Να τρώτε το λουκάνικο που σας πειράζει λιγότερο το στομάχι...

Εργάζονται ή προσφέρουν εθελοντική εργασία για κόμματα κι άνθρωποι με αξία κι αξίες. Έχω γνωρίσει αρκετούς από αυτούς και μπορώ να το πιστοποιήσω. Φοβάμαι, όμως, πως δεν είναι εκείνοι που δίνουν τη γενική εικόνα για το πώς λειτουργούν σήμερα οι παρατάξεις στη χώρα μας. Αντιθέτως, αυτή δίνεται κατά βάση από ανθρώπους που είναι εθισμένοι στην ίντριγκα, στην καμαρίλα, στο κουτσομπολιό και στη μεγέθυνση του τίποτα σε σοβαρό...

Στις επόμενες εκλογές οι περισσότεροι εκτιμούν πως η αποχή θα σπάσει κάθε προηγούμενο αρνητικό ρεκόρ. Όταν το γενικό αίσθημα είναι πως "όλοι ίδιοι είναι, ακόμα κι αυτοί που θεωρήσαμε πως ήταν διαφορετικοί" μόνο έκπληξη δεν θα προκαλέσει μια τέτοια εξέλιξη... 

Κι αν περιμένετε από τον γράφοντα κάποιο κείμενο υπέρ τής συμμετοχής δεν θα το διαβάσετε. Λυπάμαι, αλλά γνωρίζοντας πώς γίνονται τα λουκάνικα δεν μπορώ να σας προσκαλέσω σε κάποια δοκιμή τους. Φάτε αυτό που σας πειράζει λιγότερο το στομάχι, αυτή είναι η μόνη έντιμη συμβουλή που μπορώ να σας δώσω...

"Μα, πώς είσαι τόσο απόλυτος; Δεν υπάρχουν και κάποιοι νέοι, άφθαρτοι πολιτικοί, με ένσημα στην πραγματική οικονομία κι όχι στον κομματικό σωλήνα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά"; Η απορία σας είναι εύλογη. 

Θα σας στενοχωρήσω, όμως, και πάλι: ένας κούκος, όσο χαρισματικός κι αν είναι, δεν μπορεί να φέρει την άνοιξη. Ιδίως όταν ο μηχανισμός του είναι σάπιος, κυρίως στην ψυχή. Ο ένας κοιτάζει να βγάλει το μάτι τού άλλου με κάθε ευκαιρία, ομάδες κι ομαδούλες ανταγωνίζονται ποια είναι καλύτερη από την άλλη στα πισώπλατα μαχαιρώματα, νυν που θέλουν να γίνουν πρώην και πρώην που θέλουν να ξαναγίνουν νυν, ο αυριανισμός στο επίκεντρο και η ιδεολογία και η παραγωγή πολιτικών στο περιθώριο...    

Μπορείτε, συνεπώς, να συνεχίσετε την επανάσταση χωρίς εμένα. Φτάστε το ξεκατίνιασμα μέχρι τον πάτο τού βαρελιού, την ιουδαιοχριστιανική ηθική τού μέσου όρου ως την απόλυτη υποκρισία της, την αρχομανία σας μέχρι την οριστική της ταύτιση με την πιο γελοία ματαιοδοξία. Αν με αναζητήσετε, θα βρίσκομαι πάντα εκεί που οι επαναστάσεις γεννιούνται, ποτέ εκεί που μετατρέπονται σε χλεύη των ηττημένων...  

 

Την ίδια στιγμή που ο Τσίπρας δεν κατέστη αντίπαλος ο ΣΥΡΙΖΑ έπεφτε νεκρός...

Την ίδια στιγμή που ο Σωκράτης που σιγοπίνει το κώνειο, οι βουλευτές και τα στελέχη τού κόμματός του ξεστόμισαν πως ο Αλ. Τσίπρας δεν είναι αντίπαλος ο ΣΥΡΙΖΑ έπεφτε νεκρός. Όταν αντί να περιχαρακώνεις το χώρο σου εσύ λες στους ψηφοφόρους σου επί της ουσίας "πήγαινε κι αλλού αν θες" ο ψηφοφόρος θα το σκεφτεί πολύ σοβαρά να πάει. Ιδίως αν στο "αλλού" βρίσκεται ένας σαφώς πιο χαρισματικός πολιτικός από τον Φάμελλο...

Στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ με το να μην βάλει απέναντί του τον Τσίπρα επέλεξε να διατηρήσει αυτή του την ιδιότητα για λίγους μήνες ακόμα γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα έχανε νωρίτερα την Κοινοβουλευτική του Ομάδα. Φαίνεται πως ακόμα κι ο ίδιος δεν πιστεύει ότι μπορεί να διατηρήσει το ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή ώστε να δώσει τη μάχη κι ό,τι βγει. Έριξε λευκή πετσέτα κι απλώς ευελπιστεί πως ο μεσσίας που δεν του αρέσει να τον αποκαλούν μεσσία θα περιμαζέψει και το δικό του ναυάγιο...

Όπως κι αν έχει, ο Τσίπρας δεν πρόκειται ποτέ να ξεπεράσει- ακόμα και στις πρώτες δημοσκοπήσεις στις οποίες θα καταγραφεί το όποιο κόμμα του- το 17,85% του Ιουνίου του 2023 το οποίο έχει διασπαρεί σε πολλές κατευθύνσεις. Ούτε έχει τη δυνατότητα να περιμένει μέχρι την άνοιξη για να γνωστοποιήσει τις προθέσεις του, ανεξαρτήτως πότε θα γίνουν εκλογές. 

Το μεσοδιάστημα δεν μπορεί να γεμίσει ούτε με ανακοινώσεις επιστημονικών συμβουλίων ούτε με συνεντεύξεις σε φιλικά μέσα ούτε με βιβλία ούτε με περιοδείες. Κι όπως αναγκάστηκε να επισπεύσει σε σχέση με το αρχικό πλάνο την παραίτησή του από την Κ.Ο. το ίδιο θα αναγκαστεί να πράξει και με το κόμμα. Αν του έχει απομείνει έστω κι ένας συνεργάτης με λίγο πολιτικό μυαλό στο κεφάλι του...

 

Κι εγώ την Κεραμέως θα έπαιρνα για δικηγόρο...

Το επιχείρημα που χρησιμοποιούσε το 2019 η Ν. Κεραμέως για τη μη ίδρυση Νομικής Σχολής στην Πάτρα, ο υπερκορεσμός δηλαδή στην παραγωγή δικηγόρων, ήταν λογικό, αν και η πολιτεία πρέπει να δίνει τη δυνατότητα σε όλο και περισσότερους μαθητές να ακολουθούν τα όνειρά τους. Ύστερα, όμως, από έξι χρόνια και την ίδρυση ιδιωτικών Νομικών το αφήγημα άλλαξε. Τώρα δεν μας πειράζει να βγάζουμε δικηγόρους με τη σέσουλα, αρκεί να λειτουργεί ο ανταγωνισμός δημόσιου και ιδιωτικού τομέα...

Δεν στέκομαι, ωστόσο, στο ότι όποιος αλλάζει επιχειρήματα για τα ίδια θέματα μάλλον αντιλαμβάνεται την αδυναμία των προηγούμενων κι αναζητά διαφυγή σε νέα μυθεύματα. Αναρωτιέμαι, όμως, για ποιο σοβαρό ανταγωνισμό μιλάμε όταν μια ματιά να ρίξει κάποιος που σπουδάζει ή έχει σπουδάσει στις Νομικές Σχολές της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Κομοτηνής στα προγράμματα σπουδών των ιδιωτικών ΙΕΚ που βαφτίστηκαν πανεπιστήμια καταλαβαίνει αμέσως το μέγεθος της εξαπάτησης. 

Μαθήματα που θα ταίριαζαν σε ένα διήμερο συνέδριο ευζωίας σε κάποιο κοσμοπολίτικο νησί εξομοιώνονται με μαθήματα εφάμιλλα του Συνταγματικού, του Ποινικού και του Αστικού Δικαίου τα οποία διδάσκονται από κορυφαίους πανεπιστημιακούς. Για να μην αναφερθώ στις εγκαταστάσεις ή στους καθηγητές- τους περισσότερους τουλάχιστον- που θα διδάξουν αυτά τα "μαθήματα" στα ιδιωτικά ΙΕΚ...

