Ελπίδα για τη Ρωσία μπορεί, για τη δημοκρατία καμία...

Πριν τρεις μήνες περίπου στις δημοσκοπήσεις καταγραφόταν μια σημαντική κοινή δεξαμενή ψηφοφόρων των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού, κυρίως προοδευτικής ιδεολογικής κατεύθυνσης. Από τότε η πρόεδρος της Ελπίδας για τη Δημοκρατία κάνει τα πάντα για να πείσει αυτή την κρίσιμη εκλογική μάζα πως δεν αποτελεί ελπίδα για τη δημοκρατία αλλά για την ακροδεξιά. Κι όπως φάνηκε κι από την τοποθέτηση Γρατσία για τις γυναικοκτονίες, τα καταφέρνει μια χαρά...

Ακόμα δεν είναι αργά για να μας εκπλήξει θετικώς και πράγματι η Μαρία των Τεμπών είναι η μοναδική που διαθέτει μαζική λαϊκή υποστήριξη που δεν τροφοδοτείται από τους ολιγάρχες, σε αντίθεση με τον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να φανταστώ την ανακοίνωση από την πλευρά της ενός προοδευτικού προγράμματος ύστερα από τις αμβλώσεις, τους εισβολείς τού Αιγαίου και τις γυναικοκτονίες. Ιδίως με το ρωσικό θίασο που την συνοδεύει και, στην ουσία, την χειραγωγεί μακριά από οτιδήποτε θυμίζει 21ο αιώνα κι όχι μεσαίωνα...

Λίγο, πάντως, ενδιαφέρουν όλα αυτά την Καρυστιανού, η οποία βλέπει αυτό που βλέπουμε όλοι μας: πως όσο περισσότεροι φτάσουν στις κάλπες τόσο πιο ακροδεξιά θα είναι η ψήφος (ο όρος "AltRight" απλώς κάνει μια προσπάθεια εξευγενισμού τού φασισμού). Το βλέπουν και στο Μαξίμου, γι' αυτό και θέλουν να συνταγματοποιήσουν ακόμα και την προστασία τής σημαίας λες και βρισκόμαστε στο 1830, το ελληνικό κράτος μόλις ιδρύεται και είναι φυσιολογικό να αισθάνεται ανασφαλές ακόμα και για τα σύμβολά του. Υπό αυτή την έννοια περιμένω σύντομα από την Ελπίδα για τη Ρωσία να μας επιχειρηματολογήσει, ανάμεσα σε άλλα, και για την αναγκαιότητα επιστροφής τής θανατικής ποινής...   

 

Μόλις τελειώσουμε με το δίπολο Μητσοτάκη-Τσίπρα θα ξεκινήσει η νέα εποχή...

Το πρόβλημα δεν είναι οι υψηλές τιμές αλλά πως οι καταναλωτές δεν κάνουμε σύγκρισή τους ανάμεσα σε διαφορετικά καταστήματα πριν να προχωρούμε στις αγορές μας. Είναι αλήθεια ότι το καταναλωτικό κίνημα και η καταναλωτική συνείδηση στην Ελλάδα είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη. Κοινώς, βρίσκουν και μας τα κάνουν. Από την άλλη, ωστόσο, δεν μπορεί ξανά η κυβερνητική απάντηση στην ασυδοσία των καρτέλ να είναι η ατομική ευθύνη...

Στο ότι δεν είμαστε πολίτες αλλά ανίδεοι πελάτες έχει στηριχθεί σε μεγάλο βαθμό η επταετία Μητσοτάκη. Γι' αυτό και οι επερχόμενες εκλογές θα αποτελέσουν άλλη μια ισχυρή δοκιμασία των ηθικών μας αναστολών. Θα ξεχάσουμε ξανά όλα τα σκάνδαλα από το 2019 και μετά όταν ο Κυριάκος ανακοινώσει- πρέπει να το θεωρήσουμε βέβαιο- από τη ΔΕΘ ένα πολύ γενναιόδωρο προεκλογικό πακέτο; Ή θα λησμονήσουμε την αναξιοπιστία Τσίπρα όταν κι εκείνος θα υποσχεθεί και πάλι τον ουρανό με τα άστρα, συγχέοντας παραλλήλως την περιουσιακή του εντιμότητα με την πολιτική του ανεντιμότητα;...

Η νέα μεταπολίτευση θα έρθει μόνο όταν υπερβούμε το δίπολο Μητσοτάκη- Τσίπρα κι ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει: από τη μία τη διαφθορά τού νεοφιλελευθερισμού κι από την άλλη τον εθνολαϊκισμό. Είναι προφανές κι από την πιο πρόσφατη ρητορική τους ότι αυτοί οι δύο άνδρες δεν μπορούν να υπερβούν τις αδυναμίες τους. Στην πραγματικότητα δεν το επιδιώκουν καν γιατί χάρη σε αυτές πρωταγωνιστούν στον πολιτικό βίο. Όπως κι αν έχει και κόντρα και στα προγνωστικά δεν είναι καθόλου απίθανο να απαλλαγούμε κι από τους δύο στον ακριβώς επόμενο εκλογικό κύκλο ώστε η νέα μεταπολίτευση να μην περιμένει άλλο. Ειδάλλως, νηστεία και προσευχή...

