Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της καμένης Αθήνας...

Ο καπιταλισμός δεν θα γκρεμιστεί αν καεί η Αθήνα. Αν μη τι άλλο, κάποιοι το δοκίμασαν λίγα χρόνια πριν κι απέτυχαν. Σε αυτό το πλαίσιο θα ήταν αυτοκαταστροφικό η μεγάλη κινητοποίηση της Τετάρτης να σημαδευτεί από ακραίες ενέργειες. Το να το προδικάζεις, ωστόσο, όπως κάνουν η κυβέρνηση, η ΝΔ και κάποιοι απελπισμένοι νεοφιλελεύθεροι που παριστάνουν τους προοδευτικούς κεντρώους δεν εξυπηρετεί σε τίποτα άλλο από την επικράτηση του φόβου, αυτού του διαχρονικού συμμάχου κάθε εξουσίας...

Είναι, επίσης, προκλητικό να ακούγονται φωνές αυτοσυγκράτησης από πρώην αντισυστημικούς (;) που ερωτεύτηκαν σφόδρα το σύστημα, το έχουν σφιχταγκαλιάσει και προσδοκούν από αυτό να τους δώσει μια ακόμα ευκαιρία. Όταν το 2015 κατέρρεε ο παλιός δικομματισμός είχαμε βιαστεί να θάψουμε τη μεταπολίτευση. 

Όχι γιατί δεν αναγνωρίζαμε και τα θετικά της- ιδιαιτέρως οι παλαιότερες γενιές που έζησαν πολύ χειρότερες καταστάσεις για τη δημοκρατία από τη σημερινή γενιά των σχεδόν πενηντάρηδων-, αλλά γιατί ήταν προφανές ότι είχε κλείσει ο κύκλος της. Η σχετικά γρήγορη παλινόρθωση του ancien regime δεν αναιρεί το συμπέρασμα, απλώς επιβεβαιώνει ότι οι πολιτικά νεκροί περπατούν ανάμεσά μας...

"Και τι να κάνουμε ρε φίλε; Αυτούς έχουμε. Να τους αλλάξουμε πριν βρούμε καλύτερους και στο μεσοδιάστημα να πάρει κεφάλι η ακροδεξιά και να μας κατσικωθεί καμιά δεκαετία"; Μου το λένε πολλοί, κάποιοι με ψυχραιμία, πολλοί με οπαδισμό. 

Είναι εύλογες οι παρατηρήσεις αλλά υπόλογες για τις απαντήσεις είναι οι ηγεσίες τής προοδευτικής παράταξης οι οποίες λειτουργούν στη βάση τού να ψοφήσει η κατσίκα τού γείτονα κι όχι της ένωσης δυνάμεων. Αυτές θα είναι υπόλογες, όχι όσοι τις προτείνουμε να μην χάσουν το δάσος τής ευθύνης για το δέντρο τής ανούσιας δεύτερης θέσης...    

 

 

Γιατί οι Έλληνες δεν εξεγείρονται; Σοβαρά το ρωτάτε;...

Γιατί οι Έλληνες δεν εξεγείρονται; Κατ' αρχάς, το ότι δεν εξεγέρθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες δεν σημαίνει πως δεν θα εξεγερθούν και σε αυτές που θα ακολουθήσουν. Το κυριότερο όμως είναι πως εξεγέρθηκαν στο πολύ πρόσφατο παρελθόν αλλά έφαγαν τα μούτρα τους. Το 2015 δεν είναι και τόσο μακρινό ώστε να ρίχνουμε την ευθύνη σε αυτούς που είχαν προσδοκίες κι απογοητεύτηκαν για να μπορούν να κάνουν σήμερα δεύτερη καριέρα εκείνοι που τους διέψευσαν...