Δεν είναι τυχαίο πως η παράδοση της παιδείας στους σχολάρχες και των εργαζόμενων στους εργοδότες έχουν και την υπογραφή τής Ν. Κεραμέως, στην οποία πιστώνω ότι είναι μια πολύ καλή δικηγόρος: μπορεί να κάνει το μαύρο να φαίνεται άσπρο και να μοιάζει σαν να έχει όλα τα δίκια με το μέρος της. Η πρώην υπουργός Παιδείας και νυν Εργασίας είναι πραγματικό asset για τον Κ. Μητσοτάκη. Ποιος ξέρει, ίσως αύριο μεθαύριο να την χρειαστεί και σε προσωπικό επίπεδο αν η μπόχα από τα σκάνδαλα της κυβέρνησής του θα είναι αδύνατο να πνιγεί ακόμα κι από τους αρμούς τής εξουσίας που ελέγχει σε πολύ μεγάλο βαθμό...

  

  

Πού να κάνεις επανάσταση ύστερα από 13 ώρες στο μαγκανοπήγαδο;...

Οι βουλευτές τής ΝΔ που θα ψηφίσουν το 13ωρο οφείλουν πρώτοι από όλους να συμμορφωθούν για να δώσουν το καλό παράδειγμα: να βρίσκονται, δηλαδή, στη Βουλή πέντε ημέρες την εβδομάδα- και Σάββατα αν χρειάζεται- από τις εννέα το πρωί μέχρι τις δέκα το βράδυ. Φυσικά στο ωράριό τους δεν θα συμπεριλαμβάνονται ο χρόνος που απαιτείται για να πάνε και να φύγουν από το Κοινοβούλιο με κρατικό αυτοκίνητο που οδηγεί ο αστυνομικός τους ούτε η παρουσία τους στο κυλικείο ή στο εντευκτήριο. Ας τα δοκιμάσουν όλα αυτά για μια εβδομάδα κι αν μετά θα έχουν μετανιώσει για την επιλογή τους να προσθέσουν ένα ακόμα λιθαράκι στον εργασιακό μεσαίωνα μπορούν και να ζητήσουν την αναίρεση του νέου εκτρώματος Κεραμέως για χάρη των μεγαλοεργοδοτών στον τουρισμό και στον επισιτισμό...

Και στα εργασιακά το καθεστώς Μητσοτάκη επιβάλλει το δόγμα τού σοκ. Κανείς δεν κατάλαβε πότε περάσαμε από το δεκάωρο για να μαζεύουμε ελιές, όπως έλεγε ο Κ. Χατζηδάκης, στο 13ωρο ώστε οι εξουθενωμένοι εργαζόμενοι γονείς να βλέπουν τα παιδιά τους τρεις από τις επτά ημέρες τής εβδομάδας κι αυτό να χαρακτηρίζεται και δημογραφική πολιτική, πέρα από όλα τα άλλα. Αντί να συζητάμε το 35ωρο με τις ίδιες αποδοχές καταργούμε ακόμα και το δικαίωμα της 11ωρης ανάπαυσης. Ούτε η Θάτσερ θα τολμούσε να νομοθετήσει κάτι παρόμοιο...

Υπάρχει, όμως, κάτι πολύ βαθύτερο από την εργασιακή επισφάλεια και την ανεργία οι αριθμοί τής οποίας μασκαρεύονται πίσω από τον αποκλεισμό των μακροχρόνια άνεργων, τη φυγή πολλών στο εξωτερικό και το δημογραφικό. Ο εξαντλημένος πολίτης είναι ο ανενεργός πολίτης. Ο επισφαλής πολίτης είναι ο φοβισμένος πολίτης και, συνεπώς, ο καλύτερος πελάτης των φεουδαρχών... 

Αν στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης πρέπει να δουλεύουμε από νύχτα σε νύχτα επί καθημερινής βάσης είναι προφανές ότι κάποιοι εμπαίζουν τη φυσική μας νοημοσύνη. Και το κάνουν ομολογουμένως καλά... 

 

Κάψαμε το σπίτι μας αγάπη μου για να φτιάξει ο Αλέξης το δικό του...

Μόνο σαμπάνιες που δεν έχουν ανοίξει στην Κουμουνδούρου για το ότι ο Αλ. Τσίπρας τους εγκατέλειψε. Πιστεύουν ότι θα τους πάρει μαζί του στις νέες θάλασσες κι αυτό πράγματι μπορεί να συμβεί αν τα βρει σκούρα στο recruiting στελεχών που να είναι πιο άφθαρτοι από τον Αλ. Φλαμπουράρη, τον Γ. Δραγασάκη και την Ολ. Γεροβασίλη, που θα τα βρει σκούρα. 

