Ψεύτη τον λέει ο λαός, όχι κλέφτη...

Προκειμένου να δικαιολογήσει την επιστροφή του, την οποία σχεδίαζε από την ημέρα τής παραίτησής του, ο Αλ. Τσίπρας μάς λέει και μια αλήθεια, μόνο που τη λέει μισή (όπως μας λένε, άλλωστε, και οι δημοσκόποι, ψεύτη τον αποκαλεί ο λαός, όχι κλέφτη). Πράγματι, από τα τέλη Ιουνίου του 2023, όταν και παραιτήθηκε από πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι και το Μάιο του 2026, όταν και ίδρυσε την ΕΛΑΣ, κανένα κόμμα δεν κατάφερε να κοιτάξει στα ίσα τη ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε σημάδια ζωής στις ευρωεκλογές του 2024 αλλά όχι κάτι παραπάνω από αυτό. Αυτή είναι, όμως, μόνο η μισή αλήθεια κι ο Αλέξης το ξέρει καλύτερα από τον καθένα μας...

Για το ότι την τελευταία δεκαετία κυριαρχεί ο Μητσοτάκης- τώρα ξεπλένει, με μεταμεσονύχτια τροπολογία, και τους ΟΠΕΚΕΠέδες γιατί το μπορεί ελλείψει ισχυρής αντιπολίτευσης- τη μεγαλύτερη ευθύνη έχει ο Τσίπρας. Εκείνον, άλλωστε, συνέτριψε στις τελευταίες εκλογές. Ο Τσίπρας ήταν, επίσης, ο ηθικός αυτουργός τής διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Με λίγα λόγια, εκείνος έκανε ό,τι μπορούσε για να δημιουργήσει το κενό το οποίο τώρα μας υπόσχεται πως θα καλύψει. Με ένα νόμο κι ένα άρθρο άραγε;...

Ο Κυριάκος μάς απειλεί πως αν δεν τον ψηφίσουμε θα κάνουν ντου οι Τούρκοι. Ο Αλέξης πως θα ξαναβγεί ο Μητσοτάκης, αν και δεν βλέπει τρίτη θητεία του. Και οι δύο θέλουν να μας σύρουν σε εκλογές φόβου και τρόμου, όπως κάποτε έκαναν οι μερκελολάγνοι τους οποίους πολεμούσε ένας άλλος Τσίπρας. Κατά τα άλλα, το βράδυ των εκλογών, όποιος κι αν είναι ο νικητής, το κομματικό μας σύστημα που βαυκαλίζεται πως είναι το συνταγματικό τόξο θα εκφράζει την ανησυχία του για την εκρηκτική άνοδο της αποχής και της ακροδεξιάς...

  

Η Μαρία Αντουανέτα σήμερα θα ψήφιζε Αριστερά...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει πάρει ένα πολύ μεγάλο ρίσκο. Επένδυσε στον κατακερματισμό τής αντιπολίτευσης για να στήσει κάλπες μετά κι όχι πριν το χειμώνα. "Είναι τόσο άχρηστοι αυτοί που έχω απέναντι ώστε ακόμα κι αν πληρώνει το πόπολο τρία ευρώ το λίτρο τη βενζίνη πάλι εμένα θα ψηφίσει λόγω έλλειψης ικανού αντιπάλου"... 

Ύστερα από επτά χρόνια στην εξουσία κι εν αναμονή νέας κυβερνητικής θητείας η αλαζονεία δεν είναι παράλογη, ιδίως για ένα παθολογικά ματαιόδοξο άτομο. Η ανθρώπινη ιστορία είναι, ωστόσο, γεμάτη από παραδείγματα ύβρεως που τιμωρήθηκε αυστηρά. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως η απάντηση που θα δώσει ο λαός θα είναι ακόμα χειρότερη και θα εμπεριέχει το όνομα Κασιδιάρη...

Δεν είμαι ο μόνος που στο συγγενικό- κοινωνικό του περιβάλλον ακούει ανθρώπους να δηλώνουν πως θα ψηφίσουν τον εγκληματία χρυσαυγίτη, στον οποίο και το μιντιακό μας σύστημα έχει προσδώσει χαρακτηριστικά σταρ. Κι αν η Νέα Υόρκη και το Βερολίνο με τις επιλογές δημάρχων που έκαναν δείχνουν πως οι μορφωμένες ελίτ αναζητούν ακόμα πολιτικές λύσεις στα σοβαρά ζητήματα, το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο- η κοινωνική πλειοψηφία ούτως ειπείν- στρέφεται παγκοσμίως όλο και πιο δεξιά, αποξενωμένο από τη woke ατζέντα και την οικολογία που έχουν κάνει σημαία τους οι σύγχρονες Μαρίες Αντουανέτες, οι χορτασμένοι Αριστεροί. Αν στο αίτημα για φαγητό και στέγη η απάντηση που δίνουμε είναι gay parades και βιγκανισμό μην απορείτε που ο λαουτζίκος στρέφεται ξανά στο αβγό τού φιδιού...

Κατά τα άλλα, η συζήτηση για προοδευτικό μέτωπο ενοχλεί και την ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ που από τα δημοσκοπικά "ύψη" τού 16% και του 12% πιστεύουν ότι έχουν πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα και δεν ακούνε κανέναν μέσα σε μια αλαζονεία που σε αντίθεση με αυτή του Μητσοτάκη δεν έχει βάσιμο λόγο ύπαρξης. Αν μία ημέρα πριν τις εκλογές ο Αλ. Τσίπρας ή ο Ν. Ανδρουλάκης βρίσκονται πόντο πόντο με τον Μητσοτάκη, τον Αντ. Σαμαρά ή τον Κασιδιάρη κι εξαρτάται από την ψήφο μου η νίκη τής προοδευτικής παράταξης απέναντι στη συντήρηση θα κλείσω τη μύτη μου και θα τους την δώσω. 

Αν, όμως, δεν βρισκόμαστε τότε σε μία τέτοια συνθήκη οι ευθύνες Αμαλίας και Χαριλάου Τρικούπη θα είναι εξόφθαλμες. Και να είναι βέβαιες ότι θα αποδοθούν στο ακέραιο από τους προοδευτικούς πολίτες...   

  

  

Το 2036 θα βλέπουμε τους πολιτικούς του 2026 και θα γελάμε...

Οι άνθρωποι αναζητούν τον αρχηγό τής φυλής από τότε που εμφανίστηκαν στη γη. Κάποιον που να του αναθέτουν την ευθύνη να τους οδηγεί κι ο οποίος να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους, αν μη τι άλλο στο να αποδέχεται να την αναλαμβάνει. Σε αυτό το πλαίσιο και με τη σκέψη πως και οι θρησκείες τον ίδιο ρόλο επιτελούν με τους μεσσίες τους, είναι λογικό ο μεσσιανισμός να ορίζει τα όρια της δημοκρατικής λογοδοσίας και της ικανότητάς μας να επιμεριζόμαστε τα λάθη των επιλογών μας. Γι' αυτό κι εν έτει 2026 η προοδευτική παράταξη στην Ελλάδα εξακολουθεί να αναζητά τον μεσσία που θα την ενώσει και μέχρι να τον βρει ασχολείται με φθαρμένα ή μέτρια υλικά...

Μακάρι να είμαστε όλοι μας παρόντες το 2036 ώστε να διαπιστώσουμε αν έπεσα έξω ή μέσα στην εκτίμησή μου πως κόμματα όπως η ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ και πρόσωπα όπως ο Αλ. Τσίπρας ή ο Ν. Ανδρουλάκης θα ανήκουν τότε προ πολλού στην πολιτική ιστορία τού τόπου. Όπως βλέπω τα πράγματα λίγοι λαμβάνουν υπόψη έναν πολύ σημαντικό παράγοντα που τώρα είναι ανύπαρκτος ή μη ορατός αλλά θα τον γεννήσουν οι συνθήκες: ένα νέο πολιτικό πρόσωπο, δηλαδή, που θα αποδειχθεί σοβαρότερο και στιβαρότερο από τα σημερινά είτε διαθέτουν πείρα είτε  όχι...

