Ασυμβίβαστη δημαγωγία...

Το ασυμβίβαστο υπουργού- βουλευτή που προτείνει ο Κ. Μητσοτάκης για να ξεφύγει επικοινωνιακά από τα αδιέξοδά του δεν είναι πραγματικό ασυμβίβαστο. Αν μπορείς να είσαι, για παράδειγμα, το μισό χρόνο υπουργός και τον άλλο μισό βουλευτής γιατί να μην συνεχίσεις να κάνεις τα ρουσφέτια σου εφόσον έχεις στόχο την επανεκλογή στις επόμενες βουλευτικές εκλογές; Η πρωθυπουργική πρόταση, η οποία μπορεί στην πραγματικότητα να οδηγήσει στην εκλογή 600 βουλευτών, οι μισοί και πλέον εκ των οποίων θα εναλλάσσονται σαν να ήταν παίκτες ομάδας μπάσκετ, πέρα από τα συνταγματικά ζητήματα που δημιουργεί είναι προορισμένη να καταλήξει, αν ποτέ εφαρμοστεί, σε επιθεωρησιακό σκετς...

Είναι, όμως, λύση κι ένα πραγματικό ασυμβίβαστο, σύμφωνα με το οποίο η επόμενη κυβέρνηση δεν θα αποτελείται από βουλευτές, δηλαδή από κανέναν εκλεγμένο με την ψήφο τού ελληνικού λαού, παρά μόνο από τεχνοκράτες; Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" μπορεί να μας οδηγήσει μακριά ή είναι, στην πραγματικότητα, μια ακόμα μορφή λαϊκισμού; Τείνω να καταλήξω στο δεύτερο- είμαι ανοιχτός, πάντως, να ακούσω κι άλλα επιχειρήματα αρκεί να μην έχουν το πολιτικό "βάθος" τού "όλοι οι βουλευτές είναι λαμόγια"- γιατί δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πώς μπορεί να είναι η λιγότερη δημοκρατία η πρέπουσα απάντηση στη διαφθορά...

Πόσο αδιάφθορος μπορεί να είναι ένας υπουργός που δεν λογοδοτεί σε κανέναν άλλον παρά μόνο στον πρωθυπουργό; Και πόσο λιγότερο αλαζόνας είναι δυνατό να γίνει ένας πρωθυπουργός ο οποίος θα διορίζει υπουργικό συμβούλιο όπως κάποτε οι βασιλιάδες την αυλή τους;... 

Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί, φυσικά, πως μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που δεν θα περιμένει να υπουργοποιηθεί θα είναι και πιο αυστηρή στα νομοθετήματα που φέρνει στη Βουλή η κυβέρνηση. Στο τέλος, όμως, της ημέρας ο πρόεδρος- πρωθυπουργός θα είναι αυτός που θα φτιάχνει τα ψηφοδέλτια και θα είναι σε θέση να τιμωρεί τους όποιους αντιφρονούντες. Αν με ρωτάτε συνεπώς, μάλλον έχετε πολλή δουλειά να κάνετε ακόμα για να με πείσετε πως όλα αυτά δεν είναι ένα ακόμα δημαγωγικό παιχνιδάκι... 

  

 

Μισούμε την Ευρώπη, λατρεύουμε τα λεφτά της...

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Το ότι έχουμε μάθει τα πάντα για όσα συνέβησαν με τις κοινοτικές επιδοτήσεις την τελευταία πενταετία δεν σημαίνει πως στις προηγούμενες δεν υπήρχαν εγκληματικά κυκλώματα με πολιτική κάλυψη. Όποιος το πιστεύει αυτό αγνοεί δολίως ή αφελώς 200 χρόνια νεοελληνικού κράτους. Το ότι έχουμε μάθει τα πάντα συμβαίνει γιατί ο θεσμός τού Ευρωπαίου Εισαγγελέα είναι νεοφυής. Μόνο που αυτό το επιχείρημα μπορούμε να το χρησιμοποιούμε όλοι εκτός από εκείνους που κυβερνούν τα τελευταία επτά χρόνια...

