Αυτοκαταστροφικό για το ΠΑΣΟΚ να αποκλείσει Μητσοτάκη...

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να δηλώσει ρητά κι απερίφραστα ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη ΝΔ. Θα είναι αυτοκαταστροφικό κι όχι γιατί είναι πιθανό να εκβιάζεται ο πρόεδρός του ή γιατί κορυφαία στελέχη του λειτουργούν ως πέμπτη φάλαγγα Μητσοτάκη. Θα είναι αυτοκαταστροφικό γιατί η Χαριλάου Τρικούπη είναι το λιμάνι τής παρηγοριάς για τους απογοητευμένους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους τής ΝΔ οι οποίοι το τελευταίο που θέλουν είναι ένα κόμμα που γλυκοκοιτάζει προς τον τοξικό ΣΥΡΙΖΑ και τα αποκόμματά του. Αν τυχόν το συνέδριο αποφασίσει το άνοιγμα προς Τσίπρα- Φάμελλο- Χαρίτση και λοιπούς τελειωμένους η αυτοδυναμία Μητσοτάκη θα μοιάζει ακόμα πιο βέβαιη...

Δεν ξέρω αν η Αν. Διαμαντοπούλου έχει κάνει κάποια συμφωνία με τον Κ. Μητσοτάκη. Πιθανόν ναι, ίσως κι όχι. Το βέβαιο είναι ότι ο Χ. Δούκας κάνει ντιλ με τον Τσίπρα, δίνοντάς του υποσχέσεις πως θα του φέρει στο νέο κόμμα και το ΠΑΣΟΚ. Το αν μπορεί να το κάνει ο, στα χαρτιά, δήμαρχος Αθηναίων είναι άλλη κουβέντα. Όπως και για το αν αυτοί οι δύο σπουδαρχίδηδες θα μπορούσαν να καταλήξουν σε μια συμφωνία κυρίων για το ποιος θα είναι ο αρχηγός και ποιος ο υπαρχηγός...

Όπως κι αν έχει, το ΠΑΣΟΚ θα κατεβεί στις επόμενες εκλογές με πρόεδρο τον Ν. Ανδρουλάκη, κάτι στο οποίο συμφωνούν κι όλοι οι δελφίνοι του. Ας μην προτρέχουμε, ωστόσο, για το μετεκλογικό σκηνικό γιατί δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα προκύψει ένα αποτέλεσμα που θα δίνει ως πιθανότερο ενδεχόμενο μια συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ. Είναι πιθανό να υπάρξουν και δεύτερες εκλογές, είναι επίσης πιθανό να προκύψουν κι άλλοι κυβερνητικοί εταίροι για τον Μητσοτάκη. Κάποιοι προσπαθούν να το κρύψουν αλλά η χαρά δεν τους αφήνει...

 

 

Τι μας φταίνε οι παρελάσεις;...

Οι άνθρωποι παρελαύνουν πολύ πριν γεννηθεί ο φασισμός. Τα θεάματα είναι στη φύση μας όπως και η ανάγκη μας για άρτο. Σκεφτείτε πόσο βαρετή θα ήταν η ζωή μας αν δεν είχαμε εθνικές, θρησκευτικές ή και πολιτικές γιορτές... 

Κι αν προφανώς στις παρελάσεις των εθνικών εορτών ακούγονται υπερβολές, δεν νομίζω πως τις υπόλοιπες ημέρες τις αποφεύγουμε. Ας χαιρόμαστε τουλάχιστον πως στις 25 Μαρτίου και στις 28 Οκτωβρίου υπάρχει λόγος για να είμαστε εθνικά υπερήφανοι...

Ούτε, φυσικά, γινόμαστε εθνικιστές γιατί συμμετέχουμε σε μια γιορτή στην οποία αποθεώνουμε την Ελλάδα. Την ίδια Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της με μεγαλύτερη βουλιμία από τον Κρόνο. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει εκτός αν απαγορεύσουμε την έξοδο από τη χώρα στα πιο προικισμένα παιδιά της και τα αναγκάσουμε να διαπρέψουν στην ημεδαπή κόντρα στο νεποτισμό, στην αναξιοκρατία και στον ωχαδερφισμό. Μέχρι, ωστόσο, να συμβεί κάτι τέτοιο μπορούμε να υπερηφανευόμαστε πως στέλνουμε ανά την υφήλιο τους καλύτερους εκπροσώπους μας και κρατάμε στην Ψωροκώσταινα, με πολλές εξαιρέσεις βεβαίως, μετριότητες, χρυσές και μη...