   

 

Θανατική ποινή στην ελληνική δικαιοσύνη...

Η ανθρωπότητα έκανε αιώνες για να καταλάβει πως η θανατική ποινή ούτε το έγκλημα περιορίζει ούτε δικαιοσύνη απονέμει, παρά μόνο αυτή των θηρίων. Και τώρα, βεβαίως, ισχύει σε ορισμένες χώρες αλλά το κοινό περί δικαίου αίσθημα έχει κάνει άλματα από την εποχή τής αυτοδικίας και του νόμου τής ζούγκλας ως κριτηρίου απονομής τού δικαίου. Το κράτος, άλλωστε, που σκοτώνει δεν είναι καλύτερο από τον εγκληματία που έχει πράξει το ίδιο...

Είναι, συνεπώς, ώριμη η συζήτηση και για το αν τα ισόβια θα πρέπει να είναι ισόβια, ανεξαρτήτως της φύσης τού αδικήματος που έχει τελεστεί. Ποιο αίσθημα δικαιοσύνης υπηρετείται με το να πεθαίνει κάποιος στη φυλακή, ιδίως αν έχει περάσει πολλά χρόνια πίσω από τα σίδερα και είναι μιας κάποιας ηλικίας; Κανένα άλλο παρά μόνο ο ποινικός λαϊκισμός από τον οποίο έχει υποφέρει πολύ αυτός ο τόπος. Μόνο που δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι η ετυμηγορία των μεσημεριανάδικων...

Σε αυτό το πλαίσιο, η 17Ν, οι εκτελεστές και οι ηθικοί αυτουργοί τους ήταν δολοφόνοι με όλη τη σημασία τής λέξης. Ο καπιταλισμός, άλλωστε, μάλλον ενισχυμένος βγήκε από τις πράξεις τους αφού απέκτησε και χαρακτηριστικά θύματος της σχεδόν τυφλής βίας. Έχουν περάσει, εξάλλου, δεκαετίες από τότε που ήταν προς απόδειξη αν η δολοφονία ενός τραπεζίτη μπορεί να σκοτώσει και το χρηματοπιστωτικό σύστημα ή ενός βιομήχανου το αστικό κράτος. Έχει αποδειχθεί και η ετυμηγορία δεν είναι και πολύ ενθαρρυντική για τους οπαδούς τού αστικού αντάρτικου...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα με την επαναφυλάκιση Γιωτόπουλου, ωστόσο, είναι πως αποφασίστηκε κατόπιν εξόφθαλμης παρέμβασης της αμερικανικής κυβέρνησης. Θα μπορούσα να δεχθώ κάθε επιχείρημα υπέρ αυτής της απόφασης αν δεν ήταν απλώς δικαιολόγηση του καθεστώτος μπανανίας τού ελληνικού κράτους. Κι αν η Ουάσιγκτον διατάζει τη μεγαλύτερη ευθύνη έχει αυτός που εκτελεί αλλά κι εκείνοι στο πολιτικό σύστημα που σιωπούν και η σιωπή τους είναι εκκωφαντική κι εντελώς παράταιρη με τον πρότερο βίο τους...

 

  

 

Κόμματα; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω...

Είμαστε όλοι μας κατά τής προσωπολατρίας και του μεσσιανισμού. Των άλλων γιατί για τη δική μας είμαστε ικανοί ακόμα και να φάμε άνθρωπο ζωντανό. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να σας δώσω παραδείγματα. Καταλαβαινόμαστε πολύ καλά σε μια κοινωνία που πρώτα αναζητά έναν αρχηγό τής φυλής, στη συνέχεια τον πλάθει στο φαντασιακό της όπως τον επιθυμεί κι αν τυχόν ο σχεδιασμός δεν ανταποκρίνεται με την πραγματικότητα τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα και για όσους μας την υποδεικνύουν...

Συνομιλώντας εκ του σύνεγγυς με τους ανθρώπους στο Βόλο που αγωνίζονται κατά τής εγκατάστασης πλατφόρμας LNG σε έναν κλειστό κόλπο για να αποδείξουμε πόσο καλά παιδιά είμαστε στους Αμερικανούς συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά πως δεν χρειαζόμαστε τα κόμματα και, πολύ λιγότερο, τους αρχηγούς τους. Μπορούμε να ενωνόμαστε μια χαρά για έναν κοινό σκοπό χωρίς να έχουμε ανάγκη από μεσσίες, καρέκλες κι ατομικές φιλοδοξίες που καταστρέφουν τη δημοκρατία. Δεν χρειαζόμαστε Τζοκόντες να μας κοιτάνε από παντού σαν να βρισκόμαστε σε ένα πανοπτικό πείραμα...

