Ο Μαυρογιαλούρος μεταρρυθμιστής...

Τώρα που η Λάουρα Κοβέσι σφίγγει τη θηλιά γύρω από το λαιμό τους, στη ΝΔ μαρτυράνε χωρίς ξύλο. Σε αυτό το πλαίσιο, έχει μεγάλο ενδιαφέρον ο εμφύλιος που έχει προκύψει στην κυβερνώσα παράταξη κι ο οποίος αποδεικνύει πως το επιτελικό κράτος είναι μια φενάκη αφού το 41% οικοδομήθηκε πάνω στο "παλιό καλό" ρουσφέτι. Όταν ο Ακ. Σκέρτσος υποστηρίζει πως οι βουλευτές δεν έχουν το ρόλο ΚΕΠ και οι βουλευτές τού απαντούν πως δεν ξέρει πώς κερδίζονται οι ψήφοι δεν είναι δύο κόσμοι που συγκρούονται. Είναι, απλώς, η μεταρρυθμιστική εικόνα που έχουν κάποιοι για τον εαυτό τους και η πραγματική τού Μαυρογιαλούρου...

Η ΝΔ δεν ήταν ποτέ ένα κόμμα φιλελεύθερων και συντηρητικών, όπως θέλουν ορισμένοι να την εξωραΐζουν. Αν από τη σύγχρονη μορφή τής δεξιάς- ευτυχώς, με ορισμένες εξαιρέσεις βεβαίως, έχει αποκηρύξει στην πράξη τον μετεμφυλιακό της εαυτό- αφαιρέσεις τη διαφθορά, το νεποτισμό και τον πελατειασμό η απήχησή της στην ελληνική κοινωνία θα είναι αντίστοιχη ενός κόμματος που παλεύει για την είσοδό του στη Βουλή. Προφανώς υπάρχουν φιλελεύθεροι και συντηρητικοί ψηφοφόροι αλλά δίχως τη σχέση εξάρτησης οι επιλογές τους θα ήταν καθαρά ιδεολογικές, διασκορπισμένες και σε κόμματα είτε του 10% είτε που δίνουν μάχη για κοινοβουλευτική εκπροσώπηση...

Γράφοντας όλα τα παραπάνω, όλοι έχουν τα δίκια τους στη ΝΔ. Δεν προέκυψε, όμως, από το πουθενά το το ότι οι πολίτες βλέπουν τους βουλευτές τους σαν ΚΕΠ. Το ρουσφέτι υπήρξε διαχρονικά μοχλός διατήρησης σε ομηρία τής κοινωνικής πλειοψηφίας, όπως ακριβώς και οι θρησκείες είναι που εμποδίζουν τους φτωχούς από το να σφάξουν τους πλούσιους, όπως θα έλεγε κι ο Ναπολέων. Αυτονοήτως δεν ευθύνεται αποκλειστικώς η ΝΔ για το ρουσφέτι. Αυτονοήτως, ωστόσο, και δεν είναι η ΝΔ το κόμμα που είναι σε θέση να το πατάξει... 

                                                                                                                                                                                                                                                 

  

Καιρός ου μενετός για μεσσίες...

Θα μπορούσε ο Κ. Μητσοτάκης να δώσει δυόμισι δισ. ευρώ από το ματωμένο υπερπλεόνασμα των 12 δισ. ευρώ αντί για 500 εκατ. ευρώ; Θα μπορούσε; Μπορεί να νομοθετήσει μόνιμα μέτρα που θα αναδιανείμουν δίκαια τον πλούτο αντί για προσωρινά επιδόματα; Μπορεί. Θα κερδίσει τις εκλογές; Πιθανότατα, αφού μέχρι τότε θα ανακοινώνει παροχές ανά τακτά χρονικά διαστήματα- ιδίως σε δύσκολες συγκυρίες, όπως η τρέχουσα με την επίσκεψη Κοβέσι και την άρση ασυλίας 13 βουλευτών τής ΝΔ- και στη ΔΕΘ θα δώσει το μεγάλο δώρο: κατάργηση του ΕΝΦΙΑ ή 13ο μισθό στο Δημόσιο ή κάτι άλλο με σημαντικό κοινωνικό αποτύπωμα...

Κοντολογίς, πολύ δύσκολα δεν θα είναι η ΝΔ πρώτο κόμμα και μετά τις επόμενες κάλπες. Κι αν δεν είναι αυτοδύναμη θα πάμε σε δεύτερες ή και σε τρίτες. Έτσι κι αλλιώς η χώρα έχει μια αξιωματική αντιπολίτευση ο εκβιαζόμενος αρχηγός τής οποίας παρακαλάει ο πρωθυπουργός να βγει αυτοδύναμος για να μην αναγκαστεί να συγκυβερνήσει μαζί του και 13 υπόδικους βουλευτές οι οποίες κατά τις κοινοβουλευτικές απολογίες τους μόνο που δεν ζήτησαν τη νομιμοποίηση των ρουσφετιών για να μην χρειάζεται να απολογούνται γι' αυτά. Αυτή είναι η Ελλάδα, που θα έλεγε κι ο πρωθυπουργός- πρότυπο για τον Κ. Μητσοτάκη, ο Κ. Σημίτης...

Την ίδια ώρα, οικοδομείται το αφήγημα του εκδικητή- λυτρωτή από το παρελθόν ο οποίος χτίζει το καινούριο κυρίως με τους βουλευτές και τα στελέχη που άφησε πίσω του γιατί δεν κατάφερε να βρει και πολλούς νέους. Μέχρι και 20% λένε του δίνουν δημοσκοπήσεις που έχουν γίνει μόνο στη φαντασία όσων τις δημοσιεύουν. Καιρός φέρνει τα λάχανα, όμως, καιρός τα παραπούλια και δεν αναμένεται αίθριος για τους μεσσίες... 

Ούτε η Κοβέσι είναι ιερή αγελάδα αλλά ο Κυριάκος δεν μπορεί να το ξέρει...

Οι δικαστές, είτε είναι Έλληνες είτε αλλοδαποί, δεν είναι υπεράνω υποψίας ούτε η άσκηση κριτικής σε βάρος τους μπορεί να θεωρηθεί ασέβεια προς τους θεσμούς. Αλίμονο, στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν ιερές αγελάδες. Το ίδιο, προφανώς, ισχύει και για την Λάουρα Κοβέσι. Μόνο που ο τελευταίος που δικαιούται να αφήνει αιχμές εναντίον της είναι ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος κατά το παρελθόν έχει στοχοποιήσει ουκ ολίγους πολιτικούς του αντιπάλους κατηγορώντας τους για παρεμβάσεις στο έργο τής δικαιοσύνης απλώς και μόνο γιατί έχουν σχολιάσει αρνητικά αποφάσεις της, όπως και για αντιευρωπαϊσμό...

Δεν συμφωνώ με την πλήρη κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας. Θα οδηγήσει σε μια άνευ προηγούμενου, ακόμα και για τη χώρα μας, ποινικοποίηση της πολιτικής μας ζωής κι επικράτηση του ποινικού λαϊκισμού. Από την άλλη, ωστόσο, όταν οι δικογραφίες που καταφτάνουν στη Βουλή προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η οποία δεν ασχολείται με το αν ένας βουλευτής καταπάτησε το χωράφι τού γείτονά του, η άρση θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη όσο κι άμεση. Σε διαφορετική περίπτωση, δίνεται η δυνατότητα να στήνονται θεωρίες συνωμοσίας όπως για την Ρουμάνα- ποιος ξέρει, ίσως θαυμάστρια του Τσαουσέσκου- που θέλει να αποσταθεροποιήσει την Ελλάδα για χάρη τής τσαρικής Ρωσίας...

Όπως κι αν έχει, το ότι περιμένουμε από μία ξένη εισαγγελέα να καταπολεμήσει τη διαφθορά, όπως από ξένους διαιτητές να επιβάλλουν το 50- 50 στα ποδοσφαιρικά ντέρμπι, αρκούν από μόνα τους ως παραδείγματα για να καταρρίψουν οποιοδήποτε επιχείρημα Μητσοτάκη για το κράτος δικαίου. Όπως η οικονομία, με τον ίδιο τρόπο και η δικαιοσύνη είναι και θέμα αξιοπιστίας κι εμπιστοσύνης των πολιτών. Όταν αυτά τα συναισθήματα απουσιάζουν σε πλειοψηφικό βαθμό τότε και η πραγματική δημοκρατία κλονίζεται. Εύχομαι όχι ανεπανόρθωτα...  

 

Με ποιον είμαι...

"Με ποιον είσαι"; Είναι ένα ερώτημα που μου θέτουν αρκετοί. Κάποιοι καλοπροαίρετα, οι περισσότεροι όχι και τόσο. Αν απαντούσα "με το δίκιο" θα διαβαζόταν πομπώδες και μάλλον εκτός τής σφαίρας επιρροής τής ανθρώπινης διάνοιας. Ποιος ανάμεσά μας, άλλωστε, μπορεί να δώσει έναν οικουμενικό ορισμό τού δίκιου; Αν το μπορούσαμε δεν θα είχαμε τόσες ιδεολογίες κι άλλες τόσες θρησκείες...

Μπορώ, πάντως, να σας απαντήσω με μια σχετική διαύγεια για το με ποιους δεν είμαι. Συνοψίζοντάς το, μάλιστα, θα σας έλεγα πως δεν είμαι με τους απατεώνες τιποτόφρονες, αυτούς δηλαδή που χειραγωγούν, δημαγωγούν κι επιχειρηματολογούν για τα ίδια ή παρόμοια πράγματα με διαφορετικούς όρους ανά περίσταση. Όχι γιατί η πείρα τούς έχει κάνει σοφότερους αλλά γιατί προσαρμόζουν τις ιδέες, τις αρχές και τις αξίες τους στις επιδιώξεις τής στιγμής. Από αυτούς έχει γεμίσει και το πολιτικό τοπίο τής χώρας, αισιοδοξώ ωστόσο πως στις επερχόμενες εκλογές θα γίνει ένα πολύ καλό ξεσκαρτάρισμα...

Δεν έχω ιδέα τι θα ψήφιζα αν είχαμε εκλογές την Κυριακή. Στην ίδια θέση με μένα είναι πολύς κόσμος, ίσως και η πλειοψηφία. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός η πτώση τής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αν ασπαστούμε μία τέτοια λογική δίνουμε πολύ μεγαλύτερη αξία στα πρόσωπα από τις πολιτικές τους. Κι αυτό που λείπει, άλλωστε, από το πολιτικό μας τοπίο δεν είναι οι επίδοξοι μεσσίες αλλά ένα ουσιαστικό πρόγραμμα αναδιανομής τού πλούτου και ίσων ευκαιριών για παραγωγή νέου κι όχι μέτρα- ασπιρίνες που δεν ανησυχούν καθόλου το μεγάλο κεφάλαιο και τους διαχειριστές του...

  

 

Μόνο Καρυστιανού και ΠΑΣΟΚ μπορούν να κερδίσουν τον Μητσοτάκη...

Έχω δει παιδιά τού νηπιαγωγείου να παίζουν το παιχνίδι "εγώ το είπα πρώτος" με μεγαλύτερη σοβαρότητα από κάποια κόμματα του 1% που αναζητούν ζωτικό χώρο αλλά δεν τον βρίσκουν, απλούστατα γιατί δεν μπορούν. Αυτή τη στιγμή τα μόνα δύο κόμματα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά- για διαφορετικούς λόγους το καθένα- και να κερδίσουν τη ΝΔ είναι το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Καρυστιανού. Τα υπόλοιπα είτε απλώς θα επιβιώσουν της επόμενης ημέρας των εκλογών είτε θα γίνουν το δείπνο στο τραπέζι των μεγαλύτερων...

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα 52 χρόνων, με ισχυρό μηχανισμό που πέρασε από χίλια κύματα αλλά έχει αφήσει και μεγάλο αποτύπωμα στην ελληνική κοινωνία. Αυτά, όμως, που είναι τα "προσόντα" του είναι ταυτοχρόνως και τα μειονεκτήματά του, ιδίως υπό μία ηγεσία την οποία δυσκολεύεσαι πολύ να αποκαλέσεις χαρισματική. Από την άλλη, θεωρείται από πολλούς απογοητευμένους όσο και μετριοπαθείς ψηφοφόρους τού Κ. Μητσοτάκη το ασφαλέστερο λιμάνι καταφυγής...

Την ίδια ώρα, το κόμμα Καρυστιανού είναι ο μεγαλύτερος άγνωστος Χ αυτών των εκλογών αλλά και το μοναδικό το οποίο μπορεί να συσπειρώσει ψηφοφόρους διαφορετικών ιδεολογικών αποχρώσεων. Κι αυτό κυρίως γιατί η επικεφαλής του εισπήδησε στο πολιτικό παίγνιο ύστερα από μία τραγωδία που την χτύπησε προσωπικά, χωρίς να έχει εκδηλώσει οποιαδήποτε διάθεση ανάμειξης με τα κοινά στο παρελθόν. Αν δεν δεις, ωστόσο, με ποιους θα συνεργαστεί και κυρίως με ποια πολιτική πλατφόρμα θα κατεβεί στις εκλογές είναι λογικό οι σημερινοί αναποφάσιστοι ψηφοφόροι, οι οποίοι μάλλον είναι και η κοινωνική πλειοψηφία και οι οποίοι μάλιστα έχουν καεί στο χυλό και φυσάνε και το γιαούρτι, να είναι, και με το δίκιο τους, πολύ επιφυλακτικοί. Ίδωμεν...

  

Δώσε μου το ιατρικό ιστορικό σου για να σου κάνω κριτική...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης απέρριψε την πρόταση Ανδρουλάκη για αναβολή τής συζήτησης για το κράτος δικαίου λόγω της σοβαρής ασθένειας του Γ. Μυλωνάκη δεν είχα καμία αμφιβολία πως θα την εργαλειοποιούσε την επόμενη ημέρα στη Βουλή. Όπως και το έπραξε, επιβεβαιώνοντας ένα από τα πιο χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, το ότι είναι αδίστακτος, πέρα φυσικά από υποκριτής. Πόσο μπορεί να νοιάζεται, άλλωστε, για τους συνεργάτες του κάποιος που τους παρακολουθούσε ή και τους παρακολουθεί ακόμα; Εκτός αν το κάνει για το καλό τους...

Ένα δημόσιο πρόσωπο είναι υποχρεωμένο να υφίσταται ακόμα και κακόβουλη κριτική. Νομικά μιλώντας, εξάλλου, δεν μπορεί να αποδειχθεί καμία αιτιώδης συνάφεια ανάμεσα σε ένα δημοσίευμα κι ένα ανεύρυσμα. Αν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο κανείς μας δεν θα έγραφε τίποτα για κανέναν χωρίς να έχει πρώτα στη διάθεσή του το ιατρικό του ιστορικό. Υπό μία έννοια θα ήταν κι ευλογία αλλά δεν λειτουργεί ακριβώς με αυτό τον τρόπο η δημόσια λογοδοσία...

Φυσικά όλα αυτά δεν σημαίνουν πως δεν πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με την αλήθεια, ιδίως όταν εκφραζόμαστε δημοσίως. Το να ζητάς, ωστόσο, αυτοσυγκράτηση, ιδίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι σαν να παρακαλάς μια χιονοστιβάδα να σταματήσει στην πόρτα τού γείτονα. Από την άλλη, πάντως, κι όπως θα έλεγε κι ο Αλμπέρ Καμί, ο ελεύθερος Τύπος μπορεί να είναι καλός ή κακός. Ο λογοκριμένος μόνο κακός... 

Απαιτούνται άλλοι Έλληνες...

Ο Σέρτζο Ματαρέλα είναι πρόεδρος της Ιταλίας. Πριν λίγες ημέρες μνημόνευσε δύο αντίδοτα στην αλαζονεία τής εξουσίας, τα θεσμικά αντίβαρα και τον αυτοσαρκασμό. Το δεύτερο μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο αποτελεσματικό από το πρώτο αλλά μάλλον θα ζητούσα πολλά από ένα πολιτικό σύστημα βουτηγμένο στην υποκρισία κι ένα εκλογικό σώμα πνιγμένο στη σοβαροφάνεια. Ας δώσουμε, συνεπώς, με αφορμή και τη Συνταγματική Αναθεώρηση μεγαλύτερη έμφαση στα θεσμικά αντίβαρα, στην εξισορρόπηση δηλαδή των αρμοδιοτήτων που κάθε εξουσία διαθέτει ώστε να απαλλαγούμε από εκλεγμένους βασιλιάδες...

Μπορεί και να ζητάμε πολλά από το σημερινό πολιτικό προσωπικό όταν το καλούμε να βάλει όρια στον εαυτό του, ωστόσο το αίτημα για κάθαρση αποκτά όλο και πιο μαζικά χαρακτηριστικά, το οποίο δυσκολεύει και πολύ τη δυνατότητα διαφυγής πολλών από τις ευθύνες τους. Όπως κι αν έχει, το πρωθυπουργοκεντρικό μας σύστημα, ιδίως με τη μορφή τού επιτελικού κράτους, μοιάζει ανήμπορο όχι μόνο να πολεμήσει τη διαφθορά και την αδιαφάνεια αλλά ακόμα και να πείσει πως τις πολεμά. 

Τώρα είναι, συνεπώς, η ώρα και για τους πολίτες να απαιτήσουν πολύ περισσότερα από έναν άνακτα με δημοκρατικό επίχρισμα. Το αν θα το κάνουν όντας εθισμένοι επί δεκαετίες στο ρουσφέτι και στις προσωπικές εξυπηρετήσεις είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο...

Σε κάθε περίπτωση, οι πολιτικοί μας στους οποίους πρέπει να βάλουμε όρια δεν είναι ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροί μας. Είναι σαν εμάς, απλώς με περισσότερες εξουσίες στα χέρια τους και γι' αυτό πιο εύκολο για εκείνους να βουτήξουν το χέρι στο μέλι. 

