"Τώρα πέφτουν οι θρόνοι και τραντάζει η γης"...

Ορισμένοι εξακολουθούν να παριστάνουν πως η δημοπράτηση των τηλεοπτικών αδειών έχει την ίδια σημασία και πολιτική επικινδυνότητα με μια πιθανή δημοπράτηση, για παράδειγμα, για άδεια ταξί. Είτε από συγγνωστή αφέλεια είτε από ασύγγνωστο δόλο ισχυρίζονται πως οι συνθήκες άκρας μυστικότητας με την οποία διεξάγεται η διαδικασία προσβάλλουν το κράτος δικαίου και τη δημοκρατία μας. Λες και δεν γνωρίζουν τον άγριο πόλεμο που συνεχίζει να μαίνεται από αντικρουόμενα συμφέροντα μεγαλοεπιχειρηματιών, τα οποία βρίσκουν ευήκοα ώτα σε κόμματα της αντιπολίτευσης. Λες κι ένα καθεστώς απόλυτης ασυδοσίας επί 27 χρόνια θα μπορούσε να τηρήσει τους στοιχειώδεις κανόνες δεοντολογίας, αν βρίσκονταν τηλεοπτικές κάμερες στην αίθουσα όπου διεξάγεται η δημοπράτηση...

Εκεί βρίσκονται οι συμμετέχοντες στο διαγωνισμό και η αρμόδια επιτροπή. Όπως σε ένα γάμο οι τρεις είναι πολλοί, έτσι και στην θεσμοθέτηση, επιτέλους, κανόνων στο τηλεοπτικό τοπίο δεν είναι απαραίτητες ούτε οι διαρροές ούτε η μετατροπή τους σε ριάλιτι σόου, όπου ανά πάσα στιγμή ο κάθε καναλάρχης θα ασκεί πίεση χρησιμοποιώντας τα μέσα που έχει στη διάθεσή του. Όποιος, άλλωστε, θεωρήσει πως δεν τηρήθηκε ορθώς η διαδικασία ή πως αυτή εξαρχής δεν ήταν ορθή μπορεί να απευθυνθεί στη δικαιοσύνη ή στην Ευρώπη, οι οποίες πάντως μέχρι στιγμής δεν έχουν δικαιώσει κανένα σχετικό αίτημα των καναλαρχών,και μάλιστα με περισσότερες από μία αποφάσεις ή γνωμοδοτήσεις τους. Άλλωστε, και μόνο η συμμετοχή των καναλαρχών στη διαδικασία τη νομιμοποιεί, αν μη τι άλλο ντε φάκτο...

Ξέρουν, ωστόσο, και οι ίδιοι οι υποψήφιοι, όπως και τα κόμματα και τα ΜΜΕ που τους στηρίζουν, πως τα όποια επιχειρήματά τους είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Ακόμα κι αν φέρναμε πέντε αξιολογητές από το εξωτερικό, με αδιαμφισβήτητες τεχνικές γνώσεις κι εντιμότητα, οι καναλάρχες θα έκαναν ένσταση γιατί δεν θα τους άρεσαν τα ρούχα που θα φορούσαν. Το θέμα είναι πως δεν ήθελαν ποτέ να ζυμώσουν, να πληρώσουν δηλαδή για τις τηλεοπτικές συχνότητες που χρησιμοποιούσαν τζάμπα από το 1989, γι' αυτό και ήταν διατεθειμένοι να κοσκινίζουν αιωνίως...

Η ΝΔ, για παράδειγμα, που κόπτεται να αναλάβει ρόλο το ΕΣΡ και καταγγέλλει τον "καναλάρχη" Ν. Παππά, δεν συναίνεσε στη συγκρότηση της ανεξάρτητης αρχής ακόμα κι όταν η κυβέρνηση της πρότεινε να αποτελείται από πολιτικές προσωπικότητες του δεξιού χώρου. Κι ενώ μέχρι πριν λίγες ημέρες έλεγε πως θα ακυρώσει το διαγωνισμό, τώρα ισχυρίζεται, κατόπιν και της λαϊκής δυσαρέσκειας για τη στάση της, πως απλώς θα τον επεκτείνει. Οι γραμματείς και οι φαρισαίοι ήταν λιγότερο υποκριτές...