Φυσικά και υφίστανται διαχρονικές παθογένειες, βεβαίως και δεν αρκούν ούτε επτά έτη για να τις εξαλείψεις. Αρκεί, ωστόσο, μία και μόνο στιγμή για να αναλάβεις την πολιτική βούληση για να τις διορθώσεις. Προφανώς και η διαφθορά δεν μπορεί να εξαλειφθεί εντελώς, ιδίως ανάμεσα σε εκείνους που ασκούν επί χρόνια εξουσία, ωστόσο εν προκειμένω η μόνη προσπάθεια που καταβάλλεται την τελευταία επταετία- κι όχι μόνο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ- δεν είναι η διόρθωση αλλά η συγκάλυψη...

Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστεί αυτή την ασθενική πολιτικά και νεοφιλελεύθερη οικονομικά ΕΕ. Αν, όμως, αφαιρούνταν αύριο από την ελληνική οικονομία όλα τα Κοινοτικά κονδύλια να είστε σίγουροι ότι οι πρώτοι που θα διαμαρτύρονταν θα ήταν εκείνοι που ρητορεύουν συνεχώς κατά τού Δημοσίου αλλά σιτίζονται επί δεκαετίες από αυτό, καθώς και το ΚΚΕ που χρησιμοποιεί ως άλλοθι τον αντικομμουνισμό με την ίδια συχνότητα που επικαλείται το κράτος τού Ισραήλ τον αντισημιτισμό. Χωρίς το ρουσφέτι, άλλωστε, τον κοτζαμπασισμό, τον πελατειασμό, το συντεχνιασμό και το μικροκομματισμό το μόνο που θα απέμενε από το πολιτικό μας σύστημα θα ήταν ένα Κοινοβούλιο χωρίς βουλευτές...

 

 

Ποιο είναι το μοναδικό παράθυρο ευκαιρίας...

Η χώρα εισέρχεται σε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας, παρατεταμένης ή όχι θα φανεί. Ο μόνος τρόπος για να μην συμβεί αυτό είναι να μην γίνουν εκλογές και η αυτοδύναμη όσο και διεφθαρμένη κυβέρνηση Μητσοτάκη να μείνει στη θέση της επ' αόριστον, μόνο που κάτι τέτοιο δεν μπορεί (;) να το κάνει ούτε καν αυτός ο πρωθυπουργός. Έτσι κι αλλιώς από τις προσεχείς κάλπες δεν πρόκειται να προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση, αν αυτό θεωρείται σταθερότητα σύμφωνα με τα πολιτικά εγχειρίδια. 

Είτε, συνεπώς, θα πηγαίνουμε σε εκλογές μέχρι να ξαναβγεί αυτοδύναμος ο Μητσοτάκης- δεν το λες και σταθερότητα- είτε θα προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας αόριστης διάρκειας. Μονά ζυγά, δηλαδή, αστάθεια...

Με ποιον θα κυβερνήσει η ΝΔ- ακόμα κι αν δεν είναι ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός- αν υποθέσουμε πως θα είναι πρώτο κόμμα; Το ΠΑΣΟΚ της έριξε χυλόπιτα, τουλάχιστον συνεδριακά. Της μένουν οι ακροδεξιοί τής Ελληνικής Λύσης, της Αφρ. Λατινοπούλου ή και του Αντ. Σαμαρά από τα κόμματα που έχουν κάποιες ελπίδες εισόδου στο Κοινοβούλιο. Ακόμα, όμως, κι αν συγκροτηθεί μία τέτοια κυβέρνηση- κουρελού πόσο μπορεί να κρατήσει; Όχι πολύ, γι' αυτό κι αρκετοί εκτιμούν πως το πολιτικό τοπίο δεν θα σταθεροποιηθεί ούτε και μετά τη συγκρότηση της επόμενης κυβέρνησης...

