Για να μην τρώμε τοστάκια Κατσέλη και τα περνάμε για χαβιάρι...

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αυτοκαταδίκη για την προοδευτική παράταξη από τη συνεχιζόμενη συζήτηση περί συνεργασιών. Αν μη τι άλλο, μαρτυρά ηττοπάθεια, έλλειμμα ηγεσίας κι αυτοπεποίθησης. Η όλη κουβέντα, άλλωστε, πως αυτοί που έχουμε δεν μας κάνουν, να έρθουν καλύτεροι, οι οποίοι μάλιστα δεν μας έκαναν πριν είναι αυτοκαταστροφική. Σε αυτό το πλαίσιο, όποιος επιδιώκει να επεκτείνει τον κατακερματισμό τής παράταξης όχι μόνο δεν λειτουργεί ως σωτήρας της αλλά βάζει ένα ακόμα λιθαράκι- από τα πολλά που έχει ήδη βάλει- στη διάλυσή της προς όφελος της επελαύνουσας ακροδεξιάς...

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως δεν πρέπει να γίνονται συζητήσεις, ημερίδες ή συνέδρια, όποιος ωστόσο θεωρεί πως πρωτεύον είναι η συγκρότηση προοδευτικού ψηφοδελτίου μάλλον βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο σε μια απελπισμένη προσπάθεια να πετύχει την προσωπική του διάσωση. Αν αυτή τη στιγμή καθίσουν στο ίδιο τραπέζι ΠΑΣΟΚ, Πλεύση Ελευθερίας, Κίνημα Δημοκρατίας, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά και η διαδικασία αναλωθεί στο ποιος θα είναι πρόεδρος, ποιος αντιπρόεδρος και ποιος γραμματέας θα απογοητευτούν ακόμα κι εκείνοι που ομνύουν στις συγκολλήσεις, αφού βεβαίως πρώτα υπερασπίστηκαν με πάθος τις αποκολλήσεις. Ιδίως όταν δεν έχουμε εκλογές σε μία εβδομάδα ή σε ένα μήνα μια τέτοια πρεμούρα μόνο κακό κάνει, εκτός βεβαίως αν στόχος είναι η έλευση του από μηχανής θεού που θα δώσει τη λύση στο δράμα...

Τη μάχη τής κεντροαριστεράς και, στη συνέχεια, της εξουσίας δεν θα την κερδίσει ούτε ο πιο φοβισμένος ούτε ο πιο ενωτικός, αλλά αυτός που θα αποδειχθεί ο ισχυρός τής φυλής, το "alpha male", όσο κι αν σοκάρει αυτό τους πιο κοινωνικά ευαίσθητους. Οι λαοί, ειδικά σε πολεμικές περιόδους όπως η σημερινή σε πολλά μέτωπα και οικονομικής κρίσης, δεν αναζητούν ούτε τον πιο συνθετικό ούτε τον πιο συγκαταβατικό ούτε τον πιο πράο και ήρεμο. 

Κι αν οι Τραμπ, οι Πούτιν, οι Ερντογάν κι όλοι οι αυταρχικοί ηγέτες αυτού του κόσμου δεν μας αρέσουν- και καλώς δεν μας αρέσουν- απέναντί τους δεν μπορούμε να στήνουμε ψοφοδεή ανθρωπάκια αλλά ηγέτες με το μαχαίρι στο στόμα και το όπλο παρά πόδα. Διαφορετικά, θα τρώμε τοστάκια Κατσέλη μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία και θα νιώθουμε κι ευτυχείς...  

Αν γεννήθηκες ή έγινες πλούσιος πρέπει να είσαι βουλευτής...

