Δεν θα δικάσει ο λαός τους φονιάδες των Τεμπών, χωρίς το λαό όμως δεν θα δικάζονταν ποτέ...

Δεν θα δικάσει η Μαρία Καρυστιανού τους φονιάδες τής κόρης της. Δεν έχει ούτε τη θεσμική ιδιότητα ούτε την απαραίτητη απόσταση από τα γεγονότα για να το κάνει με επιτυχία. Ούτε θα δικάσουμε εμείς, η κοινή γνώμη, τους φονιάδες των Τεμπών. Τα λαϊκά δικαστήρια σχετίζονται περισσότερο με το θυμικό και λιγότερο με το δίκαιο. Η Μαρία Καρυστιανού, ωστόσο, οι υπόλοιποι γονείς των θυμάτων κι ο λαός όχι μόνο δικαιούνται αλλά επιβάλλεται να αγωνιστούν μέχρι τέλους για να μην υπάρξει καμία συγκάλυψη...

Η κοινωνική αφύπνιση ύστερα από την απελπισία τού σαράντα τακατό θέλω να ελπίζω πως βρήκε αφορμή με τα Τέμπη και δεν θα αρχίσει και δεν θα τελειώσει εκεί. Φυσικά δεν περιμένω να βγούμε στους δρόμους με την ίδια μαζικότητα και για τους νεκρούς τής Πύλου στη δική τους επέτειο ενός έτους από το χαμό τους. 

Μακάρι να το κάνουμε, αλλά εκείνοι ήταν μελαμψοί, αλλόθρησκοι μετανάστες κι όχι τα παιδιά μας, επομένως η ευαισθησία μας μάλλον θα βρει στον τοίχο των στερεοτύπων. Είναι, όμως, μια καλοδεχούμενη αρχή το ότι δηλώσαμε παρούσες και παρόντες απέναντι σε ένα καθεστώς το οποίο στηρίζεται στην ομερτά...

Έχουμε πολλή δουλειά μπροστά μας για να κάνουμε το σκοτάδι φως γιατί φυσικά και δεν μπορεί να είναι ανεκτό από τους προοδευτικούς πολίτες να απαλλαγούμε από το καθεστώς Μητσοτάκη για να το αντικαταστήσουμε από τον ακροδεξιό βόθρο. Όλες κι όλοι κρινόμαστε, άλλωστε, από τις πράξεις κι όχι από τα λόγια μας. Ας είναι, όμως, η 28η Φεβρουαρίου 2024 η απαρχή τεκτονικών κοινωνικών εξελίξεων που θα οδηγήσουν σε αυτό που θα ήταν δίκαιο να είχε συμβεί από πέρυσι, στη δικαιοσύνη παντού δηλαδή...

 

 

Τίποτα δεν παραγράφηκε στις 25 Ιουνίου για τις φαμίλιες Μητσοτάκη- Καραμανλή...

"Δεν φταίνε το ότι δεν φτιάξαμε την τηλεδιοίκηση στη Λάρισα, ότι δεν λειτουργούσε ο δευτεροβάθμιος έλεγχος στην Καρόλου, ότι δεν ακούγαμε τις εκκλήσεις των εργαζόμενων αλλά και της διορισμένης από εμάς διοίκησης του ΟΣΕ ή ότι δεν προχωρήσαμε καθόλου τη σύμβαση για την τηλεδιοίκηση. Φταίνε ο σταθμάρχης και οι διαχρονικές παθογένειες του ελληνικού κράτους, το οποίο παρεμπιπτόντως οι οικογένειές μας έχουν κυβερνήσει και κυβερνούν επί δεκαετίες. Μας επανεκλέξατε, άλλωστε, πανηγυρικά το καλοκαίρι και να αισθάνεστε και τυχεροί που σκύψαμε το κεφάλι, ζητήσαμε μια συγγνώμη και παραιτήθηκε ο υπουργός"...