Αυτή τη στιγμή η προοδευτική παράταξη δεν διαθέτει έναν Χαρίλαο Τρικούπη, έναν Ελευθέριο Βενιζέλο ή έναν Ανδρέα Παπανδρέου, ούτως ειπείν έναν πραγματικό ηγέτη με πολύ σοβαρά μειονεκτήματα αλλά και με ένα πολιτικό χάρισμα που να κάνει το πόπολο να τα λησμονεί. Αναγκαζόμαστε, συνεπώς, να βάζουμε στο ζύγι μετριότητες υπολογίζοντας τα γραμμάρια για να πούμε πως αυτός είναι καλύτερος από τον άλλο. Είναι γνωστό, ωστόσο, ότι η φύση απεχθάνεται τα κενά και οι άνθρωποι να ρίχνουν τα στάνταρ τους για να αποδέχονται ως μεσσίες κομματάρχες τής σειράς... 

  

  

Κοινή η μοίρα Τσίπρα- Ανδρουλάκη...

Η προαναγγελία προσχώρησης της Ολ. Γεροβασίλη στην ΕΛΑΣ δεν έχει την ίδια βαρύτητα με τις υπόλοιπες. Η Όλγα (και) τα τελευταία χρόνια δεν έκανε τίποτα χωρίς να λάβει εντολές ή την έγκριση του Αλ. Τσίπρα, ο οποίος και στη Θεσσαλονίκη επανέλαβε πως όποιος θέλει να τον ακολουθήσει πρέπει πρώτα να παραιτηθεί από βουλευτής. 

Το ερώτημα είναι, όμως, ευρισκόμενοι μόλις μερικούς μήνες πριν τη λήξη τής συνταγματικής θητείας τής κυβέρνησης πότε θα συμβεί αυτό, αν συμβεί. Φαντάζομαι πως δεν μπορεί να είναι τρεις, δύο ή ακόμα κι ένα μήνα πριν τις κάλπες. Θα ήταν ακόμα πιο ευθεία κοροϊδία από αυτή της οποίας γινόμαστε μάρτυρες σήμερα...

Θα ήταν, πάντως, άδικο αν έγραφα για εργαλειοποίηση του θεσμού τού βουλευτή μόνο σε σχέση με όσους έχουν πάει ή επιθυμούν να βρεθούν στο Ι.Χ. κόμμα Τσίπρα. Το ίδιο παρατηρείται σχεδόν με όλους τους ανεξάρτητους βουλευτές, οι οποίοι δεν είναι και λίγοι. 

Το πού καταλήγουν ελάχιστη σχέση έχει με ιδεολογίες και προγράμματα και πολύ περισσότερη με προσωπικά ντιλ για την επόμενη ημέρα τους, είτε εντός είτε εκτός Κοινοβουλίου. Έτσι κι αλλιώς μόνο χαοτικές δεν είναι οι προγραμματικές διαφορές των προοδευτικών κομμάτων, ιδίως ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ώστε να έρχονται σε δύσκολη θέση οι βουλευτές να εξηγούν γιατί έκαναν την τάδε επιλογή κι όχι τη δείνα...

Τσίπρας- Ανδρουλάκης έχουν αναλάβει ένα πολύ μεγάλο ρίσκο ενόψει των επερχόμενων εκλογών. Αν βγουν πρώτοι, όλα καλά κι όλα ωραία. Θα είναι καβάλα στο άλογο και θα μπορούν να απαιτούν από τους υπόλοιπους υποταγή. 

Αν δεν είναι ωστόσο, όπως μοιάζει σήμερα το πιθανότερο σενάριο, και ιδίως αν είναι ξανά πρωθυπουργός ο Κ. Μητσοτάκης τότε θα είναι υπόλογοι στους προοδευτικούς πολίτες γιατί έβαλαν την ατομική ή κομματική τους φιλοδοξία πάνω από την παραταξιακή. Κοινώς, θα είναι πολιτικά τελειωμένοι...

Όμορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος, ας ψηφίσω κέντρο...

