Δεν θέλουμε αντιμητσοτακισμό, θέλουμε μαγεία...

Ο Αχ. Μπέος είναι αυτός που είναι. Ακόμα και να μιλάς μαζί του λερώνεσαι. Είναι, όμως, δήμαρχος Βόλου για πάνω από δέκα χρόνια και το απόλυτο φαβορί για να επανεκλεγεί. Είναι, συνεπώς, οι βολιώτες ο πιο λούμπεν πληθυσμός στη χώρα; Κι αν είναι τι έχουν κάνει οι αντίπαλοι Μπέου για να πείσουν πως δεν είναι εισαγγελείς που θα τον σύρουν σε δίκες διαφθοράς αλλά πολιτικοί με όραμα για την πόλη τους;... 

"Θα νικήσω τον Μητσοτάκη στο β' γύρο". Αυτό μας λέει, επί της ουσίας, ο Αλ. Τσίπρας. Αφήνω στην άκρη πως μας το έχει ήδη πει άλλες πέντε έξι φορές και στο τέλος κερδίζει ο Κυριάκος. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Στέκομαι, ωστόσο, στο κεφαλαιώδες λάθος που κάνει όλη η αντιπολίτευση τα τελευταία επτά χρόνια: ετεροπροσδιορίζεται σαν να είναι εισαγγελέας ή δημοσιογράφος κι όχι υπεύθυνη για την παραγωγή προτάσεων που θα είναι διαφορετικές και πιο αξιόπιστες από αυτές που εφαρμόζονται ή έχουν γίνει αντικείμενο υπόσχεσης από το 2019 μέχρι και σήμερα... 

Ο αντιμητσοτακισμός δεν θα κερδίσει ούτε τις πρώτες ούτε τις δεύτερες ούτε τις τρίτες ούτε τις χιλιοστές εκλογές. Όχι γιατί ο Μητσοτάκης είναι αγαπητός αλλά γιατί οι πολίτες θέλουν να τους πουλήσεις κι ένα όνειρο για να σε ψηφίσουν. 

Ψεύτικο ή αληθινό δεν έχει σημασία, αρκεί να μην είναι μαυρίλα. Αυτή την ξέρουν, την βιώνουν, την ανέχονται. Όλοι είμαστε, όμως, μικροί ή μεγάλοι Μπλανς Ντιμπουά από το "Λεωφορείο ο Πόθος": "Δεν θέλουμε ρεαλισμό, θέλουμε μαγεία"...

Ο αργός και βασανιστικός θάνατος του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ...

Η προσπάθεια που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ να σταθεί ξανά στα πόδια του ύστερα από το καταστροφικό πέρασμα Φάμελλου είναι γενναία. Κάποιος κυνικός, βεβαίως, θα έλεγε πως είναι μονόδρομος για τα στελέχη που έχουν απομείνει στην Κουμουνδούρου αφού δεν τα θέλει κανείς άλλος κι επομένως ποιούν την ανάγκη φιλότιμο. 

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, η εκλογική τους επιτυχία, με όποιο σχήμα κι αν κατεβούν στις κάλπες, μοιάζει σήμερα με ένα μικρό θαύμα. Το ίδιο ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ, έστω κι αν στη Χαριλάου Τρικούπη δεν τίθεται ζήτημα εισόδου στη Βουλή. Προσώρας...

Ακόμα, εξάλλου, κι αν συγκεντρώσουν ένα αξιοπρεπές ποσοστό την πρώτη Κυριακή, τη δεύτερη θα καταποντιστούν από τα διλήμματα κυβερνησιμότητας. Συνεπώς, το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα απογίνουν αυτά τα δύο κόμματα (για τη ΝΕΑΡ δεν το συζητάω καν, είναι πολιτικά νεκροί και δεν το έχουν καταλάβει), αν κι αυτό περισσότερο απασχολεί τους πολιτικούς αναλυτές παρά την κοινωνία που τους έχει γυρίσει έτσι κι αλλιώς την πλάτη. Αυτό είναι, άλλωστε, και το πραγματικό τους πρόβλημα: έχουν καταντήσει αποκλειστικώς και μόνο κόμματα στελεχών...

Η έντονη κρίση τού κομματικού φαινομένου που βιώνουμε αποκαλύπτει και τα όρια αποτελεσματικότητας του κοινοβουλευτισμού στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης. Οι πεφωτισμένες ηγεσίες αποτελούν κατάλοιπο ενός παρελθόντος όπου η διασταύρωση των πληροφοριών ήταν πολύ πιο δύσκολη και πολύ πιο εύκολα ελεγχόμενη από την εκάστοτε εξουσία... 

Σήμερα γκρεμίζουμε γρηγορότερα τα είδωλά μας γιατί διαθέτουμε τα εργαλεία για να το κάνουμε. Κι αν δεν τα γκρεμίζουμε αυτό δεν οφείλεται στο αλάθητό τους αλλά στη δική μας προδιάθεση για ανάθεση της ευθύνης αντί για την ανάληψή της. Γι' αυτό και δεν φοβάμαι το AI. Είναι και η τιμωρία όσων δεν θέλουν να διδάσκονται από τα λάθη τους... 

Στις βουλευτικές εκλογές θα ψηφίσουμε για πρόεδρο της ΝΔ...

Όταν ο Ανδρ. Παπανδρέου είχε γίνει πρωθυπουργός το 1981 έλεγε σε δημοσιογράφους πως δεν θα έκανε το λάθος τού πατέρα του να έχει την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία. Και δεν το έκανε το σφάλμα αφού το ΠΑΣΟΚ έγινε κράτος εν κράτει σε βαθμό που να μην έχει διαλυθεί, τουλάχιστον όχι ακόμα, μολονότι ο σημερινός του πρόεδρος δεν συγκινεί ούτε παιδί που έχει χάσει στο σταθμό την μητέρα του. Το είχε κάνει, όμως, ο Αλ. Τσίπρας με συνέπεια οι "νόμιμοι ιδιοκτήτες τής χώρας" να επανέλθουν γρήγορα και πιο αποφασισμένοι από ποτέ...

Πλανάται πλάνην οικτρά όποιος πιστεύει ότι το καθεστώς Μητσοτάκη θα πέσει αν ο επικεφαλής του χάσει τις εκλογές ή δεν μπορέσει να είναι ξανά πρωθυπουργός σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Το ότι, για παράδειγμα, ο ένας μετά τον άλλο οι εισαγγελείς τού Αρείου Πάγου αρχειοθετούν το σκάνδαλο των υποκλοπών θα έπρεπε να μας έχει, το λιγότερο, υποψιάσει για το βάθος τού ελέγχου των αρμών τής εξουσίας από μια οικογένεια που βιοπορίζεται από αυτή εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Σε αυτό το πλαίσιο, μόνο μια ενωμένη προοδευτική αντιπολίτευση θα μπορούσε να βάλει ανάχωμα αλλά η προοδευτική αντιπολίτευση είναι απασχολημένη να δίνει μάχη κατάταξης κι όχι νίκης στις επόμενες εκλογές... 

Με τούτα και με τα άλλα οι προσεχείς κάλπες θα θυμίζουν περισσότερο εσωκομματικές εκλογές τής ΝΔ παρά βουλευτικές και γι' αυτό η ευθύνη τής προοδευτικής παράταξης είναι τεράστια και μοιράζεται αναλόγως. Την ώρα, για παράδειγμα, που Τσίπρας- Ανδρουλάκης μαλώνουν για το ποιος χρωστά και το ποιος πληρώνει τα έξοδα η διαπλοκή έχει απλώσει τα δίχτυα της κι ορίζει τις εξελίξεις και στην Αμαλίας και στη Χαριλάου Τρικούπη. Μοιάζει, επομένως, απολύτως φυσιολογικό πως το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι σοκαριστικό για τον προοδευτικό πόλο και πανηγυρικό για τον δεξιό- ακροδεξιό...

Αν δεν ανοίξεις την πόρτα Δούρειος Ίππος δεν μπαίνει...

Δεν είναι κάθε περίπτωση ίδια και κάθε αποχώρηση από κάποιο κόμμα όχι το ίδιο έντιμη με κάποια άλλη. Κάποιοι φεύγουν για λόγους συνείδησης κι άλλοι γιατί δεν βολεύτηκαν. Είναι ίδια κι απαράλλαχτη, ωστόσο, η ρητορική των ηγεσιών: "σκοτεινά συμφέροντα πολεμούν την πορεία μας προς το φως". Όπως καταλαβαίνετε- όσοι, τέλος πάντων, μπαίνετε στον κόπο να αξιολογείτε κι όχι να καταπίνετε αμάσητα ό,τι σας λένε- από αυτό το επιχείρημα λείπει παντελώς η αυτοκριτική. Γι' αυτό κι ο δρόμος προς το γκρεμό είναι ορθάνοιχτος...

Το πιο εμβληματικό παράδειγμα, αν κι όχι το μοναδικό, είναι η Ελπίδα για Δημοκρατία που κατάντησε Ελπίδα για το Μεσαίωνα με βασική ευθύνη τής Μ. Καρυστιανού η οποία πήρε στα χέρια της χρυσό- κυνικώς μιλώντας- και τον μετέτρεψε σε στάχτη. Η Μαρία των Τεμπών είχε στο πλευρό της το Φεβρουάριο του 2025  εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που έβλεπαν στην ίδια μια ελπίδα για δικαιοσύνη, διαφάνεια και λογοδοσία. 

Διαψεύστηκαν οικτρά και δεν φταίει μόνο η απειρία της γι' αυτό. Το καλάμι εύκολα καβαλιέται και δύσκολα παραμερίζεται. Και τους Δούρειους Ίππους, άλλωστε, κάποιος τους ανοίγει τις πύλες για να εισχωρούν...

Η ανάγκη των πολιτών για κάτι φρέσκο κι αμόλυντο έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από αρκετούς δημαγωγούς κι απατεώνες τα τελευταία χρόνια, οι οποίοι όμως αποδεικνύονται άνθρακες ο θησαυρός. Δεν αρκεί να είσαι νέος ούτε να μην έχεις ασχοληθεί στο παρελθόν με τα κόμματα παρά μόνο με το επάγγελμά σου για να είσαι και ικανός κι αποτελεσματικός. 

Η πολιτική είναι κι αυτή μια τέχνη που δεν είναι για όλους και δεν αναφέρομαι μόνο στις μηχανορραφίες της που κι αυτές πρέπει να τις εντοπίζεις και να τις υπερπηδάς. Κι αφού αυτό το πλήρες πακέτο δεν έχει ακόμα εμφανιστεί πορευόμαστε με ό,τι έχουμε μέχρι να καταλάβουμε ότι εμείς ο λαός θα σωθούμε κι από τους σωτήρες μας αν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν τους χρειαζόμαστε... 

Δεν γελάνε αλλά μας γελάνε...

Το ότι στην Ελλάδα κάνουμε τα πάντα διαφορετικά από την υπόλοιπη Ευρώπη είναι γνωστό τοις πάσι. Ακόμα και για την προτεραιότητα σε κόμβο έχουμε διαφορετικό κανόνα. Σε αυτό το πλαίσιο δεν θα μπορούσαμε να διαφέρουμε και στη δημοσιογραφική δεοντολογία η οποία, ανάμεσα σε άλλα, επιτάσσει και σαφή διάκριση ρόλων. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, την Πέμπτη να είσαι εκπρόσωπος Τύπου κόμματος και μία ημέρα μετά παρουσιαστής τηλεοπτικής εκπομπής. Για κάποιο λόγο, άλλωστε, υπάρχει και η αυτοπροστασία...

Φυσικά και το άγχος τής επιβίωσης είναι απολύτως σεβαστό, ιδίως στον ανθρωποφάγο κόσμο τής δημοσιογραφίας. Όπως, όμως, και σε κάθε άλλο επάγγελμα υφίσταται κι ο κανόνας τού αυτοσεβασμού, ο οποίος θα έπρεπε να είναι ακόμα πιο έντονος στη δημοσιογραφία η οποία διέπεται κι από όρους δημοσιότητας και λογοδοσίας στους πολίτες. Σε διαφορετική περίπτωση ας στήσουμε άγαλμα σε κάθε εγκληματία που κλέβει για να ζήσει...

Τις προηγούμενες ημέρες ζήσαμε τις βλαβερές συνέπειες της ανθρωποφαγίας μέσω του λεκτικού λιντσαρίσματος της ρεπόρτερ που γέλασε. Κανένας επαγγελματίας δεν αξίζει τέτοιου είδους επίθεση που μόνο τους θύτες της προσβάλλει. 

Από την άλλη, ωστόσο, είναι θλιβερό να εστιάζουμε την κριτική μας στους δημοσιογράφους που αναμεταδίδουν ανάμεσα σε καπνούς και στάχτες αλλά να αφήνουμε στο απυρόβλητο εκείνους που περνούν τις κυλιόμενες πόρτες τής δημοσιογραφίας και των δημοσίων σχέσεων σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ιδίως όταν μένουν στο απυρόβλητο από συναδέλφους τους οι οποίοι είτε έχουν πράξει το ίδιο είτε πολύ θα ήθελαν να το πράξουν στο μέλλον...

 

Πολίτες του διαβόλου...

Με τόσα που γίνονται πέρασε στα ψιλά αν και είναι το ίδιο τρομακτικό με τις φωτιές: δεκάδες ή κι εκατοντάδες συμπολίτες μας ξημεροβραδιάζονται στα αστυνομικά τμήματα για να βγάλουν διαβατήρια αντί για αστυνομικές ταυτότητες του "διαβόλου" με το γνωστό επιχείρημα πως δεν θέλουν να τους παρακολουθούν. Την ίδια ώρα, βεβαίως, οι περισσότεροι από αυτούς διαθέτουν σελίδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι οποίες κάνουν πάρτι με τα δεδομένα μας. Θα ήταν αστείο μόνο στην περίπτωση που όλοι αυτοί κι ακόμα περισσότεροι δεν θεωρούσαν αποκλειστικώς τους φονταμενταλιστές μουσουλμάνους απειλή για τον πολιτισμό μας και τους εαυτούς τους υπερασπιστές τού ορθού λόγου...

Η απάντηση στην οχλοκρατία δεν μπορεί να είναι η αριστοκρατία αλλά η καλύτερη εκπαίδευση στη δημοκρατία. Αν το κάναμε ο δημόσιος λόγος μας δεν θα θύμιζε ποδοσφαιρική κερκίδα στα χειρότερά της, τα χυδαιότερα ένστικτά μας θα τιθασεύονταν και οι θεωρίες συνωμοσίας θα ήταν περιθωριακές κι όχι κυρίαρχες. Αν διδασκόμασταν τη δημοκρατία δεν θα ανεχόμασταν τη δημαγωγία, δεν θα αντιμετωπίζαμε την αντίθετη άποψη σαν προσωπική επίθεση ούτε θα αντικαθιστούσαμε την προσωπική μας ευθύνη με το μεσσιανισμό...

Σε αυτό το πλαίσιο το κοινοβουλευτικό μας σύστημα έχει πνεύσει τα λοίσθια, χωρίς ωστόσο να έχει αναδυθεί κάποια εναλλακτική του που να μην είναι τυχοδιωκτική ή φασιστική. Αν, μάλιστα, καταφέρει ο Ηλ. Κασιδιάρης να βρει ξανά τρόπο να εκπροσωπηθεί στις εκλογές τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα σταγονίδια της Χρυσής Αυγής θα βρουν και πάλι το δρόμο προς τη Βουλή. Βλέπετε, ακόμα δεν έχουμε καταλάβει καλά το φασισμό γι' αυτό και δεν μπορούμε να τον τσακίσουμε... 

 

Χωρίς τους μετανάστες θα ήμασταν ήδη νεκροί...

Ας υποθέσουμε πως ο Θ. Πλεύρης έβρισκε ένα μαγικό τρόπο κι έστελνε αύριο στα "σπίτια τους", όποια κι αν πιστεύει ότι είναι αυτά, όλους τους "λάθρο" που ζουν στη χώρα μας. Ας πούμε πως τα κατάφερνε είτε με απελάσεις είτε με τους δικηγόρους στους οποίους δίνει μπόνους για να προδίδουν τους πελάτες τους είτε με νάρκες στο Αιγαίο. 

Θα ήταν η Ελλάδα μια χώρα με μικρότερη εγκληματικότητα και λιγότερους φυλακισμένους; Αν μελετήσουμε τα στατιστικά, μάλλον ναι, τουλάχιστον όσον αφορά την εγκληματικότητα των φτωχοδιαβόλων κι αν λάβουμε υπόψη τους απόλυτους αριθμούς. Θα ήταν, όμως, η Ελλάδα μια καλύτερη χώρα στο σύνολο; Μάλλον όχι και για περισσότερους από έναν λόγους στους οποίους δεν συμπεριλαμβάνω καν τον ανθρωπισμό και την αλληλεγγύη...

Ποιοι θα καλλιεργούσαν τα χωράφια μας και θα έκαναν όλες τις χαμαλοδουλειές; Ποιοι θα έφτιαχναν τους δρόμους μας και τις σημαίες που κουνάμε στις παρελάσεις ή θα επισκεύαζαν τα πράγματά μας; Ποιοι θα ξεσκάτιζαν τους παππούδες μας; Ποιοι θα μαγείρευαν στα φασαίικα κέντρα διασκέδασής μας; Ποιοι, γενικότερα, θα έκαναν όλες αυτές τις δουλειές που θεωρούμε παρακατιανές και οι οποίες, ωστόσο, αν δεν γίνονταν θα έπεφτε το εθνικό ΑΕΠ πιο πολύ κι από την εποχή των μνημονίων; Για να μην αναφερθώ στον πληθυσμό τής χώρας...

Κανένας άνθρωπος δεν συνιστά απειλή μόνο και μόνο γιατί είναι ξένος άνθρωπος. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, μάλιστα, υποδέχονταν τους ξένους εν τιμαίς κι οργάνοις για να είναι καλυμμένοι στην περίπτωση που αποδεικνύονταν μεταμφιεσμένοι θεοί. Ας μην κάνουμε κι εμείς το ίδιο αν το θεωρούμε παρατραβηγμένο, μολονότι η Ελλάδα ήταν υπερδύναμη στην αρχαιότητα κι όχι όσο γινόταν συντηρητικότερη. Ας είμαστε, όμως, ρεαλιστές και δεν υπάρχει τίποτα ρεαλιστικότερο από το ότι θα ήμασταν ήδη μια νεκρή χώρα δίχως τους ικέτες τής γης που βρέθηκαν στα μέρη μας...

