Το κράτος δεν έχει συνέχεια όταν είσαι κάθε λέξη του Συντάγματος...

Η ιστορία με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι πολύ διδακτική για την ΕΛΑΣ και, μάλιστα, σε πολλά επίπεδα. Ο Αλ. Τσίπρας δεν πέρασε από το "θα είμαστε κάθε λέξη τού Συντάγματος" του 2015 στο "κράτος έχει συνέχεια" του 2026 μόνο και μόνο γιατί πλέον είναι ενεργούμενο της ολιγαρχίας. 

Το δημοσκοπικό του ταβάνιασμα υποδεικνύει πως ό,τι ήταν να πάρει από την Αριστερά το έχει εισπράξει και τώρα πρέπει να βρει πιο κεντρώα ή και κεντροδεξιά ακροατήρια. Θεμιτό; Θεμιτότατο στο πλαίσιο του κομματικού ανταγωνισμού. Μόνο που πέρα από όλα τα άλλα κάνει ακόμα περισσότερο αναγκαία τη συγκρότηση μιας προοδευτικής παράταξης που θα βάλει τέρμα στην κυριαρχία τού νεοφιλελευθερισμού και των εξαπτερύγων του...

Η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη το 1952 απέδειξε ότι το "τι Πλαστήρας τι Παπάγος" δεν ήταν ψευδεπίγραφο. Ομοίως σήμερα το "τι Μητσοτάκης τι Τσίπρας" έχει στοιχεία τα οποία ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα... 

Η χώρα δεν έχει ανάγκη ούτε τη συνέχιση μιας διεφθαρμένης διακυβέρνησης στο όνομα της ολιγαρχίας ούτε το κεντροαριστερό ξέπλυμά της. Έχει ανάγκη για μια πραγματικά ριζοσπαστική κυβέρνηση η οποία θα κάνει πράξη όσα υποσχέθηκε η πρώτη φορά Αριστερά και ποτέ δεν υλοποίησε από έλλειμμα πολιτικής βούλησης κι όχι εξαιτίας των μνημονίων...

Οι τελευταίες αποκαλύψεις για τη Novartis υπενθυμίζουν πως η λαϊκή απαίτηση για δικαιοσύνη δεν θα ικανοποιηθεί με τα "σεις και με τα σας" αλλά με σπάσιμο αβγών για τα οποία όμως ο Τσίπρας είχε ζητήσει συγγνώμη. Ούτε μπορεί να λάβει σάρκα κι οστά όταν υπόσχεσαι καλύτερη διαχείριση ή όταν θα είναι αδύνατο να συγκρουστείς με συμφέροντα τα οποία είναι και οι χρυσοί χορηγοί σου. ΄Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινωνική πλειοψηφία δεν έχει τίποτα να κερδίσει από τη διαιώνιση του διπόλου Μητσοτάκη- Τσίπρα... 

 

Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

Δεν είμαι εναντίον τής ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα. Από τη στιγμή, άλλωστε, που ούτε η Αριστερά αντιδρά πλέον στην ύπαρξη ιδιωτικών δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων, το επόμενο βήμα είναι προφανέστατα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Πρέπει, εξάλλου, να βάλουμε πολύ βαθιά το κεφάλι μας στην άμμο για να πούμε πως οι εκπαιδευτικές ανισότητες δεν υφίστανται σε όλα τα προηγούμενα στάδια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και θα γεννηθούν μόλις ο νέος φτάσει τα 18 του. Αντί, συνεπώς, να σταματήσουμε τη γη από το να γυρίζει θα ήταν φρονιμότερο να εστιάσει και η Αριστερά στη θέσπιση ενός πολύ αυστηρού θεσμικού πλαισίου...