Η πολιτική είναι γεμάτη εξαπατήσεις και μία από αυτές είναι πως το αποκαλούμενο πολιτικό κέντρο δεν αποτελεί ευκαιριακό σουρωτήρι αλλά ταυτίζεται με τη μετριοπάθεια, την εύρεση συμβιβαστικών λύσεων και την κοινή λογική. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο τότε η Αριστερά αλλά και η δεξιά θα έπρεπε να είναι τα καταδικαστέα άκρα. Τότε γιατί μιλάμε και για αριστερισμό ή για ακροδεξιά; Είναι τα άκρα των άκρων ή μήπως κάποιοι στιγματίζουν πολιτικούς χώρους μήπως και κρύψουν τον τυχοδιωκτισμό τους;...

Οι κοινωνικές ανάγκες γεννούν τα πολιτικά κινήματα κι αυτά δεν πεθαίνουν γιατί κάποιοι επικοινωνιολόγοι και οι πελάτες τους δεν τα θεωρούν "σέξι", όπως πριν πενήντα χρόνια. Έχουν εκλείψει οι ταξικές ανισότητες, οι προκαταλήψεις, τα στερεότυπα σε βάρος κάθε είδους μειονοτήτων; 

Έχει εμπεδωθεί η κοινωνική δικαιοσύνη; Η δημοκρατία, η ισότητα, η ελευθερία έχουν ολοκληρωθεί στην πράξη κι άρα χρειαζόμαστε μόνο να τις συντηρούμε; Μάλλον όχι, γι' αυτό και οι μεσοβέζικες λύσεις δεν είναι αυτές που θα μας τραβήξουν μπροστά αλλά μάλλον εκείνες που μας κρατούν στάσιμους...

Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από προγράμματα που γράφονται από την τεχνητή νοημοσύνη ώστε να αρέσουν σε όλους. Ένα κόμμα, άλλωστε, που θέλει να αρέσει σε όλους στο τέλος δεν συγκινεί κανέναν. Δεν έχει νόημα να είσαι ολίγον Αριστερός για τα δικαιώματα κι ολίγον δεξιός για την ελεύθερη αγορά παρά μόνο αν επιθυμείς τον εξωραΐσμό τού καιροσκοπισμού σου. Η ζωή είναι επιλογές, ποιους θέλεις να υπερασπίζεσαι και ποιους να ξεπλένεις. Όχι με όρους αρένας αλλά ούτε και πλυντηρίου...

 

Μια συγγνώμη για το μπουζουξίδικο και η Βουλή γίνεται πιο ορατή...

Ο ΣΥΡΙΖΑ το πηγαίνει καλά. Έχει επιστρέψει στην αρένα τού κομματικού ανταγωνισμού ύστερα από την ανεκδιήγητη θητεία Φάμελλου, καταθέτει ρηξικέλευθες προτάσεις, σε αντίθεση με ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ενώ προχωρά την οργανωτική του ανασυγκρότηση. Αν μη τι άλλο, ο λαός χρειάζεται τη ριζοσπαστική Αριστερά κι όχι τη συμβιβασμένη Αριστερά και σοσιαλδημοκρατία οι οποίες έχουν απαξιώσει την προοδευτική παράταξη στη χώρα μας κι επιτρέπουν στα αβγά του φιδιού να αναγεννιούνται από τις στάχτες τους. Δεν φτάνουν, όμως, μόνο αυτά για να διεκδικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στα σοβαρά την είσοδό του στη Βουλή και, κυρίως, για να ανακτήσει την αξιοπρέπειά του ύστερα από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου...

Κατ' αρχάς, η συλλογική ηγεσία έχει τα όριά της κι αυτά δεν καθορίζονται από τη δημοκρατική της αξία, που είναι πράγματι υπαρκτή, αλλά από τι θέλει το εκλογικό σώμα κι αυτό είναι δύο χέρια πάνω στο τιμόνι κι όχι έξι ή και περισσότερα. Γι' αυτό κι όταν θα βρισκόμαστε χρονικά πιο κοντά στις εκλογές οι ψηφοφόροι θα πρέπει να βλέπουν ένα πρόσωπο ως επικεφαλής, κατά προτίμηση για την Κουμουνδούρου τον Π. Πολάκη. Καλή και χρυσή η Ρ. Δούρου αλλά γι' άλλους καιρούς και για άλλες απαιτήσεις, όχι για μάχη πολιτικής επιβίωσης...

