Η αυξημένη συμμετοχή πιο πιθανό να οδηγήσει σε ακόμα χειρότερη κυβέρνηση...

Ο Κ. Μητσοτάκης μπορεί να στήσει κάλπες ακόμα και τον Ιούλιο. Του το επιτρέπει το Σύνταγμα. Είναι επίσης πιθανό να έχουμε δεύτερες εκλογές ακόμα και τον Αύγουστο. Γιατί όχι; Ο πρωθυπουργός δεν θέλει να συμμετάσχουμε στη γιορτή τής δημοκρατίας. Όσο λιγότεροι πάμε τόσο πιθανότερο και το να βγει πρώτος κι αυτοδύναμος. Η εξουσία του δεν στηρίζεται, άλλωστε, στη λαϊκή αποδοχή του αλλά στη λαϊκή ανοχή στην αλαζονεία της...  

Η συμμετοχή και μόνο η συμμετοχή μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη, αν αυτό είναι το μοναδικό μας ζητούμενο. Αν δεν είναι και δεν θα είμαστε ευχαριστημένοι αν τον αντικαταστήσει κάποιος άλλος από τη ΝΔ ή, φευ, μια δεξιά συγκυβέρνηση τότε πρέπει η προοδευτική παράταξη να κάνει πολύ περισσότερα από το να αποδέχεται τη σημαδεμένη τράπουλα που μοιράζει η κυβέρνηση. Όταν, όμως, βλέπεις την ΕΛΑΣ να συγκατατίθεται στον θεσμικό νεοφιλελευθερισμό- αυτό είναι, για παράδειγμα, η αποδοχή τού Δημοσιονομικού Συμβουλίου κι ενός δημοσιονομικού χώρου που ο ίδιος ο Μητσοτάκης έχει ήδη αναθεωρήσει- οι ελπίδες μου μάλλον ψαλιδίζονται...

Για να αυξηθεί η συμμετοχή πρέπει να αυξηθεί κι ο ενθουσιασμός κι αυτό πολύ δύσκολα μπορούν να προσφέρουν φθαρμένα πρόσωπα και κόμματα, τα οποία, μάλιστα, υπόσχονται μετριοπάθεια κι όχι επανάσταση. Με λίγα λόγια, φοβάμαι πως η αυξημένη συμμετοχή θα οδηγήσει σε μια κυβέρνηση χειρότερη κι από αυτή του Μητσοτάκη. Με ευθύνη όχι εκείνων που το φοβούνται αλλά όσων δεν θέλουν να τον νικήσουν αλλά να τον διαδεχθούν...

 

Τουλάχιστον ο Κασιδιάρης τους δίνει άλλοθι...

Ο Ηλ. Κασιδιάρης δεν μπορεί, βάσει νόμου, να κατεβεί με κόμμα στις εκλογές. Κάποιοι δημοσκόποι, όμως, το μετράνε. Ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει τον κώδικα δεοντολογίας τους- αναρωτιέμαι αν το έχουν κάνει κι εκείνοι- αλλά δεν το βρίσκω και πολύ συμβατό (sic) να καταγράφεις ένα κόμμα που ναι μεν υπάρχει ως διάθεση στην κοινωνία αλλά δεν θα το δει στις κάλπες. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως εκείνοι που σκούζουν περισσότερο γι' αυτό- τα κόμματα της συστημικής Αριστεράς- είναι κι αυτά που έχουν τα λιγότερα να ωφεληθούν από την αντισυστημική ψήφο...

Ούτε η ΕΛΑΣ ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζουν από τον εξοστρακισμό Κασιδιάρη. Κερδίζει η δημοκρατία αλλά όχι εκείνοι που κυβέρνησαν κι απογοήτευσαν. Ούτε είναι και πολύ γενναίο να αποδίδεις ευθύνες για τη δημοσκοπική σου στασιμότητα οπουδήποτε αλλού πέρα από τον εαυτό σου. Βαλτωμένοι θα ήταν ακόμα κι αν δεν είχε γεννηθεί ποτέ ο καταδικασμένος εγκληματίας τού κοινού ποινικού δικαίου...

Ο δρόμος μέχρι τις εκλογές είναι μακρύς, ανηφορικός. γεμάτος παγίδες κι εκπλήξεις για φαβορί κι αουτσάιντερ. Εξωτερικοί παράγοντες όπως ένα κόμμα Σαμαρά μπορεί να τον κάνουν λιγότερο κακοτράχαλο. Όταν, όμως, στηρίζεσαι για την επιβίωσή σου στην καλοσύνη των ξένων το φινάλε δεν είναι και το καλύτερο. Ρωτήστε και την Μπλανς Ντιμπουά...

