούμε να προβούμε ακόμα και στη στοιχειώδη διασταύρωση μιας είδησης αν από αυτή τη διαδικασία κινδυνεύσει η απολυτότητα τού συμπεράσματος στο οποίο είχαμε καταλήξει πριν καν προβούμε στην έρευνα...

Αντιμετωπίζουμε το ρεπορτάζ σα να ήταν μια τυποποιημένη αμερικανική ταινία όπου οι "καλοί" δεν έχουν ούτε ίχνος κακίας και οι "κακοί" ούτε υποψία καλοσύνης. Αντί να παραθέτουμε αποκλειστικώς ντοκουμενταρισμένα γεγονότα, επεμβαίνουμε σε κάθε δεύτερη πρόταση για να υπενθυμίζουμε στον "ηλίθιο" αναγνώστη μας ποιός πρέπει να πιστέψει ότι είναι ο άγιος και ποιός ο διάβολος στην ιστορία μας, που είναι "κρίμα" να τη χαλάσουμε μόνο και μόνο γιατί δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα. Και ύστερα απορούμε που οι "ηλίθιοι" αναγνώστες, τους οποίους υποτίθεται πως υπηρετούμε αλλά στην ουσία εξαπατούμε μπροστά στα μούτρα τους, θεωρούν στις σχετικές δημοσκοπήσεις ακόμα και τους πολιτικούς πιο αξιόπιστους από τους δημοσιογράφους...

Οι δημοσιογράφοι έχουμε πολλές και, πιστέψτε με, πραγματικές δικαιολογίες για να μην κάνουμε καλά τη δουλειά μας. Οι διαπλεκόμενοι εκδότες, ο εργασιακός μεσαίωνας, η μόνιμη απειλή τής ανεργίας ή της δικαστικής δίωξης δεν είναι μυθεύματα που διακινούν συνωμοσιολόγοι γραφιάδες προκειμένου να κρύβουν τα ανομήματά τους. Διαλέξτε αυτούς που θεωρείτε τους πέντε καλύτερους ρεπόρτερ από κάθε ήπειρο του πλανήτη και βάλτε τους να εργαστούν για μια εβδομάδα σε ένα τυπικό ελληνικό δημοσιογραφικό μαγαζί, όπου με τρεις κι εξήντα, κι αυτές πληρωμένες μεταχρονολογημένα, το μόνο που δε σου έχουν ζητήσει ακόμα να κάνεις είναι διπλή περιστροφή γύρω από τον άξονά σου στον αέρα και να προσγειωθείς όρθιος όπως ο Ιωάννης Μελισσανίδης στην Ατλάντα. Στην καλύτερη περίπτωση θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά και στη χειρότερη θα ξεκινήσουν κακές συνήθειες στις οποίες δεν θεωρούσαν τους εαυτούς τους ικανούς να κατρακυλήσουν...

Ωραία όλα αυτά, αλλά εμείς τί κάνουμε; Οχι μόνο εξακολουθούμε να χορεύουμε στο ρυθμό που μας υποδεικνύουν, αλλά έχουμε και το θράσος να παριστάνουμε τους Δον Κιχώτες που πολεμούμε για να σώσουμε το πόπολο-Δουλτσινέα, για το οποίο έχουμε πείσει τους εαυτούς μας ότι είμαστε οι μοναδικοί που μπορούμε να του λύσουμε τα μάγια στα οποία είναι εγκλωβισμένο. Κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, το οποίο από μεγαλομανία έχουμε πιστέψει ότι πρόκειται για βουνό το οποίο θα μας προστατεύει για πάντα από το ξεσκέπασμα της υποκρισίας μας. Κατασκευάζουμε εχθρούς υπονομεύοντας τη λογική κι απαξιώνουμε φίλους υποτασσόμενοι σε αυλοκόλακες κι όλα αυτά στο όνομα ενός λειτουργήματος το οποίο έχουμε μετατρέψει σε μια χοάνη που ζέχνει από τη βρομιά και το φαρισαϊσμό...

