Αν όλα αυτά έχουν καλή κατάληξη θα πρέπει να σκίσουμε όλα τα βιβλία της Ιστορίας...

Δεν υπάρχει πράξη, ακόμα και η πιο καλοπροαίρετη, που να μην έχει συνέπειες, πολλές φορές και τραγικές. Γι' αυτό και τα έλλογα όντα οφείλουν να τις υπολογίζουν, στο μέτρο τού ανθρωπίνως δυνατού φυσικά, πριν προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια. Σε διαφορετική περίπτωση κινδυνεύουμε να ανοίξουμε το Κουτί της Πανδώρας με απρόβλεπτες παρενέργειες. Όπως, δηλαδή, συμβαίνει τώρα με το Ιράν...

"Μα, θέλετε τη διαιώνιση του θεοκρατικού καθεστώτος των φονταμενταλιστών που καταπιέζει τον πληθυσμό του; Και πώς θα ανατραπεί όταν ο λαός του είναι άοπλος κι αυτό εξοπλισμένο σαν αστακός κι έχει την υποστήριξη ισχυρών δυνάμεων, όπως η Κίνα και η Ρωσία; Με τριαντάφυλλα και φιλάκια"; 

Πολύ εύλογα όλα αυτά τα ερωτήματα, μόνο που δεν προσμετρούν τις παγκόσμιες συνέπειες, οι οποίες φυσικά αγγίζουν και την Ελλάδα. Γιατί ακόμα κι αν καταρρεύσουν οι μουλάδες- αυτή τη στιγμή, πάντως, ούτε αυτό μοιάζει εύκολο- θα έχουν πρώτα καταρρεύσει το παγκόσμιο μεταπολεμικό σύστημα που εξασφάλισε μια μακρά περίοδο ειρήνης στη Δύση και το προσφυγικό θα επανέλθει σε ρυθμούς 2015, όπως πολύ πιθανό και η τρομοκρατία... 

Αφήστε που οι υπόλοιπες δεσποτείες τού Κόλπου, οι οποίες, ως προς τις γυναίκες τουλάχιστον, είναι ακόμα πιο αυταρχικές, θα παραμείνουν ακλόνητες και ξεπλυμένες από το δυτικό κόσμο. Με λίγα λόγια, για να κάνουμε το Ιράν μια δυτική δημοκρατία- αν και δεν βλέπω πώς αυτό θα γίνει όταν ο πρόεδρος μιας άλλης χώρας θέλει να επιβάλει τη δικής του επιλογής ηγεσία- θα έχουμε τινάξει στον αέρα την ανθρωπότητα...

Όσο για τη χώρα μας, τα πολλά λόγια είναι περιττά. Ποιος μπορεί πλέον, με λίγο μυαλό στο κεφάλι του κι όχι εθνικιστικές μπαρούφες, να εκπλήσσεται όταν το "Κίμων" κατευθύνεται στο Ισραήλ για το ότι η πολεμική μας εμπλοκή ελάχιστη σχέση είχε με την προστασία τής Κύπρου, η οποία εργαλειοποιήθηκε χυδαία από τους ελλαδέμπορες; Ποιος είναι δυνατό να κοιμάται ήσυχος για το ότι η τουρκική πολεμική αεροπορία επέστρεψε στα κατεχόμενα, ενδεχομένως κι ως παρενέργεια- αφορμή των δικών μας πολεμικών αποστολών; Ποιος, εν τέλει, δύναται να κοιμάται ήσυχος και να μην φοβάται ευλόγως πως όλα αυτά μόνο καλή κατάληξη δεν θα έχουν;... 

 

 

Βασιλιάδες χωρίς βασίλεια...

Είναι πιθανότερο κάποιος να βρει τα έξι νούμερα του τζόκερ από το αποτέλεσμα των επόμενων βουλευτικών εκλογών, ιδίως αν αυτές διεξαχθούν σε ένα χρόνο από τώρα. Ακόμα και σε αυτό που θεωρούμε ως μοναδικό δεδομένο, την πρωτιά δηλαδή της ΝΔ, δεν θα πόνταρα χωρίς να έχω αναλάβει ένα κάποιο ρίσκο. Όλα τα υπόλοιπα είναι στον αέρα. Το μόνο σίγουρο αυτή τη στιγμή είναι πως τόσο τα κόμματα όσο και οι αρχηγοί και τα μεγαλοστελέχη τους δίνουν πρωτίστως μάχη για την προσωπική τους πολιτική επιβίωση...