Σήμερα δεν έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Αυτό που νομοθέτησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ξέπλυναν το ΣτΕ και η ΕΛΑΣ πέρα από αντισυνταγματικό είναι, επί της ουσίας, η ονομαστική αναβάθμιση ΙΕΚ του ενός ορόφου χωρίς σοβαρά προγράμματα σπουδών. Η ορθή διαδικασία σε ένα κράτος δικαίου περνά μέσα από τη Συνταγματική Αναθεώρηση και μόνο, όπου σε αυτή πρέπει να τεθούν οι δικλείδες ασφαλείας ώστε ναι μεν να μπορούν οι πλούσιοι και η ανώτερη μεσαία τάξη να αγοράζει τα πτυχία της αλλά τουλάχιστον αυτά να έχουν κι ένα περιεχόμενο. Κυνικό; Απολύτως αλλά ποιος άλλος θα μπορεί να σπουδάζει σε πραγματικά ιδιωτικά πανεπιστήμια- με σοβαρά προγράμματα σπουδών και καθηγητές κι άρα με υψηλό λειτουργικό κόστος- χωρίς υποτροφία αν η οικογένειά του δεν διαθέτει φράγκα;...

Η ύπαρξη ιδιωτικών πανεπιστημίων σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να σημαίνει αυτομάτως την υποβάθμιση των δημοσίων πανεπιστημίων. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία οι ιδιώτες κάνουν τη δουλειά τους και η πολιτεία τη δική της... 

Κι όσο για την ελεύθερη πρόσβαση, αν η ζήτηση μειωθεί και λόγω του δημογραφικού σε τέτοια επίπεδα που να την καθιστά εκ των ων ουκ άνευ πάω πάσο. Κι αν ακόμα δεν συμφωνώ με το σημερινό εξετασιοκεντρικό σύστημα άλλο τόσο διαφωνώ με την αντίληψη των υψηλών ωφελημάτων με την ήσσονα προσπάθεια. Οι πανελλήνιες είναι ένα πολύ καλό μάθημα ζωής είτε επιτυγχάνεις είτε αποτυγχάνεις. Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

 

Ο Σαμαράς είναι αυτό που είναι, άλλοι είναι ό,τι να 'ναι...

Δεν έχω ψηφίσει ποτέ τον Αντ. Σαμαρά και ούτε πρόκειται. Δεν τον απορρίπτω από δογματισμό αλλά γιατί οι ιδέες του είναι απολύτως αντίθετες από τις δικές μου. Ούτε, για παράδειγμα, με τη στάση του για το Μακεδονικό συμφωνώ ούτε με την αντίστοιχη για την ισότητα στο γάμο. 

Οφείλω, όμως, να παραδεχθώ ότι ο Σαμαράς εδώ και 50 χρόνια που βρίσκεται στην πολιτική  δεν έχει αλλάξει απόψεις αναλόγως με το πού φυσάει ο άνεμος. Γι' αυτό και η πολύ υπαρκτή δυναμική του δεν βασίζεται σε κάποιο rebranding ή στήριξη από την ολιγαρχία ή και στα δύο αλλά στο ότι είναι αυτός που είναι και σε όποιον αρέσει...

Σύμφωνοι, το να μην αλλάζεις ποτέ άποψη, ιδίως όταν έχουν αλλάξει οι προσλαμβάνουσες που έχεις για την πραγματικότητα, δεν είναι τιμητική στάση για έναν ευφυή άνθρωπο. Ο Σαμαράς, ωστόσο, δεν αυτοπροσδιορίστηκε ποτέ ως προοδευτικός. Συντηρητικός ισχυρίζεται πως είναι και καμαρώνει γι' αυτό. Δικαίωμά του. Το πρόβλημα είναι όταν κάποιοι αυτοπροσδιορίζονται προοδευτικοί αλλά οι πράξεις τους είναι τόσο προοδευτικές όσο και η αποστασία τού 1965...

Όπως κι αν έχει, το να πέσει ο Μητσοτάκης έχει εξελιχθεί σε μια αντιπολιτευτική ψύχωση ετεροπροσδιορισμού που καταντά απολύτως απαξιωτική για τους εν δυνάμει ψηφοφόρους της στους οποίους είναι σαν να λένε "είμαστε άχρηστοι αλλά τουλάχιστον με εμάς θα απαλλαγείτε από τον Κυριάκο". Γι' αυτό και για πολλούς ακόμα λόγους οι επόμενες εκλογές- πρώτες, δεύτερες ή και τρίτες- δεν θα σηματοδοτήσουν τη νέα μεταπολίτευση. Αυτή αργεί ακόμα γιατί πολύ απλά της είναι αδύνατο να στηριχθεί σε μουχλιασμένα δίπολα που είναι οι δύο όψεις τού ίδιου νομίσματος... 

