Θυμάστε το κίνημα "Δεν Πληρώνω" που είχε αναπτυχθεί την περίοδο των μνημονίων, κυρίως όσον αφορά τα διόδια αλλά κι όχι μόνο; Λοιδορήθηκε από εκείνους που τρώνε με χρυσά κουτάλια, καθώς κι από αυτούς που από τους άλλους ζητούν παλικαριά αλλά οι ίδιοι έχουν λερωμένα τα βρακιά...
Σήμερα που πληρώνουμε ορισμένα διόδια σχεδόν πέντε ευρώ- λες και οι εταιρείες διαχείρισης μας μεταφέρουν οι ίδιες πάνω σε μαγικά χαλιά- ή τη βενζίνη κι αρκετά άλλα είδη πρώτης ανάγκης πολύ πιο ακριβά από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες φαίνεται πως είναι όλα καλά γι' αυτό και καθόμαστε στα αβγά μας. Καμία διαμαρτυρία, παρά μόνο αν δούμε μπροστά μας κάποιο μικρόφωνο οπότε ξεσπαθώνουμε και ύστερα πάλι το κεφάλι κάτω...
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καταναλωτικό κίνημα ούτε κοινωνία πολιτών ούτε αξιόπιστος συνδικαλισμός, όπως μαρτυρά και η διαφθορά τού αρχισυνδικαλιστή μας. Πώς να υπάρχουν, όμως, όλα αυτά όταν δεν υπάρχουν πολίτες παρά μόνο πελάτες κι οπαδοί;...
Στην πολιτική ζωή τού τόπου συμμετέχουν, κατά βάση, εκείνοι που είτε επιδιώκουν οικονομικά οφέλη είτε την κάλυψη ψυχοπαθολογικών τους αναγκών. Μετρημένοι είναι όσοι πράγματι ενδιαφέρονται για το κοινό καλό κι όχι απλώς γι' αυτό των ιδίων, της οικογένειάς τους ή ενός πολύ μικρού κύκλου τού περιβάλλοντός τους...
Με βάση όλα αυτά και πολλά περισσότερα πώς να μην κάνουν πάρτι τα καρτέλ στη χώρα των λωτοφάγων; Και γιατί να μην τα υπηρετεί ένα πολιτικό προσωπικό που του αρκεί να πετάξει μερικά ξεροκόμματα στο πόπολο για να διασφαλίσει την επανεκλογή του; Και δύο ευρώ και τρία ευρώ και τέσσερα ευρώ το λίτρο θα πάει, κατά συνέπεια, η βενζίνη όταν μας ενοχλεί ο ακτιβισμός αλλά όχι και τόσο όσοι μας ληστεύουν τη ζωή...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου