Το τσιμέντο δεν είναι χρυσός κι ο χρυσός δεν είναι πανάκεια...

Μπορώ να κατηγορήσω για πολλά τον Κ. Μητσοτάκη, αλλά όχι και για το ότι δεν ξέρει να στολίζει τις βόμβες του με όμορφα αμπαλάζ. Έχει προλάβει, για παράδειγμα, να καταργήσει μια σειρά εργασιακών δικαιωμάτων μέσα σε δύο μήνες και χωρίς μνημόνιο, αλλά το πλασάρει στο πόπολο ως προστασία του και, μάλιστα, κατά τού φακελώματος. Τσιμεντοποιεί ο "κατεστραμμένος ελαιοπαραγωγός" το Ελληνικό και τους αιγιαλούς και ποτίζει με "χρυσό" δηλητήριο τις Σκουριές και την Θράκη, αλλά όλα γίνονται για καλό σκοπό, για την ανάπτυξη. Των λίγων κολλητών θα πρόσθετα, για να είμαι ειλικρινέστερος του πρωθυπουργού...

Προτεραιότητα (και) σε αυτήν τη χώρα θα έπρεπε να είναι η δίκαιη αναδιανομή τού ήδη παραγόμενου πλούτου. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να παραχθεί νέος, με όρους όμως που θα δημιουργούν ίσες ευκαιρίες και θα είναι βιώσιμοι...

Φτάσαμε στο αμήν για να γίνει κοινό κτήμα και στην Ελλάδα ότι η κλιματική αλλαγή έχει μετατραπεί σε κλιματική κρίση. Δεν είναι δυνατό, επομένως, να συζητάμε ακόμα στα σοβαρά πως για τη διατήρηση και τη δημιουργία για μάξιμουμ 25 χρόνια κάποιων θέσεων εργασίας η Χαλκιδική και η Θράκη πρέπει να υποστούν μια μόνιμη περιβαλλοντική καταστροφή, η οποία βεβαίως δεν ευνοεί ούτε τον τουρισμό. Αν η άνευ όρων και προϋποθέσεων δημιουργία θέσεων εργασίας είναι το ζητούμενο τότε μπορούμε, π.χ., και να νομιμοποιήσουμε τα ναρκωτικά ή να χαλαρώσουμε τους νόμους για την πορνεία...

Ούτε συνιστά κάποιο άξιο λόγου αναπτυξιακό πρότυπο η επιστροφή στην άναρχη δόμηση προηγούμενων δεκαετιών σε τουριστικές και μη περιοχές. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με την έρευνα για τους υδρογονάνθρακες, αν δεν βρεθεί το μέτρο τότε κινδυνεύουμε να μετατρέψουμε μια όμορφη χώρα σε τερατούργημα δεξαμενών και λοιπών φαραωνικών εγκαταστάσεων. Ακριβώς αυτό το μέτρο είναι που απουσιάζει από όσους επισπεύδουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα εκείνων που τους ανέβασαν στην εξουσία...

Ιστορία μου αμαρτία μου η καλλιέργεια εθνικής συνείδησης...

Η δική μου γενιά, οι παλαιότερες και, πολύ φοβάμαι, οι νεώτερες μεγάλωσαν αποστηθίζοντας σχολικά βιβλία τής Ιστορίας στα οποία οι Έλληνες ήταν ο περιούσιος, ανάδελφος λαός τον οποίο όλοι ήθελαν να κατακτήσουν από φθόνο για τα επιτεύγματά του. Για το εκπαιδευτικό μας σύστημα οι Έλληνες είμαστε σχεδόν αλάνθαστοι, ο πλανήτης μάς χρωστά αιωνίως τα πάντα γιατί του δώσαμε τα φώτα τού πολιτισμού, δεν ασχημονήσαμε ποτέ κι όταν υποδουλωνόμασταν αυτό δεν οφειλόταν στις αδυναμίες μας ως φυλή, αλλά πάντοτε στους κακούς ξένους...

Οι Τούρκοι είναι μόνο βάρβαροι κι εμείς αποκλειστικώς πολιτισμένοι, οι Ευρωπαίοι μόλις που κατέβηκαν από τα δένδρα, ενώ εμείς παράγουμε αποκλειστικώς διαχρονικά αριστουργήματα. Παραφράζοντας τον Διονύσιο Σολωμό, αληθές είναι μόνο το εθνικό, ό,τι δηλαδή εξυπηρετεί ένα εθνικό αφήγημα υπεροχής έναντι των πάντων...