Αν το αποδεχθούμε θα καταλάβουμε πως είναι αδύνατο να βρούμε καλύτερους, ακόμα κι αν απαλλαγούμε από τους σημερινούς, αν δεν πολεμήσουμε πρώτα τις δικές μας παθογένειες. Κι αυτό, βεβαίως, δεν αντιμετωπίζεται με μια Συνταγματική Αναθεώρηση, ακόμα κι αν η επόμενη Βουλή δεν ήταν Αναθεωρητική αλλά Συντακτική. Απαιτούνται άλλη κουλτούρα, άλλη παιδεία, άλλη γενιά. Απαιτούνται, εν ολίγοις, άλλοι Έλληνες...

 

  

 

Μακάριοι τω πνεύματι...

Είναι ο Μ. Λαζαρίδης ένα μεμονωμένο πολιτικό φαινόμενο; Μια κακιά στιγμή τής κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας με μια παραίτηση του οποίου θα καθαρίσει ο τόπος και θα είμαστε όλοι μια χαρά; Ποιος μπορεί να το πιστέψει; Ούτε είναι μόνο θέμα πως το ψάρι βρομάει από το κεφάλι. Όχι πως δεν βρομάει αλλά είναι μολυσμένη η θάλασσα, οι δημοκρατικοί μας θεσμοί δηλαδή που δίνουν τη δυνατότητα σε λαζαρίδηδες να κάνουν πολυετείς πολιτικές καριέρες και η μόνη τους τιμωρία- όταν ποτέ έρχεται- είναι να μην ξαναεκλεγούν βουλευτές...

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί τον κρατά ή τον κρατούσε- οι εξελίξεις τρέχουν- ο Κ. Μητσοτάκης ύστερα από τόση αρνητική δημοσιότητα; 'Ίσως γιατί η συζήτηση για έναν αμφιβόλου νομιμότητας διορισμό στο Δημόσιο πριν 19 χρόνια να είναι απείρως βολικότερη για τον πρωθυπουργό από μια συζήτηση για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις υποκλοπές ή τα Τέμπη. 

Ίσως, πάλι, γιατί κι ο ίδιος είναι κομμάτι μιας σάπιας αριστείας που μετρά την ποιότητά της από πανεπιστημιακά ή "πανεπιστημιακά" χαρτιά κι όχι από τις ικανότητες στο πεδίο τής καθημερινότητας και τη βούληση υπεράσπισης των συμφερόντων τής πλειονότητας. Μιας καθημερινότητας, άλλωστε, που είναι πολύ διαφορετική και πιο λουστραρισμένη από την καθημερινότητα των πολλών...

Όπως κι αν έχει, ο Μακάριος τω πνεύματι είναι μαρίδα και είναι υποτιμητικό για την πολιτική μας ζωή να περιστρέφεται γύρω από αυτή όταν ακριβώς δίπλα σαρώνουν τη θάλασσα οι καρχαρίες. Κατανοώ πως έχουμε ήδη μπει σε μια περισσότερο ή λιγότερο παρατεταμένη προεκλογική περίοδο και με ένα πολιτικό σκηνικό πιο θολό από ποτέ τα τελευταία 50 χρόνια. Αδυνατώ, ωστόσο, να πιστέψω ότι οι σημερινοί πολιτικοί παίκτες δεν θα έχουν μια ημερομηνία λήξης που να ξεπερνά, το πολύ, τα πέντε χρόνια από τώρα. Το παλιό είναι νεκρό και ζέχνει, το νέο δεν έχει ακόμα γεννηθεί... 

 

Πουαρό ή Κλουζό;...

Δεν ξέρω αν ο δεξιός νέος πρωθυπουργός τής Ουγγαρίας αποδειχθεί καλύτερος ή χειρότερος από τον Β. Ορμπάν. Κανείς μας δεν το ξέρει, είτε αυτοί που πανηγυρίζουν είτε εκείνοι που ανησυχούν. Στο κάτω κάτω της γραφής αυτό είναι ένα θέμα που θα έπρεπε να απασχολεί περισσότερο τους Ούγγρους... 

Για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους την Κυριακή κατέρρευσε ένα ημιολοκληρωτικό καθεστώς που έθετε σε αμφισβήτηση το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Για τους Έλληνες ειδικότερα ο δικός τους πρωθυπουργός απώλεσε ένα από τα βασικά του επιχειρήματα αφού ο ορμπανισμός, τις πρακτικές τού οποίου ακολουθούσε πιστά, έχασε τη λαϊκή του υποστήριξη...

Το ότι έπεσε ο Ορμπάν που κυβερνούσε 16 χρόνια δεν σημαίνει αυτόματα πως θα πέσει ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος κυβερνά επτά. Ιδίως όσο η ελλειμματική μας αντιπολίτευση ασχολείται περισσότερο με τα ήσσονα και χάνει τα σημαντικά. 

Την ώρα, για παράδειγμα, που οι μισοί Έλληνες δεν είχαν λεφτά ούτε για να πάνε στα χωριά τους το Πάσχα, ασχολιόταν με το αν ένας υφυπουργός είχε διοριστεί πριν δέκα χρόνια σε μια δημόσια θέση χωρίς να διαθέτει τα τυπικά προσόντα. Δεν είναι αμελητέο αλλά αν οι αντιπολιτευόμενοι πιστεύουν ότι ο Μητσοτάκης θα πέσει με εκείνους να παριστάνουν τους Πουαρό θα αποδειχθούν για μια ακόμα φορά Κλουζό. Εκτός αν κάποιοι πιστεύουν ότι θα έχουν πολιτικό μέλλον μόνο αν μείνουν στα πράγματα ο Κυριάκος ή η ΝΔ γενικότερα...

Φυσικά υπάρχει και η θεωρία τού ώριμου φρούτου. Απλώς ελπίζω να μας πάρει λιγότερα από 16 χρόνια για να απαλλαγούμε από την πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Κι επειδή ζητούμενο για όσους αυτοαποκαλούμαστε προοδευτικοί δεν είναι να αντικαταστήσουμε έναν δεξιό πρωθυπουργό με έναν λιγότερο δεξιό θα ήταν προτιμότερο η προοδευτική τουλάχιστον αντιπολίτευση να ασχολείται πολύ περισσότερο με την καθημερινότητα του πολίτη και πολύ λιγότερο με τη σκανδαλολογία, που αφορά άλλωστε πιο πολύ τη δικαστική εξουσία. Σε διαφορετική περίπτωση θα συνεχίσουμε να βλέπουμε- κι όσοι έχουμε πτυχία κι όσοι δεν έχουμε- τον Μητσοτάκη να σπάει το ένα εκλογικό ρεκόρ μετά το άλλο... 

 

Το έθνος δεν αντέχει άλλο 1922 ή 1974...

Δεν έχω πρόσβαση στον ιατρικό φάκελο του Ντ. Τραμπ. Δεν θα μπορούσα να έχω. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως, σε αντίθεση με τον ΄'Αμλετ, δεν υπάρχει σχέδιο πίσω από την τρέλα τού αυτοαποκαλούμενου "ηγέτη τού ελεύθερου κόσμου". Φαίνεται πως το "πάμε κι όπου βγει" που χαρακτηρίζει την ελληνική δημόσια διοίκηση δεν απέχει και πολύ από τη στρατηγική (sic) του προέδρου των ΗΠΑ. Κι αν χρειαζόμασταν κάποιο επιχείρημα για να πειστούμε περί αυτού μας το έδωσε ο πόλεμος στο Ιράν, για τον οποίο άλλαξε χίλια αφηγήματα για να καταλήξει να διαπραγματεύεται την επιστροφή στην προτεραία κατάσταση, απλώς πάνω στον τάφο τού προηγούμενου αγιατολά...

Θα είναι ο κόσμος μας καλύτερος επειδή θα παραμείνει- ποιος ξέρει για πόσο- το καθεστώς των μουλάδων; Προφανώς κι όχι. Μόνο που ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός- σε συνεργασία ή με την καθοδήγηση του εβραϊκού σιωνισμού- το μόνο που κατάφερε ήταν να συσπειρώσει τον ιρανικό λαό γύρω από την κυβέρνησή του. 

Οι εικόνες με τους Ιρανούς να σχηματίζουν ανθρώπινες αλυσίδες για να προστατεύσουν τις γέφυρές τους αν μη τι άλλο μαρτυρά πως η Δύση έχασε το παιχνίδι τής προπαγάνδας. Αποδεικνύεται, άλλωστε, από την ολοένα κι αυξανόμενη αντίθεση και των Αμερικανών στον πόλεμο...

Σε αυτό το πλαίσιο είναι δυνατό η χώρα μας να μην ασκεί καμία κριτική στα έργα και στα λόγια ενός ανοϊκού παράφρονα; Ποια εθνικά συμφέροντα, αλήθεια, επιτυγχάνονται με αυτόν τον τρόπο και πώς θα διαχειριστούμε μια άλλη κατάσταση πραγμάτων στην απέναντι όχθη τού Ατλαντικού την επόμενη ημέρα;... 

Αν η προτεραιότητα στην επικοινωνία είναι καταστροφική σε οποιονδήποτε άλλο τομέα, στην εξωτερική πολιτική μπορεί να οδηγήσει και σε εθνικό ακρωτηριασμό. Το έθνος δεν αντέχει άλλο 1922 ή 1974...

Ο Μουχίκα δεν είχε τελειώσει το Χάρβαρντ...

Ο πρώην πρόεδρος της Ουρουγουάης Χοσέ Μουχίκα, ο οποίος είχε χαρακτηριστεί ο πιο ταπεινός ηγέτης τού κόσμου, δεν είχε σπουδάσει. Ήταν αγρότης. Κι όμως, κατά την προεδρία του το ποσοστό φτώχειας, ανάμεσα σε άλλα, έπεσε κατά 29%. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει πως κάθε αγρότης μπορεί να γίνει ένας σπουδαίος πρόεδρος. Σημαίνει, όμως, πως δεν χρειάζεται να έχεις τελειώσει το Χάρβαρντ για να γίνεις μεγάλος ηγέτης...

Προφανώς και οι ακαδημαϊκές γνώσεις, είτε αφορούν πανεπιστημιακά πτυχία είτε ξένων γλωσσών είτε άλλες δεξιότητες, συνιστούν πλεονέκτημα στην άσκηση εξουσίας, όπως και σε οποιαδήποτε άλλη επαγγελματική δραστηριότητα. Από μόνες τους, ωστόσο, δεν αρκούν, ιδίως όταν απουσιάζουν η ενσυναίσθηση, η κοινωνική συνείδηση ή η εντιμότητα. Γι' αυτό και είναι αφελής όσο κι επικίνδυνη η γενίκευση πως οι τεχνοκράτες και οι καθηγητάδες θα μας σώσουν από τους πονηρούς πολιτευτές. Ουδείς μας εγγυάται πως δεν θα αποδειχθούν κι εκείνοι το ίδιο...

Κανείς δεν είναι εκ των προτέρων διεφθαρμένος ή αποδεδειγμένα άριστος. Όπως λέμε στο ποδόσφαιρο πως δεν παίζουν μπάλα τα συμβόλαια έτσι και στην πολιτική δεν σκοράρουν απαραιτήτως τα καλύτερα βιογραφικά. Κι ο Κ. Μητσοτάκης έχει κάνει καλές σπουδές και γνωρίζει αρκετές ξένες γλώσσες, έτσι δεν είναι;... 

Στην πράξη κρίνονται άπαντες κι ακόμα χειρότερο από την αποτυχία τους είναι να θεσμοθετούμε εμπόδια στο να αποδεικνύεται αυτή η ανικανότητά τους. Το τεκμήριο της αθωότητας δεν θα έπρεπε να αφορά μόνο τους κατηγορούμενους αλλά κι όσους επιθυμούν την ενασχόληση με τα κοινά...

  

   

Ασυμβίβαστη δημαγωγία...

Το ασυμβίβαστο υπουργού- βουλευτή που προτείνει ο Κ. Μητσοτάκης για να ξεφύγει επικοινωνιακά από τα αδιέξοδά του δεν είναι πραγματικό ασυμβίβαστο. Αν μπορείς να είσαι, για παράδειγμα, το μισό χρόνο υπουργός και τον άλλο μισό βουλευτής γιατί να μην συνεχίσεις να κάνεις τα ρουσφέτια σου εφόσον έχεις στόχο την επανεκλογή στις επόμενες βουλευτικές εκλογές; Η πρωθυπουργική πρόταση, η οποία μπορεί στην πραγματικότητα να οδηγήσει στην εκλογή 600 βουλευτών, οι μισοί και πλέον εκ των οποίων θα εναλλάσσονται σαν να ήταν παίκτες ομάδας μπάσκετ, πέρα από τα συνταγματικά ζητήματα που δημιουργεί είναι προορισμένη να καταλήξει, αν ποτέ εφαρμοστεί, σε επιθεωρησιακό σκετς...

Είναι, όμως, λύση κι ένα πραγματικό ασυμβίβαστο, σύμφωνα με το οποίο η επόμενη κυβέρνηση δεν θα αποτελείται από βουλευτές, δηλαδή από κανέναν εκλεγμένο με την ψήφο τού ελληνικού λαού, παρά μόνο από τεχνοκράτες; Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" μπορεί να μας οδηγήσει μακριά ή είναι, στην πραγματικότητα, μια ακόμα μορφή λαϊκισμού; Τείνω να καταλήξω στο δεύτερο- είμαι ανοιχτός, πάντως, να ακούσω κι άλλα επιχειρήματα αρκεί να μην έχουν το πολιτικό "βάθος" τού "όλοι οι βουλευτές είναι λαμόγια"- γιατί δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πώς μπορεί να είναι η λιγότερη δημοκρατία η πρέπουσα απάντηση στη διαφθορά...

Πόσο αδιάφθορος μπορεί να είναι ένας υπουργός που δεν λογοδοτεί σε κανέναν άλλον παρά μόνο στον πρωθυπουργό; Και πόσο λιγότερο αλαζόνας είναι δυνατό να γίνει ένας πρωθυπουργός ο οποίος θα διορίζει υπουργικό συμβούλιο όπως κάποτε οι βασιλιάδες την αυλή τους;... 

Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί, φυσικά, πως μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που δεν θα περιμένει να υπουργοποιηθεί θα είναι και πιο αυστηρή στα νομοθετήματα που φέρνει στη Βουλή η κυβέρνηση. Στο τέλος, όμως, της ημέρας ο πρόεδρος- πρωθυπουργός θα είναι αυτός που θα φτιάχνει τα ψηφοδέλτια και θα είναι σε θέση να τιμωρεί τους όποιους αντιφρονούντες. Αν με ρωτάτε συνεπώς, μάλλον έχετε πολλή δουλειά να κάνετε ακόμα για να με πείσετε πως όλα αυτά δεν είναι ένα ακόμα δημαγωγικό παιχνιδάκι... 

  

 

Μισούμε την Ευρώπη, λατρεύουμε τα λεφτά της...

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Το ότι έχουμε μάθει τα πάντα για όσα συνέβησαν με τις κοινοτικές επιδοτήσεις την τελευταία πενταετία δεν σημαίνει πως στις προηγούμενες δεν υπήρχαν εγκληματικά κυκλώματα με πολιτική κάλυψη. Όποιος το πιστεύει αυτό αγνοεί δολίως ή αφελώς 200 χρόνια νεοελληνικού κράτους. Το ότι έχουμε μάθει τα πάντα συμβαίνει γιατί ο θεσμός τού Ευρωπαίου Εισαγγελέα είναι νεοφυής. Μόνο που αυτό το επιχείρημα μπορούμε να το χρησιμοποιούμε όλοι εκτός από εκείνους που κυβερνούν τα τελευταία επτά χρόνια...

Φυσικά και υφίστανται διαχρονικές παθογένειες, βεβαίως και δεν αρκούν ούτε επτά έτη για να τις εξαλείψεις. Αρκεί, ωστόσο, μία και μόνο στιγμή για να αναλάβεις την πολιτική βούληση για να τις διορθώσεις. Προφανώς και η διαφθορά δεν μπορεί να εξαλειφθεί εντελώς, ιδίως ανάμεσα σε εκείνους που ασκούν επί χρόνια εξουσία, ωστόσο εν προκειμένω η μόνη προσπάθεια που καταβάλλεται την τελευταία επταετία- κι όχι μόνο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ- δεν είναι η διόρθωση αλλά η συγκάλυψη...

Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστεί αυτή την ασθενική πολιτικά και νεοφιλελεύθερη οικονομικά ΕΕ. Αν, όμως, αφαιρούνταν αύριο από την ελληνική οικονομία όλα τα Κοινοτικά κονδύλια να είστε σίγουροι ότι οι πρώτοι που θα διαμαρτύρονταν θα ήταν εκείνοι που ρητορεύουν συνεχώς κατά τού Δημοσίου αλλά σιτίζονται επί δεκαετίες από αυτό, καθώς και το ΚΚΕ που χρησιμοποιεί ως άλλοθι τον αντικομμουνισμό με την ίδια συχνότητα που επικαλείται το κράτος τού Ισραήλ τον αντισημιτισμό. Χωρίς το ρουσφέτι, άλλωστε, τον κοτζαμπασισμό, τον πελατειασμό, το συντεχνιασμό και το μικροκομματισμό το μόνο που θα απέμενε από το πολιτικό μας σύστημα θα ήταν ένα Κοινοβούλιο χωρίς βουλευτές...

 

 

Ποιο είναι το μοναδικό παράθυρο ευκαιρίας...

Η χώρα εισέρχεται σε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας, παρατεταμένης ή όχι θα φανεί. Ο μόνος τρόπος για να μην συμβεί αυτό είναι να μην γίνουν εκλογές και η αυτοδύναμη όσο και διεφθαρμένη κυβέρνηση Μητσοτάκη να μείνει στη θέση της επ' αόριστον, μόνο που κάτι τέτοιο δεν μπορεί (;) να το κάνει ούτε καν αυτός ο πρωθυπουργός. Έτσι κι αλλιώς από τις προσεχείς κάλπες δεν πρόκειται να προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση, αν αυτό θεωρείται σταθερότητα σύμφωνα με τα πολιτικά εγχειρίδια. 

Είτε, συνεπώς, θα πηγαίνουμε σε εκλογές μέχρι να ξαναβγεί αυτοδύναμος ο Μητσοτάκης- δεν το λες και σταθερότητα- είτε θα προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας αόριστης διάρκειας. Μονά ζυγά, δηλαδή, αστάθεια...

