Οταν Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ επικαλούνται την ηθική το δίκαιο τραβά τα μαλλιά του...

Μπορεί κάποιος να σε αποκαλέσει λαμόγιο, ψεύτη, απατεώνα ή με οποιοδήποτε άλλο "κοσμητικό" επίθετο. Πότε έχεις υποχρέωση να προσβληθείς; Μόνο όταν αυτός που σε κατηγορεί είναι κάποια προσωπικότητα άξια λόγου, αν ο ίδιος αποτελεί πρότυπο ηθικής κι επομένως δικαιούται να πετά τη λίθο τού αναμάρτητου στους αμαρτωλούς. Αν, όμως, εκείνος που σε καταγγέλλει είναι πιο σάπιος κι από το βασίλειο της Δανιμαρκίας, τότε υποτιμάς τον εαυτό σου αν μπεις στη διαδικασία να του απολογηθείς, πόσω μάλλον όταν ο ουρανός πάνω από το κεφάλι σου είναι καθαρός. Γι' αυτό και τα τελευταία κόμματα σε όλο τον πλανήτη που διαθέτουν την ηθική υπεροχή ώστε να δείχνουν με το δάχτυλο την κυβέρνηση της Αριστεράς είναι η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Ο πάλαι ποτέ δικομματισμός είναι βουτηγμένος σε σκάνδαλα και σκανδαλάκια, τα περισσότερα εκ των οποίων ξεπλύθηκαν μέσα από κοινοβουλευτικές, συχνότερα, και δικαστικές, σπανιότερα, διαδικασίες. Κατανοώ σήμερα την πολιτική τους αμηχανία, τη μάταιη προσπάθειά τους να πείσουν ότι η χώρα δεν καταστράφηκε από τις πολιτικές 40 χρόνων αλλά του τελευταίου εξαμήνου. Είναι ντροπή, ωστόσο, να έχουν κάνει παντιέρα τους, με συμμάχους τους τα μιντιακά παπαγαλάκια, το σχέδιο έκτακτης ανάγκης Τσίπρα-Βαρουφάκη στην περίπτωση που οι ευρωπαίοι μας πετούσαν στα βράχια...

Η αντιπολίτευση γνωρίζει ότι αν θέλει να έχει πολιτικό μέλλον οφείλει να καταρρίψει την ηθική υπεροχή τής κυβέρνησης της Αριστεράς. Από τη στιγμή που ξέρει ότι στη ντουλάπα της κρύβει πολλούς, μα πάρα πολλούς σκελετούς, τους οποίους είναι αδύνατο να κρύβει για πάντα, έχει περάσει σε μια χυδαία αντεπίθεση στοχοποιώντας ανθρώπους όπως ο Γιάνης Βαρουφάκης και η Νάντια Βαλαβάνη, τους οποίους μπορείς να κατηγορήσεις για πολιτικά λάθη κι ανεπάρκειες αλλά είναι τουλάχιστον άδικο να χαρακτηρίσεις κλέφτες και λωποδύτες. Το αυτονόητο, η κατάστρωση δηλαδή ενός σχεδίου άμυνας όταν ο εχθρός έχει δημοσιοποιήσει την πρόθεσή του να σε τσακίσει, αποκαλείται εσχάτη προδοσία, την ίδια ώρα που έχει ποινικοποιηθεί η οικογενειακή ευθύνη, λες και κάθε υπουργός πρέπει να είναι υπόλογος και για τις πράξεις συγγενών του, ακόμα κι αν αυτές συμβαδίζουν με τις αντίστοιχες εκατομμυρίων ελλήνων και δεν παραβιάζουν τη νομιμότητα. Ναι, κάθε βουλευτής και υπουργός οφείλει να έχει τα λεφτά του στις ελληνικές τράπεζες. Είναι στοιχειώδης υποχρέωσή τους όταν καλούν τους υπόλοιπους πολίτες να στηρίξουν το εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Είναι, ωστόσο, συκοφαντικό να βλέπουν εσωτερική πληροφόρηση όταν, για παράδειγμα, η μητέρα Βαλαβάνη έκανε ό,τι έκαναν κι εκατομμύρια ελλήνων υπό το φόβο των εξελίξεων...

Ολα αυτά δεν σημαίνουν πως κατά τη διάρκεια των τελευταίων έξι μηνών δεν έχουν καταγραφεί φάουλ στο επίπεδο της διαφάνειας και της αξιοκρατίας. Οι προσλήψεις συγγενών και φίλων, έστω κι αν δεν είναι εκτεταμένες κι έστω κι αν δεν είναι όλες αναξιοκρατικές, δεν περιποιούν τιμή. Η γυναίκα τού Καίσαρα δεν πρέπει, απλώς, να είναι τίμια αλλά και να φαίνεται κιόλας. Ετσι κι αλλιώς, πάντως, η εντιμότητα του πολιτικού συστήματος θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη και να κρίνεται αποκλειστικώς από την ικανότητά του να δίνει λύσεις για τους κατοίκους αυτού του τόπου. Το ότι στην Ελλάδα θεωρούμε ύψιστο προτέρημα την ηθική ακεραιότητα ενός πολιτικού, το οποίο πρέπει να επιβραβεύεται στην κάλπη, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα των παθογενειών σε αυτόν τον τόπο. Πώς, όμως, να διορθωθεί η κατάσταση από τη μία ημέρα στην άλλη όταν η φαύλη αντιπολίτευση κάνει σημαία της τη δήθεν διαφθορά υπουργών τής σημερινής κυβέρνησης αντί να προβαίνει τουλάχιστον στην αυτοκριτική της; Αν θέλει να επιπλεύσει καλό είναι να αλλάξει αμέσως αφήγημα γιατί είναι αστείο να πιστεύει ότι θα ξαναβρεθεί στον αφρό παριστάνοντας τη Μητέρα Τερέζα στον ελληνικό λαό. Αν δεν το έχει καταλάβει ακόμα, της το επισημαίνω: γι' αυτό βρίσκεται σήμερα στα αντιπολτευτικά έδρανα.. 



