Πρέπει κάποτε να εμφανίσεις το λύκο για τον οποίο φωνάζεις, αλλιώς σε τρώει...

Στην αντιπολίτευση και στη διαπλοκή η οποία τη στηρίζει, διαβάζουν περισσότερο Πάολο Κοέλιο από όσο μπορούν να καταναλώσουν. Φαίνεται, δηλαδή, πως πιστεύουν με αφοσίωση φανατικού ότι αν επιθυμείς κάτι πολύ το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το πετύχεις. Με βάση αυτό το σκεπτικό καταστρώνουν το ένα εκλογικό σενάριο μετά από το άλλο, υφαίνοντας παραλλήλως αναπόδεικτες ιστορίες για αγρίους. Παραλλήλως, βαυκαλίζονται πως υπάρχει εκεί έξω κόσμος που συμμερίζεται την αγωνία τους. Αποδείχθηκε, ωστόσο, και στη συγκέντρωση-παρωδία των "Παραιτηθείτε" πως λείπει η μία από τις δύο απαραίτητες προϋποθέσεις για να πέσει μια κυβέρνηση: ναι μεν υπάρχει λαϊκή δυσαρέσκεια, κι αυτό είναι λογικό από τη στιγμή που συνεχίζεται η υπερφορολόγηση επί δικαίους κι αδίκους, ωστόσο το εκλογικό σώμα δεν είναι διατεθειμένο να αντικαταστήσει τον Αλέξη Τσίπρα με τον πολιτικό κρατούμενο. Μπορεί σε ένα μήνα, σε τρεις, σε ένα χρόνο, σε τρία να ισχύει κάτι τέτοιο. Μπορεί, όμως, και ποτέ...

Η ΝΔ και τα συνεργαζόμενα με αυτή "σωματεία" τού ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού διαπράττουν το κολοσσιαίο λάθος να σιγοντάρουν οποιαδήποτε επίθεση των διαπλεκόμενων μέσων ενημέρωσης σε βάρος τής κυβέρνησης. Στην ουσία, δηλαδή, ομολογούν στους ψηφοφόρους πως οι Θέμοι, οι Αλαφούζοι ή οι Ψυχάρηδες πίσω από τους οποίους σέρνονται, είναι κι εκείνοι που καθορίζουν την ατζέντα τους. Έφτασαν στο σημείο να εκδίδουν ανακοινώσεις για το τραγικό περιστατικό στην Αίγινα βασιζόμενοι σε "ρεπορτάζ" τού ακροδεξιού Στ. Χίου. Φυσικά και πρέπει να χυθεί άπλετο φως και σε αυτήν την υπόθεση, μόνο που όταν φωνάζεις χίλιες φορές "λύκος" χωρίς αυτός να υφίσταται, ακόμα κι αν εμφανιστεί κάποια στιγμή κανείς δεν θα σε πιστέψει. Κι αν με θεωρείτε αναξιόπιστο, ρωτήστε τον Αίσωπο...

Πώς θα είναι η Ελλάδα σε ένα χρόνο; Αν ήξερα την απάντηση, θα την είχα παίξει στο στοίχημα και θα θεωρούσα τον εαυτό μου από τώρα εκατομμυριούχο. Μπορώ να εκτιμήσω, ωστόσο, πως εισερχόμαστε σε μια φάση τελικής σύγκρουσης, και με τον πρώτο πληθυντικό δεν εννοώ μόνο τη χώρα μας. Η έκβαση της Συνόδου των χωρών τού Νότου- η πρώτη ύστερα από πολλά χρόνια- θα κρίνει πολλά. Πιεσμένοι κι από τη δυσαρέσκεια του δικού τους εκλογικού ακροατηρίου, Φρ. Ολάντ και Μ. Ρέντσι, οι οποίοι εκπροσωπούν τις δύο μεγαλύτερες νοτιοευρωπαϊκές χώρες, οφείλουν να πάρουν τη σκυτάλη από τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος άνοιξε το δρόμο, και να βροντοφωνάξουν ένα ηχηρότατο "όχι" στο νέο γύρο λιτότητας που ετοιμάζει το Βερολίνο μετά από το Brexit...