Με ποιον θα κυβερνήσει η ΝΔ- ακόμα κι αν δεν είναι ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός- αν υποθέσουμε πως θα είναι πρώτο κόμμα; Το ΠΑΣΟΚ της έριξε χυλόπιτα, τουλάχιστον συνεδριακά. Της μένουν οι ακροδεξιοί τής Ελληνικής Λύσης, της Αφρ. Λατινοπούλου ή και του Αντ. Σαμαρά από τα κόμματα που έχουν κάποιες ελπίδες εισόδου στο Κοινοβούλιο. Ακόμα, όμως, κι αν συγκροτηθεί μία τέτοια κυβέρνηση- κουρελού πόσο μπορεί να κρατήσει; Όχι πολύ, γι' αυτό κι αρκετοί εκτιμούν πως το πολιτικό τοπίο δεν θα σταθεροποιηθεί ούτε και μετά τη συγκρότηση της επόμενης κυβέρνησης...

Αν η ΝΔ είναι πρώτο κόμμα οι προοδευτικοί πολίτες δεν θα βγάλουμε τα μαύρα από πάνω μας αφού είναι σχεδόν αδύνατο να συγκροτηθεί κυβέρνηση μειοψηφίας. Κάποιο παράθυρο ευκαιρίας μπορεί να ανοιχτεί μόνο αν είναι πρώτο είτε το κόμμα Καρυστιανού είτε το ΠΑΣΟΚ, αναφερόμενος στα δύο κόμματα που έχουν τις περισσότερες σχετικές πιθανότητες, και μαζί τους στοιχηθούν το κόμμα Τσίπρα, η Πλεύση Ελευθερίας και το ΜέΡΑ 25 συγκροτώντας μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού για την κάθαρση με πρωθυπουργό τον επικεφαλής τού πρώτου κόμματος. Δεν βλέπω, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, κάποια ρεαλιστικότερη πρόταση που να μπορεί να δώσει πίσω το χαμόγελο στον προοδευτικό κόσμο... 

  

Βουλευτές της αντιπολίτευσης ζητούν εκλογές για να λυτρωθούν...

Η νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο δημόσιος εκβιασμός τού Τ. Ντίλιαν για τις υποκλοπές αλλά και η παγκόσμια αβεβαιότητα για το πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και πότε θα απαλλαγούμε από το διογκούμενο κύμα ακρίβειας σχετίζονται απολύτως όχι μόνο με το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών αλλά ακόμα και με το ποιος θα τις κερδίσει. Το πιο κρίσιμο ερώτημα είναι με ποιο βασικό κριτήριο θα επιλέξουν κόμματα οι ψηφοφόροι, με αυτό της κυβερνησιμότητας ή της αντισυστημικότητας; Κοντολογίς, θα ψηφίσουν με το νου ή με την καρδιά; Από την απάντηση που θα δώσουν κρέμονται όλοι...

Η ΝΔ αλλά και το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα (με όσους απορροφήσει από ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και Νέα Αριστερά) στηρίζονται στο συστημικό παιχνίδι, στο ότι στο τέλος οι πολίτες θα κινηθούν θεσμικά και θα επιλέξουν ανάμεσά τους, έστω και στη λογική τού μη χείρον βέλτιστον. Κι αν για το κυβερνών κόμμα η επίκληση της σταθερότητας σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον μοιάζει με μονόδρομο για να καλύψει σκάνδαλα κι ανικανότητα ούτε για τον Ν. Ανδρουλάκη είναι διαφορετικά τα δεδομένα. Στο πρόσφατο συνέδριο, άλλωστε, του ΠΑΣΟΚ δήλωσε ξεκάθαρα πως το κόμμα του δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας...

Έχει, επίσης, μεγάλο ενδιαφέρον το πόσοι βουλευτές τής αντιπολίτευσης απαιτούν πρόωρες εκλογές με αφορμή τα σκάνδαλα. Δεν το κάνουν μόνο γιατί επιθυμούν και ζητούν κάθαρση αλλά και γιατί θα είναι και για τους ίδιους μια λύτρωση, ειδικά γι' αυτούς που αισθάνονται παγιδευμένοι σε σχηματισμούς που έχουν καταντήσει μορφώματα εξαιτίας των ανεπαρκών ηγεσιών τους οι οποίες είναι εθελούσια απομονωμένες από την κοινωνική πραγματικότητα. Έτσι κι αλλιώς τα πραγματικά σπουδαία θα ακολουθήσουν τις πρώτες εκλογές και δεν θα προηγηθούν αυτών... 

 

Για να αλλάξουμε κυβέρνηση πρέπει να αλλάξουμε λαό...

"Δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για να δώσουμε περισσότερα λεφτά στους πολίτες", μας λέει ο αρχιδελφίνος Πιερρακάκης και μεσάζοντας για το Predator. Παραδόξως, ωστόσο, λεφτά υπάρχουν για να πληρώσουμε πρόωρα επτά δισ. ευρώ μνημονιακών χρεών χωρίς κανείς να μας το ζητήσει, τουλάχιστον δημοσίως, και με υψηλότερο επιτόκιο. Την ίδια ώρα, δεν μπαίνει κανένα πλαφόν στην πηγή τού κακού- στα διυλιστήρια Λάτση- Βαρδινογιάννη-, ενώ το κράτος θα έχει επιπλέον υπερέσοδα αφού ο προϋπολογισμός τού 2026 είχε συνταχθεί με την τιμή τού βαρελιού πετρελαίου στο μισό από αυτή που πωλείται σήμερα...

Μπορεί να έχουμε την χαμηλότερη αγοραστική δύναμη στην ΕΕ αλλά η κυβέρνηση μας παίρνει χρήματα από τη μία τσέπη για να μας δώσει πολύ λιγότερα στην άλλη με τη μορφή fuel pass, δηλαδή ενός φιλοδωρήματος 60 ευρώ το οποίο γίνεται 50 αν δεν βγάλεις προπληρωμένη κάρτα. Μας κυβερνούν αλχημιστές και το γράφω κομψά. Αν ήθελα να γίνω ακριβέστερος θα έγραφα πως μας κυβερνούν απατεώνες τους οποίους ανεχόμαστε να μας πουλάνε σταθερότητα και κυβερνησιμότητα...

Κάποιοι πιστεύουν ότι η δίκη των Τεμπών, οι νέες αποκαλύψεις για τις υποκλοπές ή η νέα δικογραφία για ΟΠΕΚΕΠΕ θα γκρεμίσουν τον Κ. Μητσοτάκη. Λες και το 2023 όσοι τον ψήφισαν το έκαναν γιατί τον θεωρούσαν αδιάφθορο... 

Άλλοι, μάλιστα, είναι τόσο αφελείς ώστε να βασίζουν το comeback τους στην ψευδαίσθηση μιας δικαίωσης που τους έχει προσπεράσει γιατί είναι και οι ίδιοι φθαρμένοι και ξεπερασμένοι. Η χώρα έχει ανάγκη από ένα νέο πολιτικό προσωπικό αλλά για να το βρει θα έπρεπε πρώτα να αλλάξει και το εκλογικό σώμα των βολεμένων, των ψοφοδεών και των λούμπεν μεσσιανιστών. Δύσκολες εξισώσεις και μάλλον άλυτες όσο οι καλύτεροι ανάμεσά μας ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους κι απέχουν από τις κάλπες ή έχουν φύγει στο εξωτερικό δίχως εισιτήριο επιστροφής...   

  

    

Η γάτα πρέπει να κυνηγά το σωστό ποντίκι...

Αρκετές αμερικανικές πόλεις σείστηκαν πριν μερικές ημέρες από διαδηλωτές που φώναζαν "No Kings". Προφανώς αναφέρονταν στον Ντ. Τραμπ κι όχι στον Κ. Μητσοτάκη και τους λοιπούς Έλληνες αρχηγίσκους αλλά η κραυγή τους βγάζει νόημα και στην Ψωροκώσταινα. Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε κατά την περίοδο που ακολούθησε το πολιτειακό δημοψήφισμα του 1974. 

Γιατί σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι τόσο φανερή η ανεπάρκεια των μετριοτήτων να ορίσουν τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειονότητας. Είτε γιατί δεν το μπορούν είτε γιατί δεν το θέλουν είτε και για τα δύο...

Στη χώρα μας πληρώνουμε και το τίμημα να θεωρούμε τα πρόσωπα ανώτερα από τους θεσμούς μέσα στους οποίους λειτουργούν. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την αντίθεση ανάμεσα στο έλλειμμα θεσμικής λογοδοσίας αυτής της κυβέρνησης και στην εκλογική της απήχηση. 

Μπορεί να μην συνδέονται άμεσα αλλά μοιάζει σαν κάθε σκάνδαλο που ξεσπά να προσθέτει πόντους σταθερότητας στον Κ. Μητσοτάκη παρά να τον αποδυναμώνει. Κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στην ανικανότητα της αντιπολίτευσης ή στον ισχυρό κυβερνητικό προπαγανδιστικό μηχανισμό αλλά και στο μιθριδατισμό μας. Καταπίνουμε σταγόνα σταγόνα το δηλητήριο χωρίς να εναποθέτουμε καμία ελπίδα στην προστασία των θεσμών παρά μόνο στο λαϊκισμό δημεγερτών αμφίβολης αξιοπιστίας και δυναμικής...

Τα τελευταία 52 χρόνια πολλά έχουν αλλάξει. Αυτό που έχει μείνει όμως ίδιο, έστω και υπό διαφορετικές συνθήκες, είναι η απαίτηση για δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, εθνική απελευθέρωση κι ανεξαρτησία. Συνθήματα που γεννήθηκαν από την Αριστερά και τα οποία οικειοποιήθηκε ο ανδρεοπαπανδρεϊκός ποπουλισμός. 

Αυτά τα συνθήματα εμπεριέχουν ιδέες, προτάσεις και, κυρίως, αγώνες τα οποία σήμερα απαξιώνονται από τους άκαπνους των ουζομεζέδων και φυσικά δεν στερούνται πολιτικού προσανατολισμού. Καλό, επομένως, το παραμύθι για την άσπρη ή τη μαύρη γάτα αρκεί να πιάνει το ποντίκι αλλά για να ορίσουμε ποιο είναι το τρωκτικό η απόφαση λαμβάνεται με βάση ιδεολογικά κριτήρια. Άλλα ποντίκια, για παράδειγμα, βλέπει ο Μητσοτάκης άλλα (θα έπρεπε να) βλέπει η Αριστερά... 

Με τα λεμόνια λεμονάδα μπορείς να φτιάξεις...

"Ωραία, ας συμφωνήσουμε μαζί σου ότι είναι όλοι ελαττωματικοί στην αντιπολίτευση. Και τι θα κάνουμε; Θα δώσουμε μια ακόμα τετραετία στον Κ. Μητσοτάκη"; Αυτή η παρατήρηση είναι κάτι παραπάνω από εύλογη, αλλά δεν είμαι υποχρεωμένος να κλείνω τα μάτια στα κακώς κείμενα μόνο και μόνο για να μην θεωρηθεί πως προμοτάρω, έστω εμμέσως, τον πιο φαύλο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης. Ούτε είμαι στέλεχος κάποιου κόμματος για να υποχρεούμαι να απολογούμαι για τις αδυναμίες του. Στο κάτω κάτω, όταν έρθει η ώρα τής κάλπης θα είμαστε ουκ ολίγοι εκείνοι που θα κλείσουμε τη μύτη μας και θα ψηφίσουμε όποιο κόμμα θεωρούμε πως ίσως βλέπει λίγο καλύτερα ανάμεσα στους τυφλούς...

Θα μου πείτε επίσης πως έτσι κι αλλιώς ετοιμάζονται νέα κόμματα κι ενδεχομένως να εμφανιστούν κι άλλα που τώρα δεν περιμένουμε. Άλλωστε η φύση και η πολιτική απεχθάνονται τα κενά. Φοβάμαι, όμως, πως εστιάζουμε στο δέντρο- στην αναζήτηση, δηλαδή, μεσσιών που είναι αναπόφευκτο να μας απογοητεύσουν γιατί είναι κι εκείνοι άνθρωποι- κι όχι στην ανάληψη συλλογικών πρωτοβουλιών που δεν θα βασίζονται στην αυθεντία τού ηγέτη αλλά στη συμμετοχή και στην ανάληψη της ατομικής μας ευθύνης απέναντι στο συλλογικό. Ουτοπικό; Μπορεί, αλλά ούτε η πείρα των περισσότερο ή λιγότερο χαρισματικών ηγετών μάς έχει βγει σε καλό...

Έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα που θα προκύψει από τις πρώτες τουλάχιστον εκλογές θα είναι μάλλον τέτοιο που οι κάλπες τού Μαΐου του 2012 θα μοιάζουν με μετασεισμική δόνηση μπροστά του. Το παλιό είναι ολοφάνερο πως έχει πεθάνει αλλά το νέο δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί και για να συμβεί αυτό θα πρέπει πολλοί εγωισμοί να υποχωρήσουν και πολλά παθήματα να γίνουν μαθήματα. Μέχρι τότε παλεύουμε με ό,τι έχουμε. Όταν η ζωή σού δίνει λεμόνια, άλλωστε, φτιάχνεις λεμονάδα... 

 

Αυτοκαταστροφικό για το ΠΑΣΟΚ να αποκλείσει Μητσοτάκη...

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να δηλώσει ρητά κι απερίφραστα ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη ΝΔ. Θα είναι αυτοκαταστροφικό κι όχι γιατί είναι πιθανό να εκβιάζεται ο πρόεδρός του ή γιατί κορυφαία στελέχη του λειτουργούν ως πέμπτη φάλαγγα Μητσοτάκη. Θα είναι αυτοκαταστροφικό γιατί η Χαριλάου Τρικούπη είναι το λιμάνι τής παρηγοριάς για τους απογοητευμένους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους τής ΝΔ οι οποίοι το τελευταίο που θέλουν είναι ένα κόμμα που γλυκοκοιτάζει προς τον τοξικό ΣΥΡΙΖΑ και τα αποκόμματά του. Αν τυχόν το συνέδριο αποφασίσει το άνοιγμα προς Τσίπρα- Φάμελλο- Χαρίτση και λοιπούς τελειωμένους η αυτοδυναμία Μητσοτάκη θα μοιάζει ακόμα πιο βέβαιη...

Δεν ξέρω αν η Αν. Διαμαντοπούλου έχει κάνει κάποια συμφωνία με τον Κ. Μητσοτάκη. Πιθανόν ναι, ίσως κι όχι. Το βέβαιο είναι ότι ο Χ. Δούκας κάνει ντιλ με τον Τσίπρα, δίνοντάς του υποσχέσεις πως θα του φέρει στο νέο κόμμα και το ΠΑΣΟΚ. Το αν μπορεί να το κάνει ο, στα χαρτιά, δήμαρχος Αθηναίων είναι άλλη κουβέντα. Όπως και για το αν αυτοί οι δύο σπουδαρχίδηδες θα μπορούσαν να καταλήξουν σε μια συμφωνία κυρίων για το ποιος θα είναι ο αρχηγός και ποιος ο υπαρχηγός...

Όπως κι αν έχει, το ΠΑΣΟΚ θα κατεβεί στις επόμενες εκλογές με πρόεδρο τον Ν. Ανδρουλάκη, κάτι στο οποίο συμφωνούν κι όλοι οι δελφίνοι του. Ας μην προτρέχουμε, ωστόσο, για το μετεκλογικό σκηνικό γιατί δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα προκύψει ένα αποτέλεσμα που θα δίνει ως πιθανότερο ενδεχόμενο μια συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ. Είναι πιθανό να υπάρξουν και δεύτερες εκλογές, είναι επίσης πιθανό να προκύψουν κι άλλοι κυβερνητικοί εταίροι για τον Μητσοτάκη. Κάποιοι προσπαθούν να το κρύψουν αλλά η χαρά δεν τους αφήνει...

 

 

Τι μας φταίνε οι παρελάσεις;...

Οι άνθρωποι παρελαύνουν πολύ πριν γεννηθεί ο φασισμός. Τα θεάματα είναι στη φύση μας όπως και η ανάγκη μας για άρτο. Σκεφτείτε πόσο βαρετή θα ήταν η ζωή μας αν δεν είχαμε εθνικές, θρησκευτικές ή και πολιτικές γιορτές... 

Κι αν προφανώς στις παρελάσεις των εθνικών εορτών ακούγονται υπερβολές, δεν νομίζω πως τις υπόλοιπες ημέρες τις αποφεύγουμε. Ας χαιρόμαστε τουλάχιστον πως στις 25 Μαρτίου και στις 28 Οκτωβρίου υπάρχει λόγος για να είμαστε εθνικά υπερήφανοι...

Ούτε, φυσικά, γινόμαστε εθνικιστές γιατί συμμετέχουμε σε μια γιορτή στην οποία αποθεώνουμε την Ελλάδα. Την ίδια Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της με μεγαλύτερη βουλιμία από τον Κρόνο. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει εκτός αν απαγορεύσουμε την έξοδο από τη χώρα στα πιο προικισμένα παιδιά της και τα αναγκάσουμε να διαπρέψουν στην ημεδαπή κόντρα στο νεποτισμό, στην αναξιοκρατία και στον ωχαδερφισμό. Μέχρι, ωστόσο, να συμβεί κάτι τέτοιο μπορούμε να υπερηφανευόμαστε πως στέλνουμε ανά την υφήλιο τους καλύτερους εκπροσώπους μας και κρατάμε στην Ψωροκώσταινα, με πολλές εξαιρέσεις βεβαίως, μετριότητες, χρυσές και μη...

Όπως κι αν έχει, δεν είναι η πρώτη φορά σε αυτόν τον τόπο όπου ο εθνικισμός εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες. Η μεταπολεμική Ελλάδα χτίστηκε πάνω στην εθνικοφροσύνη. Ούτε ο Θ. Πλεύρης είναι ο πρώτος πολιτικός ο οποίος χτίζει καριέρα πάνω στην πατριδοκαπηλία και στη μισαλλοδοξία. 

