Ναι, αλλά οι Κινέζοι καταπιέζουν τους Ουιγούρους...

Μπορεί να παίζεις συνέχεια με τη φωτιά και να μην καείς ποτέ. Δεν είναι ό,τι πιο σύνηθες αλλά δεν αποκλείεται. Το πιθανότερο, ωστόσο, είναι πως κάποια στιγμή θα τσουρουφλιστείς κι όταν αυτό συμβεί τίποτα μάλλον δεν θα είναι σε θέση να σε γλιτώσει. 

Σε αυτή τη φάση βρίσκεται σήμερα η ανθρωπότητα και δεν είναι τυχαίο πως αυτό λαμβάνει χώρα υπό την ιδεολογική ηγεμονία τής δεξιάς. Το ίδιο, άλλωστε, είχε γίνει και πριν το Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Εκτός αν ο Στ. Καλύβας κι ο Ν. Μαραντζίδης καταφέρουν να μας πείσουν πως ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι κι ο Χιροχίτο ήταν Αριστεροί...

Ο Ντ. Τραμπ, ο Μπ. Νετανιάχου κι ο Βλ. Πούτιν κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να ζήσουν και οι δικές μας γενιές έναν παγκόσμιο πόλεμο. Με σημαία τους τον εθνικισμό κι επιχειρήματα για παιδιά τού νηπιαγωγείου, τα οποία έτσι κι αλλιώς αλλάζουν κάθε τρεις και λίγο, έχουν μετατρέψει τη μισή υφήλιο σε πυριτιδαποθήκη από την οποία θα βάλουν φωτιά και στην άλλη μισή. Κατά τα άλλα, το μεγάλο πρόβλημα είναι η Κίνα που καταπιέζει τους Ουιγούρους. Κακώς, φυσικά, τους καταπιέζει αλλά τουλάχιστον έχει την αυτοπεποίθηση να μην αναζητά την παγκόσμια ηγεμονία της στη στρατιωτική αλλά στην οικονομική ισχύ...

Όποιος έχει συναναστραφεί Κινέζους αναγνωρίζει τη μεθοδικότητα και τη συλλογικότητα με την οποία λειτουργούν. Σε ακραίο βαθμό, πράγματι, σε σημείο που να χρειάζονται, που λέει ο λόγος, τρεις για να αλλάξουν μια λάμπα, αλλά πάντα με συλλογικότητα. 

Αντιθέτως στη Δύση είμαστε τα άτομα και τα κράτη μας, ο εθνικισμός μας και η μισαλλοδοξία μας. Κι αν σήμερα μας κυβερνούν ημίτρελοι ή τύραννοι έχουμε αυτό ακριβώς που αξίζουμε...

 

Τα εθνικά μας συμφέροντα κείνται μακράν...

Από την εποχή τής πρωθυπουργίας τού Γιώργου Παπανδρέου οι ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά και οι κυπριακές, έχουν κάνει την επιλογή τής στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ. Υπό την αιγίδα των ΗΠΑ αλλά και της αφελούς προσέγγισης πως ο εχθρός τού εχθρού μου, εν προκειμένω της Τουρκίας, είναι φίλος μου. Αυτή η επιλογή δεν ήταν λανθασμένη. Λάθος είναι να αγόμαστε και να φερόμαστε από όλα όσα πράττουν οι ισραηλινές κυβερνήσεις, από βομβαρδισμούς άλλων κρατών ως γενοκτονίες...

Η Κύπρος έχει ήδη αισθανθεί τα αδιέξοδα της μονοδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, μακάρι να μην τα αισθανθούμε και στην Ελλάδα, η οποία βρίσκεται στο βεληνεκές των ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων. Όπως κι αν έχει, δεν μας τιμά να ισχυριζόμαστε πως η Κύπρος κείται μακράν και να εγκαταλείπουμε το δόγμα τού ενιαίου αμυντικού χώρου για το χατίρι τής Τουρκίας αλλά να βρίσκεται πιο κοντά και να στέλνουμε φρεγάτες και F-16 όταν πρόκειται να συνεισφέρουμε στους πολέμους Τραμπ- Νετανιάχου. Θα ήταν λιγότερο υποκριτικό και προκλητικό ταυτοχρόνως να παραδεχόμασταν ότι προτεραιοποιούμε αλλότρια συμφέροντα από τα εθνικά...