Για όλα αυτά και για πολλά άλλα την επόμενη φορά που κάποιος μάς αποκαλέσει αλήτες και ρουφιάνους ας μη σπεύσουμε να τον τοποθετήσουμε αυτομάτως σε ένα κουτάκι μαζί με όλους τους άλλους κήνσορες της ηθικής που δήθεν επιζητούν αντικειμενική ενημέρωση αλλά προτιμούν να κλικάρουν στο μπούστο τής Ελ. Μενεγάκη. Μπορεί κι αυτός να ανήκει στους πολλούς, που αν τους ρωτήσουν σε γκάλοπ δηλώνουν πως βλέπουν πολιτικά ντοκιμαντέρ αλλά στην πραγματικότητα ξέρουν απέξω κι ανακατωτά όλους τους ήρωες των τηλεσαπουνιών. Το πρόβλημα όμως, αγαπητοί συνάδελφοι "Βρούτοι", δεν είναι στα αστέρια αλλά μέσα μας, που θα έλεγε κι ο σεξπιρικός Ιούλιος Καίσαρας...     

     

Ζωγραφίζουν Ποτάμια κι Ελιές για να κρύψουν τη νεκρή φύση τους...

Οταν ήμουν μικρός (μη ρωτάτε πόσα χρόνια έχουν περάσει!) και μαζί με δυο φίλους είχαμε φτιάξει μια, τρόπον τινά, τρομοκρατική οργάνωση την οποία αποκαλούσαμε "32 Φλεβάρη". Φυσικά δε σκοτώναμε ούτε χτυπούσαμε ανθρώπους ή ληστεύαμε τράπεζες για να γεμίσουμε το "επαναστατικό" μας ταμείο. Για την ακρίβεια, ήμασταν σε μια ηλικία που δεν πολυκαταλαβαίναμε τί σημαίνουν όλα αυτά. Το μεγαλύτερό μας αδίκημα, για το οποίο φοβόμασταν πως αν μας συλλάμβαναν θα μας έστελναν στο Τέξας για να μας κάνουν τηγανητούς σε κάποια ηλεκτρική καρέκλα, ήταν να κλέψουμε καμιά σοκολάτα από το μάρκετ, να πετάξουμε κανένα πορτοκάλι στις ρόδες διερχόμενων αυτοκινήτων, άντε να επισκεφτούμε κάποιο κατάστημα όπλων για να κάνουμε έρευνα αγοράς ως "μεγάλοι τρομοκράτες" που ήμασταν.

Δε σας γράφω όλα αυτά απλώς για να μοιραστώ το παρελθόν μου μαζί σας, αλλά γιατί όλη αυτή η φαιδρή ιστορία των Ποταμιών, των Ελιών, των 58, των 666, των Δημοκρατικών Πόλων κ.λπ. κλπ. μου θυμίζει έντονα την παιδική μας "32 Φλεβάρη". Οπως εμείς παριστάναμε τους καμπόσους μεταξύ συγγενών και φίλων, κάπως έτσι και οι ταριχευμένοι κεντροαριστεροί, τύπου Σημίτη-Βενιζέλου-Κουβέλη-Λοβέρδου, πιστεύουν ότι έχουν δημιουργήσει Κίνημα γιατί με αυτόν τον τρόπο τους διαφημίζει το MEGA. Κι αν εμείς είχαμε μια καλή δικαιολογία, ότι πηγαίναμε ακόμα στο δημοτικό, αλήθεια αυτοί τί έχουν πέρα από την θλιβερή τους διάθεση να πείσουν τους νταβατζήδες τους πως μπορούν ακόμα να τους φανούν χρήσιμοι;...

Ξέρετε τί με ενοχλεί ακόμα περισσότερο από το ότι τα ίδια πρόσωπα που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία παριστάνουν σήμερα τους μεταρρυθμιστές; Το ότι εμφανίζονται και σαν πολέμιοι του λαϊκισμού. Ποιοί; Οι ίδιοι οι οποίοι στήριξαν τις πολιτικές τους καριέρες σε αυτόν, που έταζαν προεκλογικά στο πόπολο τον ουρανό με τα άστρα για να του παραδίδουν καμένη γη μετά από κάθε τετραετία τους. Αν καθίσω να προσθέσω πόσα χρόνια διετέλεσε συνολικώς βουλευτές, υπουργοί και πρωθυπουργοί όλη αυτή η σύναξη πολιτικών ζόμπι τής "Ελιάς" το άθροισμα θα ξεπεράσει την ηλικία τού Γκάνταλφ από τον "Αρχοντα των Δαχτυλιδιών" και θα πλησιάσει αυτή του Κ. Μητσοτάκη.