 

 

Τα όμορφα δάση συστημικά καίγονται...

Η Ελλάδα καιγόταν και πριν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, θα καίγεται κι όταν την τελειώσουμε. Ακόμα κι αν η ΔΕΗ περιέλθει ξανά σε δημόσιο έλεγχο, ακόμα κι αν η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ πάψει να είναι ο εθνικός μας εργολάβος, ακόμα κι αν κατευθυνθούν περισσότεροι δημόσιοι και κοινοτικοί πόροι στην πολιτική προστασία και λιγότεροι στην ολιγαρχία. Η χώρα μας, έτσι κι αλλιώς, δεν έχει ανάγκη από αλλαγή διαχειριστή αλλά από ολική ανατροπή τού πολιτικού- οικονομικού- κοινωνικού της μοντέλου. Κι αυτό δεν μπορεί να το εγγυηθεί κανένα από τα σημερινά κοινοβουλευτικά κόμματα κι από αυτά με μεγάλη πιθανότητα να βρίσκονται στην επόμενη, ιδίως η ΝΔ, η ΕΛΑΣ, το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Σαμαρά...

Στην ουσία το παραδέχονται και τα τέσσερα αυτά κόμματα ότι δεν επιδιώκουν κάποια αλλαγή μοντέλου, απλώς υπόσχονται καλύτερη διαχείριση του σημερινού συστήματος. Η αμφιλεγόμενη στάση τής ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και την πανεπιστημιακή αστυνομία είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα... 

Ούτε η κατάρρευση κομμάτων όπως της Μ. Καρυστιανού και του Στ. Κασσελάκη μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για το There Is No Alternative που μας πουλάνε τα συστημικά. Το ότι οι ηγεσίες τους αποδείχθηκαν ανεπαρκείς δεν αποδυναμώνει το δίκαιο του αιτήματος για ανατροπή και χτίσιμο από την αρχή...

Η αποχή και η αντισυστημική ψήφος θα καθορίσουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Όσο μικρότερη η πρώτη κι όσο μεγαλύτερη η δεύτερη τόσο περισσότερο πιθανό είναι να διαψευστούν οι σημερινές δημοσκοπήσεις. Κι αν ακόμα τα αντισυστημικά κόμματα έχουν απογοητεύσει αυτό δεν σημαίνει πως η λύση είναι η σιωπή και η υποταγή. Η κάθαρση θα έρθει μόνο από το λαό κι όχι από τους δημαγωγούς του. Κι αν δεν έρθει αύριο αυτό δεν είναι δικαιολογία για να συμβιβαστούμε με λιγότερα σήμερα... 

 

 

Μην μιλάς ΕΛΑΣ αν κι εσύ δεν μας γελάς...

Μια εντύπωση, όσο να 'ναι, μου κάνει που η ΕΛΑΣ επιχειρεί να αντιπαρατεθεί (και) με το ΠΑΣΟΚ στο ζήτημα των κομματικών χρεών. Κι όχι γιατί έχει άδικο για τα εκατομμύρια ευρώ που χρωστά η Χαριλάου Τρικούπη, τα οποία υποτίθεται πως είναι ρυθμισμένα αλλά παραμένουν εκατομμύρια ευρώ. 

Τουλάχιστον, όμως, για το ΠΑΣΟΚ γνωρίζουμε ότι εισπράττει μια γενναία κρατική χρηματοδότηση χάρη στην παρουσία του και στη Βουλή και στην Ευρωβουλή. Η ΕΛΑΣ το μόνο που μας έχει πει είναι για συνδρομές μελών. Ποιοι είναι, όμως, ένας ένας και πόσα έχουν συνδράμει;...

Έχει τόση σημασία να το ξέρουμε; Μήπως το κόμμα Τσίπρα είναι το πρώτο ή το τελευταίο η χρηματοδότηση του οποίου είναι λιγότερο ή περισσότερο σκοτεινή; Δεν είναι, όταν ωστόσο ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία έχει χτίσει το rebranding του πάνω στο θεώρημα της εντιμότητας θα όφειλε ο ίδιος να μας αναλύσει από πού ακριβώς πληρώνει τα έξοδα. "Ο Γιάννης από το Πέραμα έδωσε 300 ευρώ, η Μαρία από την Καρδίτσα 500" κ.λπ.. Αυτό σημαίνει διαφάνεια, για να κάνουμε μετά την πρόσθεση και να δούμε αν αυτές οι συνδρομές καλύπτουν τη λειτουργία ενός κόμματος που δεν θα λέγαμε και φτωχική...

Το ότι, πάντως, έχει κάνει ο Τσίπρας σημαία του την εντιμότητα δεν απαλλάσσει από την υποχρέωση λογοδοσίας εκείνους που χρησιμοποιούν άλλες σημαίες. Σε αυτό το πλαίσιο, τόσο η ΝΔ- κυρίως- όσο και το ΠΑΣΟΚ κι άλλα κόμματα- ιδίως αυτά που δεν εισπράττουν κρατική χρηματοδότηση- έχουν υποχρέωση να μας παρουσιάσουν λογαριασμούς, ισολογισμούς κι απολογισμούς. Όσο δεν το πράττουν ό,τι κι αν μας λένε για το κράτος δικαίου, το άρθρο 86 του Συντάγματος, την ισονομία και την ισοπολιτεία είναι γράμματα κενά... 

Με μια πατριαρχία ξεχνιέσαι...

Αν η κυβέρνηση δεν ήθελε να είμαστε καχύποπτοι για τα νομοσχέδια για τις αρχαιότητες και την ύδρευση δεν θα τα είχε φέρει στη Βουλή λίγες ημέρες πριν αυτή κλείσει για το καλοκαίρι. Ούτε θα ακολουθούσε το μοντέλο ιδιωτικοποίησης που ακολούθησε για τη ΔΕΗ. Ούτε θα έβαζε τον Δ. Κυριαζίδη να επαναλάβει τα σεξιστικά του σχόλια αποπροσανατολίζοντας γι' άλλη μια φορά τη δημόσια συζήτηση και με την ευγενική χορηγία τής αντιπολίτευσης...

Η πατριαρχία είναι τόσο κυρίαρχη στην κοινωνία μας όσο και η μητριαρχία. Γυναίκες μεγαλώνουν και τους βίαιους άνδρες, έτσι δεν είναι; Φυσικά και πρέπει να ασχολούμαστε με ζητήματα όπως η ενδοοικογενειακή βία ή με την καταπολέμηση των στερεοτύπων αλλά κι ο φεμινισμός σε στερεότυπα βασίζεται, με κυρίαρχο το ότι κουμάντο σε μια οικογένεια κάνει ο άνδρας. 

Αυτές τις ημέρες, ωστόσο, η κυβέρνηση, ανάμεσα σε σκάνδαλα και σκανδαλάκια, συνταγματοποιεί το νεοφιλελευθερισμό κι ανοίγει το δρόμο ώστε ιδιώτες να βάλουν χέρι ακόμα και στον Παρθενώνα και στο νερό. Νομίζω πως θα έπρεπε να ασχολούμαστε περισσότερο με αυτά παρά με τα όσα λέει, καθ' υπόδειξη του Μαξίμου, ένας φαλλοκράτης από τη Δράμα...

Το νερό, η ενέργεια, οι αρχαιότητες ή οι παραλίες δεν θα έπρεπε να είναι κρατικά μονοπώλια γιατί το κράτος είναι καλύτερος διαχειριστής από τους ιδιώτες. Δεν είναι. Είναι, όμως, δημόσια αγαθά που θα οφείλαμε και να συνταγματοποιήσουμε ως τέτοια. Ας το κάναμε μαζί με τη σημαία και τη γλώσσα, όπως θέλει η ΝΔ. Αρκεί να το κάνουμε ως ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση... 

 

Πονηροί βουλευτές, κατεργάρες ηγεσίες...

Όταν είχαν ρωτήσει κάποτε τον Στάθη Παναγούλη γιατί είχε αλλάξει αρκετά κόμματα η απάντησή του ήταν "δεν είχα αλλάξει εγώ, τα κόμματα στα οποία βρισκόμουν είχαν αλλάξει". Μακάρι αυτός ο τρόπος σκέψης να ίσχυε και για τους περισσότερους βουλευτές και πολιτευτές που μετακινούνται σήμερα από κόμμα σε κόμμα, να το επέβαλλε δηλαδή η συνείδησή τους κι όχι το ατομικό συμφέρον. Είτε οι λόγοι μετακίνησης που επικαλούνται είναι βάσιμοι είτε όχι...

Οι βουλευτές και πολιτευτές, πάντως, έχουν μια πολύ καλή δικαιολογία: τα κόμματα στα οποία βρίσκονταν ήταν λιγότερο ή περισσότερο αποτυχημένα. Η ίδια δικαιολογία, ωστόσο, γίνεται πολύ κακή όταν την επικαλούνται στην τελική στροφή για τις εκλογές, ιδίως όταν εκείνοι διατηρούσαν πρωταγωνιστικούς ρόλους σε αυτά τα κόμματα. 

Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, απλά μέλη να έχουν αντιληφθεί εδώ και πολύ καιρό οφθαλμοφανείς ανεπάρκειες και να μην τις είχαν δει άνθρωποι που είτε συναναστρέφονταν καθημερινώς πολιτικές ηγεσίες είτε θα όφειλαν να τις συναναστρέφονται. Το τελευταίο από μόνο του- το ότι οι ηγεσίες αδιαφορούσαν εντελώς- θα έπρεπε να τους είχε χτυπήσει πολλά καμπανάκια...

Φυσικά οι περισσότεροι βουλευτές και πολιτευτές δεν είναι ανόητοι. Τα έβλεπαν και τα καταλάβαιναν όλα αυτά πολύ νωρίτερα από όσους βρισκόμαστε εγγύτερα ή μακρύτερα από τον περίγυρο. Στην καλύτερη περίπτωση γι' αυτούς και γι' αυτές κρατούσαν αιδήμονα σιωπή. Στη χειρότερη, μάλιστα, επιτίθεντο σε όσους μιλούσαν για γυμνούς βασιλιάδες... 

Τώρα εντάσσονται σε άλλα κόμματα, δέχονται τις ύβρεις τού όχλου που θώπευαν όταν τους σήκωνε ψηλά, χειροκροτούν νέους αρχηγούς. Λίγη ρητορική δεινότητα να έχεις, άλλωστε, κι ανακαλύπτεις τα σωστά επιχειρήματα για να δικαιολογείς τον τυχοδιωκτισμό σου... 

Έτσι κι αλλιώς η κοινοβουλευτική ολιγαρχία που ζούμε τέτοιους πολιτικούς χρειάζεται και βρίσκει αν αφθονία από μία μάζα που άγεται και φέρεται ευκολότερα κι από πρόβατα στην αγέλη. Μόνο η άμεση δημοκρατία μπορεί να φέρει το σοσιαλισμό, μόνο η άμεση δημοκρατία όταν εφαρμοστεί θα μας απαλλάξει από τους απατεώνες...     

Και το νερό της βροχής Κυριάκο, έτσι, για τη συνέχεια του κράτους...

Λίγο πριν κλείσει η Βουλή για το καλοκαίρι η κυβέρνηση συνεχίζει τις αγαπημένες της ιδιωτικοποιήσεις. Κι αφού τα περισσότερα έχουν ήδη ιδιωτικοποιηθεί- "χάρη" και στην πρώτη φορά Αριστερά- σειρά παίρνουν αγαθά που ακόμα και την εποχή των μνημονίων δεν θα διανοούμασταν πως θα παραχωρούνταν, όπως το νερό και οι αρχαιότητες... 

Νωρίτερα κι ανάμεσα σε άλλα "επιτεύγματά" της στον τομέα τής διαφθοράς νομιμοποίησε και το 13ωρο εργασίας- τυχαίο θα είναι το νέο ρεκόρ εργατικών ατυχημάτων- ενώ τα καρτέλ που προστατεύει μας έχουν κάνει πρωταθλητές Ευρώπης στην ακρίβεια σε είδη πρώτης ανάγκης. Και σαν τελευταίο δωράκι το καθεστώς Μητσοτάκη επιχειρεί και τη συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού μέσω της Αναθεώρησης...

Ο διαχρονικός μας πρωθυπουργός ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για τον θατσερισμό κι ως προς αυτό τουλάχιστον του αναγνωρίζω μια εντιμότητα και συνέπεια. Το ερώτημα είναι τι θα πράξει μια προοδευτική κυβέρνηση, αν κι εφόσον προκύψει κάτι τέτοιο από τις επόμενες εκλογές. Θα τα αλλάξει όλα αυτά ή θα επικαλεστεί την ασφάλεια δικαίου και τη συνέχεια του κράτους; Κι αν επικαλεστεί τέτοιου είδους επιχειρήματα γιατί να μην διατηρήσουμε το νεοφιλελεύθερο πρωτότυπο;...

Αν ήμουν ο Μητσοτάκης και είχα απέναντί μου αυτή την αντιπολίτευση θα ιδιωτικοποιούσα άμεσα το νερό τής βροχής και τον Παρθενώνα, μόνο και μόνο για την απόλαυση να κάνω ό,τι θέλω και να μην δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Δεν αποκλείεται και να το πράξει χωρίς να έχει διαβάσει αυτές τις γραμμές. Όταν, άλλωστε, έχεις έναν αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης από σπόντα κι έναν γραμματέα κομμουνιστικού κόμματος να σε ξεπλένουν στο Προεδρικό- οι υπόλοιποι βρίσκουν άλλες αφορμές- γιατί να φοβάσαι οποιονδήποτε άλλο πέρα από τον Αντ. Σαμαρά;...

 

  

Οι ασπόνδυλοι βλέπουν παντού αριστερόμετρα...

Η απρόσμενη επικράτηση του Ζόραν Μαμντάνι έχει γεμίσει πολλούς και στην ημεδαπή με την πίστη ότι μπορούν να αντιγράψουν το επίτευγμά του. Το ότι η παγκόσμια μητρόπολη της Νέας Υόρκης, με την πολυπολιτισμικότητά της ανάμεσα σε άλλα, δύσκολα είναι ρεαλιστικό να μπει στο ίδιο ζύγι με την επαρχιώτικη Ψωροκώσταινα τόσο σε μέγεθος όσο, κυρίως, σε νοοτροπία δεν φαίνεται να τους απασχολεί και πολύ. Ούτε το ότι ο Μαμντάνι δεν κατέβηκε με ένα πρόγραμμα το οποίο δεν άλλαζε κάθε τρεις και λίγο προσαρμόζοντάς το, στην καλύτερη περίπτωση, στις απαιτήσεις των focus groups και στη χειρότερη στην ακλόνητη πίστη στο προσωπικό του αλάθητο...

Το μεγαλύτερο μυστικό τής επιτυχίας τού Μαμντάνι ήταν ότι πίστευε σε όσα υποσχόταν. Οι πρώτοι μήνες τής θητείας του, άλλωστε, το επιβεβαιώνουν. Γι' αυτό και κατάφερε να είναι πειστικός, γιατί πέρα από το προσωπικό του επικοινωνιακό χάρισμα είχε τις ίδιες ιδέες κι όταν βρισκόταν στο δημοσκοπικό 1% κι όταν στη συνέχεια αυτό το ποσοστό αυξήθηκε. Το ότι έκανε ταληράκια κάποιες προτάσεις του και τις συμπύκνωσε σε ένα ευσύνοπτο μήνυμα που αφορούσε τις ζωές πολλών δεν θα έφτανε από μόνο του αν ήταν ιδεολογικά ασπόνδυλος. Κι αυτό αδυνατούν να το συλλάβουν οι εγχώριοι αντιγραφείς του...

Το αριστερόμετρο δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν είναι ζητούμενο, για παράδειγμα, να βάλεις τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στο ζύγι και να μετρήσεις πόσο αριστερό ή δεξιό είναι το βάρος τους. Ούτε η ιδεολογική συνέπεια εξαρτάται αποκλειστικώς από το τι έλεγες πριν και τι λες τώρα ή ποιοι απάρτιζαν τότε το κόμμα σου και ποιοι τώρα. 

Οι αλλαγές βρίσκονται στη φύση ενός προοδευτικού ανθρώπου. Όπως και το όπου φυσάει ο άνεμος στη φύση ενός καιροσκόπου. Κι αν βάλουμε τους ιδεολόγους και τους καιροσκόπους στο ζύγι νομίζω πως όλοι ξέρετε προς τα πού θα γείρει η ζυγαριά...

Μένουμε ρουσφέτι...

Όποιος απαιτεί το σεβασμό των άλλων χωρίς να τον έχει κερδίσει με το σπαθί του μάλλον έχει λίγο τη φωλιά του λερωμένη. Το ίδιο ισχύει και για την ελληνική δικαιοσύνη. Ζούμε στη χώρα όπου δικαστές θεώρησαν φυσιολογικό υπουργοί να έχουν 400.000 ευρώ αδιευκρίνιστων καταθέσεων, να τους έχουν δώσει μερικές χιλιάδες ευρώ η πεθερά τους ή κάποια θεία από τη Νιγηρία. Αν οποιοσδήποτε "κοινός θνητός" είχε επικαλεστεί τέτοιου είδους επιχειρήματα σε δικαστική αίθουσα οι ίδιοι δικαστές θα είχαν κάνει νέο συκώτι από τα γέλια...

Με αφορμή τις ποινικές διώξεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ παρακολουθούμε ένα νέο επεισόδιο αυτοθυματοποίησης υπουργών και βουλευτών τής ΝΔ για τα ρουσφέτια. "Μα, τι κακό κάναμε; Τους συμπολίτες μας θέλαμε να βοηθήσουμε και ούτε που τους ζητήσαμε λεφτά", είναι η μόνιμη δικαιολογία τους. Λες και το να ανταλλάσσεις την ψήφο σου με μια χάρη δεν είναι έγκλημα από μόνο του και, μάλιστα, από τα χειρότερα από τη στιγμή που μετατρέπει τη δημοκρατία σε παζάρι και την αξιοκρατία σε αστείο για παιδιά...