Η κυβέρνηση, ωστόσο, κατηγορείται ακόμα και για τα πρόσωπα που ζητούν άδεια, όταν μάλιστα τα περισσότερα είναι γνωστό ότι ανήκουν στη δεξιά παράταξη. Είναι αλήθεια ότι το τηλεοπτικό "σπορ" είναι ακριβό, γι' αυτό και στην ουσία αποκλείονται ο Μήτσος από το Πέραμα ή ο Μπάμπης από τον Κολωνό. Αν είναι να κατηγορήσουμε, ωστόσο, τον Αλέξη Τσίπρα γιατί δεν έχει μετατρέψει μέσα σε ενάμισι χρόνο την Ελλάδα σε μια αταξική κοινωνία όπου δεν υφίστανται κοινωνικές διακρίσεις ώστε ο κάθε Έλληνας να μπορεί χάρη στο βαλάντιό του να διεκδικεί μια τηλεοπτική άδεια, τότε μάλλον σε κάποιους έχει χαθεί οριστικώς το μέτρο. Ούτε, εξάλλου, είναι δυνατό να αποκλειστούν υποψήφιοι οι οποίοι δεν έχουν καταδικαστεί από τη δικαιοσύνη μόνο και μόνο γιατί υπάρχει η λαϊκή αίσθηση πως είναι λαμόγια. Κι αν η δικαστική εξουσία δεν τους έχει μπουζουριάσει ακόμα, ε, ούτε γι' αυτό επιτρέπεται να κατακρίνουμε μια κυβέρνηση που επί των ημερών της η δικαιοσύνη αναπνέει πιο ελεύθερα από ποτέ άλλοτε...

Έχουν τεθεί δρακόντειοι κανόνες. Συμφωνώ πως η γυναίκα τού Καίσαρα δεν αρκεί να είναι, αλλά πρέπει να φαίνεται και τίμια. Ωστόσο αν, για παράδειγμα, ο Χρ. Καλογρίτσας καταθέσει μια πολύ καλύτερη οικονομική προσφορά από τους υπόλοιπους συνυποψηφίους του, αυτή θα πρέπει να απορριφθεί γιατί είναι κατασκευαστής ή συριζαίος; Τα πολιτικά φρονήματα ήταν λόγος κοινωνικού αποκλεισμού στην Ελλάδα σε παλιότερες εποχές και τα θύματα δεν ήταν δεξιοί. Καλώς ή κακώς- κακώς κατά τη γνώμη μου- τα ποσά που απαιτούνται για την αδειοδότηση και τη βιωσιμότητα ενός τηλεοπτικού σταθμού δεν τα έχει για να τα διαθέσει ένας μπακάλης ή ένας υπάλληλος, αλλά ένας εφοπλιστής ή κατασκευαστής ή, τέλος πάντων, ένας μεγαλοεπιχειρηματίας. Είναι άδικο; Ναι, κι οφείλει η κυβέρνηση της Αριστεράς να παραδώσει, όταν έρθει η ώρα, μια Ελλάδα με μεγαλύτερη κοινωνική δικαιοσύνη από τη σημερινή. Αλλά αν είναι να περιμένουμε, όπως το ΚΚΕ, να ζητήσει ο λαός τη δικτατορία τού προλεταριάτου για να κάνουμε μεταρρυθμίσεις, ζήτω που καήκαμε. Η πραγματικότητα δεν λειτουργεί με χρονοκαθυστέρηση, αλλά στο εδώ και τώρα κι όποιος δεν αρπάζει την ευκαιρία όταν του δίνεται, διαγράφεται από την Ιστορία...  




  

Το μπουρκίνι προσβάλλει την γυναίκα, να φορά φούστα όπως στην εκκλησία...

Ξέρετε τι απεχθάνομαι περισσότερο στους μισαλλόδοξους; Πως δεν έχουν ούτε το θάρρος τής μισαλλοδοξίας τους. Παρατηρήστε, για παράδειγμα, τη στάση τους απέναντι στο μπουρκίνι, την ενδυμασία που φορούν ορισμένες μουσουλμάνες στην θάλασσα, ή στην ισλαμική μαντίλα στα ευρωπαϊκά σχολεία. Δεν θα σου πουν πως είναι υπέρ τής απαγόρευσης γιατί μισούν οτιδήποτε δεν είναι χριστιανικό ή ευρωπαϊκό. Θα ισχυριστούν πως όσοι βρίσκονται στην ήπειρό μας οφείλουν να δείχνουν σεβασμό στις ευρωπαϊκές αρχές κι αξίες και να μην φορούν, για παράδειγμα, ρούχα που προσβάλλουν τις γυναίκες. Οι ίδιοι, βεβαίως, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την απαγόρευση πρόσβασης του ωραίου φύλου στο Άγιο Όρος ή με το να μην φορά παντελόνια στις χριστιανικές εκκλησίες. Σε αυτές τις περιπτώσεις το σκοταδισμό, το φαλλοκρατισμό και τη μεσαιωνική ταύτιση της γυναίκας με το διάβολο τα βαφτίζουν παράδοση και ησυχάζουν...

