Στο σπίτι του Μακιαβέλι δεν μιλάνε για δημοκρατία...

Από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ νομιμοποίησε το μακιαβελισμό και τον σκοπό που αγιάζει τα μέσα έχει κάνει και μία στρατηγική επιλογή για τη συνέχιση της πορείας του, όσο αυτή συνεχιστεί. Σύμφωνα με αυτή τη στρατηγική, έχει δικαίωμα να κάνει τα πάντα για να επιτυγχάνει τους πολιτικούς του στόχους. 

Με βάση, όμως, την ίδια στρατηγική δεν μπορεί να επικαλείται πλέον κανένα ηθικό πλεονέκτημα. Αυτό εξαΰλώθηκε στο πραξικόπημα του μπουζουξίδικου, το βράδυ που απέκλεισε τη βάση του γιατί έτσι πίστευε ότι θα έσωζε την ψυχή του και, μάλιστα, καμάρωνε γι' αυτό και θεωρούσε ανεπαρκή τον εξοστρακισμένο γιατί δεν κατάλαβε πως θα τον έτρωγαν μπαμπέσικα. Όπως, άλλωστε, πιστεύουν όλοι όσοι πουλάνε την ψυχή τους στο διάβολο...

Όσα έγιναν στο ψευδοσυνέδριο του νεοφασιστικού μορφώματος στοιχειοθετούν μια σειρά ποινικών αδικημάτων. Κι αν είναι δύσκολο ένας εισαγγελέας να πάρει την απόφαση να ασχοληθεί με ένα πολιτικό κόμμα, έστω κι αν αυτό λειτουργεί περισσότερο ως συμμορία, η τιμωρία για τα όσα έγιναν μπορεί να επιτευχθεί από βουλευτές με συνείδηση, οι οποίοι πιστεύουν πραγματικά στην Αριστερά και στη δημοκρατία και δεν χρειάζεται να το πολυσκεφτούν για το αν όσα έγιναν είναι ντροπιαστικά ή όχι. Υπόλογος, εν προκειμένω, ακόμα κι αν δεν είχε προσωπική συμμετοχή, είναι όποιος μένει. Σε καμία περίπτωση όποιος φεύγει...

Αν, άλλωστε, όσα συνέβησαν πριν μερικές εβδομάδες δεν ήταν τόσο χυδαία, από την Κουμουνδούρου δεν θα χρησιμοποιείτο τόσο συχνά το επιχείρημα "ό,τι έγινε έγινε και πάμε παρακάτω". Γι' αυτό και είναι δύο φορές χυδαίο να γίνεται τώρα επίκληση της υποτιθέμενης συμμετοχής στις εκλογές τής προηγούμενης Κυριακής προκειμένου να εμπλέξουν και το λαό στα ανομήματά τους. Μπορεί να μην πάνε φυλακή γιατί η δικαιοσύνη σε αυτή τη χώρα είναι αυτή που είναι. Το ποτήρι, ωστόσο, του πολιτικού αφανισμού θα το πιούνε μέχρι τέλους και είναι όλο τούτο δική τους ευθύνη κι όχι των θυμάτων που τους αποκαλούν θύτες γιατί έχουν χάσει και κάθε επαφή με το φιλότιμο...  

Ταλαιπωρούν τους πολίτες αντί να ταλαιπωρούν τους ψυχίατρους...

Αν υπάρχει μία ξεκάθαρη απόδειξη του πόσο ατελές ον είναι ο άνθρωπος αυτή δεν είναι άλλη από τον πόλεμο. Όταν ύστερα από τόσες χιλιάδες χρόνια στη γη δεν έχουμε καταλάβει πως υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να λύνουμε τις διαφορές μας από το να σκοτωνόμαστε μάλλον δεν θα το καταλάβουμε ποτέ. Εκτός αν η τεχνητή νοημοσύνη μάς υπερκεράσει και κάνει τη ζωή μας καλύτερη πριν την κάνει χειρότερη με τις αλλαγές που επιφέρει...

Τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει έναν Γ' Παγκόσμιο πόλεμο εν έτει 2024, ιδίως αν ο επόμενος γίνει με πέτρες. Ούτε, φυσικά, οποιαδήποτε ανάμειξη της Ελλάδας σε αυτόν. Ούτε στην Ουκρανία ούτε στη Μέση Ανατολή διακυβεύονται εθνικά συμφέροντα κι όποιος τα ταυτίζει αποκλειστικώς με αυτά της Δύσης, δηλαδή των ΗΠΑ, μάλλον προσωπική ατζέντα ακολουθεί παρά εθνική. Η προδοσία, άλλωστε, συχνά επισυμβαίνει όχι από μίσος για την πατρίδα κι αγάπη για κάποια άλλη, αλλά από μεγαλύτερη λατρεία για το χρήμα...

Δεν χρειάζεται, βεβαίως, να κοιτάξουμε πέρα από τα σύνορά μας για να διαπιστώσουμε το γελοίο τής ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Στη χώρα τής φαιδράς πορτοκαλέας περισσεύουν τα παραδείγματα ανθρώπων που μπερδεύουν τη σκιά τους με το μπόι τους και ταλαιπωρούν τους πολίτες αντί να ταλαιπωρούν τους ψυχίατρους... 

Γι' αυτό και στην Ελλάδα δεν αρκεί η απλή εναλλαγή στην εξουσία, είναι αναγκαία όσο ποτέ η δομική αλλαγή και πολιτικής συμπεριφοράς. Σε διαφορετική περίπτωση καταδικάζουμε και τις επόμενες γενιές στο ζόφο των σημερινών... 

 

Δεν γλιτώσαμε από τον Κασιδιάρη για να φτάσουμε στους λάιτ κασιδιάρηδες...

Το Κίνημα Δημοκρατίας θα συγκροτήσει Κοινοβουλευτική Ομάδα. Και θα τη συγκροτήσει όχι γιατί οι βουλευτές που θα την αποτελούν έχασαν κι έφυγαν, όπως συνέβη με τους αποστάτες πέρυσι, αλλά γιατί κέρδισαν και τους εκδίωξαν και, μάλιστα, με ντροπιαστικό τρόπο. Γι' αυτό, άλλωστε, κι ένα νέο κόμμα που αυτή τη στιγμή δεν έχει καν σταθερά γραφεία βρίσκεται ήδη πάνω από το ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις. Γιατί δεν συγκροτήθηκε από αποτυχημένους με χρυσούς χορηγούς χωρίς όμως λαό από πίσω τους, αλλά από επιτυχημένους που ενόχλησαν τους κλειδοκράτορες και στηρίζονται από τη βάση...

Αν η χώρα στα χρόνια των μνημονίων δεν έφτασε στο σημείο να κυβερνηθεί ακόμα κι από τη νεοναζιστική ακροδεξιά το οφείλει στο ΣΥΡΙΖΑ και στον Αλ. Τσίπρα, που είδαν το κύμα, το καβάλησαν με το λαϊκισμό τους αλλά από την άλλη χάρη σε αυτό το κόμμα και στον πρόεδρό του η Ελλάδα δεν κυβερνήθηκε κι από τον Κασιδιάρη. Σήμερα δεν έχουμε μνημόνια και βίαιη φτωχοποίηση, αλλά πολίτες που σε πιο αργούς ρυθμούς χάνουν εισοδήματα κι ελκύονται ξανά από τον ακραίο λόγο τής πέραν τής ΝΔ δεξιάς. Η αντισυστημικότητα γιγαντώνεται κι αυτή δεν μπορεί να εκφραστεί πολιτικά από τα κόμματα που έχουν κυβερνήσει και οι ηγεσίες των οποίων δεν εμπνέουν ούτε αυτούς που δηλώνουν πως θα τα ψηφίσουν...

Ποιος, συνεπώς, είναι προτιμότερο να εκφράσει την αντισυστημικότητα; Αυτός ή αυτή που παρουσιάζει τον διαφορετικό ως εχθρό ή αυτός που τον συμπεριλαμβάνει στην κοινωνία μας; Αυτός ή αυτή που επιχειρηματολογεί με βάση το μεσαίωνα ή αυτός που κοιτάζει μπροστά; Αυτός ή αυτή που μπορούν να γίνουν αύριο μεθαύριο κυβερνητικά εξαπτέρυγα ενός με τα χίλια ζόρια αναβιώμενου δικομματισμού από τα πανέρια ή αυτός που αποκλείει το ενδεχόμενο να λειτουργήσει ως σανίδα σωτηρίας τελειωμένων πολιτικών; Ο καθένας ας δώσει τις απαντήσεις που θεωρεί σωστές... 