  

Ο Τσίπρας δεν μας έκανε "βασίλισσες" αλλά δεν είναι προικοθήρας...

"Θα σ' έχω βασίλισσα"! Ποιός δεν το έχει πει έστω και μια φορά για να κατακτήσει τη γυναίκα τής καρδιάς του; Το ότι στη συνέχεια η κοινή ζωή δεν μοιάζει με καρτ ποστάλ από το παλάτι τού Μπάκιγχαμ δεν σημαίνει απαραιτήτως πως αυτός που υποσχέθηκε μεγαλεία έλεγε ψέματα ή πως δεν προσπάθησε για να τα κάνει πραγματικότητα. Φυσικά παντού και πάντοτε υπάρχουν προικοθήρες, που από την αρχή η στόχευσή τους ήταν απολύτως ιδιοτελής. Αν όμως κάποιος άνδρας ναι μεν δεν έχει κατορθώσει να φορέσει τιάρα στη σύντροφό του αλλά της έχει εξασφαλίσει έναν όσο το δυνατό πιο άνετο βίο, τότε δύσκολα μπορεί να τον κατηγορήσει ακόμα και η πεθερά του για απατεώνα. Το ίδιο, πάνω κάτω, ισχύει και στην πολιτική, στην οποία τα αναγκαία ψεύδη είναι μέρος τής καθημερινότητάς της...

Αυτός ο τόπος έχει ζήσει πολλούς λαοπλάνους οι οποίοι υπόσχονταν φύκια για μεταξωτές κορδέλες γνωρίζοντας ότι είναι αδύνατο να τις παραδώσουν ή χωρίς να είναι καν αυτή η προτεραιότητά τους. Ανήκει ο Αλέξης Τσίπρας σε αυτήν την κατηγορία; Οχι! Ναι, είπε πως θα έσκιζε το μνημόνιο και θα το καταργούσε με ένα νόμο κι ένα άρθρο, αλλά δεν το έπραξε. Η κεφαλαιώδης διαφορά του, ωστόσο, από τους προηγούμενους είναι πως αγωνίστηκε μέχρι και τη διαδικασία των πέναλτι για να κερδίσει το ματς. Κανένας δεν φτάνει σε αυτό το σημείο αν δεν έχει πιστέψει στη νίκη και στο δίκαιο των θέσεών του. Κι αν στο τελευταίο χτύπημα πετάξαμε τη μπάλα στα περιστέρια, ας ξέρουν κι αυτοί που θεωρούν τον πρωθυπουργό προδότη πως το ματσάκι έχει ρεβάνς και πως, τέλος πάντων, αν δεν μπόρεσε να προσφέρει τώρα στον ελληνικό λαό τον ουρανό με τα άστρα, όπως του υποσχέθηκε για να κερδίσει την αγάπη του για την οποία οι άλλοι δεν ενδιαφέρονταν παρά μόνο για το φόβο του, τουλάχιστον ας του δώσουν την ευκαιρία να παλέψει για την αξιοπρέπειά του, πόσω μάλλον όταν δεν βλέπω κάποια άλλη λύση τής προκοπής...

Ούτε στη δημοκρατία ούτε στην οικονομία υφίστανται μονόδρομοι. Η εσωκομματική αντιπολίτευση στο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, δείχνει να αγνοεί κάτι πολύ σημαντικό: πως η ελληνική κυβέρνηση είναι η μοναδική αριστερή σε μια νεοφιλελεύθερη Ευρώπη. Βρίσκεται, δηλαδή, στο τερέν ένας πολύ καλά οργανωμένος αντίπαλος που γνωρίζει χρόνια κάθε ίντσα τού γηπέδου και γι' αυτό του είναι πολύ πιο εύκολο να κερδίζει. Τα πάντα όμως αλλάζουν, αρκεί να μην ταυτίζουμε τις ήττες με προδοσίες κι αν είμαστε διατεθειμένοι να βλέπουμε το δάσος κι όχι αποκλειστικώς το δένδρο. Μετά από δεκαετίες η Αριστερά διαθέτει έναν ηγέτη ο οποίος έχει την ικανότητα να συγκινεί ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού, ο οποίος αναγνωρίζει τα λάθη του και μοιάζει διατεθειμένος να μην τα επαναλάβει κι ο οποίος προκάλεσε ήδη τις πρώτες ρωγμές στον θατσερισμό. Οι πρωθυπουργοί, άλλωστε, είναι άδικο να κρίνονται σε χρονικό διάστημα μόλις έξι μηνών κατά τη διάρκεια των οποίων, μάλιστα, ο συγκεκριμένος έπαιζε καθημερινώς παρτίδες με τη χρεοκοπία κι έφτασε στο σημείο να μην πληρώσει και δόση στο ΔΝΤ και να καταφύγει στο δημοψήφισμα προκειμένου να εξαντλήσει τις διαπραγματευτικές αντοχές τής χώρας ...