Όπως κι αν έχει, όταν οι νέοι εξεγείρονται δεν έχει καμία σημασία να τους ρωτάμε γιατί και να αναλύουμε αν έχουν δίκιο ή όχι. Είναι υποχρεωμένοι να εξεγείρονται κι αλίμονό μας αν δεν το έκαναν. Όπως και δεν έχει καμία αξία να αναρωτιόμαστε αν οι εξεγέρσεις των νέων αλλάζουν τον κόσμο ή όχι και πώς. Τον έχουν αλλάξει, ακόμα κι όταν αυτό γίνεται ανεπαισθήτως πώς. Σκεφτείτε μόνο πόσα δικαιώματα θεωρούμε σήμερα δεδομένα και πόσο ήταν πριν μερικά μόνο χρόνια...

Σίγουρα, πάντως, ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος από τον καναπέ, την ένταξη στον κομματικό σωλήνα ή από τη Μύκονο και μόνο. Οι νέοι οφείλουν να ονειρεύονται την ουτοπία κι όχι πώς θα τρουπώσουν καλύτερα στη δυστοπία, να αμφισβητούν τους πάντες και τα πάντα- ιδίως τα ιερά τοτέμ, ακόμα κι όταν αδικούν σπουδαίους ανθρώπους-, να λένε πιο πολλά όχι παρά ναι. Αν δεν το κάνουν, άλλωστε, στα νιάτα τους τότε θα υποφέρουν περισσότερο στη μέση και στη μεγάλη ηλικία. Και θα κάνουν και τους άλλους να υποφέρουν...

Ποιος, αλήθεια, ρίχνει νερό στο μύλο του φασισμού...

Ποιος, αλήθεια, ρίχνει νερό στο μύλο τού φασισμού; Δύσκολη ερώτηση, χωρίς εύκολες απαντήσεις πέρα από την προφανή: ότι το ρίχνουν οι φασίστες. Ποιοι είναι, όμως, φασίστες; Μόνο όσοι μισούν το διαφορετικό και το εκφράζουν ακόμα και με τη βία; Ή, μήπως, φταίνε κι εκείνοι οι οποίοι, κατά τα άλλα, ομνύουν στη δημοκρατία, στην ισότητα, στην ελευθερία, στην αλληλεγγύη αλλά και στην Αριστερά;...

Ρίχνουν ή όχι νερό στο μύλο τού φασισμού εκείνοι οι οποίοι διαψεύδουν τις λαϊκές προσδοκίες, εφαρμόζοντας τα αντίθετα από αυτά που είχαν υποσχεθεί; Αυτοί που πολιτεύονται με βάση τις δημοσκοπικές μετρήσεις κι όχι τις ιδέες τους; Αυτοί που παζαρεύουν τις βουλευτικές τους έδρες; Αυτοί που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους, είναι κρατικοδίαιτοι και κομματικοδίαιτοι κι όταν τους το επισημαίνουν καταφεύγουν σε technicalities ή και σε απροκάλυπτα ψέματα που σύντομα αποκαλύπτονται για να την βγάζουν καθαρή ή και σε gaslighting; Οι θύτες που υποδύονται τα θύματα;...

Ρίχνουν ή όχι νερό στο μύλο τού φασισμού και οι δημοσιογράφοι που λειτουργούν ως πλυντήρια της εξουσίας και σφουγγοκωλάριοί της; Οι γραφιάδες των δημοσίων σχέσεων που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους όσοι μπορούν να τους φανούν ιδιοτελώς χρήσιμοι, εστιάζοντας στο δέντρο κι όχι στο δάσος; Οι εθελόδουλοι υπηρέτες αφεντάδων, ακόμα και των πιο φαιδρών;...

Ξέρετε ποιοι δεν ρίχνουν νερό στο μύλο τού φασισμού, ακόμα κι όταν κάνουν λάθη; Οι αγγελιαφόροι και δυσάρεστων μηνυμάτων και γεγονότων, οι κωδονοκρούστες που ειδοποιούν για τη φωτιά, τα παιδιά που φωνάζουν πως οι βασιλιάδες είναι γυμνοί. Το να το συνειδητοποιήσουμε είναι ζήτημα δημοκρατίας...    

Όλοι ηττημένοι και ίσως να μας βγει και σε καλό...

