Η αποχή γίνεται όλο κι ελκυστικότερη...

Κάποτε η Αριστερά τα ήθελε όλα και τα ήθελε τώρα: να γκρεμίσει τον καπιταλισμό, να ανοικοδομήσει μια πιο δίκαιη κοινωνία, να φέρει το σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, να τελειώσει τα μνημόνια με ένα νόμο κι ένα άρθρο, να βαράει το ζουρνά και να χορεύουν οι αγορές. Κάποτε. Τώρα επιθυμεί τη διεύρυνση του εφικτού, τη στρογγυλοποίηση του τετραγώνου και το ξέπλυμα των χρηματοδοτών της. Κι αυτό οι προοδευτικοί πολίτες πρέπει να το ψηφίσουμε κλείνοντας έστω, τη μύτη μας για να μην έχει τρίτη θητεία ο Κ. Μητσοτάκης. Στο όνομα, μάλιστα, της εντιμότητας...

Αν κάποιος μας έδινε πέντε λεπτά τού ευρώ κάθε φορά που υποσχόταν δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών και δεν το έπραττε όταν είχε και τα γένια και τα κτένια σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες θα ανήκαν στην ανώτερη μεσαία τάξη, ανεξαρτήτως άλλων εισοδημάτων τους. Το ότι, συνεπώς, έρχονται σήμερα κάποιοι να μας το υποσχεθούν ξανά έχει τόση αξιοπιστία όση κι αν ο Θ. Σεχίδης ορκιζόταν στη ζωή τής μάνας του. Ιδίως όταν ο πλούτος που υπόσχονται να φορολογήσουν προέρχεται από το ταμείο των δικών τους χρηματοδοτών...

Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές και το δίλημμα είναι "νεοφιλελευθερισμός και διαφθορά ή καλύτερη διαχείριση του νεοφιλελευθερισμού και της διαφθοράς" τόσο ελκυστικότερη γίνεται η επιλογή τής αποχής. Πολλώ δε μάλλον όταν οι επίδοξοι εκφραστές τής αντισυστημικής ψήφου φλερτάρουν είτε με την ακροδεξιά είτε με τη γελοιότητα είτε και με τα δύο. Δεν το έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου και το κατέκρινα στο παρελθόν αλλά θεωρώ πολύ πιο επονείδιστη την ψήφο διά ψυχολογικού εκβιασμού...  

Δεν θέλουμε αντιμητσοτακισμό, θέλουμε μαγεία...

Ο Αχ. Μπέος είναι αυτός που είναι. Ακόμα και να μιλάς μαζί του λερώνεσαι. Είναι, όμως, δήμαρχος Βόλου για πάνω από δέκα χρόνια και το απόλυτο φαβορί για να επανεκλεγεί. Είναι, συνεπώς, οι βολιώτες ο πιο λούμπεν πληθυσμός στη χώρα; Κι αν είναι τι έχουν κάνει οι αντίπαλοι Μπέου για να πείσουν πως δεν είναι εισαγγελείς που θα τον σύρουν σε δίκες διαφθοράς αλλά πολιτικοί με όραμα για την πόλη τους;... 

"Θα νικήσω τον Μητσοτάκη στο β' γύρο". Αυτό μας λέει, επί της ουσίας, ο Αλ. Τσίπρας. Αφήνω στην άκρη πως μας το έχει ήδη πει άλλες πέντε έξι φορές και στο τέλος κερδίζει ο Κυριάκος. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Στέκομαι, ωστόσο, στο κεφαλαιώδες λάθος που κάνει όλη η αντιπολίτευση τα τελευταία επτά χρόνια: ετεροπροσδιορίζεται σαν να είναι εισαγγελέας ή δημοσιογράφος κι όχι υπεύθυνη για την παραγωγή προτάσεων που θα είναι διαφορετικές και πιο αξιόπιστες από αυτές που εφαρμόζονται ή έχουν γίνει αντικείμενο υπόσχεσης από το 2019 μέχρι και σήμερα... 

Ο αντιμητσοτακισμός δεν θα κερδίσει ούτε τις πρώτες ούτε τις δεύτερες ούτε τις τρίτες ούτε τις χιλιοστές εκλογές. Όχι γιατί ο Μητσοτάκης είναι αγαπητός αλλά γιατί οι πολίτες θέλουν να τους πουλήσεις κι ένα όνειρο για να σε ψηφίσουν. 