 

Ένας σκουριασμένος μεσσίας...

Έχει κλείσει τα 52 του χρόνια. Δεν είναι, δηλαδή, ούτε ηλικιωμένος αλλά ούτε και στην πρώτη νιότη του. Σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα στην αυτοαγιογραφία του δεν έχει εργαστεί πουθενά αλλού στη ζωή του παρά στην οικογένεια, στο κόμμα και στο κράτος. 

Έχει ηττηθεί σε ουκ ολίγες αναμετρήσεις από τον πολιτικό του αντίπαλο και, μάλιστα, και στην τελευταία. Το κόμμα που έφτιαξε και στο οποίο συμμετέχουν σχεδόν αποκλειστικώς πρώην στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ συμβάλλοντας στη διάσπαση και διάλυση του κόμματος που τον ανέδειξε και της κεντροαριστεράς δεν στηρίζει στις δημοσκοπήσεις ούτε καν το σύνολο όσων λίγων τον ψήφισαν το 2023 και τον οδήγησαν τότε στην αποχώρηση. Με βάση όλα αυτά, σε καμία περίπτωση δεν είναι ο ίδιος σκουριασμένη ταμπέλα αλλά όλοι οι άλλοι. Προφανώς...

Υπάρχει κάτι το απολύτως σουρεαλιστικό στην προσπάθειά του να μας πείσει πως οι άλλοι δεν μπορούσαν- ισχύει- κι ο ίδιος μπορεί- επίσης δεν ισχύει-, όπως άλλωστε αποδεικνύεται περίτρανα εδώ και πέντε και πλέον μήνες. Στην ουσία υποτιμά τη νοημοσύνη μας με τη βοήθεια όσων θέλουν να μας πείσουν ότι, για παράδειγμα, τα κόμματα είναι προτιμότερο να χρηματοδοτούνται από ολιγάρχες παρά από τον κρατικό κορβανά. Ή πως ο ίδιος και τα στελέχη του ούτε που σκέφτηκαν πως θέλουν να έχουν ξανά πολιτική καριέρα παρά μόνο το καλό τού ελληνικού λαού...

Μία πολύ καλή ένδειξη για το ότι η δημόσια αισιοδοξία δεν ταυτίζεται με την πραγματικότητα είναι και η αλλαγή τακτικής κάθε τρεις και λίγο. Όταν βγάζεις δεξί φλας αλλά βρίσκεις αδιέξοδο και στη συνέχεια θυμάσαι πως έχεις κι αριστερό για να μην χάσεις και τα αβγά και τα πασχάλια τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων για το ότι το καράβι μπάζει; Όσο πιο γρήγορα, συνεπώς, αντιληφθούν όλοι το μικρομεγαλισμό τους τόσο πιο πιθανό είναι και να επιβιώσουν. Ας το δουν, έστω, έτσι, που είναι και το μόνο που τους ενδιαφέρει...

   

Όταν η ζωή σου δίνει ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ φτιάχνεις λεμονάδα...

Η ΕΛΑΣ είναι ένα κόμμα που συγκροτήθηκε από τον πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, στελεχώθηκε σε πρώτη φάση από τριτοτέταρτα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ και σε δεύτερη από πρωτοδεύτερα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ. Κατά τα άλλα, δεν έχει καμία σχέση με το ΣΥΡΙΖΑ, επομένως είναι απορίας άξιο γιατί οι πολίτες την αντιμετωπίζουν ως ΣΥΡΙΖΑ 2.0 κι αδυνατεί να βρει ψηφοφόρους πέρα από τους ψηφοφόρους τού ΣΥΡΙΖΑ του 2023. Κι αν σας φάνηκε πως σε αυτή την παράγραφο διαβάσατε πολλές φορές τη λέξη ΣΥΡΙΖΑ είναι γιατί ακριβώς αυτό είναι η ΕΛΑΣ, με ολίγη από τριτοτέταρτα στελέχη τού ΠΑΣΟΚ...