Η μελέτη τής Ιστορίας δεν είναι απαλλαγμένη από την υποκειμενικότητα ακόμα κι όταν κυριαρχούν οι αγνότερες των προθέσεων. Με το να εργαλειοποιείται, ωστόσο, ως επίσημη κυβερνητική πολιτική για την καλλιέργεια εθνικής συνείδησης απομακρύνεται πολύ από τη βασική χρησιμότητά της για τις ανθρώπινες κοινωνίες, από το να τις διδάσκει δηλαδή για τα λάθη τους ώστε αυτά να μην επαναληφθούν στο μέλλον. Αν, για παράδειγμα, δεν μάθει η νεολαία μας πως σφαγές στην Επανάσταση του 1821, στη Μικρά Ασία και στην Κύπρο έγιναν κι από τους Έλληνες δεν θα καταφέρουμε κάτι παραπάνω από το να υποθάλπουμε τον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία κι όχι την ειρηνική συνύπαρξη των λαών σε ένα περιβάλλον διεθνούς σταθερότητας...

Με όλα αυτά δεν υποτιμώ την αξία τής καλλιέργειας εθνικής συνείδησης όχι μόνο για τους γηγενείς, αλλά και για όσους έρχονται στην πατρίδα μας και οι οποίοι λόγω των συνθηκών μπορεί να μείνουν πολλά χρόνια εδώ, θέλοντας και μη. Η κοινωνική συνοχή περνά μέσα κι από την εμπέδωση κοινών αξιών και προτεραιοτήτων...

Δεν είναι, όμως, η ωραιοποιημένη εκδοχή τής Ιστορίας το όχημα για να επιτύχεις την εθνική ενότητα και την κοινωνική ενσωμάτωση. Σε διαφορετική περίπτωση θα επιμένεις να αναπαράγεις μια κοινωνία βασισμένη στο ψέμα που θα αναζητά μονίμως τις πηγές τής κακοδαιμονίας της στους άλλους και για την οποία η ενδοσκόπηση θα ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία μέχρι το τέλος των ημερών...

Ανήλικοι διαπραγματευτές, ενήλικοι απατεώνες στο δωμάτιο...

Μόνο έκπληξη δεν μου προκαλεί το μένος με το οποίο επιτίθενται στους "Ενήλικες στο Δωμάτιο" του Κώστα Γαβρά οι απανταχού φιλελέδες μενουμεευρωπαίοι των οποίων ο φιλελευθερισμός βρίσκει τα όριά του όταν δεν έχουν κανένα πρόβλημα με παπάδες να ορκίζουν κυβερνήσεις, με την αστυνομοκρατία και τα κλειστά σύνορα. Το ότι οι περισσότεροι εξ αυτών, μάλιστα, δεν έχουν καν δει την ταινία μηδαμινή σημασία έχει για εκείνους που είναι έτοιμοι να πιστέψουν οτιδήποτε πει ένας ξένος κομισάριος. Η κατάληξη του πρώτου εξάμηνου του 2015 θα είναι πάντοτε μια ανοιχτή πληγή για όσους πιστεύουν ότι η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει, αλλά θα είναι πάντα μια ευλογία για εκείνους που δεν ονειρεύτηκαν ποτέ έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν που ζούμε και γι' αυτό επιτίθενται με λύσσα, όπως θα έλεγε ο Αλμπέρ Καμί, σε αυτούς που αντιστέκονται σε ό,τι τους συνθλίβει...

Ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Αλέξης Τσίπρας έπρεπε, παρά ή και λόγω της απειρίας τους, να είναι καλύτερα προετοιμασμένοι, ο Γ. Βαρουφάκης αποδείχθηκε αποτυχημένη επιλογή κι από ένα σημείο και μετά ο τότε πρωθυπουργός επιχείρησε να βρει την καλύτερη διέξοδο στην πολύ δύσκολη θέση που τον είχε φέρει η ψευδαίσθησή του πως η Ελλάδα μπορούσε ακόμα να τινάξει την Ευρωζώνη στον αέρα. Η αυστηρή κριτική που του έγινε ήταν δίκαιη, εκείνοι όμως που δεν διαπραγματεύτηκαν με πολύ περισσότερα όπλα στο τραπέζι θα ήταν προτιμότερο να σκύβουν το κεφάλι από ντροπή από το να αναζητούν ακόμα και ποινικές ευθύνες γιατί μια κυβέρνηση προσπάθησε μέχρι τέλους να μην αποστεί από τη λαϊκή εντολή για σκίσιμο των μνημονίων. Η χώρα δεν χρεοκόπησε το 2015, είχε χρεοκοπήσει νωρίτερα από εκείνους που θρασύτατα αποδίδουν σε ένα εξάμηνο όλη την ευθύνη για την κατάρρευση πολιτικών επιλογών μισού αιώνα...

