Ο ηρωισμός του να είσαι πολίτης στην Ελλάδα του 2024...

Πουθενά στον κόσμο δεν δικάζουν οι γονείς θυμάτων ενός δυστυχήματος και υπάρχει σοβαρός λόγος γι' αυτό. Ποια μάνα ή ποιος πατέρας μπορεί να έχει την ψυχραιμία να κρίνει ποιος φταίει και ποιος όχι για το χαμό τού παιδιού του, ιδίως όταν δεν διαθέτει τις απαραίτητες τεχνικές γνώσεις; Ζούμε, όμως, σε μια χώρα που δεν μπορείς αποδεδειγμένα να έχεις εμπιστοσύνη σε αυτούς που θα όφειλαν να είναι οι φύλακες της νομιμότητας, πρωτίστως στους δικαστές και δευτερευόντως στους δημοσιογράφους...

Τα θεσμικά αντίβαρα δεν λειτουργούν στην Ελλάδα κι όταν λειτουργούν, δέχονται ανηλεή και βρόμικη επίθεση. Δείτε, για παράδειγμα, την απόπειρα ηθικής δολοφονίας τού Χρήστου Ράμμου της ΑΔΑΕ ή τις αγωγές SLAPPS σε βάρος δημοσιογράφων που ερευνούν το σκάνδαλο των υποκλοπών. Στην πραγματικότητα, για να είσαι σήμερα δικαστής ή δημοσιογράφος στην Ψωροκώσταινα και να τιμάς το λειτούργημά σου οφείλεις να έχεις το σθένος να πολεμάς σαν ήρωας, μόνος ή λίγοι εναντίον των πολλών, του σαράντα τακατό του ξεπλύματος της δυσωδίας...

Το μεγαλύτερο δυστύχημα, ωστόσο, είναι να απαιτείται ηρωισμός για να είσαι πραγματικός πολίτης στην Ελλάδα του 2024. Αυτό σημαίνει να νοιάζεσαι για τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, εν τέλει την κοινωνία περισσότερο από τον εαυτό σου ή την οικογένειά σου. Να μην στερείς από άλλους δικαιώματα που εσύ απολαμβάνεις και, κυρίως, να αναλαμβάνεις το μερίδιο της ευθύνης που σου αναλογεί. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να δακρύζεις με την μάνα των Τεμπών αλλά να έχεις ψηφίσει την επανεκλογή Καραμανλή. Δεν μπορείς, με λίγα λόγια, να είσαι και πολίτης και πελάτης... 

      
 

Οι μαύροι κύκνοι έσωζαν πάντα την τιμή της δημοκρατίας...

Τέλειο έγκλημα δεν υπάρχει ούτε στα αστυνομικά μυθιστορήματα, δεν θα μπορούσε συνεπώς να αποτελεί εξαίρεση το σκάνδαλο των υποκλοπών στην πραγματική ζωή. Είναι αλήθεια ότι το καθεστώς Μητσοτάκη ελέγχει, κατά το μάλλον ή ήττον, πολλούς από τους αρμούς τής εξουσίας κι αυτό του γέννησε την ψευδαίσθηση της πλήρους ατιμωρησίας ό,τι κι αν έκανε. Τα κάστρα, ωστόσο, πέφτουν από μέσα και συνήθως από "μαύρους κύκνους" που αναζητούν το φως και δεν βολεύονται με το σκοτάδι...

Ο Χρήστος Ράμμος είναι ο μαύρος κύκνος τής δικής μας ιστορίας, ο απρόβλεπτος παράγοντας που γκρεμίζει το όνειρο Μητσοτάκη για μια δεύτερη τετραετία. Όπως και με τη δολοφονία Λαμπράκη, δεν είναι η ελεγχόμενη από το δεξιό παρακράτος ηγεσία τής δικαιοσύνης που βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά, αλλά "a few good men and women" στην ΑΔΑΕ. Πάντοτε, άλλωστε, και ιδίως σε αυτήν τη χώρα είναι οι λίγοι αυτοί στους οποίους η δημοκρατία χρωστά τα περισσότερα...