Κι αυτήν τη φορά τα λόγια από μόνα τους δεν θα είναι αρκετά. Έχουν χρέος και στη Σύνοδο Κορυφής της Μπρατισλάβα λίγες ημέρες αργότερα να μετουσιώσουν σε πράξεις αυτό που είναι απαίτηση των λαών τής Ευρώπης. Αν, κι αυτό είναι ένα μεγάλο "αν", όλα αυτά συμβούν, τότε θα παραστούμε μάρτυρες σε ένα θέαμα που δεν θα τιμά την ελληνική αντιπολίτευση: από τη μία πλευρά θα βρίσκονται ο Έλληνας πρωθυπουργός με τους ομολόγους του, του Νότου να μιλούν για κοινωνική δικαιοσύνη κι από την άλλη η φράου Μέρκελ, ο χερ Σόιμπλε, η μαντάμ Λαγκάρντ μαζί με τον Κυριάκο, την Φώφη και τον Σταύρο να ορκίζονται πίστη στο νεοφιλελευθερισμό. Κοινώς, οι τελευταίοι θα έχουν συλληφθεί με τα παντελόνια κατεβασμένα...

Πιστεύεις στις ιερές αγελάδες; Πήγαινε Ινδία κι άσε την Ελλάδα ήσυχη...

Ανεξιθρησκεία έχουμε (;), ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει σε όποιον θεό θέλει. Αν το επιθυμεί, μπορεί να λατρεύει ακόμα κι αγελάδες, τις οποίες να θεωρεί ιερές. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν δικαιολογείται να απαιτεί από τους υπόλοιπους να αφήνουν εκτός κριτικής ό,τι ο ίδιος αντιμετωπίζει ως ιερό κι όσιο, ανεξαρτήτως αν με την άποψή του συμπλέει η πλειονότητα του πληθυσμού ή όχι. Αλίμονο αν η ελευθερία τού λόγου και η ελευθεροτυπία ήταν επιτρεπτό να υφίστανται μόνο αν δεν βρίσκονταν σε αντίθεση με τη γνώμη των πολλών. Αυτό θα ήταν κλασικός, πατροπαράδοτος φασισμός...

Δεν ήμουν αγέννητος όταν οποιαδήποτε έστω επισήμανση πως η Κ. Θάνου, ο Κ. Κεντέρης και οι αρσιβαρίστες μας ήταν ντοπαρισμένοι θεωρούνταν εθνική μειοδοσία. Τα χρόνια που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα, της φούσκας, της υπερκατανάλωσης, της ατομικιστικής ευδαιμονίας ζητωκραυγάζαμε αθλητές-απατεώνες και γιουχάραμε άλλους με το ασύγκριτου κυνισμού επιχείρημα πως και οι ξένοι αθλητές είχαν πάρει αναβολικά. Ποιο Ολυμπιακό πνεύμα κι άλλες "αηδίες"; Ο πρώτος είναι τα πάντα κι ο δεύτερος τίποτα, γι' αυτό και στο όνομα του εθνικού μεγαλείου και της "πρωτιάς που έχουμε στο DNA μας" χωρούσε οποιοσδήποτε συμβιβασμός με αρχές κι αξίες, αρκεί η Ελλαδάρα να σάρωνε τα χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες που φιλοξένησε το 2004...