Το σημαντικότερο, ωστόσο, δεν είναι το ωφελιμιστικό αλλά το ηθικό κι αυτό πληγώθηκε βαθιά το Νοέμβριο του 2024 με τα όσα έγιναν στο Gazi live και δεν ξεγράφονται. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχει καμία σημασία αν ο εξοστρακισθείς και δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος αποδείχθηκε στη συνέχεια λίγος. Δεν λειτουργούν έτσι οι δημοκρατίες. Οι πρόεδροι εκλέγονται και καθαιρούνται από αυτούς που τους έχουν εκλέξει. 

Μαζί, άλλωστε, με τον Σ. Κασσελάκη εξοστρακίστηκαν και τα μισά και πλέον μέλη τού κόμματος, στα οποία μάλιστα επιφυλάχθηκε ταπεινωτική μεταχείριση. Σε αυτά τα μέλη οφείλεται μία συγγνώμη και είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι αν αυτή δοθεί είναι κι εκείνα ανοιχτά στο να σκεφτούν σοβαρά την επιστροφή τους. Θα το τολμήσει η Κουμουνδούρου;... 

Η Ελλάδα της γυάλας και η Ελλάδα του ντιριντάχτα μία κι αδιαίρετη...

Ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία η δημοκρατία δεν κινδύνευσε από ένα και μόνο πρόσωπο. Κανείς, όσο χαρισματικός κι αν είναι στη δημαγωγία, δεν μπορεί να υπονομεύσει δικαιώματα που πηγάζουν από τη λαϊκή εξουσία αν δεν βρει πρόσφορο έδαφος και, κυρίως, πολίτες πρόθυμους να τον ακολουθήσουν στο δρόμο τής αυτοκαταστροφής τους. Αν δεν ήμασταν διατεθειμένοι να πιστέψουμε ακόμα και τα πιο πομπώδη ψέματα κανένας δημεγέρτης δεν θα είχε τη δυνατότητα να μας αποπλανήσει. Αν δεν αναζητούσαμε τόσο συχνά αποδιοπομπαίους τράγους αντί για τον καθρέφτη μας ο Ηλ. Κασιδιάρης θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα όσο κι ένα μυρμήγκι που κουβαλά την τροφή του στη φωλιά του...

Πάνω από τον τάφο τού Γ. Μαζωνάκη συγκρούστηκαν, γι' άλλη μια φορά, η Ελλάδα τού ελιτισμού με την Ελλάδα τού λαϊκισμού. Η Ελλάδα τής γυάλας με την Ελλάδα τού ντιριντάχτα. Η Ελλάδα που μισεί το λαό και η Ελλάδα που τον γλείφει ασύστολα... 

Στην πραγματικότητα πρόκειται για τη μία κι αδιαίρετη Ελλάδα που όταν δεν κακολογεί αγιοποιεί κι όταν δεν λιβανίζει εξοστρακίζει. Η Ελλάδα που δεν πληγώνει πια τα παιδιά της γιατί τα παιδιά της- όσα έχουν ακόμα μείνει εδώ- απλώς αδιαφορούν για όσα θα έπρεπε να τους απασχολούν συνεχώς...

Αυτή η χώρα φοβάται. Φοβάται πολύ. Την έχουν μάθει να φοβάται. Ένα ολόκληρο σύστημα τρέφεται από τους φόβους μας για το οτιδήποτε, με μεγαλύτερο το φόβο τής φθοράς και του θανάτου. Στην πιο επίκαιρη εκδοχή του ο φόβος έχει πάρει τη μορφή τού Κασιδιάρη. 

Ακόμα, όμως, κι αν ο χρυσαυγίτης εγκληματίας αποφάσιζε να μην ασχοληθεί ξανά με τα κοινά ο φόβος θα έβρισκε κάποιο άλλο καταφύγιο. Στην ουσία δεν φοβόμαστε τη φθορά και το θάνατο. Φοβόμαστε τη ζωή, την ελευθερία, τη δημοκρατία. Φοβόμαστε την ευθύνη που αυτές απαιτούν από εμάς και γι' αυτό ευχαρίστως την πασάρουμε στους λαοπλάνους...