Το ξεκατίνιασμα στην κεντροαριστερά καλά κρατεί και θα συνεχιστεί. Κακό χωριό τα λίγα σπίτια λέει ο λαός μας και γι' άλλη μια φορά δικαιώνεται. Κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δίκιο να ξεμπροστιάζει τους 14 ανεξάρτητους βουλευτές που άλλα έλεγαν για τις έδρες πριν τις πάρουν κι αυτοί σπίτι τους, στο τέλος τής ημέρας η πικρή αλήθεια είναι ότι όλοι, μα όλοι στην προοδευτική παράταξη αντιμετωπίζονται και θα αντιμετωπιστούν από τους πολίτες ως κάτι το τόσο τοξικό ώστε να πρέπει να μείνεις χιλιόμετρα μακριά για να μην λερωθείς κι εσύ. Ιδίως όταν κανένας τους δεν έχει όλο το δίκιο με το μέρος του και δεν έχει ζητήσει μια πραγματική συγγνώμη για όλα όσα έχουν συμβεί...

Στην Κουμουνδούρου, για παράδειγμα, δεν φαίνεται να έχουν κάνει μια σοβαρή αυτοκριτική γιατί ξεκίνησαν την τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο με 47 βουλευτές κι έχουν μείνει με δέκα. Φταίνε μόνο το κόμμα Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ που πήραν τους περισσότερους; 

Φταίνε μόνο οι βουλευτές που δεν τήρησαν ούτε την υπογραφή τους για το ότι οι έδρες ανήκουν στο κόμμα κι όχι στους ίδιους;΄Φταίνε μόνο όσοι αποχώρησαν πριν τρεις μήνες γιατί δεν κατάφεραν να διαλύσουν το κόμμα; Όχι βεβαίως. Φταίνε κι όσοι έχουν παραμείνει, με τις ευθύνες τού καθενός να ποικίλλουν αλλά να είναι απολύτως υπαρκτές...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν σεβάστηκε τα τελευταία τρία χρόνια πρώτα και κύρια αυτός την ιστορία τής ανανεωτικής Αριστεράς. Αφού πρώτα επέτρεψε σε έναν νεοφιλελεύθερο πολιτικό απατεώνα να κερδίσει το κόμμα, στη συνέχεια επικαλέστηκε το σταλινισμό για να τον πετάξει σαν την τρίχα από το ζυμάρι. 

Δεν έκανε καμία ουσιαστική αυτοκριτική για τα χρόνια τής διακυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αποδέχθηκε τη μετατροπή του σε τσίρκο και τώρα αναρωτιέται γιατί οι πολίτες δεν κατανοούν την αναγκαιότητά του για τη χώρα και το λαό της. 

Μαζί με το κόμμα Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ ανταγωνίζονται για το ποιος είναι πιο φθαρμένος από τον άλλο σε μία κόντρα από την οποία θα βγουν όλοι ηττημένοι και δικαίως. Η Αριστερά, αν όχι και η χώρα, έχουν απόλυτη ανάγκη από ένα restart. Με νέα πρόσωπα και νέους φορείς που να είναι στοιχειωδώς σοβαροί...  

 

Οι Αρχοντοχωριάτες έμειναν με την Βίσση και τον Καρβέλα...

Αν ο Μολιέρος ήταν Έλληνας και ζούσε στις ημέρες μας δεν υπήρχε περίπτωση να μην εμπνεόταν από τον τρόπο με τον οποίο το αρχοντοχωριάτικο ελληνικό μας σύστημα- πολιτικό, μιντιακό, κοινωνικό- υποδέχθηκε κι αντιμετώπισε το σύντομο πέρασμα της Κ. Γκιλφόιλ από τη χώρα μας. Η πρέσβειρα (sic) των ΗΠΑ δεν έκανε τίποτα άλλο, αν και χωρίς να είναι αυτός ο στόχος της, από το να αναδείξει πόσο ρηχοί είναι αυτοί που μας κυβερνούν, όταν δεν είναι υποτελείς. Σε ένα κράτος και μια κοινωνία που δεν λειτουργεί με όρους αξιοκρατίας αλλά γνωριμιών κι αλληλοεξυπηρετήσεων θα μπορούσε να είχε ζητήσει πολύ περισσότερα από μία Μερσεντές. Και θα της τα είχαν δώσει...

