Κάντη και 60 ευρώ τη μακαρονάδα, είμαι φασαίος, αντέχω...

Στο καπιταλιστικό σύστημα ισχύει, ανάμεσα σε άλλα, κι ο νόμος τής προσφοράς και της ζήτησης. Για να το θέσω απλούστερα και πιο επίκαιρα, αν για μια τρύπα 15 τ.μ. σε ένα κυκλαδίτικο νησί ζητήσω 200 ευρώ τη βραδιά και βρεθούν άνθρωποι που θα μου τα δίνουν όλη τη σεζόν θα το σκεφτώ πολύ σοβαρά την επόμενη χρονιά να απαιτήσω 300 ευρώ και με προπληρωμή από το χειμώνα. Συντηρώ μια φούσκα με αυτό τον τρόπο; Ναι, την συντηρώ αλλά και μαζί με όλους τους φασαίους που επιλέγουν να ξηλώνονται για να ανεβάζουν ινσταγκραμικές ιστορίες από το να πάνε διακοπές σε ένα μέρος λιγότερο μοδάτο αλλά πιθανόν πολύ πιο όμορφο από την κυκλαδίτική ξεραΐλα...

Η απληστία γεννά και τον υπερτουρισμό, μία ακόμα μορφή καταναλωτισμού όπου δεν δαπανάμε χρήματα και χρόνο για ξεκούραση ή για να γεμίσουμε εμπειρίες αλλά για να λέμε στους γνωστούς μας και να επιδεικνύουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στιγμές που απλώς αγοράζουμε αλλά δεν μας ενδιαφέρει και να απορροφήσουμε. Είμαστε τουρίστες κι όχι ταξιδιώτες, προσφερόμαστε δηλαδή από μόνοι μας για εκμετάλλευση από όλους εκείνους που μας κοιτάνε μόνο στις τσέπες. Και κάπως έτσι το να κάνουμε διακοπές στη χώρα μας έγινε ακριβότερο από το να πάμε στο εξωτερικό. Μια για πάντα...

Ο τουρισμός, όπως κι αν έχει, αποτελεί μικρογραφία τής κοινωνίας που έχουμε φτιάξει και η οποία απευθύνεται σε καταναλωτές κι όχι σε πολίτες. Κι αν η Μύκονος παρουσιάζει φέτος μια αναπόφευκτη κάμψη, η μυκονοποίηση βρίσκεται εδώ και μας συντροφεύει σε κάθε μας δραστηριότητα. 

Κανείς δεν μας υποχρεώνει, για παράδειγμα, να πληρώνουμε 50 ευρώ τη μακαρονάδα ή να ανεχόμαστε να δίνουμε δύο ευρώ το λίτρο για βενζίνη. Με την απάθεια που επιδεικνύουμε οι κερδοσκόποι θα μας ζητήσουν 60 ευρώ τη μακαρονάδα και τρία ευρώ το λίτρο κι εμείς θα αναρωτιόμαστε γιατί δεν κάνει κάτι η πολιτεία. Λες και η πολιτεία δεν είμαστε κι εμείς...

 

"Πρέπει να αλλάξουν τα πάντα για να μην αλλάξει τίποτα" ...

"Πρέπει να αλλάξουν τα πάντα για να μην αλλάξει τίποτα" ακούμε να λέγεται στον "Γατόπαρδο" του Λουκίνο Βισκόντι κι αυτό ακριβώς επιχειρείται στην ελληνική πολιτική ζωή στο τέλος τής μεταπολίτευσης. Είναι προφανές ότι κάποια κόμματα θα εξαφανιστούν κι άλλα θα εμφανιστούν ή έχουν ήδη εμφανιστεί αλλά η ολιγαρχία τούς έχει πιασμένους όλους από τα κέρατα και τους πηγαίνει όπου θέλει. Ακόμα και υποψήφιους βουλευτές τούς βρίσκει όταν δεν τους στήνει "εθελοντικά" ντοκιμαντέρ που δεν τα λες και της φτήνιας...

Προσεγγίζοντας την τελική ευθεία για τις κάλπες η ΝΔ είναι φαβορί για την πρώτη θέση αλλά ο Κ. Μητσοτάκης για να γίνει πρώην πρωθυπουργός αφού είναι ανθρωποδιώχτης για οποιαδήποτε κυβερνητική συνεργασία. Τον διευκολύνουν, ωστόσο, ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ που δεν δίνουν μάχη επικράτησης αλλά κατάταξης όταν κυρίαρχο αίτημα των προοδευτικών πολιτών είναι το "βρείτε τα για να μην μας κυβερνά η δεξιά, σε όποια μορφή της, για πάντα". Οι ηγεσίες τους, όμως, κωφεύουν, επιβεβαιώνοντας με τον τρόπο τους ότι δέρμα στο φίδι θέλουν να αλλάξουν κι όχι να το σουβλίσουν...