 

 

Όταν την πατάς πολλάκις μάλλον λέγεσαι Πολάκης...

Η πολιτική δεν είναι ο μοναδικός χώρος στον οποίο συναντάς υπερτροφικά εγώ, ναρκισσευόμενες μετριότητες κι αθεμελίωτες στη λογική φιλοδοξίες. Αυτά τα βρίσκεις κι εκεί όπου η διασημότητα περιορίζεται στους συγγενείς και φίλους, σκεφτείτε συνεπώς πόσο πιο εύκολο είναι να καβαλήσεις το καλάμι όταν η δημοφιλία σου αφορά ένα μεγαλύτερο ακροατήριο. Η πολιτική, όμως, δεν θα έπρεπε να διεξάγεται με όρους σουξέ αλλά κοινωνικής χρησιμότητας και ούτε με τον ψυχαναγκασμό μιας δικαίωσης που ενδεχομένως να μην έρχεται όχι γιατί πάντα φταίνε οι άλλοι αλλά γιατί ίσως να φταις κι εσύ...

Δεν υπήρξα ποτέ υποστηρικτής τού Π. Πολάκη και του τρόπου άσκησης πολιτικής που εκπροσωπεί. Όχι γιατί δεν τον θεωρώ καθαρό από πολιτικές ή οικονομικές εξαρτήσεις ούτε γιατί δεν βάζει φρένο στις σκέψεις του ούτε γιατί είναι ανοικονόμητος με όσα κι όσους αντιπαθεί. Δεν υπήρξα ποτέ υποστηρικτής του γιατί δεν θεωρώ πως ο κόσμος μας είναι μαύρο κι άσπρο κι όποιος ισχυρίζεται πως υπάρχουν κι άλλα χρώματα είναι απαραιτήτως καιροσκόπος ή κι απατεώνας. Ούτε θεωρώ πως οι παρωπίδες είναι ο καλύτερος τρόπος για να χαράσσεις καθαρή πορεία. Τις περισσότερες φορές σε εμποδίζουν από το να αντιληφθείς πραγματικότητες που αν δεν απέτρεπες τον εαυτό σου από το να τις δει θα είχες αποφύγει πολλές πολιτικές γκάφες...

Ο Πολάκης και το επιτελείο του πιστώνονται την απαλλαγή τού ΣΥΡΙΖΑ από έναν πρόεδρο και μια νομενκλατούρα που τον οδηγούσαν στα βράχια. Η υπέρμετρη, ωστόσο, εμπιστοσύνη του στο φαντασιακό μεγαλείο τής πειθούς του τον εμπόδισε να κατανοήσει ότι η πολιτική είναι και κουκιά κι όταν δεν τα έχεις είναι προτιμότερο να προσαρμόζεσαι από το να παριστάνεις τον καμπόσο. Σε διαφορετική περίπτωση αποδεικνύεσαι για μια ακόμα φορά κουτσαβάκης, μπακαλόγατος και θύμα εκείνων που θεωρείς και μπορεί πράγματι να είναι υποδεέστεροί σου αλλά στην ίντριγκα είναι μανούλες...

  

Ο θύτης παριστάνει το θύμα...