Κι αν κάποιος ενδεχομένως να ισχυριστεί πως τα σκουριασμένα μυαλά δεν ταυτίζονται απαραιτήτως με τα γηρατειά αλλά τα συναντούμε και στα νιάτα, διαπίστωση με την οποία συμφωνώ, τον καλώ να μου παραθέσει έστω μία ιδέα των "ποταμίσιων" και των "ελαιοτριφτών" η οποία να είναι ριζοσπαστική. Και δεν αναφέρομαι, φυσικά, σε "πρωτοποριακές συλλήψεις" όπως η πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου, αλλά σε κάτι που να θυμίζει έστω και στην όψη Αριστερά και να χτυπά τη ρίζα τού κακού, όπως για παράδειγμα πολιτικές που θα ανακατανείμουν δικαίως τον πλούτο...

Αν όλοι αυτοί οι "κύριοι" ήταν ειλικρινείς, πρώτα από όλα με τον εαυτό τους, θα αυτοαποκαλούνταν αριστεροδεξιοί: δήθεν αριστεροί στην ιδεολογία και στη ρητορική τους, στην ουσία όμως δεξιότατοι στην πράξη. Γνωρίζουν, ωστόσο, ότι για να ξαναπλανέψουν το λαουτζίκο πρέπει να του πασπαλίσουν το δηλητήριο με αριστεροφροσύνη, γι' αυτό και πετούν και καμιά "σοσιαλδημοκρατία" στην θάλασσα μήπως και τσιμπήσουν τα ψάρια, όπως τσιμπούσαν τις περασμένες δεκαετίες.

Αυτός ο τόπος, όμως, δεν έχει ανάγκη από κεντροαριστερούς αριστεροδεξιούς αλλά από μια Αριστερά που να σταθεί στο ύψος τής ιστορικής ευθύνης που θα αναλάβει σε λίγο, σε πείσμα των μιντιαρχών οι οποίοι κρύβουν τις δημοσκοπήσεις-φέρετρα για τους εκλεκτούς τους. Σε αυτήν έχω στραμμένη τη ματιά μου, προσδοκώντας κάτι καλύτερο από μια επανάληψη των χειρότερων στιγμών τού πελατειακού κρατισμού, της αναξιοκρατίας και του κοινωνικού συντηρητισμού. Τους υπόλοιπους έτσι κι αλλιώς τους θεωρώ ήδη νεκρούς... 

"Γεννήθηκα 25 Οκτώβρη", ποιός θα μου απαγορεύσει να το κάνω βιβλίο;...

Η τρομοκρατία είναι μια πολύ σχετική έννοια κι ο ορισμός της εξαρτάται από ποιά μεριά τού λόφου αγναντεύεις την θέα. Είναι πολύ εύκολο να χαρακτηρίσουμε τρομοκράτη και να καταδικάσουμε για τις πράξεις του κάποιον που αφαιρεί ανθρώπινες ζωές με ένα 45άρι. Είναι άμεσο κι ορατό. Λίγοι, όμως, θα τολμήσουν να αποκαλέσουν τρομοκράτες, δίχως να θεωρηθούν γραφικοί, τον Γ. Στουρνάρα, τον Αδ. Γεωργάδη ή την Ολ. Τρέμη, για παράδειγμα, επειδή όταν κόβουν μισθούς και συντάξεις, επιβάλλουν τον ένα φόρο πάνω στον άλλο, βάζουν λουκέτο στη δημόσια υγεία ή προπαγανδίζουν τα συμφέροντα των ελίτ οδηγούν στον αργό και βασανιστικό θάνατο εκατομμύρια ελλήνων. Σύμφωνα με την επίσημη θεώρηση των πραγμάτων, την οποία επιβάλλουν στο λούμπεν προλεταριάτο όσοι κρατούν στα χέρια τους τη δύναμη του χρήματος, της εξουσίας και της πληροφόρησης, οι Στουρνάρες και οι Πρετεντέρηδες αυτού του κόσμου δικαιούνται να συγγράφουν και να εκδίδουν βιβλία. Αντιθέτως, οι Κουφοντίνες οφείλουν να παίρνουν στο τάφο τους τις αιτίες που τους ώθησαν να καταφύγουν στη βία πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα ανάτρεπαν ένα σάπιο σύστημα και θα έφερναν το σοσιαλισμό...