Δεν ξέρω κατά πόσο το Predator, το οποίο προμηθευτήκαμε από τους Αγίους Τόπους, έχει συμβάλει στην απόλυτη αφοσίωση που δείχνουμε στους ισραηλινούς σχεδιασμούς. Μπορώ μόνο να εικάσω. Το βέβαιο είναι, ωστόσο, ότι δεν μπορεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να δεσμεύσει τη χώρα μας για δεκαετίες σε μια μονοδιάστατη εξωτερική πολιτική που έχει αποδειχθεί ατελέσφορη και για τα εθνικά μας συμφέροντα. Το ότι, μάλιστα, από όλους τους πολίτικούς αρχηγούς επέλεξε να συναντήσει μόνο τον Ν. Ανδρουλάκη δεν σχετίζεται μόνο με το ότι ο τελευταίος είναι αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ίσως περισσότερο με το ότι τον θέλει αντιπρόεδρο της επόμενης κυβέρνησής του...  

Κατασκευάζοντας τους τζιχαντιστές αυτοκτονίας του μέλλοντός μας...

Αν δεν είχαμε ξαναδεί το έργο και, μάλιστα, σχετικά πρόσφατα θα μπορούσαμε να ελπίζαμε σε ένα διαφορετικό φινάλε του. Μόνο που το ξαναείδαμε στις αρχές τού 21ου αιώνα στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ και το τέλος δεν ήταν αυτό που προσδοκούσαν οι πιο αφελείς ανάμεσά μας: οι ταλιμπάν επέστρεψαν στο Καμπούλ και η Βαγδάτη σε καμία περίπτωση δεν μοιάζει με την πρωτεύουσα μιας σύγχρονης δυτικής δημοκρατίας... 

Αν το τίμημα για να καταλυθεί μια δεσποτεία είναι να παραβιαστεί κάθε κανόνας τού διεθνούς δικαίου, να αναφλεγεί για μια ακόμα φορά η Μέση Ανατολή και να δημιουργήσουμε μια νέα γενιά τζιχαντιστών αυτοκτονίας μάλλον αυτό είναι μεγάλο. Ιδίως όταν η διάδοχη κατάσταση στο Ιράν δεν αναμένεται πολύ πιο δημοκρατική. 

Θα ήταν μικρότερο αν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδιζαν, για χάρη τής δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και τις υπόλοιπες δεσποτείες τής περιοχής, κυρίως τη Σαουδική Αραβία, αλλά δεν πρόκειται να το πράξουν. Αφήστε που πρόκειται για το πιο πικρό ανέκδοτο της ιστορίας να βομβαρδίζουν για τη δημοκρατία εκείνοι που ταυτοχρόνως διαπράττουν γενοκτονία στη Γάζα...

Όπως κι αν έχει, η Δύση παίζει ένα πολύ επικίνδυνο παιχνίδι με τη φωτιά, με ανυπολόγιστες σήμερα συνέπειες. Αν υπολογίσουμε, μάλιστα, πως όταν συγκρούονται τα βουβάλια την πληρώνουν τα βατράχια ούτε η χώρα μας μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Πολλώ δε μάλλον όταν αντί να κρατά διεθνείς ισορροπίες έχει παίξει τα ρέστα της ποντάροντας στην Ουάσιγκτον, η οποία ακόμα κι αν κερδίσει- δεν είναι και πολύ βέβαιο- δεν θα μοιράσει τα κέρδη της όπως ακριβώς το υπολογίζουμε...

Το Predator δεν ήταν ζήτημα φθοράς, ήταν αρχικό σχέδιο...

