Τρώει ο ένας τις σάρκες του άλλου για να τους φάει ευκολότερα ο Μητσοτάκης...

Γιατί ο Αλ. Τσίπρας δεν πρότεινε την επιστροφή τού 13ου μισθού, τον οποίο, στο κάτω κάτω της γραφής, ο ίδιος είχε επαναφέρει, έστω και κουτσουρεμένο, το 2019 και για τον οποίο δεσμευόταν μέχρι και το 2023; Γιατί θα το υποσχεθεί ο Ν. Ανδρουλάκης. Όπως κι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν θα μιλήσει για κατώτατο μισθό στα 1.000 ευρώ γιατί τον πρόλαβε ο ομόλογός του της ΕΛΑΣ. Επί της ουσίας, αυτά τα δύο κόμματα δεν έχουν και πολλές διαφορές παρά μόνο την κοινή φιλοδοξία να βγουν δεύτερα...

Σε αυτό το πλαίσιο, στην Αμαλίας δεν έχουν κανένα δικαίωμα να κατηγορούν τη Χαριλάου Τρικούπη πως αντιπολιτεύεται τους ίδιους κι όχι την κυβέρνηση. Ο Τσίπρας ανέβηκε και θα ανεβεί ξανά στη Θεσσαλονίκη όχι για να απαντήσει στον Κ. Μητσοτάκη αλλά για να πείσει πως αυτός είναι ο πραγματικός αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Με το βλέμμα, δηλαδή, στο ΠΑΣΟΚ πολιτεύεται, όπως κι ο Ανδρουλάκης με το βλέμμα στην ΕΛΑΣ. Κατά τα άλλα, όσοι επικρίνουμε και τους δύο θέλουμε τάχα να μας κυβερνά για πάντα ο Μητσοτάκης...

Όπως κι αν έχει, η μάχη Τσίπρα- Ανδρουλάκη είναι η μάχη τού μονόφθαλμου με τον τυφλό από την οποία δύσκολα θα βγει ηττημένος ο πιο χαρισματικός Αλέξης. Δεν μπορώ να δω πώς το ΠΑΣΟΚ θα ξεπεράσει την ΕΛΑΣ όταν ο πρόεδρός του μίκρυνε και τον Ανδρ. Παπανδρέου, μεταφέροντάς τον στην Κρήτη, για να φανεί ο ίδιος μέγας κομματάρχης. Την ώρα που ο Μητσοτάκης στέλνει τη βαριά του πυροβολαρχία στη βόρεια Ελλάδα όπου έχει διαπιστώσει τις μεγαλύτερες απώλειές του, ο Ανδρουλάκης θέλει απλώς να επιβεβαιώσει ότι είναι πρώτος στο χωριό. Προοδευτική τραγωδία...

 

Συγκυβέρνηση Αριστεράς- δεξιάς; Όχι και τόσο πρωτάκουστο...

Δεν ανακαλύπτω την Αμερική ισχυριζόμενος πως οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν σε ένα πολύ ρευστό πολιτικό τοπίο. Ούτε έχω, ωστόσο, την αφέλεια να πιστεύω ότι υπάρχουν "κόκκινες γραμμές" για το ποιος θα συνεργαστεί με ποιον, ανεξαρτήτως αν το λένε δημοσίως, έχουν πάρει σχετικές συνεδριακές αποφάσεις ή ορκίζονται στη ζωή τής μάνας τους. Όλοι μπορούν να συνεργαστούν με όλους. Η δικαιολογία, εξάλλου, μπορεί εύκολα να βρεθεί όταν υπάρχει θέληση. Ας το έχουμε κι αυτό υπόψη πάνω από την κάλπη...

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς, άλλωστε, το κληρονομικό χάρισμα για να το εκτιμήσει με μια σχετική ασφάλεια. Αρκεί να γνωρίζει τι έχει συμβεί σε αυτή τη χώρα τα τελευταία 35 και βάλε χρόνια αφού έχουμε δει την Αριστερά να συνεργάζεται με τη δεξιά ουκ ολίγες φορές: κυβερνήσεις Τζαννετάκη, Ζολώτα, Παπαδήμου, Σαμαρά, Τσίπρα για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται ή παριστάνουν πως δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται...