Σέβομαι την θέση τού Κ. Μπακογιάννη, ο οποίος μίλησε για ματωμένα λεφτά. Ο συγγραφέας σκότωσε τον πατέρα του και είναι φυσιολογικότατο να αισθάνεται ο γιος του δυσφορία για την έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου. Αν μη τί άλλο, εξάλλου, η εξάρθρωση (;) της 17Ν  και η αποκάλυψη των μελών της γκρέμισε το μύθο πως όσοι τη συναπάρτιζαν ήταν ένα κράμα Βλαντίμιρ Ιλιτς Λένιν και Τσε Γκεβάρα. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για μεγαλομανείς αριστερούς με αγάπη για τα όπλα, κάτι σαν κομμουνιστές Επιθεωρητές Κάλαχαν που στο θολωμένο τους μυαλό ειχαν πιστέψει ότι δολοφονώντας μερικούς αστούς όλη η γη θα γινόταν κόκκινη, κι όχι μόνο από το χυμένο αίμα. Σε σχέση, βεβαίως, με τα νέα "φρούτα" τής ένοπλης πάλης, οι Ξηροί και οι Γιωτόπουλοι μοιάζουν με στοχαστές ίσου βεληνεκούς με τον Μαρξ και τον Ενγκελς, ωστόσο είναι λογικό να φαίνεσαι συγκροτημένος όταν συγκρίνεσαι με το χάος.  Και, φυσικά, ο Λιβάνης δεν προχώρησε στην έκδοση του βιβλίου Κουφοντίνα για να ακουστεί και η άλλη πλευρά τής Ιστορίας, αλλά προφανώς για να "χεστεί στο τάλιρο". Στην Ελλάδα, άλλωστε, ο λαός δεν κινδύνευσε ποτέ από την τρομοκρατία, αλλά από την τρομολαγνεία κι από όσους τη διέσπειραν ή την αξιοποίησαν για να κάνουν περιουσίες ή για να διασώσουν τις υπάρχουσες. Μια πολύ προσοδοφόρα μπίζνα είναι κι αυτή...

Δε σέβομαι, ωστόσο, καθόλου όλους εκείνους που με αφορμή την έκδοση ενός βιβλίου βρίσκουν ευκαιρία να αποδείξουν πόσο πολύ υπολήπτονται τη δημοκρατία, που σε άλλες περιστάσεις και προκειμένου να λοιδορούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους παρουσιάζουν σαν κορώνα στο κεφάλι τους. Από πότε απαγορεύεται σε αυτήν τη χώρα η έκδοση βιβλίων από καταδικασθέντες για τρομοκρατία; Αν δεν θέλει κάποιος να διαβάσει το βιβλίο τού Κουφοντίνα, του έχω μια πολύ εύκολη λύση: όταν θα μπει σε ένα βιβλιοπωλείο, να προσπεράσει το συγκεκριμένο πόνημα και είτε να αγοράσει κάποιο άλλο βιβλίο ή να πει απλώς ένα γεια στους πωλητές και να συνεχίσει την ημέρα του ευχαριστημένος που εξακολουθεί να γνωριζει την επίσημη μόνο πλευρά τής Ιστορίας. Δε ζητώ να μελετάται το "Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη" στα σχολεία, αλίμονο όμως αν αποφασίσουμε πως το δικαίωμα στην ελευθεροτυπία περιορίζεται στα πολιτικώς ορθά συγγράμματα. Σε αυτό το πλαίσιο, θεωρώ πως κι ο "Αγών μου" του Χίτλερ θα έπρεπε να κυκλοφορεί και να διαφημίζεται ελεύθερα. Κι αυτό όχι γιατί θεωρώ πως ο Κουφοντίνας είναι της ίδιας πάστας άνθρωπος με τον αντιπροσωπευτικότερο μακελάρη τού 20ού αιώνα ή γιατί θαυμάζω το λεκτικό παραλήρημα του ψυχοπαθούς ιδεοληπτικού "πατέρα" τού Μιχαλολιάκου και του Κασιδιάρη, αλλά επειδή η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και ιδεοληψιών παρά μόνο από το ακριβώς αντίθετο...  