Προφανώς και δεν θα έπρεπε να συμπεριφερθούμε στην πρέσβειρα της υπερδύναμης σαν να ήταν ο τελευταίος τροχός τής αμάξης, παρόλο που είχε χαρακτηρίσει "σκυλιά" τούς Έλληνες πριν έρθει εδώ για να μας κατουρήσει. Ούτε να αποκλείαμε κάθε είδους συνεργασία, συμπεριλαμβανομένης της ενεργειακής, με την Ουάσιγκτον. Η θεωρία, ωστόσο, πως αν δώσουμε τα πάντα στις μεγάλες δυνάμεις αυτές θα μας δώσουν κάτι πίσω είναι τόσο ξένη με την ιστορία και την πραγματικότητα που θα έπρεπε να χρησιμοποιείται ως επιχείρημα μόνο από ανιστόρητους. Ή από εθελόδουλους...

Η Κίμπερλι φεύγει, τα μπουζούκια έχασαν μια καλή πελάτισσα και η Ψωροκώσταινα έμεινε με μία κόντρα Βίσση- Καρβέλα να ασχολείται όταν γύρω μας ο πλανήτης φλέγεται. Έμειναν, όμως, πίσω οι πολιτικοί μας που χαριεντίζονταν πολιτικά- για να μην προσβληθούν και οι φεμινίστριες- με την πρώην πρέσβειρα, οι επιχειρηματίες που δεν της χαλούσαν χατίρια και της ζητούσαν τα δικά τους και, κυρίως, ένας απελπισμένος λαός που του δίνουν μια επιδοματική σχεδία κάθε τόσο για να διασχίζει τον ωκεανό. Τι λέτε, θα πνιγούμε ή θα βρούμε, επιτέλους, τη δύναμη να πετάξουμε εμείς στη θάλασσα τους ψευτομεσσίες μας;... 

Αγγαρεία κάνει κι αυτό βγαίνει και προς τα έξω...

Οι βουλευτικές εκλογές αργούν ακόμα, επομένως όλοι μπορούν να διατηρούν το δικαίωμά τους στην ελπίδα. Ανάμεσά τους κι ο Αλ. Τσίπρας, ο οποίος ωστόσο φαίνεται πως έχει κάνει μία πολύ μεγάλη τρύπα στο νερό. 

Το αντίθετο θα ήταν έκπληξη αλλά αυτά συμβαίνουν όταν ακούς μόνο τους τσανακογλείφτες σου. Τι έχει συμβεί ακριβώς; Άφησε το ΣΥΡΙΖΑ για να φτιάξει το ΣΥΡΙΖΑ 2. Με τα ίδια υλικά, τους ίδιους ανθρώπους και, το χειρότερο, τις ίδιες νοοτροπίες...

Το rebranding ήταν ναρκοθετημένο από την αρχή. Ο Αλέξης εξαναγκάστηκε σε παραίτηση το 2023 γιατί υπέστη τη μεγαλύτερη συντριβή αντιπολίτευσης στα ελληνικά πολιτικά χρονικά. Δεν ήταν απλώς μία στρατηγική ήττα, ήταν και μια βροντώδης λαϊκή αποδοκιμασία σε βάρος του. 

Τότε πολλοί την θεωρήσαμε άδικη, τα όσα έπραξε ωστόσο από το παρασκήνιο στη συνέχεια μέσω τρίτων- δεν του αρέσει να λερώνει τα δικά του πατουσάκια στη λάσπη- μας οδήγησαν στην ιστορική αναθεώρηση του προσώπου και των πεπραγμένων του. Όπως κι αν έχει, παραιτήθηκε γιατί είχε αφήσει ένα μεγάλο κενό, το γιγάντωσε με την απόπειρα διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ και τώρα προσελκύει μόνο μέρος των ψηφοφόρων του προ τριετίας κι από στελέχη σχεδόν αποκλειστικώς παλαιοσυριζαίους...