Η Λάουρα Κοβέσι το είχε θέσει πολύ εύστοχα πριν τρεις μήνες στους Δελφούς: "Το ρουσφέτι δεν ανήκει στα υπουργικά ή στα βουλευτικά καθήκοντα". Πολλώ δε μάλλον όταν υποτίθεται πως το κόμμα σου είναι το κατ' εξοχήν ευρωπαϊκό, αυτό που έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη και πριν μια δεκαετία διαδήλωνε για να παραμείνουμε σε αυτή. Οι εκλογές, άλλωστε, δεν είναι δίκαιες μόνο όταν δεν ασκείται βία και νοθεία κατά τη διεξαγωγή τους αλλά κι όταν δεν εκβιάζεται η ψήφος των πολιτών μέσω της εργαλειοποίησης της επιθυμίας τους για μια καλύτερη ζωή...

 

  

Το κράτος δεν έχει συνέχεια όταν είσαι κάθε λέξη του Συντάγματος...

Η ιστορία με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι πολύ διδακτική για την ΕΛΑΣ και, μάλιστα, σε πολλά επίπεδα. Ο Αλ. Τσίπρας δεν πέρασε από το "θα είμαστε κάθε λέξη τού Συντάγματος" του 2015 στο "κράτος έχει συνέχεια" του 2026 μόνο και μόνο γιατί πλέον είναι ενεργούμενο της ολιγαρχίας. 

Το δημοσκοπικό του ταβάνιασμα υποδεικνύει πως ό,τι ήταν να πάρει από την Αριστερά το έχει εισπράξει και τώρα πρέπει να βρει πιο κεντρώα ή και κεντροδεξιά ακροατήρια. Θεμιτό; Θεμιτότατο στο πλαίσιο του κομματικού ανταγωνισμού. Μόνο που πέρα από όλα τα άλλα κάνει ακόμα περισσότερο αναγκαία τη συγκρότηση μιας προοδευτικής παράταξης που θα βάλει τέρμα στην κυριαρχία τού νεοφιλελευθερισμού και των εξαπτερύγων του...

Η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη το 1952 απέδειξε ότι το "τι Πλαστήρας τι Παπάγος" δεν ήταν ψευδεπίγραφο. Ομοίως σήμερα το "τι Μητσοτάκης τι Τσίπρας" έχει στοιχεία τα οποία ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα... 

Η χώρα δεν έχει ανάγκη ούτε τη συνέχιση μιας διεφθαρμένης διακυβέρνησης στο όνομα της ολιγαρχίας ούτε το κεντροαριστερό ξέπλυμά της. Έχει ανάγκη για μια πραγματικά ριζοσπαστική κυβέρνηση η οποία θα κάνει πράξη όσα υποσχέθηκε η πρώτη φορά Αριστερά και ποτέ δεν υλοποίησε από έλλειμμα πολιτικής βούλησης κι όχι εξαιτίας των μνημονίων...

Οι τελευταίες αποκαλύψεις για τη Novartis υπενθυμίζουν πως η λαϊκή απαίτηση για δικαιοσύνη δεν θα ικανοποιηθεί με τα "σεις και με τα σας" αλλά με σπάσιμο αβγών για τα οποία όμως ο Τσίπρας είχε ζητήσει συγγνώμη. Ούτε μπορεί να λάβει σάρκα κι οστά όταν υπόσχεσαι καλύτερη διαχείριση ή όταν θα είναι αδύνατο να συγκρουστείς με συμφέροντα τα οποία είναι και οι χρυσοί χορηγοί σου. ΄Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινωνική πλειοψηφία δεν έχει τίποτα να κερδίσει από τη διαιώνιση του διπόλου Μητσοτάκη- Τσίπρα... 

 

Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

Δεν είμαι εναντίον τής ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα. Από τη στιγμή, άλλωστε, που ούτε η Αριστερά αντιδρά πλέον στην ύπαρξη ιδιωτικών δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων, το επόμενο βήμα είναι προφανέστατα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Πρέπει, εξάλλου, να βάλουμε πολύ βαθιά το κεφάλι μας στην άμμο για να πούμε πως οι εκπαιδευτικές ανισότητες δεν υφίστανται σε όλα τα προηγούμενα στάδια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και θα γεννηθούν μόλις ο νέος φτάσει τα 18 του. Αντί, συνεπώς, να σταματήσουμε τη γη από το να γυρίζει θα ήταν φρονιμότερο να εστιάσει και η Αριστερά στη θέσπιση ενός πολύ αυστηρού θεσμικού πλαισίου...

Σήμερα δεν έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Αυτό που νομοθέτησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ξέπλυναν το ΣτΕ και η ΕΛΑΣ πέρα από αντισυνταγματικό είναι, επί της ουσίας, η ονομαστική αναβάθμιση ΙΕΚ του ενός ορόφου χωρίς σοβαρά προγράμματα σπουδών. Η ορθή διαδικασία σε ένα κράτος δικαίου περνά μέσα από τη Συνταγματική Αναθεώρηση και μόνο, όπου σε αυτή πρέπει να τεθούν οι δικλείδες ασφαλείας ώστε ναι μεν να μπορούν οι πλούσιοι και η ανώτερη μεσαία τάξη να αγοράζει τα πτυχία της αλλά τουλάχιστον αυτά να έχουν κι ένα περιεχόμενο. Κυνικό; Απολύτως αλλά ποιος άλλος θα μπορεί να σπουδάζει σε πραγματικά ιδιωτικά πανεπιστήμια- με σοβαρά προγράμματα σπουδών και καθηγητές κι άρα με υψηλό λειτουργικό κόστος- χωρίς υποτροφία αν η οικογένειά του δεν διαθέτει φράγκα;...

Η ύπαρξη ιδιωτικών πανεπιστημίων σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να σημαίνει αυτομάτως την υποβάθμιση των δημοσίων πανεπιστημίων. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία οι ιδιώτες κάνουν τη δουλειά τους και η πολιτεία τη δική της... 

Κι όσο για την ελεύθερη πρόσβαση, αν η ζήτηση μειωθεί και λόγω του δημογραφικού σε τέτοια επίπεδα που να την καθιστά εκ των ων ουκ άνευ πάω πάσο. Κι αν ακόμα δεν συμφωνώ με το σημερινό εξετασιοκεντρικό σύστημα άλλο τόσο διαφωνώ με την αντίληψη των υψηλών ωφελημάτων με την ήσσονα προσπάθεια. Οι πανελλήνιες είναι ένα πολύ καλό μάθημα ζωής είτε επιτυγχάνεις είτε αποτυγχάνεις. Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

 

Ο Σαμαράς είναι αυτό που είναι, άλλοι είναι ό,τι να 'ναι...

Δεν έχω ψηφίσει ποτέ τον Αντ. Σαμαρά και ούτε πρόκειται. Δεν τον απορρίπτω από δογματισμό αλλά γιατί οι ιδέες του είναι απολύτως αντίθετες από τις δικές μου. Ούτε, για παράδειγμα, με τη στάση του για το Μακεδονικό συμφωνώ ούτε με την αντίστοιχη για την ισότητα στο γάμο. 

Οφείλω, όμως, να παραδεχθώ ότι ο Σαμαράς εδώ και 50 χρόνια που βρίσκεται στην πολιτική  δεν έχει αλλάξει απόψεις αναλόγως με το πού φυσάει ο άνεμος. Γι' αυτό και η πολύ υπαρκτή δυναμική του δεν βασίζεται σε κάποιο rebranding ή στήριξη από την ολιγαρχία ή και στα δύο αλλά στο ότι είναι αυτός που είναι και σε όποιον αρέσει...

Σύμφωνοι, το να μην αλλάζεις ποτέ άποψη, ιδίως όταν έχουν αλλάξει οι προσλαμβάνουσες που έχεις για την πραγματικότητα, δεν είναι τιμητική στάση για έναν ευφυή άνθρωπο. Ο Σαμαράς, ωστόσο, δεν αυτοπροσδιορίστηκε ποτέ ως προοδευτικός. Συντηρητικός ισχυρίζεται πως είναι και καμαρώνει γι' αυτό. Δικαίωμά του. Το πρόβλημα είναι όταν κάποιοι αυτοπροσδιορίζονται προοδευτικοί αλλά οι πράξεις τους είναι τόσο προοδευτικές όσο και η αποστασία τού 1965...

Όπως κι αν έχει, το να πέσει ο Μητσοτάκης έχει εξελιχθεί σε μια αντιπολιτευτική ψύχωση ετεροπροσδιορισμού που καταντά απολύτως απαξιωτική για τους εν δυνάμει ψηφοφόρους της στους οποίους είναι σαν να λένε "είμαστε άχρηστοι αλλά τουλάχιστον με εμάς θα απαλλαγείτε από τον Κυριάκο". Γι' αυτό και για πολλούς ακόμα λόγους οι επόμενες εκλογές- πρώτες, δεύτερες ή και τρίτες- δεν θα σηματοδοτήσουν τη νέα μεταπολίτευση. Αυτή αργεί ακόμα γιατί πολύ απλά της είναι αδύνατο να στηριχθεί σε μουχλιασμένα δίπολα που είναι οι δύο όψεις τού ίδιου νομίσματος... 

 

 

Όταν την πατάς πολλάκις μάλλον λέγεσαι Πολάκης...

Η πολιτική δεν είναι ο μοναδικός χώρος στον οποίο συναντάς υπερτροφικά εγώ, ναρκισσευόμενες μετριότητες κι αθεμελίωτες στη λογική φιλοδοξίες. Αυτά τα βρίσκεις κι εκεί όπου η διασημότητα περιορίζεται στους συγγενείς και φίλους, σκεφτείτε συνεπώς πόσο πιο εύκολο είναι να καβαλήσεις το καλάμι όταν η δημοφιλία σου αφορά ένα μεγαλύτερο ακροατήριο. Η πολιτική, όμως, δεν θα έπρεπε να διεξάγεται με όρους σουξέ αλλά κοινωνικής χρησιμότητας και ούτε με τον ψυχαναγκασμό μιας δικαίωσης που ενδεχομένως να μην έρχεται όχι γιατί πάντα φταίνε οι άλλοι αλλά γιατί ίσως να φταις κι εσύ...

Δεν υπήρξα ποτέ υποστηρικτής τού Π. Πολάκη και του τρόπου άσκησης πολιτικής που εκπροσωπεί. Όχι γιατί δεν τον θεωρώ καθαρό από πολιτικές ή οικονομικές εξαρτήσεις ούτε γιατί δεν βάζει φρένο στις σκέψεις του ούτε γιατί είναι ανοικονόμητος με όσα κι όσους αντιπαθεί. Δεν υπήρξα ποτέ υποστηρικτής του γιατί δεν θεωρώ πως ο κόσμος μας είναι μαύρο κι άσπρο κι όποιος ισχυρίζεται πως υπάρχουν κι άλλα χρώματα είναι απαραιτήτως καιροσκόπος ή κι απατεώνας. Ούτε θεωρώ πως οι παρωπίδες είναι ο καλύτερος τρόπος για να χαράσσεις καθαρή πορεία. Τις περισσότερες φορές σε εμποδίζουν από το να αντιληφθείς πραγματικότητες που αν δεν απέτρεπες τον εαυτό σου από το να τις δει θα είχες αποφύγει πολλές πολιτικές γκάφες...

Ο Πολάκης και το επιτελείο του πιστώνονται την απαλλαγή τού ΣΥΡΙΖΑ από έναν πρόεδρο και μια νομενκλατούρα που τον οδηγούσαν στα βράχια. Η υπέρμετρη, ωστόσο, εμπιστοσύνη του στο φαντασιακό μεγαλείο τής πειθούς του τον εμπόδισε να κατανοήσει ότι η πολιτική είναι και κουκιά κι όταν δεν τα έχεις είναι προτιμότερο να προσαρμόζεσαι από το να παριστάνεις τον καμπόσο. Σε διαφορετική περίπτωση αποδεικνύεσαι για μια ακόμα φορά κουτσαβάκης, μπακαλόγατος και θύμα εκείνων που θεωρείς και μπορεί πράγματι να είναι υποδεέστεροί σου αλλά στην ίντριγκα είναι μανούλες...

  

Ο θύτης παριστάνει το θύμα...

Δεν είναι η πρώτη φορά βεβαίως αφού ο Αλ. Τσίπρας έχει δείξει κι άλλες φορές ότι η σχέση του με την ηθική είναι "όσα βλέπει η πεθερά". Αυτή τη φορά, ωστόσο, το έχει παρακάνει ακόμα και για τα δικά του χαμηλά στάνταρ. Από τη μία παριστάνει τον ΄άμεμπτο ηγέτη που δεν θέλει να φτιάξει Κοινοβουλευτική Ομάδα με βουλευτές εκλεγμένους με άλλο κόμμα. Και μπράβο του. Από την άλλη, όμως, έχει επιτρέψει- αν δεν έχει σκηνοθετήσει- όλο αυτό το σόου παραιτήσεων κι ανεξαρτητοποιήσεων βουλευτών από το ΣΥΡΙΖΑ που δεν καταλαβαίνει ότι προσβάλλει και θίγει κυρίως τον ίδιο...

Θεμέλιος λίθος τού rebranding Τσίπρα είναι η πλήρης αποσύνδεσή του από το ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό, εκ των πραγμάτων, δεν έχει επιτευχθεί από τη στιγμή που τα δύο τρίτα των διορισμένων στελεχών τής ΕΛΑΣ προέρχονται από την Κουμουνδούρου. Κι αν οι περισσότεροι δεν είναι και τόσο γνωστοί στο πανελλήνιο δεν ισχύει το ίδιο με τους βουλευτές που θέλουν να ενταχθούν στην Αμαλίας. Κι εδώ βρίσκεται το μεγάλο δίλημμα για τον Αλέξη: αν τους μαζέψει πάει στα αζήτητα το rebranding. Αν δεν τους μαζέψει θα αρχίσουν να κελαηδούν για όσα έγιναν τα τρία τελευταία χρόνια κι έχουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή του...

Βρισκόμαστε στο σημείο που ο θύτης είναι τόσο εμφανώς ένοχος ώστε να παριστάνει το θύμα μήπως και τον πιστέψει κανείς. Που ήταν τόσο δύσκολο να βρει νέα κορόιδα για να στελεχώσουν το κόμμα του και να γίνουν ψηφοφόροι του ώστε να απευθύνεται στα παλιά. Που έγινε τόσο καταγέλαστος ακόμα και στους τακτικισμούς του ώστε να βασίζεται σε μια ψήφο απελπισίας "μήπως και ρίξει τον Μητσοτάκη" κι όχι αγάπης τού λαού στο πρόσωπό του...

Ο Δούρειος Ίππος ήταν και το τελευταίο κόλπο του Οδυσσέα από την Ιθάκη...

Προφανώς και η Ρ. Δούρου έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ. Το ότι δεν το έκανε πριν τρία χρόνια έχοντας ανοιχτά δικαστικά μέτωπα για το Μάτι και τη Μάνδρα δεν σημαίνει και πως δεν το επιθυμούσε και το 2023. Ούτε θα προχωρήσω σε δίκη προθέσεων για το ποιος βολεύεται περισσότερο στην περίπτωση που δεν εκλεγεί ο Π. Πολάκης. Το βασικό ζητούμενο, ωστόσο, για την Κουμουνδούρου, από τη στιγμή που ο Αλ. Τσίπρας έχει αποκλείσει συνεργασία με κόμματα, είναι να περιχαρακώσει το χώρο της, να χαράξει δηλαδή καθαρές γραμμές απέναντι στην ΕΛΑΣ. Κι αυτό δεν μπορεί να το πετύχει η Δούρου...

Δεν θέλω να την αδικήσω. Είναι σίγουρα λιγότερο άοσμη, άχρωμη κι άγευστη από τον Σωκράτη που ήπιε το κώνειο. Είναι πραγματικό κατόρθωμα, άλλωστε, να είναι κάποιος πιο αδιάφορος από τον πρώην πρόεδρο, ο οποίος πολιτευόταν και τότε ως υποψήφιος βουλευτής Β' Θεσσαλονίκης και τίποτα παραπάνω. Ούτε αρκεί να έχεις μεγαλώσει σε λαϊκή γειτονιά και να είσαι "μαγκάκι". Πρέπει αυτό να βγαίνει και προς τα έξω  κι εκείνο που η Ρένα βγάζει προς τα έξω είναι την τελευταία ευκαιρία τού Αλέξη να τελειώσει αμετάκλητα το ΣΥΡΙΖΑ...

Ο Πολάκης είναι ένας άξεστος εγωπαθής νάρκισσος κουτσαβάκης που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα. Είναι, όμως, ένας άξεστος εγωπαθής νάρκισσος κουτσαβάκης που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα αλλά μη ελεγχόμενος από κανέναν ολιγάρχη. Μπορεί να πει το ίδιο ο Αλέξης; Κι αν το πει, από ποιους θα γίνει πιστευτός όταν δεν μας λέει κουβέντα για το ποιος χρηματοδοτεί τις ακριβές παραγωγές τού κόμματός του, γιατί δεν επιθυμεί τη μείωση των έμμεσων φόρων και είναι πλέον πιο ανεκτικός στα ιδιωτικά πανεπιστήμια; Σε αυτό το πλαίσιο, η Αριστερά έχει περισσότερη ανάγκη τον Πολάκη από έναν πολιτικό απατεώνα που τη διέλυσε για να κάνει καριέρα, καθώς και τους Δούρειους Ίππους του... 

Αιδώς Αργείοι, από όπου κι αν είστε...

Είναι προφανές ότι ο δήμαρχος Άργους δεν θα εξέφραζε την "ειλικρινή κι απόλυτη στήριξή του" στους δολοφόνους ενός αυτιστικού 20χρονου αν δεν υπήρχε από κάτω ένας λαός πρόθυμος να του δώσει συγχαρητήρια για το "θάρρος" του. Το ίδιο ισχύει, σε μεγαλύτερη έκταση μάλιστα, για τον πρωθυπουργό, ο οποίος βρήκε χρόνο για να μας θυμίσει το φόνο τού Θάνου Αξαρλιάν από τη 17Ν πριν 34 χρόνια αλλά ακόμα δεν τον έχει βρει για να μας πει μια κουβέντα για τους μπάτσους τού Άργους. Επιβεβαίωσε, με αυτό τον τρόπο, ο Κ. Μητσοτάκης- το είχε κάνει και στην περίπτωση της Βάγιας Νέστορα- ότι το ενδιαφέρον του για την ανθρώπινη ζωή εξαρτάται από τα πορίσματα των focus groups που τρέχει στο Μαξίμου...

Έχω στιγματίσει αρκετές φορές την πολιτική ορθότητα της εποχής μας, η οποία είναι μια μορφή φασισμού. Από την άλλη, ωστόσο, ο φασισμός δεν χάνει ευκαιρία να επιχειρεί να ξεπλένεται επικαλούμενος το political correctness... 