Ενδεχομένως μαζί με τα ξερά να κάηκαν και τα χλωρά, να στιγματίστηκαν δηλαδή αθλητές που κέρδισαν ό,τι κέρδισαν με το σπαθί τους και δίχως τη βοήθεια (μεγάλη έστω) χημικών ουσιών. Ευθύνονται, ωστόσο, κι εκείνοι γιατί συμμετείχαν σε μια ομερτά που δεν λάμβανε υπόψη τα σοφά λόγια τού Διονύσιου Σολωμού πως εθνικό είναι το αληθές και τίποτα άλλο. Σε τι μας ωφέλησαν, άλλωστε, τα ψέματα, όπως τα "greek statistics", παρά για να γίνουμε δακτυλοδεικτούμενοι σε όλο τον κόσμο; Είναι υποκριτές και οι άλλοι γιατί κάνουν τα ίδια ή και χειρότερα; Είναι! Μόνο που ο στοιχειώδης αυτοσεβασμός απαιτεί να μην δικαιολογούμαστε συνεχώς με το "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους". Όποιος, επομένως, εκτιμά πως η λατρεία των ιερών αγελάδων δίχως ίχνος επίκρισης είναι του γούστο του ας μεταναστεύσει στην Ινδία κι ας αφήσει τούτη εδώ τη χώρα να ορθοποδήσει επιτέλους...

Κλαψιάρηδες ή Ολυμπιονίκες;...

Χωρίς ταλέντο και δουλειά καλύτερα να μην πας πουθενά, να μείνεις σπίτι σου και να παρακολουθείς να πετυχαίνουν στη ζωή τους εκείνοι που τα συνδυάζουν. Είναι, ωστόσο, αυτά από μόνα τους πάντοτε αρκετά; Όχι, κάποιες φορές, τόσο στον αθλητισμό όσο κυρίως στη ζωή, είναι απαραίτητο να διανύσεις το "έξτρα μίλι" και για να το κάνεις δεν φτάνουν ούτε το ταλέντο ούτε η δουλειά. Απαιτείται κάτι παραπάνω, η θέληση να μην εγκαταλείψεις όταν όλα τα αντικειμενικά στοιχεία, αυτά στα οποία ορκίζονται οι κάθε λογής ρεαλιστές, σου υποδεικνύουν πως δεν έχεις άλλη επιλογή από το να τα παρατήσεις. Και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο είχαμε τέτοια παραδείγματα, με κορυφαίο ίσως αυτό του Σπύρου Γιαννιώτη, ο οποίος αψήφησε τη σωματική κούραση για να πετύχει αυτό που ήθελε τόσο πολύ, ένα ολυμπιακό μετάλλιο. Τί κι αν δεν ήταν, εξάλλου, το χρυσό; Το χρώμα έχει σημασία μόνο για τους ρατσιστές...

Θα μου πείτε, "σε μια χώρα που υποφέρει από την κρίση τί νόημα έχει να γκρεμίσουμε τα ήδη γκρεμισμένα τείχη της για να υποδεχθούμε τους Ολυμπιονίκες μας; Κι εντέλει γιατί πρέπει να δοξάζουμε ανθρώπους με γρήγορα και δυνατά πόδια και χέρια όταν αφήνουμε στην αφάνεια τόσους και τόσους ανθρώπους τού καθημερινού μόχθου, κάποιοι εκ των οποίων μάλιστα με σπουδές, οι οποίοι δίνουν τη μάχη τής επιβίωσης δίχως κανένα φως τής ράμπας να εστιάζει πάνω τους"; Εύλογα τα ερωτήματά σας και θα συμφωνήσω μαζί σας πως στην Ελλάδα σήμερα το να χτιστεί, για παράδειγμα, ένα σκοπευτήριο σε κάθε πόλη δεν είναι αυτό που έχουμε περισσότερο ανάγκη...