Αν η ΝΔ είναι πρώτο κόμμα οι προοδευτικοί πολίτες δεν θα βγάλουμε τα μαύρα από πάνω μας αφού είναι σχεδόν αδύνατο να συγκροτηθεί κυβέρνηση μειοψηφίας. Κάποιο παράθυρο ευκαιρίας μπορεί να ανοιχτεί μόνο αν είναι πρώτο είτε το κόμμα Καρυστιανού είτε το ΠΑΣΟΚ, αναφερόμενος στα δύο κόμματα που έχουν τις περισσότερες σχετικές πιθανότητες, και μαζί τους στοιχηθούν το κόμμα Τσίπρα, η Πλεύση Ελευθερίας και το ΜέΡΑ 25 συγκροτώντας μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού για την κάθαρση με πρωθυπουργό τον επικεφαλής τού πρώτου κόμματος. Δεν βλέπω, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, κάποια ρεαλιστικότερη πρόταση που να μπορεί να δώσει πίσω το χαμόγελο στον προοδευτικό κόσμο... 

  

Βουλευτές της αντιπολίτευσης ζητούν εκλογές για να λυτρωθούν...

Η νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο δημόσιος εκβιασμός τού Τ. Ντίλιαν για τις υποκλοπές αλλά και η παγκόσμια αβεβαιότητα για το πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και πότε θα απαλλαγούμε από το διογκούμενο κύμα ακρίβειας σχετίζονται απολύτως όχι μόνο με το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών αλλά ακόμα και με το ποιος θα τις κερδίσει. Το πιο κρίσιμο ερώτημα είναι με ποιο βασικό κριτήριο θα επιλέξουν κόμματα οι ψηφοφόροι, με αυτό της κυβερνησιμότητας ή της αντισυστημικότητας; Κοντολογίς, θα ψηφίσουν με το νου ή με την καρδιά; Από την απάντηση που θα δώσουν κρέμονται όλοι...

Η ΝΔ αλλά και το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα (με όσους απορροφήσει από ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και Νέα Αριστερά) στηρίζονται στο συστημικό παιχνίδι, στο ότι στο τέλος οι πολίτες θα κινηθούν θεσμικά και θα επιλέξουν ανάμεσά τους, έστω και στη λογική τού μη χείρον βέλτιστον. Κι αν για το κυβερνών κόμμα η επίκληση της σταθερότητας σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον μοιάζει με μονόδρομο για να καλύψει σκάνδαλα κι ανικανότητα ούτε για τον Ν. Ανδρουλάκη είναι διαφορετικά τα δεδομένα. Στο πρόσφατο συνέδριο, άλλωστε, του ΠΑΣΟΚ δήλωσε ξεκάθαρα πως το κόμμα του δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας...

Έχει, επίσης, μεγάλο ενδιαφέρον το πόσοι βουλευτές τής αντιπολίτευσης απαιτούν πρόωρες εκλογές με αφορμή τα σκάνδαλα. Δεν το κάνουν μόνο γιατί επιθυμούν και ζητούν κάθαρση αλλά και γιατί θα είναι και για τους ίδιους μια λύτρωση, ειδικά γι' αυτούς που αισθάνονται παγιδευμένοι σε σχηματισμούς που έχουν καταντήσει μορφώματα εξαιτίας των ανεπαρκών ηγεσιών τους οι οποίες είναι εθελούσια απομονωμένες από την κοινωνική πραγματικότητα. Έτσι κι αλλιώς τα πραγματικά σπουδαία θα ακολουθήσουν τις πρώτες εκλογές και δεν θα προηγηθούν αυτών... 

 

Για να αλλάξουμε κυβέρνηση πρέπει να αλλάξουμε λαό...

"Δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για να δώσουμε περισσότερα λεφτά στους πολίτες", μας λέει ο αρχιδελφίνος Πιερρακάκης και μεσάζοντας για το Predator. Παραδόξως, ωστόσο, λεφτά υπάρχουν για να πληρώσουμε πρόωρα επτά δισ. ευρώ μνημονιακών χρεών χωρίς κανείς να μας το ζητήσει, τουλάχιστον δημοσίως, και με υψηλότερο επιτόκιο. Την ίδια ώρα, δεν μπαίνει κανένα πλαφόν στην πηγή τού κακού- στα διυλιστήρια Λάτση- Βαρδινογιάννη-, ενώ το κράτος θα έχει επιπλέον υπερέσοδα αφού ο προϋπολογισμός τού 2026 είχε συνταχθεί με την τιμή τού βαρελιού πετρελαίου στο μισό από αυτή που πωλείται σήμερα...

