Η ΝΔ δεν θα κερδίσει άλλες εκλογές λόγω της απογοήτευσης από το ΣΥΡΙΖΑ...

Η ΝΔ κέρδισε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις μέσα σε χρονικό διάστημα ενός μηνός περίπου κυρίως γιατί οι πολίτες ήθελαν να τιμωρήσουν το ΣΥΡΙΖΑ κι όχι γιατί θαμπώθηκαν από το νεοφιλελεύθερο- ακροδεξιό πρόγραμμα Μητσοτάκη. Δεν πρόκειται, όμως, να κερδίσει τέταρτη χάρη στην απαξίωση της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης και του κυβερνητικού της έργου. Αν την κερδίσει, αυτό θα επιτευχθεί μόνο χάρη στο δικό της έργο κι όχι χάρη στις δικαστικές διώξεις των πολιτικών της αντιπάλων...

Η χρονική περίοδος 2015- 2019 έχει κριθεί πολιτικώς κι ο λαός, μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες, έδωσε στο ΣΥΡΙΖΑ ένα ποσοστό κοντά στο 32%, διόλου αμελητέο και γι' αυτό τόσο εκφοβιστικό για τη ΝΔ. Τόσο πολύ, μάλιστα, που οι υποσχέσεις για πολιτικό πολιτισμό από τον Κ. Μητσοτάκη μετατράπηκαν μέσα σε μόλις μία εβδομάδα σε άρση τής ασυλίας Πολάκη για υπόθεση που πολύ δύσκολα θα αποδειχθεί ακόμα κι αν συνέβη- ηχογράφηση Στουρνάρα, αν κι ο διοικητής τής ΤτΕ είναι εκείνος που θα πρέπει να απολογηθεί γιατί, για παράδειγμα, δεν έχει ελέγξει τα θαλασσοδάνεια του "Κήρυκα Χανίων"- ή γιατί δεν μίλησε ευπρεπώς σε έναν συνδικαλιστή και πολιτευτή τής ΝΔ- Στ. Πουλής- που κατηγορείται για χοντρές, παράνομες μπίζνες στο ΚΕΕΛΠΝΟ. Κι όλα αυτά παραβιάζοντας το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής με τη διαδικασία που ακολουθήθηκε...

Ο Π. Πολάκης μάλλον θα μεταβληθεί από κατηγορούμενος σε κατήγορο στις δικαστικές αίθουσες που τον στέλνει η παλιάς κοπής μητσοτάκειος δεξιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, θα κληθεί να αντιμετωπίσει για μια ακόμα φορά μια μιντιακή παραδοξότητα, τη συντριπτική δηλαδή πλειονότητα των ΜΜΕ να αντιπολιτεύεται την αντιπολίτευση κι όχι την κυβέρνηση.

Γι' αυτό κι οφείλει να εστιάσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αξιοποιώντας όμως επί τούτου ανθρώπους που γνωρίζουν το αντικείμενο κι όχι κομματικά παιδιά για κάθε δουλειά. Είναι, άλλωστε, πρωτίστως ζήτημα δημοκρατίας ο έλεγχος της εξουσίας κι αν αυτόν δεν είναι διατεθειμένος να τον ασκήσει ο δημοσιογραφικός κόσμος, τότε είναι υποχρέωση των πολιτών να τον αντικαταστήσουν...

Είτε οι αρχές μας ισχύουν και για τον Κορκονέα και για τον Κουφοντίνα είτε δεν υπήρξαν ποτέ...