Αν, επομένως, η διαπραγμάτευση ΣΥΡΙΖΑ το 2015 ήταν ερασιτεχνική, αυτοί που χρεοκόπησαν τη χώρα ήταν επαγγελματίες απατεώνες; Πόσο ικανοποιημένοι είναι, εξάλλου, όλοι αυτοί από την κατάσταση που βρίσκεται η Ευρώπη τέσσερα χρόνια μετά; Έγινε καλύτερη από την κατάπνιξη της ανταρσίας Τσίπρα- Βαρουφάκη ή, μήπως, ο κλαυσίγελως τού Brexit, η απειλή νέας ύφεσης ή η αδυναμία διαχείρισης του προσφυγικού μαρτυρούν πως ό,τι συνέβη τα ξημερώματα της 13ης Ιουλίου 2015 στις Βρυξέλλες ήταν πράγματι πραξικόπημα ("This is a coup") σε βάρος τού κοινού μας μέλλοντος;...

Αν δεν νοιάζονται στους Καραβόμυλους για τους πρόσφυγες, ας νοιαστούν για τους Έλληνες νησιώτες...

Στο Σύνταγμα δεν αναφέρεται πουθενά πως το κράτος μας είναι ομοσπονδιακό ή, πολύ περισσότερο, ότι έχουμε επιστρέψει στην εποχή των πόλεων- κρατών. Αυτό, ανάμεσα σε άλλα, σημαίνει πως η κεντρική κυβέρνηση οφείλει να αντιμετωπίζει την ελληνική εδαφική επικράτεια ως σύνολο κι όχι ως φέουδα. Το ίδιο ισχύει και για τους Έλληνες πολίτες. Είμαστε πρώτα Έλληνες και μετά βολιώτες, από τη Μόρια ή από τον Καραβόμυλο κι επομένως όταν μεταφέρονται, για παράδειγμα, πρόσφυγες από ένα υπερπηγμένο σημείο τής χώρας όσοι τους υποδέχονται αν δεν θέλουν να το κάνουν από ανθρώπινη αλληλεγγύη ας το πράξουν τουλάχιστον από εθνική και στο όνομα της διατήρησης της κοινωνικής συνοχής κι όχι του κοινωνικού αυτοματισμού...

Ευτυχώς η τάση απόρριψης των προσφύγων και των μεταναστών δεν αποτυπώνει τη διάθεση του συνόλου τού ελληνικού πληθυσμού. Είναι, όμως, εξόχως απογοητευτικό κάποιοι- λιγότεροι ή περισσότεροι- να αντιμετωπίζουν ανθρώπους όπως τα σκουπίδια που επίσης δεν θέλουν στη γειτονιά τους. Ούτε ένας από όσους διαβιούν σήμερα στους προσφυγικούς καταυλισμούς δεν επιθυμεί να βρίσκεται εκεί και φαντάζομαι πως ούτε ένας από τους σημερινούς Έλληνες δεν θα ήθελε να ζήσει όσα έζησαν οι πρόγονοί του που εκδιώχθηκαν από τις δικές τους ιδιαίτερες πατρίδες κι έγιναν ανεπιθύμητοι πρόσφυγες ή έφυγαν στο εξωτερικό για μια καλύτερη ζωή κι έγιναν ανεπιθύμητοι μετανάστες...

Αν ο λαϊκισμός δεν μας έχει επιτρέψει να το κατανοήσουμε ακόμα ύστερα από τόσα χρόνια που ζούμε με το πρόβλημα, είναι καιρός να το κάνουμε τώρα. Η Ελλάδα θα ζήσει για χρόνια με το πρόβλημα του προσφυγικού- μεταναστευτικού γιατί οι αιτίες που το προκαλούν είναι πολλές, δυσεπίλυτες, δεν βρίσκεται στο χέρι των ελληνικών κυβερνήσεων η επίλυσή τους και γιατί η χώρα μας είναι από τη γεωγραφία της σταθμός εισόδου στην Ευρώπη. Αν σε ένα ζήτημα, συνεπώς, απαιτείται διακομματική συνεννόηση αυτό είναι το προσφυγικό, από τη στιγμή μάλιστα που οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν είναι διατεθειμένοι να ανοίξουν τα δικά τους σύνορα και η Τουρκία είναι έτοιμη να μας στείλει νέες καραβιές απελπισμένων ψυχών...