Ψεύτικο ή αληθινό δεν έχει σημασία, αρκεί να μην είναι μαυρίλα. Αυτή την ξέρουν, την βιώνουν, την ανέχονται. Όλοι είμαστε, όμως, μικροί ή μεγάλοι Μπλανς Ντιμπουά από το "Λεωφορείο ο Πόθος": "Δεν θέλουμε ρεαλισμό, θέλουμε μαγεία"...

Ο αργός και βασανιστικός θάνατος του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ...

Η προσπάθεια που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ να σταθεί ξανά στα πόδια του ύστερα από το καταστροφικό πέρασμα Φάμελλου είναι γενναία. Κάποιος κυνικός, βεβαίως, θα έλεγε πως είναι μονόδρομος για τα στελέχη που έχουν απομείνει στην Κουμουνδούρου αφού δεν τα θέλει κανείς άλλος κι επομένως ποιούν την ανάγκη φιλότιμο. 

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, η εκλογική τους επιτυχία, με όποιο σχήμα κι αν κατεβούν στις κάλπες, μοιάζει σήμερα με ένα μικρό θαύμα. Το ίδιο ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ, έστω κι αν στη Χαριλάου Τρικούπη δεν τίθεται ζήτημα εισόδου στη Βουλή. Προσώρας...

Ακόμα, εξάλλου, κι αν συγκεντρώσουν ένα αξιοπρεπές ποσοστό την πρώτη Κυριακή, τη δεύτερη θα καταποντιστούν από τα διλήμματα κυβερνησιμότητας. Συνεπώς, το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα απογίνουν αυτά τα δύο κόμματα (για τη ΝΕΑΡ δεν το συζητάω καν, είναι πολιτικά νεκροί και δεν το έχουν καταλάβει), αν κι αυτό περισσότερο απασχολεί τους πολιτικούς αναλυτές παρά την κοινωνία που τους έχει γυρίσει έτσι κι αλλιώς την πλάτη. Αυτό είναι, άλλωστε, και το πραγματικό τους πρόβλημα: έχουν καταντήσει αποκλειστικώς και μόνο κόμματα στελεχών...

Η έντονη κρίση τού κομματικού φαινομένου που βιώνουμε αποκαλύπτει και τα όρια αποτελεσματικότητας του κοινοβουλευτισμού στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης. Οι πεφωτισμένες ηγεσίες αποτελούν κατάλοιπο ενός παρελθόντος όπου η διασταύρωση των πληροφοριών ήταν πολύ πιο δύσκολη και πολύ πιο εύκολα ελεγχόμενη από την εκάστοτε εξουσία... 

Σήμερα γκρεμίζουμε γρηγορότερα τα είδωλά μας γιατί διαθέτουμε τα εργαλεία για να το κάνουμε. Κι αν δεν τα γκρεμίζουμε αυτό δεν οφείλεται στο αλάθητό τους αλλά στη δική μας προδιάθεση για ανάθεση της ευθύνης αντί για την ανάληψή της. Γι' αυτό και δεν φοβάμαι το AI. Είναι και η τιμωρία όσων δεν θέλουν να διδάσκονται από τα λάθη τους... 

Στις βουλευτικές εκλογές θα ψηφίσουμε για πρόεδρο της ΝΔ...

Όταν ο Ανδρ. Παπανδρέου είχε γίνει πρωθυπουργός το 1981 έλεγε σε δημοσιογράφους πως δεν θα έκανε το λάθος τού πατέρα του να έχει την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία. Και δεν το έκανε το σφάλμα αφού το ΠΑΣΟΚ έγινε κράτος εν κράτει σε βαθμό που να μην έχει διαλυθεί, τουλάχιστον όχι ακόμα, μολονότι ο σημερινός του πρόεδρος δεν συγκινεί ούτε παιδί που έχει χάσει στο σταθμό την μητέρα του. Το είχε κάνει, όμως, ο Αλ. Τσίπρας με συνέπεια οι "νόμιμοι ιδιοκτήτες τής χώρας" να επανέλθουν γρήγορα και πιο αποφασισμένοι από ποτέ...

Πλανάται πλάνην οικτρά όποιος πιστεύει ότι το καθεστώς Μητσοτάκη θα πέσει αν ο επικεφαλής του χάσει τις εκλογές ή δεν μπορέσει να είναι ξανά πρωθυπουργός σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Το ότι, για παράδειγμα, ο ένας μετά τον άλλο οι εισαγγελείς τού Αρείου Πάγου αρχειοθετούν το σκάνδαλο των υποκλοπών θα έπρεπε να μας έχει, το λιγότερο, υποψιάσει για το βάθος τού ελέγχου των αρμών τής εξουσίας από μια οικογένεια που βιοπορίζεται από αυτή εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Σε αυτό το πλαίσιο, μόνο μια ενωμένη προοδευτική αντιπολίτευση θα μπορούσε να βάλει ανάχωμα αλλά η προοδευτική αντιπολίτευση είναι απασχολημένη να δίνει μάχη κατάταξης κι όχι νίκης στις επόμενες εκλογές... 