Μπορεί να έχουμε την χαμηλότερη αγοραστική δύναμη στην ΕΕ αλλά η κυβέρνηση μας παίρνει χρήματα από τη μία τσέπη για να μας δώσει πολύ λιγότερα στην άλλη με τη μορφή fuel pass, δηλαδή ενός φιλοδωρήματος 60 ευρώ το οποίο γίνεται 50 αν δεν βγάλεις προπληρωμένη κάρτα. Μας κυβερνούν αλχημιστές και το γράφω κομψά. Αν ήθελα να γίνω ακριβέστερος θα έγραφα πως μας κυβερνούν απατεώνες τους οποίους ανεχόμαστε να μας πουλάνε σταθερότητα και κυβερνησιμότητα...

Κάποιοι πιστεύουν ότι η δίκη των Τεμπών, οι νέες αποκαλύψεις για τις υποκλοπές ή η νέα δικογραφία για ΟΠΕΚΕΠΕ θα γκρεμίσουν τον Κ. Μητσοτάκη. Λες και το 2023 όσοι τον ψήφισαν το έκαναν γιατί τον θεωρούσαν αδιάφθορο... 

Άλλοι, μάλιστα, είναι τόσο αφελείς ώστε να βασίζουν το comeback τους στην ψευδαίσθηση μιας δικαίωσης που τους έχει προσπεράσει γιατί είναι και οι ίδιοι φθαρμένοι και ξεπερασμένοι. Η χώρα έχει ανάγκη από ένα νέο πολιτικό προσωπικό αλλά για να το βρει θα έπρεπε πρώτα να αλλάξει και το εκλογικό σώμα των βολεμένων, των ψοφοδεών και των λούμπεν μεσσιανιστών. Δύσκολες εξισώσεις και μάλλον άλυτες όσο οι καλύτεροι ανάμεσά μας ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους κι απέχουν από τις κάλπες ή έχουν φύγει στο εξωτερικό δίχως εισιτήριο επιστροφής...   

  

    

Η γάτα πρέπει να κυνηγά το σωστό ποντίκι...

Αρκετές αμερικανικές πόλεις σείστηκαν πριν μερικές ημέρες από διαδηλωτές που φώναζαν "No Kings". Προφανώς αναφέρονταν στον Ντ. Τραμπ κι όχι στον Κ. Μητσοτάκη και τους λοιπούς Έλληνες αρχηγίσκους αλλά η κραυγή τους βγάζει νόημα και στην Ψωροκώσταινα. Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε κατά την περίοδο που ακολούθησε το πολιτειακό δημοψήφισμα του 1974. 

Γιατί σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι τόσο φανερή η ανεπάρκεια των μετριοτήτων να ορίσουν τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειονότητας. Είτε γιατί δεν το μπορούν είτε γιατί δεν το θέλουν είτε και για τα δύο...

Στη χώρα μας πληρώνουμε και το τίμημα να θεωρούμε τα πρόσωπα ανώτερα από τους θεσμούς μέσα στους οποίους λειτουργούν. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την αντίθεση ανάμεσα στο έλλειμμα θεσμικής λογοδοσίας αυτής της κυβέρνησης και στην εκλογική της απήχηση. 

Μπορεί να μην συνδέονται άμεσα αλλά μοιάζει σαν κάθε σκάνδαλο που ξεσπά να προσθέτει πόντους σταθερότητας στον Κ. Μητσοτάκη παρά να τον αποδυναμώνει. Κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στην ανικανότητα της αντιπολίτευσης ή στον ισχυρό κυβερνητικό προπαγανδιστικό μηχανισμό αλλά και στο μιθριδατισμό μας. Καταπίνουμε σταγόνα σταγόνα το δηλητήριο χωρίς να εναποθέτουμε καμία ελπίδα στην προστασία των θεσμών παρά μόνο στο λαϊκισμό δημεγερτών αμφίβολης αξιοπιστίας και δυναμικής...