Είναι, όμως, τραγικό το ότι την εποχή όπου η τεχνητή νοημοσύνη μάς βοηθά να κάνουμε σχεδόν τα πάντα κυριαρχεί παραλλήλως ο τραμπισμός, όπου το προφανέστερο ψέμα πλασάρεται επιτυχημένα ως η πιο ατράνταχτη αλήθεια. Σε ένα τέτοιο τοπίο το να φοράνε τα παιδιά μας τα ίδια ρούχα και να συντονίζονται στο ίδιο βήμα πάνω σε έναν εθνικοπατριωτικό θούριο συνιστά μια πολύ πιο αφελή μορφή εθνικισμού σε σχέση με τον new age γκεμπελισμό...   

  

  

Προπαγάνδα που κερδίζει δεν αλλάζει...

Λένε πως ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει αλλά αυτό μπορεί να ισχύει και με τις προεκλογικές στρατηγικές. Ένας από τους σοβαρότερους λόγους για τους οποίους ο Κ. Μητσοτάκης σάρωσε το 2023 ήταν και τα δισ. ευρώ που μοίρασε σε στοχευμένες κοινωνικές ομάδες από τα λεφτά τής ΕΕ για την πανδημία. Όταν λαμβάνεις χρήματα χωρίς να τα έχεις δουλέψει είναι λογικό να αισθάνεσαι υπόχρεος στον δωρητή σου και να του χαρίζεις την ψήφο σου. Ειδικά όταν βολεύεσαι στο ρόλο τού πελάτη κι όχι του πολίτη...

Το ίδιο ετοιμάζεται να κάνει ο πρωθυπουργός και σήμερα, ξεκινώντας από το fuel pass. Αντί να μειώσει Ειδικό Φόρο Καυσίμων και ΦΠΑ, όπως συμβαίνει σε άλλα κράτη- μέλη τής Ένωσης, αντί να βάλει πλαφόν στον τζίρο των διυλιστηρίων, δηλαδή στις οικογένειες Βαρδινογιάννη και Λάτση, κι αντί να κυνηγήσει την αισχροκέρδεια μοιράζει ένα επίδομα το οποίο είναι το μισό από τα μηνιαία κρατικά έσοδα από τον ειδικό φόρο. Φυσικά ό,τι εξοικονομούμε καλό είναι, μόνο που αν δεν θέλουμε να πεινάσουμε ξανά είναι προτιμότερο να μάθουμε να ψαρεύουμε από το να μας δίνουν τα λέπια τού ψαριού και να αισθανόμαστε ευγνώμονες για τη γενναιοδωρία τους. Ιδίως σε πολεμικούς καιρούς, άλλωστε, τα επιδόματα είναι τα καλύτερα ναρκωτικά συνειδήσεων...

Η κυβέρνηση έχει εξασφαλίσει ένα πολύ γερό κομπόδεμα από τα ματωμένα υπερπλεονάσματα, το οποίο φυσικά και θα το εργαλειοποιήσει μέχρι τις κάλπες. Δεν έχει καμία σημασία αν από τη μία τσέπη μάς παίρνει δέκα. Αρκεί από την άλλη να μας βάζει δύο. Καμία αλήθεια δεν μπορεί να νικήσει ένα πολύ καλό επικοινωνιακό αμπαλάζ τής Ομάδας Αλήθειας και κανένα ψέμα δεν είναι ικανό να μην εκστομιστεί από τους κατ' επάγγελμα υπηρέτες του...

 

Το μεγάλο ανέκδοτο Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ κι αποκομμάτων του που φέρνει δάκρυα στα μάτια...

Όταν ο Αλ. Τσίπρας κι ο ΣΥΡΙΖΑ σκαρφάλωναν μετεωρικά στην πολιτική ζωή τής χώρας το μεγάλο τους πλεονέκτημα δεν ήταν η πείρα και οι γνώσεις για το πώς κυβερνάται ένα κράτος. Αντιθέτως, ήταν το μεγάλο τους μειονέκτημα αφού η ανανεωτική Αριστερά δεν είχε βρεθεί ποτέ στο παρελθόν σε θέση να διεκδικήσει την εξουσία, με όρους τουλάχιστον ηγέτιδας δύναμης γιατί ζήσαμε και την κυβέρνηση Τζαννετάκη το 1989 και την οικουμενική που ακολούθησε. Το μεγάλο πλεονέκτημα Τσίπρα- ΣΥΡΙΖΑ ήταν το αποκαλούμενο ηθικό: δεν είχαν κυβερνήσει, δεν είχαν κλέψει, δεν είχαν χρεοκοπήσει την Ελλάδα, σε αντίθεση με τον πάλαι ποτέ δικομματισμό ΠΑΣΟΚ- ΝΔ...

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έκλεψε. Μπορεί να μην τόλμησε να αλλάξει την Ελλάδα αλλά δεν έβαλε χέρι στο δημόσιο ταμείο, έστω κι αυτό το ασθενικό που παρέλαβε. Αν είχε κλέψει, άλλωστε, είναι σίγουρο ότι η εκδικητική κυβέρνηση Μητσοτάκη θα είχε στείλει τον Αλέξη στο ειδικό δικαστήριο ή κάποιον από τους υπουργούς του γι' αυτό το λόγο αντί να ψάχνει ψύλλους στα άχυρα για να βρει κάτι να κατηγορήσει, όπως συνέβη με τον Ν. Παππά... 

Ο Αλ. Τσίπρας, όμως, κι ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν απωλέσει εδώ και πολύ καιρό το ηθικό τους πλεονέκτημα, το οποίο δεν σχετίζεται μόνο με τη ρεμούλα αλλά και με την τήρηση των δημοκρατικών κανόνων. Αν δεν τους τηρείς στο κόμμα σου, εξάλλου, πώς να σε εμπιστευτεί κάποιος πως θα τους τηρήσεις διοικώντας τη χώρα;...

Όσα συμβαίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ, στα αποκόμματά του και στο υπό ίδρυση κόμμα Τσίπρα είναι ένα τεράστιο ανέκδοτο με το οποίο, ωστόσο, κλαίνε όσοι πίστεψαν στην πρώτη φορά Αριστερά και στους επιγόνους της. Πολιτικοί νάρκισσοι που μπερδεύουν τη σκιά τους με το μπόι τους κι εκπροσωπούν τον εαυτό τους και μερικές χιλιάδες ακόμα αλλά όχι περισσότερους, κόμματα που βρίσκονται λίγο πάνω ή λίγο κάτω από το 3% ή που δεν ανιχνεύονται καν από τους δημοσκόπους, στελέχη που δεν θα μπορούσαν να διοικήσουν ούτε αυτόματο μηχάνημα πώλησης και μέλη που συνεδριάζουν σε μπαρ και σε ταβέρνες μολονότι θα χωρούσαν και σε ασανσέρ, όλοι αυτοί μαζί είναι ταυτισμένοι με την απόλυτη τοξικότητα. 

Είναι όλοι τους συνυπεύθυνοι- άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο- για το ότι ο Κ. Μητσοτάκης οδεύει προς μια τρίτη τετραετία. Το μετεκλογικό τοπίο θα μας ξεκαθαρίσει αν αυτό έγινε από αμέλεια ή από δόλο, τουλάχιστον από ορισμένους...    

    

Όποιος αφήνει κενό δεν μπορεί να το καλύψει...

"Ο λαός μάς θέλει ενωμένους. Αν ενωθούμε θα νικήσουμε". Αυτό είναι το μότο όσων πιστεύουν ή όσων θέλουν να μας πείσουν ότι πιστεύουν στις ψευδαισθήσεις. Αν ίσχυε, όμως, κάτι τέτοιο γιατί δεν κέρδισαν το 2023, όταν ήταν ενωμένοι; 

Να θυμίσω πως ακόμα κι αν είχαν κατεβεί τότε μαζί ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ πάλι αυτοδύναμος θα έβγαινε ο Κ. Μητσοτάκης. Αλλού, επομένως, εντοπίζεται το πρόβλημα και το ότι η λύση του θα έρθει από τους Μανωλιούς που απλώς έβαλαν αλλιώς τα ρούχα τους, έχουν αλλάξει κι ωριμάσει μάλλον είναι επιχείρημα που απευθύνεται σε λωτοφάγους...

Αν το πρόβλημα, για παράδειγμα, του Αλ. Τσίπρα ήταν ο Ευκλ. Τσακαλώτος και οι άλλες τάσεις τότε γιατί τους έκανε όλα τα χατίρια; Και γιατί να πιστέψουμε ότι ένας ακραίος ισορροπιστής όπως ο ίδιος, που κράτησε μάλιστα δίπλα του τους περισσότερους από όσους τον χαντάκωσαν, έχει καταλάβει τα λάθη του κι αυτά θα αποφευχθούν μόνο και μόνο γιατί δεν θα κάνει κόμμα λενινιστικού τύπου αλλά ψηφοδέλτιο με 450 υποψήφιους κι ένα πρόγραμμα το οποίο θα έχουν εγκρίνει όλοι οι χορηγοί του; Ο χαρακτήρας είναι μοίρα κι εν προκειμένω τραγική...

Η μεγαλύτερη ευθύνη για το ότι η προοδευτική παράταξη πηγαίνει με το κεφάλι σκυφτό για καρπαζιά και στις επόμενες εκλογές ανήκει στον Τσίπρα. Την ανάγκασε να απολογείται ακόμα και για αντιδημοκρατικές συμπεριφορές στο βαθύ κράτος τής δεξιάς που από τον χαφιέ τής γειτονιάς πέρασε στο Predator με την ίδια ευκολία που ο Αλέξης πέταξε το αμπέχονο για να βάλει το tailor made κοστουμάκι... 

Αλίμονο, όμως, ουδείς από όσους συναποτελούν σήμερα την προοδευτική παράταξη δεν είναι άμοιρος ευθυνών για το κατάντημά της, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο. Γι' αυτό και κανείς τους δεν είναι κατάλληλος για να ηγηθεί. Η φύση, πάντως, απεχθάνεται τα κενά κι αυτά κάποια στιγμή θα καλυφθούν. Όχι, πάντως, από εκείνους που έχουν ήδη αποτύχει να τα καλύψουν... 

  

 

Ο Αδόλφος ζει και φοράει κιπά...

Ο Ντ. Τραμπ όπου σταθεί κι όπου βρεθεί μάς δηλώνει σε κάθε τόνο πως οι ΗΠΑ είναι το ισχυρότερο κράτος τού κόσμου. Στην πραγματικότητα είναι τόσο ισχυρό ώστε έχει συρθεί σε έναν πόλεμο που δεν εξυπηρετεί κανένα από τα εθνικά της συμφέροντα παρά μόνο του Ισραήλ. Όσο περνούν, άλλωστε, οι ημέρες και οι εβδομάδες γίνεται ολοένα και σαφέστερο ότι η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν ήταν τόσο επείγουσα γεωστρατηγική ανάγκη για την Ουάσιγκτον όσο και μια στρατιωτική εισβολή στην Ελβετία...

Καμία σύγκρουση δεν είναι ανεπίλυτη, καμία διμερής διαφορά δεν είναι γόρδιος δεσμός που δεν λύνεται όταν υπάρχει η πολιτική βούληση. Αν, για παράδειγμα, η στάση τής Δύσης δεν ήταν τόσο απροκάλυπτα όσο κι ενοχικά φιλοσιωνιστική ύστερα από το Ολοκαύτωμα θα είχαμε εδώ και πολλά χρόνια και κράτος τού Ισραήλ και κράτος τής Παλαιστίνης με σύνορα κι εδάφη που θα βασίζονταν σε δίκαιη μοιρασιά κι όχι με βάση το νόμο τού ισχυρού. Το ότι αυτό μοιάζει ακόμα με όνειρο δεν είναι γραμμένο στις πλάκες τού Μωυσή αλλά βασίζεται σε ανθρώπινες πολιτικές αποφάσεις...

Το μίσος είναι ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα, χρειάζεται χρόνο για να αναπτυχθεί και η αδικία λειτουργεί σαν λίπασμα. Όσο κι αν κάποιοι οπαδοί τού Ισραήλ, παλαιότεροι αλλά κι όψιμοι, θέλουν να το πιστέψουμε, το παλαιστινιακό δεν ξεκίνησε με την κτηνωδία τής Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Είχαν προηγηθεί δεκαετίες εκτοπισμού, γκετοποίησης, υποβιβασμού τής ζωής ενός Παλαιστίνιου στο επίπεδο ενός ζώου από τον ίδιο λαό που υπέστη ακριβώς το ίδιο από τη ναζιστική βιομηχανοποίηση της γενοκτονίας...

Το ζητούμενο, ωστόσο, σήμερα δεν είναι τόσο η επίρριψη ιστορικών ευθυνών όσο η εύρεση μιας βιώσιμης λύσης. Όσο, όμως, γενιές Ισραηλινών μεγαλώνουν διδασκόμενες το μίσος και γενιές Παλαιστινίων βιώνουν τις συνέπειές του η βία και η κτηνωδία θα αναπαράγονται σαν φυσικό φαινόμενο. Όταν, πάντως, τον κόσμο κυβερνούν Τραμπ, Νετανιάχου κι αγιατολάδες μάλλον ζητάω τον ουρανό με τα άστρα...  

 

Πες μου πού θα με βάλεις υποψήφιο να σου πω το κόμμα μου...

Όσο το πολεμικό αδιέξοδο στη Μέση Ανατολή εντείνεται κι ο αντιπολιτευτικός χυλός δεν βρίσκει τον ηγέτη του, αυξάνεται κι ο πειρασμός για τον Κ. Μητσοτάκη να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές. Κι όχι μόνο μία ή και δύο αλλά και τρεις κάλπες είναι διατεθειμένος να στήσει. Όσες, τέλος πάντων, χρειαστούν μέχρι να βγει αυτοδύναμος αφού δεν θέλει να μπλέξει σε καμία συγκυβέρνηση που μπορεί και να τον αποκλείσει από την πρωθυπουργία ή και να τον στείλει σε ειδικό δικαστήριο...

Σε αυτό το πλαίσιο, το φθινόπωρο μοιάζει με μια πολύ καλή εποχή αφού θα επιτρέψει και στον Μητσοτάκη να ισχυριστεί πως οι κάλπες δεν θα είναι δα και τόσο πρόωρες όταν έτσι κι αλλιώς θα στήνονταν την επόμενη άνοιξη. Αυτά βλέπουν και στην αντιπολίτευση κι έχουν ξεκινήσει οι αποχωρήσεις, οι εγγραφές και οι διαγραφές, ελάχιστες από τις οποίες έχουν ιδεολογικό πρόσημο. Οι περισσότεροι αναζητούν προσωπικό στασίδι για την επόμενη ημέρα, αξιολογούν τα δεδομένα κι επιλέγουν τις συμμαχίες που θεωρούν πως μπορούν να τους δικαιώσουν...

Από όλα αυτά προκύπτει ένα ευλογότατο ερώτημα: πώς είναι δυνατό να βγει κερδισμένη η κοινωνική πλειονότητα από ένα πολιτικό προσωπικό απόλυτη προτεραιότητα του οποίου είναι η πολιτική του επιβίωση; Δεν θα βγει και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο ό,τι προκύψει στην επόμενη Βουλή δεν θα έχει διάρκεια. 

Θα πρόκειται για μια μεσοβασιλεία μέχρι να ταυτιστούν οι κοινωνικές ανάγκες με τους φορείς υλοποίησής τους. Αυτό που λέγαμε, δηλαδή, κάποτε κοινωνικό συμβόλαιο και το οποίο ουσιαστικά δεν εφαρμόστηκε ποτέ...  

  

Το κίνημα "Πληρώνω Ό,τι θέλετε" των πελατών και των οπαδών...

Θυμάστε το κίνημα "Δεν Πληρώνω" που είχε αναπτυχθεί την περίοδο των μνημονίων, κυρίως όσον αφορά τα διόδια αλλά κι όχι μόνο; Λοιδορήθηκε από εκείνους που τρώνε με χρυσά κουτάλια, καθώς κι από αυτούς που από τους άλλους ζητούν παλικαριά αλλά οι ίδιοι έχουν λερωμένα τα βρακιά... 

Σήμερα που πληρώνουμε ορισμένα διόδια σχεδόν πέντε ευρώ- λες και οι εταιρείες διαχείρισης μας μεταφέρουν οι ίδιες πάνω σε μαγικά χαλιά- ή τη βενζίνη κι αρκετά άλλα είδη πρώτης ανάγκης πολύ πιο ακριβά από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες φαίνεται πως είναι όλα καλά γι' αυτό και καθόμαστε στα αβγά μας. Καμία διαμαρτυρία, παρά μόνο αν δούμε μπροστά μας κάποιο μικρόφωνο οπότε ξεσπαθώνουμε και ύστερα πάλι το κεφάλι κάτω...

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καταναλωτικό κίνημα ούτε κοινωνία πολιτών ούτε αξιόπιστος συνδικαλισμός, όπως μαρτυρά και η διαφθορά τού αρχισυνδικαλιστή μας. Πώς να υπάρχουν, όμως, όλα αυτά όταν δεν υπάρχουν πολίτες παρά μόνο πελάτες κι οπαδοί;... 

Στην πολιτική ζωή τού τόπου συμμετέχουν, κατά βάση, εκείνοι που είτε επιδιώκουν οικονομικά οφέλη είτε την κάλυψη ψυχοπαθολογικών τους αναγκών. Μετρημένοι είναι όσοι πράγματι ενδιαφέρονται για το κοινό καλό κι όχι απλώς γι' αυτό των ιδίων, της οικογένειάς τους ή ενός πολύ μικρού κύκλου τού περιβάλλοντός τους...

Με βάση όλα αυτά και πολλά περισσότερα πώς να μην κάνουν πάρτι τα καρτέλ στη χώρα των λωτοφάγων; Και γιατί να μην τα υπηρετεί ένα πολιτικό προσωπικό που του αρκεί να πετάξει μερικά ξεροκόμματα στο πόπολο για να διασφαλίσει την επανεκλογή του; Και δύο ευρώ και τρία ευρώ και τέσσερα ευρώ το λίτρο θα πάει, κατά συνέπεια, η βενζίνη όταν μας ενοχλεί ο ακτιβισμός αλλά όχι και τόσο όσοι μας ληστεύουν τη ζωή... 