 

Δεν μπορεί να συγκινήσει ούτε την Μάρθα Βούρτση...

Ο βαθύς ΣΥΡΙΖΑ απέδειξε το τελευταίο τετράμηνο ότι θα μπορούσε να είχε ρίξει εδώ και πολύ καιρό τον Κ. Μητσοτάκη από την εξουσία αν έδειχνε την ίδια μεθοδικότητα, αλλά και τον ίδιο μακιαβελισμό που έδειξε στον εξοστρακισμό τού εκλεγμένου προέδρου του και της βάσης του. Τα δύσκολα, ωστόσο, τώρα έρχονται. 

Κι αυτό γιατί για να μπεις στη Βουλή δεν αρκεί να κάνεις το κομματικό σου καταστατικό κουρελόχαρτο, να ασκήσεις βία και νοθεία σε αυτούς που σε έφεραν στην εξουσία και στην αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά πρέπει να βρεις και ψηφοφόρους. Δυστυχώς, άλλωστε, για την Κουμουνδούρου η πλειονότητα των Ελλήνων δεν είναι επαγγελματικά της στελέχη...

Η επαγγελματική ανάγκη- βλέπετε, δεν σιτιζόμαστε όλοι από κρατικό χρήμα- με υποχρέωσε την Κυριακή να βρίσκομαι στην Κουμουνδούρου. Έχω πάει σε κηδείες που επικρατούσε περισσότερος ενθουσιασμός... 

Η εικόνα τού προέδρου Σωκράτη να συνοδεύεται από καμιά δεκαριά επαγγελματίες νεολαίους κατά την άφιξή του, όπου τον περίμεναν καμιά τριανταριά άλλοι εργαζόμενοι ήταν η καλύτερη απόδειξη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον σχεδόν αποκλειστικώς κόμμα στελεχών κι όχι μελών. Κι από τη στιγμή που δεν φρόντισε να αποκτήσει κοινωνική γείωση για να μην απωλέσει η νομενκλατούρα τα οφίτσιά της δεν μπορεί καν να ελπίζει σε ένα comeback τύπου ΠΑΣΟΚ. Αυτά που έγιναν, άλλωστε, στο συνέδριο δεν θα ξεχαστούν ποτέ από αυτούς που τα βίωσαν από κοντά κι από εκείνους που τα είδαν και τα διάβασαν...

Το νεοφασιστικό μόρφωμα δεν έχει, ωστόσο, "μόνο" να αντιμετωπίσει τα πρόσφατα αίσχη του. Η κομματική γραφειοκρατία, υπό τη μπαγκέτα τού Βούδα της Κυψέλης, επέλεξε για αχυράνθρωπο έναν πολιτικό που δεν μπορεί να συγκινήσει ούτε την Μάρθα Βούρτση, πολλώ δε μάλλον την κοινωνική πλειοψηφία. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά με τη στάση του τους τελευταίους μήνες απώλεσε κι όποια σοβαροφάνεια είχε καλλιεργήσει. 

Κατάγγειλε δημοσίως τον Στέφανο Κασσελάκη όταν έχασε την θεσούλα του και ήταν στη συνέχεια συναυτουργός σε ένα όργιο δημοκρατικής αυθαιρεσίας, και το γράφω πολύ κομψά. Αν, μάλιστα, πιστέψει ότι εκλέχθηκε πρόεδρος τριετίας κι όχι μεταβατικός μέχρι την επιστροφή τού εκλογομάγειρα ή δεν δώσει στον Π. Πολάκη κάποια από τα υπεσχημένα για να μην κάνει φασαρία τότε η προεδρία του θα είναι πιο σύντομη κι από του Κασσελάκη. Σε αντίθεση, μάλιστα, με του προκατόχου του θα σβήσει μέσα στη σιωπή γιατί από κάτω δεν υπάρχει ψυχή για να στηρίξει...   

 

  

Ενας Κασσελάκης δεν φέρνει την κυβέρνηση...

Αν δεν έχεις όνομα και ιδρυτική διακήρυξη δεν έχεις και κόμμα. Για να έχεις, ωστόσο, κόμμα δεν αρκούν φυσικά ούτε το όνομα ούτε η ιδρυτική διακήρυξη. Ούτε θα προσφέρει και πολλά αν αντιγραφεί το λενινιστικό μοντέλο τού ΠΑΣΟΚ ή του ΣΥΡΙΖΑ. Και, κυρίως, αν αντιγραφεί ο φραξιονισμός που τόσο έχει ταλαιπωρήσει την Αριστερά. Αν αυτά δεν κοπούν από την αρχή στη συνέχεια θα μετατρέψουν σε άνευ ουσίας οποιαδήποτε κουβέντα για αμεσοσυμμετοχική δημοκρατία...