Πώς θα 'θελα να είχαμε μία και δύο κι εκατομμύρια Μελίνες...

Λένε ειρωνικά όσοι δεν έχουν καταφέρει πολλά ή ξέρουν ότι δεν θα κατορθώσουν κάτι σημαντικό στη διαδρομή τής δικής τους ζωής πως τα νεκροταφεία είναι γεμάτα αναντικατάστατους. Πίσω από αυτόν τον αφορισμό επιχειρούν να ωραιοποιήσουν τη δική τους μετριότητα, σνομπάροντας εμμέσως προσωπικότητες που δε μπορούν να φτάσουν ούτε στο μικρό τους δαχτυλάκι. Είναι προγονολατρία να ισχυριστώ, για παράδειγμα, πως θα προτιμούσα αν υπήρχε κάποιος πρώτος μεταξύ ίσων αυτός να ήταν ο Περικλής ή ο Θεμιστοκλής κι όχι ο Αντ. Σαχλαμαράς κι ο Β. Βενιζέλος; Αν σας έλεγα πως ο Χ. Χωμενίδης, ο Π. Τατσόπουλος κι όλοι οι υπόλοιποι κουλτουριάρηδες συγγραφείς τού Κολωνακίου δεν είναι σε θέση να γράψουν ούτε μια σελίδα που να αντιστοιχεί στο μεγαλείο των έργων τού Νίκου Καζαντζάκη θα ήμουν υπερβολικός; Αν σας αποκάλυπτα πως η συντριπτική πλειονότητα των σύγχρονων "έντεχνων" μουσικών μού προκαλεί πολλά χασμουρητά κι ελάχιστη από τη συγκίνηση που μου δημιουργεί η μουσική τού Μάνου Χατζιδάκη θα με αποκαλούσατε άμουσο; Ενδεχομένως, αλλά γιατί θυμόμαστε σήμερα με νοσταλγία τη Μελίνα Μερκούρη, 20 χρόνια μετά από τον θάνατό της; Γιατί ήταν σπουδαία ηθοποιός, με βάση τεχνικά κριτήρια, ή αξεπέραστη υπουργός Πολιτισμού, στηρίζοντας την κρίση μας σε πολιτικάντικους όρους; Οχι, κυρίες και κύριοι. Τη νοσταλγούμε γιατί σπανίζουν στις ημέρες μας οι προσωπικότητες που ζουν και πολιτεύονται με πάθος και είναι την ίδια ώρα τόσο ελληνίδες όσο και κοσμοπολίτισσες...

Ζούμε σε μια χώρα η πλειονότητα των κατοίκων τής οποίας είναι είτε ελληναράδες είτε ξενόδουλοι. Στη μια γωνιά τού δρόμου ακούς ανθρώπους που κομπάζουν για την εθνικότητά τους, βροντοφωνάζουν "σαν την Ελλάδα δεν έχει" όταν το πιο μακρύ ταξίδι τους είναι για σουβλάκι στον Ισθμό ή για γαλακτομπούρεκο στα Καμένα Βούρλα και υποτιμούν όλους τους άλλους λαούς γιατί "φυσικά" ο περιούσιος, ο εκλεκτός τού θεού, είναι ο ελληνικός. Και η άλλη γωνιά τού δρόμου είναι γεμάτη από αυτούς που περιμένουν κάποιον ξένο προστάτη να τους πιάσει από το χέρι και να τους περάσει απέναντι. Διαφωνούν μονάχα στην εθνικότητα του σωτήρα: άλλοι προτιμούν τους αμερικανούς, αρκετοί τους γερμανούς και οι περισσότεροι το ξανθό γένος που κατοικεί στη Ρωσία και το οποίο ύστερα από τους ουκρανούς θα έρθει και στη Μεσόγειο για να μας απαλλάξει από τους αλλόδοξους. Γι' αυτό και η Μελίνα ξεχώριζε σαν τη μύγα μέσα στο γάλα: γιατί δήλωνε κι αισθανόταν υπερήφανη που ήταν ελληνίδα την ίδια στιγμή που σεργιάνιζε στις γειτονιές τού κόσμου με την άνεση του ανθρώπου που μπορεί να χτίσει οπουδήποτε μια πατρίδα όταν η δική της, της φέρεται άσχημα, όπως είχε φερθεί πολλές φορές η Ελλάδα στη Μερκούρη. Αυτό θα έλειπε άλλωστε...