Κι αν μπορούμε να προεξοφλήσουμε πως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα πάνε στις κάλπες με Μητσοτάκη- Ανδρουλάκη, τα πράγματα είναι πολύ πιο ανοιχτά στο ΣΥΡΙΖΑ όπου ο πρόεδρός του αναζητά τον πιο εύσχημο τρόπο για να αλλάξει καράβι χωρίς να τον πουν καιροσκόπο. Οι παροικούντες την Κουμουνδούρου γνωρίζουν ότι ο Σωκράτης που σιγοπίνει το κώνειο δεν ελέγχει κανέναν, ούτε καν τους ελάχιστους συνομιλητές του που κι αυτοί θα τον εγκατάλειπαν αν ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία τούς άνοιγε την αγκαλιά του. Κι ο ίδιος, άλλωστε, και λόγω περιορισμένων δυνατοτήτων αλλά κι εξαιτίας αυτοεγκλωβισμού του σε εσωκομματικές ισορροπίες δεν κατάφερε να δώσει το προσωπικό του στίγμα σε ένα μόρφωμα το οποίο έτσι κι αλλιώς είχε πνεύσει τα λοίσθια το βράδυ τού πραξικοπήματος του μπουζουξίδικου...

Καταλαβαίνουμε ότι ο Σωκράτης, ο οποίος έχει ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας με τον Αλέξη, δεν θα πει στους εναπομείναντες συριζαίους "εγώ καβατζώθηκα, καλή τύχη σε σας σύντροφοι". Ναι μεν θα ήταν ειλικρινές αλλά κι απροκάλυπτα καιροσκοπικό. 

Γι' αυτό και κάπου εδώ μπαίνει στην εικόνα ο αψύς κρητικός ο οποίος το τελευταίο χρονικό διάστημα παριστάνει, ως προς τα εσωκομματικά τουλάχιστον, τον Μαχάτμα Γκάντι που γυρίζει το μάγουλο όταν του δίνουν σφαλιάρα στο άλλο. Νιώθει πιο κοντά από ποτέ στο όνειρο ζωής να γίνει πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και δεν είναι διατεθειμένος να κάνει τα λάθη τού παρελθόντος. Το αν θα καταφέρει, βεβαίως, να τον διασώσει είναι άλλου τύπου ερώτημα. Αν κρίνω, πάντως, από το ότι είναι ξεδοντιασμένος ακόμα και στην Κρήτη μάλλον θα έχει κατορθώσει να γίνει βασιλιάς σε ένα βασίλειο που γκρεμίστηκε και με δική του μεγάλη ευθύνη...  

    

Για την αυτοδυναμία ρε γαμώτο...

Η διευκόλυνση στην άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος για τους εκτός επικράτειας Έλληνες είναι θεμιτή, όχι μόνο για δημοκρατικούς αλλά και για εθνικούς λόγους. Αυτονοήτως. Η μέθοδος, ωστόσο, που θα επιλέξεις να το κάνεις είναι πολιτική απόφαση, η οποία όσον αφορά το νομοσχέδιο που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση είναι μικροκομματική... 

Επί της ουσίας η ΝΔ θέλησε να θεσμοθετήσει- εκβιάζοντας και κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης με το χαρτί τής εθνικοφροσύνης- να πάρει τρεις έδρες από μια εκλογική περιφέρεια που εκτείνεται σε όλο τον πλανήτη. Πιθανότατα είχε βρει και τους υποψήφιους, οι οποίοι μάλλον δύσκολα θα είναι βιοπαλαιστές χωρίς παγκόσμια φήμη. Ποιος θα μπορούσε, άλλωστε, να κάνει προεκλογική εκστρατεία από τον Καναδά ως την Αυστραλία κι από το Ηνωμένο Βασίλειο ως τη Νότιο Αφρική;...