Η ουσία δεν βρίσκεται στο ότι πολλοί μουσουλμάνοι που ζουν στην Ευρώπη δεν το κάνουν γιατί μισούν τις πατρίδες τους. Η φτώχεια κι ο πόλεμος, για τα οποία σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται η Δύση, στις πατρογονικές τους εστίες είναι οι σοβαρότερες αιτίες που τους φέρνουν στη Γηραιά, από πολλές απόψεις, Ήπειρο. Η ουσία βρίσκεται στο ότι οι ίδιες οι ευρωπαϊκές και χριστιανικές αρχές κι αξίες, τις οποίες δήθεν υπερασπίζονται οι απανταχού ρατσιστές και θρησκόληπτοι, είναι ακριβώς αυτές που μας επιβάλλουν να σεβόμαστε τον τρόπο με τον οποίο θέλει να κάνει το μπάνιο του ο οποιοσδήποτε. Ο σεβασμός στη διαφορετικότητα και στην θρησκεία τού άλλου υποτίθεται πως αποτελούν ευρωπαϊκά κεκτημένα, τα οποία δεν είναι δυνατό να γίνουν βορά στους απανταχού λεπενιστές. Σε διαφορετική περίπτωση οι τζιχαντιστές που σπέρνουν τον τρόμο και σε ευρωπαϊκές πόλεις θα έχουν κερδίσει, αφού θα μας έχουν κάνει σαν τα μούτρα τους...

Φυσικά και δεν με ενθουσιάζει η εικόνα μιας γυναίκας ντυμένης με μπουρκίνι, τσαντόρ, νικάμπ, χιντζάμπ, μπούργκα κι οποιαδήποτε άλλη ενδυμασία έχει εφευρεθεί για να κρύβει τα όποια κάλλη της. Η θρησκεία είναι καταναγκασμός, άμεσος ή έμμεσος. Είναι, ωστόσο, δικαίωμα του οποιουδήποτε να ακολουθεί τις εντολές της για τους δικούς του λόγους, ακόμα κι αν αυτοί προέρχονται από ψυχαναγκαστικά αίτια που αφορούν λίγους και οι οποίοι τα επιβάλλουν, έστω χωρίς βία, στους πολλούς ή από ψευδαισθήσεις αιώνιας ζωής στη βασιλεία των ουρανών...

Θέλει κάποιος να νηστεύει; Ας νηστεύει. Επιθυμεί να μην κάνει σεξ πριν το γάμο; Ας μην κάνει. Βούλεται να αυτομαστιγώνεται γιατί μπήκε σε πειρασμό; Ας αυτομαστιγώνεται. Μόνο που αυτοί είναι θρησκευτικοί κανόνες, τους οποίους κάποιος ακολουθεί πιστά ή όχι ιδία βουλήσει. Δεν είναι δυνατό, ωστόσο, να μεταβάλλονται σε κοσμικούς κανόνες και, μάλιστα, όπως υποσχέθηκε ο Ν. Σαρκοζί στη Γαλλία σε μια πλειοδοσία ακροδεξιάς ρητορικής με την Μ. Λε Πεν, να λάβουν ακόμα και συνταγματική νομιμοποίηση. Ο μιθριδατισμός που καλλιεργούν κάτι τέτοιες μικροκομματικές τακτικές είναι πολύ πιο επικίνδυνες για την Ευρώπη από τον οποιονδήποτε "μοναχικό λύκο" τζιχαντιστή, γιατί μας μετατρέπουν στο κτήνος το οποίο υποτίθεται πως κυνηγάμε...    

Αν δεν υπήρχε ο Γεωργίου, Καραμανλής- Παπανδρέου θα έπρεπε να τον είχαν εφεύρει...