Η Μελίνα δεν ήταν, βεβαίως, αγία ούτε απέφυγε τα λάθη. Κι όσο ισχυρότερη μια προσωπικότητα τόσο εντονότερη είναι και η αντανάκλαση των σφαλμάτων της, αλλά και η υπενθύμιση της άυλης παρουσίας της. Ούτε η ίδια, εξάλλου, ζήτησε ποτέ από κανένα να τη συμπεριλάβει στο ορθόδοξο εορτολόγιο ούτε, πολύ περισσότερο, της καιγόταν καρφί για το πώς ήθελαν οι άλλοι γύρω της να ζει. Κι αν πρέπει οπωσδήποτε κάθε άνθρωπος που έχει βρεθεί κάτω από τα φώτα τής ράμπας να περνά ένα μήνυμα σε αυτούς που τον χειροκροτούν εκστασιασμένοι, η παρακαταθήκη τής Μερκούρη και της κάθε Μερκούρη που η λήθη δε μπόρεσε να αφανίσει από το συλλογικό μνημονικό δεν είναι άλλη από την αξία τής ελεύθερης, αδάμαστης φύσης η οποία θα κάνει αυτό που θέλει δίχως να λογαριάσει συνέπειες, εχθρούς ή πληγωμένες καρδιές που θα αφήσει στο πέρασμά της. Γι' αυτό και η Ελλάδα κρατά σήμερα μια σιωπηλή ενός λεπτού σιγή στη μνήμη τής Μελίνας. Γιατί σε αυτά τα 20 χρόνια που έχουν περάσει από το χαμό τής "Στέλλας", της "Ιλιας", της "Φαίδρας" έχουν λιγοστέψει ακόμα περισσότερο σε αυτόν τον τόπο τα σημεία αναφοράς, ενώ τα νεκροταφεία έχουν πράγματι πλημμυρίσει από αναντικατάστατους...   


   

Τα εμέσματά σου σε στοχοποιούν Φαήλο και κανένας άλλος...

Αν σας έλεγα πως οι μαυρούληδες είναι ντίλερ μαφιόζων, πως οι φλούφληδες-αριστερούληδες αναβοσβήνουν τα Κοχίμπα στην πλατεία Κολωνακίου ή σας προέτρεπα να μου στείλετε τον νεκρό από το κρύο πατέρα σας για να τον βάλω σε μια κούτα πώς θα χαρακτηρίζατε τις κουβέντες μου και το φορέα τους; Ως ένα φιλήσυχο αστό-πρεσβευτή τής κοινωνικής ειρήνης; 'Η, μήπως, ως ένα φασιστοειδές υποκείμενο με αμετροεπή λόγο που ναι μεν δεν το παραδέχεται δημοσίως αλλά κρυφοθαυμάζει τον Μιχαλολιάκο, τον Κασιδιάρη και τους υπόλοιπους χιμπαντζήδες με τα μαύρα; Κι αν, μάλιστα, μαθαίνατε πως είμαι κολλητός τού πρωθυπουργού τής χώρας και στενός σύμβουλός του, θα επιμένατε να θεωρείτε πως τα άκρα δεν κατοικοεδρεύουν στο Μέγαρο Μαξίμου;...