Αυτά στην ουσία μάς λένε και σήμερα, ένα χρόνο μετά τα Τέμπη, οι φαμίλιες Μητσοτάκη- Καραμανλή, οι νόμιμες ιδιοκτήτριες της χώρας. Πέρα, βεβαίως, από την εξεταστική συγκάλυψης που έφτιαξαν με τη βοήθεια των σταλινιστών στη Βουλή ή από τη δικαστική έρευνα υπό την αιγίδα μιας εισαγγελέως τού Αρείου Πάγου που λέει στους συγγενείς των θυμάτων "προσεύχεστε και μην μιλάτε". Και ύστερα δήθεν αγανακτούν για το ψήφισμα- κόλαφο της Ευρωβουλής που μας παρουσιάζει failed state...

Στις 25 Ιουνίου η ΝΔ κατήγαγε έναν εκλογικό θρίαμβο, έστω και με τη συμμετοχή τού μισού εκλογικού σώματος. Δεν παραγράφηκε, ωστόσο, εκείνη την ημέρα ούτε το έγκλημα των Τεμπών ούτε το έγκλημα του Predator ούτε οποιαδήποτε άλλη ποινικώς κολάσιμη πράξη τής κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ούτε της δόθηκε λευκή επιταγή για να κάνει κι άλλες. Ο λαός σε όλη τη χώρα πρέπει να έπεισε την Τετάρτη και τους πλέον πονηρούς πως κανείς δεν μπορεί να κοροϊδεύει τους πάντες για πάντα...

 

 

Μην κουνάς τα πόδια σου προτού καβαλικέψεις...

Επιτρέψτε μου μια πρόβλεψη: αν κάποιος κοιμηθεί σήμερα και ξυπνήσει στις 10 Ιουνίου μάλλον δεν θα πιστέψει το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Όπως δεν θα πίστευε κάποιος το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών αν κοιμόταν σαν σήμερα πέρυσι και ξυπνούσε στις 22 Μαΐου 2023. Όποιος θεωρεί το λαό δεδομένο συνήθως βρίσκεται προ εκπλήξεων. "Μην κουνάς τα πόδια σου προτού καβαλικέψεις", όπως λένε στην Κύπρο...   

"Θα εμπιστευόσασταν αυτό το ΣΥΡΙΖΑ να σας κυβερνήσει", αναρωτιούνται δήθεν αθώα οι ένοχοι των Τεμπών, των πανευρωπαϊκών ρεκόρ νεκρών στην πανδημία και στην ακρίβεια. Κι εγώ συνηγορώ κι απαντώ όχι. 

Στις 9 Ιουνίου, ωστόσο, δεν βγάζουμε κυβέρνηση και συνήθως στις ευρωεκλογές βγάζουμε δυσαρέσκεια. Δεν μπορώ να ξέρω τρεις μήνες πριν αν αυτή θα εισπραχθεί από το ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, τους σταλινιστές ή την ακροδεξιά, Από κάποιον, όμως, θα εισπραχθεί γιατί η δυσαρέσκεια, για να μην πω η οργή, είναι υπαρκτή, την αγγίζεις όπου κι αν σταθείς...

Το ποσοστό τής ΝΔ θα είναι κάτω από 30%. Μπορεί το νεοφιλελεύθερο- μετασοβιετικό καθεστώς Μητσοτάκη να ελέγχει πλήρως τους αρμούς τής εξουσίας, από κάτω όμως η κοινωνία βράζει και περιμένει επιτέλους λίγη σοβαρότητα από την αντιπολίτευση για να επενδύσει πάνω της. Δεν σας κάνει εντύπωση που ο ΣΥΡΙΖΑ "διαλύεται" επί ένα χρόνο, αλλά παραμένει ακόμα σοβαρός διεκδικητής τής δεύτερης θέσης σε πρώτη φάση; "Περιμένουμε να σοβαρευτείτε κι εμείς είμαστε εδώ", του λένε οι πολίτες. Προφανώς, όμως, όχι για πολύ ακόμα, γι' αυτό, ναι, σοβαρευτείτε... 