Αν προσπαθήσει κάποιος να κάνει μια σούμα τής περιουσίας του πρωθυπουργού, των υπουργών, των πολιτικών αρχηγών και των βουλευτών το ποσό που θα εξαχθεί ενδεχομένως να κάνει ακόμα και τον Τ. Μπέζος να αισθανθεί φτωχός. Αν μη τι άλλο, προκύπτουν δύο εύκολα συμπεράσματα: είτε πρέπει να είσαι πλούσιος για να ασχοληθείς με την πολιτική είτε γίνεσαι πλούσιος όταν έχεις ασχοληθεί με την πολιτική. Ελπίζω για τους εθνικούς μας αντιπροσώπους να ισχύει το πρώτο, αν και δεν είμαι πολύ σίγουρος για πολλούς από αυτούς...

Όσο η πολιτική παραμένει ένα πολύ ακριβό σπορ και οι κανόνες της είναι κομμένοι και ραμμένοι για όσους διαθέτουν επαγγελματικά πελατολόγια ή φραγκάτους χορηγούς η αντιπροσωπευτική δημοκρατία θα μοιάζει περισσότερο με κοστουμαρισμένη ολιγαρχία. Ποιος, όμως, θα τολμήσει από αυτούς που έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι να αλλάξει τους κανόνες τού παιχνιδιού που τον βολεύουν ώστε να μπορεί ο φτωχός να συμμετέχει στη λήψη των αποφάσεων επί ίσοις όροις με τον πλούσιο; 

Μάλλον κανείς, γι' αυτό και στον αιώνα τής τεχνητής νοημοσύνης θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε με κοινοβουλευτικές δομές τής εποχής τής φεουδαρχίας. Έτσι κι αλλιώς νέου τύπου φεουδάρχες μάς κυβερνούν και σήμερα...

Φυσικά και η πραγματική δημοκρατία είναι δύσκολο άθλημα. Απαιτεί καταρτισμένους, συνειδητοποιημένους πολίτες που δεν θα ψηφίζουν με βάση το ατομικό αλλά το κοινωνικό συμφέρον κι αυτό δεν επιτυγχάνεται από τη μία ημέρα στην άλλη. Οφείλουμε, όμως, και με αφορμή την επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση να απαιτήσουμε από τα κοινοβουλευτικά κόμματα μεγαλύτερη εμβάθυνση στα δημοκρατικά δικαιώματα και στους θεσμούς τής άμεσης δημοκρατίας... 

Θα ήμουν, ωστόσο, και πολύ αφελής αν πίστευα ότι αυτό μπορεί να γίνει από την παρούσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία που συμπεριφέρεται στο κράτος δικαίου με τον ίδιο σεβασμό που δείχνει ένας μεθυσμένος στα κόκκινα φανάρια. Ιδού, όμως, πεδίο δόξης λαμπρό για όσους αυτοπροσδιορίζονται προοδευτικοί να το αποδείξουν και στην πράξη. Ίσως, πάλι, να είμαι το ίδιο αφελής αν βασιστώ σε αυτήν την προσδοκία...

  

Ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα μας το μεγαλύτερο καρκίνωμα...

Είναι γνωστό ότι δύσκολα μαθαίνεις νέα κόλπα σε έναν γέρικο σκύλο και πως πιο εύκολα αλλάζεις δέρμα παρά χούγια. Όταν, για παράδειγμα, έχεις μεγαλώσει με το φραξιονισμό και την καμαρίλα κι αντιλαμβάνεσαι την ενασχόληση με τα κοινά ως εναλλακτική τής ψυχοθεραπείας κι όχι ως συμβολή για τη βελτίωση της ζωής των πολλών τότε δεν πρόκειται να γίνεις καλύτερος μόνο και μόνο γιατί άλλαξες φανέλα. Αντιθέτως, τραβάς προς τα πίσω κι εκείνους που κοιτάνε μπροστά με ιδέες και προτάσεις που δεν μοιάζουν με τις πρακτικές που χρεοκόπησαν τη χώρα...