Οσοι διατηρούν ακόμα κάποια φαιά ουσία στο κεφάλι τους αντιλαμβάνονται πόσο άστοχη ήταν η εμπρηστική επίθεση σε βάρος τού Φ. Κρανιδιώτη. Τί έχει να ωφεληθεί ο αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη από την απόπειρα εκφοβισμού, γιατί αυτό ήταν βεβαίως κι όχι δολοφονική πρόθεση όπως κλαψουρίζει στα μίντια ο "άντρακλας" Κρανιδιώτης, ενός ακροδεξιού πολιτευτή, ακόμα κι αν αυτός παίζει με το κουβαδάκι του στην πρωθυπουργική αυλή και πετά τη λάσπη του σε όποιον δεν του αρέσει η φάτσα του; Τίποτα. Το πολύ πολύ να προκάλεσε συμπάθεια για ένα πρόσωπο που αν θέλω να είμαι πολιτικώς ορθός θα χαρακτήριζα αμφιλεγόμενο αλλά αν δεν κατάπνιγα τα ειλικρινή μου αισθήματα θα αποκαλούσα γκεμπελίσκο. Αλίμονο, όμως, αν πάρω στα σοβαρά έστω και για ένα λεπτό την επιχειρηματολογία Κρανιδιώτη πως για την επίθεση που δέχθηκε το γραφείο του ευθύνεται η στοχοποίησή του από την Αριστερά. Αν ήθελες Φαήλο μου να μην ασχολείται κανένας μαζί σου, ας κρατούσες το στοματάκι σου κλειστό ώστε να μη βγαίνουν από αυτό μισαλλόδοξα εμέσματα κάθε φορά που το ανοίγεις. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, να ισχυρίζεσαι πως η Χρυσή Αυγή στη χειρότερη περίπτωση κάνει αντιποίηση αρχής και να περιμένεις την Αριστερά να σου σφίγγει το χέρι και να σου λέει "συνέχισε Φαήλο τον καλό αγώνα γα το ξέπλυμα των νεοναζί"...

Δεν ξέρω ποιός έβαλε τα γκαζάκια στο γραφείο Κρανιδιώτη. Στην θέση, εξάλλου, του εθνικιστή και πολλάκις αποτυχημένου πολιτευτή δεν θα ήμουν και τόσο σίγουρος ότι όποιος το έκανε είναι ιδεολογικός μου αντίπαλος κι όχι κάποιος βολικός προβοκάτορας του συστήματος. Το ανησυχητικότερο, ωστόσο, είναι πως τύποι σαν και λόγου του συνδιαμορφώνουν τη σκοταδιστική πολιτική Σαμαρά σε μια σειρά κοινωνικών ζητημάτων, από τη μετανάστευση και την ιθαγένεια μέχρι τον θρησκευτικό φανατισμό και την εμφυλιοπολεμική ρητορική. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ακραίες φωνές και γκροτέσκες φιγούρες. Μόνο που αυτές δεν εκφράζουν την επίσημη γραμμή τής αξιωματικής αντιπολίτευσης όπως συμβαίνει στη Ν.Δ. με τους Κρανιδιώτηδες, τους Μουρούτηδες και τους Λαζαρίδηδες. Ποιός θα το περίμενε κάποτε πως το εθνοκάπηλο παρεάκι τού Δικτύου 21 θα κυβερνούσε τη χώρα; Κι όμως το ζήσαμε κι αυτό στην Ελλάδα των μνημονίων. Το μόνο που με παρηγορεί, είναι πως δεν θα χρειαστεί να το ανεχόμαστε για πολύ ακόμα. Κοντός ψαλμός εκλογές γαρ... 

 

Θείε Σαμ, ο ρώσος ανιψιός σου είναι φτυστός εσύ...

"Η Ρωσία δε μπορεί να συμπεριφέρεται σα να βρισκόμαστε στο 19ο αιώνα". Ποιός το λέει αυτό; Οι κορεάτες, οι βιετναμέζοι, οι λατινοαμερικανοί, οι ιρακινοί, οι αφγανοί, οι λίβυοι ή, μήπως, οι σύριοι; Κι όμως, δεν ειπώθηκε από κανέναν από αυτούς τους λαούς που έχουν γνωρίσει από πρώτο χέρι τί σημαίνει να είσαι θύμα τού ιμπεριαλισμού. Ειπώθηκε από τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι. Ναι, των ΗΠΑ που έχουν το "κόπιραϊτ" του ιμπεριαλισμού τα τελευταία 60 χρόνια. Γι' αυτό και τα επιχειρήματά τους σε βάρος τής ρωσικής εισβολής στην Κριμαία αντιμετωπίζονται με σαρκασμό από τη διεθνή κοινότητα. Οπως στο σπίτι τού κρεμασμένου δε μιλούν για σκοινί, έτσι και στον οίκο τού ιμπεριαλιστή είναι προκλητικό να κατηγορούν τους άλλους για επιθετικότητα. Ο Βλ. Πούτιν, άλλωστε, δεν αντέγραψε την καουμπόικη πολιτική του από κάπου αλλού παρά από τα αμερικανικά γουέστερν, τα οποία όλες αυτές τις δεκαετίες δε γυρίστηκαν μόνο στα χολιγουντιανά στούντιο. Λήψεις τους, με "ερασιτέχνες" ηθοποιούς και πραγματικούς νεκρούς, λήφθηκαν και σε διάφορες γωνιές τού πλανήτη, στις οποίες ο θείος Σαμ απαγόρευσε στους λαούς να επιθυμούν κάτι άλλο από κυβερνήσεις που να είναι υποτακτικές σε αυτόν. Οπως και στην Ελλάδα δηλαδή...