Το Κίνημα Δημοκρατίας είναι το μεγαλύτερο πολιτικό στοίχημα της μεταμνημονιακής Ελλάδας. Τυχόν επιτυχία του θα αποτελέσει πραγματική καινοτομία. Αρκεί, ωστόσο, η άμεση δημοκρατία, η εμπιστοσύνη στη βάση και η λογοδοσία να μην αποτελέσουν αδειανά πουκάμισα, όπως λέει και μια εκπεσούσα ψυχή. Η "σύγχρονη κεντροαριστερά" δεν θα με ενοχλήσει ως ορολογία αν στην πράξη αποδειχθεί περισσότερο αριστερή παρά μεσοβέζικη...

Κανένα κόμμα δεν μπορεί, έτσι κι αλλιώς, να στηθεί μέσα σε μερικές εβδομάδες ή και μήνες. Από την άλλη, ωστόσο, και κανένα κόμμα δεν είναι δυνατό να σταθεί αν η δημόσια εκπροσώπησή του περιορίζεται στον αρχηγό του και σε τρία τέσσερα ακόμα προβεβλημένα στελέχη. Χρειάζεται επειγόντως ένα πολιτικό κέντρο αποτελούμενο από ανθρώπους που να ξέρουν από πολιτική και 20 "ταλιμπάν", νέους κατά βάση στην ηλικία και στην πολιτική, που θα βγαίνουν στα κανάλια με το μαχαίρι στο στόμα. Όσο χαρισματικός κι επικοινωνιακός κι αν είναι ο ηγέτης, όσους τεχνοκράτες κι αν έχει στα think tanks αν οι πολίτες δεν δουν το επόμενο υπουργικό συμβούλιο πρωθυπουργός δεν γίνεσαι...

Στον πολιτικό σκουπιδοτενεκέ που του αξίζει...

Το διευθυντήριο του νεοφασιστικού μορφώματος δεν εξοστράκισε  στο πρόσφατο ψευδοσυνέδριό του "μόνο" τον δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρό του. Εξοστράκισε κυρίως τη βάση του, τους ψηφοφόρους που έκαναν το ΣΥΡΙΖΑ αξιωματική αντιπολίτευση, κυβέρνηση και πάλι αξιωματική αντιπολίτευση. 

Και, μάλιστα, το έκανε με τον πιο ατιμωτικό τρόπο, με βία και νοθεία ακόμα και σε βάρος ανθρώπων που βρίσκονται 50 χρόνια στην Αριστερά. Όχι, βεβαίως, πως δεν είναι ντροπή που έγινε και σε νέους που πίστεψαν ότι δεν ανήκουν σε ακροδεξιό κόμμα. Αν, συνεπώς, ψάχνουν για αποστάτες ας κοιταχτούν καλύτερα στον καθρέφτη τους...

Στην Κουμουνδούρου μπορεί να μην περισσεύει η δημοκρατία αλλά περισσεύει το θράσος. Το ΣΥΡΙΖΑ από την αξιωματική αντιπολίτευση δεν έριξαν η Θεοδώρα Τζάκρη και η Γιώτα Πούλου, αλλά εκείνοι που αντί να συνδράμουν έναν νέο πρόεδρο στην ανανέωση του κόμματος ώστε να κάνει ξανά το άλμα προς την εξουσία τον υπονόμευσαν, όταν δεν έκαναν λευκή απεργία, τον καθαίρεσαν, τον απέκλεισαν και τον εξοστράκισαν. Με λίγη στοιχειώδη σοβαρότητα θα ήταν σήμερα πόντο με πόντο με τη ΝΔ. Επέλεξαν, ωστόσο, την πολιτική αυτοκτονία μόνο και μόνο για να απαλλαγούν από έναν άνθρωπο που σχεδόν μόνος του πολεμούσε τους χορηγούς ενός σάπιου καθεστώτος. Η διαπλοκή τώρα τους φοβάται όσο ένα βουβάλι ένα βατράχι...