Ο ΣΥΡΙΖΑ φυσικά και δεν πρέπει να μετασχηματιστεί σε αρχηγικό κόμμα. Από την άλλη, πάντως, είναι πλέον κάτι παραπάνω από απαραίτητο να ανοίξει τις πόρτες του στην κοινωνία που τον στηρίζει, να αντλήσει τη δύναμή του από αυτή και μαζί της να πολεμήσει την ολιγαρχία. Οσοι δεν το ασπάζονται προς τέρψη μιας θολής ιδεολογικής καθαρότητας κι ενός κομματικού αυτισμού είναι εντιμότερο να αποχωρήσουν, να φτιάξουν το δικό τους κόμμα, να καταθέσουν επιτέλους μια πρόταση η οποία να περιέχει στοιχειώδη οικονομετρικά στοιχεία και να κριθούν για όλα αυτά από τον ελληνικό λαό στο φως αντί να κρύβονται πίσω από την υπογραφή τού Αλέξη Τσίπρα. Σε διαφορετική περίπτωση, επιλέγουν εκόντες άκοντες τις απολαύσεις τής εξουσίας σε συνδυασμό με την ανευθυνότητα του θεατή στην εξέδρα. Πόσο αριστερό είναι, αλήθεια, αυτό;...      



  

Ζούμε στη χώρα όπου ποινικό αδίκημα δεν είναι τα θαλασσοδάνεια της "Καθημερινής" αλλά ο ναρκισσισμός ενός άξιου ανθρώπου...

Είναι απάνθρωπο, είναι κτηνώδες, είναι αηδιαστικό. Εκείνοι που οδήγησαν τη χώρα στα μνημόνια με τις ανερμάτιστες μεροληπτικές υπέρ τής άρχουσας τάξης πολιτικές τους και οι οποίοι στη συνέχεια μετέτρεψαν την τραγωδία σε οικονομική γενοκτονία έχουν το απύθμενο θράσος να χρησιμοποιούν αχυρανθρώπους για να γελοιοποιούν, να συκοφαντούν και να μηνύουν τον Γιάνη Βαρουφάκη για εσχάτη προδοσία επειδή, κατ' εντολή Μαξίμου, έπραξε το αυτονόητο: κατάρτισε ένα Σχέδιο Β' στην περίπτωση που αποτύγχανε η διαπραγμάτευση. Οταν οι ξένοι έχουν "Plan Β" είναι δείγμα προνοητικότητας, αλλά όταν επιχειρεί να το σχεδιάσει η ελληνική κυβέρνηση αποτελεί ποινικό αδίκημα για τους απανταχού γερμανοτσολιάδες. Η "Καθημερινή", για παράδειγμα, κι όλα τα υπόλοιπα μίντια του Ομίλου Αλαφούζου καταγγέλλουν καθημερινώς τους έλληνες γιατί έζησαν πάνω από τις δυνατότητές τους. Δεν λένε, ωστόσο, κουβέντα για το ότι και στα χρόνια τής κρίσης έλαβαν τα ίδια τραπεζικά θαλασσοδάνεια μερικών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ τα οποία βεβαίως δεν θα είχαν δοθεί ποτέ αν επρόκειτο για μια πραγματικά καινοτόμα "startup" επιχείρηση...

Βλέπετε, μια νεοφυής εταιρεία που είναι σε θέση να προσφέρει υγιείς θέσεις εργασίας και να οδηγήσει στην ανάπτυξη δεν μπορεί να εκβιάσει, να απειλήσει, να προπαγανδίσει, να χυδαιολογήσει, να ψευδολογήσει μέσα από γραπτά, ραδιοφωνικά ή τηλεοπτικά εμέσματα ώστε να υπάρχει λόγος για το σύστημα της διαπλοκής να τη χρηματοδοτήσει. Κι έτσι έρχεται σήμερα η νεοφιλελεύθερη φυλλάδα να παραδίδει μαθήματα ηθικής κι ελεύθερης οικονομίας και να επιτίθεται στον υπουργό Οικονομικών γιατί χρειάζεται να χακάρει για να έχει πρόσβαση στα ΑΦΜ που εκδίδει το υπουργείο... Οικονομικών!Την ίδια ώρα, οι κήνσορες της κάθαρσης αφήνουν στο απυρόβλητο τη γενική γραμματέα δημοσίων εσόδων, η οποία ως μεγαλοστέλεχος της PwC βοήθησε στο στήσιμο του συστήματος φοροδιαφυγής στο Λουξεμβούργο ("Lux Leaks"). Οι σαμαροβενιζέλοι, δηλαδή, έβαλαν το λύκο να φυλά τα πρόβατα, αλλά εμείς κυνηγούμε αυτόν που ήθελε να προστατέψει το μαντρί...

Αυτοί που επί 40 χρόνια χάιδευαν μια ελίτ που νομιμοποίησε την άδικη κατανομή τού πλούτου, την αναξιοκρατία, το νεποτισμό, την κομματοκρατία, το ρουσφέτι, την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, τη διαπλοκή, τα σκάνδαλα και τη διαφθορά, αυτοί που εξύμνησαν τους καραμανλήδες, τους παπανδρέου, τους μητσοτάκηδες και τους σημίτηδες έρχονται σήμερα σαν άλλες σαλώμες κι απαιτούν το κεφάλι επί πίνακι ενός ανθρώπου που έγινε πολιτικός μόλις πριν έξι μήνες, ενός φτασμένου επιστήμονα που οι συνάδελφοί του τον ακούνε με δέος αλλά ο οποίος στην Ελλάδα θεωρείται από ορισμένους σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι. Δεν μου κάνει εντύπωση αφού ζούμε σε μια χώρα που κάποτε έδωσε στον Σωκράτη να πιει το κώνειο, που έστελνε αξιωματούχους στη Στοκχόλμη για να μην πάρει ο Νίκος Καζαντζάκης το Νόμπελ Λογοτεχνίας, που φυλάκισε τον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος κλείνει σήμερα τα 90, και που τώρα εξορίζει τα καλύτερα μυαλά της για να μην χάσει ούτε ευρώ το κατεστημένο. Δεν παραξενεύομαι, επομένως, που τιμητές τού πρώην υπουργού είναι τύποι όπως ο τηλεπωλητής βιβλίων τής κακιάς ώρας Αδ. Γεωργιάδης. Ηταν, είναι και θα είναι ίδιον των μέτριων να λασπολογούν τους άξιους...