Γνωρίζοντας πώς γίνονται τα λουκάνικα αδυνατώ να συμμεριστώ την αντίληψη πως μόνο μέσα από την κομματική οργάνωση μπορείς να συνεισφέρεις στα κοινά. Φυσικά και δεν αποκλείεται, όπως και το ότι υπάρχουν και πολίτες που πράγματι συστρατεύονται προτάσσοντας το κοινωνικό από το ατομικό. Ας μην γελιόμαστε όμως, δεν είναι η πλειονότητα. Αντιθέτως, η ψυχαναλυτική επιστήμη θα είχε πολλά να κερδίσει από τη μελέτη ανθρώπων που προσπαθούν να καλύπτουν ατομικά κενά μέσα από συλλογικές ψυχώσεις, καθώς κι ομαδικές εμμονές που περνούν μέσα από ατομικές ματαιώσεις...

  

  

Πρώτα θα σκοτώσουμε τα τέρατα και μετά θα έρθει η νέα μεταπολίτευση...

Μπορεί να χάσει ο Κ. Μητσοτάκης τις εκλογές; Αυτό το ερώτημα τίθεται όλο κι εντονότερα, μόνο που το σωστότερο θα ήταν "θέλουν να τον κερδίσουν αυτοί που υποτίθεται πως επιθυμούν να ηττηθεί"; Προβοκατόρικο; Μπορεί, αναρωτηθείτε ωστόσο, για παράδειγμα, αν το όλον ΠΑΣΟΚ θα ήταν ικανοποιημένο από μία ήττα Μητσοτάκη αν οι ίδιοι δεν ήταν πρώτο κόμμα. Και, φυσικά, το ίδιο ισχύει για την ΕΛΑΣ. Για να κερδίσεις, άλλωστε, κάποιον αυτός θα έπρεπε να ήταν ο πρώτος στόχος σου κι όχι ο παρεμπίπτων...

Η πικρή αλήθεια είναι ότι, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, όλοι βολεύονται, έστω για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, με το να παραμείνει πρωθυπουργός ο Κυριάκος. Είτε γιατί δεν είναι έτοιμοι είτε γιατί γνωρίζουν ότι είναι συμπληρωματικοί είτε και γιατί το επιθυμούν, δεν έχουν καμία διάθεση να αναλάβουν τα ηνία μόνοι τους. Να υποσκελίσουν τους άλλους αντιπολιτευόμενους επιθυμούν με το μυαλό στο 2030 ή στο 2031 ή στο οψέποτε...

Όλοι αυτοί οι παράγοντες, πάντως, υπερτιμούν τις ικανότητές τους και υποτιμούν την πιθανότητα σε τρία, τέσσερα ή και λιγότερα χρόνια να εμφανιστούν νέοι παίκτες στο πολιτικό παίγνιο, πολύ πιο ικανοί από τους ίδιους. Όπως θα έλεγε και μία ψυχή, κανείς δεν έχει προκρατημένη θέση, ακόμα κι αυτός που το υποδεικνύει για τους άλλους. Έτσι κι αλλιώς και η επόμενη Βουλή μεταβατική θα είναι αφού είναι αδύνατο η εποχή των τεράτων να μην οδηγήσει σε μία πραγματικά νέα μεταπολίτευση...

 

 

Συνταγματοποίηση των θητειών...

Το ότι είναι κάποιος βουλευτής για 20, 30 ή 40 χρόνια δεν σημαίνει απαραιτήτως πως έχει σταματήσει να είναι χρήσιμος για την κοινωνία. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως έχει γίνει περισσότερο χρήσιμος για τον εαυτό του, την οικογένειά του και την εκλογική του πελατεία. Γι' αυτό το λόγο και για πολλούς ακόμα η ημερομηνία λήξης στις κοινοβουλευτικές θητείες δεν πρέπει μόνο να υιοθετείται στα κομματικά καταστατικά και να μην τηρείται αλλά και να συνταγματοποιηθεί...

Αν είχε ήδη συμβεί μάλλον δεν θα γινόμασταν σήμερα παρατηρητές τού πλήρους εκφυλισμού τής κοινοβουλευτικής ιδιότητας, με τους βουλευτές να παζαρεύουν τις έδρες τους ή να τις μεταβιβάζουν στα συγγενικά τους πρόσωπα ή να στηρίζονται σε ψηφοφόρους που δεν επιδοκιμάζουν τις δράσεις τους αλλά τους διορισμούς τους. Είναι ανθρωπίνως κατανοητό όσο περισσότερο διαρκεί μια κοινοβουλευτική διαδρομή τόσο περισσότερο να καθίσταται επαγγελματική αποκατάσταση για τη μη απώλεια της οποίας μπαίνουν στην άκρη κι αρχές, αξίες και ιδανικά. Κι αυτό φυσικά ισχύει, αναλογικώς, και για τις υπουργικές και για τις πρωθυπουργικές θητείες. Δεν είναι δυνατό, όμως, η θεσμική αξιοπιστία να εξαρτάται από την καλή θέληση ενός εκάστου των υπηρετών της...