Όταν τη μία ημέρα ισχυρίζεσαι πως ο λαός δεν ξέρει και διορθώνεις το "λάθος" του είναι απερίγραπτα υποκριτικό να τον καλείς τώρα σε μαζική συμμετοχή. Ναι, για όσους πιστεύουν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα κι ο Στέφανος Κασσελάκης είναι ο διάβολος επί γης είναι κι επιτακτικό να λάβουν μέρος στις εκλογές ενός νεοφασιστικού μορφώματος... 

Αλίμονο, όμως, δεν είναι για όσους τους έκαναν βουλευτές, υπουργούς, δημάρχους, περιφερειάρχες και πρωθυπουργό κι αντί για "ευχαριστώ" τους ειρωνεύονται όταν δεν τους προπηλακίζουν. Κι ακόμα περισσότερο για όποιον αισθάνεται δημοκράτης, προοδευτικός και Αριστερός... 

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πλέον ούτε δημοκρατικό ούτε προοδευτικό ούτε αριστερό κόμμα. Είναι ένα συνονθύλευμα αποτυχημένων αριβιστών το οποίο με την πρώτη ευκαιρία ο "εχθρός λαός" θα το τοποθετήσει στον πολιτικό σκουπιδοτενεκέ που του αρμόζει...

 

   

Ψηφίζω, συμμετέχω, δεν αποφασίζω, ξεπλένω...

Αν η Κεντρική Επιτροπή καθαιρεί έναν πρόεδρο και το συνέδριο μπορεί να τον αποκλείσει, τότε γιατί να μην είναι αυτά τα δύο όργανα αρμόδια και για την εκλογή του; Γιατί να στέλνουν τους πολίτες στην κάλπη- πέρα από τον προφανή λόγο να τους αρμέξουν τρία ευρώ- αν την επομένη η Ολ. Γεροβασίλη, ο Χρ. Σπίρτζης ή ο Κ. Ζαχαριάδης, για παράδειγμα, μπορούν από μόνοι τους να διορθώσουν κάποιο πιθανό λάθος αυτών που τώρα καλούν να ψηφίσουν και μετά τους θα τους αποκαλούν "ψηφοφόρους τού τρίευρου"; Μήπως το πραγματικό σλόγκαν θα έπρεπε να είναι "ψηφίζω, συμμετέχω, δεν αποφασίζω, ξεπλένω πραξικοπηματίες";...

Τα όσα έγιναν, ιδίως το τελευταίο τετράμηνο, στο ΣΥΡΙΖΑ συνιστούν προσβολή τής δημοκρατίας, της Αριστεράς, της κοινής λογικής και στοιχειοθετούν μια παχιά δικογραφία. Όποια κι αν είναι, συνεπώς, η συμμετοχή στις εκλογές τής Κυριακής τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να παραγραφεί, τουλάχιστον όχι σε πολιτικό επίπεδο... 

Αν, όμως, η συμμετοχή κινηθεί σε αριθμούς που ακόμα και στην Κουμουνδούρου αυτή τη στιγμή αποφεύγουν να καθορίσουν ως στόχο για να μην εκτεθούν, οι προοδευτικοί πολίτες θα έχουν ξεπλύνει ένα έγκλημα. Προσωπικώς δεν πιστεύω ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά αν συμβεί θα έχει νομιμοποιηθεί η κατάλυση της δημοκρατίας...

Ας μην κοροϊδευόμαστε, όμως, και μεταξύ μας. Όποιος πάει να ψηφίσει την Κυριακή είτε είναι ήδη μέλος τού ΣΥΡΙΖΑ είτε, στην καλύτερη των περιπτώσεων, να ήταν μέχρι πέρυσι και να είχε αποχωρήσει λόγω Κασσελάκη. Αυτό το μόρφωμα κι αυτοί οι άνθρωποι που το διοικούν δεν υπάρχει περίπτωση να προσελκύσουν νέους ψηφοφόρους, ακόμα και κάποιους που μπορεί στο μακρινό πλέον παρελθόν να τους είχαν ψηφίσει. Η κοινωνία τούς είχε ήδη αποδοκιμάσει το 2019 και το 2023, με τον Στέφανο Κασσελάκη πρόεδρο θέλησε να τους εμπιστευτεί ξανά αλλά ύστερα από όσα έγιναν ούτε να ακούει δεν θέλει γι' αυτούς. Και με το δίκιο της...