Ο μοναδικός πρόεδρος των ΗΠΑ που αναγκάστηκε σε παραίτηση ήταν ο Ρ. Νίξον, το 1974, κι ο λόγος ήταν οι παρακολουθήσεις πολιτικών του αντιπάλων κι όχι μόνο. Γι' αυτό κι όταν μάθαμε για πρώτη φορά για το Predator, το 2022, πολλοί είχαμε υποθέσει πως αυτό θα οδηγούσε και στην παραίτηση Μητσοτάκη αφού ήταν από τότε φανερό ότι το κέντρο του είχε στηθεί στο Μαξίμου. 

Διαψευστήκαμε, όμως, οικτρά από τη στιγμή που το κατηγορητήριο δεν έφτασε ποτέ ως τον πρωθυπουργό. Η αλήθεια, όμως, βρίσκει πάντα, έστω και καθυστερημένα, το δρόμο της κι όταν τον βρίσκει οι συνέπειες για τους απατεώνες είναι βαρύτερες των αρχικών συνθηκών...

Όταν μια κυβέρνηση βρίσκεται επτά χρόνια στην εξουσία και καλοβλέπει και μια τρίτη θητεία θα ήταν παράταιρο να μην μαστίζεται κι από ζητήματα διαφθοράς. Εν προκειμένω, ωστόσο, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στη φυσική φθορά των ηθικών αντανακλαστικών από την πολύχρονη διακυβέρνηση αλλά είναι συστημικό. Ο Κ. Μητσοτάκης επέλεξε από την πρώτη στιγμή να ελέγξει τα πάντα μέσω του επιτελικού κράτους, διάλεξε δηλαδή επί της ουσίας να κινηθεί ακόμα και στο μεταίχμιο ανάμεσα στη νομιμότητα και στην κατάχρηση εξουσίας προκειμένου να μην κυβερνήσει μόνο τριάμισι χρόνια, όπως συνέβη με τον πατέρα του. Αν μη τι άλλο, επέδειξε διορατικότητα...

Στη δίκη για τις υποκλοπές δεν παρέστησαν τα περισσότερα από τα θύματα, τα οποία κατείχαν ή και κατέχουν ακόμα δημόσια αξιώματα. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο. Το έκαναν για να μην εκθέσουν τον Μητσοτάκη; Εκβιάζονται; Το θεωρούν ήσσονος σημασίας γιατί πιστεύουν ότι είναι καθαρά κι άρα δεν φοβούνται τις αστραπές; 

Ό,τι κι αν συμβαίνει- σε συνδυασμό με την παραδοχή των στημένων ερωτήσεων από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην εξεταστική αλλά και τα ζητήματα κατασκοπείας- είναι προφανές ότι υπάρχει θέμα διαφάνειας στην καρδιά τής δημοκρατίας μας αλλά και λογοδοσίας των υπευθύνων, των πραγματικά υπευθύνων. Ίσως, λοιπόν, οι επόμενες εκλογές να είναι και μια καλή ευκαιρία για κάθαρση, η οποία ωστόσο μπορεί να προχωρήσει μόνο από εκείνους που δεν έχουν τα χέρια τους λερωμένα...

 

Αν δεν ήταν ο Βαρουφάκης θα πίναμε μόνο νεράκι...

Αυτή η κυβέρνηση έχει αυστηροποιήσει τον Ποινικό Κώδικα αμέτρητες φορές τα τελευταία επτά χρόνια. Την ίδια ώρα, όμως, η εμπιστοσύνη των πολιτών στη δικαιοσύνη έχει φτάσει στο ναδίρ και είναι λογικό αφού δεν έχει τόση σημασία πόσο αυστηρή είναι μια ποινή όσο το αν καταλογίζεται στους ενόχους και, μάλιστα, με ίσα μέτρα και ίσα σταθμά. Σε διαφορετική περίπτωση ο ποινικός λαϊκισμός δεν είναι ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός γι' αυτό που συμβαίνει. Εγγύτερα στην πραγματικότητα θα κινείτο η λέξη "υποκρισία"...