Η επιβολή τής ποινής τής ισόβιας κάθειρξης, πολλώ δε μάλλον η θανατική ποινή, αποτελεί στην ουσία ομολογία αποτυχίας τής έννομης τάξης μας να κάνει κάτι παραπάνω από το να τιμωρήσει έναν εγκληματία. Σε διαφορετική περίπτωση ναι μεν θα τον τιμωρούσε για το αδίκημά του, αλλά θα του έδινε και το δικαίωμα να επιστρέψει στην κοινωνία σωφρονισμένος από τα λάθη του. Αφήστε που ακόμα και η ίδια η φυλάκιση μαρτυρά την αδυναμία τής πολιτείας να σκεφτεί και να εφαρμόσει εναλλακτικές τιμώρησης και σωφρονισμού που ναι μεν να μην δημιουργούν την εντύπωση ξέφραγου αμπελιού, να περνούν τα κατάλληλα μηνύματα στην κοινωνία, αλλά παραλλήλως να μην καταδικάζουν τον οποιονδήποτε να ζήσει μια κόλαση επί Γης, ανεξαρτήτως της κοινωνικής απαξίας τού αδικήματός του...

Οι αρχές και οι αξίες μας είναι είτε ίδιες απέναντι σε όλους είτε δεν υπάρχουν εξαρχής. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν ενοχλούμαι από την επικείμενη αποφυλάκιση του Επ. Κορκονέα, μολονότι δεν έχει μετανιώσει για τη δολοφονία τού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Κανένας άνθρωπος, όσο ποταπά κι αν έχει φερθεί στη ζωή του, δεν δικαιούται να ζει με το βάρος ότι θα μείνει στη φυλακή για το υπόλοιπο της ζωής του, αφού ελλείπουν από αυτήν την ποινή τόσο η ανθρωπιά όσο και η βούληση του σωφρονισμού...

Γιατί, όμως, τόση σιωπή στην περίπτωση Κορκονέα από εκείνους που εξεγείρονται όταν ο Κουφοντίνας παίρνει μια νόμιμη άδεια μερικών ημερών, και μάλιστα με το επιχείρημα πως δεν έχει μετανιώσει για τους φόνους του; Πού είναι κρυμμένοι οι διαπρύσιοι κήρυκες του νόμου, της τάξης και της ασφάλειας, που ζητούν την "παραδειγματική τιμωρία" τού Ρουβίκωνα- ισόβια μήπως;-, αλλά ποιούν τη νήσσα για τον ένστολο φονιά ενός 15χρονου;...

Η υποκρισία περισσεύει κι από τους εν Ελλάδι νεοσυντηρητικούς, που θεωρούν πως η ομοφυλοφιλία οφείλεται στο πρωκτικό σεξ των γονέων και νοούν την τήρηση της νομιμότητας μόνο όταν δεν θίγει τα συμφέροντά τους και δεν έρχεται σε αντίθεση με τις ιδεοληψίες τους. Γι' αυτό και η αιδήμονα σιωπή τους στην περίπτωση Κορκονέα ή και η δημόσια υπεράσπισή του δεν με ξενίζουν. Αναρωτιέμαι, όμως, πόσο θα αργήσει το αστυνομικό κράτος που ευαγγελίζονται Μητσοτάκης- Χρυσοχοΐδης να θάψει κι άλλα "ρεμάλια των Εξαρχείων" για να συνεχίζουν τα πρόβατα να βελάζουν από ευχαρίστηση κάτω από το μπαλτά τού σφαγέα των δικαιωμάτων τους... 

Επικοινωνιακά πυροτεχνήματα στο ύψος τού Πολάκη...

Έχω επανειλημμένως ταχθεί απέναντι στο ύφος τού Π. Πολάκη, το οποίο δεν ταιριάζει με το αριστερό ήθος. Θα το δικαιολογούσα μόνο αν ως αρμόδιος αναπληρωτής υπουργός είχε κατορθώσει να επιλύσει τα περισσότερα από τα προβλήματα που μαστίζουν το δημόσιο σύστημα υγείας. Δεν υποτιμώ τη δουλειά του και τον όγκο των προβλημάτων που είχε να αντιμετωπίσει, αλλά ούτε και σήμερα τα δημόσια νοσοκομεία είναι στολίδια...