"Τα λέω χύμα και τσουβαλάτα κι όπως είναι" είναι το μότο αρκετών φασιστών που πίσω από τη δήθεν γενναιότητα μιας χυδαίας δημόσιας τοποθέτησής τους προσπαθούν να κρύβουν και τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία αντιμετωπίζουν παρόμοιες περιπτώσεις. Ο Αδ. Γεωργιάδης είναι χαρακτηριστικότατο παράδειγμα πολιτικού που κάνει εδώ και χρόνια καριέρα με αυτό το σόφισμα...

Σε όλο αυτό το σκηνικό ξεπλύματος της ατιμίας δεν πρωταγωνιστούν μόνο οι πολιτικοί κι ο λαός. Το πρόσφατο από σκηνής γλείψιμο του Θ. Αθερίδη στον Μ. Χρυσοχοΐδη μαρτυρά πως για να είναι η σήψη μας τέλεια πρέπει κι ο καλλιτεχνικός- πνευματικός κόσμος να βάζει το χεράκι του. Δεν είναι η πρώτη φορά, άλλωστε, που γίνεται κάτι τέτοιο κι όσοι ζούσαν στα χρόνια τής χούντας των συνταγματαρχών το γνωρίζουν καλύτερα... 

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, οι επταετίες κάποια στιγμή τελειώνουν κι όσοι τις υπερασπίζονται αναγκάζονται να αλλάζουν τροπάρια για να επιβιώσουν. Συνέβαινε, συμβαίνει και θα εξακολουθήσει να συμβαίνει... 

 

Μόνο ο Πολάκης μπορεί να τον διασώσει...

Αν ο Π. Πολάκης κατέβαινε για υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ το 2023, όταν το κόμμα ήταν αξιωματική αντιπολίτευση, η ψήφος υπέρ του θα ήταν καταστροφική για τη διατήρησή του ως κόμματος εξουσίας. Με το διχαστικό κι αμετροεπή λόγο του δεν θα μπορούσε να συγκινούσε ποτέ την κρίσιμη μάζα των μετριοπαθών ή κι απολιτίκ μικρομεσαίων κυρ Παντελήδων που καθορίζει το εκλογικό αποτέλεσμα. Το ήξερε κι ο ίδιος και γι' αυτό δεν κατέβηκε, πλασάροντάς μας στη θέση του τον Στ. Κασσελάκη, τον οποίο τώρα κάνει πως δεν ξέρει...

Από τότε, ωστόσο, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταρρεύσει και σήμερα δίνει μάχη πολιτικής επιβίωσης απέναντι και στην εμβληματικότερη διάσπασή του, αυτή της ΕΛΑΣ. Τώρα ο Πολάκης δεν είναι, απλώς, η καλύτερη λύση για την προεδρία αλλά, στην πραγματικότητα, είναι και η μοναδική. Ακόμα κι αυτός ο ξεδοντιασμένος από πολιτικούς φίλους και συνεργάτες Παυλής, ο εκτεθειμένος από τη συνέργειά του στο αίσχος τού μπουζουξίδικου και το ξέπλυμα των συντρόφων του που πάσχιζαν να τον διαγράψουν ολικώς είναι το καλύτερο χαρτί που διαθέτει η Κουμουνδούρου για να παραμείνει ζωντανή...

Με πρόεδρο τον Πολάκη και σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε με τον άχρωμο, άοσμο, άγευστο και δουλικό στον Τσίπρα Φάμελλο ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποκτήσει πολιτικό στίγμα κι επικοινωνιακό αποτύπωμα, όπως το έχει πετύχει η Ζ. Κωνσταντοπούλου. Άλλο να πάει, για παράδειγμα, στο προεκλογικό ντιμπέιτ με τον Πολάκη κι άλλο με την Ρ. Δούρου, τον Κ. Αρβανίτη ή, το ακόμα γραφικότερο, με συλλογική ηγεσία και σε κάθε κύκλο ερωτήσεων να απαντά κι ένας άλλος συμπροεδρεύων. Αφήστε που ο Πολάκης είναι πολύ πιο καθαρός από τον εντολοδόχο των ολιγαρχών που παριστάνει το πρότυπο εντιμότητας... 

  

Ταβάνιασε ο τίγρης και φοβάται ακόμα και το ΣΥΡΙΖΑ...

"Μα, γιατί δεν διαλύεστε να ησυχάσουμε, να στηρίξουμε όλοι μας τον Αλέξη και να πέσει ο Μητσοτάκης"; Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα ορισμένων- κάποιοι, μάλιστα, εκ των οποίων είχαν ψηφίσει στην Κεντρική Επιτροπή της 6ης Ιουνίου- απέναντι σε όσους ισχυρίζονται- άκουσον άκουσον- πως δεν είναι και το λογικότερο να διαλυθεί ένα κόμμα που εκπροσωπεί ένα χώρο με ιστορία έξι δεκαετιών γιατί αυτό απαιτεί το rebranding ενός τυχοδιώκτη που έχει φτιάξει ένα κόμμα Ι.Χ. με ιστορία ούτε δύο μηνών. Αυτά συμβαίνουν, ωστόσο, όταν η πολιτική έχει μετατοπιστεί από τις ιδέες και την υλοποίησή τους στα πρόσωπα και στις φιλοδοξίες τους...

Αν ο Αλ. Τσίπρας είχε ως προτεραιότητα να ρίξει τον Μητσοτάκη θα είχε καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον Ν. Ανδρουλάκη και τους υπόλοιπους αρχηγούς τής αντιπολίτευσης για να συνεισφέρει από όποιο μετερίζι σε αυτόν το σκοπό, που είναι γελοίο έτσι κι αλλιώς να γίνεται αυτοσκοπός ο ετεροπροσδιορισμός, πέρα από αυτοκαταστροφικό. Όσο, εξάλλου, κι αν τον σπρώχνουν κι εκείνοι που απολύουν δημοσιογράφους σαν να ήταν οι κηπουροί τους, ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία έχει ταβανιάσει στις δημοσκοπήσεις κι αδυνατεί να βρει νέα ακροατήρια πέρα από αυτά που έχει ήδη απογοητεύσει αλλά θα τον ψηφίσουν με κλειστή τη μύτη κι ως το έλασσον κακό. Δεν είναι, πάντως, αργά έστω και τώρα να απευθύνει προσκλητήριο ενότητας. Θα είμαι ο πρώτος που θα ψηφίσει ένα τέτοιο σχήμα...

Όπως κι αν έχει, ο ΣΥΡΙΖΑ επί Φάμελλου ήταν σαν μια ομάδα η οποία αρνιόταν να παίξει μπάλα, αφήνοντας χώρο στο γήπεδο σε μια άλλη. Ο ΣΥΡΙΖΑ με άλλον αρχηγό θα είναι μια πολύ διαφορετική περίπτωση. Κι αυτό είναι βέβαιο ότι δεν προβληματίζει τόσο ή και καθόλου τον Κ. Μητσοτάκη όσο τον κατά δημοσκοπική φαντασία καλπάζοντα τίγρη... 

 

Από τύχη ζουν αλλού, στην Ελλάδα από θαύμα...

Με αφορμή- αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια για τον πρωθυπουργό μας- τη δολοφονία τής Βάγιας Νέστορα την προηγούμενη εβδομάδα ο Κ. Μητσοτάκης είχε δώσει στη δημοσιότητα ένα προπαγανδιστικό μήνυμα επαναφοράς τής θεωρίας των δύο άκρων. Πολύ λίγο τον ενδιέφερε η ανθρώπινη ζωή που μόλις είχε χαθεί. Αν τον ενδιέφερε θα είχε επισκεφθεί και τους συγγενείς των θυμάτων τής φωτιάς στο Ωραιόκαστρο. 

Για τον Κυριάκο, όμως, δεν είναι όλες οι ανθρώπινες ζωές ίδιας αξίας. Αν ήταν, θα μας είχε πει, για παράδειγμα, δυο λόγια και για το θύμα αστυνομικής βίας στο Άργος ή για τους τραυματίες από την έκρηξη στον Ασπρόπυργο. Όλοι τους θύματα μιας επταετίας κατά την οποία οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, όταν δεν γίνονταν νεκροί...

Από τύχη ζούμε γενικώς σε έναν απρόβλεπτο κόσμο. Από τύχη θα ζούσαμε ακόμα κι αν ήμασταν κάτοικοι της Ελβετίας, του Καναδά ή της Αυστραλίας, ευημερούντων δηλαδή κρατών. Στην Ελλάδα, ωστόσο, δεν είμαστε απλώς τυχεροί όσοι αναπνέουμε αλλά ένα βήμα από το να έχουμε κερδίσει το τζόκερ. Κι αυτό όχι γιατί ζούμε σε μία όμορφη χώρα, το οποίο ισχύει, αλλά γιατί αυτή η χώρα "πληρώνει" τους πολίτες της με ήλιο και θάλασσα- όταν δεν έχει λαγοκέφαλους- κι από εκεί και πέρα τους αφήνει στο έλεος αόρατων δυνάμεων αφού τα δίχτυα ασφαλείας είναι καπαρωμένα από την ελίτ...

Ο Μητσοτάκης δεν έχει άδικο όταν αποδίδει σε διαχρονικές παθογένειες όλα τα κακώς κείμενα της τελευταίας επταετίας. Η Ελλάδα ήταν η Ψωροκώσταινα του δυτικού κόσμου και πριν το 2019. Έχει, όμως, απόλυτο άδικο να μην αναγνωρίζει τη δική του μεγάλη ευθύνη για το ότι αυτές οι διαχρονικές παθογένειες θα ταλαιπωρήσουν και την επόμενη κυβέρνηση. Όπως, άλλωστε, μαρτυρούν και οι κυβερνητικοί χειρισμοί στην υπόθεση των υποκλοπών, αυτή η ευθύνη είναι μετά βεβαιότητας και ποινική... 

 

Τα κακά και τα περισσότερο κακά χαμπέρια από Άγκυρα...

Όποιος πιστεύει ότι η πολιτική και το εμπόριο εισχώρησαν στο Μουντιάλ το 2026 εξαιτίας τού Ντ. Τραμπ και πριν δεν είχαν περάσει καν απέξω πλανάται πλάνην οικτρά. Θα του πρότεινα, μάλιστα, να διαβάσει το βιβλίο τού Νίκου Μποζιονέλου "Μουντιάλ Εμπιστευτικό" (εκδόσεις Historical Quest) για μια καλύτερη ενημέρωση. 

Θα μου πείτε, βεβαίως, ότι δεν είχαμε στο παρελθόν time out στο μέσο των ημιχρόνων ούτε ακύρωση κόκκινης κάρτας χάρη στην παρέμβαση του προέδρου των ΗΠΑ. Θα σας απαντούσα πως ο κόσμος αλλάζει αλλά στην πραγματικότητα παραμένει το ίδιο αλαζονικός κι άπληστος...

Το αυτό ισχύει και για τις διακρατικές σχέσεις, όπως είναι και οι ελληνοαμερικανικές και οι τουρκοαμερικανικές. Ο ήλιος μπορεί να βγει κάποια στιγμή από τη Δύση, οι ΗΠΑ ωστόσο δεν θα πάψουν ποτέ να θεωρούν την Τουρκία σπουδαίο στρατηγικό τους σύμμαχο για πολλούς λόγους, ελάχιστοι ή κανένας εκ των οποίων δεν σχετίζεται με κάποια συμπάθεια. Αυτό σημαίνει και πως η άσκηση αυστηρής κριτικής στη σημερινή κυβέρνηση για το ότι δεν κατάφερε να αλλάξει τις ισορροπίες στην περιοχή είναι σε σημαντικό βαθμό άδικη. Καμία, άλλωστε, προηγούμενη δεν το κατόρθωσε στο παρελθόν...

Από την άλλη, ωστόσο, τίποτα δεν δικαιολογεί τη μυστική διπλωματία Αθήνας- Άγκυρας εδώ κι επτά χρόνια. Προφανώς και τέτοιου είδους συζητήσεις δεν μπορούν να γίνονται μπροστά στον τηλεοπτικό φακό, ούτε όμως κι εν αγνοία τόσο αρμόδιων υπουργών όσο και, κυρίως, διπλωματών... 

Αν δεν το έχει ακόμα συνειδητοποιήσει και μέσω των δημοσκοπήσεων που λαμβάνει στο Μαξίμου, ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα είναι πρωθυπουργός για πάντα. Αντιθέτως, οποιαδήποτε παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ή, φευ, κι εθνικής κυριαρχίας θα είναι κι όσοι τη διαπράξουν υπόλογοι για το αδίκημα των αδικημάτων, την  εσχάτη προδοσία...

 

 

Γιατί οι εκλογές είναι κι εθνική ανάγκη...

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν πλημμυρίσει τις τελευταίες ημέρες από σατιρικά μιμίδια με αφορμή το "Δεν Φοβόμαστε" των νεοδημοκρατών. Γιατί το κάνουμε; Είμαστε χαρούμενοι που μια γυναίκα σκοτώθηκε από μια δολοφονική επίθεση ανεγκέφαλων που πιστεύουν ότι θα τερματίσουν τον καπιταλισμό με γκαζάκια; Όχι, δεν το κάνουμε γι' αυτό, τουλάχιστον όχι οι περισσότεροι. Το κάνουμε γιατί όλο και πιο πολλοί μπορούμε πλέον να διακρίνουμε την υποκρισία μιας κυβέρνησης κι ενός κόμματος για τα οποία η ανθρώπινη ζωή κι αξιοπρέπεια μετράνε μόνο αν είναι χορηγοί τους ή διαθέτουν την ίδια κομματική ταυτότητα...

Ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκεται σε αποδρομή. Θα βρισκόταν πολύ νωρίτερα αν υπήρχε μία αντιπολίτευση που να σέβεται το ρόλο της αντί για τον θεσμικό καθωσπρεπισμό, που δεν θα πυροβολούσε τα πόδια της και δεν θα αναλωνόταν σε προσωποκεντρικές μάχες. Η φυσική, όμως, είναι αδυσώπητη. Η τριβή φέρνει τη φθορά και η φθορά το τέλος... 

Έχουμε, ωστόσο, έναν τυχοδιώκτη πρωθυπουργό ο οποίος δεν θα διστάσει να παίξει παιχνίδια και με τον Τ. Ερντογάν για να διασωθεί. Παιχνίδια που μπορεί να είναι προσυνεννοημένα αλλά όταν δίνεις πίστη σε καιροσκόπους δεν αποκλείεται να καταλήξεις όπως ο αόρατος δικτάτορας Ιωαννίδης το 1974, ο οποίος είχε πιστέψει τις διαβεβαιώσεις των Αμερικανών ότι δεν θα γινόταν τουρκική εισβολή στην Κύπρο αν ανέτρεπε τον Μακάριο...

Φυσικά ελάχιστα με/μας ενδιαφέρει αν ο Κυριάκος καταλήξει ισόβια στη φυλακή πληρώνοντας για τα αμαρτήματά του. Το ζήτημα είναι όταν φτάσει η άγια ώρα τής αποχώρησής του η χώρα να μην έχει απωλέσει εδαφική κυριαρχία ή κυριαρχικά της δικαιώματα γιατί μια μυστική συμφωνία Μητσοτάκη- Ερντογάν θα έχει παραβιαστεί από την πλευρά τού σουλτάνου. Γι' αυτό και οι εκλογές όσο το δυνατό νωρίτερα δεν είναι μόνο λαϊκή ανάγκη. Είναι κι εθνική...                                                                                                                                                                              

Ο έρωτας, ο βήχας κι ο Σαμαράς δεν κρύβονται...

Ο έρωτας, ο βήχας κι ο φόβος δεν κρύβονται. Δεν νομίζω πως ο Κ. Μητσοτάκης είναι ερωτευμένος με τον Αντ. Σαμαρά κι από όσο μπορώ να ξέρω χαίρει άκρας υγείας. Είναι σίγουρο, ωστόσο, ότι τον φοβάται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό του αντίπαλο, ακόμα κι εκείνον που εμφανίζεται δεύτερος στις δημοσκοπήσεις και παίζει μια χαρά το ρόλο τού χρήσιμου ηλίθιου του Κυριάκου. Τον Αντώνη, όμως, τον φοβάται και τον φοβάται πολύ...

Δεν θα κάνω δίκη προθέσεων για τα κίνητρα του Σαμαρά. Όταν, πάντως, είσαι 75 χρόνων και σε διαγράφει το μωρό- πολιτικός εξόριστος στο Παρίσι όσο και να ΄ναι το προσωπικό κίνητρο δεν είναι διόλου αμελητέο. Κάνουν, εξάλλου, λάθος όσοι πιστεύουν ότι το κόμμα του θα αντλήσει μόνο από ψηφοφόρους τής ΝΔ του 2023 ή των δημοσκοπήσεων. Η πολιτική ανεπάρκεια της Μ. Καρυστιανού αφήνει πολιτικά κενά που ο πολύπειρος πρώην πρωθυπουργός διαθέτει τη γνώση για να τα καλύψει, ιδίως ως προς τα δεξιά τής κυβερνώσας παράταξης. Συσπειρώνει, δηλαδή, έναν επίσης κατακερματισμένο χώρο κι αυτό δημιουργεί πολύ περισσότερα προβλήματα στο Μαξίμου από όσα ένα κόμμα τού 3%...

Οι καιροί μας είναι πολύ βαρετοί αλλά και πολύ ενδιαφέροντες. Πολύ βαρετοί γιατί ορίζονται από τα ίδια φθαρμένα πρόσωπα που είτε χρεοκόπησαν τη χώρα είτε την Αριστερά. Πολύ ενδιαφέροντες, ωστόσο, γιατί κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών και, κυρίως, την κυβέρνηση που θα προκύψει από αυτές, όπως και το νέο κομματικό τοπίο. Υπό κανονικές συνθήκες θα μπορούσαν να μας βοηθούσαν λίγο περισσότερο οι δημοσκόποι. Ακόμα, όμως, κι αν το θέλουν η κατάσταση είναι τόσο ρευστή και οι εκλογικές μετακινήσεις τόσο πυκνές που μόνο ένας ανόητος θα στοιχημάτιζε σήμερα όλη την περιουσία του σε ένα άλογο...

 

Οι λαγοκέφαλοι του ΣΥΡΙΖΑ τρομάζουν τον Αλέξη...

