Με πολεμούν προωθώντας με...

Η ηγεσία απαιτεί και υποκριτική ερμηνεία. Για τους πλούσιους πρέπει να είσαι πλούσιος, για τους φτωχούς φτωχός και για τους πιστούς πιστός. Περιέχεται στο job description να φαίνεσαι πως είσαι όσο πιο κοντά γίνεται στο λαό που θέλεις να κυβερνήσεις. Σε αυτό το πλαίσιο καθόλου δεν με ενοχλεί η νέα επίσκεψη Τσίπρα στο Άγιο Όρος. Περισσότερο με ενοχλεί το ότι δεν μπορούσε να πάει και η Μπέττυ γιατί και για τους αγιορείτες μοναχούς μας η γυναίκα εξακολουθεί να είναι ο διάβολος...

Όπως, επίσης, με ενοχλεί η αυτοθυματοποίηση των πολιτικών μας τους οποίους αν ακούσεις και δεν ξέρεις τι πραγματικά συμβαίνει μπορεί και να πιστέψεις ότι στέκονται μόνοι έναντι όλων. Κατ' αρχάς, μια γρήγορη ανάγνωση να κάνεις στο ετήσιο πόθεν έσχες τους και θα διαπιστώσεις ότι φτωχός ανάμεσά τους θεωρείται εκείνος που έχει "μόνο" πέντε ακίνητα και "μόνο" μερικές χιλιάδες ευρώ τραπεζικές καταθέσεις. Το να πολιτεύεσαι είναι ακριβό σπορ και σε αυτή τη χώρα όπου τα περισσότερα γίνονται κάτω από το τραπέζι είναι αστείο ακόμα και να συζητάμε πως υπάρχουν κόμματα με κοινοβουλευτική παρουσία ή με ισχυρές πιθανότητες να μπουν στη Βουλή τα οποία να μην έχουν, λιγότερο ή περισσότερο, και κάποιου είδους οικονομική στήριξη από χοντρά πορτοφόλια...

Όπως είναι, επίσης, αστείο να μην είσαι κοινοβουλευτικό κόμμα, να έχεις καθημερινή μιντιακή παρουσία και κάλυψη, σε αντίθεση με κοινοβουλευτικά κόμματα, να διαθέτεις ακόμα και ΜΜΕ τα οποία στήθηκαν ή αγοράστηκαν για να σε προμοτάρουν και να παριστάνεις πως σε πολεμούν οι πάντες. Ιδίως όταν επενδύεις κυρίως στην επικοινωνία και λιγότερο στην ουσία. Ιδίως όταν όλοι όσοι παροικούν την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν πώς σε αποκαλούν πολλοί που σε ξέρουν καλά...   

Stories χωρίς αφήγημα...

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμυρίζουν κάθε ημέρα από βίντεο κομμάτων, βουλευτών και πολιτευτών και είναι λογικό αφού συνιστούν μία σχετικά φτηνή μέθοδο προώθησης των έργων και των απόψεών τους. Την ίδια υπερκατανάλωση βιώνουμε και με τις δημοσκοπήσεις οι οποίες δημοσιεύονται με την ίδια συχνότητα (sic) με την οποία στη Γερμανία παράγονται αυτοκίνητα. 

Στο ερώτημα, συνεπώς, αν τα social media και οι μετρήσεις διαμορφώνουν κομματικές συνειδήσεις η αυτονόητη απάντηση είναι καταφατική. Μόνο που κόμματα, βουλευτές και πολιτευτές εστιάζοντας στο δέντρο χάνουν το δάσος. Ποιο είναι αυτό; Το έλλειμμα πειστικού αφηγήματος, αφού μοιάζουν με εφημερίδες χωρίς πρώτη σελίδα...