Η κυβέρνηση του ρεζίλη των Παπανδρέου παραποίησε τα δημοσιονομικά στοιχεία τού 2009. Το έκανε για να μας βάλει σε μνημόνιο γιατί ο πρώην πρωθυπουργός είναι προδότης, όπως θέλει η μυθολογία τής καραμανλικής δεξιάς, προκειμένου να απαλλαγεί μια και καλή από τη δικαιολογημένη κατηγορία πως ο τουρίστας της Ραφήνας κυβερνούσε με τον αυτόματο πιλότο; Όχι, "απλώς" γνωρίζοντας ότι δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις επέλεξε να ακολουθήσει την πάγια τακτική στη χώρα μας, να επικαλεστεί δηλαδή πως παράλαβε καμένη γη, όπως είχε κάνει άλλωστε κι ο Γ. Αλογοσκούφης το 2004 με τη δημοσιονομική απογραφή. Μόνο που η ευρωπαϊκή και παγκόσμια πραγματικότητα το 2009- ένα χρόνο μετά από την κατάρρευση της Lehman Brothers- ήταν διαφορετική. Οι υποκριτές Ευρωπαίοι, οι οποίοι ήξεραν αλλά έκλειναν τα μάτια στο δημοσιονομικό εκτροχιασμό τής χώρας μας, δεν μπορούσαν πλέον να το κάνουν άλλο. Με λίγα λόγια, το έγκλημα του ρεζίλη των Παπανδρέου είναι κολοσσιαίο, αλλά πολιτικό κι όχι ποινικό...

Θεσμικώς μιλώντας ο τότε υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου όφειλε, για παράδειγμα, να συμπεριλάβει τα χρέη των νοσοκομείων και των ΔΕΚΟ στο έλλειμμα, λαμβάνοντας ως χρόνο ένταξής τους σε αυτό την ανάληψη της προμήθειας κι όχι το πότε αυτή θα καθίστατο απαιτητή, όπως απαιτούσαν τα νέα ευρωπαϊκά πρότυπα. Ναι, μόνο που κανένας άλλος στην Ευρώπη δεν ακολουθούσε τη νομιμότητα γιατί σε διαφορετική περίπτωση ούτε καν η Γερμανία θα εκπλήρωνε τις προϋποθέσεις τού Συμφώνου Σταθερότητας και υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να μπει υπό την επιτροπεία των Βρυξελλών. Ωστόσο η κυβέρνηση Παπανδρέου διάλεξε να υποδυθεί την μετανοημένη Μαγδαληνή, η οποία δέχεται ακόμα και να λιθοβολιστεί για να πείσει τους επίσης αμαρτωλούς Ευρωπαίους πως είναι πλέον κυρία. Άλλη μια κολοσσιαία αστοχία τής τότε κυβέρνησης, η οποία όμως οφείλεται σε πολιτικές αποφάσεις της οι οποίες δεν υποκρύπτουν δόλο εσχάτης προδοσίας...

Οι καραμανλικοί, εξάλλου, έχουν κάνει σημαία τους την αναπομπή της υπόθεσης Γεωργίου στο Συμβούλιο Εφετών για να μας πείσουν πως για τα πάντα φταίει μια συνωμοσία κι όχι η παροιμιώδης ανικανότητα του αμίλητου τοτέμ τους. Μόνο που τους διαψεύδει το ημερολόγιο. Ο πρώην επικεφαλής τής ΕΛΣΤΑΤ ανάλαβε τα καθήκοντά του στις 2 Αυγούστου 2010, όταν το μνημόνιο είχε ψηφιστεί ήδη από το Μάιο της ίδιας χρονιάς. Μπορεί κανείς να κατηγορήσει, επομένως, τον Ανδρ. Γεωργίου, και δικαιολογημένα, πως υπήρξε πιστό σκυλάκι των δανειστών κι έπραττε ό,τι του έλεγαν, ανεξαρτήτως αν οι ίδιοι τα εφάρμοζαν στο σπίτι τους, αλλά δεν ήταν εκείνος που μας έβαλε στο μνημόνιο. Όποιος αναζητά τέτοιου είδους ευθύνες είναι πιο έντιμο να εστιάσει στο πολιτικό προσωπικό που κυβέρνησε την Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες...

Προς τι τότε η ανοίκεια παρέμβαση της Κομισιόν στο έργο τής ελληνικής Δικαιοσύνης; Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση, η απάντηση στην οποία δεν μπορεί παρά να συνδυάζει αρκετούς παράγοντες, όπως, για παράδειγμα, την άσκηση πίεσης προς την κυβέρνηση για την ολοκλήρωση των ανοιχτών προαπαιτούμενων της πρώτης αξιολόγησης και την πλήρη συνθηκολόγησή της για τη δεύτερη. Κυρίως, ωστόσο, υποκρύπτονται τύψεις κι ενοχές από τους γραφειοκράτες και την ηγεσία τής Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Γερμανίας, οι οποίοι δεν αντιμετώπισαν την ελληνική κρίση με διάθεση αλληλεγγύης αλλά τιμωρητικώς και με προτεραιότητα στη διάσωση των μεγάλων χωρών από την έκθεση των τραπεζών τους στο ελληνικό χρέος...

Στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο κατανοούν ότι ναι μεν τυπικώς έχουν δίκιο- η Ελλάδα έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα πάνω από τις δυνάμεις της- μόνο που αυτό συνέβη εν πλήρει γνώση τους και το επέτρεπαν, αν δεν το υποκινούσαν, γιατί σήμαινε μεγαλύτερα πλεονάσματα στους δικούς τους προϋπολογισμούς και το σχηματισμό τής εντύπωσης πως το ευρώ είναι πανίσχυρο. Κι αν δεν είχε προκύψει η αναπόφευκτη όπως είναι δομημένος ο καπιταλισμός κρίση τού 2007-2008, δεν θα εκπλησσόμουν αν ακόμα ζούσαμε μέσα στη φούσκα χωρίς κανείς να χτυπά την καμπάνα. Μέχρι, βεβαίως, να ερχόταν το ξύπνημα από την αυταπάτη, για την οποία δεν υπάρχει ούτε ένας σε αυτόν τον τόπο που να μην έχει μερίδιο ευθύνης, μικρότερο η μεγαλύτερο...    



 

Για εκείνους που δεν θυμόμαστε ούτε καν κάθε τέσσερα χρόνια...

Ο Άκης Πάνου υπήρξε ένας σπουδαίος συνθέτης και λαϊκός ποιητής. Ανάμεσα σε άλλα είχε γράψει, "ο πιο κακός εχθρός μου είναι ο εαυτός μου". Αυτόν το στίχο του μου θυμίζουν ορισμένες δηλώσεις Ολυμπιονικών και των συγγενών τους, οι οποίοι μόνοι τους υποβαθμίζουν την επιτυχία τους στο Ρίο. Άκουσα, για παράδειγμα, την Κατερίνα Στεφανίδη να επιτίθεται στα μέσα ενημέρωσης γιατί ασχολούνται μαζί της κάθε τέσσερα χρόνια. Πρώτον, δεν είναι αλήθεια. Ακόμα κι ο γράφων, ο οποίος δεν είναι μύστης τού επί κοντώ, την γνώριζε και περίμενε κάποιο μετάλλιο από εκείνη. Αν δεν υπήρχαν, άλλωστε, τα μίντια να μεταδίδουν ό,τι συμβαίνει στον κόσμο, κανένας μας δεν θα ήξερε παρά μόνο τους 1.000 γνωστούς του στη ζωή και στο facebook. Δεύτερον, υπάρχουν άνθρωποι που κατορθώνουν σπουδαία πράγματα, σπουδαιότερα από το να πηδούν έναν πήχη με ένα καλάμι, με τους οποίους δεν ασχολούμαστε ούτε καν κάθε τέσσερα χρόνια...

Η Κατερίνα Στεφανίδη πάλεψε κυρίως για τον εαυτό της και, δευτερευόντως, για την Ελλάδα. Βρίσκονται, όμως, εκεί έξω συμπολίτες μας οι οποίοι μοχθούν καθημερινώς για κάτι πολύ περισσότερο από την πάρτη τους ή, έστω, τα πολύ συγγενικά τους πρόσωπα. Είναι, για παράδειγμα, οι χιλιάδες εθελοντές που προσφέρουν αφιλοκερδώς χρήμα, κόπο και χρόνο σε συνανθρώπους τους που είναι σε χειρότερη θέση από αυτούς, είτε πρόκειται για πένητες, άστεγους, πρόσφυγες ή οποιονδήποτε άλλο αναξιοπαθούντα. Κατά καιρούς μαθαίνουμε κάποια ονόματα, αλλά ακόμα κι αυτά επιστρέφουν σύντομα στην ανωνυμία, προκειμένου τα πρωτοσέλιδα να καλυφθούν ξανά από καλλίγραμμα κορμιά αθλητών, ηθοποιών, τραγουδιστών και κάθε άλλου αστέρα τής σόουμπιζ...

Η οίηση ορισμένων Ολυμπιονικών μάς υποχρεώνει να εξετάσουμε ξανά τί αξίζει να θαυμάζουμε και τί όχι. Κι αν υπάρχουν μεταξύ τους κάποιοι αθλητές-διαμάντια, αυτό δεν σημαίνει πως το χρυσό μετάλλιο στο στήθος θα έπρεπε να συγχωρεί τα πάντα. Τί θα συνέβαινε, για παράδειγμα, αν η Β. Παπαχρήστου κέρδιζε κάποιο μετάλλιο στο τριπλούν; Θα οφείλαμε να γκρεμίσουμε τα τείχη για μια χρυσαυγίτρια, η οποία απαξιώνει οτιδήποτε δεν της μοιάζει στον καθρέφτη και η οποία αποτελεί ίνδαλμα για τους απανταχού χιμπαντζήδες με τα μαύρα; Όχι βεβαίως! Ο σεβασμός κερδίζεται εντός κι εκτός γηπέδων, κυρίως εκτός...