Φυσικά δεν έχουν όλα τα δίδυμα ή και τρίδυμα ή και οικουμενικά σχήματα την ίδια πιθανότητα να υλοποιηθούν. Διαφορετικός ο στοιχηματισμός, για παράδειγμα, για το ΝΔ- ΠΑΣΟΚ ή μέρος του με πρωθυπουργό που να μην λέγεται Μητσοτάκης κι άλλος για το ΝΔ- ΚΚΕ. Δεν σημαίνει, ωστόσο, πως κι όποιος μείνει εκτός νυμφώνος είναι πολέμιος του συστήματος κι όχι απλώς το αναγκαίο ξέπλυμά του... 

 

 

Βλέπουμε τον Κασιδιάρη, χάνουμε το δάσος...

Τα φαντάσματα δεν εξαφανίζονται αν απλώς κλείνουμε τα μάτια μας σε αυτά ή, έστω, τα κλείνουμε στη φυλακή για κάποιο χρονικό διάστημα. Όποιος πίστευε ότι ο φασισμός θα πέθαινε χάρη σε μια δικαστική καταδικαστική απόφαση ή σε μια νομοθετική παρέμβαση εθελοτυφλούσε μπροστά στο οφθαλμοφανές: τίποτα δεν πεθαίνει αν αντί να το ξεριζώσεις απλώς κόβεις μερικά κλαδιά του. Τίποτα δεν εξαφανίζεται αν δεν απονευρώσεις τα θεμέλια πάνω στα οποία στηρίζεται...

Αυτή τη στιγμή ο Ηλ. Κασιδιάρης θεωρείται ο πιο δημοφιλής εκπρόσωπος του νεοναζισμού στη χώρα μας. Είναι ο μοναδικός; Όχι βεβαίως αφού εκτιμάται πως αν κατεβεί υποψήφιος θα τον ψηφίσουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας. 

Τι σημασία έχει, επομένως, αν του απαγορεύουμε μέχρι να πεθάνει να είναι πρόεδρος κόμματος ή υποψήφιος βουλευτής; Απλώς τον ηρωοποιούμε και τον κάνουμε σύμβολο για τον επόμενο Κασιδιάρη που θα πάρει τη  θέση του και θα έχει τα ίδια επικοινωνιακά χαρίσματα με τον πρωτότυπο...

Όλα αυτά, ωστόσο, είναι ψιλά γράμματα για ένα κομματικό σύστημα και δη το προοδευτικό το οποίο έχει αναγάγει τη ΔΕΘ στη μητέρα των μαχών. Αν διεξαγόταν ένα μήνα πριν τις εκλογές σίγουρα θα παρήγαγε κάποια πολιτικά αποτελέσματα. 

Αν, όμως, οι κάλπες στηθούν Απρίλιο ή και Μάιο ποιος θα θυμάται τι είχε ειπωθεί στη Θεσσαλονίκη επτά ή κι οκτώ μήνες νωρίτερα; Μόνο όσοι κερδίσουν από τις όποιες παροχές Μητσοτάκη. Να, επομένως, ένα ακόμα παράδειγμα του πόσο λίγοι είναι οι πολιτικοί αρχηγοί τής προοδευτικής παράταξης...

 

Με τον Κώστα Μητσοτάκη δίπλα μου πολεμάω και με σπαθί...

Εδώ και χιλιάδες χρόνια ισχυρίζονται πως αν θέλεις ειρήνη πρέπει να προετοιμάζεσαι για πόλεμο. Από τότε η πολεμοχαρής μενταλιτέ τής ανθρωπότητας δεν έχει αλλάξει και πολύ. Συνεχίζουν, επομένως, να έχουν δίκιο όσοι ασπάζονται το συγκεκριμένο δόγμα; Και ναι και όχι. 

Ναι, γιατί θα ήταν αφέλεια να τοποθετούμε στα σύνορά μας μόνο γαρδένιες και βασιλικούς κι όχι κι όπλα. Όχι, γιατί απόλυτη προτεραιότητα της όποιας κυβέρνησης οφείλει να είναι να μην χυθεί το αίμα ούτε ενός πολίτη της...

Με αφορμή ανάρτηση δημοσιογράφου, το ναυάγιο στην Κερύνεια και, κυρίως, το ανακάτεμα των "ήρεμων νερών" στο Αιγαίο ξαναβγήκε στον αφρό ένας εσμός ελλαδέμπορων τον οποίο, μάλιστα, επιθυμούν να προσελκύσουν παλαίμαχοι- βλ. Σαμαράς- και νεοναζί- βλ. Κασιδιάρης- πολιτευτές. Το 1922 και το 1974 θα έπρεπε να μας υπενθυμίζουν πού μας οδήγησε η εθνική αλαζονεία. Αν θέλουν, ωστόσο, όλοι αυτοί να χυθεί ξανά αίμα τής ελληνικής νεολαίας και να γίνουν πειστικοί τους προτείνω μια πολύ καλή λύση: να πάνε οι ίδιοι και τα παιδιά τους στην πρώτη γραμμή για να δώσουν και σε εμάς τους κακομαθημένους το καλό παράδειγμα...