Αν ζητήσεις από τους δημοσκόπους να σου μιλήσουν με το χέρι στην καρδιά θα σου απαντήσουν πως η ΕΛΑΣ έχει ταβανιάσει. Έχει εισπράξει όσα ήταν να εισπράξει από τους ψηφοφόρους τού ΣΥΡΙΖΑ του 2023, από το ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές και μη δυνάμεις και τώρα βρίσκεται στο μεταίχμιο... 

Προφανώς και η δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις δημιουργεί από μόνη της μια δυναμική, όπως και η ανάγκη των πολιτών για κυβερνητική αλλαγή. Δεν φτάνουν, όμως, για να δημιουργήσουν ρεύμα κι αυτό δεν πρόκειται να προκύψει από τη μαζική εισροή συριζαίων βουλευτών και στελεχών...

Σε αντίθεση με τον Νίκο Μωραΐτη, δεν θέλω να κακοκαρδίσω τον Κ. Ζαχαριάδη, τον Γ. Καραμέρο, την Μ. Ξενογιαννακοπούλου κι όλους όσοι αποχώρησαν από το ΣΥΡΙΖΑ αφού πρώτα ψήφισαν, επί της ουσίας, την αυτοδιάλυσή του. Ούτε θα σταθώ ιδιαιτέρως στο ότι όποιος άλλος θέλει να φύγει είναι πολύ πιο έντιμο να το κάνει πριν την επόμενη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής. Ο Νίκος, όμως, δεν έχει άδικο: οποιαδήποτε δυναμική τής ΕΛΑΣ θα πάει στράφι αν αρχίσει να γεμίζει με τοξικούς συριζαίους...

Φυσικά και τώρα το κόμμα Τσίπρα είναι ΣΥΡΙΖΑ 2.0. Απλώς έχει φροντίσει ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία να τοποθετήσει στη βιτρίνα λιγότερο γνωστούς στο πόπολο συριζαίους. Αν, όμως, αρχίσει να γεμίζει το καράβι με εκείνους που πρωταγωνίστησαν στα δραματικά γεγονότα τού 2023 και του 2024, ακόμα κι αν δεν τους βάλει στα ψηφοδέλτια ή δεν σπρώξει τις υποψηφιότητές τους τη ζημιά τους θα την έχουν προκαλέσει. Δεν νομίζω πως ο Αλέξης θα κάνει (και) αυτό το λάθος τώρα που συμβουλεύεται επαγγελματίες τής επικοινωνίας κι όχι τους κατσαπλιάδες που είχε δίπλα του στην Κουμουνδούρου...

 

Η σταθερότητα που στέλνει τα καλύτερα παιδιά μας στη μετανάστευση και τα χειρότερα σε θέσεις εξουσίας...

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, οι βουλευτές και τα στελέχη τής ΝΔ εργαλειοποιούν πολιτικά τη δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας λέξεις κι εκφράσεις που στοχεύουν σε ψήφους κι όχι στην εύρεση και τιμωρία των ενόχων. Ο Κ. Μητσοτάκης, πέρα από τα υπόλοιπα ακραία που ακούστηκαν στο δημόσιο λόγο, έκανε αναφορά ακόμα και στα μνημόνια στο συλλυπητήριο μήνυμά του. 

Ποιος αδρανεί, όμως, όπως κατήγγειλε, όταν ο ίδιος είναι επτά χρόνια στο Μαξίμου κι ο αρμόδιος υπουργός σχεδόν αιώνιος σε αυτόν το ρόλο; Ποιος καταδικάζει υποκριτικά αν όχι αυτοί που δεν είπαν κουβέντα για τις μολότοφ στα σπίτια βουλευτών τού ΣΥΡΙΖΑ την εποχή τής Συμφωνίας των Πρεσπών;...

Την ίδια ώρα, όμως, η ελληνική Αριστερά βρίσκεται αντιμέτωπη και με τη δική της διαχρονική αδυναμία να διακρίνει την επανάσταση από την επαναστατική γυμναστική, με την ανοχή της απέναντι στον εκφυλισμό των Εξαρχείων και των καταλήψεων και τη δυσανεξία της να αντιληφθεί πόσο της έχει στοιχίσει η κρυφή γοητεία που της ασκεί η ένοπλη αστική πάλη. Προφανώς και τα κοινοβουλευτικά, τουλάχιστον, αριστερά κόμματα καταδικάζουν τη βία κι αυτό συνέβη και στην περίπτωση της Βάγιας Νέστορα. Η υποτίμηση, ωστόσο, των συνεπειών που μπορεί να έχουν τα "παιχνίδια" με γκαζάκια είναι τόσο ώριμη όσο και το να αφήνεις ένα παιδί να παίζει με τα σπίρτα...

Έχουμε ήδη μπει σε μία μακρόσυρτη προεκλογική περίοδο η οποία είναι προφανές ότι θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως θα πρέπει να επιτρέψουμε στα κουμπούρια να αναμειχθούν με τα επιχειρήματα, τους χρήσιμους ηλίθιους του συστήματος να γίνουν η καύσιμη ύλη για τη συγκρότηση ενός ακόμα ατελέσφορου διπολισμού. Ναι, η χώρα χρειάζεται σταθερότητα, όχι όμως τη σταθερότητα του τέλματος που στέλνει τα καλύτερα παιδιά μας στη μετανάστευση και τα χειρότερα σε θέσεις εξουσίας...

 

 

Με ποιους θα κυβερνήσουν;...

Το ότι ο Αλ. Τσίπρας βολεύει τον Κ. Μητσοτάκη είναι βέβαιο. Όσοι, άλλωστε, οπαδοί τού μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία εμπιστεύονται τις δημοσκοπήσεις που τον δείχνουν δεύτερο δεν μπορεί να μην εμπιστεύονται τις ίδιες δημοσκοπήσεις που δείχνουν πως η ΝΔ αυξάνει παραλλήλως τα ποσοστά της. Έτσι δεν είναι; Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, είναι αν αυτό το win win ανάμεσα στους δύο αντιπάλους (;) είναι τυχαίο ή συνεννοημένο. Και το ρωτώ γιατί η ΕΛΑΣ, ανάμεσα σε άλλα, στηρίζει το αφήγημά της για μειώσεις φόρων στο ότι η οικονομία πηγαίνει καλά. Η οικονομία με τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό...

Στην πραγματικότητα, τόσο ο Κυριάκος όσο κι ο Αλέξης ξέρουν ότι τα δημοσκοπικά ποσοστά τους που δίνονται στη δημοσιότητα δεν είναι και τόσο πραγματικά. Ούτε η ΝΔ βρίσκεται στην πρόθεση ψήφου κοντά στο 30% ούτε η ΕΛΑΣ πάνω από το ποσοστό τού ΣΥΡΙΖΑ του 2023. Ενδεχομένως να τα προσεγγίσουν ή και να τα υπερβούν στις κάλπες, χάρη και στη δύναμη της προπαγάνδας, αλλά τώρα τουλάχιστον δεν είναι...

Οι εκλογές μπορεί να γίνουν το φθινόπωρο, ίσως όμως και την ερχόμενη άνοιξη. Αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος μέχρι τότε δεν είναι πολύς αλλά δεν είναι και λίγος. Προλαβαίνουν, για παράδειγμα, κι ο Αντ. Σαμαράς να πιάσει ένα ποσοστό καταδικαστικό για τον Μητσοτάκη και το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο συνασπισμός στον οποίο θα συμμετέχει με έναν κανονικό πρόεδρο κι όχι τον Σ. Φάμελλο να πιάσουν ποσοστά που θα ψαλιδίσουν τον Τσίπρα. Έτσι κι αλλιώς το ζητούμενο είναι η συγκρότηση κυβέρνησης και σε αυτό το πεδίο τόσο ο Κυριάκος όσο κι ο Αλέξης είναι πολύ απομονωμένοι...

  

  

Ποιον υποστηρίζεις ρε λαμόγιο;...

"Μας έχεις μπερδέψει. Ποιον υποστηρίζεις"; Ακούω πολύ συχνά τελευταίως αυτό το ερώτημα κι όχι πάντα αγαθώ τω τρόπω. Κάποιοι, φυσικά, έχουν έτοιμη την απάντηση η οποία συνοψίζεται στη φράση "ο τύπος είναι ένα τιποτένιο λαμόγιο, υποστηρίζει κάθε φορά αυτόν που του δίνει τα περισσότερα". Την έχω διαβάσει και σε άλλες εκδοχές, οι περισσότερες εκ των οποίων, παρεμπιπτόντως, είναι μηνύσιμες αλλά είμαι της άποψης πως στον αγρό τής δημοκρατίας ούτε κόβω τις τσουκνίδες ούτε σουβλίζω τις οχιές. Η φύση, άλλωστε, βρίσκει πάντοτε τη μέθοδο για να τις αποβάλλει...

Για να μην έχετε απορίες λοιπόν, αν πράγματι κάποιοι έχουν απορίες κι όχι απλώς συμπλέγματα: ήμουν, είμαι και μάλλον θα συνεχίσω να είμαι Αριστερός. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχω κρεμάσει στο μπαλκόνι μου την κόκκινη σημαία ούτε στους τοίχους τού σπιτιού μου αφίσες τού Άρη ή του Τσε ούτε, πολύ περισσότερο, ζήτησα ποτέ από τον οποιονδήποτε το οτιδήποτε με επιχείρημα το ότι πιστεύω στο σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Συνήθως, μάλιστα, είναι οι επαγγελματίες Αριστεροί που βγάζουν νύχια και μου ζητούν και τα ρέστα γιατί υπερασπίζομαι διαχρονικά τις ίδιες αρχές κι αξίες αλλά όχι διαχρονικά τα ίδια πρόσωπα αν εκτιμήσω πως έχουν προδώσει αυτές τις αρχές κι αξίες...

Μακάρι να ήμουν ένας απλός παρατηρητής των πολιτικών εξελίξεων κι όχι κατ' επάγγελμα καταγραφέας τους. Σε μία τέτοια περίπτωση θα μπορούσα κι εγώ, όπως κάνετε πολλοί από εσάς, να πλάθω με τη φαντασία μου κόμματα κι αρχηγούς όπως θα ήθελα να είναι κι όχι να είμαι υποχρεωμένος να τους περιγράφω όπως είναι στην πραγματικότητα... 

Τα προγράμματα και τα βιογραφικά είναι όσα βλέπει η πεθερά. Κάτω από το χαλί, όμως, είναι προφανέστατα τα ελλείμματα σε όσους το σηκώνουν είτε από επαγγελματικό ζήλο είτε από στάση γενναιότητας απέναντι στην αλήθεια που οφείλει να ακολουθεί ένας πολίτης με το αίσθημα της ευθύνης αναπτυγμένο. Γι' αυτό και προκρίνω ένα ενιαίο σχήμα στο οποίο θα συμμετέχουν όλα τα προοδευτικά κόμματα, μολονότι έχω σαφή γνώση των ανεπαρκειών αλλά και των αμαρτιών τους. Όλοι τους έχουν σκελετούς στη ντουλάπα αλλά στις εκλογές φτιάχνεις λεμονάδα με τα λεμόνια που πράγματι έχεις, όχι με αυτά που ονειρεύεσαι πως ανθίζουν στη λεμονιά...  

    

Ναι στη Συμπαράταξη!

"Μα, δεν θέλεις να πέσει ο Μητσοτάκης; Ούτε εγώ γουστάρω τον Τσίπρα αλλά τι να κάνουμε, αυτός είναι τώρα που μπορεί". Το ερώτημα μου το θέτουν πολλοί, άλλοι καλοπροαίρετα κι άλλοι όχι και τόσο. Ενδεχομένως να φέρει αποτελέσματα ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία ή ως συναισθηματικός εκβιασμός αλλά δεν βασίζεται σε καμία λογική, και δημοσκοπική που τόσο αρέσει εσχάτως στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Όσο και να τεντώσεις τα ποσοστά του δεν βγαίνουν πάνω από αυτά της ΝΔ, ακόμα και με την εμφάνιση κόμματος Σαμαρά...

Ο μόνος ρεαλιστικός νικηφόρος δρόμος για την προοδευτική παράταξη είναι η συμπαράταξη. Η πραγματική συμπαράταξη, όχι αυτή που έχει βάλει στον τίτλο τού κόμματός του ο Αλ. Τσίπρας για να κρύβει πως είναι απολύτως αρχηγικό. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις, ιδεολογικό αμπαλάρισμα ατομικών φιλοδοξιών που βαφτίζονται μονόδρομοι. Κι από αυτές έχουμε φάει με τη σέσουλα, ιδίως τα τελευταία χρόνια...

Έτσι κι αλλιώς η νέα μεταπολίτευση θα έρθει όταν η χώρα υπερβεί τον αυτοεγκλωβισμό στο δίπολο Μητσοτάκη- Τσίπρα, από τη δήθεν καταναγκαστική επιλογή ανάμεσα στο διεφθαρμένο νεοφιλελευθερισμό και στον εθνολαϊκισμό. Απλώς ελπίζω να μην χρειαστεί να βιώσουμε πρώτα μια νέα εθνική τραγωδία, όπως το 1974. Δεν αισθάνομαι, πάντως, και πολύ αισιόδοξος ως προς το τελευταίο, πολλώ δε μάλλον όταν οι νέοι- παλιοί σωτήρες μας σπεύδουν ο ένας πίσω από τον άλλο να πάρουν την έγκριση της Πρεσβείας... 

 

Όποιος πιστεύει στο TINA να αφήσει κι ένα λουλούδι στον τάφο της Θάτσερ...

Το 2012 και το 2015, ακόμα και το 2019, ο Αλ. Τσίπρας δεν χρειαζόταν να εκβιάζει για τη λαϊκή ψήφο. Την είχε στο τσεπάκι του με ένα καθαρό πολιτικό αφήγημα, το αντιμνημονιακό και την ελπίδα για μια καλύτερη και δικαιότερη ζωή, το οποίο προσέλκυε τα πλήθη. Αν, μάλιστα, δεν είχε χρησιμοποιήσει το σύστημα κάθε πιθανό κι απίθανο εκφοβισμό ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε πριν καμιά δεκαετία να φτάσει και μεγαλύτερα ποσοστά και να μην χρειαζόταν να κυβερνήσει με τους ΑΝΕΛ. Το δημοψήφισμα ήταν, απλώς, μια ένδειξη της άδολης πίστης ενός λαού στον ηγέτη του...

Σήμερα, όμως, έχουμε 2026 κι ο Αλέξης πλέον δεν συγκινεί τα πλήθη αλλά τα εκβιάζει, με έναν εκβιασμό συναισθηματικό. Τους λέει, επί της ουσίας, "ξέρω ότι σας απογοήτευσα, ότι δεν με αγαπάτε πια ή όχι, τέλος πάντων, όσο με αγαπούσατε αλλά κάντε την καρδιά σας πέτρα, κλείστε τη μύτη σας και ψηφίστε με". Με λίγα λόγια μας λέει, "είμαι κι εγώ απατεωνάκος αλλά όχι τόσο μεγάλος όσο ο Κυριάκος". Και σε αυτό έχει δίκιο...

Ο καθένας μας φυσικά θα ψηφίσει με το δικό του κριτήριο. Μόνο που η νέα μεταπολίτευση δεν θα γίνει από παλιά υλικά. Κι αν γίνει θα είναι φτυστή με την πρωτότυπη, ικανοποιητική δηλαδή σε σχέση με τις δικτατορίες αλλά μη ριζοσπαστική, διαχειριστική κι όχι επαναστατική. Δεν ισχυρίζομαι πως διαθέτει κάποιο άλλο κόμμα πολύ καλύτερα χαρακτηριστικά από τη ΝΔ και την ΕΛΑΣ. Το There Is No Alternative (ΤΙΝΑ), όμως, όποιος το επικαλείται οφείλει και να το συνοδεύει με επίσκεψη- φόρο τιμής στον τάφο τής Μάργκαρετ Θάτσερ...

  

Δεν είχα μετρήσει σωστά τον Αλέξη...

Το παραδέχομαι. Όταν ο Αλ. Τσίπρας ανακοίνωνε την παραίτησή του από την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν πριν τρία χρόνια ακριβώς δεν περίμενα ότι το καλοκαίρι τού 2026 θα τον έβρισκε ως αρχηγό ενός κόμματος που θα ήταν δεύτερο στις δημοσκοπήσεις και με προοπτική για ακόμα καλύτερα. Φυσικά γι' αυτό ευθύνεται και το μέτριο πολιτικό μου αισθητήριο το οποίο με πρόδωσε για ακόμα μια φορά. Μόνο που δεν είχα υπολογίσει έναν βασικό παράγοντα, πως ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία θα γινόταν τόσο αδίστακτος για να τα καταφέρει να επιστρέψει ή, απλώς, αυτός ήταν πάντα αλλά το έκρυβε επιμελώς...

Για να γυρίσει, πάντως, ο Αλέξης καβάλα στο άλογο έπρεπε πρώτα να καταστραφεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Και καταστράφηκε. Όχι μόνο με δική του ευθύνη, αφού και οι δύο διάδοχοί του αποδείχθηκαν πολιτικώς ανεπαρκείς, αλλά και με δική του αφού δεν ήταν ένας απλός παρατηρητής των όσων συνέβαιναν στο κόμμα τού οποίου ήταν πρόεδρος επί 15 χρόνια. 

Το μπουζουξίδικο, για παράδειγμα, και η τελευταία φαιδρή απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής έχουν το δικό του όνομα στη μαρκίζα ως ενορχηστρωτή κι αυτό από μόνο του είναι ένα μεγάλο στίγμα. Φρόντισε, ωστόσο, να μην λερώσει τις πατουσίτσες του αφήνοντας άλλους να κάνουν τη βρόμικη δουλειά. Είναι οι ίδιοι που τώρα τον παρακαλάνε να τους ανοίξει την πόρτα αλλά δεν πρόκειται να το κάνει γιατί σε μία τέτοια περίπτωση θα δει τα ποσοστά του να καταρρέουν...

Κάθε καλό rebranding, εξάλλου, θέλει και τύχη, αυτή την οποία είχε στερηθεί ο Τσίπρας πριν τρία χρόνια. Αν η Μ. Καρυστιανού ήταν στοιχειωδώς σοβαρή πολιτικά, τώρα δεν θα μιλούσαμε για κανένα άλλο κόμμα παρά μόνο για το δικό της. Δεν είναι όμως, γι' αυτό και την εγκαταλείπουν όσοι δεν είναι ακροδεξιοί... 