Η σπουδή, όμως, της νέας κυβέρνησης να άρει την ασυλία Πολάκη και η πληροφόρηση και για άλλες παρόμοιες κινήσεις στο άμεσο μέλλον υποδεικνύουν, αν μη τι άλλο, τάσεις ρεβανσισμού. Αναρωτιέμαι, για παράδειγμα, πώς μπορεί να αποδειχθεί ότι ο Π. Πολάκης ηχογράφησε τον Γ. Στουρνάρα και γιατί οι ίδιοι δικαστές που έσπευσαν σε αυτήν την υπόθεση δεν έπραξαν το ίδιο και για τις φωτογραφίες Τσίπρα στο κότερο, όπου εκεί είναι ολοφάνερο ότι παραβιάστηκαν προσωπικά δεδομένα. Δεν καταλαβαίνουν, εξάλλου, στη ΝΔ πως η υπόθεση ΚΕΕΛΠΝΟ, για την οποία πολλοί κυβερνώντες έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, είναι πολύ πιο δυσώδης από μία παράνομη ηχογράφηση ενός τραπεζίτη που μέχρι πριν ένα μήνα έβλεπε την οικονομία να καταρρέει και τώρα την βλέπει να ανθίζει;...

Θυμίζω, επίσης, πως ο Κ. Μητσοτάκης είχε υποσχεθεί πως μία εξεταστική επιτροπή θα συγκροτούσε, η οποία θα διερευνούσε τι έγινε το πρώτο εξάμηνο του 2015. Γιατί δεν τη συγκροτεί άμεσα αντί να ασχολείται με τον Π. Πολάκη;

Μήπως γιατί ο Γ. Βαρουφάκης είναι πλέον βουλευτής και γιατί φοβάται πως αν προχωρήσει σε μια τέτοια κίνηση θα συνασπίσει σε βάρος του ΣΥΡΙΖΑ και ΜέΡΑ 25; Αν ναι, μήπως κι αυτή η τακτική του στηρίζεται στον εντυπωσιασμό, όπως και οι περισσότερες μέχρι τώρα κινήσεις του, κι όχι στην ουσία;...

Ο Μητσοτάκης είναι περισσότερο Σοβιετικός από όσο πιστεύει...

Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει τη μισή αλήθεια όταν ισχυρίζεται πως η ΝΔ ανατρέπει το νόμο τού 2016 για το διορισμό γενικών γραμματέων στα υπουργεία μέσα από ένα μητρώο στελεχών κι όχι με κομματικά κριτήρια. Κι αυτό γιατί και η προηγούμενη κυβέρνηση με φωτογραφικές προκηρύξεις είχε στην ουσία αθετήσει την υπόσχεσή της για αποκομματικοποίηση, διορίζοντας ως επί το πλείστον δικούς της γενικούς γραμματείς. Σήμερα, επομένως, με το νέο νομοσχέδιο για το επιτελικό κράτος η ΝΔ δεν κάνει κάτι παραπάνω από το να διαιωνίζει μια χρόνια παθογένεια που θέλει τη δημόσια διοίκηση λάφυρο των κομμάτων εξουσίας...

Το ελληνικό Δημόσιο δεν είναι καταδικασμένο από το DNA του να είναι κομματικό, γραφειοκρατικό, συντεχνιακό και καθυστερημένο. Από την εμπειρία μου, άλλωστε, αποκλειστικώς στον ιδιωτικό τομέα μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι κι εκεί παράγονται, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, οι ίδιες παθογένειες. Είναι, επομένως, οι πολιτικές αποφάσεις, όπως τώρα η σύγχυση αρμοδιοτήτων μεταξύ διορισμένων και υπηρεσιακών γενικών γραμματέων και γενικών διευθυντών, που εμποδίζουν τη δημόσια διοίκηση να είναι πιο αποτελεσματική και λιγότερο ευάλωτη στη δημόσια κριτική...