Δεν είναι η πρώτη φορά βεβαίως αφού ο Αλ. Τσίπρας έχει δείξει κι άλλες φορές ότι η σχέση του με την ηθική είναι "όσα βλέπει η πεθερά". Αυτή τη φορά, ωστόσο, το έχει παρακάνει ακόμα και για τα δικά του χαμηλά στάνταρ. Από τη μία παριστάνει τον ΄άμεμπτο ηγέτη που δεν θέλει να φτιάξει Κοινοβουλευτική Ομάδα με βουλευτές εκλεγμένους με άλλο κόμμα. Και μπράβο του. Από την άλλη, όμως, έχει επιτρέψει- αν δεν έχει σκηνοθετήσει- όλο αυτό το σόου παραιτήσεων κι ανεξαρτητοποιήσεων βουλευτών από το ΣΥΡΙΖΑ που δεν καταλαβαίνει ότι προσβάλλει και θίγει κυρίως τον ίδιο...

Θεμέλιος λίθος τού rebranding Τσίπρα είναι η πλήρης αποσύνδεσή του από το ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό, εκ των πραγμάτων, δεν έχει επιτευχθεί από τη στιγμή που τα δύο τρίτα των διορισμένων στελεχών τής ΕΛΑΣ προέρχονται από την Κουμουνδούρου. Κι αν οι περισσότεροι δεν είναι και τόσο γνωστοί στο πανελλήνιο δεν ισχύει το ίδιο με τους βουλευτές που θέλουν να ενταχθούν στην Αμαλίας. Κι εδώ βρίσκεται το μεγάλο δίλημμα για τον Αλέξη: αν τους μαζέψει πάει στα αζήτητα το rebranding. Αν δεν τους μαζέψει θα αρχίσουν να κελαηδούν για όσα έγιναν τα τρία τελευταία χρόνια κι έχουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή του...

Βρισκόμαστε στο σημείο που ο θύτης είναι τόσο εμφανώς ένοχος ώστε να παριστάνει το θύμα μήπως και τον πιστέψει κανείς. Που ήταν τόσο δύσκολο να βρει νέα κορόιδα για να στελεχώσουν το κόμμα του και να γίνουν ψηφοφόροι του ώστε να απευθύνεται στα παλιά. Που έγινε τόσο καταγέλαστος ακόμα και στους τακτικισμούς του ώστε να βασίζεται σε μια ψήφο απελπισίας "μήπως και ρίξει τον Μητσοτάκη" κι όχι αγάπης τού λαού στο πρόσωπό του...

Ο Δούρειος Ίππος ήταν και το τελευταίο κόλπο του Οδυσσέα από την Ιθάκη...

Προφανώς και η Ρ. Δούρου έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ. Το ότι δεν το έκανε πριν τρία χρόνια έχοντας ανοιχτά δικαστικά μέτωπα για το Μάτι και τη Μάνδρα δεν σημαίνει και πως δεν το επιθυμούσε και το 2023. Ούτε θα προχωρήσω σε δίκη προθέσεων για το ποιος βολεύεται περισσότερο στην περίπτωση που δεν εκλεγεί ο Π. Πολάκης. Το βασικό ζητούμενο, ωστόσο, για την Κουμουνδούρου, από τη στιγμή που ο Αλ. Τσίπρας έχει αποκλείσει συνεργασία με κόμματα, είναι να περιχαρακώσει το χώρο της, να χαράξει δηλαδή καθαρές γραμμές απέναντι στην ΕΛΑΣ. Κι αυτό δεν μπορεί να το πετύχει η Δούρου...

Δεν θέλω να την αδικήσω. Είναι σίγουρα λιγότερο άοσμη, άχρωμη κι άγευστη από τον Σωκράτη που ήπιε το κώνειο. Είναι πραγματικό κατόρθωμα, άλλωστε, να είναι κάποιος πιο αδιάφορος από τον πρώην πρόεδρο, ο οποίος πολιτευόταν και τότε ως υποψήφιος βουλευτής Β' Θεσσαλονίκης και τίποτα παραπάνω. Ούτε αρκεί να έχεις μεγαλώσει σε λαϊκή γειτονιά και να είσαι "μαγκάκι". Πρέπει αυτό να βγαίνει και προς τα έξω  κι εκείνο που η Ρένα βγάζει προς τα έξω είναι την τελευταία ευκαιρία τού Αλέξη να τελειώσει αμετάκλητα το ΣΥΡΙΖΑ...