Εχουν αναγάγει τον όποιο ναρκισσισμό τού Βαρουφάκη σε αδίκημα πολύ βαρύτερο της φούσκας τού χρηματιστηρίου ή των μιζών για τα εξοπλιστικά και για τη Siemens. Τον χαρακτηρίζουν ψυχοπαθή ακόμα και σύντροφοί του γιατί έτσι πιστεύουν ότι προστατεύουν τον Αλέξη Τσίπρα. Ας γνωρίζουν, ωστόσο, όλοι αυτοί πως αν στείλουν τον Γιάνη στο Ειδικό Δικαστήριο απέξω θα είναι πέντε εκατομμύρια έλληνες που θα τον χειροκροτούν. Αμφιβάλλω αν θα είναι πάνω από μερικές εκατοντάδες εκείνοι που θα συμπαρασταθούν στον αρχιερέα τής διαπλοκής, για παράδειγμα, ή στον τουρίστα τής Ραφήνας ή στο ρεζίλη των Παπανδρέου αν κι όταν με το καλό αποφανθεί η Δικαιοσύνη για τα αμαρτήματά τους.  Κι αυτό γιατί το λαϊκό ένστικτο ξέρει να διακρίνει αυτούς που προσπαθούν για το καλό των πολλών κι ας αποτυγχάνουν από εκείνους που σκύβουν μια ζωή το κεφάλι για να μην χάνουν τα προνόμια που τους παραχωρεί η ολιγαρχία. Συμβουλεύω, επομένως, τους διάφορους κανίβαλους να είναι περισσότερο προσεκτικοί για τα δικά τους συμφέροντα γιατί η βρόμικη επίθεσή τους στον Βαρουφάκη είναι πιθανότερο να τον μετατρέψει στον επόμενο πρωθυπουργό παρά σε πολιτικό πτώμα...  





 

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μακροημερεύσει μόνο αν διασπαστεί...

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να πραγματοποιηθεί όσο πιο άμεσα είναι δυνατό, πριν η σχιζοφρένεια γίνει ανίατη. Η ενότητα ενός κόμματος δεν μπορεί να θεωρείται αυτοσκοπός όταν είναι πλέον ολοφάνερο ότι οι δύο βασικοί πυλώνες του έχουν εντελώς διαφορετική άποψη για το μέλλον τού τόπου. Για την Αριστερή Πλατφόρμα και τους συνοδοιπόρους της η επιστροφή στη δραχμή δεν είναι "Plan Β" αλλά "Plan A". Αδυνατώ, επομένως, να ασπαστώ το επιχείρημα της ομάδας Λαφαζάνη πως αυτή έχει μείνει πιστή στις προγραμματικές δεσμεύσεις τού ΣΥΡΙΖΑ όταν σε αυτές αποκλειόταν η αλλαγή νομίσματος...

Πράγματι, η κυβέρνηση της Αριστεράς είχε υποσχεθεί κατάργηση των μνημονίων, όπως όμως επίσης και τον ευρωπαϊκό δρόμο τής χώρας. Να υπενθυμίσω ότι, προσώρας τουλάχιστον, δεν έχει υπογράψει τρίτο μνημόνιο και καλό θα είναι να περιμένουμε την κατάληξη της διαπραγμάτευσης, η οποία μπορεί να κρύβει εκπλήξεις. Ας υποθέσουμε, ωστόσο, πως ο Αλέξης Τσίπρας υπογράφει το τρίτο μνημόνιο κάτω από την πίεση μιας ασύντακτης χρεοκοπίας και του κινδύνου επιστροφής στο εθνικό νόμισμα δίχως ένα σχέδιο διαχείρισής της που να μην περιλαμβάνει την οικονομική γενοκτονία. Δεν θα το έχει πράξει, όμως, δίχως να έχει πολεμήσει για μια καλύτερη λύση ούτε γιατί ασπάστηκε στα σαράντα του τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία...

Συμφωνώ με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη πως η συζήτηση για τη δραχμή πρέπει να πάψει να είναι απαγορευμένη. Ούτε χθες, ωστόσο, τον άκουσα να μου αναλύει το σχέδιό του-ένα όποιο σχέδιο τέλος πάντων- προκειμένου να εγκαταλείψουμε το ευρώ χωρίς οι συνέπειες να είναι σοβαρότερες από αυτές των μνημονίων για το λαό. Είναι πράγματι εθνικώς αναγκαίο υπό το φως τού ήλιου και υπό συνθήκες απόλυτης διαφάνειας να καταρτιστεί ένα Σχέδιο Β', και μάλιστα με τη συμμετοχή όλων των κοινοβουλευτικών τουλάχιστον κομμάτων τα οποία δεν ασπάζονται το νεοναζισμό...

Το έχω γράψει χίλιες φορές και το ξαναγράφω όσο αυτονόητο κι αν είναι: αντί να διεξάγουμε εισαγγελικές έρευνες για όποια εναλλακτικά σχέδια συζητήθηκαν το τελευταίο χρονικό διάστημα, τα οποία αλίμονο αν δεν είχαν συζητηθεί με τη Γερμανία να επιθυμεί πλέον κι ανοιχτά το Grexit, ας αναδιανείμουμε τις δυνάμεις μας στο να μην μας βρει το ανεπιθύμητο κακό απροετοίμαστους. Κι αλίμονο αν επιτρέψουμε σε τσιράκια των ξένων τοκογλύφων, όπως η γ.γ. Δημοσίων Εσόδων Κ. Σαββαΐδου, να παίζουν και το ρόλο των ντετέκτιβ για λογαριασμό των θεσμών αντί να είναι τα ίδια υπόλογα για δοσιλογισμό...