Για αρκετούς, μάλιστα, η επιτροπή δεοντολογίας ενός κόμματος μοιάζει να είναι αυτοσκοπός τής κομματικής ενασχόλησης. Διαφορετικά δεν εξηγείται η σπατάλη χρόνου για τη συγγραφή επιστολών για το ότι "ο Μήτσος με είπε γριά", "η Κατίνα με στραβοκοίταξε", "ο Τάκης και η Σούλα είναι κακοί άνθρωποι". Κατά τα άλλα, ενοχλούνται όταν τους κάνεις λόγο για συριζίλα που πρέπει να αποβληθεί πριν η γάγγραινα φτάσει στο απροχώρητο...

Πολλοί με ρωτάνε γιατί το Κίνημα Δημοκρατίας μένει κολλημένο σε ποσοστά πέριξ τού 3%. Οι αιτίες είναι αρκετές, καμία όμως πιο πειστική από το ότι εξακολουθεί να θυμίζει τον τοξικό για την ελληνική κοινωνία ΣΥΡΙΖΑ, στα πρόσωπα και κυρίως στις νοοτροπίες. Φυσικά ούτε η ηγεσία είναι απαλλαγμένη λαθών- δεν βρίσκω το λόγο, π.χ., για τον οποίο ο Στέφανος Κασσελάκης δεν κόβει μαχαίρι τη συζήτηση όταν τον ρωτάνε στα κανάλια για τον Αλ. Τσίπρα-, αλλά ο πόλεμος ομάδων με ελάχιστες αν όχι καμία ιδεολογική διαφοροποίηση που φτιασιδώνεται πίσω από τερατολογίες τού ενός για τον άλλο θυμίζει Κουμουνδούρου στην έσχατη κατάντια της. Γι' αυτό και είμαι πολύ αισιόδοξος για την προσωπική πολιτική προοπτική Κασσελάκη- ο ίδιος τρέχει με εκατό όταν πολλοί άλλοι στο κόμμα του κι εκτός κόμματος σέρνονται-, αλλά δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος για το μέλλον στελεχών που κάθε τρεις και λίγο εκβιάζουν για την προσοχή τού αρχηγού ή που φραξιονίζουν για τον έλεγχο ενός κόμματος που χωρίς τον Κασσελάκη θα είναι ένα κέλυφος αδειανό με δημοτικές και περιφερειακές οργανώσεις χωρίς καμία κοινωνική αντιστοίχιση... 

 

 

Κακό έργο το προβλέψιμο έργο...

Τίποτα από όλα όσα συμβαίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ και θα συμβούν από εδώ και πέρα δεν μου προξενεί εντύπωση. Τίποτα απολύτως. Κι όχι μόνο σε μένα αλλά σε πολλούς που παρακολουθήσαμε εκ του σύνεγγυς τα γεγονότα των τελευταίων ετών... 

Ποιος, για παράδειγμα, από τους γνωρίζοντες- ακόμα κι ανάμεσα σε όσους τον υποστηρίζουν- μπορεί να ισχυριστεί με το χέρι στην καρδιά πως η στάση τού Αλ. Τσίπρα απέναντι στο κόμμα με το οποίο έγινε πρωθυπουργός είναι έντιμη; Είναι απολύτως μακιαβελική κι αποδεικνύει αυτό που αρκετοί ξέρουμε από την εποχή Κασσελάκη: ο Τσίπρας επιθυμεί τη ρευστοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να επανέλθει στην κεντρική πολιτική σκηνή και χωρίς να κουβαλά τη ρετσινιά τού διασπαστή, όπως στην πραγματικότητα είναι...

Όπως δεν είναι, επίσης, έντιμη η στάση των βουλευτών και των στελεχών τού ΣΥΡΙΖΑ που ακόμα και δημοσίως ισχυρίζονται πως παραμένουν στο κόμμα αλλά αν ο Τσίπρας φτιάξει δικό του θα πάνε σε αυτό. Δεν μένεις με την γυναίκα ή με τον άντρα σου μέχρι να βρεθεί καλύτερος ή καλύτερη ή, τουλάχιστον, δεν υπερηφανεύεσαι γι' αυτό, έτσι δεν είναι; Το μόνο που αποκαλύπτει είναι αγωνία για την ατομική πολιτική επιβίωση. Κάποιος κακοπροαίρετος θα μιλούσε ακόμα και για τυχοδιωκτισμό που έχει τόση σχέση με τις αρχές και τις αξίες τής Αριστεράς όση και το πραξικόπημα στο μπουζουξίδικο...