 

 

Θέλουν συλλογικότητα στις αποφάσεις για να φάνε στο τέλος ατομικά τον Κασσελάκη...

Ούτε ο Λίο Μέσι ούτε ο Ντιέγο Μαραντόνα ούτε ο Ζινεντίν Ζιντάν θα μπορούσαν να κερδίσουν από μόνοι τους το Παγκόσμιο Κύπελλο. Χρειάστηκαν δίπλα τους συμπαίκτες που έκαναν στο ακέραιο τη δουλειά που τους είχε ανατεθεί. Ο Στέφανος Κασσελάκης δεν είναι ούτε Μέσι ούτε μεσσίας. Ούτε, όμως, έχει δίπλα του συμπαίκτες που αγωνίζονται για το καλό τής ομάδας τη φανέλα τής οποίας φορούν...

Ας μιλήσουμε με ονόματα κι ας μην κοροϊδευόμαστε άλλο μεταξύ μας. Ο Γ. Ραγκούσης, ο Χρ. Σπίρτζης, ο Θ. Θεοχαρόπουλος κι άλλοι κι άλλες παίζουν για την ομάδα όταν χαρακτηρίζουν υπό προθεσμία πρόεδρο έναν πρόεδρο πέντε μηνών που θα είναι πρόεδρος οκτώ μηνών στις ευρωεκλογές; Ή όταν λένε πως θα κριθεί από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών; Αυτοί γιατί δεν ζήτησαν να κριθούν για τη συντριβή τού Ιουνίου; 

Ή, μήπως, πιστεύει κανείς ότι τους επόμενους τρεις μήνες θα οργώσουν τη χώρα για να φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ νικηφόρο αποτέλεσμα; Ρόλο αναζητούν αφού ο λαός δεν τους εξέλεξε ούτε βουλευτές, υπονομεύοντας τον εκλεγμένο πρόεδρο ξανά και ξανά και ξανά...

Ποιος προοδευτικός πολίτης δεν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να πάει ενωμένος στις ευρωεκλογές; Γι' αυτό, άλλωστε, ακόμα και στις δημοσκοπήσεις μόνο το ΠΑΣΟΚ προπορεύεται του ΣΥΡΙΖΑ- κι αυτό στο όριο του στατιστικού λάθους- κι όχι πολύ πιο συμπαγή θεωρητικώς κόμματα όπως το ΚΚΕ ή η Πλεύση Ελευθερίας ή οι αποστάτες. Δεν έχει, όμως, κανένα νόημα να κατεβάζεις ενδεκάδα από την οποία οι μισοί θα χαρούν στο τέλος τού ματς αν κερδίσει ο αντίπαλος γιατί την επόμενη αγωνιστική σεζόν προσδοκούν να παίζουν με τη φανέλα του ή να επιστρέψει ο προηγούμενος προπονητής... 

Λυπάμαι, αλλά όποιος δεν βλέπει τον εσωτερικό εχθρό δεν είναι μετριοπαθής κι ενωτικός. Είναι είτε αφελής είτε συνεργός...  

 
 

Ο Κασσελάκης μόνος του με 20 κομάντο...

Αν ο Αλ. Τσίπρας είχε περιοριστεί στη δήλωσή του, έστω κι αν έγινε καθυστερημένα κι έστω κι αν έπρεπε να παραστεί στο συνέδριο και να μιλήσει, θα μπορούσε να διατηρούσε το ρόλο τού Νέστορα του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν περιορίστηκε, όμως, σε αυτή. Η υποψηφιότητα Γεροβασίλη κι όλη η καμαρίλα που προηγήθηκε αποδεικνύουν ότι θεωρεί το κόμμα μαγαζί του και το θέλει πίσω από αυτόν που μέσα σε πέντε μήνες το απάλλαξε από εκείνους που τον αντιπολιτεύονταν επί χρόνια. Από εκείνους, δηλαδή, που ο ίδιος αποδείχθηκε ανίκανος να απαλλαγεί...