Διαβάζεται αντιφατικό, αλλά η μακροημέρευση της κυβέρνησης της Αριστεράς περνά μέσα από τη διάσπασή της. Μόνο όταν ξεκαθαρίσει η ήρα από το στάρι θα αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τέτοια δυναμική μονιμότητας ώστε να αποτελέσει οριστικώς παρελθόν το σενάριο της αριστερής παρένθεσης. Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις: δεν εννοώ πως πρέπει να μεταλλαχθεί σε ΠΑΣΟΚ ή Ποτάμι, αλλά πως οφείλουμε να αποτρέψουμε τη μεταμόρφωσή του σε ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Μ-Λ ΚΚΕ ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα τής εξωπραγματικής-εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Οσο έχουμε ακόμα δημοκρατία ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και η παρέα του είναι ελεύθεροι να σχηματίσουν το δικό τους κόμμα τής δραχμής και να ζητήσουν την ψήφο τού ελληνικού λαού στις επερχόμενες εκλογές. Είναι σαφώς πιο έντιμο από το να στηρίζουν μη στηρίζοντας τη σημερινή κυβέρνηση...

Κι από την άλλη, όσοι μείνουν στο ΣΥΡΙΖΑ είναι υποχρεωμένοι να ξεπεράσουν τις παιδικές ασθένειες του κυβερνητισμού και να φτιάξουν ένα σύγχρονο αριστερό κόμμα το οποίο θα συνδυάζει το ριζοσπαστισμό με τη ρεαλιστική κι αποτελεσματική διαχείριση της καθημερινότητας. Και να έχουν υπόψη πως είναι ευκταία η σύγκρουση με τη διαπλοκή και τη διαφθορά αλλά μακροπρόθεσμα η μάχη θα κριθεί στο κατά πόσο θα έχουν βελτιώσει την ποιότητα ζωής τής συντριπτικής πλειονότητας των πολιτών. Ακόμα, δηλαδή, κι αν καταλήξουν όλοι οι ολιγάρχες στη φυλακή αυτό δεν θα μπορέσει να ισοσταθμίσει μια σοβαρή απώλεια εισοδημάτων για τους μικρομεσαίους. Για όλα αυτά απαιτείται, πέρα από ένα σχέδιο τελευταίας καταφυγής σε παράλληλο νόμισμα ή στη δραχμή, κι ένα πλάνο μέτρων κοινωνικής δικαιοσύνης που θα ανακουφίζουν τις μνημονιακές πολιτικές. Κανένας, άλλωστε, δεν θα μπορεί να επιβραβεύει εσαεί οράματα κι αγώνες με τις τσέπες και το στομάχι του άδειο....    

  

   

Κρεμάστε τον Γιάνη, αν έτσι τη βρίσκετε, αλλά κρατήστε κάποιες από τις ιδέες του γιατί θα χρειαστούν...

Δεν ξέρω τί είναι αλήθεια και τί όχι από το "σχέδιο Βαρουφάκη" που παρουσίασε η εφημερίδα τού ομίλου Αλαφούζου. Για χάρη τής συζήτησης, ωστόσο, ας υποθέσουμε πως είναι όλα αληθινά. Με αυτήν την υπόθεση σας έχω μερικά ερωτήματα. Ερώτημα πρώτο: είναι κακό να έχεις ένα Σχέδιο Β', όχι μόνο όσον αφορά το νόμισμα αλλά ακόμα κι αν είναι να ταξιδέψεις για διακοπές; Ερώτημα δεύτερο: αν η χώρα αναγκαζόταν να φτάσει στο "Plan B", όχι από δική της θέληση αλλά γιατί αυτό θα είχε επιβάλει η Γερμανία, πόσοι θα διαφωνούσαν πως οι περιστάσεις θα ήταν έκτακτες κι επομένως ό,τι είναι παράνομο σήμερα οι συνθήκες θα το καθιστούσαν νόμιμο; Ερώτημα τρίτο: Γνωρίζετε ότι πολλές από τις μεθόδους που παρουσιάζονται στο "σχέδιο Βαρουφάκη" εφαρμόζονται από εξελιγμένους ελεγκτικούς μηχανισμούς, όπως είναι το αμερικανικό IRS;...

Με λίγα λόγια, μπορείτε να καταδικάσετε και να κρεμάσετε στην πλατεία Συντάγματος τον Γιάνη Βαρουφάκη, αν αυτή είναι η αίσθηση δικαιοσύνης από την οποία διακατέχεστε, αλλά κρατήστε έστω κάποιες από τις ιδέες του γιατί καλύτερα γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε όσο το Grexit είναι ένα ενδεχόμενο το οποίο τυχόν πλήρης εφαρμογή τού τρίτου μνημονίου όχι μόνο δεν θα αποτρέψει αλλά θα προκαλέσει...

Καταλαβαίνω τη σκαιά επίθεση στον τέως υπουργό Οικονομικών από την ξεφτισμένη ελίτ.Ο Αλμπέρ Καμί είχε απόλυτο δίκιο όταν έγραφε πως μια από τις χειρότερες αιτίες εχθρότητας είναι η λύσσα και η ποταπή επιθυμία να δεις να υποκύπτει αυτός που τολμά να αντιστέκεται σε αυτό που σε συνθλίβει. Πόσο βολικό είναι για τα μερκελικά κόμματα και τους νταβατζήδες τους να χρεώνουν στον Γιάνη Βαρουφάκη και στην εξάμηνη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όλες τις παθογένειες της μεταπολίτευσης; Η προπαγάνδα τους αραδιάζει ατάκτως ερριμμένους αριθμούς για να μας πείσει ότι μέχρι και τον Ιανουάριο η Ελλάδα ζούσε ένα "success story" το οποίο ανακόπηκε βιαίως από την Αριστερά...