Η ΝΔ μας εκβιάζει με σταθερότητα ή χάος. Δεν μας υπόσχεται, δηλαδή, πως θα ζήσουμε καλύτερα τα επόμενα τέσσερα χρόνια αλλά πως τουλάχιστον δεν θα τα περάσουμε χειρότερα από όσο τώρα που πληρώνουμε με πάνω από δύο ευρώ το λίτρο τη βενζίνη. Η αντιπολίτευση, πάλι, επιδίδεται σε ένα διαγωνισμό για το ποιος θα μας φέρει τα φτηνότερα καύσιμα από το πρατήριο και προϊόντα από το μάρκετ χωρίς όμως να μας δίνει μια ικανοποιητική, έστω, εξήγηση, ιδίως η προοδευτική αντιπολίτευση, γιατί είναι χώρια κι όχι μαζί αφού πάνω κάτω ισχυρίζονται τα ίδια με ελαφριές διαφοροποιήσεις. Κι όλοι αυτοί αναρωτιούνται για το αν η αποχή θα είναι μεγάλη ή γιατί φουσκώνει ο Κασιδιάρης...

Μακάρι κάποιο από τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης να πάρει κεφάλι από τα υπόλοιπα μέσα στους επόμενους μήνες και να έχει δημιουργηθεί ένα δίπολο μέχρι τις κάλπες αντί να μιλάμε για το ποιος θα πάρει το ασημένιο μετάλλιο. Ελάχιστες αμφιβολίες έχω, ωστόσο, για το αν θα δούμε δραματικές αλλαγές στην οικονομία και στην εξωτερική μας πολιτική με κυβερνήσεις ΕΛΑΣ ή ΠΑΣΟΚ. Τη δουλειά που θα έχει αφήσει στη μέση ο Κ. Μητσοτάκης θα τελειώσουν, απλώς με προοδευτική εσάνς κι άλλοθι...

Μια χώρα για τα μπάζα...

Δεν ανήκω σε εκείνους που ισχυρίζονται πως η ανθρωπότητα πρέπει να σωθεί πάση θυσία και με οποιοδήποτε κόστος. Το είδος μας πόρρω απέχει από το να είναι τέλειο ώστε τυχόν απουσία του από τον πλανήτη να θεωρείται καταστροφική. Ισχυρίζομαι, ωστόσο, και με πάθος πως δεν είμαστε και του πεταματού και, κυρίως, πως οι αλγόριθμοι δεν έχουν καταφέρει, τουλάχιστον όχι ακόμα, να μας καταλάβουν στο μέγιστο βαθμό ώστε να αποφασίζουν εκείνοι για τις ζωές μας...

Τα γράφω όλα αυτά με αφορμή και την κυβερνητική απόπειρα καθιέρωσης του credit score στη ζωή μας το οποίο σημαίνει, grosso modo, πως η οποιαδήποτε αξιοπιστία μας σε αυτή τη ζωή θα κρίνεται με βάση αντικειμενικές μεν επιδόσεις, όπως το πόσο συνεπείς είμαστε στην πληρωμή τού ενοικίου ή του δανείου μας, αλλά οι οποίες δεν λαμβάνουν υπόψη πολλές άλλες παραμέτρους για τις οποίες τα μαθηματικά μάς είναι άχρηστα. Δυστοπία; Μάλλον, αν και δεν θα είναι η πρώτη φορά που για χάρη της αποκηρύσσουμε την ουτοπία. Αναπόφευκτη; Μόνο αν την αποδεχθούμε δαρβινικά, όπως έχουμε αποδεχθεί να πλουτίζουν κάποιοι από τη διάχυση των προσωπικών μας δεδομένων και δίχως νομικές συνέπειες...