Ακόμα, πάντως, και η συνταγματοποίηση των κοινοβουλευτικών θητειών θα πρόκειται για σταγόνα στον ωκεανό τής κρίσης αντιπροσώπευσης. Ακόμα κι αν ένας βουλευτής μάς αντιπροσωπεύει για τέσσερα, οκτώ ή 12 χρόνια δεν λύνεται το πρόβλημα ότι αποφασίζει εκείνος για εμάς κι όχι εμείς για εμάς. 

Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία οδηγεί σε αδιέξοδα που προφανώς είναι προτιμότερα από τα αντίστοιχα μιας απολυταρχίας αλλά δεν παύουν να είναι αδιέξοδα. Μόνο η ανόθευτη, άμεση δημοκρατία ύστερα από την πλήρη αναθεώρηση του εκπαιδευτικού μας συστήματος θα επιλύσει το ζήτημα της αντιπροσώπευσης. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλή διαχείριση διαχρονικών παθογενειών...  

 

Αν στη βάρκα δεν επιβαίνουν άνθρωποι γιατί να μην βουλιάζει;...

Το δικαιολογητικό θεμέλιο της επιχειρηματολογίας τής δεξιάς και της ακροδεξιάς- αν μπορεί να γίνει διακριτό στις ημέρες μας ποιος είναι ποιος- γύρω από το μεταναστευτικό- προσφυγικό βασίζεται στο ότι ο μετανάστης- πρόσφυγας είναι εγκληματίας. Η παραβίαση των συνόρων όχι για την απόκτηση εδάφους αλλά με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής συνιστά για την AltRight όχι μόνο τυπικά αλλά και ουσιαστικά παραβίαση του δικαίου και, συνεπώς, νομιμοποιείται η κράτηση, φυλάκιση ή ακόμα και θανάτωση όποιου το διαπράττει. Ακόμα κι ενός ασυνόδευτού ανήλικου, μιας μωρομάνας ή ενός γέροντα...

Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινωνία οφείλει να απαντά καταφατικά στο ρητορικό ερώτημα Βορίδη για το αν πρέπει ή όχι να βουλιάζουμε τη βάρκα κι ας συνιστά παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Από τη στιγμή που δεν κινδυνεύουν με θανάτωση άνθρωποι αλλά εγκληματίες, οι οποίοι μάλιστα στο συλλογικό ασυνείδητο συνδέονται συλλήβδην με ακραίες θεωρίες περί πληθυσμιακής αλλαγής και τρομοκρατίας, τότε γιατί να μην κάνουμε push backs; Το ότι αυτή ακριβώς η αποσύνδεση μιας εθνοτικής ιδιότητας από την ανθρώπινη αποτέλεσε το δικαιολογητικό θεμέλιο και του Ολοκαυτώματος μοιάζει να λησμονείται από τους πρώην φανατικούς αντισημίτες και νυν δούλους κάθε εξουσίας...

Κανείς δεν αμφισβητεί το ρατσιστικό μένος τού υπουργού Μετανάστευσης, Πλεύρη, ο οποίος άλλωστε στο παρελθόν είχε επιχειρηματολογήσει και υπέρ τής ναρκοθέτησης του Αιγαίου. Κι όμως, οι μεταναστευτικές ροές αυξάνονται μολονότι έχουν ληφθεί τα τελευταία χρόνια ουκ ολίγα σκοταδιστικά- τραμπικά μέτρα. 

Παρεμπιπτόντως, οι ίδιες αυξήσεις έχουν παρατηρηθεί και στις ΗΠΑ παρά το τείχος στα σύνορα με το Μεξικό. Φταίει ο Πλεύρης γι' αυτό; Όχι, φταίει η καταστατική ανθρώπινη ανάγκη για μετακίνηση που θα βρει τρόπους να υλοποιηθεί όσα προσκόμματα κι αν τίθενται. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν, ανάμεσά τους και οι πυρπολητές τού Μπέλφαστ, δεν αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη φύση παρά μόνο τα πιο χυδαία της ένστικτα...

 

Αναλλοίωτος στο χρόνο ο αριβισμός του...