Αν, όμως, όλα πήγαιναν τόσο περίφημα στην πραγματική οικονομία γιατί ο λαός τελείωσε τους σαμαροβενιζέλους; Είναι τόσο αχάριστος; Και γιατί η πασοκονεοδημοκρατία δεν εξηγεί στο πόπολο πως το όποιο (πολύ μικρότερο, έτσι κι αλλιώς, από όσο το παρουσίαζε) πρωτογενές της πλεόνασμα ήταν εικονικό και δεν βασιζόταν στην ανάπτυξη αλλά στον εξαναγκασμό τού πληθυσμού σε οικονομική γενοκτονία μέσω του αδιάκοπου αρμέγματός του; Αν μη τί άλλο, ο ΣΥΡΙΖΑ όφειλε να διαπραγματευτεί έναν άλλο δρόμο κι αν απότυχε προσωρινώς δεν σημαίνει πως τα οφέλη μακροπρόθεσμα δεν θα είναι σημαντικά...

Παριστάνω, ωστόσο, πως δεν καταλαβαίνω το στιγματισμό Βαρουφάκη από μέρος έστω της κυβερνώσας Αριστεράς, ο οποίος θυμίζει περισσότερο κανιβαλισμό, όπως άλλωστε συμβαίνει και στην περίπτωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου και της Αριστερής Πλατφόρμας. Ακουσα βουλευτίνα τού ΣΥΡΙΖΑ να αποκαλεί τον Γιάνη "Βουγιουκλάκη". Καλό είναι, ωστόσο, η συγκεκριμένη κυρία να γνωρίζει ότι υπάρχουν δύο ειδών νάρκισσοι: εκείνοι που η αξία τους συγχωρεί την όποια εξεζητημένη αυταρέσκειά τους κι εκείνοι που η εγωπάθειά τους δεν δικαιολογείται από τα πραγματικά τους χαρίσματα παρά μόνο οφείλεται σε ένα παιχνίδι τής συγκυρίας, όπως για παράδειγμα να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα και να εκλέγονται βουλευτές και κάποιοι που αν δεν ήταν ο Αλέξης Τσίπρας κι ο Βαρουφάκης δεν θα τους ήξερε ούτε ο θυρωρός τής πολυκατοικίας τους... 

Φυσικά κι ο πρώην υπουργός δεν είναι υπεράνω κριτικής, αλλά η Αριστερά δεν έχει ανάγκη από αποδιοπομπαίους τράγους για να προχωρήσει στην επίλυση της πιο δύσκολης εξίσωσης, αυτή της εφαρμογής των μνημονιακών υποχρεώσεων σε συνδυασμό με ένα παράλληλο πρόγραμμα κοινωνικής δικαιοσύνης. Σε αυτόν τον τιτάνιο αγώνα μυαλά όπως του Βαρουφάκη όχι μόνο δεν περισσεύουν αλλά είναι άκρως απαραίτητα. Και, πάντως, πολύ περισσότερο από τα αντίστοιχα κάποιων αυλοκολάκων που ό,τι τους λείπει σε ικανότητες το αναπληρώνουν με ακατάσχετο γλείψιμο του πρωθυπουργού...

Η ποιοτική διαφορά Αριστεράς-δεξιάς: Στο ΣΥΡΙΖΑ μαλώνουν για την ιδεολογία, στη Ν.Δ. για καρέκλες...

Στα πρώτα χρόνια τής χούντας τίποτα δεν προμήνυε πως θα διαρκούσε "μόλις" επτά χρόνια. Οι πραξικοπηματίες έλεγχαν τα πάντα με την υποστήριξη, ή έστω ανοχή, των μεγάλων δυνάμεων. Το 1967, άλλωστε, το φασιστικό καθεστώς Φράνκο στην Ισπανία μετρούσε ήδη 28 χρόνια ζωής και το αντίστοιχο του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία 41 έτη. Κι όμως, στην Ελλάδα υπήρχαν κι εκείνοι οι οποίοι δεν παραδέχθηκαν την ήττα, που πάντως δεν ήταν η πλειονότητα του πληθυσμού η οποία είτε συνεργάστηκε οικειοθελώς με τους συνταγματάρχες είτε σφύριζε αδιάφορα, τιμώντας τις "καλύτερες" παραδόσεις των νοικοκυραίων. Για κάθε Παναγούλη και Μουστακλή βρέθηκαν εκατομμύρια που πίστευαν στο ανώφελο οποιουδήποτε αγώνα κόντρα σε ένα πανίσχυρο κι αυταρχικό μηχανισμό...

Είναι οι ίδιοι σήμερα που μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια τους κατηγορούν την κυβέρνηση της Αριστεράς γιατί δεν αποδέχθηκε από τις 26 Ιανουαρίου ένα τρίτο μνημόνιο αφού "έτσι κι αλλιώς θα έχανε". Αν ρωτήσεις αυτόν τον τύπο ανθρώπου τί σημαίνει αγώνας, θα σου απαντήσει πως πρόκειται για καταστροφική, ουτοπική ιδεοληψία. Δεν έχει καμία σημασία για τον ίδιο αν η πάλη είναι που μας επιτρέπει σήμερα να μην ζούμε στις σπηλιές ή κάτω από τη μπότα των οθωμανών, των ναζί ή των δικτατόρων. Κι αν και τώρα δεν είμαστε ελεύθεροι αυτό είναι βέβαιο ότι οφείλεται στους "ρεαλιστές" και στους "πραγματιστές"- στη δική μου γλώσσα λέγονται απλώς ριψάσπιδες- κι όχι σε εκείνους που έχασαν μια μάχη αλλά γνωρίζουν ότι το τέλος τού πολέμου θα τους βρει νικητές...