Δεν είναι, ωστόσο, τα γερά μπράτσα τού Σπύρου Γιαννιώτη, του Λευτέρη Πετρούνια ή οποιουδήποτε άλλου Ολυμπιονίκη μας αυτά για τα οποία αξίζουν του απόλυτου σεβασμού μας. Είναι για τη βαθιά τους πεποίθηση ότι τα αστέρια δεν είναι απροσπέλαστα, ότι μπορούν να τα φτάσουν κι ας μην προπονήθηκαν υπό τις ίδιες συνθήκες που το έκαναν οι βασικοί τους αντίπαλοι. Η αδιαφορία τους, με λίγα λόγια, να βρουν δικαιολογία για μια ήττα τους, σε αντίθεση με την πίστη τους ότι θα τα καταφέρουνν κόντρα σε θεούς και δαίμονες...

Ο Σπύρος Γιαννιώτης θα μπορούσε να τα είχε παρατήσει στα τελευταία εκατό μέτρα πριν τον τερματισμό. Τα ελληνικά μίντια και πάλι θα τον είχαν αγιοποιήσει, θα μιλούσαν για τον "Ποσειδώνα" που πάλεψε μέχρι τέλους με τα κύματα, αλλά στο τέλος προδόθηκε από την ηλικία του. Η λύπηση, ωστόσο, δεν ήταν αρκετή για τον κολυμβητή. Δεν ήθελε να μείνει στην Ιστορία ως ο άνθρωπος που θα μπορούσε να κατακτήσει την κορυφή, αλλά ως κάποιος που την κατάκτησε. Γι' αυτό και στα τελευταία εκατό μέτρα νίκησε τον δυσκολότερο αντίπαλο που καλείται να νικήσει ο καθένας μας, τον ίδιο μας τον εαυτό δηλαδή, που σαν άλλη Κίρκη μας ψιθυρίζει πως έχουμε όρια τα οποία δεν μπορούμε να υπερβούμε γιατί κάτι τέτοιο θα θεωρηθεί ύβρις από τους θεούς...

Ο Γιαννιώτης, ωστόσο, αψήφησε τον εαυτό του, ως γνήσιος καζαντζακικός έκανε ό,τι δεν μπορούσε, διάβηκε το μονοπάτι που χωρίζει τους θνητούς από την αθανασία. Οι υπόλοιποι Έλληνες δεν έχουμε παρά να τον ακολουθήσουμε. Αρκετά θρηνήσαμε για τα χαμένα μας πλούτη και κανείς πια δεν μας λυπάται γι' αυτό. Κι ας είναι, ενδεχομένως, τα μέτρα που μας χωρίζουν από το βάθρο περισσότερα από εκατό. Ούτε ο Γιαννιώτης, άλλωστε, κρατούσε μεζούρα...   

 

Και η γυναίκα τού Αριστερού Καίσαρα πρέπει να φαίνεται τίμια...

Στις ημέρες μας οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους, αν δεν το είχαν χάσει εξαρχής. Αν πιστέψει κανείς τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης, αυτήν τη στιγμή διεξάγεται, με αφορμή τις τηλεοπτικές άδειες και την εξεταστική για τα θαλασσοδάνεια στα ΜΜΕ, ένα πογκρόμ σε βάρος των επιχειρηματιών τής χώρας, οι οποίοι παρουσιάζονται σαν οι πιο άμωμοι άνθρωποι του κόσμου, σαν πατριώτες που προσφέρουν δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας και η κακή κυβέρνηση της Αριστεράς θέλει να κλείσει τις επιχειρήσεις τους και να αφήσει στρατιές εργαζόμενων στο δρόμο. Είναι, πράγματι, πρωτοφανές να βλέπεις να λογοδοτεί στη Βουλή των Ελλήνων όλο το σύστημα της διαπλοκής που κυβέρνησε τη χώρα από τη μεταπολίτευση και μετά ή και πριν από αυτή. Σε οποιαδήποτε άλλη, ωστόσο, αναπτυγμένη δημοκρατία θα θεωρείτο κάτι παραπάνω από φυσιολογικό να δίνουν εξηγήσεις σε τακτική βάση οι έχοντες και κατέχοντες τον πλούτο τής χώρας...