Σε αυτό το πλαίσιο, ο λαός δεν θα τιμωρήσει με την ψήφο του μόνο τον Μητσοτάκη αλλά κι όσους δεν αγωνίστηκαν για να τον ρίξουν, πολλώ δε μάλλον εκείνους που υπονοούν την προθυμία τους να συγκυβερνήσουν μαζί του έστω υπό όρους και προϋποθέσεις. Γι' αυτό και κάθε άλλο παρά αποκλείω τις εκπλήξεις, ακόμα κι από εκείνους που πολλοί θεωρούν τελειωμένους. Είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα, ιδίως για ένα μαραθώνιο που θα κριθεί κατά την τελευταία εβδομάδα του...

 

  

Η κυβέρνηση και η εκκλησία να κερδίζουν κι όλοι οι άλλοι να...

Οι Έλληνες είμαστε απαισιόδοξοι. Όχι από τη φύση μας γιατί κανένας άνθρωπος μόλις αντικρίζει το πρώτο φως τού ήλιου δεν έχει αναπτυγμένα τέτοια συναισθήματα όπου κι αν έχει γεννηθεί. Είμαστε απαισιόδοξοι γιατί έχουμε μάθει να περιμένουμε τα χειρότερα αντί για τα καλύτερα. 

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως αντικειμενικοί παράγοντες γύρω μας, όπως το κόστος ζωής, δεν αρκούν από μόνοι τους για να μην αισιοδοξούμε. Κι αν η θετική στάση ζωής είναι απαραίτητη προϋπόθεση επιβίωσης σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία από εκείνους που μας κυβερνούν. Ιδίως από αυτούς που μας κυβερνούν ήδη επτά χρόνια...

Η Ελλάδα μετατρέπεται από καλοκαίρι σε καλοκαίρι σε χώρα στην οποία οι ιθαγενείς δεν κάνουν διακοπές είτε γιατί υποδέχονται τουρίστες είτε γιατί, απλούστατα, δεν έχουν τα χρήματα για να το κάνουν. Αν, όμως, υποβιβάσουμε το βίο σε μία μάχη για τον επιούσιο τότε οι μόνοι κερδισμένοι είναι η κυβέρνηση και η εκκλησία. Η μεν πρώτη γιατί έχει χαμηλώσει τόσο πολύ τον πήχη τής επιτυχίας ώστε να περνάει πολύ εύκολα από πάνω του και η δεύτερη γιατί μαζεύει πελάτες για τη βασιλεία των ουρανών όπου και οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι...

Κάποιοι, από αφέλεια ή από δόλο, κατηγορούν όσους ασκούμε κριτική στα κακώς κείμενα πως δεν καταθέτουμε προτάσεις κι απλώς γκρινιάζουμε. Άρα, ας επιλέξουμε μία από τις πολλές μετριότητες που κυκλοφορούν στον πολιτικό στίβο κι ας βγάλουμε το σκασμό. Κι όμως, σχεδόν καθημερινώς γράφω πως χρειάζεται επανάσταση κι όχι διαχείριση, πλήρης αλλαγή πλεύσης κι όχι πιο συνετή πλοήγηση στο βούρκο. Τόσο απλά αλλά δυστυχώς όχι κι από όλους κατανοητά... 

   

Πώς να εμπιστευτούμε συμβιβασμένους απελπισμένους;...

Χρειάζεται ο λαός τη ριζοσπαστική Αριστερά; Περισσότερο από ποτέ. Έχουν ανάγκη οι πολίτες την Δούρου, τον Πολάκη ή τον Παππά; Μάλλον όχι κι αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα της Κουμουνδούρου, το ότι δηλαδή η αγωνία επιβίωσης στελεχών που κάποτε κυβέρνησαν τη χώρα δεν αφορά κανέναν άλλον παρά τους ίδιους. Όσοι, άλλωστε, εφάρμοσαν το νεοφιλελευθερισμό- κι αυτό αφορά και τη ΝΕΑΡ- δεν διαθέτουν ούτε την αξιοπιστία πως την επόμενη φορά θα φανούν καλύτεροι...