Σε αυτό το πλαίσιο, φυσικά και είναι απαραίτητη η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων ανά τακτά χρονικά διαστήματα από ανεξάρτητες αρχές. Από την άλλη, ωστόσο, ελλοχεύει ο κίνδυνος της απραξίας υπό το φόβο τής τιμωρίας στην περίπτωση που οι εντεταλμένοι τού Μαξίμου σε κάθε υπουργείο λειτουργούν ως χαφιέδες κι όχι ως συνεργάτες. Η υπερσυγκέντρωση, εξάλλου, αρμοδιοτήτων στο πρωθυπουργικό γραφείο θυμίζει περισσότερο σοβιετικό καθεστώς παρά φιλελεύθερο, όπως ευαγγελίζεται ο Κ. Μητσοτάκης... 

Εμπρός προς τα πίσω...

Η νεότητα δεν είναι ζήτημα ταυτότητας, αλλά διάθεσης να επιτρέπεις στο πνεύμα σου να κινείται ελεύθερο, δίχως στερεότυπα. Αν αυτό είναι ορθό, τότε η Δ. Μιχαηλίδου δεν είναι νέα, μολονότι γεννήθηκε πριν 32 χρόνια. Μας είχε προϊδεάσει για το γήρας της με το ότι θεωρεί συλλογική ψυχική νόσο την αγιοποίηση του αντιδικτατορικού αγώνα- παρόλα αυτά είχε το θράσος να πάει στο Προεδρικό Μέγαρο για να γιορτάσει με τους ΄"ψυχικώς νοσούντες" αντιστασιακούς την αποκατάσταση της Δημοκρατίας-, αλλά και με την υπερηφάνεια της για το ότι η κυβέρνηση Σαμαρά συμπίεσε το κόστος εργασίας, δηλαδή για τη φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης που ήρθε τώρα δήθεν να διασώσει...

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν η πρόθεση παροχής επιδόματος, τα οποία κατά τα άλλα τόσο απεχθάνεται η κυβέρνηση, στις γυναίκες κι όχι στους άνδρες κάτω των 30 χρόνων κι όχι παραπάνω που θέλουν να γίνουν γονείς. Με ένα σμπάρο, δηλαδή, δύο ρατσιστικές προκαταλήψεις- φύλου και ηλικίας- και μάλιστα με το αμίμητο επιχείρημα πως οι εικοσάρες έχουν πιθανότητα να αποκτήσουν περισσότερα παιδιά, επομένως καλό είναι να τις χρησιμοποιούμε ως μηχανές αναπαραγωγής στην ελληνική εκδοχή τού "Handmaid's Tale". Άλλωστε ο ρόλος των θηλυκών, όπως είχε πει προεκλογικώς ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος δεν μπορούσε τάχα μου να βρει πάνω από πέντε γυναίκες για να γίνουν υπουργοί, είναι να βρίσκονται στο σπίτι...

Ο νεοφιλελεσυντηρητισμός αυτής της κυβέρνησης είναι ορατός και στις εξαγγελίες τής Ν. Κεραμέως περί ιεροδιδασκάλων στα σχολεία ώστε η χώρα μας να μην διαφέρει σε πολλά από το Ιράν. Γενικότερα η μητσοτάκειος δεξιά αποδεικνύεται τόσο φρέσκια όσο η δεξιά τού '50 κι αν κρίνουμε από τη σπουδή δίωξης του Π. Πολάκη το ίδιο ρεβανσιστική. Μέσα στην αλαζονεία, ωστόσο, της εξουσίας δεν αντιλαμβάνονται ότι σπρώχνουν όλο και περισσότερους προοδευτικούς πολίτες να εγκαταλείπουν εξαπτέρυγα όπως το ΚΙΝΑΛ ή περιθωριακές λύσεις όπως το ΜέΡΑ 25 και να στοιχίζονται στο προοδευτικό μέτωπο που χτίζει ο νέος ΣΥΡΙΖΑ... 