 

Οι πλούσιοι κι όσοι σιτίζονται από πλούσιους μόνο για επιδόματα θα σας μιλάνε...

Το πραγματικό νούμερο ένα παγκόσμιο πρόβλημα δεν είναι το Ιράν. Ούτε, φυσικά, η Γροιλανδία ή όποιο άλλο κράτος θέλει να ελέγξει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Είναι οι ταξικές ανισότητες, αυτό που συνηθίζουμε να λέμε πως το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού ελέγχει το 99% του παγκόσμιου πλούτου. 

Φυσικά αυτό δεν μπορεί να επιλυθεί από μία και μόνο κυβέρνηση ακόμα κι αν είχε τις καλύτερες των προθέσεων, πολλώ δε μάλλον από την όποια ελληνική. Μόνο που και στη χώρα μας η πολιτική αντιπαράθεση δεν εστιάζει στην αναδιανομή τού πλούτου αλλά στο ποιος έχει τις καλύτερες επιδοματικές προτάσεις...

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα του πλαφόν στις τιμές των καυσίμων. Ορθώς η αντιπολίτευση επισημαίνει πως θα έπρεπε να μπει στα δύο διυλιστήρια κι όχι στα βενζινάδικα αν θέλουμε να μην πληρώνουμε περισσότερο στην Ελλάδα για βενζίνη σε σχέση με την Κύπρο, η οποία αγοράζει από αυτά τα δύο διυλιστήρια. Ακόμα, όμως, κι αν εφαρμοζόταν ένα τέτοιο μέτρο η κοινωνική πλειοψηφία δεν θα γινόταν πλουσιότερη ούτε οι οικογένειες Βαρδινογιάννη- Λάτση θα αισθάνονταν κάποια ουσιαστική απώλεια στις τσέπες τους. Με λίγα λόγια, καμία αναδιανομή πλούτου δεν θα λάμβανε χώρα, απλώς θα αισθανόμασταν λιγότερο κορόιδα...

Βεβαίως κι αντιλαμβάνομαι πως πολλές οικογένειες χρειάζονται ανακούφιση εδώ και τώρα κι όχι μετά από κάποια χρόνια κι αυτό δύναται να γίνει μόνο με κάθε είδους άμεσα επιδόματα κι ελαφρύνσεις. Από την άλλη, ωστόσο, δεν βλέπω από κανένα κόμμα- ούτε από τα αυτοαποκαλούμενα προοδευτικά- προτάσεις που να χτυπούν το πρόβλημα στη ρίζα του και οι οποίες να μην είναι μόνο διαχειριστικές. Εξαιρώ το ΚΚΕ, μόνο που το μοντέλο που μας προτείνει έχει ήδη εφαρμοστεί κι άφησε πίσω του εξαθλιωμένους λαούς όπου κι αν εφαρμόστηκε...

Από την παγίδα τής διαχείρισης δεν ξέφυγε ούτε η πρώτη φορά Αριστερά και το ότι εφάρμοσε μνημόνιο είναι απλώς μια πολύ καλή δικαιολογία αλλά δικαιολογία. Καμία τρόικα, για παράδειγμα, δεν της απαγόρευσε να φορολογήσει περισσότερο τους εφοπλιστές. Ίσα ίσα που το πρότεινε, αν και για τα δικά της συμφέροντα, μόνο που δεν έγινε ποτέ. 

Και πώς να γίνει όταν το πολιτικό μας προσωπικό είτε ανήκει στην οικονομική ελίτ είτε σιτίζεται από αυτή; Μόνο αν η λαϊκή κυριαρχία αποκτήσει πραγματική σάρκα κι οστά και δεν παραμείνει αντιπροσωπευτική μπορεί να δούμε κοινωνική δικαιοσύνη, αρχής γενομένης από τη δίκαιη άμεση φορολόγηση. Μέχρι τότε καλά pass... 

 

Drill baby, drill και βλέπουμε...

Από τη μία η κυβέρνηση υποστηρίζει πως οι συμβάσεις με τη Chevron για έρευνες νότια της Πελοποννήσου και της Κρήτης ενισχύουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Όταν, όμως, από την άλλη της επισημαίνουν το άρθρο των συμβάσεων για την Κρήτη- που δεν εμπεριέχεται για την Πελοπόννησο- που εν ολίγοις λέει "αυτή είναι η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ μας αλλά αν δεν αρέσει στην Τουρκία, στη Λιβύη και στην Αίγυπτο έχουμε κι άλλη", τότε αναφέρει πως δεν παράγεται διεθνές δίκαιο από μια σύμβαση που υπογράφει ένα κράτος με μια ιδιωτική εταιρεία, όσο μεγάλη κι αν είναι. Κι έχει απόλυτο δίκιο η κυβέρνηση. Ως προς το δεύτερο. H Chevron, άλλωστε, ακόμα κι αν εκχωρήσουμε κυριαρχικά δικαιώματα και θα αποζημιωθεί και θα έρθει σε συμφωνία με όποιον θα βγει κερδισμένος...

Ποιος μπορεί να διαφωνεί, έτσι γενικά κι αφηρημένα, στην αξιοποίηση και του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου τής χώρας; Ούτε πιστεύω ότι κάποια άλλη κυβέρνηση, έστω μια πολύ πιο καθαρή και διεκδικητική από τη σημερινή, θα έβαζε τα δύο πόδια στο ένα παπούτσι ενός ενεργειακού γίγαντα με κύκλο εργασιών διπλάσιο από τον κρατικό μας προϋπολογισμό. Μπορεί, επίσης, να υπάρχει ένας παγκόσμιος στόχος απεμπλοκής από τα ορυκτά μέχρι το 2050 αλλά δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως θα εφαρμοστεί, τουλάχιστον όχι σε απόλυτο βαθμό, και με βάση όσα συμβαίνουν γύρω μας...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν είναι ούτε και τα περιβαλλοντικά ζητήματα ούτε το ότι τα έσοδα για το ελληνικό κράτος θα είναι λιγότερα κι από όσα λάμβανε το Ιράν του σάχη μετά την ανατροπή Μοσαντέκ από τη CIA. Ούτε ότι η Chevron έχει υπογράψει πρόσφατα παρόμοιες συμφωνίες και με την Τουρκία και με τη Λιβύη, άρα δεν ευσταθεί το επιχείρημα περί γεωπολιτικής αναβάθμισης της χώρας μας και της ασφάλειάς της. 

Είναι ότι η κυβερνητική πολιτική (και) στα ενεργειακά είναι συγκυριακή κι όχι στρατηγική. Ούτε που καταλάβαμε πώς και γιατί περάσαμε από τον πρωθυπουργικό ισχυρισμό πως οι υδρογονάνθρακες ανήκουν στον 20ό αιώνα στο τραμπικό " drill baby, drill". Ούτε γιατί δεν δημιουργούμε ένα επενδυτικό ταμείο διαγενεακής αλληλεγγύης με τις προσόδους από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, στο πρότυπο της Νορβηγίας. Δίνω, πάντως, ένα άλλοθι στον Κ. Μητσοτάκη: δεν είναι ο πρώτος και πολύ φοβάμαι πως δεν θα είναι κι ο τελευταίος πρωθυπουργός που το όραμά του φτάνει μέχρι το πώς θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές και μέχρι τότε ό,τι αρπάξουμε...  

  

Τα υπερπροικισμένα μας κωλόπαιδα...

Αν κάποιος θέλει να επιβεβαιώσει την κοινωνική μας παρακμή δεν έχει παρά να περάσει μερικές ώρες σε ένα τυπικό δημοτικό, γυμνάσιο ή λύκειο της χώρας. Αν, πάλι, κάποιος επιθυμεί να μάθει τις αιτίες αυτής της κοινωνικής παρακμής θα έπρεπε να περάσει μερικές ώρες με μια τυπική ελληνική οικογένεια, τα βλαστάρια τής οποίας είναι προορισμένα για μεγαλεία και οι καθηγητές τους, ιδίως όσοι είναι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι κάποιοι μέτριοι τεμπέληδες που δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα άλλο στη ζωή τους, γι' αυτό και βασανίζουν τα παιδιά στις σχολικές τάξεις. Η κοινωνία μας πέρασε από τη βέργα για τους μαθητές στον εκφοβισμό των καθηγητών χωρίς να πάρει μυρωδιά από το μέτρον άριστον...

Το παράδειγμα της εκπαιδευτικού που έπαθε εγκεφαλικό και πέθανε ύστερα από μπούλινγκ που υπέστη από μαθητές μπορεί να είναι ακραίο και πιο σύνθετο από όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε. Είναι, όμως, η απώτατη κατάληξη συμπεριφορών οι οποίες έχουν παγιωθεί και οι οποίες θέλουν τους δασκάλους και τους καθηγητές να είναι τα πτυελοδοχεία τής αποτυχίας των γονέων να μεγαλώσουν ανθρώπους κι όχι τέρατα και οι οποίοι αναζητούν ενόχους οπουδήποτε αλλού εκτός από τους καθρέφτες τους... 

Αρκετοί κάνουν παιδιά από ματαιοδοξία διαιώνισης της παρουσίας τους στον πλανήτη γη- αλλιώς δεν θα υπήρχαν και τόσοι ανήλικοι προς υιοθεσία στο ράφι- ή από οικογενειακή ή κοινωνική πίεση και συμβάσεις και μετά δεν ξέρουν τι να τα κάνουν. Μέχρι που φτάνει η ηλικία να τα παρκάρουν σε κάποιο σχολείο οπότε βρίσκουν και πάρκινγκ κι αποδιοπομπαίους τράγους με ένα σμπάρο...

Φυσικά και δεν γίνεται παραβατικός κάθε ανήλικος που προέρχεται από μία δυσλειτουργική οικογένεια. Έτσι κι αλλιώς, και ποια οικογένεια δεν είναι δυσλειτουργική, περισσότερο ή λιγότερο; Το ότι, όμως, τα σχολεία μας έχουν μετατραπεί σε θηριοτροφεία οφείλεται και στο ότι μεγαλώνουμε γενιές κατά φαντασία υπερπροικισμένων παιδιών κι εφήβων στα οποία επιτρέπονται τα πάντα. Κι από την άλλη έχεις υπερφορτωμένους με μια σειρά από επαγγελματικές υποχρεώσεις δασκάλους και καθηγητές οι οποίοι εντέλλονται να κάνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από διδασκαλία και με μισθούς, μάλιστα, υποπολλαπλάσιους των ευρωπαίων συναδέλφων τους. Η υπεράσπιση, συνεπώς, της δημόσιας εκπαίδευσης δεν ξεκινά από την απαγόρευση της ιδιωτικής αλλά από την αναβάθμιση της ποιότητάς της. Και με το καρότο αλλά και με το μαστίγιο...   

 

  

Σταθερότητα στη μπόχα...

Το μισό υπουργικό συμβούλιο- μπορεί και παραπάνω- Μητσοτάκη παρακολουθείτο παράνομα από το Predator αλλά ουδείς έχει κινηθεί νομικά εναντίον ανθρώπων που έχουν ήδη καταδικαστεί σε πάνω από εκατό χρόνια φυλάκιση και το εύλογο ερώτημα είναι γιατί. Φυσικά είναι δικαίωμά τους να μην το κάνουν, τυπικώς μιλώντας, είτε γιατί είναι καθαροί ουρανοί κι αστραπές δεν φοβούνται είτε γιατί θέλουν την ησυχία τους είτε γιατί έρχεται Πάσχα και θυμούνται πως κι ο Ιησούς συγχώρησε τους διώκτες του. Ουσιαστικώς, όμως, δεν έχουν κανένα τέτοιο δικαίωμα. Επιτελούν ή επιτελούσαν δημόσιο λειτούργημα κι επομένως είναι χρέος τους κι απέναντι στους εκλογείς τους να κυνηγήσουν τους ωτακουστές τους για να μάθει κι ο ελληνικός λαός τι πραγματικά συμβαίνει...

Φυσικά και κανένας υπουργός- νυν ή πρώην- δεν θα κινηθεί νομικά. Όλοι ξέρουν ποιος τους παρακολουθούσε και, κυρίως, όλοι ή, έστω, οι περισσότεροι έχουν κάποιο λάκκο στη φάβα τους. Η ομερτά είναι modus operandi για το Μέγαρο Μαξίμου και την εφαρμόζει παντού κι όχι μόνο για τις υποκλοπές. Από τη λίστα Πέτσα ως τα Τέμπη κι από το Predator ως τον ΟΠΕΚΕΠΕ κολυμπά στη διαφθορά και στη συγκάλυψη, με έναν πρωθυπουργό που όχι απλώς τα γνωρίζει όλα αλλά τα περισσότερα τα έχει ενορχηστρώσει κιόλας...

Όταν, συνεπώς, η κυβερνητική λειτουργία ομοιάζει με τις πρακτικές τής μαφίας δεν είναι παράλογο οι αλληλοεκβιασμοί να εκτοξεύονται ακόμα και δημοσίως, όπως έγινε και την Τρίτη ανάμεσα σε Βάρρα (Μητσοτάκη δηλαδή)- Βορίδη για το τι ήξερε και τι όχι ο τελευταίος. Μόνο ηλίθιοι, άλλωστε, μπορούν να πιστέψουν ότι στο επιτελικό κράτος που ελέγχει κι ακούει τους πάντες κανένας πολιτικός προϊστάμενος δεν είχε πάρει μυρωδιά τα κυκλώματα που λυμαίνονταν τις αγροτικές επιδοτήσεις. Κι ας πήγαιναν ακόμα και στα σπίτια τους για να δουν ματσάκια. Δεν πειράζει, όμως, όλα καλά. Αρκεί να έχουμε σταθερότητα. Στη μπόχα...  

 

 

Το πρωτάθλημα των δευτερότριτων...

Μπορεί ο Αλ. Τσίπρας να ξαναγίνει πρωθυπουργός; Ναι, μπορεί, αν όχι μετά τον επόμενο εκλογικό κύκλο ίσως στο μεθεπόμενο. Είναι τόσο ρευστό το πολιτικό σκηνικό ώστε ο καθένας έχει το δικαίωμα στην ελπίδα και στο όνειρο. 

Μιλώντας, ωστόσο, με τους ποδοσφαιρικούς όρους που αρέσουν στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία, το αν θα κερδίσει το πρωτάθλημα δεν εξαρτάται τόσο πολύ από τις νίκες τής δικής του ομάδας όσο από τις ήττες των αντιπάλων του. Θα έχει, δηλαδή, ελπίδες μόνο αν η Μαρία Καρυστιανού καταρρεύσει υπό το βάρος προσδοκιών που ενδεχομένως η ίδια να μην είναι σε θέση να σηκώσει κι αν το ΠΑΣΟΚ συγκυβερνήσει με τη ΝΔ ή δεν αλλάξει αρχηγό. Αν δεν συμβούν αυτά τότε ο Αλέξης μάλλον δεν θα χρειαστεί να μετακινηθεί από την Κυψέλη και το Σούνιο...

Οι εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη και στην Κοζάνη διοργανώθηκαν από συριζαίους- πρώην και νυν- και τις παρακολούθησαν συριζαίοι- πρώην και νυν- κι αυτό δείχνει τα όρια της σημερινής απήχησης Τσίπρα που δεν ξεπερνά στην πραγματικότητα το μισό από το ποσοστό που είχε λάβει ο ΣΥΡΙΖΑ το 2023. Δεν έχει καταφέρει ούτε να αντισταθμίσει τις απώλειες προ τριετίας ψηφοφόρων του με νέους κι αυτό φαίνεται κι από το ότι ψωνίζει στελέχη τού ΠΑΣΟΚ από το σωρό για να φανεί πως το εγχείρημά του ενώνει την προοδευτική παράταξη. Και μόνο το ότι η συζήτηση εξακολουθεί να περιστρέφεται γύρω από το αν ο Τσίπρας θα απορροφήσει το ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα ή κάποια στελέχη του μαρτυρά και την αποτυχία τού rebranding...

Όπως κι αν έχει, η πικρή αλήθεια είναι ότι ύστερα από τρία χρόνια μεγάλων αναταράξεων που τραυμάτισαν, μάλλον ανεπανόρθωτα, και το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς επιστρέφουμε στο 2023, υπό πολύ χειρότερους όρους όμως για την προοδευτική παράταξη, η οποία στη συνείδηση της κοινωνικής πλειοψηφίας είναι τόσο τοξική όσο και οι βόμβες που πέφτουν στη Μέση Ανατολή. Φθαρμένες, μέτριες και υπερφίαλες ηγεσίες, μη ανανεωμένο στελεχιακό δυναμικό και μια ζαλισμένη βάση που τρέχει εδώ κι εκεί σαν ακέφαλα κοτόπουλα. Η ιδεολογική ηγεμονία τής Αριστεράς έχει πεθάνει αλλά οι δολοφόνοι της συνεχίζουν να την διοικούν... 

 

Αν όλα αυτά έχουν καλή κατάληξη θα πρέπει να σκίσουμε όλα τα βιβλία της Ιστορίας...

Δεν υπάρχει πράξη, ακόμα και η πιο καλοπροαίρετη, που να μην έχει συνέπειες, πολλές φορές και τραγικές. Γι' αυτό και τα έλλογα όντα οφείλουν να τις υπολογίζουν, στο μέτρο τού ανθρωπίνως δυνατού φυσικά, πριν προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια. Σε διαφορετική περίπτωση κινδυνεύουμε να ανοίξουμε το Κουτί της Πανδώρας με απρόβλεπτες παρενέργειες. Όπως, δηλαδή, συμβαίνει τώρα με το Ιράν...