Όπως κι αν έχει, δεν είναι μεγάλης σημασίας το ότι χαμένος βγήκε ο Τσίπρας. Έτσι κι αλλιώς θα έπρεπε να είχε ήδη καταλάβει ότι η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία τον έχει απορρίψει, έστω κι αν αυτό ήταν άδικο τον Ιούνιο. Το μεγάλο δυστύχημα είναι ότι κερδισμένοι βγήκαν για μια ακόμα φορά ο Κ. Μητσοτάκης, τα εξαπτέρυγά του και οι χρηματοδότες τους. Κι όσο συνεχίζουν να κερδίζουν τόσο θα συνεχίζει να χάνει η κοινωνική πλειοψηφία...

Και τώρα τι κάνουμε; Σηκώνουμε τα χέρια ψηλά; Είναι κι αυτή μία επιλογή, αν και δεν τιμά όσους την ακολουθήσουν. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Στέφανος Κασσελάκης παλεύει στην ουσία μόνος του, έχοντας δίπλα του ως επί το πλείστον ανθρώπους που δεν μπορούν να τον σηκώσουν ψηλότερα κι απέναντί του μια κομματική νομενκλατούρα που τον θέλει στην καλύτερη περίπτωση ελεγχόμενο και στη χειρότερη ηττημένο στις ευρωεκλογές. Συνεπώς, σε αυτούς τους τρεις μήνες που απομένουν ως τις ευρωκάλπες πέρα από το να γυρίσει τη χώρα τρεις φορές οφείλει να βρει και 20 κομάντο που θα πολεμήσουν στο πλευρό του και θα είναι πραγματικοί κομάντο κι όχι γατάκια. Γίνεται; Ναι, γίνεται...

  

  
 

Ας λάβει ο καθένας την ιστορική ευθύνη που του αναλογεί, ο Τσίπρας την έλαβε...

Αγρότες, κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι, φοιτητές, υγειονομικοί βρίσκονται στους δρόμους εδώ και πολλές ημέρες. Δεν ισχυρίζομαι πως βρισκόμαστε ενώπιον μιας κοινωνικής επανάστασης ως προς την ποσότητα των ανθρώπων που διαμαρτύρονται με τον πιο δημόσιο τρόπο. Διαπιστώνω, ωστόσο, ότι ο κοινωνικός αυτοματισμός τον οποίο εντέχνως υποθάλπει η κυβέρνηση Μητσοτάκη από την πρώτη της ημέρα στην εξουσία δεν είναι πλέον ανεκτός από την ίδια την κοινωνία. Πώς να πει, για παράδειγμα, ένας ελεύθερος επαγγελματίας σε έναν αγρότη πως έχει άδικο όταν κι εκείνος αισθάνεται την ίδια κυβερνητική εξαπάτηση;...

Η ΝΔ εμφανίζεται κυρίαρχη, μολονότι τα δημοσκοπικά της ποσοστά πέφτουν, γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα τής αντιπολίτευσης που να εισπράττει σε μορφή κύματος την υπαρκτή λαϊκή οργή. Κάποια στιγμή, σχεδόν νομοτελειακά, αυτό το κόμμα θα βρεθεί. Το ζητούμενο για τους προοδευτικούς πολίτες είναι αυτό το κόμμα να μην έχει ακροδεξιό πρόσημο. Δεν είναι σε καμία περίπτωση ωφέλιμο να αντικαταστήσουμε ένα κόμμα που μπερδεύει τον Ποινικό Κώδικα και τη δικαιοσύνη με τα ριάλιτι, την άγρια Δύση, την αυτοδικία, τα υπερπλήρη κελιά και το λαϊκισμό με ένα άλλο που όλα αυτά θα τα πολλαπλασιάσει...