Φυσικά υπάρχει και η πιο τραγική περίπτωση, η οποία ακούει στο όνομα Σωκράτης Φάμελλος. Δεν αμφιβάλλω πως δεν θα αργήσει η στιγμή που θα ζητήσει εξηγήσεις από τον Τσίπρα. Θα το κάνει, κατά πάσα πιθανότητα, όταν θα επισημοποιηθεί ο γάμος των πραξικοπηματιών με τους αποστάτες και θα νιώσει λίγο πιο ισχυρός. 

Πείτε μου, όμως, εσείς πόσο θλιβερό είναι αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος να εξακολουθεί να κρατά το κεφάλι του μέσα στην άμμο γιατί φοβάται πως αν το βγάλει δεν θα έχει ούτε προεδρία ούτε κόμμα. Τώρα, μάλιστα, μιλά για πανελλαδική καμπάνια για την προοδευτική Ελλάδα και για προοδευτικές συνεργασίες. 

Ποιος; Αυτός που μαζί με άλλους έδιωξαν πριν ένα χρόνο την πλειοψηφία των μελών τού κόμματός τους. Ως παλιοί κομμουνιστές, ωστόσο, οι περισσότεροι θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι όσοι χτίζουν τείχη γκρεμίζονται με αυτά και δεν έχουν καμία τύχη στη νέα εποχή... 

 

Make Hitler Great Again...

Στο τέλος τού Β' Παγκοσμίου πολέμου η ανθρωπότητα κοιτούσε τον εαυτό της στον καθρέφτη κι ένιωθε μόνο ντροπή. Και εκείνοι που τον προκάλεσαν κι αυτοί που τον άφησαν να συμβεί. Είχαν επιβάλει και είχαν επιτρέψει αντιστοίχως την κανονικοποίηση της μισαλλοδοξίας, του εθνικισμού, της βαρβαρότητας και του φασισμού. Γι' αυτό κι αποφάσισαν να οικοδομήσουν οργανισμούς, θεσμούς και διεθνές δίκαιο που να εξασφάλιζαν όσο γίνεται περισσότερο ότι δεν θα ξαναδούμε σε αυτόν τον πλανήτη το δίκαιο του ισχυρού να δημιουργεί ωκεανούς αίματος...

Ο Ντ. Τραμπ δεν είναι ο πρώτος που παραβιάζει αυτό το πλέγμα κανόνων προκειμένου να εξυπηρετήσει τις ιμπεριαλιστικές του ονειρώξεις. Ιδίως οι αμερικανικές κυβερνήσεις έκαναν λάστιχο το διεθνές δίκαιο, στήριξαν πραξικοπήματα, εισέβαλαν σε κράτη, εφάρμοσαν δύο μέτρα και δύο σταθμά για παρόμοιες περιπτώσεις. 

Ακόμα κι όταν έκαναν όλα αυτά επιχειρηματολογούσαν χρησιμοποιώντας ως προμετωπίδα ή άλλοθι την ελευθερία και τη δημοκρατία. Ποτέ το διαχωρισμό και το μίσος, είτε στο εσωτερικό είτε στο εξωτερικό. Το ότι ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ τα γράφει όλα αυτά στα ξανθά του τα μαλλιά λέει περισσότερα για τη μετάλλαξη των λαών και λιγότερα για τον ίδιο...