Από όλα αυτά τα παράλογα που εξακολουθούν να συμβαίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ προκύπτουν μερικά πολύ εύλογα ερωτήματα: και γιατί να μην διαλυθεί; Τι έχει να προσφέρει πλέον στην ελληνική κοινωνία ένα τόσο τοξικό κόμμα; Κι αν εκλεγεί πρόεδρος ένας εκ των Πολάκη, Δούρου, Παππά είναι ικανές προσωπικότητες ώστε να αναγεννήσουν την ελληνική Αριστερά; 

Δεν μπορώ να αντικρούσω κανένα από αυτά τα ερωτήματα που υποκρύπτουν και τις απαντήσεις τους παρά μόνο με μία πολύ βασική αρχή τής δημοκρατίας: πως τις αποφάσεις για το μέλλον ενός κόμματος πρέπει να τις λαμβάνουν μόνο εκείνοι που δεν θέλουν να αποχωρήσουν από αυτό κι όχι αυτοί που θα ήταν ήδη μακριά αν είχαν βρει στασίδι αλλού...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει λαμβάνειν πάνω από 15.000.000 ευρώ κρατική χρηματοδότηση τα επόμενα δύο χρόνια. Διαθέτει, επίσης, ιδιόκτητο κτίριο, ραδιοφωνικό σταθμό κι εφημερίδα. Αν είχε κι αρχηγό που να τον πονά θα είχε κι αρκετά καλές πιθανότητες να μπει στην επόμενη Βουλή. Δεν έχει, ωστόσο, έναν τέτοιο αρχηγό. 

Αντιθέτως, ο πρόεδρός του οδηγεί το κόμμα του στη διάλυση σαν να ήταν αυτοεκπληρούμενη προφητεία χωρίς, μάλιστα, να δώσει καμία εξήγηση γιατί το εκλογικό 15% που του άφησε προίκα ο Στ. Κασσελάκης έχει γίνει 0,5%. 'Όπως, άλλωστε, δεν φταίει η τετραετία ΣΥΡΙΖΑ για τη χρεοκοπία τής χώρας δεν φταίει ούτε το ενδεκάμηνο Κασσελάκη για τον καταποντισμό του. Όποιος θέλει να βρει τον βασικό υπαίτιο ας επισκεφθεί την Αμαλίας...

Ο Αλ. Τσίπρας γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πως δεν υπάρχει κανένα λαϊκό ρεύμα υπέρ του, μόνο πολιτικά του ορφανά που πιστεύουν ότι είναι ο ίδιος επαναστάτης που πίστευαν ότι είναι και το 2023. Για να αναπληρώσει, συνεπώς, αυτό το κενό ραδιουργεί στο παρασκήνιο για τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και των διασπάσεών του, καθώς και του ΠΑΣΟΚ. 

Κάτι, δηλαδή, σαν το διαίρει και βασίλευε αλλά στο πιο φτωχό γιατί ξέρει ότι δεν πρόκειται να βασιλέψει, τουλάχιστον όχι άμεσα. Πριν δέκα χρόνια εργαλειοποίησε την οργή τής κοινωνίας για τη φτωχοποίησή της, σήμερα την απελπισία της για τις ανεπαρκείς πολιτικές της ηγεσίες. Ένα έχει παραμείνει αναλλοίωτο στο χρόνο, ο αριβισμός του...

 

  

Κλαίνε οι άνδρες στην πατριαρχία;...

Το φριχτό έγκλημα της Καλαμάτας κάνει ακόμα επιτακτικότερη την ανάγκη ποινικής καθιέρωσης του όρου "γυναικοκτονία". Κι αυτό όχι γιατί οι γυναίκες δεν είναι άνθρωποι και, επομένως, δεν εμπίπτουν στον ευρύτερο όρο της ανθρωποκτονίας αλλά γιατί βιώνουν συχνότερα από τους άνδρες τη σχέση εξάρτησης από την πλευρά τού πιο αδύναμου μέρους. Σε αυτό το πλαίσιο είχε τη χρησιμότητά του και το κίνημα "me too", το οποίο ωστόσο έχει διολισθήσει στο στιγματισμό τού να είσαι άνδρας κάτω από το τέντωμα στα άκρα τής έννοιας της πατριαρχίας...

Στην Ελλάδα έχουμε χιλιάδες ζευγάρια άνδρα και γυναίκας. Δεν νομίζω πως λαθεύω αν ισχυριστώ πως η πλειονότητα των ανδρών δεν χτυπά, πολλώ δε μάλλον δεν σκοτώνει την γυναίκα τους. Σε διαφορετική περίπτωση, άλλωστε, ένα τέτοιο έγκλημα δεν θα απασχολούσε την κοινή γνώμη στο βαθμό που πράγματι την απασχολεί όταν συμβαίνει. Ούτε νομίζω, επίσης, πως λαθεύω αν ισχυριστώ πως ο ισχυρός παράγοντας σε μία σχέση δεν είναι πάντα ο άνδρας ή συνήθως ο άνδρας, από την λήψη οικογενειακών αποφάσεων ως την ανατροφή ενός παιδιού. Και τους γυναικοκτόνους, εξάλλου, κάποια γυναίκα και κάποιος άνδρας τούς μεγάλωσε...