Φυσικά και δεν περιμένω ο Τ. Δούσης να διακόψει κάποια κρουαζιέρα του για να ντυθεί στο χακί ή ο Κ. Μητσοτάκης να ζώσει τον μονάκριβό του με εκρηκτικά για να διασώσει τη Χίο ή τη Λέσβο. Δεν το περιμένω και δεν το θέλω γιατί δεν φτάσαμε στο 2026 για να συζητάμε με όρους κλασικής αρχαιότητας. Η ανθρωπότητα- προφανώς ανάμεσά της οι Έλληνες και οι Τούρκοι- είτε μαζί θα επιβιώσει είτε αλληλοσφαγμένη θα εξαφανιστεί... 

  

Κατά φαντασία πολέμιοι του συστήματος...

"Μας πολεμά το σύστημα". Αν όχι όλα, τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης χρησιμοποιούν αυτή την επωδό. Τα πολεμά όμως; Και, κυρίως, γιατί να τα πολεμήσει; Ακόμα και το ΚΚΕ δεν ζητά την αλλαγή κοινωνικού συστήματος αλλά λειτουργεί στο πλαίσιο του υπάρχοντος. 

Κι όταν υπήρξε η ιστορική ευκαιρία για έξοδο από την ευρωζώνη, ο Δ. Κουτσούμπας την απέρριψε λέγοντας πως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή. Λες και η κατάλληλη στιγμή δεν ήταν όταν η Ελλάδα χρεοκοπούσε αλλά θα έρθει όταν οι Έλληνες θα ευημερούν έχοντας στις τσέπες τους ευρώ...

Κι αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε τα προγράμματα των κομμάτων, όσα τέλος πάντων έχουν κι από αυτό. Φυσικά και προτείνουν αλλαγές στις κυβερνητικές πολιτικές αλλά κανένα τόσο ριζοσπαστικές ώστε να έρθει ανάποδα ο ντουνιάς. Ακόμα κι ο κρατικός επανέλεγχος στην Εθνική Τράπεζα ή στη ΔΕΗ δεν μπορεί να θεωρείται επαναστατικός εν έτει 2026 όταν όλα τριγύρω λειτουργούν με όρους καρτέλ. Από τη στιγμή, άλλωστε, που έχουμε κάνει τη στρατηγική επιλογή να παραμείνουμε στη νεοφιλελεύθερη ΕΕ, και στις επόμενες εκλογές καλύτερους διαχειριστές θα αναζητήσουμε κι όχι επαναστάτες που δήθεν τους πολεμά το σύστημα...  

Την επόμενη φορά, συνεπώς, που θα ακούσετε κάποιον να σας λέει πως τον πολεμά το σύστημα να τον ρωτήσετε τι προτείνει για την ανατροπή του και, το βασικότερο, ποιος τον χρηματοδοτεί. Γιατί αν η σχέση που τον συνδέει με το σύστημα είναι χορηγού- δωρολήπτη τότε, να με συγχωρείτε, ο πόλεμος για τον οποίο μιλάει μάλλον θα είναι με στρακαστρούκες. Στην πραγματικότητα, μιλάμε για φιλικά ματσάκια μέχρι να αποφασίσουν οι ολιγάρχες ποιος τους κάνει περισσότερο...    

  

Ο φασισμός της άκριτης ισότητας...

"Ας του πει η γυναίκα του η μετενσάρκωση του Κακριδή που χωρίς δίπλωμα διδάσκει κάτι πάρα πολύ αρχαίο". Αν το είχε γράψει ο Δ. Κυριαζίδης- αν υποθέσουμε πως  ξέρει να γράφει ο βουλευτής τής ΝΔ που είπε στην Ζ. Κωνσταντοπούλου να κάνει κανένα παιδί- οι προοδευτικοί ευαισθητούληδες θα είχαν ξεσηκωθεί, οι φεμινίστριες θα οργάνωναν πορείες και η πατριαρχία θα είχε πάλι την τιμητική της. Μόνο που το έγραψε η, κατά τα άλλα, υπερασπίστρια πάσης φύσης δικαιώματος και wannabe αντιπρόεδρος της Βουλής, Ελ. Ακρίτα η οποία στην ίδια ανάρτηση έγραψε "άιντε κακομοίρη" για τον Αδ. Γεωργιάδη. Στους ίδιους τοξικούς ρυθμούς, δηλαδή, που κινείται ο υπουργός Υγείας...

