Ο αργός και βασανιστικός θάνατος του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ...

Η προσπάθεια που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ να σταθεί ξανά στα πόδια του ύστερα από το καταστροφικό πέρασμα Φάμελλου είναι γενναία. Κάποιος κυνικός, βεβαίως, θα έλεγε πως είναι μονόδρομος για τα στελέχη που έχουν απομείνει στην Κουμουνδούρου αφού δεν τα θέλει κανείς άλλος κι επομένως ποιούν την ανάγκη φιλότιμο. 

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, η εκλογική τους επιτυχία, με όποιο σχήμα κι αν κατεβούν στις κάλπες, μοιάζει σήμερα με ένα μικρό θαύμα. Το ίδιο ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ, έστω κι αν στη Χαριλάου Τρικούπη δεν τίθεται ζήτημα εισόδου στη Βουλή. Προσώρας...

Ακόμα, εξάλλου, κι αν συγκεντρώσουν ένα αξιοπρεπές ποσοστό την πρώτη Κυριακή, τη δεύτερη θα καταποντιστούν από τα διλήμματα κυβερνησιμότητας. Συνεπώς, το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα απογίνουν αυτά τα δύο κόμματα (για τη ΝΕΑΡ δεν το συζητάω καν, είναι πολιτικά νεκροί και δεν το έχουν καταλάβει), αν κι αυτό περισσότερο απασχολεί τους πολιτικούς αναλυτές παρά την κοινωνία που τους έχει γυρίσει έτσι κι αλλιώς την πλάτη. Αυτό είναι, άλλωστε, και το πραγματικό τους πρόβλημα: έχουν καταντήσει αποκλειστικώς και μόνο κόμματα στελεχών...

Η έντονη κρίση τού κομματικού φαινομένου που βιώνουμε αποκαλύπτει και τα όρια αποτελεσματικότητας του κοινοβουλευτισμού στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης. Οι πεφωτισμένες ηγεσίες αποτελούν κατάλοιπο ενός παρελθόντος όπου η διασταύρωση των πληροφοριών ήταν πολύ πιο δύσκολη και πολύ πιο εύκολα ελεγχόμενη από την εκάστοτε εξουσία... 

Σήμερα γκρεμίζουμε γρηγορότερα τα είδωλά μας γιατί διαθέτουμε τα εργαλεία για να το κάνουμε. Κι αν δεν τα γκρεμίζουμε αυτό δεν οφείλεται στο αλάθητό τους αλλά στη δική μας προδιάθεση για ανάθεση της ευθύνης αντί για την ανάληψή της. Γι' αυτό και δεν φοβάμαι το AI. Είναι και η τιμωρία όσων δεν θέλουν να διδάσκονται από τα λάθη τους...