Ο Πολάκης είναι ένας άξεστος εγωπαθής νάρκισσος κουτσαβάκης που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα. Είναι, όμως, ένας άξεστος εγωπαθής νάρκισσος κουτσαβάκης που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα αλλά μη ελεγχόμενος από κανέναν ολιγάρχη. Μπορεί να πει το ίδιο ο Αλέξης; Κι αν το πει, από ποιους θα γίνει πιστευτός όταν δεν μας λέει κουβέντα για το ποιος χρηματοδοτεί τις ακριβές παραγωγές τού κόμματός του, γιατί δεν επιθυμεί τη μείωση των έμμεσων φόρων και είναι πλέον πιο ανεκτικός στα ιδιωτικά πανεπιστήμια; Σε αυτό το πλαίσιο, η Αριστερά έχει περισσότερη ανάγκη τον Πολάκη από έναν πολιτικό απατεώνα που τη διέλυσε για να κάνει καριέρα, καθώς και τους Δούρειους Ίππους του... 

Αιδώς Αργείοι, από όπου κι αν είστε...

Είναι προφανές ότι ο δήμαρχος Άργους δεν θα εξέφραζε την "ειλικρινή κι απόλυτη στήριξή του" στους δολοφόνους ενός αυτιστικού 20χρονου αν δεν υπήρχε από κάτω ένας λαός πρόθυμος να του δώσει συγχαρητήρια για το "θάρρος" του. Το ίδιο ισχύει, σε μεγαλύτερη έκταση μάλιστα, για τον πρωθυπουργό, ο οποίος βρήκε χρόνο για να μας θυμίσει το φόνο τού Θάνου Αξαρλιάν από τη 17Ν πριν 34 χρόνια αλλά ακόμα δεν τον έχει βρει για να μας πει μια κουβέντα για τους μπάτσους τού Άργους. Επιβεβαίωσε, με αυτό τον τρόπο, ο Κ. Μητσοτάκης- το είχε κάνει και στην περίπτωση της Βάγιας Νέστορα- ότι το ενδιαφέρον του για την ανθρώπινη ζωή εξαρτάται από τα πορίσματα των focus groups που τρέχει στο Μαξίμου...

Έχω στιγματίσει αρκετές φορές την πολιτική ορθότητα της εποχής μας, η οποία είναι μια μορφή φασισμού. Από την άλλη, ωστόσο, ο φασισμός δεν χάνει ευκαιρία να επιχειρεί να ξεπλένεται επικαλούμενος το political correctness... 

"Τα λέω χύμα και τσουβαλάτα κι όπως είναι" είναι το μότο αρκετών φασιστών που πίσω από τη δήθεν γενναιότητα μιας χυδαίας δημόσιας τοποθέτησής τους προσπαθούν να κρύβουν και τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία αντιμετωπίζουν παρόμοιες περιπτώσεις. Ο Αδ. Γεωργιάδης είναι χαρακτηριστικότατο παράδειγμα πολιτικού που κάνει εδώ και χρόνια καριέρα με αυτό το σόφισμα...

Σε όλο αυτό το σκηνικό ξεπλύματος της ατιμίας δεν πρωταγωνιστούν μόνο οι πολιτικοί κι ο λαός. Το πρόσφατο από σκηνής γλείψιμο του Θ. Αθερίδη στον Μ. Χρυσοχοΐδη μαρτυρά πως για να είναι η σήψη μας τέλεια πρέπει κι ο καλλιτεχνικός- πνευματικός κόσμος να βάζει το χεράκι του. Δεν είναι η πρώτη φορά, άλλωστε, που γίνεται κάτι τέτοιο κι όσοι ζούσαν στα χρόνια τής χούντας των συνταγματαρχών το γνωρίζουν καλύτερα... 

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, οι επταετίες κάποια στιγμή τελειώνουν κι όσοι τις υπερασπίζονται αναγκάζονται να αλλάζουν τροπάρια για να επιβιώσουν. Συνέβαινε, συμβαίνει και θα εξακολουθήσει να συμβαίνει...