Ο Σόρος είναι ΣΥΡΙΖΑ κι ο Κούλης κομμουνιστής...

Έχω την εντύπωση πως όταν πεθάνει ο Τ. Σόρος περισσότερο θα τον θρηνήσουν οι Έλληνες εθνικιστές παρά η οικογένειά του! Βλέπετε, ο επενδυτής (sic) εδώ και πολλά χρόνια προσωποποιεί για τη μισαλλόδοξη Ελλάδα το υπέρτατο κακό, τον άνθρωπο που περισσότερο ακόμα κι από το να αβγατίζει την περιουσία του, του αρέσει να επιτίθεται στη χώρα μας με κάθε αφορμή. Κι αυτό, "βεβαίως", γιατί είναι ένας σιωνιστής Εβραίος, ο οποίος ζηλεύει την Ψωροκώσταινα και τον πολιτισμό της και θέλει να την εξαφανίσει από τον παγκόσμιο χάρτη. Τους μεγαλύτερους πολέμιούς του, μάλιστα, θα τους βρει κανείς ανάμεσα στο λούμπεν προλεταριάτο ή στους μικροαστούς νοικοκυραίους: στους ταξιτζήδες, για παράδειγμα, που αν δεν σε χρεώσουν περισσότερα δεν ευχαριστιούνται την κούρσα ή στους εστιάτορες που αν κόψουν μία και μοναδική απόδειξη πιστεύουν ότι έχουν κάνει το ανδραγάθημα που θα τους ανοίξει την πύλη τής βασιλείας των ουρανών...

Αντιλαμβάνομαι ότι σε μια εποχή που ο μανιχαϊσμός θεωρείται δείγμα ευθυκρισίας το να μην είσαι εθνικιστής σημαίνει αυτομάτως πως είσαι εθνομηδενιστής και λάτρης τού Τ. Σόρος και του κάθε κερδοσκόπου. Ο συγκεκριμένος μεγαλοαεριτζής και η συνομοταξία του έχουν σοβαρότατες ευθύνες για την ασυδοσία τού παγκόσμιου καζινοκαπιταλισμού. Δεν έχουν, ωστόσο, τη μοναδική, όσο κι αν μας βολεύει να αναζητούμε δαίμονες αντί να χτυπάμε τις ρίζες που τους θεριεύουν. Εν προκειμένω, η Ελλάδα δεν καταστράφηκε ούτε από τον Τ. Σόρος ούτε από τους Γερμανούς ούτε γιατί είμαστε "έθνος ανάδελφο". Κι αν ασκώ κριτική σε συγκεκριμένες πολιτικές, όπως αυτές του διδύμου Μέρκελ- Σόιμπλε, το κάνω γιατί δηλητηριάζουν έναν ασθενή που αρρώστησε με δική του πρωτίστως ευθύνη. Όσοι, ωστόσο, προσπαθούν να χρεώσουν στην Αριστερά τον Τ. Σόρος, πλάθοντας συνωμοσίες που περιλαμβάνουν ιδρύματα, χρηματοδοτήσεις, πρόσφυγες κι εξωγήινους, μάλλον αυτοψεκάζονται σε κάθε ευκαιρία...

Οι Σόρος αυτού του κόσμου είναι γνήσια τέκνα τού νεοφιλελευθερισμού, η πραγμάτωση της ονείρωξης των απανταχού μητσοτάκηδων, οι άνθρωποι που δεν λογαριάζουν τίποτα μπροστά στην επίτευξη του κέρδους κι αν οι νόμοι δεν τους βολεύουν τόσο το χειρότερο για τους νόμους: είτε τους παρακάμπτουν είτε τους αλλάζουν χάρη στις υψηλές τους γνωριμίες στην πολιτική. Άλλωστε, αν δεν υπήρχαν πρόθυμοι να διαφθαρούν κανένας τυχοδιώκτης δεν θα φτουρούσε. Μπορούμε, επομένως, να λιθοβολούμε όσο θέλουμε τους Σόρος. Τi θα κερδίσουμε, ωστόσο, πέρα από ένα σωρό από πέτρες αν εξακολουθούμε να αφήνουμε ανεξέλεγκτο το οικονομικό σύστημα που παράγει αεριτζήδες με τη σέσουλα γιατί μας φταίει το δέντρο κι όχι το δάσος;...