Όπως κι αν έχει, δεν είναι η πρώτη φορά σε αυτόν τον τόπο όπου ο εθνικισμός εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες. Η μεταπολεμική Ελλάδα χτίστηκε πάνω στην εθνικοφροσύνη. Ούτε ο Θ. Πλεύρης είναι ο πρώτος πολιτικός ο οποίος χτίζει καριέρα πάνω στην πατριδοκαπηλία και στη μισαλλοδοξία. 

Είναι, όμως, τραγικό το ότι την εποχή όπου η τεχνητή νοημοσύνη μάς βοηθά να κάνουμε σχεδόν τα πάντα κυριαρχεί παραλλήλως ο τραμπισμός, όπου το προφανέστερο ψέμα πλασάρεται επιτυχημένα ως η πιο ατράνταχτη αλήθεια. Σε ένα τέτοιο τοπίο το να φοράνε τα παιδιά μας τα ίδια ρούχα και να συντονίζονται στο ίδιο βήμα πάνω σε έναν εθνικοπατριωτικό θούριο συνιστά μια πολύ πιο αφελή μορφή εθνικισμού σε σχέση με τον new age γκεμπελισμό...   

  

  

Προπαγάνδα που κερδίζει δεν αλλάζει...

Λένε πως ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει αλλά αυτό μπορεί να ισχύει και με τις προεκλογικές στρατηγικές. Ένας από τους σοβαρότερους λόγους για τους οποίους ο Κ. Μητσοτάκης σάρωσε το 2023 ήταν και τα δισ. ευρώ που μοίρασε σε στοχευμένες κοινωνικές ομάδες από τα λεφτά τής ΕΕ για την πανδημία. Όταν λαμβάνεις χρήματα χωρίς να τα έχεις δουλέψει είναι λογικό να αισθάνεσαι υπόχρεος στον δωρητή σου και να του χαρίζεις την ψήφο σου. Ειδικά όταν βολεύεσαι στο ρόλο τού πελάτη κι όχι του πολίτη...

Το ίδιο ετοιμάζεται να κάνει ο πρωθυπουργός και σήμερα, ξεκινώντας από το fuel pass. Αντί να μειώσει Ειδικό Φόρο Καυσίμων και ΦΠΑ, όπως συμβαίνει σε άλλα κράτη- μέλη τής Ένωσης, αντί να βάλει πλαφόν στον τζίρο των διυλιστηρίων, δηλαδή στις οικογένειες Βαρδινογιάννη και Λάτση, κι αντί να κυνηγήσει την αισχροκέρδεια μοιράζει ένα επίδομα το οποίο είναι το μισό από τα μηνιαία κρατικά έσοδα από τον ειδικό φόρο. Φυσικά ό,τι εξοικονομούμε καλό είναι, μόνο που αν δεν θέλουμε να πεινάσουμε ξανά είναι προτιμότερο να μάθουμε να ψαρεύουμε από το να μας δίνουν τα λέπια τού ψαριού και να αισθανόμαστε ευγνώμονες για τη γενναιοδωρία τους. Ιδίως σε πολεμικούς καιρούς, άλλωστε, τα επιδόματα είναι τα καλύτερα ναρκωτικά συνειδήσεων...

Η κυβέρνηση έχει εξασφαλίσει ένα πολύ γερό κομπόδεμα από τα ματωμένα υπερπλεονάσματα, το οποίο φυσικά και θα το εργαλειοποιήσει μέχρι τις κάλπες. Δεν έχει καμία σημασία αν από τη μία τσέπη μάς παίρνει δέκα. Αρκεί από την άλλη να μας βάζει δύο. Καμία αλήθεια δεν μπορεί να νικήσει ένα πολύ καλό επικοινωνιακό αμπαλάζ τής Ομάδας Αλήθειας και κανένα ψέμα δεν είναι ικανό να μην εκστομιστεί από τους κατ' επάγγελμα υπηρέτες του...