Κι αυτό γιατί, ύστερα κι από όσα συνέβησαν στο ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία δύο χρόνια, δεν είναι και πολλοί οι νέοι, ταλαντούχοι και μορφωμένοι άνθρωποι που θέλουν να εμπλακούν στο βάλτο που λέγεται ελληνική πολιτική ζωή. Πολλώ δε μάλλον να συμπορευτούν με έναν πολιτικάντη που λατρεύει την ίντριγκα περισσότερο από την αλήθεια...

Όπως κι αν έχει, ο Τσίπρας δεν θέλει τους παλιούς συντρόφους του, σχεδόν κανέναν του. Στην πραγματικότητα, δεν επιθυμεί να βάλει στη βιτρίνα ούτε αυτούς που τώρα διαρρέονται ως συνεργάτες του. Στην ουσία αντιγράφει τον Στέφανο Κασσελάκη και το Κίνημα Δημοκρατίας, χωρίς ωστόσο να υπάρχουν ούτε μνημόνια ούτε πραξικοπήματα σε μπουζουξίδικα για να βρει την πρώτη μαγιά υποστηρικτών του που θα έχουν τη διάθεση να φτιάξουν ένα αδιαμεσολάβητο κόμμα από το μηδέν. Με λίγα λόγια, κάποιοι ή και πολλοί στο ΣΥΡΙΖΑ έκαψαν το σπίτι τους για να μπορέσει να χτίσει ο Αλέξης το δικό του πάνω στα ερείπιά τους...

Από όλο αυτό το συρφετό- κόμμα Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά- ένα κόμμα θα κατεβεί στις εκλογές. Όποιο κι αν είναι αυτό, όμως, δεν πρόκειται να φτάσει το 10% κι ενδεχομένως να τα παραλέω και το ποσοστό να είναι ακόμα μικρότερο. Όταν έχεις απογοητεύσει και τους μισούς από αυτούς που μέχρι το 2023 έπιναν νερό στο όνομά σου είναι ουτοπικό να πιστεύεις ότι θα τους αντικαταστήσεις με εκείνους που δεν έπαψαν ποτέ να σε μισούν 

Ο Τσίπρας, άλλωστε, δεν έχει περιθώριο μέχρι την άνοιξη να βασανίζει τους πρώην συντρόφους του για το αν θα τους μαζέψει στο κότερό του ή όχι. Κι όσοι μείνουν στην απέξω θα αρχίσουν να κελαηδάνε ακόμα και για το "ιερό δισκοπότηρο" του 2015- 2019...  

 

  

Ο γνωστός- άγνωστος φασίστας...

Την ίδια ώρα κατά την οποία πρώην Αριστεροί διαγκωνίζονται ποιος είναι πιο κεντροαριστερός ο Κ. Μητσοτάκης στοχεύει εκεί που πραγματικά βαρούν τα όργανα κι όχι εκεί που χορεύει η νύφη. Σε αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε ακροδεξιά και τώρα ονομάζουμε alt right για να μυρίζει πιο όμορφα η μπόχα... 

Η ΝΔ χάνει κυρίως προς τα δεξιά της κι εν αναμονή ενός κόμματος Σαμαρά ο πρωθυπουργός πασχίζει να περιχαρακώσει το σκληρό δεξιό του ακροατήριο που δεν του πολυαρέσει να κυβερνά το ΠΑΣΟΚ, όπως συμβαίνει σήμερα. Η ρητορική περί στρατού, συνεπώς, στον Άγνωστο Στρατιώτη δεν είναι κάποιος μητσοτακικός πανικός μπροστά στην κατάρρευση, όπως τόσο αφελώς πιστεύουν οι μυρωδιάδες τής Αριστεράς. Είναι ένα ακόμα χάιδεμα στην πλάτη στον φασίστα που όλοι κρύβουμε μέσα μας...