Δεν ξέρω αν, σε αυτό το πλαίσιο, το κόμμα Τσίπρα- αυτό είναι το πιο έντιμο όνομα ενός κόμματος του οποίου όλα τα στελέχη είναι διορισμένα από τον Αλέξη- πέσει ακόμα και κάτω από το 10% στις εκλογές. Βιάστηκε να το ανακοινώσει, κάηκε στην προθέρμανση και τώρα που ξεκινούν τα επίσημα παιχνίδια μοιάζει να έχει μείνει από λάστιχο και καύσιμα, τα οποία προφανώς και δεν πρόκειται να βρει στα απελπισμένα για επανεκλογή αλλά και τόσο απαξιωμένα από την κοινωνία στελέχη τού πρώην κόμματός του. Κι αν δεν ήταν το επίσης ελλειμματικό ΠΑΣΟΚ απέναντί του, το μονοψήφιο θα έμοιαζε στανταράκι που δεν θα δεχόταν κανένα στοιχηματικό γραφείο να το παίξει...

Το ευχάριστο της υπόθεσης είναι πως μπροστά στα αδιέξοδά τους και στην απειλή τού φασισμού έχει ξεκινήσει η συζήτηση και στο εσωτερικό τους για σύμπραξη δυνάμεων. Δεν είναι η κυρίαρχη ούτε αφορά το χρονικό διάστημα πριν τις πρώτες εκλογές αλλά, όπως κι αν έχει, είναι μια καλή αρχή. Όχι γιατί μια κυβέρνηση ΕΛΑΣ- ΠΑΣΟΚ κι όποιου άλλου πρόθυμου θα είναι ευλογία για τον τόπο αλλά, όπως και να το κάνουμε, είναι προτιμότερη από μια κυβέρνηση ΝΔ- Σαμαρά- Ελληνικής Λύσης και Φωνής Λογικής...

 

 

Το μπάσκετ δεν ξεβρομίζει αν δεν ξεβρομίσει και το Μαξίμου...

Είμαι σίγουρος ότι αρκετοί από τους φιλάθλους τού Παναθηναϊκού οι οποίοι ζητούν κάθαρση στο μπάσκετ είχαν ψηφίσει ΝΔ το 2023. Δεν βγαίνει αλλιώς το 41%. Όπως είμαι σίγουρος ότι θα ξαναψηφίσουν το 2027 το κυβερνών κόμμα. 

Φυσικά καλά κάνουν και ζητούν να ξεβρομίσει η καλαθοσφαίριση. Μόνο που όσοι την έχουν βρομίσει φαίνεται πως δεν είναι καθόλου άγνωστοι στο σύστημα Μαξίμου. Κι εδώ παρουσιάζεται το πρόβλημα που δεν αφορά μόνο τους υποστηρικτές τού Τριφυλλιού αλλά κάθε ομάδας: πως η απαίτησή μας για δικαιοσύνη περιορίζεται στο να μην αδικείται η ομάδα μας και μόνο...

Ο επαγγελματικός αθλητισμός έχει εργαλειοποιηθεί και θα συνεχίσει να γίνεται αντικείμενο εργαλειοποίησης από την εξουσία. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως σε πολλές περιπτώσεις κι όχι μόνο στην Ελλάδα συμπίπτουν τα πρόσωπα που διοικούν μία ποδοσφαιρική ή μπασκετική ομάδα με αυτά που επί της ουσίας έχουν υπό τον έλεγχό τους τη χώρα. Όλοι αυτοί έχουν κάθε συμφέρον να πλακωνόμαστε για τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ ή τον ΠΑΟΚ από το ποιος μας κλέβει από το τραπέζι το ψωμί...

Τα σπορ δεν θα πάψουν να είναι το όπιο του λαού. Όπως, άλλωστε, και οι θρησκείες και κάθε άλλη κακή συνήθεια που μας εμποδίζει να σκεφτόμαστε τη θνητότητά μας. Δεν θα μπορούσαμε αλλιώς να αντέξουμε τη ζωή. Το μέτρο, ωστόσο, δεν είναι αδύνατο να επιτευχθεί, όπως και η ταξική συνειδητοποίηση. Αρκεί την επόμενη φορά να κάνουμε το σωστό συνειρμό για το ποιοι, για παράδειγμα, κυβερνούν το μπάσκετ και τη χώρα...

Οποιαδήποτε ομοιότητα με εγχώρια πολιτικά προϊόντα είναι απλώς ανύπαρκτη...

Πόσο χάρηκε το ελληνικό πολιτικό σύστημα, και δη το προοδευτικό του κόμματι, από τους θριάμβους τού Λούλα στη Βραζιλία και του λαϊκού κινήματος στη Σερβία; Όχι και τόσο, σε αντίθεση με το τι ισχυρίζονται δημοσίως. Ποιος, άλλωστε, Έλληνας αρχηγός τής προοδευτικής παράταξης θα μπορούσε να κερδίσει τέσσερις εκλογές; Ή ποιος μεσσίας θα εγκατέλειπε το θρόνο του για να τον μοιραστεί με τους πληβείους;...