 Αν κάποιος με πρότεινε για αντιπρόεδρο της Βουλής γιατί είμαι από το Βόλο θα το έβρισκα βαθύτατα προσβλητικό. Η καταγωγή μου με επηρεάζει αλλά δεν με καθορίζει. Γι' αυτό κι απορώ για το πώς αποδέχονται οι γυναίκες βουλευτές η επιχειρηματολογία για την ανάληψη της αντιπροεδρίας τού Κοινοβουλίου από την Ακρίτα να στηρίζεται κυρίως στο ότι πρέπει να υπάρχει και μία γυναίκα αντιπρόεδρος, όπως στις χολιγουντιανές ταινίες πρέπει να υπάρχουν στην ίδια ομάδα ένας μαύρος, ένας ασιάτης κι ένας Πόντιος. Αν αυτή είναι η συμπερίληψη που μας υπόσχεται η woke ατζέντα μην μου κρατήσετε θέση για το μέλλον...

Δεν είμαι εναντίον τής αναλογικής ισότητας. Δεν θα ήμουν, για παράδειγμα, απέναντι στο να προβλεφθεί ρύθμιση στον Κανονισμό της Βουλής ώστε ανάμεσα στους αντιπροέδρους να εκλέγεται τουλάχιστον μία γυναίκα. Δεν ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία και γι' αυτό είναι λογικό κάποιες κατηγορίες να βοηθιούνται λίγο παραπάνω. Αλίμονο, όμως, αν μετατρέπουμε την ισότητα σε ικεσία, τις θετικές διακρίσεις σε αντίθετο του σεξισμού, το δικαιωματισμό σε συνοδοιπόρο τού φασισμού που ξεπλένει κάθε άλλη μας αμαρτία...

 

Και η μητριαρχία σκοτώνει...

"Η πατριαρχία σκοτώνει". Ύστερα κι από το πρόσφατο μπαράζ γυναικοκτονιών μοιάζει ένα πολύ προφανές συμπέρασμα. Μας λέει, όμως, όλη την αλήθεια; Μάλλον τη μισή γιατί όσο σκοτώνει η πατριαρχία άλλο τόσο δολοφονεί και η μητριαρχία. Όλους τους γυναικοκτόνους, άλλωστε, γυναίκες τούς μεγάλωσαν, εκτός αν πιστέψουμε ότι τον πρώτο ρόλο, ιδίως στα παιδικά χρόνια ενός ανθρώπου, τον έχει και για αντικειμενικούς λόγους ο πατέρας κι όχι η μητέρα...

Καμία αντίρρηση, this is a man's world. Μια γυναίκα πρέπει να καταβάλλει πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια για να τα καταφέρνει και, κυρίως, για να πείθει πως το κάνει με την αξία της. Γυναίκες, ωστόσο, είναι και οι μητέρες που μεγαλώνουν ακόμα τις κόρες τους με την αντίληψη του "καλού γάμου" ο οποίος δεν ταυτίζεται με την ανθρώπινη υπόσταση του γαμπρού αλλά με το βάθος τής τσέπης του. 

Γυναίκες είναι, επίσης, και οι μητέρες που μεγαλώνουν τους γιους τους με την θεωρία πως είναι οι καλύτεροι του κόσμου. Κι αφού είναι οι καλύτεροι του κόσμου δεν πειράζει και να σκοτώσουν την γυναίκα τους αν δεν είναι ισάξιά τους...

Σε αυτό το πλαίσιο, το να θεωρούμε την καθιέρωση του όρου "γυναικοκτονία" στον Ποινικό Κώδικα ή την επέκταση του panic button ως λύσεις στο πρόβλημα είναι σαν να πιστεύουμε ότι η κλιματική κρίση θα αναστραφεί με λιτανείες για λίγη βροχή. Κανένας γυναικοκτόνος δεν πρόκειται να αποσύρει το όπλο του με τη σκέψη πως ενσωματώθηκε στο ελληνικό δίκαιο η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης. 

Το θέμα είναι να μην μπαίνει καν στο μυαλό του η σκέψη πως "δικαιούται" να σκοτώσει την γυναίκα του. Κι αυτό είναι πολύ ευκολότερο να του εντυπωθεί από την μητέρα του όταν ακόμα παίζει με κοντά παντελονάκια παρά από το τι θα αποφασίσει, αν το αποφασίσει, κάποια στιγμή η ελληνική Βουλή...