"Μα, θέλετε τη διαιώνιση του θεοκρατικού καθεστώτος των φονταμενταλιστών που καταπιέζει τον πληθυσμό του; Και πώς θα ανατραπεί όταν ο λαός του είναι άοπλος κι αυτό εξοπλισμένο σαν αστακός κι έχει την υποστήριξη ισχυρών δυνάμεων, όπως η Κίνα και η Ρωσία; Με τριαντάφυλλα και φιλάκια"; 

Πολύ εύλογα όλα αυτά τα ερωτήματα, μόνο που δεν προσμετρούν τις παγκόσμιες συνέπειες, οι οποίες φυσικά αγγίζουν και την Ελλάδα. Γιατί ακόμα κι αν καταρρεύσουν οι μουλάδες- αυτή τη στιγμή, πάντως, ούτε αυτό μοιάζει εύκολο- θα έχουν πρώτα καταρρεύσει το παγκόσμιο μεταπολεμικό σύστημα που εξασφάλισε μια μακρά περίοδο ειρήνης στη Δύση και το προσφυγικό θα επανέλθει σε ρυθμούς 2015, όπως πολύ πιθανό και η τρομοκρατία... 

Αφήστε που οι υπόλοιπες δεσποτείες τού Κόλπου, οι οποίες, ως προς τις γυναίκες τουλάχιστον, είναι ακόμα πιο αυταρχικές, θα παραμείνουν ακλόνητες και ξεπλυμένες από το δυτικό κόσμο. Με λίγα λόγια, για να κάνουμε το Ιράν μια δυτική δημοκρατία- αν και δεν βλέπω πώς αυτό θα γίνει όταν ο πρόεδρος μιας άλλης χώρας θέλει να επιβάλει τη δικής του επιλογής ηγεσία- θα έχουμε τινάξει στον αέρα την ανθρωπότητα...

Όσο για τη χώρα μας, τα πολλά λόγια είναι περιττά. Ποιος μπορεί πλέον, με λίγο μυαλό στο κεφάλι του κι όχι εθνικιστικές μπαρούφες, να εκπλήσσεται όταν το "Κίμων" κατευθύνεται στο Ισραήλ για το ότι η πολεμική μας εμπλοκή ελάχιστη σχέση είχε με την προστασία τής Κύπρου, η οποία εργαλειοποιήθηκε χυδαία από τους ελλαδέμπορες; Ποιος είναι δυνατό να κοιμάται ήσυχος για το ότι η τουρκική πολεμική αεροπορία επέστρεψε στα κατεχόμενα, ενδεχομένως κι ως παρενέργεια- αφορμή των δικών μας πολεμικών αποστολών; Ποιος, εν τέλει, δύναται να κοιμάται ήσυχος και να μην φοβάται ευλόγως πως όλα αυτά μόνο καλή κατάληξη δεν θα έχουν;... 

 

 

Βασιλιάδες χωρίς βασίλεια...

Είναι πιθανότερο κάποιος να βρει τα έξι νούμερα του τζόκερ από το αποτέλεσμα των επόμενων βουλευτικών εκλογών, ιδίως αν αυτές διεξαχθούν σε ένα χρόνο από τώρα. Ακόμα και σε αυτό που θεωρούμε ως μοναδικό δεδομένο, την πρωτιά δηλαδή της ΝΔ, δεν θα πόνταρα χωρίς να έχω αναλάβει ένα κάποιο ρίσκο. Όλα τα υπόλοιπα είναι στον αέρα. Το μόνο σίγουρο αυτή τη στιγμή είναι πως τόσο τα κόμματα όσο και οι αρχηγοί και τα μεγαλοστελέχη τους δίνουν πρωτίστως μάχη για την προσωπική τους πολιτική επιβίωση...

Κι αν μπορούμε να προεξοφλήσουμε πως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα πάνε στις κάλπες με Μητσοτάκη- Ανδρουλάκη, τα πράγματα είναι πολύ πιο ανοιχτά στο ΣΥΡΙΖΑ όπου ο πρόεδρός του αναζητά τον πιο εύσχημο τρόπο για να αλλάξει καράβι χωρίς να τον πουν καιροσκόπο. Οι παροικούντες την Κουμουνδούρου γνωρίζουν ότι ο Σωκράτης που σιγοπίνει το κώνειο δεν ελέγχει κανέναν, ούτε καν τους ελάχιστους συνομιλητές του που κι αυτοί θα τον εγκατάλειπαν αν ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία τούς άνοιγε την αγκαλιά του. Κι ο ίδιος, άλλωστε, και λόγω περιορισμένων δυνατοτήτων αλλά κι εξαιτίας αυτοεγκλωβισμού του σε εσωκομματικές ισορροπίες δεν κατάφερε να δώσει το προσωπικό του στίγμα σε ένα μόρφωμα το οποίο έτσι κι αλλιώς είχε πνεύσει τα λοίσθια το βράδυ τού πραξικοπήματος του μπουζουξίδικου...

Καταλαβαίνουμε ότι ο Σωκράτης, ο οποίος έχει ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας με τον Αλέξη, δεν θα πει στους εναπομείναντες συριζαίους "εγώ καβατζώθηκα, καλή τύχη σε σας σύντροφοι". Ναι μεν θα ήταν ειλικρινές αλλά κι απροκάλυπτα καιροσκοπικό. 

Γι' αυτό και κάπου εδώ μπαίνει στην εικόνα ο αψύς κρητικός ο οποίος το τελευταίο χρονικό διάστημα παριστάνει, ως προς τα εσωκομματικά τουλάχιστον, τον Μαχάτμα Γκάντι που γυρίζει το μάγουλο όταν του δίνουν σφαλιάρα στο άλλο. Νιώθει πιο κοντά από ποτέ στο όνειρο ζωής να γίνει πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και δεν είναι διατεθειμένος να κάνει τα λάθη τού παρελθόντος. Το αν θα καταφέρει, βεβαίως, να τον διασώσει είναι άλλου τύπου ερώτημα. Αν κρίνω, πάντως, από το ότι είναι ξεδοντιασμένος ακόμα και στην Κρήτη μάλλον θα έχει κατορθώσει να γίνει βασιλιάς σε ένα βασίλειο που γκρεμίστηκε και με δική του μεγάλη ευθύνη...  

    

Για την αυτοδυναμία ρε γαμώτο...

Η διευκόλυνση στην άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος για τους εκτός επικράτειας Έλληνες είναι θεμιτή, όχι μόνο για δημοκρατικούς αλλά και για εθνικούς λόγους. Αυτονοήτως. Η μέθοδος, ωστόσο, που θα επιλέξεις να το κάνεις είναι πολιτική απόφαση, η οποία όσον αφορά το νομοσχέδιο που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση είναι μικροκομματική... 

Επί της ουσίας η ΝΔ θέλησε να θεσμοθετήσει- εκβιάζοντας και κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης με το χαρτί τής εθνικοφροσύνης- να πάρει τρεις έδρες από μια εκλογική περιφέρεια που εκτείνεται σε όλο τον πλανήτη. Πιθανότατα είχε βρει και τους υποψήφιους, οι οποίοι μάλλον δύσκολα θα είναι βιοπαλαιστές χωρίς παγκόσμια φήμη. Ποιος θα μπορούσε, άλλωστε, να κάνει προεκλογική εκστρατεία από τον Καναδά ως την Αυστραλία κι από το Ηνωμένο Βασίλειο ως τη Νότιο Αφρική;...

Αν ο Ντ. Τραμπ κι ο Μπ. Νετανιάχου δεν προκαλούσαν τον πόλεμο με το Ιράν θα το έκανε ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος μια χαρά βολεύεται με μια νέα παγκόσμια κρίση στην οποία θα αποδίδει τα πάντα, ιδίως την ακρίβεια, και ταυτοχρόνως θα συσπειρώνει τους πολίτες γύρω από την κυβέρνησή του. Σε αυτό το πλαίσιο, φαίνεται πρόθυμος να οικειοποιηθεί ακόμα και το πρότζεκτ Δένδια με τις φρεγάτες και τα F-16 στην Κύπρο για να εγγυηθούμε την ασφάλεια του Ισραήλ κι όχι βεβαίως του κυπριακού ελληνισμού. Στο όνομα της εσωτερικής σταθερότητας ο πρωθυπουργός θα μας ζητήσει να καταπιούμε κάθε αμάρτημα της διακυβέρνησής του, που δεν είναι και λίγα...

Όπως κι αν έχει, η σύνδεση του ελληνισμού με την μητέρα πατρίδα δεν γίνεται κυρίως με μια ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια. Πού είναι, για παράδειγμα, τα ελληνικά σχολεία; Το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού; Οι πολιτιστικές ανταλλαγές;... 

Αφήστε που θα έπρεπε να είχαμε προτεραιοποιήσει τη διευκόλυνση όσων εργάζονται μακριά από τον τόπο άσκησης του εκλογικού τους δικαιώματος, οι οποίοι και σε αντίθεση με τους απόδημους έχουν και υποχρεώσεις στο ελληνικό κράτος, για να μην υπενθυμίσω και το σκάνδαλο Ασημακοπούλου. Στην πράξη, συνεπώς, ο Μητσοτάκης δεν νομοθετεί για τον απόδημο ελληνισμό αλλά για να έχει καβάτζα τρεις έδρες στην περίπτωση που τις χρειάζεται για την αυτοδυναμία. Όλα τα υπόλοιπα είναι σαν τη φρεγάτα "Κίμων". Για να πουλάμε πατρίδα στους ιθαγενείς...

  

Ναι, αλλά οι Κινέζοι καταπιέζουν τους Ουιγούρους...

Μπορεί να παίζεις συνέχεια με τη φωτιά και να μην καείς ποτέ. Δεν είναι ό,τι πιο σύνηθες αλλά δεν αποκλείεται. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως κάποια στιγμή θα τσουρουφλιστείς κι όταν αυτό συμβεί τίποτα μάλλον δεν θα είναι σε θέση να σε γλιτώσει. 

Σε αυτή τη φάση βρίσκεται σήμερα η ανθρωπότητα και δεν είναι τυχαίο πως αυτό λαμβάνει χώρα υπό την ιδεολογική ηγεμονία τής δεξιάς. Το ίδιο, άλλωστε, είχε γίνει και πριν το Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Εκτός αν ο Στ. Καλύβας κι ο Ν. Μαραντζίδης καταφέρουν να μας πείσουν πως ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι κι ο Χιροχίτο ήταν Αριστεροί...

Ο Ντ. Τραμπ, ο Μπ. Νετανιάχου κι ο Βλ. Πούτιν κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να ζήσουν και οι δικές μας γενιές έναν παγκόσμιο πόλεμο. Με σημαία τους τον εθνικισμό κι επιχειρήματα για παιδιά τού νηπιαγωγείου, τα οποία έτσι κι αλλιώς αλλάζουν κάθε τρεις και λίγο, έχουν μετατρέψει τη μισή υφήλιο σε πυριτιδαποθήκη από την οποία θα βάλουν φωτιά και στην άλλη μισή. Κατά τα άλλα, το μεγάλο πρόβλημα είναι η Κίνα που καταπιέζει τους Ουιγούρους. Κακώς, φυσικά, τους καταπιέζει αλλά τουλάχιστον έχει την αυτοπεποίθηση να μην αναζητά την παγκόσμια ηγεμονία της στη στρατιωτική αλλά στην οικονομική ισχύ...

Όποιος έχει συναναστραφεί Κινέζους αναγνωρίζει τη μεθοδικότητα και τη συλλογικότητα με την οποία λειτουργούν. Σε ακραίο βαθμό, πράγματι, σε σημείο που να χρειάζονται, που λέει ο λόγος, τρεις για να αλλάξουν μια λάμπα, αλλά πάντα με συλλογικότητα. 

Αντιθέτως στη Δύση είμαστε τα άτομα και τα κράτη μας, ο εθνικισμός μας και η μισαλλοδοξία μας. Κι αν σήμερα μας κυβερνούν ημίτρελοι ή τύραννοι έχουμε αυτό ακριβώς που αξίζουμε...

 

Τα εθνικά μας συμφέροντα κείνται μακράν...

Από την εποχή τής πρωθυπουργίας τού Γιώργου Παπανδρέου οι ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά και οι κυπριακές, έχουν κάνει την επιλογή τής στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ. Υπό την αιγίδα των ΗΠΑ αλλά και της αφελούς προσέγγισης πως ο εχθρός τού εχθρού μου, εν προκειμένω της Τουρκίας, είναι φίλος μου. Αυτή η επιλογή δεν ήταν λανθασμένη. Λάθος είναι να αγόμαστε και να φερόμαστε από όλα όσα πράττουν οι ισραηλινές κυβερνήσεις, από βομβαρδισμούς άλλων κρατών ως γενοκτονίες...

Η Κύπρος έχει ήδη αισθανθεί τα αδιέξοδα της μονοδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, μακάρι να μην τα αισθανθούμε και στην Ελλάδα, η οποία βρίσκεται στο βεληνεκές των ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων. Όπως κι αν έχει, δεν μας τιμά να ισχυριζόμαστε πως η Κύπρος κείται μακράν και να εγκαταλείπουμε το δόγμα τού ενιαίου αμυντικού χώρου για το χατίρι τής Τουρκίας αλλά να βρίσκεται πιο κοντά και να στέλνουμε φρεγάτες και F-16 όταν πρόκειται να συνεισφέρουμε στους πολέμους Τραμπ- Νετανιάχου. Θα ήταν λιγότερο υποκριτικό και προκλητικό ταυτοχρόνως να παραδεχόμασταν ότι προτεραιοποιούμε αλλότρια συμφέροντα από τα εθνικά...

Δεν ξέρω κατά πόσο το Predator, το οποίο προμηθευτήκαμε από τους Αγίους Τόπους, έχει συμβάλει στην απόλυτη αφοσίωση που δείχνουμε στους ισραηλινούς σχεδιασμούς. Μπορώ μόνο να εικάσω. Το βέβαιο είναι, ωστόσο, ότι δεν μπορεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να δεσμεύσει τη χώρα μας για δεκαετίες σε μια μονοδιάστατη εξωτερική πολιτική που έχει αποδειχθεί ατελέσφορη και για τα εθνικά μας συμφέροντα. Το ότι, μάλιστα, από όλους τους πολίτικούς αρχηγούς επέλεξε να συναντήσει μόνο τον Ν. Ανδρουλάκη δεν σχετίζεται μόνο με το ότι ο τελευταίος είναι αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ίσως περισσότερο με το ότι τον θέλει αντιπρόεδρο της επόμενης κυβέρνησής του...  

Κατασκευάζοντας τους τζιχαντιστές αυτοκτονίας του μέλλοντός μας...

Αν δεν είχαμε ξαναδεί το έργο και, μάλιστα, σχετικά πρόσφατα θα μπορούσαμε να ελπίζαμε σε ένα διαφορετικό φινάλε του. Μόνο που το ξαναείδαμε στις αρχές τού 21ου αιώνα στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και το τέλος δεν ήταν αυτό που προσδοκούσαν οι πιο αφελείς ανάμεσά μας: οι ταλιμπάν επέστρεψαν στο Καμπούλ και η Βαγδάτη σε καμία περίπτωση δεν μοιάζει με την πρωτεύουσα μιας σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας... 

Αν το τίμημα για να καταλυθεί μια δεσποτεία είναι να παραβιαστεί κάθε κανόνας τού διεθνούς δικαίου, να αναφλεγεί για μια ακόμα φορά η Μέση Ανατολή και να δημιουργήσουμε μια νέα γενιά τζιχαντιστών αυτοκτονίας μάλλον αυτό είναι μεγάλο. Ιδίως όταν η διάδοχη κατάσταση στο Ιράν δεν αναμένεται πολύ πιο δημοκρατική. 

Θα ήταν μικρότερο αν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδιζαν, για χάρη τής δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και τις υπόλοιπες δεσποτείες τής περιοχής, κυρίως τη Σαουδική Αραβία, αλλά δεν πρόκειται να το πράξουν. Αφήστε που πρόκειται για το πιο πικρό ανέκδοτο της ιστορίας να βομβαρδίζουν για τη δημοκρατία εκείνοι που ταυτοχρόνως διαπράττουν γενοκτονία στη Γάζα...

Όπως κι αν έχει, η Δύση παίζει ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι με τη φωτιά, με ανυπολόγιστες σήμερα συνέπειες. Αν υπολογίσουμε, μάλιστα, πως όταν συγκρούονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια ούτε η χώρα μας μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Πολλώ δε μάλλον όταν αντί να κρατά διεθνείς ισορροπίες έχει παίξει τα ρέστα της ποντάροντας στην Ουάσιγκτον, η οποία ακόμα κι αν κερδίσει- δεν είναι και πολύ βέβαιο- δεν θα μοιράσει τα κέρδη της όπως ακριβώς το υπολογίζουμε...

Το Predator δεν ήταν ζήτημα φθοράς, ήταν αρχικό σχέδιο...

Ο μοναδικός πρόεδρος των ΗΠΑ που αναγκάστηκε σε παραίτηση ήταν ο Ρ. Νίξον, το 1974, κι ο λόγος ήταν οι παρακολουθήσεις πολιτικών του αντιπάλων κι όχι μόνο. Γι' αυτό κι όταν μάθαμε για πρώτη φορά για το Predator, το 2022, πολλοί είχαμε υποθέσει πως αυτό θα οδηγούσε και στην παραίτηση Μητσοτάκη αφού ήταν από τότε φανερό ότι το κέντρο του είχε στηθεί στο Μαξίμου. 

Διαψευστήκαμε, όμως, οικτρά από τη στιγμή που το κατηγορητήριο δεν έφτασε ποτέ ως τον πρωθυπουργό. Η αλήθεια, όμως, βρίσκει πάντα, έστω και καθυστερημένα, το δρόμο της κι όταν τον βρίσκει οι συνέπειες για τους απατεώνες είναι βαρύτερες των αρχικών συνθηκών...

Όταν μια κυβέρνηση βρίσκεται επτά χρόνια στην εξουσία και καλοβλέπει και μια τρίτη θητεία θα ήταν παράταιρο να μην μαστίζεται κι από ζητήματα διαφθοράς. Εν προκειμένω, ωστόσο, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στη φυσική φθορά των ηθικών αντανακλαστικών από την πολύχρονη διακυβέρνηση αλλά είναι συστημικό. Ο Κ. Μητσοτάκης επέλεξε από την πρώτη στιγμή να ελέγξει τα πάντα μέσω του επιτελικού κράτους, διάλεξε δηλαδή επί της ουσίας να κινηθεί ακόμα και στο μεταίχμιο ανάμεσα στη νομιμότητα και στην κατάχρηση εξουσίας προκειμένου να μην κυβερνήσει μόνο τριάμισι χρόνια, όπως συνέβη με τον πατέρα του. Αν μη τι άλλο, επέδειξε διορατικότητα...