Έχουμε αποδεχθεί ως αληθινή κάθε συνωμοσία θεωρίας, έχουμε στοχοποιήσει κάθε μειονότητα κι ευπαθή ομάδα, έχουμε ξεπλύνει κάθε απατεώνα κι έχουμε στιγματίσει οποιαδήποτε προσπάθεια ενίσχυσης των ελευθεριών, των δικαιωμάτων και της δημοκρατίας. Δεν ισχυρίζομαι πως δεν υπάρχουν τσαρλατάνοι οι οποίοι εργαλειοποιούν πανανθρώπινες ιδέες κι αξίες προς ίδιον όφελος ή που τις φτάνουν στα άκρα κι έτσι χάνουν το δίκιο τους. Ακόμα κι αυτοί, ωστόσο, οι οποίοι, για παράδειγμα, μιλούν για ανοιχτά σύνορα είναι πολύ πιο ακίνδυνοι από εκείνους που καλούν στην τοποθέτηση ναρκών σε αυτά. Μπορεί να είναι ουτοπικό να ισχυρίζεσαι πως δεν θα διασαλευτεί η κοινωνική συνοχή από την αθρόα είσοδο παράτυπων μεταναστών, είναι όμως πολύ μικρότερο το κακό από το να τα βάζεις με τον ικέτη τής Γης αντί γι' αυτούς που τον εξωθούν στο να εγκαταλείψει το σπίτι του... 

Ο Τραμπ κάποια στιγμή θα πάψει να είναι πρόεδρος. Ο ίδιος, ωστόσο, και οι αντιγραφείς του και στη χώρα μας έχουν ρίξει τη σπορά τού μίσους, οι καιροί τους ευνοούν και οι ανθοί που θα βγουν δεν μπορεί παρά να είναι του κακού...   

 

 

Εθνικό είναι το μητσοτακικό...

Οι ευθύνες τής Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας για όσα συμβαίνουν και σήμερα στη Μέση Ανατολή είναι τεράστιες. Πέρα από όλα τα άλλα, έβαλαν συνοριακές γραμμές πάνω στο χάρτη που δεν βασίζονταν στις συνθήκες τού πεδίου παρά μόνο στα δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, βεβαίως, η ίδρυση του κράτους τού Ισραήλ- προφανώς και δίκαιο, ιδίως μετά το Ολοκαύτωμα- χωρίς όμως να λογαριάζεται πως στα ίδια μέρη ζούσε κι ένας άλλος λαός επί αιώνες...

Το Λονδίνο και το Παρίσι δεν αναγνωρίζουν σήμερα το κράτος τής Παλαιστίνης καθοδηγούμενα από κάποια αίσθηση δικαίου κι ανθρωπισμού αλλά εξαιτίας τής αφόρητης πίεσης που τους ασκούνται από την κοινή γνώμη. Έπρεπε η ανθρωπότητα να βιώνει ξανά μία γενοκτονία για να αλλάξουν πολιτικές δεκαετιών κι αυτό λέει πολλά από μόνο του... 

Το ότι, όμως, ακόμα και τώρα η Αθήνα δεν συμπαρατάσσεται με τα περισσότερα κράτη επικαλούμενη διπλωματικούς λόγους κι εθνικά συμφέροντα αποκαλύπτει περισσότερα για τον τρόπο που ασκείται η δική μας εξωτερική πολιτική: εθνικό συμφέρον είναι το συμφέρον τής οικογένειας Μητσοτάκη και σωστή πλευρά τής Ιστορίας αυτή που κάθεται η αμερικανική κυβέρνηση...

Σε σχέση, μάλιστα, με τα ελληνοτουρκικά το πρόβλημα δεν είναι ο πρωθυπουργός μας να συνομιλεί με τον πρόεδρο της Τουρκίας, όταν τέλος πάντων ο τελευταίος καταδέχεται να το κάνει κι όχι να τον σνομπάρει, όπως συνέβη στη Νέα Υόρκη. Ούτε να συζητά μαζί του για μια συμφωνία δούναι και λαβείν για ήρεμα νερά στο Αιγαίο μόνιμα κι όχι πρόσκαιρα. Είναι πρόβλημα, ωστόσο, όταν δεν διαπραγματεύεσαι με βάση το εθνικό αλλά το ιδιωτικό, οικογενειακό κι αμερικανικό συμφέρον. Υπάρχει ειδικό άρθρο γι' αυτό στον Ποινικό Κώδικα, της εσχάτης προδοσίας...  