Να 'τανε το '21 όπως στη χούντα...

Τα Γλυπτά του Παρθενώνα, όπως άλλωστε κάθε έργο τέχνης λιγότερο ή περισσότερο σημαντικό, δεν ανήκουν ούτε στο δημιουργό τους ούτε σε ένα λαό, αλλά στην ανθρωπότητα. Φυσικά και δεν συνηγορώ υπέρ τής κατάργησης των πνευματικών δικαιωμάτων ή της απαξίωσης της βούλησης του όποιου καλλιτέχνη να επιθυμεί να εκφράζει και την πατρίδα του μέσα από τις δημιουργίες του. Στο τέλος τής ημέρας, όμως, ένα έργο τέχνης που περιορίζεται σε γεωγραφικά όρια κινδυνεύει να χαρακτηριστεί αυτιστικό κι ασήμαντο για την ανθρώπινη εξέλιξη...

Αν θέλουμε πράγματι την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Αθήνα, αυτό δεν μπορεί να γίνει με την επίκληση του πατριωτισμού, αλλά του διεθνούς δικαίου που απαγορεύει την κλοπή αρχαιοτήτων κι όχι μόνο. Από τη στιγμή, μάλιστα, που εδώ και δέκα χρόνια λειτουργεί στην ελληνική πρωτεύουσα ένα από τα καλύτερα μουσεία τής Ευρώπης, αυτό της Ακρόπολης, έχουμε κάθε δικαίωμα να υποστηρίζουμε πως διαθέτουμε και το χώρο για να τα φιλοξενήσουμε. Το σημαντικότερο, όμως, επιχείρημα υπέρ μας είναι η φυσική γειτνίαση με τον ίδιο τον Ιερό Βράχο, που καθιστά την εμπειρία θέασης των Καρυάτιδων, για παράδειγμα, πολύ διαφορετική από την αντίστοιχη στο Βρετανικό Μουσείο...

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχει το δικαίωμα, όπως δεν το είχε και για το Μακεδονικό, να απεμπολεί την εθνική γραμμή δίχως καν προηγούμενη συνεννόηση με τους πολιτικούς αρχηγούς. Είναι, άλλωστε, και ζήτημα τιμής για ένα έθνος που θέλει να γιορτάσει την εθνική του παλιγγενεσία σε δύο χρόνια από τώρα αυτό να μην γίνει με την αναγνώριση κυριότητας σε μια αποικιοκρατική δύναμη. Φαίνεται, όμως, πως ο πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται την επέτειο των 200 χρόνων από το 2021 όπως και οι χουντικοί τις γιορτές στο Παναθηναϊκό Στάδιο, ως κιτς δηλαδή εθνικιστικό υπερθέαμα για το πόπολο την ώρα που θα του παίρνει το ψωμί από το τραπέζι...

Αν ο Κοντολέων δεν είναι ο Τζέιμς Μποντ, μήπως είναι ο Γρυλλάκης του Κυριάκου;...

Φαίνεται πως η περίεργη επιμονή τού Κ. Μητσοτάκη να διορίσει επικεφαλής τής ΕΥΠ κάποιον χωρίς αναγνωρισμένο πανεπιστημιακό πτυχίο, αλλάζοντας για χάρη του το σχετικό νόμο σαν να ήταν ο Τζέιμς Μποντ που δεν πρέπει με τίποτα να χάσει η χώρα, δεν αποτελεί το σοβαρότερο λόγο ανησυχίας. Κι αυτό μολονότι ο πρωθυπουργός είχε δεσμευτεί στη Βουλή μόλις πριν μερικές εβδομάδες πως δεν θα άλλαζε τη νομοθεσία για χάρη τού Π. Κοντολέοντα. Ο Κ. Μητσοτάκης, όμως, δεν αναθεωρεί μόνο τα λεγόμενά του, αλλά θα τοποθετεί και πράκτορες στις δημόσιες υπηρεσίες και στα υπουργεία που θα χρησιμοποιούν μυστικά κονδύλια και δεν θα απολογούνται σε κανέναν χωρίς να ξέρει κανείς τη σκοπιμότητα της παρουσίας τους...