Στη δίκη για τις υποκλοπές δεν παρέστησαν τα περισσότερα από τα θύματα, τα οποία κατείχαν ή και κατέχουν ακόμα δημόσια αξιώματα. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο. Το έκαναν για να μην εκθέσουν τον Μητσοτάκη; Εκβιάζονται; Το θεωρούν ήσσονος σημασίας γιατί πιστεύουν ότι είναι καθαρά κι άρα δεν φοβούνται τις αστραπές; 

Ό,τι κι αν συμβαίνει- σε συνδυασμό με την παραδοχή των στημένων ερωτήσεων από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην εξεταστική αλλά και τα ζητήματα κατασκοπείας- είναι προφανές ότι υπάρχει θέμα διαφάνειας στην καρδιά τής δημοκρατίας μας αλλά και λογοδοσίας των υπευθύνων, των πραγματικά υπευθύνων. Ίσως, λοιπόν, οι επόμενες εκλογές να είναι και μια καλή ευκαιρία για κάθαρση, η οποία ωστόσο μπορεί να προχωρήσει μόνο από εκείνους που δεν έχουν τα χέρια τους λερωμένα...

 

Αν δεν ήταν ο Βαρουφάκης θα πίναμε μόνο νεράκι...

Αυτή η κυβέρνηση έχει αυστηροποιήσει τον Ποινικό Κώδικα αμέτρητες φορές τα τελευταία επτά χρόνια. Την ίδια ώρα, όμως, η εμπιστοσύνη των πολιτών στη δικαιοσύνη έχει φτάσει στο ναδίρ και είναι λογικό αφού δεν έχει τόση σημασία πόσο αυστηρή είναι μια ποινή όσο το αν καταλογίζεται στους ενόχους και, μάλιστα, με ίσα μέτρα και ίσα σταθμά. Σε διαφορετική περίπτωση ο ποινικός λαϊκισμός δεν είναι ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός γι' αυτό που συμβαίνει. Εγγύτερα στην πραγματικότητα θα κινείτο η λέξη "υποκρισία"...

Ζούμε στη χώρα όπου, ανάμεσα σε πολλά, κατηγορούμενοι για την υπόθεση των υποκλοπών παραδέχονται ότι ήξεραν τις ερωτήσεις που θα τους έκαναν οι βουλευτές τής ΝΔ στην εξεταστική επιτροπή και δεν κουνιέται φύλλο αλλά μετακινούνται δικαστικά βουνά και παραπέμπεται σε δίκη ο Γ. Βαρουφάκης γιατί είπε δημοσίως πως έκανε για μια φορά πριν 37 χρόνια χρήση ναρκωτικών και δεν του άρεσε κι αυτό θεωρείται προτροπή προς χρήση από την κοινωνία. Σε αυτόν το γιδότοπο τα ναρκωλύματα είναι περισσότερα από τα βοθρολύματα αλλά οι Έλληνες άρχισαν να γίνονται κοκάκηδες πριν μερικές εβδομάδες εξαιτίας τού Βαρουφάκη. Και ύστερα κάποιοι αναρωτιούνται γιατί η πλειονότητα δεν θεωρεί τους δικαστές αμερόληπτους ή, έστω, έχοντες τη στοιχειώδη επαφή με την πραγματική ζωή...

Σε μερικές εβδομάδες ξεκινά η κύρια δίκη για την τραγωδία των Τεμπών. Πώς, όμως, να είμαστε αισιόδοξοι πως θα αποδοθεί δικαιοσύνη για τους 57 ανθρώπους που χάθηκαν πριν τρία χρόνια όταν τα περισσότερα στοιχεία χάθηκαν μερικές ώρες μετά από το δυστύχημα εξαιτίας τού περιλάλητου μπαζώματος; Όταν η κυβερνητική πλειοψηφία υποστηρίζει στο πόρισμά της για τον ΟΠΕΚΕΠΕ πως φταίνε το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ για τα όσα έγιναν μετά το 2019; Όταν κάθε εβδομάδα μαθαίνουμε κι από ένα νέο σκάνδαλο; Και, κυρίως, όταν δεν ακούμε για αλλαγή τού τρόπου επιλογής τής ηγεσίας τής δικαιοσύνης με τη Συνταγματική Αναθεώρηση; Με τούτα και με τα άλλα, συνεπώς, μην απορήσετε αν γεμίσουν και πάλι οι δρόμοι και οι πλατείες το Σάββατο, όπως πέρυσι και πρόπερσι. Τίποτα δεν έχει αλλάξει, μάλλον τίποτα δεν θα αλλάξει...

  

 

Η κατάλυση της δημοκρατίας από τραγωδία απλό ατύχημα...

Αν διαβάσει κάποιος την ιστορία αυτής της χώρας ή, έστω, την ειδησεογραφία από διάφορες μεριές τού πλανήτη μάλλον θα θεωρήσει υπερβολική τη διατύπωση πως η δημοκρατία μας κινδυνεύει, έστω αυτή που έχουμε, η κοινοβουλευτική. Και θα έχει δίκιο αν σκεφτεί πως ακόμα και σήμερα υπάρχουν κράτη όπου οι εκτελέσεις, οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια και οι εκτοπισμοί διαφωνούντων βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Πολλώ δε μάλλον τα προσκόμματα στην ελευθερία έκφρασης ή στην ελευθεροτυπία, τα πιο στοιχειώδη δηλαδή δικαιώματα σε ένα κράτος δικαίου...

Κι όμως, η αντίληψη πως δεν χρειαζόμαστε τους θεσμούς και τα αντίβαρά τους αλλά έναν δυναμικό ηγέτη, ακόμα κι αν είναι αυταρχικός, διαπερνά όλες τις κοινωνικές κατηγορίες, όλες τις ιδεολογικές πλατφόρμες. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα ήταν οι Τραμπ, οι Πούτιν ή οι Ερντογάν αυτού του κόσμου το μέτρο τής ικανοποίησής μας από τον όποιο αρχηγό. Όταν η δημοκρατία εκλαμβάνεται ως συμπλήρωμα της κοινωνικής συνοχής κι όχι ως προϋπόθεσή της τότε το πεδίο μένει ελεύθερο σε κάθε ανελευθερία που πλασάρεται ως νεωτερισμός...

Μην περιμένετε από τους φασίστες να παραδεχθούν ΄ότι είναι φασίστες. Μην περιμένετε, όμως, κι από εκείνους που δείχνουν, με τα λόγια και τα έργα τους, ανοχή στο φασισμό να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν. Γενικώς η ευθύνη είναι η καυτή πατάτα που ο ένας μας πετάει στον άλλο μέχρι όλοι μας να καούμε από τα στραβά μάτια που κάνουμε στους δημοκράτορες και να μετατρέψουμε την κατάλυση της δημοκρατίας από τραγωδία σε απλό ατύχημα. Δίχως ευθύνη, όμως, δεν υπάρχει δημοκρατία και χωρίς δημοκρατία η ελευθερία είναι ένα σάβανο αδειανό...

Which side are you on?...

Αν ο Ντ. Τραμπ μιλούσε ελληνικά θα το έκανε με τα λόγια και τη φωνή τού Αδ. Γεωργιάδη. Φυσικά δεν είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ που μιμείται τον υπουργό Υγείας αλλά το αντίστροφο κι αυτό προφανώς και δεν είναι τυχαίο. Ο Αδωνις ξέρει ότι δεν θα έχει καλύτερη ευκαιρία για να διεκδικήσει την ηγεσία τής ΝΔ και την πρωθυπουργία από τη σημερινή, όταν ανοίγει η μάχη τής διαδοχής κι ο τραμπισμός, που βρίσκεται τόσο κοντά στις δικές του ιδεοληψίες, θριαμβεύει. Και γι' αυτό δεν θα διστάσει να ξεστομίσει ακόμα και τα μεγαλύτερα ψέματα για να πετύχει το σκοπό του ούτε να προβεί και στις πιο χυδαίες ενέργειες, όπως συνέβη και στη Νίκαια με θύμα του τον γιατρό που σώζει ζωές...

Το δύσκολο ερώτημα είναι τι κάνουμε για να απαντήσουμε στον τραμπισμό όσοι αυτοπροσδιοριζόμαστε ως προοδευτικοί. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παραδώσουμε τα όπλα. Αν μη τι άλλο, οι 200 της Καισαριανής θα μας καταριούνταν αν το κάναμε και με το δίκιο τους... 

Από την άλλη, όμως, προφυλασσόμαστε κι από τις προβοκάτσιες και η καλύτερη προστασία είναι να απαντάμε με τη νομιμότητα κι όχι με την επαναστατική γυμναστική, η οποία έχει αποδειχθεί διαχρονικά ατελέσφορη. Ας μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, ότι τον Μάη του '68 ακολούθησε η επανεκλογή Ντε Γκωλ στην προεδρία τής Γαλλίας...

Η ζωή είναι κι επιλογές, πρωτίστως επιλογές. Δεν έχει και τόση σημασία αν αποδειχθούν σωστές ή λανθασμένες. Έτσι κι αλλιώς κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει με απόλυτη επιτυχία το μέλλον. Το ίδιο ισχύει και με την πολιτική. 

Είτε είσαι με όσους αδικούν είτε με τους αδικημένους, με τους πολλούς ή με τους λίγους, με τους ισχυρούς ή τους αδύναμους. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις γιατί ντρέπεσαι να πεις ξεκάθαρα ότι προκειμένου να επιβιώσεις δεν έχεις κανένα πρόβλημα να γίνεις και το απαραίτητο δεκανίκι τού συστήματος ξεπλένοντάς το...

   

  

Θέλει κι ο λαϊκισμός την ασυλία του...

Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" είναι διαδεδομένη επιλογή αλλά αρκετές φορές είναι τόσο ορθή όσο και η υποταγή στο λαϊκισμό. Η πλήρης κατάργηση, για παράδειγμα, των ασυλιών των βουλευτών και των υπουργών και η νομική τους εξίσωση με τους υπόλοιπους πολίτες δεν είναι παράλογη, ιδίως όταν οι ασυλίες έχουν συνδεθεί με την ασυδοσία και το ξέπλυμα εγκλημάτων, ακόμα και κακουργημάτων. 

Το να μπορεί, όμως, ο οποιοσδήποτε να στείλει στα δικαστήρια έναν βουλευτή ή έναν υπουργό είναι πολύ πιθανό να μας οδηγήσει σε αγωγές SLAPPs, στην καταχρηστική άσκηση δηλαδή ενός δικαιώματος ούτως ώστε να φιμώνεται ακόμα και η ελευθερία έκφρασης γνώμης. Αυτό συμβαίνει, άλλωστε, τα τελευταία χρόνια σε βάρος αρκετών ρεπόρτερ τής ερευνητικής δημοσιογραφίας...

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα της άρσης ασυλίας τού Π. Πολάκη με την αιτιολογία πως με κατάθεσή του στο δικαστήριο για τα λαμόγια τού ΚΕΕΛΠΝΟ επιχείρησε να επηρεάσει αθέμιτα τους δικαστές. Δεν θα σταθώ στο ότι στην ίδια δίκη κατέθεσε κι εν ενεργεία υπουργός, ο Αδ. Γεωργιάδης, ο οποίος μάλιστα εμφανίστηκε στο ακροατήριο και σε άλλες συνεδριάσεις, χωρίς να ζητηθεί καν να αρθεί η ασυλία του. 

Στέκομαι, όμως, στο ότι αν ένας βουλευτής οδηγείται στη δικαιοσύνη για μια κατάθεσή του σε δίκη ή ακόμα και για αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανοίγουμε διάπλατα την πόρτα στην ομερτά. Γιατί να πάει κάποιος άλλος βουλευτής να καταθέσει σε βάρος καταχραστών τού δημοσίου χρήματος, φερόμενων έστω, αν είναι να καθίσει κι ο ίδιος στο εδώλιο του κατηγορουμένου;...

Η κοινωνία, ειδικά ύστερα από τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, θέλει αίμα στην αρένα, πολιτικούς να κλειστούν στη φυλακή και οι δεσμοφύλακες να πετάξουν τα κλειδιά. Ποιος μπορεί να την κατηγορήσει όταν η ατιμωρησία έχει γίνει συνώνυμο της πολιτικής επιβίωσης διεφθαρμένων εθνικών αντιπροσώπων και διαβρωμένων κομμάτων; 

Αλίμονο, όμως, αν μετατρέψουμε την απονομή δικαιοσύνης σε ένα ατελείωτο λαϊκό δικαστήριο που θα καταδικάζει δίκαιους κι άδικους με τον ίδιο τρόπο. Σε αυτό το πλαίσιο, προφανώς και το άρθρο 86 του Συντάγματος χρήζει αναθεώρησης. Η πλήρης κατάργησή του, ωστόσο, χωρίς δικλείδες κατά τής καταχρηστικότητας αν συμβεί θα είναι μια ακόμα υπαναχώρηση του πολιτικού μας συστήματος στον άκρατο λαϊκισμό, τον οποίο αυτή η χώρα έχει φάει αμάσητο με την κουτάλα...

   

Αδικούμε τις στρουθοκάμηλους...

Είναι αμφίβολο αν οι στρουθοκάμηλοι χώνουν όντως το κεφάλι τους στην άμμο όταν διαισθάνονται κίνδυνο, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο αυτοπροστατεύονται. Το πιθανότερο είναι πως όχι. Οι άνθρωποι, πάντως, το κάνουμε συχνά. Είτε γιατί πιστεύουμε ότι έτσι αποφεύγουμε μια δύσκολη κατάσταση είτε γιατί θεωρούμε πως είναι η καλύτερη μέθοδος για να αγνοήσουμε όλα όσα είναι τόσο οφθαλμοφανή που μόνο αν τυφλωθούμε οικειοθελώς θα καταφέρουμε να αποφύγουμε την αναμέτρηση με την πραγματικότητα...

Τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο, όπως και η ανάγκη να πιαστούμε από κάπου σε δύσκολους καιρούς ή να μην απογοητευτούμε από τις επιλογές μας. Σε αυτό το πλαίσιο, κλείνουμε τα μάτια μας στις ενδείξεις, στις αποδείξεις και στα γεγονότα, στιγματίζουμε όσους μας τα υποδεικνύουν και συνεχίζουμε την πορεία μας προς το γκρεμό με το χαμόγελο στα χείλη. Είμαστε πρόθυμοι να υπερασπιστούμε με πάθος τα ίδια και τα αντίθετά τους αρκεί να συμβαδίζουν με τη βαθιά μας επιθυμία να μην μας βυθίσουν οι ψευδαισθήσεις μας...

Η υποταγή τής μάζας στον αρχηγό τής αγέλης δεν είναι δημιούργημα του 21ου αιώνα, είναι κομμάτι τού συλλογικού μας ασυνείδητου από τα πανάρχαια χρόνια. Γι' αυτό και δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει και τόσο πολύ το ότι, για παράδειγμα, εργαζόμενοι της Βιολάντα μόνο που δεν σήκωσαν στα χέρια τον εργοστασιάρχη που ενδέχεται να έχει σοβαρές ποινικές ευθύνες για τον θάνατο πέντε συναδέλφων τους... 

Ακολουθούμε αρχέτυπα μεγαλώνοντας σε μια κοινωνία και σε ένα σύστημα που τα αναπαράγει με ευκολία για να διαιωνίζεται και το ίδιο. Η αλλαγή τού μοντέλου θέλει τόλμη και η τόλμη πολίτες. Και τα δύο, είδη δυσεύρετα... 

                                                                                    

Δημοκράτορες δίχως στέμμα...

Μπορεί να ευθύνεται ο Π. Ντε Γκρες για τα πολιτικά κι όχι μόνο αμαρτήματα των προγόνων του; Σε καμία περίπτωση, όποιο κριτήριο κι αν λάβουμε υπόψη, τη νομιμότητα δηλαδή και την ηθική. Κι αν μεγάλωσε και ζει στα πλούτη, κάποια από τα οποία ανήκουν στον ελληνικό λαό, δεν έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που τα έχουν απαρνηθεί για να ζήσουν με τρεις κι εξήντα... 

Αν, όμως, ο Γλύξμπουργκ- για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους- επιθυμεί να πολιτευτεί θα όφειλε ο ίδιος να επιστρέψει στο ελληνικό Δημόσιο μέρος τής περιουσίας που διαχειρίζεται. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να μιλήσουμε μαζί του και πολιτικά...

Όπως κι αν έχει, η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία πράγματι κινδυνεύει αλλά όχι γιατί ο γιος τού νεκρού έκπτωτου βασιλιά έχει αντιληφθεί τον πολιτικό μας χυλό και θέλει να αναμειχθεί κι εκείνος σε αυτόν. Κινδυνεύει κυρίως από τους δημοκράτορες που την έχουν ευτελίσει σε ένα θέατρο μικροκομματικών σκιών που παράγουν κουτσομπολιό αντί για πολιτική, τοξικότητα στη θέση τής αναζήτησης πεδίων σύγκλισης, μικρομεγαλισμούς κι όχι συνθέσεις. Και με αυτόν τον τρόπο μπορεί αύριο μεθαύριο να δούμε τον Κ. Μητσοτάκη να κυβερνά όχι μόνο με τον Αδ. Γεωργιάδη, τον Θ. Πλεύρη και τον Μ. Βορίδη αλλά και με τον Κ. Βελόπουλο και την Αφρ. Λατινοπούλου...

Έτσι κι αλλιώς, στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης δεν είναι ξεπερασμένη μόνο η βασιλεία αλλά και η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Είναι αδιανόητο να ψηφίζουμε μαζικά και ηλεκτρονικά μόνο για το ποιο τραγούδι θα στείλουμε στη Eurovision κι όχι και για τα ζητήματα της καθημερινότητάς μας. Σε ένα πολιτικό τοπίο, άλλωστε, όπου οι ηγέτες είναι ηγετίσκοι είναι προτιμότερο τα λάθη να τα διαπράττει ο λαός κι όχι οι δημαγωγοί...