Μήπως, τότε, έχει δίκιο ο ΣΥΡΙΖΑ να μιλά για συλλογική ηγεσία; Όχι, γιατί και στη Σερβία ένας θα είναι ο πρωθυπουργός κι όχι πολλοί και ήδη έχουν κάνει την παρουσία τους οι πρώτες έριδες. Το πρόβλημα στην Ελλάδα με το κίνημα των Τεμπών δεν ήταν ποιος θα του ηγηθεί. 

Το Φεβρουάριο του 2025 δεν πλημμύρισαν οι δρόμοι γιατί κάποιος μας ζήτησε να το κάνουμε. Η αγανάκτηση ήταν αυθεντική και το συναίσθημα ατόφιο. Το ζήτημα ήταν η καπηλεία αυτού του κινήματος από πρόσωπα που δεν είχαν το πολιτικό ανάστημα να το υπηρετήσουν...

Την ίδια ώρα, ο Λούλα του 2026 προφανώς και δεν είναι ο ίδιος με τον Λούλα που διεκδίκησε την προεδρία τής Βραζιλίας για πρώτη φορά τη δεκαετία τού '80. Δεν προχώρησε, ωστόσο, σε κανένα rebranding για να επανέλθει ούτε δήλωσε ποτέ σοσιαλδημοκράτης ή "πράσινος". Πέρασε μέσα από τη φωτιά και το ατσάλι, δεν κρύφτηκε, φυλακίστηκε κιόλας. Οποιαδήποτε ομοιότητα, συνεπώς, με εγχώρια πολιτικά προϊόντα είναι απλώς ανύπαρκτη... 

    

  

Ο Αλκιβιάδης στη σύγχρονη αγορά...

Αν πιάσει φωτιά το σπίτι τού γείτονα δεν χρειάζεται να μοιράζεσαι την ίδια ιδεολογία μαζί του για να τον βοηθήσεις. Αρκεί να είσαι άνθρωπος. Αν έχεις διαβάσει στην πρόγνωση καιρού πως θα βρέξει δεν είναι απαραίτητο να είσαι Αριστερός για να πάρεις μαζί σου ομπρέλα. Μόνο να είσαι προνοητικός. Αν, όμως, δεν έχεις τα χρήματα για να αγοράσεις ομπρέλα και σου λένε πως οι ιδεολογίες έχουν πεθάνει μάλλον οι χορτάτοι απαξιώνουν πολύ εύκολα το ψωμί τού φτωχού...

Αν η "πολιτισμένη Δύση" είναι το αποκούμπι των ικετών τού αποκαλούμενου Τρίτου Κόσμου γιατί οι πολίτες της εξεγείρονται; Δεν είναι ευτυχισμένοι; Κι αν δεν είναι, αυτό οφείλεται στο ότι δεν έχουν λάβει τις σωστές οδηγίες life coaching από ασπόνδυλους πολιτικούς απατεώνες τής σειράς; Μάλλον όχι. 

Εξεγείρονται γιατί δεν τους αρέσουν οι ζωές τους. Και δεν τους αρέσουν γιατί οι ταξικές ανισότητες γίνονται όλο και πιο έντονες κι όλο και πιο διακριτές. Κι αυτό δεν αντιμετωπίζεται με επτά βαθιές αναπνοές κι ασκήσεις γιόγκας ούτε με καθαρισμούς παραλιών αλλά με προτεραιοποίηση πολιτικών. Και είναι ακριβώς αυτή η προτεραιοποίηση που τέμνει τον ιδεολογικό άξονα από τα αριστερά ως τα δεξιά...

Παρομοίως, στην πολιτική δεν υπάρχουν αθώα ερωτήματα ούτε αθώες απαντήσεις σε αυτά. Αν, για παράδειγμα, χαρακτηρίζεις τους δημοσίους υπαλλήλους τεμπέληδες πόσο αγνό είναι να ρωτάς αν θα πρέπει και να απολύονται; Και πόσο υποκριτικό είναι να παριστάνεις τον κεντρώο όταν τα ερωτήματά σου θα έκαναν ακόμα και τον Θ. Τζήμερο να κοκκινήσει από ντροπή; Κάποιοι, βεβαίως, βρίσκουν και τα κάνουν αφού υπάρχουν εκεί έξω αρκετοί που θεωρούν τις ομιλίες τεχνητής νοημοσύνης απαύγασμα της σοφίας ενός Περικλή όταν στην πραγματικότητα τους κοροϊδεύει στα μούτρα τους ο Αλκιβιάδης...