Αν ο Ντ. Τραμπ κι ο Μπ. Νετανιάχου δεν προκαλούσαν τον πόλεμο με το Ιράν θα το έκανε ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος μια χαρά βολεύεται με μια νέα παγκόσμια κρίση στην οποία θα αποδίδει τα πάντα, ιδίως την ακρίβεια, και ταυτοχρόνως θα συσπειρώνει τους πολίτες γύρω από την κυβέρνησή του. Σε αυτό το πλαίσιο, φαίνεται πρόθυμος να οικειοποιηθεί ακόμα και το πρότζεκτ Δένδια με τις φρεγάτες και τα F-16 στην Κύπρο για να εγγυηθούμε την ασφάλεια του Ισραήλ κι όχι βεβαίως του κυπριακού ελληνισμού. Στο όνομα της εσωτερικής σταθερότητας ο πρωθυπουργός θα μας ζητήσει να καταπιούμε κάθε αμάρτημα της διακυβέρνησής του, που δεν είναι και λίγα...

Όπως κι αν έχει, η σύνδεση του ελληνισμού με την μητέρα πατρίδα δεν γίνεται κυρίως με μια ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια. Πού είναι, για παράδειγμα, τα ελληνικά σχολεία; Το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού; Οι πολιτιστικές ανταλλαγές;... 

Αφήστε που θα έπρεπε να είχαμε προτεραιοποιήσει τη διευκόλυνση όσων εργάζονται μακριά από τον τόπο άσκησης του εκλογικού τους δικαιώματος, οι οποίοι και σε αντίθεση με τους απόδημους έχουν και υποχρεώσεις στο ελληνικό κράτος, για να μην υπενθυμίσω και το σκάνδαλο Ασημακοπούλου. Στην πράξη, συνεπώς, ο Μητσοτάκης δεν νομοθετεί για τον απόδημο ελληνισμό αλλά για να έχει καβάτζα τρεις έδρες στην περίπτωση που τις χρειάζεται για την αυτοδυναμία. Όλα τα υπόλοιπα είναι σαν τη φρεγάτα "Κίμων". Για να πουλάμε πατρίδα στους ιθαγενείς...

  

Ναι, αλλά οι Κινέζοι καταπιέζουν τους Ουιγούρους...

Μπορεί να παίζεις συνέχεια με τη φωτιά και να μην καείς ποτέ. Δεν είναι ό,τι πιο σύνηθες αλλά δεν αποκλείεται. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως κάποια στιγμή θα τσουρουφλιστείς κι όταν αυτό συμβεί τίποτα μάλλον δεν θα είναι σε θέση να σε γλιτώσει. 

Σε αυτή τη φάση βρίσκεται σήμερα η ανθρωπότητα και δεν είναι τυχαίο πως αυτό λαμβάνει χώρα υπό την ιδεολογική ηγεμονία τής δεξιάς. Το ίδιο, άλλωστε, είχε γίνει και πριν το Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Εκτός αν ο Στ. Καλύβας κι ο Ν. Μαραντζίδης καταφέρουν να μας πείσουν πως ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι κι ο Χιροχίτο ήταν Αριστεροί...

Ο Ντ. Τραμπ, ο Μπ. Νετανιάχου κι ο Βλ. Πούτιν κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να ζήσουν και οι δικές μας γενιές έναν παγκόσμιο πόλεμο. Με σημαία τους τον εθνικισμό κι επιχειρήματα για παιδιά τού νηπιαγωγείου, τα οποία έτσι κι αλλιώς αλλάζουν κάθε τρεις και λίγο, έχουν μετατρέψει τη μισή υφήλιο σε πυριτιδαποθήκη από την οποία θα βάλουν φωτιά και στην άλλη μισή. Κατά τα άλλα, το μεγάλο πρόβλημα είναι η Κίνα που καταπιέζει τους Ουιγούρους. Κακώς, φυσικά, τους καταπιέζει αλλά τουλάχιστον έχει την αυτοπεποίθηση να μην αναζητά την παγκόσμια ηγεμονία της στη στρατιωτική αλλά στην οικονομική ισχύ...

Όποιος έχει συναναστραφεί Κινέζους αναγνωρίζει τη μεθοδικότητα και τη συλλογικότητα με την οποία λειτουργούν. Σε ακραίο βαθμό, πράγματι, σε σημείο που να χρειάζονται, που λέει ο λόγος, τρεις για να αλλάξουν μια λάμπα, αλλά πάντα με συλλογικότητα. 