Το AI δεν μπορεί ακόμα να κρύβει την ανεπάρκεια...

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, το οποίο, πέρα από τη διευκόλυνση που μας παρέχει στους τομείς εργασίας μας, προσθέτει στις γνώσεις μας, εξειδικευμένες κι εγκυκλοπαιδικές. Δεν μπορεί, όμως, να υποκαταστήσει ούτε την άγνοιά μας ούτε την ανεπάρκειά μας εκεί που αυτές υπάρχουν. Κι αυτό φαίνεται, όσο κι αν προσπαθούμε να καλλωπίσουμε τα ελλείμματά μας πίσω από ξύλινα καλολογικά σχήματα...

Δεν θα αργήσει η ημέρα που το AI θα αντικαταστήσει τον άνθρωπο. Κι αυτό δεν είναι απαραιτήτως κακό αν λάβουμε υπόψη πως ύστερα από χιλιάδες χρόνια εξέλιξης ακόμα σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο, κυριολεκτικώς και μεταφορικώς. Μέχρι να συμβεί, όμως, αυτό ο ανθρώπινος πολιτικός λόγος που δίνει απαντήσεις στα καθημερινά ζητήματα δεν υποκαθίσταται εύκολα από θεωρητικούρες που μπορούν να δικαιολογούν και τα αδικαιολόγητα αφού δεν εμπεριέχουν ουσία. 

Στο μπλέντερ, άλλωστε, της τεχνητής νοημοσύνης και η μεγαλύτερη κοινοτοπία αποκτά χαρακτηριστικά υπέρτατης αλήθειας. Κι ας μην είναι τίποτα παραπάνω από φύκια για μεταξωτές κορδέλες...

Όπως κι αν έχει, η τεχνητή νοημοσύνη στοιχίζει λιγότερο: δεν χρειάζεσαι, για παράδειγμα, ανθρώπους για να σου κάνουν αναρτήσεις, να σου γράφουν λόγους και προγράμματα, να δίνουν γραμμή. Κι όσο για τα like, ας είναι καλά τα μποτ από τη Σουαζιλάνδη και την Ακτή Ελεφαντοστού... 

Όσο, όμως, κι αν απέχεις από τα γήινα για τους δικούς σου λόγους, έρχεται κάποια στιγμή που η σύγκρουση με την πραγματικότητα είναι πλαγιομετωπική. Και τότε δεν σε σώζουν ούτε τα καλοπληρωμένα τρολ ούτε οι τυφλοί οπαδοί τους οποίους "αναγκάζεις" τη μία ημέρα να υπερασπίζονται με πάθος ένα πράγμα και την επομένη το ακριβώς αντίθετό του... 

    

Φασιστάκια δεξιά, κεντρώα κι αριστερά...

"Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο τού Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο κι από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή", έγραφε σε επιστολή του προς τον βασιλιά Παύλο ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Σπυρίδων Βλάχος, ζητώντας του να μην γίνει η εκτέλεση. Σε αυτή τη φράση συμπυκνώνεται ο ηρωισμός κάθε ανθρώπου που είναι πρόθυμος να θυσιάσει ακόμα και τη ζωή του για μια ιδέα η οποία θεωρεί πως τον υπερβαίνει... 

Κι αν ο κομμουνισμός δεν στάθηκε αντάξιος της γενναιότητας των μαχητών του, αυτό διόλου δεν μικραίνει τη θυσία τού Μπελογιάννη ή των 200 της Καισαριανής. Σε έναν κόσμο όπου όλοι, έτσι κι αλλιώς, θα πεθάνουμε το να διαλέγουμε την ώρα τού θανάτου μας εμπεριέχει από μόνο του ένα διαολόστελμα στον χάροντα...

Αν μη τι άλλο, οι φωτογραφίες που έγιναν γνωστές ύστερα από δεκαετίες από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής μας αναγκάζουν όλους να αναμετρηθούμε με το μπόι μας, ιδίως όσους αυτοπαρουσιαζόμαστε ως Αριστεροί, και οι συγκρίσεις μάλλον μας φέρνουν απολογούμενους. Δυσκολεύομαι να φανταστώ πολλούς από όσους κρατάμε τα λάβαρα της ιδεολογικής καθαρότητας πρόθυμους να στηθούμε μπροστά από ένα εκτελεστικό απόσπασμα για να τα υπερασπιστούμε κι όχι μόνο πάνω από ένα πληκτρολόγιο... 

Στις ημέρες μας, άλλωστε, ο φασισμός παίρνει πολλές μορφές και, δυστυχώς, αρκετοί δεν έχουμε αποφύγει τούτο το αμάρτημα απαγορεύοντας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ακόμα και τη διατύπωση της διαφορετικής άποψης. Έχει γεμίσει ο τόπος φασιστάκια, δεξιά, κεντρώα κι αριστερά...

Οι 200 της Καισαριανής μπορεί να θεωρηθούν και τυχεροί γιατί δεν πρόλαβαν να δουν την τραγική διάψευση των ονείρων τους. Δεν είδαν, για παράδειγμα, τις προσδοκίες τους για μια αταξική κοινωνία όπου κανένας άνθρωπος δεν θα πέφτει θύμα εκμετάλλευσης να συνθλίβεται κάτω από τις ερπύστριες στο Ανατολικό Βερολίνο, στη Βουδαπέστη ή στην Πράγα... 

Έτσι κι αλλιώς τα σύνορα που χωρίζουν τα όνειρα από τις ψευδαισθήσεις δεν είναι ευδιάκριτα κι όλοι μας τα έχουμε περάσει κάποια στιγμή ή αρκετές φορές. Ακόμα κι όσοι ανάμεσά μας πιστεύουν, μάλλον αυτάρεσκα, ότι κινούνται πάντοτε και πάντα στη σωστή πλευρά τής Ιστορίας... 

   

 

Να μπουν θητείες ανάμεσα στους θνητούς και στη διαφθορά...

Όταν ο Γ. Παναγόπουλος ξεκινούσε τη συνδικαλιστική του καριέρα μπορεί να ήταν ο πιο έντιμος άνθρωπος του κόσμου. Το ίδιο, για παράδειγμα, και η Μ. Στρατινάκη όταν έγινε για πρώτη φορά γενική γραμματέας τού υπουργείου Εργασίας το 2011. 

Όταν είσαι, όμως, αρχισυνδικαλιστής για 20 χρόνια ή γενικός γραμματέας υπουργείου για πάνω από δέκα (με διάλειμμα επί ΣΥΡΙΖΑ) είναι πολύ δύσκολο να μην έχεις διαμορφώσει γύρω από τον εαυτό σου ένα καθεστώς ασυδοσίας που είναι δυνατό να φτάσει ως και τη διαφθορά. Είναι ανθρώπινο να βάλεις, έστω και για λίγο, το δάχτυλό σου στο βάζο με το μέλι όταν μπορείς να το ανοιγοκλείνεις επί χρόνια και χωρίς κάποιος να είναι σε θέση να σε ελέγχει...

Και το τελευταίο σκάνδαλο μας υπενθυμίζει πως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ήδη συγκυβερνούν στην πραγματικότητα, γι' αυτό άλλωστε και το πάλαι ποτέ Κίνημα δεν σηκώνει κεφάλι. Αντιμετωπίζει κι αυτό πρόβλημα κυβερνητικής φθοράς. Έφτασε, μάλιστα, να συναινέσει στην άρση τής ασυλίας Πολάκη γιατί κατέθεσε σε δίκη υπέρ τού δημοσίου συμφέροντος. 

Καταδεικνύει, ωστόσο, και την αναγκαιότητα, με αφορμή και τη Συνταγματική Αναθεώρηση, να τεθούν συγκεκριμένες θητείες σε όσους ασκούν δημόσια εξουσία. Από τον αρχισυνδικαλιστή και τους γενικούς γραμματείς υπουργείων ως τους βουλευτές, τους υπουργούς και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Είναι στοιχειώδης όρος διαφύλαξης της ηθικής ακεραιότητας των θεσμών. Όποιος θέλει να συνεχίσει να προσφέρει στο δημόσιο βίο μπορεί να το κάνει κι αμισθί και χωρίς καρέκλα...

Πολύ δύσκολα, όμως, θα τεθούν αυτά τα όρια και η ευθύνη είναι διακομματική. Κάποιες από αυτές τις θητείες, άλλωστε, είναι καταστατικοποιημένες σε κάποια κόμματα αλλά έχουν εφαρμοστεί στην πράξη όσο κι ο σοσιαλισμός. Και σε αυτή τη Βουλή, εξάλλου, βρίσκουμε ουκ ολίγους εθνικούς αντιπροσώπους που αν τυχόν δεν επανεκλεγούν θα αντιμετωπίσουν σοβαρό ζήτημα επιστροφής στον πρότερο επαγγελματικό τους βίο. 

Όταν είσαι 20 χρόνια βουλευτής, για παράδειγμα, και να ήξερες κάποια πράγματα πριν, τα έχεις ήδη ξεχάσει. Προφανώς κι αυτό δεν είναι πρόβλημα της κοινωνικής πλειονότητας, απλώς εξηγώ γιατί δεν θα δείτε μάλλον ποτέ τη συνταγματοποίηση των θητειών...

 

Στην κηδεία του καλού δημοσιογράφου πηγαίνει μόνο ο παπάς...

Λένε πως στην κηδεία τού καλού δημοσιογράφου πηγαίνει μόνο ο παπάς. Εύχομαι από καρδιάς στον φίλο και συνάδελφο Χρήστο Αβραμίδη να το διαπιστώσουμε ύστερα από πολλά πολλά χρόνια. Αυτό, όμως, που διαπιστώνουμε με πολύ μεγάλη ευκολία σήμερα είναι τη δυσανεξία τής οποιασδήποτε εξουσίας στην οποιαδήποτε κριτική, Φυσικά και δεν είναι τωρινό γέννημα, μόνο που η εξουσία στην Ελλάδα έχει αποθρασυνθεί γιατί της δώσαμε και οι δημοσιογράφοι την ευκαιρία να το παρακάνει με την παθητικότητά μας απέναντί της. Στην καλύτερη περίπτωση...

Είναι, συνεπώς, μεγάλη και η δική μας ευθύνη για τα κύμβαλα αλαλάζοντα που ταλαιπωρούν το δημόσιο βίο τής χώρας. Αντί να τους συμπεριφερόμαστε με τον ίδιο σεβασμό που συμπεριφέρεται ένας σκύλος σε μια κολόνα είτε τα λιβανίζουμε είτε τα χαϊδεύουμε είτε εθελοτυφλούμε μπροστά στις πομπές τους. Και κάπως έτσι γιγαντώνουμε το ναρκισσισμό πολιτικών απατεώνων που τους πιστεύουν μόνο όσοι δεν τους ξέρουν...

"Γιατί δεν παρεμβαίνει η ΕΣΗΕΑ σε περιπτώσεις μπούλινγκ, όπως αυτή σε βάρος τού Χρήστου Αβραμίδη", διαβάζω από κάποιους, οι οποίοι πολύ καλά κάνουν και ρωτάνε. Και οι πρόσφατες αποκαλύψεις, ωστόσο, για τον αρχισυνδικαλιστή Παναγόπουλο επιβεβαιώνουν ότι αλίμονο αν οποιοσδήποτε εργαζόμενος περίμενε από τους συνδικαλιστές του να τον προστατεύσουν. Θα ήταν λογικό αλλά όσοι έχουμε ζήσει στους εργασιακούς μας χώρους τη δράση εργατοπατέρων που στα ξένα μαγαζιά κάνουν τους καμπόσους αλλά στα δικά τους τις αρσακειάδες καταλαβαίνουμε ότι περιγράφουμε μια ουτοπία. Αντιθέτως, η δυστοπία είναι και δικό μας δημιούργημα...  

Ο προοδευτικός μας φασισμός...

Αν γινόταν μια δημοσκόπηση στην Ελλάδα με το ερώτημα "είστε φασίστας" πολύ δύσκολα η καταφατική απάντηση θα συγκέντρωνε διψήφιο ποσοστό. Όπως, άλλωστε, κι ένα γκάλοπ με την ερώτηση "είστε ρατσιστής". 

Ο ορισμός, άλλωστε, που δίνει ο καθένας μας στο φασισμό και στο ρατσισμό μάλλον διαφέρει και σίγουρα μας αθωώνει από οποιοδήποτε πειρασμό μπορεί να έχουμε αισθανθεί να υποκύψουμε σε αυτές τις δύο ιδεοληψίες, οι οποίες μάλιστα στις πολύ ακραίες μορφές τους έχουν αφήσει και πολύ αίμα πίσω τους. Φοβάμαι, ωστόσο, πως κι ανάμεσα στους βαυκαλιζόμενους τους προοδευτικούς κυκλοφορεί ο ιός τού φασισμού και, μάλιστα, σε αυξημένες δόσεις. Μια ματιά στο τι γράφεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ενδεικτικότατη...

Για παράδειγμα, ουκ ολίγοι "απαγορεύουν" να γράφεις στις δικές σου σελίδες το οτιδήποτε είναι αρνητικό για το πολιτικό κόμμα ή το πολιτικό πρόσωπο που υποστηρίζεις. Δεν σου δίνουν το δικαίωμα ούτε καν να εξηγείς τους λόγους για τους οποίους δεν τους υποστηρίζεις. Αν τα λόγια σου είναι θετικά σού επιτρέπουν να γράφεις σεντόνια ολόκληρα, αν όχι και ήσουν μέλος του σου παραχωρούν τη δυνατότητα να αποχωρήσεις σιωπηλά. Μέχρι εκεί αντέχουν τη δημοκρατία...

Φυσικά υπάρχουν και οι μεταμφιεσμένοι όλο το χρόνο κι όχι μόνο στις Απόκριες φασίζοντες που σου επιτρέπουν να γράφεις στις σελίδες σου για όποιο θέμα θέλεις εσύ, όπως άλλωστε κάνουν και οι ίδιοι στις δικές τους, και για όσο θες. Αυτοί είναι οι πιο γενναιόδωροι. Θα σου υποδείξουν "απλώς" να γράφεις αλήθειες. Τις δικές τους αλήθειες βεβαίως οι οποίες αν δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα αλλά στις φαντασιώσεις τους για την πραγματικότητα τόσο το χειρότερο για τις αλήθειες...

Δεν βγάζω την ουρά μου απέξω. Είμαι σίγουρος ότι έχω υποκύψει κι εγώ στο μικρόβιο του φασισμού. Δεν είναι πάντοτε εύκολο να βγαίνουμε από τον εαυτό μας και να παρατηρούμε τις καταστάσεις με το μάτι ενός αντικειμενικού σχολιαστή, ιδίως όταν έχουμε βρεθεί πολύ κοντά στο επίκεντρο. Γι' αυτό θα συνεχίσω να προσπαθώ να κατανοώ το φασισμό από όπου κι αν προέρχεται. Για να είμαι σε θέση να τον τσακίζω σε κάθε ευκαιρία που μου δίνεται... 

  

Στο Λονδίνο θα ήταν σκάνδαλο...

Όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου στο Κάρντιφ οι φοιτητές δημοσιογραφίας συστεγαζόμασταν με τους φοιτητές που σπούδαζαν δημόσιες σχέσεις (PR). Στη Μεγάλη Βρετανία των αρχών, τουλάχιστον, του 21ου αιώνα ήταν κοινή παραδοχή ότι τα επαγγέλματα του δημοσιογράφου και του δημοσιοσχεσίτη ναι μεν έχουν συνάφεια αλλά την ίδια που έχουν οι δύο απέναντι όχθες ενός ποταμού. Στην Ελλάδα (και) του 2026 τα όρια είναι τόσο αδιευκρίνιστα που πολλές φορές μοιάζει να μην υφίστανται καν...  

Η εμπλοκή τού δημοσιογράφου Γ. Κακούση στην υπόθεση Παναγόπουλου φέρνει στην επικαιρότητα μια κρυφή- φανερή πληγή τού δημοσιογραφικού επαγγέλματος. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, θα ήταν αδύνατο παρουσιαστής τού BBC να κάνει παραλλήλως τις δημόσιες σχέσεις και του αρχισυνδικαλιστή τής χώρας. Θα ήταν σκάνδαλο μεγατόνων. 

Σε αυτή τη γωνιά τής Βαλκανικής όχι μόνο πέρασε στο ντούκου αλλά κι αρκετοί το παρουσίασαν ως κάτι το φυσιολογικό. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πόσοι δημοσιογράφοι μεταπήδησαν στην πολιτική και στη συνέχεια- κάποιοι, μάλιστα, σχεδόν αμέσως- επέστρεψαν στη δημοσιογραφία σαν να είχαν λείψει απλώς για ένα επαγγελματικό ταξίδι κι όχι σαν να είχαν κάνει αλλαγή καριέρας που θα προϋπόθετε και την τήρηση μιας κάποιας δεοντολογίας. Έτσι κι αλλιώς από τη στιγμή που ο οποιοσδήποτε μπορεί να βαφτιστεί δημοσιογράφος εντός μιας ημέρας τα υπόλοιπα μοιάζουν με ψύλλους στα άχυρα...

Γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας μέσος δημοσιογράφος, δεν εισηγούμαι να μπει κάποιο σχετικό απαγορευτικό. Παρόλο που δεν έχω εργαστεί ποτέ σε γραφείο Τύπου δεν σημαίνει πως δεν αντιλαμβάνομαι τους λόγους για μια τέτοια επιλογή ούτε μπορώ να την αποκλείσω για τον εαυτό του στο μέλλον. 

Εισηγούμαι, ωστόσο, περισσότερη διαφάνεια ώστε να ξέρουν κι αυτοί που μας διαβάζουν, ακούνε και βλέπουν ποιους ακριβώς διαβάζουν, ακούνε και βλέπουν. Θα κερδίζαμε πολλά κι ως προς το σεβασμό τής κοινής γνώμης αλλά, κυρίως, κι ως προς τον αυτοσεβασμό μας...