Ζούμε στη χώρα όπου, ανάμεσα σε πολλά, κατηγορούμενοι για την υπόθεση των υποκλοπών παραδέχονται ότι ήξεραν τις ερωτήσεις που θα τους έκαναν οι βουλευτές τής ΝΔ στην εξεταστική επιτροπή και δεν κουνιέται φύλλο αλλά μετακινούνται δικαστικά βουνά και παραπέμπεται σε δίκη ο Γ. Βαρουφάκης γιατί είπε δημοσίως πως έκανε για μια φορά πριν 37 χρόνια χρήση ναρκωτικών και δεν του άρεσε κι αυτό θεωρείται προτροπή προς χρήση από την κοινωνία. Σε αυτόν το γιδότοπο τα ναρκωλύματα είναι περισσότερα από τα βοθρολύματα αλλά οι Έλληνες άρχισαν να γίνονται κοκάκηδες πριν μερικές εβδομάδες εξαιτίας τού Βαρουφάκη. Και ύστερα κάποιοι αναρωτιούνται γιατί η πλειονότητα δεν θεωρεί τους δικαστές αμερόληπτους ή, έστω, έχοντες τη στοιχειώδη επαφή με την πραγματική ζωή...

Σε μερικές εβδομάδες ξεκινά η κύρια δίκη για την τραγωδία των Τεμπών. Πώς, όμως, να είμαστε αισιόδοξοι πως θα αποδοθεί δικαιοσύνη για τους 57 ανθρώπους που χάθηκαν πριν τρία χρόνια όταν τα περισσότερα στοιχεία χάθηκαν μερικές ώρες μετά από το δυστύχημα εξαιτίας τού περιλάλητου μπαζώματος; Όταν η κυβερνητική πλειοψηφία υποστηρίζει στο πόρισμά της για τον ΟΠΕΚΕΠΕ πως φταίνε το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ για τα όσα έγιναν μετά το 2019; Όταν κάθε εβδομάδα μαθαίνουμε κι από ένα νέο σκάνδαλο; Και, κυρίως, όταν δεν ακούμε για αλλαγή τού τρόπου επιλογής τής ηγεσίας τής δικαιοσύνης με τη Συνταγματική Αναθεώρηση; Με τούτα και με τα άλλα, συνεπώς, μην απορήσετε αν γεμίσουν και πάλι οι δρόμοι και οι πλατείες το Σάββατο, όπως πέρυσι και πρόπερσι. Τίποτα δεν έχει αλλάξει, μάλλον τίποτα δεν θα αλλάξει...

  

 

Η κατάλυση της δημοκρατίας από τραγωδία απλό ατύχημα...

Αν διαβάσει κάποιος την ιστορία αυτής της χώρας ή, έστω, την ειδησεογραφία από διάφορες μεριές τού πλανήτη μάλλον θα θεωρήσει υπερβολική τη διατύπωση πως η δημοκρατία μας κινδυνεύει, έστω αυτή που έχουμε, η κοινοβουλευτική. Και θα έχει δίκιο αν σκεφτεί πως ακόμα και σήμερα υπάρχουν κράτη όπου οι εκτελέσεις, οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια και οι εκτοπισμοί διαφωνούντων βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Πολλώ δε μάλλον τα προσκόμματα στην ελευθερία έκφρασης ή στην ελευθεροτυπία, τα πιο στοιχειώδη δηλαδή δικαιώματα σε ένα κράτος δικαίου...