Το κοινό αίσθημα, ωστόσο, θα μείνει ανικανοποίητο αν ο πόλεμος κατά τής ελίτ περιοριστεί σε ακροάσεις στο Κοινοβούλιο και δεν απλωθεί σε δικαιολογημένες ποινικές διώξεις κι επιστροφή στο κρατικό ταμείο των χρημάτων που αφαιρέθηκαν άμεσα ή έμμεσα από αυτό, προκειμένου ορισμένοι να υποδύονται τους μεταρρυθμιστές και τους Ευρωπαίους με ξένα κόλλυβα. Και, φυσικά, οι πολίτες δεν καρτερούν να αντικατασταθούν οι παλιοί ολιγάρχες καναλάρχες με νέους, πιο αριστερής εσοδείας. Γι' αυτό κι ο διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες συνιστά μια πολύ δύσκολη εξίσωση: από τη μία είναι ζητούμενο να τις αποκτήσουν όσοι διαθέτουν την όρεξη να ρίξουν λεφτά στους σταθμούς που θα αποκτήσουν κι από την άλλη να μην δημιουργηθεί καν η υποψία πως τις κέρδισαν γιατί είναι του κλίματος ΣΥΡΙΖΑ. Με λίγα λόγια, η γυναίκα τού Καίσαρα οφείλει, κατά το μέτρο τού δυνατού, να πείσει ότι δεν είναι μόνο τίμια αλλά φαίνεται κιόλας πως είναι...

Το αν η κυβέρνηση δημιουργεί το δικό της μιντιακό οπλοστάσιο είναι κάτι που θα αποδειχθεί ή θα διαψευστεί πολύ γρήγορα. Προς το παρόν είναι, αν μη τι άλλο, ευχαρίστηση για τον ελληνικό λαό να παρακολουθεί αυτούς που του κουνούσαν το δάχτυλο με περισσή υποκρισία και τον κατηγορούσαν πως ζει πάνω από τις δυνάμεις του να απολογούνται για τον τρόπο που μεταχειρίστηκαν την εξουσία τους, την οποία δεν άντλησαν μέσα από τη βάσανο της έκθεσής τους στη λαϊκή επιδοκιμασία. Μπορούμε να βρούμε πολλά αρνητικά για το πολιτικό προσωπικό τής χώρας, ωστόσο οφείλουμε επίσης να παραδεχθούμε ότι βρίσκεται στις θέσεις που κατέχει γιατί εμείς το τοποθετήσαμε εκεί. Σε αντίθεση, δηλαδή, με τους διάφορους επηρμένους μεγαλοεπιχειρηματίες, οι οποίοι τη μία υποδύονται τους εθνικούς ευεργέτες και την άλλη παριστάνουν πως δεν γνωρίζουν τίποτα για τις επιχειρήσεις που διοικούν. Για όλα αυτά είναι απαραίτητο για την πραγματική οικονομία ώστε να πάρει μπρος πρώτα να ξεκαθαρίσει η ήρα από το στάρι, για να μην καταλήξουμε πάλι να μιλάμε για λεφτά σε βαρέλι δίχως πάτο...

Υ.Γ. Ο vromostomos θα επιστρέψει- με μία εξαίρεση- τη Δευτέρα, 22 Αυγούστου. Καλές διακοπές σε όλους!

Το μαγείρεμα έγινε, αλλά η καλή νοικοκυρά απλώνει τα ρούχα στη λιακάδα...