Φυσικά και οι γυναίκες αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες δυσχέρειες για να αποδεικνύουν την επαγγελματική τους αξία, όπως και για το ότι δικαιούνται ίδιες αμοιβές με τους άνδρες συναδέλφους τους. Δεν είναι, όμως, μόνο εκείνες θύματα στιγματισμού. Είναι και οι άνδρες που, για παράδειγμα, δεν εργάζονται ή κλαίνε δημοσίως ή δεν βγάζουν πολλά λεφτά... 

Στη γενικότερη εικόνα, άλλωστε, η woke ατζέντα μάλλον νερό ρίχνει στο μύλο τής ακροδεξιάς παρά την καταπολεμά κι αυτό γιατί, πέρα από όλα τα άλλα, ακόμα κι ο διαφορετικός από την πλειονότητα σεξουαλικός προσανατολισμός έχει γίνει αντικείμενο και πολιτικής εκμετάλλευσης όταν θα έπρεπε να θεωρείται εντελώς αδιάφορος. Ιδίως, μάλιστα, όταν σε κάποιες περιπτώσεις δεν είναι και τόσο ειλικρινής όσο παρουσιάζεται...

  

Πρότυπο ζωής ο Γρανίτσας για τον Φάμελλο...

Δεν πρόκειται να υπάρξει ψηφοδέλτιο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές κι όχι μόνο λόγω της σχετικής απόφασης της Κεντρικής του Επιτροπής το Σάββατο. Όσοι πατάνε σε δύο βάρκες ή, για να το θέσω καλύτερα, θέλουν να πατήσουν σε δύο βάρκες θα παραμείνουν μέχρι να είναι βέβαιο ότι δεν προλαβαίνει κάποια άλλη πλειοψηφία να αλλάξει τα σημερινά δεδομένα. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως θα μείνουν μέχρι να προκηρυχθούν οι εκλογές. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως δεν θα χρειαστεί να περιμένουν μέχρι τότε. Κι αυτό γιατί έχει φύγει ήδη η συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων τού κόμματος και μέχρι τις κάλπες θα έχουν φύγει και οι υπόλοιποι...

Ας υποθέσουμε, πάντως, πως η Κ.Ε. του Σαββάτου λάμβανε μια πολύ πιο ορθολογική απόφαση από τη συστράτευση με ένα κόμμα που δεν τη θέλει, παραιτείτο ο Σ. Φάμελλος κι εκλεγόταν πρόεδρος ο Π. Πολάκης ή η Ρ. Δούρου. Θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να μπει στη Βουλή; Το καταφατικό επιχείρημα στηρίζεται σε αντικειμενικά στοιχεία, όπως το ότι λαμβάνει κρατική χρηματοδότηση μερικών εκατομμυρίων ευρώ και διαθέτει γραφεία, ραδιοφωνικό σταθμό κι εφημερίδα, κάτι που δεν ισχύει με κανένα από τα υπόλοιπα κόμματα που παλεύουν για το 3%. Κάπου εκεί, όμως, τελειώνουν τα πλεονεκτήματα, τα οποία μπροστά στο τσίρκο που παρουσιάζει η Κουμουνδούρου εδώ και τρία χρόνια μοιάζουν πολύ λίγα. Και είναι...

Όλες οι ενδείξεις δείχνουν πως ο Τσίπρας δεν θέλει ούτε το ΣΥΡΙΖΑ ούτε τους βουλευτές ούτε τα στελέχη του. Το ίδιο, άλλωστε, του λένε και οι επικοινωνιολόγοι του, πως θα χάσει δηλαδή πολύ περισσότερα από όσα έχει να κερδίσει παίρνοντας μαζί του παλιούς του συντρόφους, για τους λόγους που όλη η κοινωνία ξέρει. Με λίγα λόγια, ο Γιάννης Γρανίτσας που γκρέμισε το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας πριν καμιά εικοσαετία γιατί πίστευε ότι θα εντασσόταν η ανακατασκευή του στα Ολυμπιακά έργα χωρίς αυτό ποτέ να συμβεί μάλλον είναι πρότυπο ζωής για τον Φάμελλο και τους ομοίους του...   

 

Οι στρατηγοί που δεν δίνουν τη μάχη είτε αυτοκτονούν είτε εκτελούνται...

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα τού μπουζουξίδικου. Είναι, συνεπώς, εύλογο να διατηρούμε πολλές αμφιβολίες για το πόσο δημοκρατικές θα είναι οι αποφάσεις που θα λάβει για το μέλλον του. Η πιο τίμια διαδικασία θα ήταν ένα εσωκομματικό δημοψήφισμα ή, έστω, ένα έκτακτο συνέδριο... 

Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν είναι έντιμο μια απόφαση αυτοδιάλυσης ή μη συμμετοχής στις επόμενες εκλογές- που είναι ένα και το αυτό- να ληφθεί από στελέχη τα οποία βρίσκονται ή επιθυμούν να βρεθούν σε άλλο κόμμα. Δεν είναι δυνατό, όπως συμβαίνει στην πραγματικότητα, να είσαι μέλος τής Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ και, παραλλήλως, να τρέχεις την τοπική οργάνωση ενός άλλου κόμματος. Είσαι, απλώς, ανήθικος, όποιο ηθικό κώδικα κι αν σε βολεύει να χρησιμοποιείς...

Όπως κι αν έχει, είναι αδιανόητο να συνεχίσει να είναι πρόεδρος κόμματος κάποιος ο οποίος δεν θέλει να δει ψηφοδέλτιό του στις εκλογές. Τι είδους στρατηγός είναι αυτός που εισηγείται στο στράτευμά του να μην κατεβεί καν στη μάχη; Φυσικά έχει το δικαίωμα να επιστρέψει στο στάτους τού απλού στρατιώτη αλλά αξιωματικός που εισηγείται την κατάθεση των όπλων πρέπει και να εκτελείται πολιτικά από τη στιγμή που δεν έχει το θάρρος ούτε να αυτοκτονήσει πολιτικά, να παραιτηθεί δηλαδή...

Το Σάββατο δεν θα βρίσκεται στην αίθουσα της συνεδρίασης αλλά όλοι ξέρουν ποιος θα είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο. Ένας ύπουλος τύπος ο οποίος δεν κατάφερε στα 15 χρόνια που ήταν πρόεδρος να συγκροτήσει ένα μασίφ κόμμα και τώρα έφτιαξε ένα άλλο Ι.Χ. με δοτά όργανα- όταν κι όπως συγκροτηθούν- κι ο οποίος παριστάνει πως ασχολείται μόνο με το δικό του και συναντήσεις με τηλεπερσόνες όταν από το πρωί μέχρι το βράδυ βυσσοδομεί με τους τους επίσημους κι ανεπίσημους συνεργάτες του για το πώς θα διαλύσουν το κόμμα που τον έκανε πρωθυπουργό και τις διασπάσεις του. Δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτα παραπάνω για να χαρακτηρίσω έναν τέτοιο άνθρωπο από όσα έχουν ήδη γράψει ο Κώστας Βαξεβάνης κι ο Γιώργος Λακόπουλος... 

Αν δεν διαλυθεί, θα κατεβεί...

Όσο πλησιάζει το πολιτικό του τέλος ο Σωκράτης που ούτε καν καταλαβαίνει πως σιγοπίνει το κώνειο χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο επιχειρήματα πατροκτόνου που ζητά την επιείκεια του δικαστηρίου γιατί είναι ορφανός. Είναι πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ενάμιση χρόνο, αρκετούς μήνες πιο πολύ από τον προκάτοχό του. 

Θυμίζω πως όταν εκλέχθηκε είχε θέσει ως στόχο το κόμμα να φτάσει διψήφιο ποσοστό μέσα σε μερικούς μήνες. Όχι μόνο δεν τον πέτυχε αλλά τώρα παλεύει με την αδιευκρίνιστη ψήφο. Ήταν, όμως, νομοτελειακό το τέλος τού ΣΥΡΙΖΑ;

Σε μεγάλο βαθμό ναι. Όσα είχαν προηγηθεί του πραξικοπήματος του μπουζουξίδικου και φυσικά το ίδιο το μπουζουξίδικο είχαν αποξενώσει πολλούς ψηφοφόρους τού κόμματος και ούτε λόγος γι' αυτούς που δεν ήταν. Ο Φάμελλος, όμως, είχε την ευκαιρία να κάνει ένα άλμα προς τα μπροστά, έστω κι αν αποδεικνυόταν βηματάκι. 

Όλα, ωστόσο, χάθηκαν στις αρχές Οκτωβρίου όταν και παραιτήθηκε ο Αλ. Τσίπρας από την Κοινοβουλευτική Ομάδα κι ο Σωκράτης αντί να περιχαρακώσει το χώρο του τον πρόσφερε απλόχερα στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Αντί να τον τοποθετήσει στους πολιτικούς του αντιπάλους αποκάλεσε συνοδοιπόρο τον άνθρωπο που μόλις τον είχε φτύσει κατάμουτρα...

Όπως κι αν έχει κι ό,τι κι αν κάνει για να γίνει αρεστός στον Αλέξη, ο ΣΥΡΙΖΑ θα κατεβεί στις εκλογές με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Είναι αυτονόητο, άλλωστε, ότι το μέλλον τού κόμματος, το οποίο είναι η ιστορική συνέχεια του ΚΚΕ Εσωτερικού, δεν μπορεί να αποφασίζεται από εκείνους που βρίσκονται με το ενάμισι πόδι εκτός του και με δική τους πρωτοβουλία. Όλες οι αποφάσεις ανατρέπονται εκτός από αυτή της αυτοδιάλυσης που ακόμα κι αυτοί οι τυχοδιώκτες που διοικούν σήμερα την ανανεωτική Αριστερά δεν θα τολμούσαν να προτείνουν. Αν και μπορεί να κάνω και λάθος... 