Όσο για το ΠΑΣΟΚ, δεν αξίζει να το συζητάμε καν και δεν είναι μόνο ευθύνη Ανδρουλάκη. Πρόκειται για ένα κόμμα χωρίς στιβαρή ηγεσία και δίχως πολιτικό αφήγημα που αν δεν είχε κυβερνήσει τη χώρα για πάνω από 20 χρόνια συνολικώς θα ήταν προ πολλού εξαφανισμένο. Με λίγα λόγια, στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος, ανάμεσα στις πολιτικές μετριότητες η πιο μακιαβελική... 

   

Αν το ΠΑΣΟΚ δεν αλλάξει τώρα αρχηγό ο επόμενος θα είναι ο Φάμελλός του...

Το απόλυτο win-win διαμορφώνεται για το δίδυμο Μητσοτάκη- Τσίπρα, τουλάχιστον αν λάβουμε υπόψη τις δημοσκοπήσεις, φανερές και μυστικές. Από τη μία, η επανεμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού συσπειρώνει τη ΝΔ σε ποσοστά πάνω από το 25% και τα οποία προσεγγίζουν το 30%. Αυτό σημαίνει πως δεν αποκλείεται ο Κ. Μητσοτάκης να μην χρειάζεται πολλούς βουλευτές ακόμα ύστερα από τις πρώτες εκλογές και να τους βρει στη γύρα, τσιμπώντας τους από άλλα κόμματα, χωρίς προσφυγή σε δεύτερες κάλπες...

Από την άλλη, ο Τσίπρας αξιοποιεί την ανάγκη των πολιτών να εκφραστεί από κάποιον η αποστροφή τους προς την κυβέρνηση, την οποία οι υπόλοιποι αντιπολιτευόμενοι δεν κατάφεραν να εγκολπώσουν μολονότι είχαν το χρόνο για να το κάνουν. Η πολιτική είναι ζήτημα τάιμιγκ και για μια ακόμα φορά- ύστερα από την εποχή των μνημονίων- το αντιλήφθηκε ο Αλέξης καλύτερα από τους υπόλοιπους. Με λίγα λόγια, οδηγούμαστε σε ένα νέο δικομματισμό ο οποίος προφανώς κι έχει τη στήριξη του συστήματος αλλά και τον οποίο στάθηκαν ανίκανοι να αποφύγουν οι υπόλοιποι αντιπολιτευόμενοι, οι περισσότεροι εκ των οποίων οδηγούνται στον πολιτικό αφανισμό...

Σε αυτό το πλαίσιο μπορούν οι επόμενες εκλογές να είναι και το τέλος τού ΠΑΣΟΚ; Έχει προεξοφληθεί κι άλλες φορές αλλά έχει αποδειχθεί επτάψυχο. Μόνο που με τον Ν. Ανδρουλάκη στην ηγεσία του μάλλον ζει τώρα την έβδομη και τελευταία ζωή του. Όχι πως το πρόβλημά του είναι μόνο ο αρχηγός, πάντως, αφού απουσιάζει κι ένα πολιτικό αφήγημα, το οποιοδήποτε αφήγημα το οποίο να μην το θέλει συμπλήρωμα σε μια οποιαδήποτε κυβέρνηση... 

Όπως κι αν έχει, αν στη Χαριλάου Τρικούπη θέλουν να διασωθούν δεν θα έχουν το χρόνο μετά τις κάλπες. Τώρα είναι η ώρα για αλλαγή αρχηγού. Σε διαφορετική περίπτωση ο επόμενος θα είναι ο δικός τους Φάμελλος...

Η κάλπη θα οδηγήσει στη φυλακή, όχι το αντίστροφο...

Ως γνωστόν, ο Αλ Καπόνε δεν μπήκε φυλακή για τους φόνους που είχε παραγγείλει αλλά για φοροδιαφυγή. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τους νεοδημοκράτες. Η καταδίκη, π.χ., Ασημακοπούλου ή το ένταλμα σύλληψης Αβραμόπουλου αφορούν αδικήματα τα οποία ναι μεν είναι σοβαρά αλλά έχουν διαπραχθεί και χειρότερα από υπουργούς και βουλευτές τής ΝΔ, αν όχι κι από τον πρωθυπουργό. Οι υποκλοπές, για παράδειγμα, είναι μια πολύ πιο σοβαρή υπόθεση κι αυτό φαίνεται κι από το πώς χειρίζεται ο Κ. Μητσοτάκης το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών...

Σε αυτό το πλαίσιο, μοιάζει λογικό να απορούν και να εξίστανται οι νεοδημοκράτες για τον τρόπο που λειτουργούν οι ευρωπαϊκές Αρχές. Ας μην ξεχνάμε, ωστόσο, ότι αυτή η κυβέρνηση διαχειρίστηκε τα τελευταία επτά χρόνια ένα πολύ μεγαλύτερο πακέτο ευρωχρημάτων από οποιαδήποτε άλλη τα τελευταία τριάντα τουλάχιστον έτη. Αν δεν το είχε διαχειριστεί, άλλωστε, μάλλον δεν θα λάμβανε το 41% των ψήφων το 2023 ούτε θα ήταν σήμερα πρώτη στις δημοσκοπήσεις. Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις...

Όλοι θα έπρεπε να είμαστε ίσοι ενώπιον του νόμου. Γι' αυτό και δεν μπορεί να ισχύει η καραμανλική ρήση πως τον πολιτικό τον στέλνει σπίτι του ο λαός και δεν πάει φυλακή. Αν έχει υποπέσει σε αδικήματα οφείλει και να οδηγείται στη στενή. Από την άλλη, ωστόσο, σε πολιτικό επίπεδο κριτής όλων στο τέλος τής ημέρας είναι ο λαός. Κι ο Μητσοτάκης πρώτα θα αποδοκιμαστεί από το εκλογικό σώμα και στη συνέχεια θα οδηγηθεί στον φυσικό του δικαστή...

 

Το Brexit μας λέει όλα όσα θα έπρεπε να ξέρουμε για το Grexit...

Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Τουλάχιστον όχι υπό τις ίδιες ακριβώς περιστάσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, το καλοκαίρι τού 2015 δεν μπορεί να επιστρέψει ούτε να φτάσουμε στο Grexit με τον έναν ή τον άλλον τρόπο για να διαπιστώσουμε αν είχε δίκιο ο Αλ. Τσίπρας ή ο Γ. Βαρουφάκης ή ο Π. Λαφαζάνης. Μπορούμε, όμως, να δούμε τι συνέβη στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο επέλεξε οικειοθελώς μάλιστα το Brexit και το οποίο είναι ισχυρότερο σε όλα τα επίπεδα από την Ελλάδα. Κι όμως, αλλάζει από το 2016, όταν κι αποχώρησε από την ΕΕ, σχεδόν έναν πρωθυπουργό κάθε χρόνο...

Φυσικά μια πολιτική κρίση διαρκείας δεν είναι δυνατό να οφείλεται σε έναν και μόνο παράγοντα. Το ότι, όμως, οι δημοσκοπήσεις που πραγματοποιούνται στη Μεγάλη Βρετανία δείχνουν επτά στους δέκα μετανιωμένους για το Brexit όλο και κάτι πρέπει να μας λέει: η οικονομία δεν άνθησε, το μεταναστευτικό- προσφυγικό δεν περιορίστηκε και οι Βρετανοί δεν έγιναν πιο χαρούμενοι. Αντιθέτως, αναζητούν τρόπους αξιοπρεπούς επιστροφής στην ΕΕ...

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως οι Βρυξέλλες και το Στρασβούργο είναι ένας παράδεισος που δεν πρέπει να χάσουμε. Ούτε ότι η Ενωμένη Ευρώπη θα συγκροτηθεί από τη μία στιγμή στην άλλη. Ούτε καν πως κάτι τέτοιο θα ήταν ευκταίο. 

Ο απομονωτισμός, ωστόσο, όπως φαίνεται και στις τραμπικές ΗΠΑ, δεν συνιστά λογική επιλογή ακόμα και για τις υπερδυνάμεις, πόσω μάλλον για μια χώρα όπως η δική μας. Ο λαϊκισμός, εξάλλου, της καταστροφής όταν υπηρετείται από οικονομικά χορτάτους μοιάζει πιο πολύ με εθνική προδοσία...

Για το δημογραφικό δείτε Μουντιάλ...

Δεν είναι τυχαίο πως η αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος από το σύνολο του κομματικού μας συστήματος γίνεται με τον επιδερμικό τρόπο που βλέπουμε. Τόσο είναι, τόσα κάνει και λέει. Από τη μία η κυβέρνηση μοιράζει επιδόματα κι από την άλλη η αντιπολίτευση το συνδέει με την οικονομική ανέχεια. Λες και είναι οι πιο προηγμένες χώρες τού κόσμου όπου βλέπουμε οικογένειες με πέντε και δέκα παιδιά κι όχι οι πιο υπανάπτυκτες...

Φυσικά το δημογραφικό συνδέεται και με την οικονομική στενότητα αλλά είναι πολύ πιο σύνθετο και οι αιτίες του πολυπαραγοντικές. Οι γυναίκες, για παράδειγμα, είναι πολύ πιο ενσωματωμένες στην αγορά εργασίας από όσο ήταν πενήντα χρόνια πριν. 

Σήμερα, επίσης, είναι πολύ πιο σπάνιο να πεθαίνουν μωρά, όπως και η απαίτηση για μια καλύτερη ποιότητα ζωής η οποία δεν συνδέεται με την ανατροφή ενός λόχου είναι πολύ μεγαλύτερη. Ο καπιταλισμός έχει θριαμβεύσει κι αυτό σημαίνει και πως ο ατομικισμός έχει διεισδύσει ακόμα και στην απόφαση για το αν θα κάνεις οικογένεια, με τις υποχρεώσεις προς άλλους ανθρώπους που αυτό συνεπάγεται, ή θα επιλέξεις την προσωπική σου ευζωία... 

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν νομίζω πως η λύση είναι να γυρίσουν οι γυναίκες στα σπίτια τους και να μην έχουν καμία άλλη απασχόληση από το να γεννοβολάνε και να μεγαλώνουν παιδιά. Ούτε είναι λογικό να ζητάμε από το είδος μας που δεν ζει αιώνια να θυσιάσει την καλοπέρασή του για να καλοπεράσουν κι άλλοι στο μέλλον. Όσοι παρακολουθούμε το Μουντιάλ και βλέπουμε τις συνθέσεις των εθνικών ομάδων πλούσιων κρατών καταλαβαίνουμε ότι το προσφυγικό- μεταναστευτικό δεν είναι μόνο πρώτη ύλη για τους μισαλλόδοξους αλλά κι εθνική ευκαιρία, αν θέλουμε να το δούμε και κυνικά...  

Ελπίδα για τη Ρωσία μπορεί, για τη δημοκρατία καμία...

Πριν τρεις μήνες περίπου στις δημοσκοπήσεις καταγραφόταν μια σημαντική κοινή δεξαμενή ψηφοφόρων των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού, κυρίως προοδευτικής ιδεολογικής κατεύθυνσης. Από τότε η πρόεδρος της Ελπίδας για τη Δημοκρατία κάνει τα πάντα για να πείσει αυτή την κρίσιμη εκλογική μάζα πως δεν αποτελεί ελπίδα για τη δημοκρατία αλλά για την ακροδεξιά. Κι όπως φάνηκε κι από την τοποθέτηση Γρατσία για τις γυναικοκτονίες, τα καταφέρνει μια χαρά...

Ακόμα δεν είναι αργά για να μας εκπλήξει θετικώς και πράγματι η Μαρία των Τεμπών είναι η μοναδική που διαθέτει μαζική λαϊκή υποστήριξη που δεν τροφοδοτείται από τους ολιγάρχες, σε αντίθεση με τον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να φανταστώ την ανακοίνωση από την πλευρά της ενός προοδευτικού προγράμματος ύστερα από τις αμβλώσεις, τους εισβολείς τού Αιγαίου και τις γυναικοκτονίες. Ιδίως με το ρωσικό θίασο που την συνοδεύει και, στην ουσία, την χειραγωγεί μακριά από οτιδήποτε θυμίζει 21ο αιώνα κι όχι μεσαίωνα...

Λίγο, πάντως, ενδιαφέρουν όλα αυτά την Καρυστιανού, η οποία βλέπει αυτό που βλέπουμε όλοι μας: πως όσο περισσότεροι φτάσουν στις κάλπες τόσο πιο ακροδεξιά θα είναι η ψήφος (ο όρος "AltRight" απλώς κάνει μια προσπάθεια εξευγενισμού τού φασισμού). Το βλέπουν και στο Μαξίμου, γι' αυτό και θέλουν να συνταγματοποιήσουν ακόμα και την προστασία τής σημαίας λες και βρισκόμαστε στο 1830, το ελληνικό κράτος μόλις ιδρύεται και είναι φυσιολογικό να αισθάνεται ανασφαλές ακόμα και για τα σύμβολά του. Υπό αυτή την έννοια περιμένω σύντομα από την Ελπίδα για τη Ρωσία να μας επιχειρηματολογήσει, ανάμεσα σε άλλα, και για την αναγκαιότητα επιστροφής τής θανατικής ποινής...   

 

Μόλις τελειώσουμε με το δίπολο Μητσοτάκη-Τσίπρα θα ξεκινήσει η νέα εποχή...

Το πρόβλημα δεν είναι οι υψηλές τιμές αλλά πως οι καταναλωτές δεν κάνουμε σύγκρισή τους ανάμεσα σε διαφορετικά καταστήματα πριν να προχωρούμε στις αγορές μας. Είναι αλήθεια ότι το καταναλωτικό κίνημα και η καταναλωτική συνείδηση στην Ελλάδα είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη. Κοινώς, βρίσκουν και μας τα κάνουν. Από την άλλη, ωστόσο, δεν μπορεί ξανά η κυβερνητική απάντηση στην ασυδοσία των καρτέλ να είναι η ατομική ευθύνη...

Στο ότι δεν είμαστε πολίτες αλλά ανίδεοι πελάτες έχει στηριχθεί σε μεγάλο βαθμό η επταετία Μητσοτάκη. Γι' αυτό και οι επερχόμενες εκλογές θα αποτελέσουν άλλη μια ισχυρή δοκιμασία των ηθικών μας αναστολών. Θα ξεχάσουμε ξανά όλα τα σκάνδαλα από το 2019 και μετά όταν ο Κυριάκος ανακοινώσει- πρέπει να το θεωρήσουμε βέβαιο- από τη ΔΕΘ ένα πολύ γενναιόδωρο προεκλογικό πακέτο; Ή θα λησμονήσουμε την αναξιοπιστία Τσίπρα όταν κι εκείνος θα υποσχεθεί και πάλι τον ουρανό με τα άστρα, συγχέοντας παραλλήλως την περιουσιακή του εντιμότητα με την πολιτική του ανεντιμότητα;...

Η νέα μεταπολίτευση θα έρθει μόνο όταν υπερβούμε το δίπολο Μητσοτάκη- Τσίπρα κι ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει: από τη μία τη διαφθορά τού νεοφιλελευθερισμού κι από την άλλη τον εθνολαϊκισμό. Είναι προφανές κι από την πιο πρόσφατη ρητορική τους ότι αυτοί οι δύο άνδρες δεν μπορούν να υπερβούν τις αδυναμίες τους. Στην πραγματικότητα δεν το επιδιώκουν καν γιατί χάρη σε αυτές πρωταγωνιστούν στον πολιτικό βίο. Όπως κι αν έχει και κόντρα και στα προγνωστικά δεν είναι καθόλου απίθανο να απαλλαγούμε κι από τους δύο στον ακριβώς επόμενο εκλογικό κύκλο ώστε η νέα μεταπολίτευση να μην περιμένει άλλο. Ειδάλλως, νηστεία και προσευχή...

   

 

Θανατική ποινή στην ελληνική δικαιοσύνη...

Η ανθρωπότητα έκανε αιώνες για να καταλάβει πως η θανατική ποινή ούτε το έγκλημα περιορίζει ούτε δικαιοσύνη απονέμει, παρά μόνο αυτή των θηρίων. Και τώρα, βεβαίως, ισχύει σε ορισμένες χώρες αλλά το κοινό περί δικαίου αίσθημα έχει κάνει άλματα από την εποχή τής αυτοδικίας και του νόμου τής ζούγκλας ως κριτηρίου απονομής τού δικαίου. Το κράτος, άλλωστε, που σκοτώνει δεν είναι καλύτερο από τον εγκληματία που έχει πράξει το ίδιο...

Είναι, συνεπώς, ώριμη η συζήτηση και για το αν τα ισόβια θα πρέπει να είναι ισόβια, ανεξαρτήτως της φύσης τού αδικήματος που έχει τελεστεί. Ποιο αίσθημα δικαιοσύνης υπηρετείται με το να πεθαίνει κάποιος στη φυλακή, ιδίως αν έχει περάσει πολλά χρόνια πίσω από τα σίδερα και είναι μιας κάποιας ηλικίας; Κανένα άλλο παρά μόνο ο ποινικός λαϊκισμός από τον οποίο έχει υποφέρει πολύ αυτός ο τόπος. Μόνο που δικαιοσύνη δεν μπορεί να είναι η ετυμηγορία των μεσημεριανάδικων...

Σε αυτό το πλαίσιο, η 17Ν, οι εκτελεστές και οι ηθικοί αυτουργοί τους ήταν δολοφόνοι με όλη τη σημασία τής λέξης. Ο καπιταλισμός, άλλωστε, μάλλον ενισχυμένος βγήκε από τις πράξεις τους αφού απέκτησε και χαρακτηριστικά θύματος της σχεδόν τυφλής βίας. Έχουν περάσει, εξάλλου, δεκαετίες από τότε που ήταν προς απόδειξη αν η δολοφονία ενός τραπεζίτη μπορεί να σκοτώσει και το χρηματοπιστωτικό σύστημα ή ενός βιομήχανου το αστικό κράτος. Έχει αποδειχθεί και η ετυμηγορία δεν είναι και πολύ ενθαρρυντική για τους οπαδούς τού αστικού αντάρτικου...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα με την επαναφυλάκιση Γιωτόπουλου, ωστόσο, είναι πως αποφασίστηκε κατόπιν εξόφθαλμης παρέμβασης της αμερικανικής κυβέρνησης. Θα μπορούσα να δεχθώ κάθε επιχείρημα υπέρ αυτής της απόφασης αν δεν ήταν απλώς δικαιολόγηση του καθεστώτος μπανανίας τού ελληνικού κράτους. Κι αν η Ουάσιγκτον διατάζει τη μεγαλύτερη ευθύνη έχει αυτός που εκτελεί αλλά κι εκείνοι στο πολιτικό σύστημα που σιωπούν και η σιωπή τους είναι εκκωφαντική κι εντελώς παράταιρη με τον πρότερο βίο τους...