Οι παχουλοί είναι συνήθως συμπαθητικοί άνθρωποι. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση του τουρίστα τής Ραφήνας, ο οποίος είναι η καλύτερη παρέα για να φας μια γαρδούμπα μαζί του-αν προλάβεις να τσιμπήσεις τίποτα-, να πιεις ένα κρασάκι και να ανταλλάξεις ανέκδοτα. Σε αντίθεση, μάλιστα, με προκατόχους ή διαδόχους του ο ίδιος τουλάχιστον θα ήταν άδικο να κατηγορηθεί για φαυλότητα, διαφθορά ή προνομιακή σχέση με τη διαπλοκή. Φτάνουν, ωστόσο, όλα αυτά για να τον καταχωρίσει η Ιστορία ως καλό πρωθυπουργό; Όχι βεβαίως! Κι αυτό γιατί ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, πόσω μάλλον όταν είσαι αρκετά αδιάφορος για να στρέψεις το όχημα προς άλλη κατεύθυνση...

Ο Κ. Καραμανλής ήταν τυχερός, πολύ τυχερός. Παρέλαβε από τον αρχιερέα τής διαπλοκής μια ψεύτικη Ελλάδα στην κορύφωση της φούσκας της. Ακόμα κι άσχετες με την πολιτική συγκυρίες, όπως η κατάκτηση του Euro 2004 και η πρώτη θέση στη Eurovision το 2005, ήταν στο πλευρό του. Μόνο που η ευθύνη του είναι τεράστια γιατί δεν άπλωσε τη μπουγάδα όταν ακόμα έξω είχε ήλιο. Υποσχέθηκε, για παράδειγμα, την επανίδρυση του κράτους, αλλά το μόνο που "κατάφερε" ήταν να τοποθετήσει στο Δημόσιο, με τη συνδρομή βεβαίως και του σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας, "γαλάζια" παιδιά εκεί που βρίσκονταν μόνο "πράσινα". Ακόμα και τη μάχη του με τους νταβατζήδες δεν είχε το σθένος να τη δώσει μέχρι τέλους. Συνθηκολόγησε πολύ γρήγορα, επιτρέποντας στους καναλάρχες να κάνουν πάρτι σε βάρος του, αφού τον είδαν μπόσικο...

Η κυβέρνηση του ρεζίλη των Παπανδρέου θα είναι διαχρονικώς υπόλογη στον ελληνικό λαό για τον τρόπο που χειρίστηκε το έλλειμμα του 2009, με το "μαγείρεμά" του, ανεξαρτήτως του αν θα καταδικαστεί ή όχι από τη δικαιοσύνη ο τότε επικεφαλής τής ΕΛΣΤΑΤ. Δεν της καταλογίζω δόλο αποκιοποίησης της χώρας, αλλά βαθιά αδυναμία κατανόησης των γενικότερων συνθηκών τής εποχής. Ωστόσο είναι άδικο να φορτώνεται όλο το βάρος τής ένταξής μας στα μνημόνια στον Γ. Παπανδρέου όταν η κυβέρνηση Καραμανλή με την έλλειψη σύνεσης που τη χαρακτήριζε, έστρωσε το δρόμο με νάρκες.

Γι'αυτό, όπως και για πολλά άλλα, και είναι αδιανόητο να αναφερόμαστε ακόμα και σήμερα σε "δικαίωση" του τουρίστα τής Ραφήνας, να τον χαρακτηρίζουμε χρυσή εφεδρεία και να τον βλέπουμε ως τον επόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή και πρωθυπουργό της χώρας σε κάποιο οικουμενικό σχήμα. Αλίμονο αν στο πρόσωπό του δώσουμε άφεση αμαρτιών και στα δικά μας λάθη, τα οποία μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Θα ήταν σαν να δηλώναμε πως δεν πήραμε κανένα μάθημα από τα δεινά που μας έχουν βρει τα τελευταία έξι χρόνια...

Καταλαμβάνοντας την κοινή λογική...