Ρώτα τους Έλληνες αν θέλουν κοινωνικό κράτος και ύστερα μίλα για ιδεολογική ηγεμονία τής δεξιάς...

Ο Κ. Μητσοτάκης επανάλαβε και στις προγραμματικές δηλώσεις πως η νίκη του στις εκλογές σηματοδοτεί και την επικράτηση των νεοφιλελεύθερων- αυταρχικών αντιλήψεών του. Δεν αμφισβητώ πως ένα κομμάτι τού εκλογικού σώματος τον ψήφισε για την υποκριτική στάση του στη Συμφωνία των Πρεσπών, για την ψεύτικη υπόσχεσή του για άμεσες φοροελαφρύνσεις ή για το ότι θα διέταζε τις επενδύσεις στη χώρα να πληθύνουν. Υπάρχουν, βεβαίως, και οι πιο μερακλήδες, οι οποίοι γουστάρουν να πληρώνουν ιδιώτες για την ασφάλισή τους, να εργάζονται επτά ημέρες την εβδομάδα χωρίς να τηρούνται οι στοιχειώδεις κανόνες τής εργατικής νομοθεσίας και να παρακολουθεί τη ζωή τους ένας μπάτσος σε κάθε γωνία...

Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω τον προσωρινό πρωθυπουργό και τους λάτρεις του, αλλά η ψήφος των πολιτών στις 7 Ιουλίου ήταν κατά βάση ψήφος απογοήτευσης για το ΣΥΡΙΖΑ και για το ότι πέρασε κάτω από τον υψηλό πήχη που είχε θέσει τον Ιανουάριο του 2015 παρά στήριξης στο θολό πρόγραμμα Μητσοτάκη, το οποίο άλλωστε ο ίδιος συστηματικώς απόκρυβε. Ακόμα και σήμερα, για παράδειγμα, δεν γνωρίζουμε αν και πώς θα αντικαταστήσει η νυν κυβέρνηση το νόμο Κατρούγκαλου για το ασφαλιστικό, τον οποίο τόσο είχε αποδοκιμάσει ως αξιωματική αντιπολίτευση. Όλα αυτά τα ξέρει κι ο Κ. Μητσοτάκης, γι' αυτό και ντρέπεται να ξεδιπλώσει στον ελληνικό λαό την πεμπτουσία τού προγράμματός του πέρα από επικοινωνιακά πυροτεχνήματα τα οποία κι αυτά αποτυγχάνουν να σκάσουν, όπως η ενοποίηση του Αρχαιολογικού Μουσείου και του ΕΜΠ που δεν ήξερε (;) καν ότι απαγορεύεται από το κληροδότημα Τοσίτσα...  

Αν ρωτήσεις τους Έλληνες αν επιθυμούν λιγότερο Δημόσιο και λιγότερους φόρους έτσι γενικώς κι αορίστως, ενδεχομένως οι περισσότεροι να σου απαντήσουν καταφατικά. Αν, όμως, τους ρωτήσεις αν θέλουν δωρεάν υγεία και παιδεία, κοινωνικό κράτος, φυσικά μονοπώλια, όπως οι κολόνες τής ΔΕΗ και το νερό, να παραμείνουν υπό κρατικό έλεγχο και οι μισθοί να μην μειωθούν στο όνομα της ανταγωνιστικότητας δύσκολα η πλειοψηφία να μην απαντήσει θετικώς, όσο ΣΚΑΙ κι αν παρακολουθεί μέσα στην ημέρα. Η ιδεολογική ηγεμονία, επομένως, Μητσοτάκη είναι τόσο θολή όσο και οι προγραμματικές δηλώσεις που διάβασε στη Βουλή...    

Αστυνομικό κράτος για να κοιμούνται ήσυχοι οι ενήλικες με πάνες...