Η Ρωσία, εξάλλου, δε χρειάστηκε να πάει μακριά για να αντιγράψει το μοντέλο τού δικού της ιμπεριαλισμού. Απλώς δανείστηκε τις πρακτικές της από τις χειρότερες στιγμές τής αμερικανικής ιστορίας. Κι αν μη τί άλλο στην Κριμαία και στην ανατολική Ουκρανία ζουν περισσότεροι ρωσόφωνοι από όσοι αγγλόφωνοι στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ ή στη Συρία. Οι αμερικανοί, επίσης, είχαν πρωτοστατήσει στην ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου με τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούν σήμερα οι ρωσόφωνοι ουκρανοί για να αυτονομηθούν από το Κίεβο και τα οποία καταδικάζονται από την Ουάσιγκτον. Ετσι δεν είναι;...

Η Ουκρανία γίνεται, "απλώς", ο τελευταίος κρίκος στην αλυσίδα των κρατών-μπανανιών τα οποία έχουν μετατραπεί σε "πεδία βολής που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι". Και φυσικά γι' αυτό δεν ευθύνονται μόνο η ρωσική αρκούδα ή ο αμερικανικός βούβαλος, αλλά και τα βατράχια που πιστεύουν ότι θα σωθούν μόνο αν δεχθούν να ποδοπατηθούν από έναν ή κι από τους δύο γίγαντες. Γι' αυτό και οι ουκρανοί θύμισαν τόσο πολύ τους έλληνες στο Β. Βενιζέλο ώστε τον παρακίνησαν να τους συμβουλεύσει να δεχθούν να ακολουθήσουν το δρόμο των μνημονίων για να γλιτώσουν από την οικονομική κρίση που τους ζώνει. Οπως "γλίτωσαν", δηλαδή, και οι έλληνες...

Το σκηνικό που έχει στηθεί στην Ουκρανία είναι μια θλιβερή απομίμηση του Ψυχρού Πολέμου, κατά τη διάρκεια του οποίου και παρά τις μεμονωμένες κρίσεις ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Σοβιετική Ενωση είχαν διανοηθεί ποτέ ότι θα έφταναν την κατάσταση τόσο πολύ στα άκρα ώστε να αναγκαστούν να προκαλέσουν τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ζούμε και σήμερα ένα ακόμα παιχνίδι εξουσίας ανάμεσα σε δύο υπερδυνάμεις που γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν είναι τόσο ισχυρές όσο θέλουν τον υπόλοιπο πλανήτη να πιστεύει ότι είναι. Θυμίζουν όλο και πιο πολύ τον κινηματογραφικό "Ζήκο" του Κώστα Χατζηχρήστου, που όλο είχε λυμένο το ζωνάρι του για καυγά, αλλά δεν είχε σκοπό να εμπλακεί σε κάποια αψιμαχία με αβέβαιο αποτέλεσμα. Βεβαίως, οι προβοκάτσιες πάντοτε ελλοχεύουν και μια μεμονωμένη ντουφεκιά μπορεί να αναγκάσει τους δύο αντιπάλους να ανταποδώσουν και να εμπλακούν σε έναν ακόμα αχρείαστο πόλεμο. Γι' αυτό και καλό είναι να σταματήσει εδώ και τώρα αυτό το "αστειάκι" πριν διαπιστώσουμε με το δύσκολο τρόπο πως αυτοί που διαφεντεύουν τις τύχες τού πλανήτη δεν είναι σοφότεροι από δυο αγοράκια που πλακώνονται στην προσπάθειά τους να πείσουν ότι είναι αντράκια...