 

Το μεγάλο ανέκδοτο Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ κι αποκομμάτων του που φέρνει δάκρυα στα μάτια...

Όταν ο Αλ. Τσίπρας κι ο ΣΥΡΙΖΑ σκαρφάλωναν μετεωρικά στην πολιτική ζωή τής χώρας το μεγάλο τους πλεονέκτημα δεν ήταν η πείρα και οι γνώσεις για το πώς κυβερνάται ένα κράτος. Αντιθέτως, ήταν το μεγάλο τους μειονέκτημα αφού η ανανεωτική Αριστερά δεν είχε βρεθεί ποτέ στο παρελθόν σε θέση να διεκδικήσει την εξουσία, με όρους τουλάχιστον ηγέτιδας δύναμης γιατί ζήσαμε και την κυβέρνηση Τζαννετάκη το 1989 και την οικουμενική που ακολούθησε. Το μεγάλο πλεονέκτημα Τσίπρα- ΣΥΡΙΖΑ ήταν το αποκαλούμενο ηθικό: δεν είχαν κυβερνήσει, δεν είχαν κλέψει, δεν είχαν χρεοκοπήσει την Ελλάδα, σε αντίθεση με τον πάλαι ποτέ δικομματισμό ΠΑΣΟΚ- ΝΔ...

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έκλεψε. Μπορεί να μην τόλμησε να αλλάξει την Ελλάδα αλλά δεν έβαλε χέρι στο δημόσιο ταμείο, έστω κι αυτό το ασθενικό που παρέλαβε. Αν είχε κλέψει, άλλωστε, είναι σίγουρο ότι η εκδικητική κυβέρνηση Μητσοτάκη θα είχε στείλει τον Αλέξη στο ειδικό δικαστήριο ή κάποιον από τους υπουργούς του γι' αυτό το λόγο αντί να ψάχνει ψύλλους στα άχυρα για να βρει κάτι να κατηγορήσει, όπως συνέβη με τον Ν. Παππά... 

Ο Αλ. Τσίπρας, όμως, κι ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν απωλέσει εδώ και πολύ καιρό το ηθικό τους πλεονέκτημα, το οποίο δεν σχετίζεται μόνο με τη ρεμούλα αλλά και με την τήρηση των δημοκρατικών κανόνων. Αν δεν τους τηρείς στο κόμμα σου, εξάλλου, πώς να σε εμπιστευτεί κάποιος πως θα τους τηρήσεις διοικώντας τη χώρα;...

Όσα συμβαίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ, στα αποκόμματά του και στο υπό ίδρυση κόμμα Τσίπρα είναι ένα τεράστιο ανέκδοτο με το οποίο, ωστόσο, κλαίνε όσοι πίστεψαν στην πρώτη φορά Αριστερά και στους επιγόνους της. Πολιτικοί νάρκισσοι που μπερδεύουν τη σκιά τους με το μπόι τους κι εκπροσωπούν τον εαυτό τους και μερικές χιλιάδες ακόμα αλλά όχι περισσότερους, κόμματα που βρίσκονται λίγο πάνω ή λίγο κάτω από το 3% ή που δεν ανιχνεύονται καν από τους δημοσκόπους, στελέχη που δεν θα μπορούσαν να διοικήσουν ούτε αυτόματο μηχάνημα πώλησης και μέλη που συνεδριάζουν σε μπαρ και σε ταβέρνες μολονότι θα χωρούσαν και σε ασανσέρ, όλοι αυτοί μαζί είναι ταυτισμένοι με την απόλυτη τοξικότητα. 

Είναι όλοι τους συνυπεύθυνοι- άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο- για το ότι ο Κ. Μητσοτάκης οδεύει προς μια τρίτη τετραετία. Το μετεκλογικό τοπίο θα μας ξεκαθαρίσει αν αυτό έγινε από αμέλεια ή από δόλο, τουλάχιστον από ορισμένους...    

    

Όποιος αφήνει κενό δεν μπορεί να το καλύψει...