Με τούτα και με τα άλλα οι προσεχείς κάλπες θα θυμίζουν περισσότερο εσωκομματικές εκλογές τής ΝΔ παρά βουλευτικές και γι' αυτό η ευθύνη τής προοδευτικής παράταξης είναι τεράστια και μοιράζεται αναλόγως. Την ώρα, για παράδειγμα, που Τσίπρας- Ανδρουλάκης μαλώνουν για το ποιος χρωστά και το ποιος πληρώνει τα έξοδα η διαπλοκή έχει απλώσει τα δίχτυα της κι ορίζει τις εξελίξεις και στην Αμαλίας και στη Χαριλάου Τρικούπη. Μοιάζει, επομένως, απολύτως φυσιολογικό πως το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι σοκαριστικό για τον προοδευτικό πόλο και πανηγυρικό για τον δεξιό- ακροδεξιό...

Αν δεν ανοίξεις την πόρτα Δούρειος Ίππος δεν μπαίνει...

Δεν είναι κάθε περίπτωση ίδια και κάθε αποχώρηση από κάποιο κόμμα όχι το ίδιο έντιμη με κάποια άλλη. Κάποιοι φεύγουν για λόγους συνείδησης κι άλλοι γιατί δεν βολεύτηκαν. Είναι ίδια κι απαράλλαχτη, ωστόσο, η ρητορική των ηγεσιών: "σκοτεινά συμφέροντα πολεμούν την πορεία μας προς το φως". Όπως καταλαβαίνετε- όσοι, τέλος πάντων, μπαίνετε στον κόπο να αξιολογείτε κι όχι να καταπίνετε αμάσητα ό,τι σας λένε- από αυτό το επιχείρημα λείπει παντελώς η αυτοκριτική. Γι' αυτό κι ο δρόμος προς το γκρεμό είναι ορθάνοιχτος...

Το πιο εμβληματικό παράδειγμα, αν κι όχι το μοναδικό, είναι η Ελπίδα για Δημοκρατία που κατάντησε Ελπίδα για το Μεσαίωνα με βασική ευθύνη τής Μ. Καρυστιανού η οποία πήρε στα χέρια της χρυσό- κυνικώς μιλώντας- και τον μετέτρεψε σε στάχτη. Η Μαρία των Τεμπών είχε στο πλευρό της το Φεβρουάριο του 2025  εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που έβλεπαν στην ίδια μια ελπίδα για δικαιοσύνη, διαφάνεια και λογοδοσία. 

Διαψεύστηκαν οικτρά και δεν φταίει μόνο η απειρία της γι' αυτό. Το καλάμι εύκολα καβαλιέται και δύσκολα παραμερίζεται. Και τους Δούρειους Ίππους, άλλωστε, κάποιος τους ανοίγει τις πύλες για να εισχωρούν...

Η ανάγκη των πολιτών για κάτι φρέσκο κι αμόλυντο έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από αρκετούς δημαγωγούς κι απατεώνες τα τελευταία χρόνια, οι οποίοι όμως αποδεικνύονται άνθρακες ο θησαυρός. Δεν αρκεί να είσαι νέος ούτε να μην έχεις ασχοληθεί στο παρελθόν με τα κόμματα παρά μόνο με το επάγγελμά σου για να είσαι και ικανός κι αποτελεσματικός. 

Η πολιτική είναι κι αυτή μια τέχνη που δεν είναι για όλους και δεν αναφέρομαι μόνο στις μηχανορραφίες της που κι αυτές πρέπει να τις εντοπίζεις και να τις υπερπηδάς. Κι αφού αυτό το πλήρες πακέτο δεν έχει ακόμα εμφανιστεί πορευόμαστε με ό,τι έχουμε μέχρι να καταλάβουμε ότι εμείς ο λαός θα σωθούμε κι από τους σωτήρες μας αν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν τους χρειαζόμαστε... 

Δεν γελάνε αλλά μας γελάνε...

Το ότι στην Ελλάδα κάνουμε τα πάντα διαφορετικά από την υπόλοιπη Ευρώπη είναι γνωστό τοις πάσι. Ακόμα και για την προτεραιότητα σε κόμβο έχουμε διαφορετικό κανόνα. Σε αυτό το πλαίσιο δεν θα μπορούσαμε να διαφέρουμε και στη δημοσιογραφική δεοντολογία η οποία, ανάμεσα σε άλλα, επιτάσσει και σαφή διάκριση ρόλων. Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, την Πέμπτη να είσαι εκπρόσωπος Τύπου κόμματος και μία ημέρα μετά παρουσιαστής τηλεοπτικής εκπομπής. Για κάποιο λόγο, άλλωστε, υπάρχει και η αυτοπροστασία...