Φυσικά κι ο Μητσοτάκης φοβάται την εμπλοκή τού λαϊκού παράγοντα. Όποτε αυτός ενεργοποιήθηκε, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τα τελευταία χρόνια τα συλλαλητήρια για τα Τέμπη τον περασμένο Φεβρουάριο και την απεργία πείνας τού Πάνου Ρούτσι, υποχρεώθηκε σε οπισθοχωρήσεις. Γι' αυτό κι έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν πως η απάντηση θα έρθει από τα κάτω κι όχι από τα πάνω, μολονότι ορισμένοι συνομιλούν μόνο με τα πάνω. Αν, όμως, ο λαός συρθεί πάλι πίσω από δημαγωγικές κορόνες και ψεύτικες υποσχέσεις θα έχουμε χάσει μια ακόμα ευκαιρία για πραγματική αλλαγή...

Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μέχρι να ξημερώσει. Το να βγει, ωστόσο, ο ήλιος δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός μας και για να συμβεί, όπως κι αν έχει, θα χρειαστούν πολλά χέρια. Το σίγουρο είναι ότι δεν μας χρειάζονται βρόμικα χέρια, είτε έχουν βουτήξει το χέρι τους στο μέλι είτε στα πραξικοπήματα. Αλίμονο αν αντικαταστήσουμε τον διεφθαρμένο Μητσοτάκη με έναν πιο έντιμο διαχειριστικά Μητσοτάκη. Θα έχουμε κάνει μια μεγάλη τρύπα στο νερό...  

 

  

Ο Αδωνις κλέβει εκκλησία...

Όσο η ΝΔ χάνει ψήφους προς τα δεξιά της όλο και θα σκληραίνουν ο λόγος και οι πράξεις τής κυβέρνησης ,Μητσοτάκη. Κι αν, μάλιστα, κάνει κόμμα κι ο Αντ. Σαμαράς όλη η δεξιά πολυκατοικία θα περνά κάθε ημέρα από την αμερικανική πρεσβεία για να υποβάλλει τα σέβη της στον Ντ. Τραμπ... 

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι απολύτως λογικό να έχει δοθεί από τον πρωθυπουργό πρώτο τραπέζι πίστα στον Αδ. Γεωργιάδη και στον Θ. Πλεύρη. Εκεί θα βλέπαμε και τον Μ. Βορίδη αλλά έχει κάποιες παραγεγραμμένες φουρτούνες με τον ΟΠΕΚΕΠΕ...

Φυσικά ο υπουργός Υγείας είναι μια κατηγορία μόνος του, αλλά κι αυτός που αντιγράφει καλύτερα τον Τραμπ ανάμεσα στο ακροδεξιό τσίρκο. Φροντίζει, μάλιστα, να το αποδεικνύει σε κάθε δημόσια παρουσία του κατά την οποία η αλήθεια λάμπει διά της απουσίας της. Αυτό, όμως, δεν έχει καμία σημασία αφού χάρη στο επικοινωνιακό του τάλαντο αλλά και στην εργατικότητά του- για να είμαι δίκαιος- μπορεί να πλασάρει το μεγαλύτερο ψέμα ως την πιστότερη απεικόνιση της πραγματικότητας και να ψέγει, μάλιστα, τους πολιτικούς του αντιπάλους με έναν τρόπο που αν δεν ξέρεις τι συμβαίνει να πιστεύεις ότι έχει όλα τα δίκια με το μέρος του...

Από την άλλη, ο Άδωνις κλέβει εκκλησία με την αντιπολίτευση που έχει απέναντί του, η οποία αναλώνεται σε τσιτάτα κι αφορισμούς για να κρύβει πόσο αδιάβαστη κι απροετοίμαστη είναι για να αντεπεξέρχεται στους επικοινωνιακούς τακτικισμούς. Η πολιτική μπορεί να μην έχει τις δυσκολίες τής πυρηνικής φυσικής αλλά απαιτεί κι αυτή ταλέντο και δουλειά που οι περισσότεροι αντιπολιτευόμενοι βουλευτές ούτε έχουν τις δεξιότητες ούτε διάθεση για να αποκτήσουν... 

Το κυριότερο, δεν έχουν ούτε την απαραίτητη επαφή με την κοινωνία η οποία είναι κάτι πολύ ευρύτερο από τους ψηφοφόρους τους και την οποία είναι αδύνατο να προσεγγίσεις μόνο με δυο καφέδες στο πόδι. Όσο, συνεπώς, σνομπάρεις τις φοβίες της και δεν τις αντιμετωπίζεις παρά μόνο με αποφθέγματα η ακροδεξιά θα έχει προλάβει να μας μπαστακωθεί για χρόνια...