Όλα αυτά, βεβαίως, είναι ψιλά γράμματα σε μια χώρα της οποίας ο τότε υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ, που δεν έχει καν δικαίωμα υπογραφής, παραπέμπεται στο Ειδικό Δικαστήριο αλλά ελάχιστοι αναρωτιούνται για το αν έχει έστω την ελάχιστη ποινική ευθύνη ο ίδιος ο πρωθυπουργός που έκανε δηλώσεις από τον τόπο τού εγκλήματος με το μπάζωμα ΄να έχει ήδη ξεκινήσει. Σε μια χώρα που ο υπουργός Δικαιοσύνης για τα μπάζα δεν παραιτείται ή δεν απολύεται ύστερα από τον 'κουβά" στον οποίο τον έστειλε η δικαιοσύνη. Σε μια χώρα όπου επιχειρείται να κατηγορηθούν για κακουργήματα οι γονείς των θυμάτων των Τεμπών είναι μια χώρα που αξίζει μια τρίτη θητεία Μητσοτάκη... 

Δεν αφήνουμε τη Fauda να πιάσουμε το Σασμό;...

Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 και η 7η Οκτωβρίου 2023 δεν μπορούν να δικαιολογηθούν από κανένα θεό. Θα έλεγα πως ούτε ο πόλεμος δικαιολογείται αλλά όταν σκοτώνεις γυναικόπαιδα περιμένοντας πως στον παράδεισο θα σε περιμένουν σαράντα παρθένες μάλλον δεν τα έχεις υπολογίσει πολύ καλά. Όσο, όμως, αποτρόπαιες κι αν είναι οι ενέργειες εκείνων που δολοφόνησαν αμάχους, είχαν προηγηθεί άλλες αποτρόπαιες ενέργειες τόσο του αμερικανικού όσο και του ισραηλινού κράτους, ο επικοινωνιακός μηχανισμός των οποίων παριστάνει πως λησμονεί. Κάνω συμψηφισμό; Σε καμία περίπτωση. Η τρομοκρατία είναι τρομοκρατία, είτε είναι ιδιωτική είτε κρατική. Ούτε, όμως, απορώ γιατί ο κόσμος πορεύεται με την εκδίκηση ως προτεραιότητά του...

Μόλις ολοκλήρωσα την παρακολούθηση του πέμπτου κύκλου τής ισραηλινής προπαγανδιστικής σειράς "Fauda" ("Χάος" στα ελληνικά). Όπως και στους προηγούμενους κύκλους, κάποιοι τρελοί και κτηνώδεις Παλαιστίνιοι κάνουν τα πάντα για να δολοφονούν χωρίς λόγο φιλήσυχους Ισραηλινούς στρατιώτες και πολίτες. 

Στον τελευταίο, όμως, κύκλο εμπλέκεται αναπόδραστα και η 7η Οκτωβρίου 2023, η οποία, επαναλαμβάνω, ήταν έγκλημα κατά τής ανθρωπότητας. Δεν είδα, ωστόσο, κανένα πλάνο από τη Γάζα όπως είναι τρία χρόνια αργότερα και, φυσικά, όχι τυχαία. Αυτό κι αν είναι, άλλωστε, έγκλημα κατά τής ανθρωπότητας...

Η απόδοση ευθυνών έχει τη σημασία της μπροστά σε ένα διεθνές δικαστήριο, καθώς και για τα ιστορικά βιβλία. Δεν έχει, όμως, ιδιαίτερη όταν το αίμα εξακολουθεί να τρέχει. Το "μου σκότωσαν το παιδί, θα σκοτώσω το δικό τους" είναι απίθανο να φέρει ποτέ την ειρήνη (και) στη Μέση Ανατολή. 

Κάποιος πρέπει να βάλει στοπ, ανεξαρτήτως αν έχει υποφέρει περισσότερο ή λιγότερο από τον άλλο. Σε διαφορετική περίπτωση δεν δικαιώνει κανέναν νεκρό του παρά μόνο όσους υποστηρίζουν πως Άραβες κι Εβραίοι δεν μπορούν να συμβιώσουν ο ένας δίπλα στον άλλο. Κι επειδή ξέρουμε ποιος είναι ισχυρότερος από τον άλλο γνωρίζουμε και ποιος θα "μετακομίσει" αν αυτή η εκτίμηση αποκτήσει όρους βεβαιότητας...