"Ο λαός μάς θέλει ενωμένους. Αν ενωθούμε θα νικήσουμε". Αυτό είναι το μότο όσων πιστεύουν ή όσων θέλουν να μας πείσουν ότι πιστεύουν στις ψευδαισθήσεις. Αν ίσχυε, όμως, κάτι τέτοιο γιατί δεν κέρδισαν το 2023, όταν ήταν ενωμένοι; 

Να θυμίσω πως ακόμα κι αν είχαν κατεβεί τότε μαζί ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ πάλι αυτοδύναμος θα έβγαινε ο Κ. Μητσοτάκης. Αλλού, επομένως, εντοπίζεται το πρόβλημα και το ότι η λύση του θα έρθει από τους Μανωλιούς που απλώς έβαλαν αλλιώς τα ρούχα τους, έχουν αλλάξει κι ωριμάσει μάλλον είναι επιχείρημα που απευθύνεται σε λωτοφάγους...

Αν το πρόβλημα, για παράδειγμα, του Αλ. Τσίπρα ήταν ο Ευκλ. Τσακαλώτος και οι άλλες τάσεις τότε γιατί τους έκανε όλα τα χατίρια; Και γιατί να πιστέψουμε ότι ένας ακραίος ισορροπιστής όπως ο ίδιος, που κράτησε μάλιστα δίπλα του τους περισσότερους από όσους τον χαντάκωσαν, έχει καταλάβει τα λάθη του κι αυτά θα αποφευχθούν μόνο και μόνο γιατί δεν θα κάνει κόμμα λενινιστικού τύπου αλλά ψηφοδέλτιο με 450 υποψήφιους κι ένα πρόγραμμα το οποίο θα έχουν εγκρίνει όλοι οι χορηγοί του; Ο χαρακτήρας είναι μοίρα κι εν προκειμένω τραγική...

Η μεγαλύτερη ευθύνη για το ότι η προοδευτική παράταξη πηγαίνει με το κεφάλι σκυφτό για καρπαζιά και στις επόμενες εκλογές ανήκει στον Τσίπρα. Την ανάγκασε να απολογείται ακόμα και για αντιδημοκρατικές συμπεριφορές στο βαθύ κράτος τής δεξιάς που από τον χαφιέ τής γειτονιάς πέρασε στο Predator με την ίδια ευκολία που ο Αλέξης πέταξε το αμπέχονο για να βάλει το tailor made κοστουμάκι... 

Αλίμονο, όμως, ουδείς από όσους συναποτελούν σήμερα την προοδευτική παράταξη δεν είναι άμοιρος ευθυνών για το κατάντημά της, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο. Γι' αυτό και κανείς τους δεν είναι κατάλληλος για να ηγηθεί. Η φύση, πάντως, απεχθάνεται τα κενά κι αυτά κάποια στιγμή θα καλυφθούν. Όχι, πάντως, από εκείνους που έχουν ήδη αποτύχει να τα καλύψουν... 

  

 

Ο Αδόλφος ζει και φοράει κιπά...

Ο Ντ. Τραμπ όπου σταθεί κι όπου βρεθεί μάς δηλώνει σε κάθε τόνο πως οι ΗΠΑ είναι το ισχυρότερο κράτος τού κόσμου. Στην πραγματικότητα είναι τόσο ισχυρό ώστε έχει συρθεί σε έναν πόλεμο που δεν εξυπηρετεί κανένα από τα εθνικά της συμφέροντα παρά μόνο του Ισραήλ. Όσο περνούν, άλλωστε, οι ημέρες και οι εβδομάδες γίνεται ολοένα και σαφέστερο ότι η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν ήταν τόσο επείγουσα γεωστρατηγική ανάγκη για την Ουάσιγκτον όσο και μια στρατιωτική εισβολή στην Ελβετία...

Καμία σύγκρουση δεν είναι ανεπίλυτη, καμία διμερής διαφορά δεν είναι γόρδιος δεσμός που δεν λύνεται όταν υπάρχει η πολιτική βούληση. Αν, για παράδειγμα, η στάση τής Δύσης δεν ήταν τόσο απροκάλυπτα όσο κι ενοχικά φιλοσιωνιστική ύστερα από το Ολοκαύτωμα θα είχαμε εδώ και πολλά χρόνια και κράτος τού Ισραήλ και κράτος τής Παλαιστίνης με σύνορα κι εδάφη που θα βασίζονταν σε δίκαιη μοιρασιά κι όχι με βάση το νόμο τού ισχυρού. Το ότι αυτό μοιάζει ακόμα με όνειρο δεν είναι γραμμένο στις πλάκες τού Μωυσή αλλά βασίζεται σε ανθρώπινες πολιτικές αποφάσεις...