Κανείς δεν σώζεται με το ζόρι. Παρομοίως, το δικαίωμα στην αυτοκαταστροφή είναι αναφαίρετο. Όταν, όμως, η κοινωνία βράζει κι εσύ ασχολείσαι με το να στήνεις νέους μηχανισμούς, να κάνεις εσωκομματική αντιπολίτευση για ερωτηματολόγια, να απονέμεις μόνο στον εαυτό σου το δικαίωμα να θέτει ζητήματα ή δεν αναγνωρίζεις στον πρόεδρο ούτε καν το δικαίωμα του πολιτικού αιφνιδιασμού τότε η κοινωνική σου γείωση ισούται του μηδενός. Η κοινωνία και η προοδευτική παράταξη θα προχωρήσουν μπροστά γιατί αυτό σημαίνουν κοινωνική δυναμική και πρόοδος... 

Τις επόμενες ημέρες ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να αποφανθεί αν μπορεί να είναι αυτός ο μηχανοδηγός τής κοινωνικής προόδου. Ο Αλέξης Τσίπρας έβαλε το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων, καλώντας άπαντες να λάβουν την ιστορική τους ευθύνη. Ας την λάβουν επιτέλους...    

    

 
 

Αν υπάρξει Ιφιγένεια δεν θα δείτε ποτέ ξανά την Τροία...

Δεν ξέρω αν η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, στο ΣΥΡΙΖΑ πάντως επαναλαμβάνεται με απλή εναλλαγή προσώπων. Στην θέση τού Αλέξη Τσίπρα είναι ο Στέφανος Κασσελάκης και στην θέση τής Ομπρέλας οι πραξικοπηματίες. Κατά τα άλλα, διαχρονικά η εσωκομματική αντιπολίτευση απαιτεί συλλογική ηγεσία στο όνομα της δημοκρατίας, αλλά την νύφη την πλήρωσε το 2023 μόνο ο Τσίπρας και το 2024 ευελπιστούν πως θα την πληρώσει αποκλειστικώς ο Κασσελάκης...

Δεν θα ήθελα να είμαι ούτε ψύλλος στον κόρφο Κασσελάκη. Τον χρησιμοποίησαν για να μην τους πάρει το κόμμα η Ομπρέλα και τώρα που εκείνος θέλει να το διαμορφώσει με βάση την εντολή που έλαβε από τα μέλη του τον χρησιμοποιούν σαν Ιφιγένεια που θα θυσιαστεί για να έρθουν εκείνοι ως σωτήρες την επομένη. Αν μέσα σε όλο αυτό το περιβάλλον των άσπονδων φίλων ο Κασσελάκης καταφέρει να διατηρήσει δεύτερο το ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές θα είναι ηράκλειος άθλος. Και θα μπορεί φυσικά την επομένη να πάρει όσα κεφάλια θέλει χωρίς κανείς να του κουνηθεί...

Είναι, επίσης, θεμιτό να έχει κάποιος την καλύτερη ιδέα για τον εαυτό του, ανεξαρτήτως αν αυτή πηγάζει από τα δικά του κατορθώματα ή, για παράδειγμα, του πατέρα του. Ιδίως, ωστόσο, αν είναι νέος στην ηλικία θα ήταν πιο φρόνιμο να μην μιμείται συμπεριφορές που καταδίκασαν όσους τις υιοθέτησαν στο πρόσφατο παρελθόν και οι οποίες εξοργίζουν και το κομματικό ακροατήριο. Συμπεριφορές που τις συνέπειές τους μπορεί να αντιμετωπίσει κι ο ίδιος στο συνέδριο που ξεκινά κάνοντας το λάθος να μπερδέψει τη σκιά του με το μπόι του...