 

Ρώτα έστω το ChatGPT πώς σώζονται οι σκλάβοι...

Στη Μαδρίτη εκατοντάδες ή και χιλιάδες πολίτες έχουν στήσει αντίσκηνα στην κεντρικότερη πλατεία τής πρωτεύουσας της Ισπανίας ζητώντας νομοθεσία για την προστασία τής πρώτης κατοικίας ύστερα από την έξωση 87χρονης για χάρη μιας εταιρείας. Στην Ελλάδα εργαζόμενοι της Βιολάντα υπερασπίζονται, ακόμα κι εκβιάζοντας συναδέλφους τους, το υπόδικο αφεντικό τους το οποίο κατηγορείται για το θάνατο πέντε εργατριών στην έκρηξη που συνέβη στο εργοστάσιο των Τρικάλων τον περασμένο Ιανουάριο. Γιατί χρησιμοποιώ αυτά τα δύο παραδείγματα; Για να καταδείξω πως την ταξική συνείδηση θέλουν να βάλουν στα μουσεία μόνο όσοι έχουν συμφέρον να το κάνουν και πάντως σε αυτούς που επωφελούνται δεν περιλαμβάνονται ούτε το προλεταριάτο ούτε το πρεκαριάτο...

Καμία αντίρρηση, τη μεγαλύτερη ευθύνη έχουν πάντοτε εκείνοι που λαμβάνουν τις αποφάσεις. Αν, όμως, βρίσκουν απέναντί τους έναν παθητικό λαό ή και πρόθυμο να πιει το δηλητήριο που τον ποτίζουν τότε αυτός ο λαός δεν θα έχει και πολλά ελαφρυντικά να επιδείξει στο δικαστήριο της Ιστορίας. Αν δεν βγούμε εμείς στους δρόμους για να απαιτήσουμε καλύτερα ενοίκια ή συνθήκες εργασίας ας μην περιμένουμε να το κάνουν το Airbnb ή οι εργοδότες. Πολλώ δε μάλλον όταν ειρωνευόμαστε όσους δεν αποδέχονται καμία τετελεσμένη μοίρα...

Θα ήταν αστείο αν δεν ήταν τραγικό: η κοινωνική πλειοψηφία τρέμει την τεχνητή νοημοσύνη- εν μέρει δικαίως- για τα όσα μπορεί να επιφέρει στο μέλλον τής ανθρωπότητας αλλά αδιαφορεί για τα όσα της επισυμβαίνουν στο εδώ και τώρα από την κοινωνική μειοψηφία. Αν δεν μπορούμε να βρούμε σπίτι ή να κάνουμε διακοπές στη χώρα μας δεν είναι ευθύνη τού ChatGPT ή του Gemini αλλά όσων μετατρέπουν τις πόλεις και τους τουριστικούς μας προορισμούς σε κλαμπ για λίγους, συνήθως πλούσιους αλλοδαπούς. Κι αν δεν διαμαρτυρηθούμε πρώτα εμείς γι' αυτό κι όσο πιο δυναμικά γίνεται δεν θα το κάνει κανένας άλλος στη θέση μας...

  

 

Μην γίνεις νοικοκύρης κακομοίρη...

Το να σε αποκαλούν "κακομοίρη" είναι το ίδιο απαξιωτικό με το να σε λένε "κοσμάκη", όπως το κάνουν κι αρκετοί πολιτικοί που βαυκαλίζονται τους φιλολαϊκούς και τους προοδευτικούς. Καλό είναι, συνεπώς, κάποιοι που προσβλήθηκαν με το χαρακτηρισμό Θεοχάρη να είναι λιγότερο πρόθυμοι να δείχνουν τους άλλους με το δάχτυλο όταν η δική τους καμπούρα φαίνεται από το διάστημα. Στο κάτω κάτω η αγάπη ενός πολιτευτή για το λαό στις περισσότερες περιπτώσεις είναι τόσο άδολη όσο και του εκδοροσφαγέα για τα πρόβατα...