Κι όμως, η αντίληψη πως δεν χρειαζόμαστε τους θεσμούς και τα αντίβαρά τους αλλά έναν δυναμικό ηγέτη, ακόμα κι αν είναι αυταρχικός, διαπερνά όλες τις κοινωνικές κατηγορίες, όλες τις ιδεολογικές πλατφόρμες. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα ήταν οι Τραμπ, οι Πούτιν ή οι Ερντογάν αυτού του κόσμου το μέτρο τής ικανοποίησής μας από τον όποιο αρχηγό. Όταν η δημοκρατία εκλαμβάνεται ως συμπλήρωμα της κοινωνικής συνοχής κι όχι ως προϋπόθεσή της τότε το πεδίο μένει ελεύθερο σε κάθε ανελευθερία που πλασάρεται ως νεωτερισμός...

Μην περιμένετε από τους φασίστες να παραδεχθούν ΄ότι είναι φασίστες. Μην περιμένετε, όμως, κι από εκείνους που δείχνουν, με τα λόγια και τα έργα τους, ανοχή στο φασισμό να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν. Γενικώς η ευθύνη είναι η καυτή πατάτα που ο ένας μας πετάει στον άλλο μέχρι όλοι μας να καούμε από τα στραβά μάτια που κάνουμε στους δημοκράτορες και να μετατρέψουμε την κατάλυση της δημοκρατίας από τραγωδία σε απλό ατύχημα. Δίχως ευθύνη, όμως, δεν υπάρχει δημοκρατία και χωρίς δημοκρατία η ελευθερία είναι ένα σάβανο αδειανό...

Which side are you on?...

Αν ο Ντ. Τραμπ μιλούσε ελληνικά θα το έκανε με τα λόγια και τη φωνή τού Αδ. Γεωργιάδη. Φυσικά δεν είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ που μιμείται τον υπουργό Υγείας αλλά το αντίστροφο κι αυτό προφανώς και δεν είναι τυχαίο. Ο Αδωνις ξέρει ότι δεν θα έχει καλύτερη ευκαιρία για να διεκδικήσει την ηγεσία τής ΝΔ και την πρωθυπουργία από τη σημερινή, όταν ανοίγει η μάχη τής διαδοχής κι ο τραμπισμός, που βρίσκεται τόσο κοντά στις δικές του ιδεοληψίες, θριαμβεύει. Και γι' αυτό δεν θα διστάσει να ξεστομίσει ακόμα και τα μεγαλύτερα ψέματα για να πετύχει το σκοπό του ούτε να προβεί και στις πιο χυδαίες ενέργειες, όπως συνέβη και στη Νίκαια με θύμα του τον γιατρό που σώζει ζωές...

Το δύσκολο ερώτημα είναι τι κάνουμε για να απαντήσουμε στον τραμπισμό όσοι αυτοπροσδιοριζόμαστε ως προοδευτικοί. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να παραδώσουμε τα όπλα. Αν μη τι άλλο, οι 200 της Καισαριανής θα μας καταριούνταν αν το κάναμε και με το δίκιο τους... 

Από την άλλη, όμως, προφυλασσόμαστε κι από τις προβοκάτσιες και η καλύτερη προστασία είναι να απαντάμε με τη νομιμότητα κι όχι με την επαναστατική γυμναστική, η οποία έχει αποδειχθεί διαχρονικά ατελέσφορη. Ας μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, ότι τον Μάη του '68 ακολούθησε η επανεκλογή Ντε Γκωλ στην προεδρία τής Γαλλίας...

Η ζωή είναι κι επιλογές, πρωτίστως επιλογές. Δεν έχει και τόση σημασία αν αποδειχθούν σωστές ή λανθασμένες. Έτσι κι αλλιώς κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει με απόλυτη επιτυχία το μέλλον. Το ίδιο ισχύει και με την πολιτική. 

Είτε είσαι με όσους αδικούν είτε με τους αδικημένους, με τους πολλούς ή με τους λίγους, με τους ισχυρούς ή τους αδύναμους. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις γιατί ντρέπεσαι να πεις ξεκάθαρα ότι προκειμένου να επιβιώσεις δεν έχεις κανένα πρόβλημα να γίνεις και το απαραίτητο δεκανίκι τού συστήματος ξεπλένοντάς το...