Αντιθέτως στη Δύση είμαστε τα άτομα και τα κράτη μας, ο εθνικισμός μας και η μισαλλοδοξία μας. Κι αν σήμερα μας κυβερνούν ημίτρελοι ή τύραννοι έχουμε αυτό ακριβώς που αξίζουμε...

 

Τα εθνικά μας συμφέροντα κείνται μακράν...

Από την εποχή τής πρωθυπουργίας τού Γιώργου Παπανδρέου οι ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά και οι κυπριακές, έχουν κάνει την επιλογή τής στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ. Υπό την αιγίδα των ΗΠΑ αλλά και της αφελούς προσέγγισης πως ο εχθρός τού εχθρού μου, εν προκειμένω της Τουρκίας, είναι φίλος μου. Αυτή η επιλογή δεν ήταν λανθασμένη. Λάθος είναι να αγόμαστε και να φερόμαστε από όλα όσα πράττουν οι ισραηλινές κυβερνήσεις, από βομβαρδισμούς άλλων κρατών ως γενοκτονίες...

Η Κύπρος έχει ήδη αισθανθεί τα αδιέξοδα της μονοδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, μακάρι να μην τα αισθανθούμε και στην Ελλάδα, η οποία βρίσκεται στο βεληνεκές των ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων. Όπως κι αν έχει, δεν μας τιμά να ισχυριζόμαστε πως η Κύπρος κείται μακράν και να εγκαταλείπουμε το δόγμα τού ενιαίου αμυντικού χώρου για το χατίρι τής Τουρκίας αλλά να βρίσκεται πιο κοντά και να στέλνουμε φρεγάτες και F-16 όταν πρόκειται να συνεισφέρουμε στους πολέμους Τραμπ- Νετανιάχου. Θα ήταν λιγότερο υποκριτικό και προκλητικό ταυτοχρόνως να παραδεχόμασταν ότι προτεραιοποιούμε αλλότρια συμφέροντα από τα εθνικά...

Δεν ξέρω κατά πόσο το Predator, το οποίο προμηθευτήκαμε από τους Αγίους Τόπους, έχει συμβάλει στην απόλυτη αφοσίωση που δείχνουμε στους ισραηλινούς σχεδιασμούς. Μπορώ μόνο να εικάσω. Το βέβαιο είναι, ωστόσο, ότι δεν μπορεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να δεσμεύσει τη χώρα μας για δεκαετίες σε μια μονοδιάστατη εξωτερική πολιτική που έχει αποδειχθεί ατελέσφορη και για τα εθνικά μας συμφέροντα. Το ότι, μάλιστα, από όλους τους πολίτικούς αρχηγούς επέλεξε να συναντήσει μόνο τον Ν. Ανδρουλάκη δεν σχετίζεται μόνο με το ότι ο τελευταίος είναι αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ίσως περισσότερο με το ότι τον θέλει αντιπρόεδρο της επόμενης κυβέρνησής του...  

Κατασκευάζοντας τους τζιχαντιστές αυτοκτονίας του μέλλοντός μας...

Αν δεν είχαμε ξαναδεί το έργο και, μάλιστα, σχετικά πρόσφατα θα μπορούσαμε να ελπίζαμε σε ένα διαφορετικό φινάλε του. Μόνο που το ξαναείδαμε στις αρχές τού 21ου αιώνα στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και το τέλος δεν ήταν αυτό που προσδοκούσαν οι πιο αφελείς ανάμεσά μας: οι ταλιμπάν επέστρεψαν στο Καμπούλ και η Βαγδάτη σε καμία περίπτωση δεν μοιάζει με την πρωτεύουσα μιας σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας... 

Αν το τίμημα για να καταλυθεί μια δεσποτεία είναι να παραβιαστεί κάθε κανόνας τού διεθνούς δικαίου, να αναφλεγεί για μια ακόμα φορά η Μέση Ανατολή και να δημιουργήσουμε μια νέα γενιά τζιχαντιστών αυτοκτονίας μάλλον αυτό είναι μεγάλο. Ιδίως όταν η διάδοχη κατάσταση στο Ιράν δεν αναμένεται πολύ πιο δημοκρατική. 