 

  

 

Κόμματα; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω...

Είμαστε όλοι μας κατά τής προσωπολατρίας και του μεσσιανισμού. Των άλλων γιατί για τη δική μας είμαστε ικανοί ακόμα και να φάμε άνθρωπο ζωντανό. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να σας δώσω παραδείγματα. Καταλαβαινόμαστε πολύ καλά σε μια κοινωνία που πρώτα αναζητά έναν αρχηγό τής φυλής, στη συνέχεια τον πλάθει στο φαντασιακό της όπως τον επιθυμεί κι αν τυχόν ο σχεδιασμός δεν ανταποκρίνεται με την πραγματικότητα τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα και για όσους μας την υποδεικνύουν...

Συνομιλώντας εκ του σύνεγγυς με τους ανθρώπους στο Βόλο που αγωνίζονται κατά τής εγκατάστασης πλατφόρμας LNG σε έναν κλειστό κόλπο για να αποδείξουμε πόσο καλά παιδιά είμαστε στους Αμερικανούς συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά πως δεν χρειαζόμαστε τα κόμματα και, πολύ λιγότερο, τους αρχηγούς τους. Μπορούμε να ενωνόμαστε μια χαρά για έναν κοινό σκοπό χωρίς να έχουμε ανάγκη από μεσσίες, καρέκλες κι ατομικές φιλοδοξίες που καταστρέφουν τη δημοκρατία. Δεν χρειαζόμαστε Τζοκόντες να μας κοιτάνε από παντού σαν να βρισκόμαστε σε ένα πανοπτικό πείραμα...

Γνωρίζοντας πώς γίνονται τα λουκάνικα αδυνατώ να συμμεριστώ την αντίληψη πως μόνο μέσα από την κομματική οργάνωση μπορείς να συνεισφέρεις στα κοινά. Φυσικά και δεν αποκλείεται, όπως και το ότι υπάρχουν και πολίτες που πράγματι συστρατεύονται προτάσσοντας το κοινωνικό από το ατομικό. Ας μην γελιόμαστε όμως, δεν είναι η πλειονότητα. Αντιθέτως, η ψυχαναλυτική επιστήμη θα είχε πολλά να κερδίσει από τη μελέτη ανθρώπων που προσπαθούν να καλύπτουν ατομικά κενά μέσα από συλλογικές ψυχώσεις, καθώς κι ομαδικές εμμονές που περνούν μέσα από ατομικές ματαιώσεις...

  

  

Πρώτα θα σκοτώσουμε τα τέρατα και μετά θα έρθει η νέα μεταπολίτευση...

Μπορεί να χάσει ο Κ. Μητσοτάκης τις εκλογές; Αυτό το ερώτημα τίθεται όλο κι εντονότερα, μόνο που το σωστότερο θα ήταν "θέλουν να τον κερδίσουν αυτοί που υποτίθεται πως επιθυμούν να ηττηθεί"; Προβοκατόρικο; Μπορεί, αναρωτηθείτε ωστόσο, για παράδειγμα, αν το όλον ΠΑΣΟΚ θα ήταν ικανοποιημένο από μία ήττα Μητσοτάκη αν οι ίδιοι δεν ήταν πρώτο κόμμα. Και, φυσικά, το ίδιο ισχύει για την ΕΛΑΣ. Για να κερδίσεις, άλλωστε, κάποιον αυτός θα έπρεπε να ήταν ο πρώτος στόχος σου κι όχι ο παρεμπίπτων...

Η πικρή αλήθεια είναι ότι, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, όλοι βολεύονται, έστω για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, με το να παραμείνει πρωθυπουργός ο Κυριάκος. Είτε γιατί δεν είναι έτοιμοι είτε γιατί γνωρίζουν ότι είναι συμπληρωματικοί είτε και γιατί το επιθυμούν, δεν έχουν καμία διάθεση να αναλάβουν τα ηνία μόνοι τους. Να υποσκελίσουν τους άλλους αντιπολιτευόμενους επιθυμούν με το μυαλό στο 2030 ή στο 2031 ή στο οψέποτε...

Όλοι αυτοί οι παράγοντες, πάντως, υπερτιμούν τις ικανότητές τους και υποτιμούν την πιθανότητα σε τρία, τέσσερα ή και λιγότερα χρόνια να εμφανιστούν νέοι παίκτες στο πολιτικό παίγνιο, πολύ πιο ικανοί από τους ίδιους. Όπως θα έλεγε και μία ψυχή, κανείς δεν έχει προκρατημένη θέση, ακόμα κι αυτός που το υποδεικνύει για τους άλλους. Έτσι κι αλλιώς και η επόμενη Βουλή μεταβατική θα είναι αφού είναι αδύνατο η εποχή των τεράτων να μην οδηγήσει σε μία πραγματικά νέα μεταπολίτευση...

 

 

Συνταγματοποίηση των θητειών...

Το ότι είναι κάποιος βουλευτής για 20, 30 ή 40 χρόνια δεν σημαίνει απαραιτήτως πως έχει σταματήσει να είναι χρήσιμος για την κοινωνία. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως έχει γίνει περισσότερο χρήσιμος για τον εαυτό του, την οικογένειά του και την εκλογική του πελατεία. Γι' αυτό το λόγο και για πολλούς ακόμα η ημερομηνία λήξης στις κοινοβουλευτικές θητείες δεν πρέπει μόνο να υιοθετείται στα κομματικά καταστατικά και να μην τηρείται αλλά και να συνταγματοποιηθεί...

Αν είχε ήδη συμβεί μάλλον δεν θα γινόμασταν σήμερα παρατηρητές τού πλήρους εκφυλισμού τής κοινοβουλευτικής ιδιότητας, με τους βουλευτές να παζαρεύουν τις έδρες τους ή να τις μεταβιβάζουν στα συγγενικά τους πρόσωπα ή να στηρίζονται σε ψηφοφόρους που δεν επιδοκιμάζουν τις δράσεις τους αλλά τους διορισμούς τους. Είναι ανθρωπίνως κατανοητό όσο περισσότερο διαρκεί μια κοινοβουλευτική διαδρομή τόσο περισσότερο να καθίσταται επαγγελματική αποκατάσταση για τη μη απώλεια της οποίας μπαίνουν στην άκρη κι αρχές, αξίες και ιδανικά. Κι αυτό φυσικά ισχύει, αναλογικώς, και για τις υπουργικές και για τις πρωθυπουργικές θητείες. Δεν είναι δυνατό, όμως, η θεσμική αξιοπιστία να εξαρτάται από την καλή θέληση ενός εκάστου των υπηρετών της...

Ακόμα, πάντως, και η συνταγματοποίηση των κοινοβουλευτικών θητειών θα πρόκειται για σταγόνα στον ωκεανό τής κρίσης αντιπροσώπευσης. Ακόμα κι αν ένας βουλευτής μάς αντιπροσωπεύει για τέσσερα, οκτώ ή 12 χρόνια δεν λύνεται το πρόβλημα ότι αποφασίζει εκείνος για εμάς κι όχι εμείς για εμάς. 

Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία οδηγεί σε αδιέξοδα που προφανώς είναι προτιμότερα από τα αντίστοιχα μιας απολυταρχίας αλλά δεν παύουν να είναι αδιέξοδα. Μόνο η ανόθευτη, άμεση δημοκρατία ύστερα από την πλήρη αναθεώρηση του εκπαιδευτικού μας συστήματος θα επιλύσει το ζήτημα της αντιπροσώπευσης. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλή διαχείριση διαχρονικών παθογενειών...  

 

Αν στη βάρκα δεν επιβαίνουν άνθρωποι γιατί να μην βουλιάζει;...

Το δικαιολογητικό θεμέλιο της επιχειρηματολογίας τής δεξιάς και της ακροδεξιάς- αν μπορεί να γίνει διακριτό στις ημέρες μας ποιος είναι ποιος- γύρω από το μεταναστευτικό- προσφυγικό βασίζεται στο ότι ο μετανάστης- πρόσφυγας είναι εγκληματίας. Η παραβίαση των συνόρων όχι για την απόκτηση εδάφους αλλά με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής συνιστά για την AltRight όχι μόνο τυπικά αλλά και ουσιαστικά παραβίαση του δικαίου και, συνεπώς, νομιμοποιείται η κράτηση, φυλάκιση ή ακόμα και θανάτωση όποιου το διαπράττει. Ακόμα κι ενός ασυνόδευτού ανήλικου, μιας μωρομάνας ή ενός γέροντα...

Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινωνία οφείλει να απαντά καταφατικά στο ρητορικό ερώτημα Βορίδη για το αν πρέπει ή όχι να βουλιάζουμε τη βάρκα κι ας συνιστά παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Από τη στιγμή που δεν κινδυνεύουν με θανάτωση άνθρωποι αλλά εγκληματίες, οι οποίοι μάλιστα στο συλλογικό ασυνείδητο συνδέονται συλλήβδην με ακραίες θεωρίες περί πληθυσμιακής αλλαγής και τρομοκρατίας, τότε γιατί να μην κάνουμε push backs; Το ότι αυτή ακριβώς η αποσύνδεση μιας εθνοτικής ιδιότητας από την ανθρώπινη αποτέλεσε το δικαιολογητικό θεμέλιο και του Ολοκαυτώματος μοιάζει να λησμονείται από τους πρώην φανατικούς αντισημίτες και νυν δούλους κάθε εξουσίας...

Κανείς δεν αμφισβητεί το ρατσιστικό μένος τού υπουργού Μετανάστευσης, Πλεύρη, ο οποίος άλλωστε στο παρελθόν είχε επιχειρηματολογήσει και υπέρ τής ναρκοθέτησης του Αιγαίου. Κι όμως, οι μεταναστευτικές ροές αυξάνονται μολονότι έχουν ληφθεί τα τελευταία χρόνια ουκ ολίγα σκοταδιστικά- τραμπικά μέτρα. 

Παρεμπιπτόντως, οι ίδιες αυξήσεις έχουν παρατηρηθεί και στις ΗΠΑ παρά το τείχος στα σύνορα με το Μεξικό. Φταίει ο Πλεύρης γι' αυτό; Όχι, φταίει η καταστατική ανθρώπινη ανάγκη για μετακίνηση που θα βρει τρόπους να υλοποιηθεί όσα προσκόμματα κι αν τίθενται. Όσοι δεν το καταλαβαίνουν, ανάμεσά τους και οι πυρπολητές τού Μπέλφαστ, δεν αντιλαμβάνονται την ανθρώπινη φύση παρά μόνο τα πιο χυδαία της ένστικτα...

 

Αναλλοίωτος στο χρόνο ο αριβισμός του...

Από όλα αυτά τα παράλογα που εξακολουθούν να συμβαίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ προκύπτουν μερικά πολύ εύλογα ερωτήματα: και γιατί να μην διαλυθεί; Τι έχει να προσφέρει πλέον στην ελληνική κοινωνία ένα τόσο τοξικό κόμμα; Κι αν εκλεγεί πρόεδρος ένας εκ των Πολάκη, Δούρου, Παππά είναι ικανές προσωπικότητες ώστε να αναγεννήσουν την ελληνική Αριστερά; 

Δεν μπορώ να αντικρούσω κανένα από αυτά τα ερωτήματα που υποκρύπτουν και τις απαντήσεις τους παρά μόνο με μία πολύ βασική αρχή τής δημοκρατίας: πως τις αποφάσεις για το μέλλον ενός κόμματος πρέπει να τις λαμβάνουν μόνο εκείνοι που δεν θέλουν να αποχωρήσουν από αυτό κι όχι αυτοί που θα ήταν ήδη μακριά αν είχαν βρει στασίδι αλλού...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει λαμβάνειν πάνω από 15.000.000 ευρώ κρατική χρηματοδότηση τα επόμενα δύο χρόνια. Διαθέτει, επίσης, ιδιόκτητο κτίριο, ραδιοφωνικό σταθμό κι εφημερίδα. Αν είχε κι αρχηγό που να τον πονά θα είχε κι αρκετά καλές πιθανότητες να μπει στην επόμενη Βουλή. Δεν έχει, ωστόσο, έναν τέτοιο αρχηγό. 

Αντιθέτως, ο πρόεδρός του οδηγεί το κόμμα του στη διάλυση σαν να ήταν αυτοεκπληρούμενη προφητεία χωρίς, μάλιστα, να δώσει καμία εξήγηση γιατί το εκλογικό 15% που του άφησε προίκα ο Στ. Κασσελάκης έχει γίνει 0,5%. 'Όπως, άλλωστε, δεν φταίει η τετραετία ΣΥΡΙΖΑ για τη χρεοκοπία τής χώρας δεν φταίει ούτε το ενδεκάμηνο Κασσελάκη για τον καταποντισμό του. Όποιος θέλει να βρει τον βασικό υπαίτιο ας επισκεφθεί την Αμαλίας...

Ο Αλ. Τσίπρας γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πως δεν υπάρχει κανένα λαϊκό ρεύμα υπέρ του, μόνο πολιτικά του ορφανά που πιστεύουν ότι είναι ο ίδιος επαναστάτης που πίστευαν ότι είναι και το 2023. Για να αναπληρώσει, συνεπώς, αυτό το κενό ραδιουργεί στο παρασκήνιο για τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και των διασπάσεών του, καθώς και του ΠΑΣΟΚ. 

Κάτι, δηλαδή, σαν το διαίρει και βασίλευε αλλά στο πιο φτωχό γιατί ξέρει ότι δεν πρόκειται να βασιλέψει, τουλάχιστον όχι άμεσα. Πριν δέκα χρόνια εργαλειοποίησε την οργή τής κοινωνίας για τη φτωχοποίησή της, σήμερα την απελπισία της για τις ανεπαρκείς πολιτικές της ηγεσίες. Ένα έχει παραμείνει αναλλοίωτο στο χρόνο, ο αριβισμός του...

 

  

Κλαίνε οι άνδρες στην πατριαρχία;...

Το φριχτό έγκλημα της Καλαμάτας κάνει ακόμα επιτακτικότερη την ανάγκη ποινικής καθιέρωσης του όρου "γυναικοκτονία". Κι αυτό όχι γιατί οι γυναίκες δεν είναι άνθρωποι και, επομένως, δεν εμπίπτουν στον ευρύτερο όρο της ανθρωποκτονίας αλλά γιατί βιώνουν συχνότερα από τους άνδρες τη σχέση εξάρτησης από την πλευρά τού πιο αδύναμου μέρους. Σε αυτό το πλαίσιο είχε τη χρησιμότητά του και το κίνημα "me too", το οποίο ωστόσο έχει διολισθήσει στο στιγματισμό τού να είσαι άνδρας κάτω από το τέντωμα στα άκρα τής έννοιας της πατριαρχίας...

Στην Ελλάδα έχουμε χιλιάδες ζευγάρια άνδρα και γυναίκας. Δεν νομίζω πως λαθεύω αν ισχυριστώ πως η πλειονότητα των ανδρών δεν χτυπά, πολλώ δε μάλλον δεν σκοτώνει την γυναίκα τους. Σε διαφορετική περίπτωση, άλλωστε, ένα τέτοιο έγκλημα δεν θα απασχολούσε την κοινή γνώμη στο βαθμό που πράγματι την απασχολεί όταν συμβαίνει. Ούτε νομίζω, επίσης, πως λαθεύω αν ισχυριστώ πως ο ισχυρός παράγοντας σε μία σχέση δεν είναι πάντα ο άνδρας ή συνήθως ο άνδρας, από την λήψη οικογενειακών αποφάσεων ως την ανατροφή ενός παιδιού. Και τους γυναικοκτόνους, εξάλλου, κάποια γυναίκα και κάποιος άνδρας τούς μεγάλωσε...

Φυσικά και οι γυναίκες αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες δυσχέρειες για να αποδεικνύουν την επαγγελματική τους αξία, όπως και για το ότι δικαιούνται ίδιες αμοιβές με τους άνδρες συναδέλφους τους. Δεν είναι, όμως, μόνο εκείνες θύματα στιγματισμού. Είναι και οι άνδρες που, για παράδειγμα, δεν εργάζονται ή κλαίνε δημοσίως ή δεν βγάζουν πολλά λεφτά... 

Στη γενικότερη εικόνα, άλλωστε, η woke ατζέντα μάλλον νερό ρίχνει στο μύλο τής ακροδεξιάς παρά την καταπολεμά κι αυτό γιατί, πέρα από όλα τα άλλα, ακόμα κι ο διαφορετικός από την πλειονότητα σεξουαλικός προσανατολισμός έχει γίνει αντικείμενο και πολιτικής εκμετάλλευσης όταν θα έπρεπε να θεωρείται εντελώς αδιάφορος. Ιδίως, μάλιστα, όταν σε κάποιες περιπτώσεις δεν είναι και τόσο ειλικρινής όσο παρουσιάζεται...

  

Πρότυπο ζωής ο Γρανίτσας για τον Φάμελλο...

Δεν πρόκειται να υπάρξει ψηφοδέλτιο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές κι όχι μόνο λόγω της σχετικής απόφασης της Κεντρικής του Επιτροπής το Σάββατο. Όσοι πατάνε σε δύο βάρκες ή, για να το θέσω καλύτερα, θέλουν να πατήσουν σε δύο βάρκες θα παραμείνουν μέχρι να είναι βέβαιο ότι δεν προλαβαίνει κάποια άλλη πλειοψηφία να αλλάξει τα σημερινά δεδομένα. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως θα μείνουν μέχρι να προκηρυχθούν οι εκλογές. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως δεν θα χρειαστεί να περιμένουν μέχρι τότε. Κι αυτό γιατί έχει φύγει ήδη η συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων τού κόμματος και μέχρι τις κάλπες θα έχουν φύγει και οι υπόλοιποι...