Η αναγέννηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς αναπόφευκτα θα περάσει μέσα από την εμφάνιση νέων σχηματισμών και προσώπων γιατί ακόμα κι εκείνοι που δεν ψήφισαν μνημόνιο- Βαρουφάκης και Κωνσταντοπούλου- δεν είναι τίποτα παραπάνω από εγωπαθείς προσωπικότητες με κόμματα Ι.Χ. σαν αυτό του Αλ. Τσίπρα τον οποίο, κατά τα άλλα, κατηγορούν για αρχηγισμό. Η ρήξη κι όχι η διαχείριση ενός συστήματος που παράγει ανισότητες μπορεί να κάνει τη διαφορά αλλά όσοι την κάνουν σήμερα προμετωπίδα τους δεν θα το έκαναν αν τα ποσοστά τους βρίσκονταν κοντά στο 30% κι όχι στο 3%.. Πώς να εμπιστευτούμε, επομένως, συμβιβασμένους απελπισμένους με το σκοινί περασμένο από το λαιμό τους;...

Η Δούρου διαγράφει σήμερα βουλευτές οι οποίοι αδιαφορούσαν για το ΣΥΡΙΖΑ και πολύ καλά κάνει. Μόνο που κι εκείνη το ίδιο ακριβώς έκανε από το 2023 και μέχρι να γίνει πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας. Ο Σωκράτης που ήπιε το κώνειο είχε δείξει τις διαθέσεις του να διαλύσει το κόμμα και να το παραδώσει στον Αλέξη από τη στιγμή που ο τελευταίος παραιτήθηκε από την Κ.Ο. Η Ρένα, όμως, δεν είπε κουβέντα. Όπως δεν είχε πει κουβέντα για το μπουζουξίδικο και σήμερα παρακαλάει τα θύματά του να επιστρέψουν. Κι άντε τώρα όλοι αυτοί οι κομισάριοι να μας πείσουν πως είναι ριζοσπάστες Αριστεροί... 

Νέοι πολιτικοί ετών εκατό...

Δεν ισχυρίζομαι πως όλοι οι σημερινοί βουλευτές είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να διαθέτει ο λαός σε αντιπροσώπους του. Αρκετοί δεν είναι αλλά σίγουρα δεν είναι κι όλοι του πεταματού. Σε αυτό το πλαίσιο είναι άκρως υποτιμητικό για τη νοημοσύνη μας κάποιοι να παρουσιάζουν το σύνολο του πολιτικού κόσμου για τα σκουπίδια ή ξοφλημένα ώστε να πλασάρουν τα νέα φιντάνια τους ως τους καταλληλότερους σωτήρες μας. Δημιουργείται, δηλαδή, ένας ανώφελος πολιτικός ρατσισμός μόνο και μόνο για επικοινωνιακούς λόγους...  

Καμία αντίρρηση, το πολιτικό μας προσωπικό χρειάζεται ανανέωση. Δεν μπορούμε να μιλάμε, άλλωστε, για κατάρρευση του μεταπολιτευτικού μοντέλου και να μην έχουν καταρρεύσει μαζί του και οι άνθρωποι που το υπηρέτησαν. Φοβάμαι, ωστόσο, πως για πολλά πρόσωπα τα οποία είναι όντως νέα στην πολιτική και στην ηλικία η μοναδική τους διαφορά από τα παλιά είναι ακριβώς τα νιάτα και τίποτα άλλο. Κατά τα άλλα, τα ενώνει η ίδια ξύλινη γλώσσα, άγνοια και νοοτροπία με αυτούς που θέλουν να διαδεχθούν...

Όταν είναι, όμως, η δεξαμενή μολυσμένη πώς είναι δυνατό το νερό που θα βγει από αυτή να είναι καθαρό; Πώς να περιμένουμε από τους νέους που ασχολούνται με την πολιτική να είναι καλύτεροι από τους παλαιότερους όταν οι πιο ταλαντούχοι τής γενιάς τους ζουν κι εργάζονται στο εξωτερικό; Γι' αυτό και ναι μεν στην επόμενη Βουλή θα δούμε πολλές καινούριες φάτσες, τις ίδιες ωστόσο παλιές κακές συνήθειες...

   

Η συναινετική κατάρρευση μιας χώρας...

Ας υποθέσουμε πως σήμερα είναι η τελευταία ημέρα τής κυβέρνησης Μητσοτάκη και είχε ήδη αρχίσει η συζήτηση για την παρακαταθήκη της, για το έργο της το οποίο θα μνημόνευαν και οι επόμενες γενιές. Πέρα από τα ψηφιακά άλματα που πράγματι έγιναν και την επέκταση της ΑΟΖ νοτίως τής Κρήτης και δυτικά τής Κέρκυρας, με υπερβολικές ωστόσο παραχωρήσεις στα αντισυμβαλλόμενα μέρη, δεν θα βρίσκαμε πολλά περισσότερα για να εκθειάσουμε με όρους αντικειμενικότητας κι όχι οπαδισμού. Όσο για τα δημόσια έργα, ξέρουμε πολύ καλά ότι η εκάστοτε κυβέρνηση καρπώνεται δουλειά προγενέστερων και πολλές φορές υπερφουσκωμένη...