Τι ακριβώς θα κάνουν αυτοί οι "υπερκατάσκοποι" και ποια η αναγκαιότητα όλης αυτής της μυστικοπάθειας; Ανάμεσα σε άλλα, θα παρακολουθούν δημόσιους υπάλληλους και υπουργούς ώστε να είναι βέβαιοι στο Μαξίμου ότι ουδείς παρεκκλίνει του μητσοτάκειου δόγματος, θυμίζοντας την εποχή τού πατρός Μητσοτάκη με τον αλήστου μνήμης Γρυλλάκη; Δεν θέλω να πιστέψω ότι εν έτει 2019 η οποιαδήποτε κυβέρνηση δεν εμπιστεύεται τους δημόσιους λειτουργούς να κάνουν τη δουλειά τους ή ψάχνει δικαιολογίες για να απολύσει κόσμο από το Δημόσιο χωρίς να προκαλέσει θύελλα διαμαρτυριών...

Γενικότερα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δείχνει μια σπουδή όχι πρωτόγνωρη για την ελληνική δεξιά να ελέγξει πλήρως τις κρατικές δομές και τους λειτουργούς τους. Αυτό, άλλωστε, δεν ήταν και το νόημα του νόμου για το επιτελικό κράτος που βιάστηκε να ψηφίσει η πλειοψηφία μέσα στο καλοκαίρι; Το ότι όλα αυτά, βεβαίως, δεν έχουν καμία σχέση με την αριστεία και την αξιοκρατία είναι ηλίου φαεινότερο...





  

Κοίτα να δεις που δεν είχε ανοίξει ο ΣΥΡΙΖΑ την πόρτα στα "ισλαμοπιθήκια"...

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να είναι υπερήφανη για την προσφυγική- μεταναστευτική της πολιτική. Η Μόρια, αν μη τι άλλο, αποτελεί και σήμερα απόδειξη πως κάτι (sic) δεν πήγε και πολύ καλά. Γενικότερα, όταν οι συνθήκες ζωής στους προσφυγικούς καταυλισμούς είναι χειρότερες κι από ζώων είναι δύσκολο να κουνάς το δάχτυλο στους άλλους...

Και η ΝΔ, ωστόσο, αντιλαμβάνεται πλέον με τον πιο επώδυνο τρόπο- θέλω να είμαι ευγενικός και να μην γράψω πως εξαπάτησε το πόπολο και σε αυτό- ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έλυσε το προσφυγικό όχι γιατί ήταν ανίκανος ή εθνομηδενιστής, αλλά γιατί είναι ένα πρόβλημα που υπερβαίνει τα ελληνικά κόμματα και τη χώρα, αφού είναι πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο. Η εισροή προσφύγων και μεταναστών δεν οφείλεται στο ότι η Αριστερά άνοιξε τα σύνορα για να έρθουν τα "ισλαμοπιθήκια" και να αλλοιώσουν το δυτικό πολιτισμό, αλλά γιατί αυτός ακριβώς ο δυτικός πολιτισμός με τον γεωπολιτικό και οικονομικό ιμπεριαλισμό του έχει μετατρέψει ολόκληρες περιοχές σε εστίες πολέμων και φτώχειας. Οι άνθρωποι δεν φεύγουν από τις πατρίδες τους για να διαλύσουν τη Δύση, αλλά γιατί πρώτα (και) η Δύση τους διάλυσε...

Φυσικά κι ο απεγκλωβισμός των ανθρώπων από τα νησιά πρέπει να είναι προτεραιότητα, δίχως όμως να "αντιγράψουμε" στην ενδοχώρα τις συνθήκες κράτησής τους στην παραμεθόριο. Η κατάργηση, εξάλλου, της εξέτασης σε δεύτερο βαθμό των αιτημάτων ασύλου δεν συνιστά μόνο παραβίαση του ευρωπαϊκού δικαίου, αλλά θα οδηγήσει και σε πιο μακρόσυρτες διαδικασίες στα διοικητικά δικαστήρια. Χαιρετίζω, επομένως, την κυβερνητική κωλοτούμπα ως προς την παραδοχή των γεωπολιτικών λόγων για τις συνεχείς ροές, μόνο που η αντίληψη του ζητήματος ως αποκλειστικώς καταστολής- το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη αντικατάστησε το Μεταναστευτικής Πολιτικής- αποδεικνύει πόσο κοντόθωρα κι απάνθρωπα βλέπουν στο Μαξίμου κι αυτό το μέγα πρόβλημα...