Οι φονταμενταλιστές τού αστυνομικού κράτους ισχυρίζονται πως δεν υφίσταται ελευθερία χωρίς ασφάλεια. Σε έναν κόσμο, όμως, που μπορεί να βγεις από το σπίτι σου, το οποίο φυλάνε δέκα αστυνομικοί, φορώντας αλεξίσφαιρο γιλέκο και κρατώντας πιστόλι, αλλά να σου πέσει ένα κεραμίδι στο κεφάλι και να σε αφήσει στον τόπο η ασφάλεια δεν είναι παρά μια ουτοπία...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να καταργήσουμε την αστυνομία ή να μην λαμβάνουμε στοιχειώδη μέτρα προσωπικής και οικογενειακής προστασίας. Ο φόβος, άλλωστε, μας προστατεύει από πολλά δεινά. Όταν, όμως, ο φόβος γίνεται ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η ζωή μας γιατί αυτοί που μας εξουσιάζουν μας προτιμούν ψοφοδεείς από ελεύθερους, τότε κάτι δεν πηγαίνει καλά...

Όπως κι αν έχει, αν δεν υφίσταται ελευθερία χωρίς ασφάλεια, δεν υφίσταται κι ασφάλεια δίχως ελευθερία και υπεράσπιση των ατομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Κι αυτό γιατί σε μια τέτοια περίπτωση οι αδύναμοι θα γίνονταν πλήρη υποχείρια των ισχυρών σε μια κοινωνία όπου το αντάλλαγμα που θα έδινες για να μην μπαίνουν κλέφτες στο σπίτι σου ή στον ηλεκτρονικό σου υπολογιστή θα ήταν να επέτρεπες στην εξουσία να σε κλείσει μέσα σε ένα χρυσό κλουβί. Σε τι θα διέφερε, ωστόσο, κάτι τέτοιο από τα σταλινικά κράτη όπου είχες πολύ καλής ποιότητας υπηρεσίες υγείας και παιδείας, αλλά αν έλεγες κακή κουβέντα γι' αυτά δεν έβλεπες ποτέ ξανά το φως τής ημέρας;...

Οι πρώτες κυβερνητικές κωλοτούμπες για τη Συμφωνία των Πρεσπών, την αναδιαπραγμάτευση των πλεονασμάτων και τις φοροελαφρύνσεις οδηγούν τον Κ. Μητσοτάκη σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, όπως η κατάργηση του πανεπιστημιακού άσυλου, το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι ημικαταργημένο, αφού με ένα τηλεφώνημα του πρύτανη μπορεί και σήμερα να επέμβει η αστυνομία και για πλημμελήματα. Για τα κακουργήματα έτσι κι αλλιώς μπορεί να κινηθεί και τώρα αυτεπαγγέλτως...

Σε τι ενοχλεί, ωστόσο, η ελεύθερη διακίνηση ιδεών κι απόψεων, πρακτική που ακολουθείται από πολλές αναπτυγμένες χώρες, ώστε να πρέπει οι καθηγητές και οι φοιτητές να ζουν με το φόβο τής έγκλησης, για παράδειγμα, για τα αδικήματα της εξύβρισης ή της δυσφήμησης; Θα υπάρχουν αστυνομικοί περίπολοι ακόμα και μέσα στις πανεπιστημιακές αίθουσες προκειμένου οι νέοι μας να συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις και οι μπάτσοι να γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι συμβαίνει;

Και τι διαφορά θα έχει αν η παραβατικότητα μεταφερθεί ένα τετράγωνο πιο πέρα, αν δεν επιλύσουμε τις αιτίες που οδηγούν στην παραβατικότητα; Όλα αυτά, ωστόσο, είναι ψιλά γράμματα για όσους, και δεν είναι λίγοι, υποφέρουν από μανιχαϊσμό, έχουν επιλέξει να περάσουν κι όλη την ενήλικη ζωή τους φορώντας πάνες και θέλουν να μεταδίδουν την ψυχασθένεια του τρόμου και στους γύρω τους ώστε να μην αισθάνονται μόνοι μέσα στις αυτοκαταστροφικές τους ανασφάλειες...