  

Τώρα να μας πούνε για τις μετεκλογικές συνεργασίες...

Πέρα από τα προγράμματα και τα πρόσωπα που θα κληθούν να τα υλοποιήσουν, οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν και ποιος θα συνεργαστεί με ποιον. Όχι να το μάθουν μετεκλογικά αλλά προεκλογικά, ιδίως από τη στιγμή που από πουθενά δεν προκύπτει το ενδεχόμενο ένα κόμμα να είναι αυτοδύναμο. Τουλάχιστον όχι στις πρώτες εκλογές και κανένα που να μην λέγεται ΝΔ. Το πέταγμα, επομένως, της μπάλας στην εξέδρα γύρω από ένα ερώτημα το οποίο και ρεαλιστικό είναι και ουσιώδες δεν συμβάλλει στην αξιοπιστία κανενός φορέα πολιτικής...

Ιδίως για τους προοδευτικούς πολίτες αυτό το ερώτημα είναι και υπαρξιακό και δεν είναι δυνατό να απαντάται μόνο με αποκλεισμούς ή με αναφορές στο τι συνέβη στο παρελθόν. Σε αυτό το πλαίσιο, για παράδειγμα, δεν περιμένω από κανένα κόμμα να δηλώσει προεκλογικά πως θα συνεργαστεί με τη ΝΔ. Θα ήταν, το λιγότερο, αυτοκτονικό ακόμα κι αν για κάποια δεν είναι και τόσο ουτοπικό. Θα περίμενα, ωστόσο, να ανακοινώσουν με ποιους διατίθενται να συνεργαστούν ώστε οι εκλογείς να έχουν μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα και του τι θα συμβεί μετά το κλείσιμο των καλπών και να μην βρεθούν την επόμενη ημέρα ενώπιον οδυνηρών εκπλήξεων ως αποτέλεσμα υπόγειων συναλλαγών...

Υπό ιδανικές συνθήκες τα κόμματα και οι ηγεσίες τής προοδευτικής παράταξης θα όφειλαν να παραμερίσουν συλλογικούς κι ατομικούς εγωισμούς, ομαδικές και προσωπικές αντιπάθειες, να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να συμφωνήσουν σε έναν οδικό χάρτη χάραξης κοινών προγραμματικών θέσεων κι επιλογής υποψήφιου πρωθυπουργού και ψηφοδελτίων. Είναι φανερό ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί και για τούτο είναι υπόλογες σε όλο τον προοδευτικό κόσμο. Ας πράξουν, όμως, το έλασσον, ας μας πούνε με ποιους μπορούν να συνεργαστούν την επόμενη ημέρα. Αν δεν μας πούνε ούτε αυτό ας μην εκπλαγούν αν βρεθούν ξανά στη θέση τής αντιπολίτευσης κι ακόμα πιο απαξιωμένοι από την πολλάκις προδομένη βάση τους...

 

Δεκαέξι χρόνια χωρίς και με την μητέρα μου...

Ακολούθα την ώρα που βαδίζω, μην σταματάς ούτε λεπτό.

Μαχαίρια βγάζε από την πλάτη, λουλούδια δίνε φυλαχτό.

Δίπλα μου μείνε σαν γονατίζω, το άδικο σβήνε να μην θωρώ

κι αν έχω δίκιο κρύβε μου το, δεν είναι ώρα γι΄ απολογισμό. 

Στέλνε τις λέξεις όταν στερεύω, πίνε τα δάκρυα να μην πνιγώ,

τη γλώσσα βγάζε στα θηρία όταν με βλέπεις σκυθρωπό.

Το φως ανάβεις μες στο σκοτάδι, από τα μάτια σου κοιτώ,

ανίκητος γίνομαι μονάχα όταν με σπρώχνεις να νικώ.

Όσο τα χρόνια κι αν περνούνε, όνειρο γίνανε θαρρώ,

οι αναμνήσεις και οι λύπες σέρνουνε μόνες τους χορό.

Κι όποιος σου πει ότι ξεχνάω ποιος ήμουν, είμαι, θα γενώ

μην συνερίζεσαι καθόλου, δρόμο μου στρώνει για το σταυρό.

Αυτόν που όλοι κουβαλάμε, ζώντες, αγέννητοι, νεκροί

μα λίγοι είναι όσοι το κάνουν να μοιάζει σαν να' ναι γιορτή...

Έχεις την αγάπη μου, έχω την ψυχή σου.

Έχεις τη ζωή μου, έχω το λογισμό σου...