Τα τελευταία 52 χρόνια πολλά έχουν αλλάξει. Αυτό που έχει μείνει όμως ίδιο, έστω και υπό διαφορετικές συνθήκες, είναι η απαίτηση για δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, εθνική απελευθέρωση κι ανεξαρτησία. Συνθήματα που γεννήθηκαν από την Αριστερά και τα οποία οικειοποιήθηκε ο ανδρεοπαπανδρεϊκός ποπουλισμός. 

Αυτά τα συνθήματα εμπεριέχουν ιδέες, προτάσεις και, κυρίως, αγώνες τα οποία σήμερα απαξιώνονται από τους άκαπνους των ουζομεζέδων και φυσικά δεν στερούνται πολιτικού προσανατολισμού. Καλό, επομένως, το παραμύθι για την άσπρη ή τη μαύρη γάτα αρκεί να πιάνει το ποντίκι αλλά για να ορίσουμε ποιο είναι το τρωκτικό η απόφαση λαμβάνεται με βάση ιδεολογικά κριτήρια. Άλλα ποντίκια, για παράδειγμα, βλέπει ο Μητσοτάκης άλλα (θα έπρεπε να) βλέπει η Αριστερά... 

Με τα λεμόνια λεμονάδα μπορείς να φτιάξεις...

"Ωραία, ας συμφωνήσουμε μαζί σου ότι είναι όλοι ελαττωματικοί στην αντιπολίτευση. Και τι θα κάνουμε; Θα δώσουμε μια ακόμα τετραετία στον Κ. Μητσοτάκη"; Αυτή η παρατήρηση είναι κάτι παραπάνω από εύλογη, αλλά δεν είμαι υποχρεωμένος να κλείνω τα μάτια στα κακώς κείμενα μόνο και μόνο για να μην θεωρηθεί πως προμοτάρω, έστω εμμέσως, τον πιο φαύλο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης. Ούτε είμαι στέλεχος κάποιου κόμματος για να υποχρεούμαι να απολογούμαι για τις αδυναμίες του. Στο κάτω κάτω, όταν έρθει η ώρα τής κάλπης θα είμαστε ουκ ολίγοι εκείνοι που θα κλείσουμε τη μύτη μας και θα ψηφίσουμε όποιο κόμμα θεωρούμε πως ίσως βλέπει λίγο καλύτερα ανάμεσα στους τυφλούς...

Θα μου πείτε επίσης πως έτσι κι αλλιώς ετοιμάζονται νέα κόμματα κι ενδεχομένως να εμφανιστούν κι άλλα που τώρα δεν περιμένουμε. Άλλωστε η φύση και η πολιτική απεχθάνονται τα κενά. Φοβάμαι, όμως, πως εστιάζουμε στο δέντρο- στην αναζήτηση, δηλαδή, μεσσιών που είναι αναπόφευκτο να μας απογοητεύσουν γιατί είναι κι εκείνοι άνθρωποι- κι όχι στην ανάληψη συλλογικών πρωτοβουλιών που δεν θα βασίζονται στην αυθεντία τού ηγέτη αλλά στη συμμετοχή και στην ανάληψη της ατομικής μας ευθύνης απέναντι στο συλλογικό. Ουτοπικό; Μπορεί, αλλά ούτε η πείρα των περισσότερο ή λιγότερο χαρισματικών ηγετών μάς έχει βγει σε καλό...

Έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα που θα προκύψει από τις πρώτες τουλάχιστον εκλογές θα είναι μάλλον τέτοιο που οι κάλπες τού Μαΐου του 2012 θα μοιάζουν με μετασεισμική δόνηση μπροστά του. Το παλιό είναι ολοφάνερο πως έχει πεθάνει αλλά το νέο δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί και για να συμβεί αυτό θα πρέπει πολλοί εγωισμοί να υποχωρήσουν και πολλά παθήματα να γίνουν μαθήματα. Μέχρι τότε παλεύουμε με ό,τι έχουμε. Όταν η ζωή σού δίνει λεμόνια, άλλωστε, φτιάχνεις λεμονάδα...