Σήμερα συμπληρώνονται 41 χρόνια από την πτώση τής δικτατορίας και σχεδόν ακριβώς έξι μήνες από την κατάρρευση της μεταπολίτευσης. Κι αν για τη χούντα θετικό ισοζύγιο βγάζουν μόνο οι χιμπαντζήδες με τα μαύρα και οι απανταχού συνοδοιπόροι τους, για τη μεταπολίτευση ο ιστορικός κριτής οφείλει να είναι πιο νουνεχής. Δεν μπορείς να απορρίψεις ασυζητητί την πιο ήρεμη πολιτική περίοδο στην ιστορία τού νεοελληνικού κράτους χρεώνοντας μόνο αρνητικά στους εκφραστές της. Από την άλλη, όμως, αποδείχθηκε στις 25 Ιανουαρίου μάταιο να κρατάς στη ζωή με μηχανική υποστήριξη ένα πολιτικό σύστημα προ πολλού νεκρό...

Το καλύτερο που έχουν να κάνουν οι εκπρόσωποί του, και για τη δική τους υστεροφημία, είναι να επιλέξουν την πολιτική αποστρατεία αφού ό,τι είχαν να δώσουν και, κυρίως, ό,τι είχαν να αρπάξουν το έχουν δώσει και το έχουν αρπάξει. Ο ιστορικός τού μέλλοντος θα βρει μια κατάλληλη έκφραση για να χαρακτηρίσει το σημερινό στάτους εξουσίας. Επιτρέψτε μου, ωστόσο, μια πρόβλεψη: πολύ δύσκολα θα μπορέσει να αποκαλέσει αριστερή παρένθεση μια κυβέρνηση που έχει έρθει για να μείνει πολύ, πολύ καιρό. Κι όσο πιο γρήγορα το κατανοήσουν αυτό οι αντίπαλοί της τόσο συντομότερα θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν και τα κόμπλεξ τους απέναντι σε οτιδήποτε αριστερό...

Κάποιοι επιχαίρουν με την αναμενόμενη ρήξη στο ΣΥΡΙΖΑ κι επειδή είναι συνηθισμένοι από τα αστικά κόμματα να συνδέουν κάθε ρωγμή με σύγκρουση ατομικών φιλοδοξιών αδυνατούν να καταλάβουν ότι πρωτίστως, αν όχι αποκλειστικώς, η σύγκρουση Τσίπρα με Ζωή Κωνσταντοπούλου και Παναγιώτη Λαφαζάνη δεν σχετίζεται με τη διανομή οφιτσίων αλλά έχει περισσότερο φιλοσοφικά χαρακτηριστικά. Σαν άλλος Αμλετ η κυβερνώσα Αριστερά βρίσκεται ενώπιος ενωπίω με το δίλημμα της διατήρησης της ιδεολογικής καθαρότητας σε μια ρημαγμένη χώρα ή της προσωρινής συνθηκολόγησης πριν την αντεπίθεση. Κι αυτό θα φανεί πολύ καθαρά το αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα, όταν στο ΣΥΡΙΖΑ θα συζητούν για το μέλλον τής Αριστεράς ενώ στη Ν.Δ. θα σφάζονται για το ποιός θα γίνει χαλίφης στην θέση τού προσωρινού (;) χαλίφη Μεϊμαράκη...

Ο Αλέξης και η Ζωή είναι ένα "ζευγάρι" που αγαπιέται χρόνια και θα συνεχίσει να αγαπιέται, αλλά κάποια στιγμή προέκυψε μια σοβαρή διαφωνία που αφορά το μέλλον των παιδιών του. Οι μητσοτάκηδες, οι καραμανλήδες, οι σαμαράδες, οι βορίδηδες, οι κεφαλογιάννηδες ή οι βαρβιτσιώτηδες είναι αλληλοσπαρασσόμενες φατρίες που δεν τις ενώνει η αγάπη αλλά η όποια προοπτική τής εξουσίας. Κι όσο αυτή παραμένει θολή βλέπω να χύνεται πολύ "αίμα" στη Συγγρού...



   

Να φέρει πρώτα ο Λαπαβίτσας τις καταθέσεις του στην Ελλάδα και ύστερα να μου μιλήσει για τα θέλγητρα της δραχμής...

Η τελευταία γραμμή άμυνας του παλιού πολιτικού συστήματος είναι η αποτυχία τού Αλέξη Τσίπρα να φέρει μια καλύτερη συμφωνία για το λαό και τη χώρα από εκείνες που έφερναν οι εκπρόσωποί του. Χρησιμοποιεί, μάλιστα, ως δήθεν ακλόνητο επιχείρημα πως κατά το πεντάμηνο της σκληρής διαπραγμάτευσης, της πρώτης τέτοιου είδους μετά από το 2010, αυξήθηκε ο λογαριασμός για τη χώρα και πως αν ο πρωθυπουργός είχε υπογράψει από τις 26 Ιανουαρίου ένα μνημόνιο σήμερα θα τρέχαμε ανέμελοι στα λιβάδια και θα μαζεύαμε παπαρούνες. Δεν θα σταθώ στο αυτονόητο, πως όποιος παλεύει μπορεί να νικήσει ή να χάσει, αλλά εκείνος που δεν κατεβαίνει στη μάχη μόνο να ηττηθεί μπορεί. Θα επισημάνω, ωστόσο, στους ποταμίσιους πασοκονεοδημοκράτες πως το πρωινό τής 13ης Ιουλίου χάθηκε απλώς μια μάχη, όχι ο πόλεμος. Μια απλή επισκόπηση του διεθνούς Τύπου να κάνει κανείς αντιλαμβάνεται ότι η γερμανική Ευρώπη όπως την ξέρουμε σήμερα πλησιάζει στα όριά της την ίδια ώρα που το ελληνικό χρέος συζητείται όλο και σοβαρότερα...