Κάποτε ο Γιάννης Δραγασάκης είχε υποστηρίξει πως η ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ θα προκύψει βίαια. Κι αυτό γίνεται σήμερα! Αν, μάλιστα, κάποιος είχε κάποια αμφιβολία δεν έχει παρά να κοιτάξει πώς αντιδρά το εσωκομματικό κατεστημένο σε οποιοδήποτε άνοιγμα προχωρά το κυβερνών κόμμα στην κοινωνία και δεν το μαντρώνει στο 3% παλιότερων εκλογικών αναμετρήσεων, το οποίο ωστόσο το καθηλώνει σε μια νοοτροπία που έχει ξεπεραστεί από την πραγματικότητα. Ορισμένοι στην Κουμουνδούρου αδυνατούν ακόμα να καταλάβουν πως δεν ανήκουν σε μια παράταξη διαμαρτυρίας- συμπύκνωση τάσεων, αλλά σε ένα κόμμα που ασκεί εξουσία, με όποιους συμβιβασμούς αυτή συνεπάγεται, και το οποίο καλείται τον Οκτώβριο στο συνέδριό του να ανοίξει τις πόρτες του στους ψηφοφόρους του αντί να περιχαρακώνεται σε φέουδα ...

Σε αυτό το πλαίσιο, η άκριτη υποστήριξη κάθε κατάληψης μαρτυρά ασυγχώρητο ψευτοϊδεαλισμό, ο οποίος ωστόσο έρχεται σε σύγκρουση κατ' εξοχήν με τα ταξικά συμφέροντα που καλείται η Αριστερά να υπηρετήσει. Ακόμα, για παράδειγμα, κι αν ιδρύονταν ιδιωτικά πανεπιστήμια, η δημόσια δωρεάν παιδεία δεν θα βαλλόταν από μια τέτοια συνταγματική αναθεώρηση, αλλά από την αδυναμία τής συντεταγμένης πολιτείας να προσφέρει τη δυνατότητα στους πολίτες να σπουδάσουν δίχως να φοβούνται πως εγκυμονείται ο κίνδυνος απώλειας του εξάμηνου από άσκοπες καταλήψεις αργόσχολων φοιτητοπατέρων...

Ας υποθέσουμε πως η επανάληψη της δίκης για το φουσκωμένο έλλειμμα του 2009 καταλήξει στην καταδίκη τού τότε επικεφαλής τής ΕΛΣΤΑΤ. Ναι μεν θα επιβεβαιώνεται ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου θέλησε να φανεί μεγαλύτερο το κατόρθωμά της για μείωσή του, ωστόσο δεν εξηγεί τους λόγους για τους οποίους έφτασε το έλλειμμα σε τόσο μεγάλο ύψος έτσι κι αλλιώς, το οποίο οφείλεται σε διαχρονικές παθογένειες τις οποίες δεν θελήσαμε να κοιτάξουμε κατάματα, πόσω μάλλον να τις αντιμετωπίσουμε. Ακόμα, άλλωστε, κι αν διαγραφεί αύριο διά μαγείας το χρέος, θα γυρίσουμε πάραυτα σε αυτό αν η επαναστατικότητά μας αρχίζει και τελειώνει σε μια κατάληψη δημόσιου χώρου και δεν βγει παραέξω, προκειμένου η άρνηση των πάντων να μετατραπεί σε κατάφαση όσων υπηρετούν το όραμα της κοινωνικής δικαιοσύνης από όπου κι αν προέρχεται...

Η κεντροαριστερά ψάχνει ηγέτη αντί για λόγο ύπαρξης...