Ο Αλέξης αδυνατεί να εισπράξει από το κέντρο και τη δεξιά. Ικετεύει το λαό για δεύτερη ευκαιρία, μολονότι στην πραγματικότητα είναι η τρίτη, λες κι ο λαός δεν θα πρέπει να κοιτάξει τα συμφέροντά του αλλά να δίνει τη δυνατότητα στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία να μαθαίνει στις πλάτες του. Κι εκείνος καταλαβαίνει πλέον ότι θα βρει σε τοίχο κι αυτό βγαίνει και προς τα έξω. Τι σχέση έχει ο σημερινός φθαρμένος Τσίπρας που μοιάζει να κάνει αγγαρεία για χάρη των χορηγών του με τον Τσίπρα της εποχής που βρισκόταν προ των πυλών τής εξουσίας; Την ξέρετε την απάντηση. Την ξέρουν ακόμα κι εκείνοι που επιλέγουν την εθελοτυφλία για χάρη τού αφηγήματος πως δεν υπάρχει κάτι καλύτερο, προς τέρψη ενός βλαχομπαρόκ μεσσιανισμού α λα γκρέκα... 

 

  

Έκανε τον Κούλη Κυριάκο, πάει να κάνει τον Νικολιό Νικολάρα...

Πριν μια δεκαετία, όταν ο Κ. Μητσοτάκης αναλάμβανε την προεδρία τής ΝΔ, ήταν κι ο γράφων ανάμεσα σε εκείνους που τον αποκαλούσαν λίγο και Κούλη. Μας και με διέψευσε πανηγυρικά. Δεν έκανα και δεν κάναμε λάθος για το περιεχόμενο των πολιτικών του, τον αριβισμό και τη διαφθορά του αλλά για το πόσο θα μακροημέρευε και στην πρωθυπουργία τής χώρας. Αποδείχθηκε, όμως, πολύ καλός μαθητής των επικοινωνιολόγων του κι άριστος διαχειριστής των σε κάποιες περιπτώσεις αντικρουόμενων συμφερόντων τής ολιγαρχίας...

Μεταξύ εκείνων που δεν μετρήσαμε σωστά τον Μητσοτάκη ήταν κι ο Αλ. Τσίπρας. Τον υποτίμησε και το πλήρωσε ακριβά αφού μετατράπηκε σε "serial loser". Δεν φαίνεται, όμως, πως έβαλε μυαλό, όχι μόνο σε σχέση με τον πρωθυπουργό αλλά και με τον Ν. Ανδρουλάκη. Ούτε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι κάποιος χαρισματικός ηγέτης- κάθε άλλο- αλλά αποκαλώντας βλάκα έναν άνθρωπο που, αν μη τι άλλο, έχει καταφέρει να διαχειρίζεται καλύτερα τις εσωκομματικές ίντριγκες από τον Αλέξη λέει περισσότερα για εσένα παρά για εκείνον...

Όπως κι αν έχει, κάθε εβδομάδα ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ βρίσκουν κι από μία αφορμή για να πείθουν τους προοδευτικούς πολίτες πως δεν αγωνίζονται για να ρίξουν τον Μητσοτάκη αλλά για να βγουν δεύτεροι. Το ποιος φταίει περισσότερο και ποιος λιγότερο μικρή σημασία έχει. Πράγματι, είναι η Χαριλάου Τρικούπη που επιτίθεται με μεγαλύτερη ένταση στην Αμαλίας αλλά είμαι σχεδόν βέβαιος ότι αν αύριο μεθαύριο το ΠΑΣΟΚ προσπεράσει την ΕΛΑΣ στις δημοσκοπήσεις θα είναι το κόμμα Τσίπρα που θα στρέψει όλα τα πολυβόλα του στον Ανδρουλάκη. Κατά τα άλλα, αναρωτιούνται γιατί ο Κούλης που έγινε Κυριάκος τους παίρνει ακόμα τα σκαλπ...