   

Πρέπει κάποτε να εμφανίσεις το λύκο για τον οποίο φωνάζεις, αλλιώς σε τρώει...

Στην αντιπολίτευση και στη διαπλοκή η οποία τη στηρίζει, διαβάζουν περισσότερο Πάολο Κοέλιο από όσο μπορούν να καταναλώσουν. Φαίνεται, δηλαδή, πως πιστεύουν με αφοσίωση φανατικού ότι αν επιθυμείς κάτι πολύ το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το πετύχεις. Με βάση αυτό το σκεπτικό καταστρώνουν το ένα εκλογικό σενάριο μετά από το άλλο, υφαίνοντας παραλλήλως αναπόδεικτες ιστορίες για αγρίους. Παραλλήλως, βαυκαλίζονται πως υπάρχει εκεί έξω κόσμος που συμμερίζεται την αγωνία τους. Αποδείχθηκε, ωστόσο, και στη συγκέντρωση-παρωδία των "Παραιτηθείτε" πως λείπει η μία από τις δύο απαραίτητες προϋποθέσεις για να πέσει μια κυβέρνηση: ναι μεν υπάρχει λαϊκή δυσαρέσκεια, κι αυτό είναι λογικό από τη στιγμή που συνεχίζεται η υπερφορολόγηση επί δικαίους κι αδίκους, ωστόσο το εκλογικό σώμα δεν είναι διατεθειμένο να αντικαταστήσει τον Αλέξη Τσίπρα με τον πολιτικό κρατούμενο. Μπορεί σε ένα μήνα, σε τρεις, σε ένα χρόνο, σε τρία να ισχύει κάτι τέτοιο. Μπορεί, όμως, και ποτέ...

Η ΝΔ και τα συνεργαζόμενα με αυτή "σωματεία" τού ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού διαπράττουν το κολοσσιαίο λάθος να σιγοντάρουν οποιαδήποτε επίθεση των διαπλεκόμενων μέσων ενημέρωσης σε βάρος τής κυβέρνησης. Στην ουσία, δηλαδή, ομολογούν στους ψηφοφόρους πως οι Θέμοι, οι Αλαφούζοι ή οι Ψυχάρηδες πίσω από τους οποίους σέρνονται, είναι κι εκείνοι που καθορίζουν την ατζέντα τους. Έφτασαν στο σημείο να εκδίδουν ανακοινώσεις για το τραγικό περιστατικό στην Αίγινα βασιζόμενοι σε "ρεπορτάζ" τού ακροδεξιού Στ. Χίου. Φυσικά και πρέπει να χυθεί άπλετο φως και σε αυτήν την υπόθεση, μόνο που όταν φωνάζεις χίλιες φορές "λύκος" χωρίς αυτός να υφίσταται, ακόμα κι αν εμφανιστεί κάποια στιγμή κανείς δεν θα σε πιστέψει. Κι αν με θεωρείτε αναξιόπιστο, ρωτήστε τον Αίσωπο...

Πώς θα είναι η Ελλάδα σε ένα χρόνο; Αν ήξερα την απάντηση, θα την είχα παίξει στο στοίχημα και θα θεωρούσα τον εαυτό μου από τώρα εκατομμυριούχο. Μπορώ να εκτιμήσω, ωστόσο, πως εισερχόμαστε σε μια φάση τελικής σύγκρουσης, και με τον πρώτο πληθυντικό δεν εννοώ μόνο τη χώρα μας. Η έκβαση της Συνόδου των χωρών τού Νότου- η πρώτη ύστερα από πολλά χρόνια- θα κρίνει πολλά. Πιεσμένοι κι από τη δυσαρέσκεια του δικού τους εκλογικού ακροατηρίου, Φρ. Ολάντ και Μ. Ρέντσι, οι οποίοι εκπροσωπούν τις δύο μεγαλύτερες νοτιοευρωπαϊκές χώρες, οφείλουν να πάρουν τη σκυτάλη από τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος άνοιξε το δρόμο, και να βροντοφωνάξουν ένα ηχηρότατο "όχι" στο νέο γύρο λιτότητας που ετοιμάζει το Βερολίνο μετά από το Brexit...