 

 

Αυτός που θα φάει το ξύλο το βράδυ των εκλογών δικαιούται να παίρνει και καμιά απόφαση μόνος του...

Καμία αντίρρηση, η πολιτική δεν είναι σέξι, ιδίως για τη γενιά τού Instagram αλλά και των μνημονίων και των Τεμπών που προσελκύεται περισσότερο από την εικόνα και και τις πράξεις και πολύ λιγότερο από τα λόγια και τις θεωρίες. Κακώς, πολύ κακώς γιατί η νεολαία είναι αυτή που έχει περισσότερα χρόνια μπροστά της σε αυτόν τον πλανήτη και θα όφειλε να βρίσκεται στην πρωτοπορία τής πολιτικοποίησης κι όχι στην αποστρατεία τής ιδιωτείας. Φταίει, όμως, αποκλειστικώς ο ωχαδερφισμός των νέων για την κρίση τού κομματικού φαινομένου ή και το ότι τα κόμματα έχουν πάψει εδώ και πολύ καιρό να αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο κομμάτι τής κοινωνίας παρά μόνο ένα μικρό μέρος της, το οποίο ακόμα κι αυτό περιδινίζεται γύρω από προσωπικές αντιπαραθέσεις κι όχι από την παραγωγή πολιτικών;...

Οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο ή οι εισοδηματίες προφανώς και δεν αποτελούν τον κοινωνικό μέσο όρο, αποτελούν ωστόσο το μέσο όρο των ενεργών μελών ενός κόμματος. Κι όταν έχουμε χρόνο και σχετικό χρήμα η ακρίβεια, η ανεργία, οι πόλεμοι, οι λιμοί και οι καταποντισμοί μάς αφορούν πολύ λιγότερο από την "αντικαταστατική συμπεριφορά τού Μήτσου και του Τάκη", με αποτέλεσμα ο πολιτικός αυτισμός των μικρομεσαίων στελεχών να γίνεται αποκλειστικός λόγος ύπαρξης των κομματικών γραφείων. Σε αυτό το πλαίσιο η άμεση δημοκρατία είναι τόσο λειτουργική όσο κι ένα αεροπλανοφόρο σε μπανιέρα...

Το βράδυ των εκλογών θα υπάρχουν νικητές και ηττημένοι και δεν θα είναι μόνο κόμματα, θα είναι και πρόσωπα. Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι θα εστιάσουμε στα πρόσωπα, δηλαδή στους αρχηγούς. Το βράδυ των εκλογών κανείς δεν θα πει, για παράδειγμα, "έχασε το Πολιτικό Συμβούλιο της ΝΔ, η Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ, ο Τομέας Παιδείας του Κινήματος Δημοκρατίας". Θα πούμε "έχασε ο Μητσοτάκης, ο Ανδρουλάκης, ο Κασσελάκης"... 

Ούτε, άλλωστε, τα ηττημένα μικρομεσαία στελέχη ή και τα μεγαλοστελέχη θα αποφύγουν την κριτική στους ηγέτες τους, προθυμοποιούμενα να αναλάβουν τα ίδια ισότιμο μερίδιο ευθύνης. Για όλους αυτούς τους λόγους η άμεση δημοκρατία βρίσκει το όριό της στο ποιος θα πάρει στο τέλος τον μουτζούρη. Κι αυτός που θα τον πάρει δικαιούται στο μεσοδιάστημα να πάρει πάνω του τις κορυφαίες αποφάσεις. 

Δεν είναι και τόσο δημοκρατικό; Μπορεί, αλλά δημοκρατία σημαίνει κι ευθύνη. Αυτή που είμαι βέβαιος ότι θα διώξουν από πάνω τους το βράδυ των εκλογών αρκετοί από αυτούς που σήμερα βγάζουν πύρινους λόγους υπέρ τής δημοκρατίας και κατά των περιορισμών της...