Φυσικά και το άγχος τής επιβίωσης είναι απολύτως σεβαστό, ιδίως στον ανθρωποφάγο κόσμο τής δημοσιογραφίας. Όπως, όμως, και σε κάθε άλλο επάγγελμα υφίσταται κι ο κανόνας τού αυτοσεβασμού, ο οποίος θα έπρεπε να είναι ακόμα πιο έντονος στη δημοσιογραφία η οποία διέπεται κι από όρους δημοσιότητας και λογοδοσίας στους πολίτες. Σε διαφορετική περίπτωση ας στήσουμε άγαλμα σε κάθε εγκληματία που κλέβει για να ζήσει...

Τις προηγούμενες ημέρες ζήσαμε τις βλαβερές συνέπειες της ανθρωποφαγίας μέσω του λεκτικού λιντσαρίσματος της ρεπόρτερ που γέλασε. Κανένας επαγγελματίας δεν αξίζει τέτοιου είδους επίθεση που μόνο τους θύτες της προσβάλλει. 

Από την άλλη, ωστόσο, είναι θλιβερό να εστιάζουμε την κριτική μας στους δημοσιογράφους που αναμεταδίδουν ανάμεσα σε καπνούς και στάχτες αλλά να αφήνουμε στο απυρόβλητο εκείνους που περνούν τις κυλιόμενες πόρτες τής δημοσιογραφίας και των δημοσίων σχέσεων σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ιδίως όταν μένουν στο απυρόβλητο από συναδέλφους τους οι οποίοι είτε έχουν πράξει το ίδιο είτε πολύ θα ήθελαν να το πράξουν στο μέλλον...

 

Πολίτες του διαβόλου...

Με τόσα που γίνονται πέρασε στα ψιλά αν και είναι το ίδιο τρομακτικό με τις φωτιές: δεκάδες ή κι εκατοντάδες συμπολίτες μας ξημεροβραδιάζονται στα αστυνομικά τμήματα για να βγάλουν διαβατήρια αντί για αστυνομικές ταυτότητες του "διαβόλου" με το γνωστό επιχείρημα πως δεν θέλουν να τους παρακολουθούν. Την ίδια ώρα, βεβαίως, οι περισσότεροι από αυτούς διαθέτουν σελίδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οι οποίες κάνουν πάρτι με τα δεδομένα μας. Θα ήταν αστείο μόνο στην περίπτωση που όλοι αυτοί κι ακόμα περισσότεροι δεν θεωρούσαν αποκλειστικώς τους φονταμενταλιστές μουσουλμάνους απειλή για τον πολιτισμό μας και τους εαυτούς τους υπερασπιστές τού ορθού λόγου...

Η απάντηση στην οχλοκρατία δεν μπορεί να είναι η αριστοκρατία αλλά η καλύτερη εκπαίδευση στη δημοκρατία. Αν το κάναμε ο δημόσιος λόγος μας δεν θα θύμιζε ποδοσφαιρική κερκίδα στα χειρότερά της, τα χυδαιότερα ένστικτά μας θα τιθασεύονταν και οι θεωρίες συνωμοσίας θα ήταν περιθωριακές κι όχι κυρίαρχες. Αν διδασκόμασταν τη δημοκρατία δεν θα ανεχόμασταν τη δημαγωγία, δεν θα αντιμετωπίζαμε την αντίθετη άποψη σαν προσωπική επίθεση ούτε θα αντικαθιστούσαμε την προσωπική μας ευθύνη με το μεσσιανισμό...

Σε αυτό το πλαίσιο το κοινοβουλευτικό μας σύστημα έχει πνεύσει τα λοίσθια, χωρίς ωστόσο να έχει αναδυθεί κάποια εναλλακτική του που να μην είναι τυχοδιωκτική ή φασιστική. Αν, μάλιστα, καταφέρει ο Ηλ. Κασιδιάρης να βρει ξανά τρόπο να εκπροσωπηθεί στις εκλογές τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι τα σταγονίδια της Χρυσής Αυγής θα βρουν και πάλι το δρόμο προς τη Βουλή. Βλέπετε, ακόμα δεν έχουμε καταλάβει καλά το φασισμό γι' αυτό και δεν μπορούμε να τον τσακίσουμε...