Κι αυτήν τη φορά τα λόγια από μόνα τους δεν θα είναι αρκετά. Έχουν χρέος και στη Σύνοδο Κορυφής της Μπρατισλάβα λίγες ημέρες αργότερα να μετουσιώσουν σε πράξεις αυτό που είναι απαίτηση των λαών τής Ευρώπης. Αν, κι αυτό είναι ένα μεγάλο "αν", όλα αυτά συμβούν, τότε θα παραστούμε μάρτυρες σε ένα θέαμα που δεν θα τιμά την ελληνική αντιπολίτευση: από τη μία πλευρά θα βρίσκονται ο Έλληνας πρωθυπουργός με τους ομολόγους του, του Νότου να μιλούν για κοινωνική δικαιοσύνη κι από την άλλη η φράου Μέρκελ, ο χερ Σόιμπλε, η μαντάμ Λαγκάρντ μαζί με τον Κυριάκο, την Φώφη και τον Σταύρο να ορκίζονται πίστη στο νεοφιλελευθερισμό. Κοινώς, οι τελευταίοι θα έχουν συλληφθεί με τα παντελόνια κατεβασμένα...

Πιστεύεις στις ιερές αγελάδες; Πήγαινε Ινδία κι άσε την Ελλάδα ήσυχη...

Ανεξιθρησκεία έχουμε (;), ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει σε όποιον θεό θέλει. Αν το επιθυμεί, μπορεί να λατρεύει ακόμα κι αγελάδες, τις οποίες να θεωρεί ιερές. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν δικαιολογείται να απαιτεί από τους υπόλοιπους να αφήνουν εκτός κριτικής ό,τι ο ίδιος αντιμετωπίζει ως ιερό κι όσιο, ανεξαρτήτως αν με την άποψή του συμπλέει η πλειονότητα του πληθυσμού ή όχι. Αλίμονο αν η ελευθερία τού λόγου και η ελευθεροτυπία ήταν επιτρεπτό να υφίστανται μόνο αν δεν βρίσκονταν σε αντίθεση με τη γνώμη των πολλών. Αυτό θα ήταν κλασικός, πατροπαράδοτος φασισμός...

Δεν ήμουν αγέννητος όταν οποιαδήποτε έστω επισήμανση πως η Κ. Θάνου, ο Κ. Κεντέρης και οι αρσιβαρίστες μας ήταν ντοπαρισμένοι θεωρούνταν εθνική μειοδοσία. Τα χρόνια που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα, της φούσκας, της υπερκατανάλωσης, της ατομικιστικής ευδαιμονίας ζητωκραυγάζαμε αθλητές-απατεώνες και γιουχάραμε άλλους με το ασύγκριτου κυνισμού επιχείρημα πως και οι ξένοι αθλητές είχαν πάρει αναβολικά. Ποιο Ολυμπιακό πνεύμα κι άλλες "αηδίες"; Ο πρώτος είναι τα πάντα κι ο δεύτερος τίποτα, γι' αυτό και στο όνομα του εθνικού μεγαλείου και της "πρωτιάς που έχουμε στο DNA μας" χωρούσε οποιοσδήποτε συμβιβασμός με αρχές κι αξίες, αρκεί η Ελλαδάρα να σάρωνε τα χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες που φιλοξένησε το 2004...

Ενδεχομένως μαζί με τα ξερά να κάηκαν και τα χλωρά, να στιγματίστηκαν δηλαδή αθλητές που κέρδισαν ό,τι κέρδισαν με το σπαθί τους και δίχως τη βοήθεια (μεγάλη έστω) χημικών ουσιών. Ευθύνονται, ωστόσο, κι εκείνοι γιατί συμμετείχαν σε μια ομερτά που δεν λάμβανε υπόψη τα σοφά λόγια τού Διονύσιου Σολωμού πως εθνικό είναι το αληθές και τίποτα άλλο. Σε τι μας ωφέλησαν, άλλωστε, τα ψέματα, όπως τα "greek statistics", παρά για να γίνουμε δακτυλοδεικτούμενοι σε όλο τον κόσμο; Είναι υποκριτές και οι άλλοι γιατί κάνουν τα ίδια ή και χειρότερα; Είναι! Μόνο που ο στοιχειώδης αυτοσεβασμός απαιτεί να μην δικαιολογούμαστε συνεχώς με το "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους". Όποιος, επομένως, εκτιμά πως η λατρεία των ιερών αγελάδων δίχως ίχνος επίκρισης είναι του γούστο του ας μεταναστεύσει στην Ινδία κι ας αφήσει τούτη εδώ τη χώρα να ορθοποδήσει επιτέλους...