Ιδίως ως προς τα ελληνοτουρκικά, επικράτησε η θεωρία τής ακινησίας η οποία ούτε τις εντάσεις περιόρισε ούτε, βεβαίως, συνεισέφερε στην επίτευξη λύσεων, πολλώ δε μάλλον εθνικώς ωφέλιμων. Από το 2019 μέχρι και σήμερα έχουμε προσδεθεί στο αμερικανικό και ισραηλινό άρμα- για διαφορετικούς λόγους κι όχι πάντα νόμιμους και σίγουρα όχι ηθικούς- αλλά η Τουρκία όχι μόνο δεν αποδυναμώνεται από την διπλωματική της ευελιξία αλλά ενισχύεται. Η πρόσφατη δέσμευση ελληνικής υφαλοκρηπίδας από τη γείτονα για τη δημιουργία θαλάσσιων πάρκων, όπως κι η συμφωνία τής Μέκκας, αποδεικνύει ότι ο υπάκουος σύμμαχος είναι στο τέλος κι ο χαμένος σύμμαχος...

Ο μεταρρυθμιστικός οίστρος τής κυβέρνησης Μητσοτάκη περιορίστηκε στην απομείωση του δημόσιου χώρου προς όφελος του ιδιωτικού. Με τον ίδιο δογματισμό που η κομμουνιστική και κομμουνιστογενής Αριστερά υπερασπίζεται το κράτος σαν ιερό τοτέμ ο Κυριάκος εφάρμοσε τον βγαλμένο από τη δεκαετία τού '80 θατσερισμό σαν να μην έχει περάσει ούτε μια ημέρα από τότε και να μην έχει αποτύχει στην πράξη να βελτιώσει τις ζωές των ανθρώπων. Η χώρα καταρρέει αλλά εμείς χωριζόμαστε σε οπαδούς αποτυχημένων μοντέλων βάζοντας το δικό μας λιθαράκι στην ολική δημογραφική κατάρρευση από τη φυγή στο εξωτερικό της καλύτερης Ελλάδας και την παραμονή στην Ψωροκώσταινα της χειρότερης εκδοχής της...  

Δεν περίσσεψαν χρήματα γι' αυτούς που ψηφίζουν, θα περίσσευαν για τα δάση;...

Κάτι ήξερε ο Κ. Μητσοτάκης όταν εμφανιζόταν σκεπτικός, στις αρχές τού καλοκαιριού, απέναντι σε συνεργάτες του που τον προέτρεπαν να πάει σε εκλογές ακόμα και το Σεπτέμβριο. Ήξερε πολύ καλά ότι οι πυρκαγιές θα αποδεικνύονταν μεγάλο εμπόδιο σε ένα τέτοιο σχεδιασμό. Και δεν το γνώριζε μόνο γιατί η κλιματική κρίση είναι απρόβλεπτη αλλά και γιατί είναι πολύ προβλέψιμες οι δικές του ευθύνες (και) στην πολιτική προστασία...

Το Ταμείο Ανάκαμψης πέρασε από αυτήν τη χώρα κι άφησε πίσω του κυρίως μεγαλύτερες ταξικές ανισότητες. Οι πλουσιότεροι Έλληνες έγιναν ακόμα πλουσιότεροι, οι μικρομεσαίοι παλεύουν για την καθημερινότητα και οι υπόλοιποι με το όριο της φτώχειας. Κι αφού δεν περίσσεψαν χρήματα για τη μεσαία τάξη, η οποία έχει χέρια και ψηφίζει, πώς θα περίσσευαν για τα δέντρα και τα δάση;...

Η Ελλάδα παραμένει ευρωπαϊκή χώρα. Αλίμονο κι αν δεν ήταν ύστερα από τόσα δισεκατομμύρια ευρώ κοινοτικών χρημάτων που διαχειριστήκαμε. Μας έχουν ξεπεράσει, ωστόσο, πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονταν πιο κάτω από εμάς, κάποιες μάλιστα πριν 35 χρόνια είχαν ένα απολυταρχικό σύστημα να ορίζει τις ζωές των πολιτών τους. Γι' αυτό έχει μεγάλη σημασία πού βάζεις τον πήχη. Όταν επιμένεις να τον βάζεις χαμηλά για να τον υπερβαίνεις ευκολότερα και οι στόχοι που θα φτάσεις, αν τους φτάσεις κι αυτούς, θα είναι χαμηλοί...