Το μίσος είναι ένα πολύ ισχυρό συναίσθημα, χρειάζεται χρόνο για να αναπτυχθεί και η αδικία λειτουργεί σαν λίπασμα. Όσο κι αν κάποιοι οπαδοί τού Ισραήλ, παλαιότεροι αλλά κι όψιμοι, θέλουν να το πιστέψουμε, το παλαιστινιακό δεν ξεκίνησε με την κτηνωδία τής Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023. Είχαν προηγηθεί δεκαετίες εκτοπισμού, γκετοποίησης, υποβιβασμού τής ζωής ενός Παλαιστίνιου στο επίπεδο ενός ζώου από τον ίδιο λαό που υπέστη ακριβώς το ίδιο από τη ναζιστική βιομηχανοποίηση της γενοκτονίας...

Το ζητούμενο, ωστόσο, σήμερα δεν είναι τόσο η επίρριψη ιστορικών ευθυνών όσο η εύρεση μιας βιώσιμης λύσης. Όσο, όμως, γενιές Ισραηλινών μεγαλώνουν διδασκόμενες το μίσος και γενιές Παλαιστινίων βιώνουν τις συνέπειές του η βία και η κτηνωδία θα αναπαράγονται σαν φυσικό φαινόμενο. Όταν, πάντως, τον κόσμο κυβερνούν Τραμπ, Νετανιάχου κι αγιατολάδες μάλλον ζητάω τον ουρανό με τα άστρα...  

 

Πες μου πού θα με βάλεις υποψήφιο να σου πω το κόμμα μου...

Όσο το πολεμικό αδιέξοδο στη Μέση Ανατολή εντείνεται κι ο αντιπολιτευτικός χυλός δεν βρίσκει τον ηγέτη του, αυξάνεται κι ο πειρασμός για τον Κ. Μητσοτάκη να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές. Κι όχι μόνο μία ή και δύο αλλά και τρεις κάλπες είναι διατεθειμένος να στήσει. Όσες, τέλος πάντων, χρειαστούν μέχρι να βγει αυτοδύναμος αφού δεν θέλει να μπλέξει σε καμία συγκυβέρνηση που μπορεί και να τον αποκλείσει από την πρωθυπουργία ή και να τον στείλει σε ειδικό δικαστήριο...

Σε αυτό το πλαίσιο, το φθινόπωρο μοιάζει με μια πολύ καλή εποχή αφού θα επιτρέψει και στον Μητσοτάκη να ισχυριστεί πως οι κάλπες δεν θα είναι δα και τόσο πρόωρες όταν έτσι κι αλλιώς θα στήνονταν την επόμενη άνοιξη. Αυτά βλέπουν και στην αντιπολίτευση κι έχουν ξεκινήσει οι αποχωρήσεις, οι εγγραφές και οι διαγραφές, ελάχιστες από τις οποίες έχουν ιδεολογικό πρόσημο. Οι περισσότεροι αναζητούν προσωπικό στασίδι για την επόμενη ημέρα, αξιολογούν τα δεδομένα κι επιλέγουν τις συμμαχίες που θεωρούν πως μπορούν να τους δικαιώσουν...

Από όλα αυτά προκύπτει ένα ευλογότατο ερώτημα: πώς είναι δυνατό να βγει κερδισμένη η κοινωνική πλειονότητα από ένα πολιτικό προσωπικό απόλυτη προτεραιότητα του οποίου είναι η πολιτική του επιβίωση; Δεν θα βγει και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο ό,τι προκύψει στην επόμενη Βουλή δεν θα έχει διάρκεια. 

Θα πρόκειται για μια μεσοβασιλεία μέχρι να ταυτιστούν οι κοινωνικές ανάγκες με τους φορείς υλοποίησής τους. Αυτό που λέγαμε, δηλαδή, κάποτε κοινωνικό συμβόλαιο και το οποίο ουσιαστικά δεν εφαρμόστηκε ποτέ...