Αλλωστε πολύ αμφιβάλλω αν σε αυτόν τον εθνικό αγώνα ήμασταν όλοι στο ίδιο στρατόπεδο, αν συμπεράνω από τη βουλιμία με την οποία τα συστημικά κόμματα είναι πρόθυμα να καταβροχθίζουν κάθε γερμανική απαίτηση σε βάρος τού ελληνικού λαού. Θρηνούσαν, για παράδειγμα, χθες για τους πλειστηριασμούς ακινήτων ο Βαγγέλας, ο Σταύρακας και η Φώφη όταν οι ίδιοι καλούσαν τον Αλέξη Τσίπρα να τους απελευθερώσει πολύ νωρίτερα ως μέρος των προηγούμενων πακέτων τα οποία μας "πρόσφεραν" οι εταίροι και χωρίς να ψάχνουν για αντισταθμιστικά όπως αναζητά σήμερα η κυβέρνηση πιέζοντας και τους τραπεζίτες να μην οδηγήσουν σε κοινωνική έκρηξη. Δεν ξέρω αν το καταλάβατε "αγαπητοί", αλλά τέτοιου είδους μέτρα αγωνιζόταν να αποφύγει η Αριστερά και δεν έβαζε την υπογραφή της από την πρώτη στιγμή, όπως θα κάνατε εσείς...

Μπορούν τώρα να επιχαίρουν οι διάφοροι "ρεαλιστές" και "πραγματιστές", οι οποίοι αδυνατούν να κατανοήσουν ότι η Ιστορία δεν έχει γραμμική πορεία κι ότι αυτά που μοιάζουν αναπόφευκτα ή τετελεσμένα κάποιες φορές δεν είναι και τόσο. Πιστεύουν κάποιοι και στην Αριστερά ότι επειδή ο Αλέξης Τσίπρας αναγκάστηκε να υπογράψει μια επαχθή συμφωνία με το πιστόλι στον κρόταφο αυτό σημαίνει στροφή του στη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία. Εκ του ασφαλούς, μάλιστα, ισχυρίζονται πως αν ήταν γενναίος κι όχι προδότης θα έπρεπε να δεχθεί ο ίδιος τη σφαίρα για να σώσει το λαό και την πατρίδα, λες και η σωτηρία τους θα ήταν τα IOUs, το ριφιφί στο Νομισματοκοπείο ή η ευρωδραχμή...

Οι πολίτες, ωστόσο, συνειδητοποιούν ακόμα περισσότερο αυτές τις ημέρες ότι οι επαναστάτες τού γλυκού νερού δεν είχαν προνοήσει για κάτι περισσότερο από την αυτοκτονία. Πού είναι, επιτέλους, το δραχμοσχέδιό τους; Πότε περιμένουν να το ανακοινώσουν; Θα μεταφέρει στην Ελλάδα ο Κ. Λαπαβίτσας τις καταθέσεις του σε τραπεζικούς λογαριασμούς τού Λονδίνου ώστε αν αποτύχει το όποιο δραχμοπλάνο του να έχει υποστεί κι εκείνος τις συνέπειες; Αρκετά πια με τους τζάμπα μάγκες που από την ασφάλεια της χιλιομετρικής ή οικονομικής απόστασης που τους χωρίζει από τον ελληνικό λαό του ζητούν παλικαριά που οι ίδιοι αδυνατούν να επιδείξουν...

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα είναι υποχρέωση του Αλέξη Τσίπρα να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές το φθινόπωρο ώστε να ξεκαθαρίσει το τοπίο: οι δραχμολάγνοι να κατεβούν με το δικό τους κόμμα, η Ν.Δ. και το Ποτάμι να συρρικνωθούν, το ΠΑΣΟΚ να μείνει εκτός Βουλής κι ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοδύναμος και πιο ενιαίος να επιχειρήσει αυτό που σήμερα μοιάζει "mission impossible", να συνδυάσει δηλαδή την αναγκαστική εφαρμογή ενός αναποτελεσματικού προγράμματος με πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης, ανακούφισης των ασθενέστερων και κυνηγητού των πλουσιότερων που δεν έγιναν πλουσιότεροι χάρη στις καινοτόμες ιδέες ή στα ρίσκα που πήραν αλλά εξαιτίας της φοροδιαφυγής-εισφοροδιαφυγής-φοροαποφυγής, της καταλήστευσης του δημόσιου ταμείου και της παραβίασης του ποινικού κι αστικού κώδικα...

Ο κόσμος τον Αλέξη Τσίπρα εμπιστεύεται, ούτε τον Βαγγέλα ούτε τον Σταύρακα ούτε τη Φώφη ούτε τους γραφικούς τού Περισσού, που υλοποιούν το στυγνότερο νεοφιλελευθερισμό στα δικά τους μαγαζιά, ούτε βεβαίως τους χιμπαντζήδες με τα μαύρα. Ο πρωθυπουργός κι ο αριστερός και ουχί αριστερίστικος ΣΥΡΙΖΑ είναι τα τελευταία οχυρά τού ελληνικού λαού. Αν πέσουν, τότε κάλλιο να πάμε όλοι μετανάστες...