Στο Μαξίμου έχουν αλλάξει πολλά αφηγήματα για το τι συνέβη με τις παρακολουθήσεις. Από εκεί που μας έλεγαν πως δεν γίνονταν καθόλου έφτασαν σήμερα να τις χρεώνουν σε ρυπαρά δίκτυα για τα οποία δεν είχε καμία γνώση ο πρωθυπουργός. Ο ίδιος πρωθυπουργός που από την πρώτη εβδομάδα τής διακυβέρνησής του έθεσε υπό τον απόλυτο έλεγχό του την ΕΥΠ στην οποία έβαλε επικεφαλής έναν άνθρωπο που άλλαξε ακόμα και το νόμο για να έχει έστω τα τυπικά προσόντα ώστε να είναι διοικητής της. Στην ουσία έχουν μείνει με το επιχείρημα πως ο "Μητσοτάκης δεν είναι δολοπλόκος, αλλά ανίκανος". Οι πιο θλιβεροί, εν τω μεταξύ, δεν είναι οι συνεργάτες, οι υπουργοί και οι βουλευτές του, που πληρώνονται για να παριστάνουν τους χαζούς, αλλά τα ορφανά τού αντί- ΣΥΡΙΖΑ μετώπου και του "μένουμε Ευρώπη" που εμφανίζονται ακόμα και σήμερα βασιλικότεροι του βασιλέως να περιγράφουν τα ανύπαρκτα ρούχα ενός ακόμα βασιλιά που σε λίγες εβδομάδες θα είναι έκπτωτος... 

   

 
 

Ο Κοκός πέθανε, μείναμε με τον Κόλλια...

Όταν ήμουν νεότερος και πιο αφελής είχα σοκαριστεί όταν θεολόγος μού είχε πει πως υπήρχαν αρκετοί συνάδελφοί του που δεν πίστευαν στο θεό κι ότι ακολούθησαν αυτό το επάγγελμα γιατί είχε χαμηλούς βαθμούς εισαγωγής στη σχολή. Στη συνέχεια, βεβαίως, έγινα πιο κυνικός κι αυτό πλέον μου φαίνεται λογικό. Εξακολουθώ, όμως, να μην θεωρώ λογικό να θέλει κάποιος επιρρεπής στο να υποκύπτει στις πιέσεις τής όποιας εξουσίας να γίνει δικαστικός και να καταλάβει, μάλιστα, και ύψιστα αξιώματα...

Για κάποιο λόγο οι δικαστικές απολαβές είναι υψηλές και, μάλιστα, γίνονται ακόμα πιο υψηλές από τους ίδιους τους δικαστές, αφού έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι. Κι αυτός είναι για να μην υποκύπτουν στους κάθε είδους πειρασμούς. Κι ο μεγαλύτερος από όλους δεν είναι ούτε τα χρήματα ούτε η δόξα, αλλά να υποκύπτεις στο φόβο...

Για τον δικαστικό δεν είναι δικαιολογία ούτε ο φόβος τού θανάτου, όπως δεν είναι για τον αστυνομικό, μολονότι ο τελευταίος αμείβεται λιγότερο. Κι αν ο Χρήστος Σαρτζετάκης κι ο Παύλος Δελλαπόρτας μπόρεσαν να ερευνήσουν τη δολοφονία Λαμπράκη σε ένα κλίμα κρατικού παρακράτους κι από τον τότε εισαγγελέα τού Αρείου Πάγου, Κόλλια, το ίδιο μπορούν να κάνουν σήμερα κι ο πρόεδρος της ΑΔΑΕ, Χρήστος Ράμμος, και κάποιοι γενναίοι συνεργάτες του υπό τις απειλές τού σύγχρονου Κόλλια, Ισ. Ντογιάκου... 

Ο έκπτωτος βασιλιάς θάβεται τη Δευτέρα, αλλά παραλλήλως έχει αναβιώσει, εξαιτίας τής κυβέρνησης Μητσοτάκη, η εποχή στην οποία βασίλεψε. Κι αυτή, όμως, θα γίνει έκπτωτη με τον ίδιο τρόπο που έγινε κι ο Κοκός, με την ψήφο τού λαού...