Θα ήταν μικρότερο αν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδιζαν, για χάρη τής δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και τις υπόλοιπες δεσποτείες τής περιοχής, κυρίως τη Σαουδική Αραβία, αλλά δεν πρόκειται να το πράξουν. Αφήστε που πρόκειται για το πιο πικρό ανέκδοτο της ιστορίας να βομβαρδίζουν για τη δημοκρατία εκείνοι που ταυτοχρόνως διαπράττουν γενοκτονία στη Γάζα...

Όπως κι αν έχει, η Δύση παίζει ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι με τη φωτιά, με ανυπολόγιστες σήμερα συνέπειες. Αν υπολογίσουμε, μάλιστα, πως όταν συγκρούονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια ούτε η χώρα μας μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Πολλώ δε μάλλον όταν αντί να κρατά διεθνείς ισορροπίες έχει παίξει τα ρέστα της ποντάροντας στην Ουάσιγκτον, η οποία ακόμα κι αν κερδίσει- δεν είναι και πολύ βέβαιο- δεν θα μοιράσει τα κέρδη της όπως ακριβώς το υπολογίζουμε...

Το Predator δεν ήταν ζήτημα φθοράς, ήταν αρχικό σχέδιο...

Ο μοναδικός πρόεδρος των ΗΠΑ που αναγκάστηκε σε παραίτηση ήταν ο Ρ. Νίξον, το 1974, κι ο λόγος ήταν οι παρακολουθήσεις πολιτικών του αντιπάλων κι όχι μόνο. Γι' αυτό κι όταν μάθαμε για πρώτη φορά για το Predator, το 2022, πολλοί είχαμε υποθέσει πως αυτό θα οδηγούσε και στην παραίτηση Μητσοτάκη αφού ήταν από τότε φανερό ότι το κέντρο του είχε στηθεί στο Μαξίμου. 

Διαψευστήκαμε, όμως, οικτρά από τη στιγμή που το κατηγορητήριο δεν έφτασε ποτέ ως τον πρωθυπουργό. Η αλήθεια, όμως, βρίσκει πάντα, έστω και καθυστερημένα, το δρόμο της κι όταν τον βρίσκει οι συνέπειες για τους απατεώνες είναι βαρύτερες των αρχικών συνθηκών...

Όταν μια κυβέρνηση βρίσκεται επτά χρόνια στην εξουσία και καλοβλέπει και μια τρίτη θητεία θα ήταν παράταιρο να μην μαστίζεται κι από ζητήματα διαφθοράς. Εν προκειμένω, ωστόσο, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στη φυσική φθορά των ηθικών αντανακλαστικών από την πολύχρονη διακυβέρνηση αλλά είναι συστημικό. Ο Κ. Μητσοτάκης επέλεξε από την πρώτη στιγμή να ελέγξει τα πάντα μέσω του επιτελικού κράτους, διάλεξε δηλαδή επί της ουσίας να κινηθεί ακόμα και στο μεταίχμιο ανάμεσα στη νομιμότητα και στην κατάχρηση εξουσίας προκειμένου να μην κυβερνήσει μόνο τριάμισι χρόνια, όπως συνέβη με τον πατέρα του. Αν μη τι άλλο, επέδειξε διορατικότητα...

Στη δίκη για τις υποκλοπές δεν παρέστησαν τα περισσότερα από τα θύματα, τα οποία κατείχαν ή και κατέχουν ακόμα δημόσια αξιώματα. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο. Το έκαναν για να μην εκθέσουν τον Μητσοτάκη; Εκβιάζονται; Το θεωρούν ήσσονος σημασίας γιατί πιστεύουν ότι είναι καθαρά κι άρα δεν φοβούνται τις αστραπές; 

Ό,τι κι αν συμβαίνει- σε συνδυασμό με την παραδοχή των στημένων ερωτήσεων από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην εξεταστική αλλά και τα ζητήματα κατασκοπείας- είναι προφανές ότι υπάρχει θέμα διαφάνειας στην καρδιά τής δημοκρατίας μας αλλά και λογοδοσίας των υπευθύνων, των πραγματικά υπευθύνων. Ίσως, λοιπόν, οι επόμενες εκλογές να είναι και μια καλή ευκαιρία για κάθαρση, η οποία ωστόσο μπορεί να προχωρήσει μόνο από εκείνους που δεν έχουν τα χέρια τους λερωμένα...