Ξέρετε γιατί η περιλάλητη αναγέννηση της κεντροαριστεράς είναι καταδικασμένη να αποτύχει; Δεν είναι τόσο γιατί τα ονόματα που ακούγονται για ηγέτες της της, όπως ο αρχιερέας τής διαπλοκής ή ο Γ. Στουρνάρας, διαθέτουν τόση λαϊκή απήχηση όση ο Ολυμπιακός στου Γκύζη. Θα μπορούσε να βρεθεί ένας αντί-Τσίπρας για τα όρφανά της αν συνέτρεχε μια πολύ βασική προϋπόθεση: αν, δηλαδή, η ανασυγκρότηση του χώρου ερχόταν ως υλοποίηση σχετικής λαϊκής απαίτησης κι όχι ως απελπισμένη προσπάθεια της καταρρέουσας ελίτ να ελέγξει τους κανόνες τού παιχνιδιού και το ίδιο το παιχνίδι τοποθετώντας δικούς της ανθρώπους σε καίρια σημεία. Όσοι έχουν απογοητευτεί από το ΣΥΡΙΖΑ κι έχουν κεντρώες καταβολές θα κατευθυνθούν στον πολιτικό κρατούμενο κι όχι σε κόμματα τα οποία φυτοζωούν κοντά στο όριο εισόδου στη Βουλή. Όσοι έχουν απομείνει, άλλωστε, στην κεντροαριστερά στην ουσία ανήκουν στην με νεοφιλελεύθερες τάσεις κεντροδεξιά. Ο ίδιος ο Κ. Σημίτης ήταν ένας κεντροδεξιός εγκλωβισμένος στο ΠΑΣΟΚ...

Λένε, εξάλλου, πως ο Αλέξης Τσίπρας βγήκε ηττημένος από την ψηφοφορία για την απλή αναλογική γιατί δεν συγκέντρωσε 200 ψήφους. Μόνο που δεν λαμβάνουν υπόψη το πόσο εκτέθηκε το ΠΑΣΟΚ στους μετριοπαθείς ψηφοφόρους του, οι οποίοι είναι ανοιχτοί να του δώσουν συγχωροχάρτι για τα κυβερνητικά του λάθη, αρκεί να μην δείχνει πως θα τα επαναλάβει αν του δοθεί η ευκαιρία. Μόνο που ο παλαιοκομματικός τρόπος που διάλεξαν στη Χαριλάου Τρικούπη να αντιμετωπίσουν τόσο τον εκλογικό νόμο όσο και το θέμα με τους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς και η πλήρης, αν όχι ηθελημένη, τουλάχιστον de facto, ταύτιση με τον αρχηγό Κούλη αποξενώνει ακόμα περισσότερο εκείνους που αισθάνονται πιο πολύ Αριστεροί παρά δεξιοί και οι οποίοι είναι η πλειονότητα στο κόμμα. Με λίγα λόγια, η Φ. Γεννηματά πρόσφερε και τον κεντροαριστερό χώρο στον πρωθυπουργό, ο οποίος αναδεικνύεται σε φυσικό ηγέτη στην κομματική αρένα που ξεκινά από τα Αριστερά και φτάνει έως; το Δημοκρατικό Κέντρο...

Σε αυτό το πολιτικό σκηνικό είναι λογικό να επιζητούν λόγο ύπαρξης και πρόσωπα ξεχασμένα εδώ και χρόνια στη ναφθαλίνη. Η επιστροφή, ωστόσο, στον τόπο του εγκλήματος των πρωταγωνιστών μιας ασύδοτης φαυλοκρατίας κάνει κακό παρά καλό στους εμπνευστές της. Πώς να προσελκύσουν τους ψηφοφόρους οι οποίοι βλέπουν διστακτικά την Αριστερά, αλλά αντιπαθούν τη ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη, παροπλισμένοι πολιτικοί όπως ο Θ. Πάγκαλος; Και γιατί να συμβεί αυτό όταν δεν υφίσταται στην ουσία μεσαία τάξη όπως τη γνωρίσαμε, πρόθυμη να προβεί σε ρήξεις κι όχι σε συμβιβασμούς για να κερδίσει λίγα ψίχουλα παραπάνω; Αυτήν τη στιγμή δεν γίνονται μεταγραφές μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά και στην πολιτική, όπου λίγο πριν τη χορήγηση των τηλεοπτικών αδειών τα σενάρια δίνουν και παίρνουν. Με το αζημίωτο φυσικά...