Ας υποθέσουμε, πάντως, πως η Κ.Ε. του Σαββάτου λάμβανε μια πολύ πιο ορθολογική απόφαση από τη συστράτευση με ένα κόμμα που δεν τη θέλει, παραιτείτο ο Σ. Φάμελλος κι εκλεγόταν πρόεδρος ο Π. Πολάκης ή η Ρ. Δούρου. Θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να μπει στη Βουλή; Το καταφατικό επιχείρημα στηρίζεται σε αντικειμενικά στοιχεία, όπως το ότι λαμβάνει κρατική χρηματοδότηση μερικών εκατομμυρίων ευρώ και διαθέτει γραφεία, ραδιοφωνικό σταθμό κι εφημερίδα, κάτι που δεν ισχύει με κανένα από τα υπόλοιπα κόμματα που παλεύουν για το 3%. Κάπου εκεί, όμως, τελειώνουν τα πλεονεκτήματα, τα οποία μπροστά στο τσίρκο που παρουσιάζει η Κουμουνδούρου εδώ και τρία χρόνια μοιάζουν πολύ λίγα. Και είναι...

Όλες οι ενδείξεις δείχνουν πως ο Τσίπρας δεν θέλει ούτε το ΣΥΡΙΖΑ ούτε τους βουλευτές ούτε τα στελέχη του. Το ίδιο, άλλωστε, του λένε και οι επικοινωνιολόγοι του, πως θα χάσει δηλαδή πολύ περισσότερα από όσα έχει να κερδίσει παίρνοντας μαζί του παλιούς του συντρόφους, για τους λόγους που όλη η κοινωνία ξέρει. Με λίγα λόγια, ο Γιάννης Γρανίτσας που γκρέμισε το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας πριν καμιά εικοσαετία γιατί πίστευε ότι θα εντασσόταν η ανακατασκευή του στα Ολυμπιακά έργα χωρίς αυτό ποτέ να συμβεί μάλλον είναι πρότυπο ζωής για τον Φάμελλο και τους ομοίους του...   

 

Οι στρατηγοί που δεν δίνουν τη μάχη είτε αυτοκτονούν είτε εκτελούνται...

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα τού μπουζουξίδικου. Είναι, συνεπώς, εύλογο να διατηρούμε πολλές αμφιβολίες για το πόσο δημοκρατικές θα είναι οι αποφάσεις που θα λάβει για το μέλλον του. Η πιο τίμια διαδικασία θα ήταν ένα εσωκομματικό δημοψήφισμα ή, έστω, ένα έκτακτο συνέδριο... 

Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν είναι έντιμο μια απόφαση αυτοδιάλυσης ή μη συμμετοχής στις επόμενες εκλογές- που είναι ένα και το αυτό- να ληφθεί από στελέχη τα οποία βρίσκονται ή επιθυμούν να βρεθούν σε άλλο κόμμα. Δεν είναι δυνατό, όπως συμβαίνει στην πραγματικότητα, να είσαι μέλος τής Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ και, παραλλήλως, να τρέχεις την τοπική οργάνωση ενός άλλου κόμματος. Είσαι, απλώς, ανήθικος, όποιο ηθικό κώδικα κι αν σε βολεύει να χρησιμοποιείς...

Όπως κι αν έχει, είναι αδιανόητο να συνεχίσει να είναι πρόεδρος κόμματος κάποιος ο οποίος δεν θέλει να δει ψηφοδέλτιό του στις εκλογές. Τι είδους στρατηγός είναι αυτός που εισηγείται στο στράτευμά του να μην κατεβεί καν στη μάχη; Φυσικά έχει το δικαίωμα να επιστρέψει στο στάτους τού απλού στρατιώτη αλλά αξιωματικός που εισηγείται την κατάθεση των όπλων πρέπει και να εκτελείται πολιτικά από τη στιγμή που δεν έχει το θάρρος ούτε να αυτοκτονήσει πολιτικά, να παραιτηθεί δηλαδή...

Το Σάββατο δεν θα βρίσκεται στην αίθουσα της συνεδρίασης αλλά όλοι ξέρουν ποιος θα είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο. Ένας ύπουλος τύπος ο οποίος δεν κατάφερε στα 15 χρόνια που ήταν πρόεδρος να συγκροτήσει ένα μασίφ κόμμα και τώρα έφτιαξε ένα άλλο Ι.Χ. με δοτά όργανα- όταν κι όπως συγκροτηθούν- κι ο οποίος παριστάνει πως ασχολείται μόνο με το δικό του και συναντήσεις με τηλεπερσόνες όταν από το πρωί μέχρι το βράδυ βυσσοδομεί με τους τους επίσημους κι ανεπίσημους συνεργάτες του για το πώς θα διαλύσουν το κόμμα που τον έκανε πρωθυπουργό και τις διασπάσεις του. Δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτα παραπάνω για να χαρακτηρίσω έναν τέτοιο άνθρωπο από όσα έχουν ήδη γράψει ο Κώστας Βαξεβάνης κι ο Γιώργος Λακόπουλος... 

Αν δεν διαλυθεί, θα κατεβεί...

Όσο πλησιάζει το πολιτικό του τέλος ο Σωκράτης που ούτε καν καταλαβαίνει πως σιγοπίνει το κώνειο χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο επιχειρήματα πατροκτόνου που ζητά την επιείκεια του δικαστηρίου γιατί είναι ορφανός. Είναι πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ενάμιση χρόνο, αρκετούς μήνες πιο πολύ από τον προκάτοχό του. 

Θυμίζω πως όταν εκλέχθηκε είχε θέσει ως στόχο το κόμμα να φτάσει διψήφιο ποσοστό μέσα σε μερικούς μήνες. Όχι μόνο δεν τον πέτυχε αλλά τώρα παλεύει με την αδιευκρίνιστη ψήφο. Ήταν, όμως, νομοτελειακό το τέλος τού ΣΥΡΙΖΑ;

Σε μεγάλο βαθμό ναι. Όσα είχαν προηγηθεί του πραξικοπήματος του μπουζουξίδικου και φυσικά το ίδιο το μπουζουξίδικο είχαν αποξενώσει πολλούς ψηφοφόρους τού κόμματος και ούτε λόγος γι' αυτούς που δεν ήταν. Ο Φάμελλος, όμως, είχε την ευκαιρία να κάνει ένα άλμα προς τα μπροστά, έστω κι αν αποδεικνυόταν βηματάκι. 

Όλα, ωστόσο, χάθηκαν στις αρχές Οκτωβρίου όταν και παραιτήθηκε ο Αλ. Τσίπρας από την Κοινοβουλευτική Ομάδα κι ο Σωκράτης αντί να περιχαρακώσει το χώρο του τον πρόσφερε απλόχερα στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Αντί να τον τοποθετήσει στους πολιτικούς του αντιπάλους αποκάλεσε συνοδοιπόρο τον άνθρωπο που μόλις τον είχε φτύσει κατάμουτρα...

Όπως κι αν έχει κι ό,τι κι αν κάνει για να γίνει αρεστός στον Αλέξη, ο ΣΥΡΙΖΑ θα κατεβεί στις εκλογές με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Είναι αυτονόητο, άλλωστε, ότι το μέλλον τού κόμματος, το οποίο είναι η ιστορική συνέχεια του ΚΚΕ Εσωτερικού, δεν μπορεί να αποφασίζεται από εκείνους που βρίσκονται με το ενάμισι πόδι εκτός του και με δική τους πρωτοβουλία. Όλες οι αποφάσεις ανατρέπονται εκτός από αυτή της αυτοδιάλυσης που ακόμα κι αυτοί οι τυχοδιώκτες που διοικούν σήμερα την ανανεωτική Αριστερά δεν θα τολμούσαν να προτείνουν. Αν και μπορεί να κάνω και λάθος... 

  

Τώρα να μας πούνε για τις μετεκλογικές συνεργασίες...

Πέρα από τα προγράμματα και τα πρόσωπα που θα κληθούν να τα υλοποιήσουν, οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν και ποιος θα συνεργαστεί με ποιον. Όχι να το μάθουν μετεκλογικά αλλά προεκλογικά, ιδίως από τη στιγμή που από πουθενά δεν προκύπτει το ενδεχόμενο ένα κόμμα να είναι αυτοδύναμο. Τουλάχιστον όχι στις πρώτες εκλογές και κανένα που να μην λέγεται ΝΔ. Το πέταγμα, επομένως, της μπάλας στην εξέδρα γύρω από ένα ερώτημα το οποίο και ρεαλιστικό είναι και ουσιώδες δεν συμβάλλει στην αξιοπιστία κανενός φορέα πολιτικής...

Ιδίως για τους προοδευτικούς πολίτες αυτό το ερώτημα είναι και υπαρξιακό και δεν είναι δυνατό να απαντάται μόνο με αποκλεισμούς ή με αναφορές στο τι συνέβη στο παρελθόν. Σε αυτό το πλαίσιο, για παράδειγμα, δεν περιμένω από κανένα κόμμα να δηλώσει προεκλογικά πως θα συνεργαστεί με τη ΝΔ. Θα ήταν, το λιγότερο, αυτοκτονικό ακόμα κι αν για κάποια δεν είναι και τόσο ουτοπικό. Θα περίμενα, ωστόσο, να ανακοινώσουν με ποιους διατίθενται να συνεργαστούν ώστε οι εκλογείς να έχουν μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα και του τι θα συμβεί μετά το κλείσιμο των καλπών και να μην βρεθούν την επόμενη ημέρα ενώπιον οδυνηρών εκπλήξεων ως αποτέλεσμα υπόγειων συναλλαγών...

Υπό ιδανικές συνθήκες τα κόμματα και οι ηγεσίες τής προοδευτικής παράταξης θα όφειλαν να παραμερίσουν συλλογικούς κι ατομικούς εγωισμούς, ομαδικές και προσωπικές αντιπάθειες, να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να συμφωνήσουν σε έναν οδικό χάρτη χάραξης κοινών προγραμματικών θέσεων κι επιλογής υποψήφιου πρωθυπουργού και ψηφοδελτίων. Είναι φανερό ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί και για τούτο είναι υπόλογες σε όλο τον προοδευτικό κόσμο. Ας πράξουν, όμως, το έλασσον, ας μας πούνε με ποιους μπορούν να συνεργαστούν την επόμενη ημέρα. Αν δεν μας πούνε ούτε αυτό ας μην εκπλαγούν αν βρεθούν ξανά στη θέση τής αντιπολίτευσης κι ακόμα πιο απαξιωμένοι από την πολλάκις προδομένη βάση τους...

 

Δεκαέξι χρόνια χωρίς και με την μητέρα μου...

Ακολούθα την ώρα που βαδίζω, μην σταματάς ούτε λεπτό.

Μαχαίρια βγάζε από την πλάτη, λουλούδια δίνε φυλαχτό.

Δίπλα μου μείνε σαν γονατίζω, το άδικο σβήνε να μην θωρώ

κι αν έχω δίκιο κρύβε μου το, δεν είναι ώρα γι΄ απολογισμό. 

Στέλνε τις λέξεις όταν στερεύω, πίνε τα δάκρυα να μην πνιγώ,

τη γλώσσα βγάζε στα θηρία όταν με βλέπεις σκυθρωπό.

Το φως ανάβεις μες στο σκοτάδι, από τα μάτια σου κοιτώ,

ανίκητος γίνομαι μονάχα όταν με σπρώχνεις να νικώ.

Όσο τα χρόνια κι αν περνούνε, όνειρο γίνανε θαρρώ,

οι αναμνήσεις και οι λύπες σέρνουνε μόνες τους χορό.

Κι όποιος σου πει ότι ξεχνάω ποιος ήμουν, είμαι, θα γενώ

μην συνερίζεσαι καθόλου, δρόμο μου στρώνει για το σταυρό.

Αυτόν που όλοι κουβαλάμε, ζώντες, αγέννητοι, νεκροί

μα λίγοι είναι όσοι το κάνουν να μοιάζει σαν να' ναι γιορτή...

Έχεις την αγάπη μου, έχω την ψυχή σου.

Έχεις τη ζωή μου, έχω το λογισμό σου...

Να πέσει ο Κυριάκος αλλά αν δεν είμαι πρωθυπουργός να μην πέσει...

Κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες το αφήγημα πως όσοι επιτίθενται στον Αλ. Τσίπρα θέλουν τον Κ. Μητσοτάκη να τους κυβερνά για πάντα. Ούτε όλοι όσοι ασκούν αυστηρή κριτική στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία επιθυμούν ο νυν πρωθυπουργός να μείνει για πάντα στη θέση του ούτε ο Αλέξης το επιδιώκει. Η διαφορά είναι πως οι προοδευτικοί πολίτες θέλουν πολιτική αλλαγή εδώ και τώρα ενώ ο Τσίπρας, όπως και οι υπόλοιποι διαγωνιζόμενοι για τη δεύτερη θέση, δεν έχουν αντίρρηση αν συμβεί σε μία τετραετία, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας...

Αν η προοδευτική αντιπολίτευση ή και σύσσωμη η αντιπολίτευση ήθελαν να ρίξουν τον Μητσοτάκη θα είχαν συνασπιστεί, θα είχαν καταλήξει σε ένα μίνιμουμ προγραμματικής σύγκλισης, θα συγκροτούσαν κοινά ψηφοδέλτια ανά τη χώρα και θα έστηναν προκριματικές κάλπες για να επιλέξουν τον υποψήφιο πρωθυπουργό τους. Προφανώς και δεν θα ήταν βιώσιμη μια τέτοια κυβέρνηση, αλλά θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ειδικού σκοπού για την κάθαρση και σε δύο χρόνια να ξαναστήνονταν κάλπες χωρίς Μητσοτάκη. Σιγά τις κεφαλαιώδεις διαφορές, άλλωστε, που έχουν τα προγράμματα των προοδευτικών κομμάτων...

Αυτό το σενάριο είναι μάλλον θερινής νυκτός. Οι πολιτικές ηγεσίες τής αντιπολίτευσης δίνουν προσωπικό αγώνα επιβίωσης κι όχι ανατροπής Μητσοτάκη. Αν έρθει θα τους είναι καλοδεχούμενη αλλά θα είναι παρεμπίπτουσα και, πάντως, όχι γιατί θα την έχουν σχεδιάσει. Αν έρθει θα έχει γίνει χάρη στην επιλογή τού λαού να σταθεί πάνω από τις μικροκομματικές φιλοδοξίες και το πιθανότερο είναι πως θα έχει πάρει κι αυτές παραμάζωμα...

   

Τρέχει σαμπάνια στις βρύσες του Μαξίμου...

Δεν έχω πολλές πηγές στη ΝΔ και στην κυβέρνηση. Δεν είναι η επαγγελματική μου εξειδίκευση. Όσες έχω, ωστόσο, μου λένε το ίδιο πράγμα: στο Μαξίμου δεν έχει σταματήσει να ρέει η σαμπάνια ύστερα από την ανακοίνωση του κόμματος του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Τους συσπειρώνει, αποδυναμώνει το ΠΑΣΟΚ και το κάνει ακόμα πιο ευάλωτο σε συγκυβέρνηση μαζί τους και φυσικά ο ίδιος είναι τόσο επικίνδυνος όσο μία εξημερωμένη τίγρης η οποία στήνει υπερπαραγωγές άγνωστο πώς...

Φυσικά και η ΝΔ, η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης θα επιτεθούν στον πολιτικό απατεώνα που η ιδεολογική του τοποθέτηση καθορίζεται από τα πορίσματα των focus groups. Βεβαίως και τα κανάλια τής ολιγαρχίας θα τον σταυρώσουν. Αυτόν θέλουν για αντίπαλο του Κ. Μητσοτάκη, τον πιο βολικό, τον πιο φθαρμένο, τον πιο αναξιόπιστο. Είναι ηλίου φαεινότερον...

Βεβαίως ο Αλέξης μπορεί να μας διαψεύσει όλους εμάς τους κατηγόρους του. Μπορεί, για παράδειγμα, να δώσει στη δημοσιότητα τα τιμολόγια για το πόσο κόστισε το Δελφινάριο του Θησείου και ποιος το πλήρωσε. Μπορεί να απαντήσει στον Ζ. Κ. Γιούνκερ για το αν αρνήθηκε να φορολογήσει τους εφοπλιστές για να μην κοπεί το ΕΚΑΣ. 

Ας απαντήσει, έστω, στην πιο προφανή ερώτηση που κανένας δημοσιογράφος σε όλες τις στεγανοποιημένες συνεντεύξεις που έχει δώσει δεν τον έχει ρωτήσει: "γιατί κύριε Τσίπρα συντριβήκατε το 2023"; Όχι το 2019, το 2023...

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τη Μπάρτσα...

Η εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς λόγω της εμφάνισης του κόμματος Τσίπρα είναι έκπληξη του ίδιου μεγέθους με την αγαπημένη Μπαρτσελόνα του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία να κερδίζει με 10- 0 τον Ολυμπιακό Βόλου. Τα δύσκολα για τη "Μπάρτσα" είναι άλλα και βρίσκονται μπροστά της. Θα καταφέρει, για παράδειγμα, να ξεπεράσει το 17,85% των εκλογών τού Ιουνίου του 2023 γιατί το 1% με 2% που παίρνει από το ΠΑΣΟΚ δεν φτάνει ούτε για τα τσιγάρα;...

Ξεκαθαρίζω ότι δεν είμαι θιασώτης των δημοσκοπήσεων που δημοσιεύονται. Η τελευταία, ωστόσο, που είδε το φως τής δημοσιότητας (Interview για το Politic) δίνει ένα συνολικό ποσοστό σε ΜέΡΑ 25, Δημοκράτες-Προοδευτικό Κέντρο, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά πάνω από 6%. Αυτά τα κόμματα είναι δύσκολο από μόνα τους να μπουν στη Βουλή- ιδίως αν γίνουν και δεύτερες εκλογές- και είναι επίσης δύσκολο να συνεργαστούν, τουλάχιστον όχι όλοι, αν και η πολιτική ανάγκη επιβίωσης αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Από την άλλη, όμως, αυτό το 6% είναι ένα ποσοστό που σίγουρα θα λείψει από τον Τσίπρα κι ο Τσίπρας θα κάνει τα πάντα για να μην του λείψει...

Πάνω στη μέθη του, εξάλλου, για τη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις ο Αλέξης αισθάνεται πως μπορεί να σνομπάρει εσαεί τους χρήσιμους ηλίθιους στην Κουμουνδούρου που με τις ραδιουργίες τους του έδωσαν μια νέα ευκαιρία να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό. Ούτε κι εκείνοι, όμως, μένουν με σταυρωμένα χέρια. Ψάχνονται κι όταν ψάχνεσαι όλο και κάποιος θα σε βρει. Ιδίως σε ένα τόσο ρευστό πολιτικό σκηνικό...