Αν ρωτάτε εμένα, θα αισθανόμουν το ίδιο προσβεβλημένος (τρόπον τινά) είτε με αποκαλούσαν κακομοίρη είτε νοικοκυραίο. Και τα δύο μου εκπέμπουν την ίδια μιζέρια, απλώς σε διαφορετικές αποχρώσεις, την ίδια ηττοπάθεια απέναντι στο βίο, την ίδια προβολή ηθικών ενστάσεων από φόβο για τη ζωή και τις απολαύσεις της. Όπως κι αν έχει, είμαστε οι περισσότεροι θύματα του ίδιου ιουδαιοχριστιανικού πολιτισμού που εργαλειοποιεί την αμαρτία για να διαιωνίζει την αδικία...

Σε αυτό το πλαίσιο, τα όσα ισχυρίζονται οι νεοδημοκράτες, προεξάρχοντος βεβαίως του Αδ. Γεωργιάδη, δεν είναι ούτε λεκτικά ατυχήματα ούτε ενδείξεις αλαζονείας. Δεν είναι μόνο αυτά, για να είμαι ακριβέστερος. 

Είναι κι εκλογική στρατηγική, μια απάντηση, αν θέλετε, στο επίσης εκβιαστικό "η εμείς ή κανείς" του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. "Είτε οι νοικοκυραίοι, που πηγαίνετε τακτικότερα στις κάλπες, θα μας ψηφίσετε είτε θα αφήσετε τη χώρα έρμαιο των αναρχομπαχαλάκηδων και των τεμπέληδων". Έχει πιάσει, άλλωστε, και στο πρόσφατο παρελθόν. Γιατί να μην ξαναπιάσει;... 

  

Κόβεται ήδη ένα δάσος του Αμαζονίου για να γραφτεί το έπος με τα σκάνδαλα της οκταετίας Μητσοτάκη...

Όταν κάποτε, με το καλό, απαλλαγούμε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και γίνει μία καταμέτρηση των σκανδάλων τής οκταετίας το "Πόλεμος και Ειρήνη" θα μοιάζει με βιβλίο τσέπης. Είναι εκπληκτικό ότι ο πρωθυπουργός, υπουργοί και βουλευτές τής ΝΔ έχουν εμπλακεί ακόμα και σε υποθέσεις που εκ πρώτης όψεως θα ήταν παράλογο να έχουν εμπλακεί, με πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα το θάνατο Μαζωνάκη. Για την περίπτωσή τους δεν μιλάμε απλώς για "όποια πέτρα κι αν σηκώσεις" αλλά για το "όποιο πετραδάκι"...

Προφανώς η μακρά παραμονή στην εξουσία είναι συνώνυμη της φθοράς και της διαφθοράς ακόμα και των εκ πεποιθήσεως έντιμων. Δεν είναι πολλοί εκείνοι που έχουν το δάχτυλο οκτώ χρόνια στο μέλι και δεν βάζουν τη γλώσσα τους να το δοκιμάσει. Στην περίπτωση Μητσοτάκη, ωστόσο, η διαφθορά ήταν επιλογή από την πρώτη στιγμή. Το επιτελικό κράτος και οι παρακολουθήσεις είναι δύο πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς κάποιος όχι μόνο ξέρει πως θα βουτήξει ολόκληρο το χέρι στο μέλι αλλά και πώς να προστατευτεί από οποιαδήποτε απόπειρα να αποκαλυφθούν οι πομπές του...

Ο Κυριάκος, όμως, είναι έξυπνος. Πολύ πιο έξυπνος από όσο πιστεύουν ακόμα και σήμερα εκείνοι που έχουν χάσει από εκείνον σε αλλεπάλληλες κάλπες. Γι' αυτό και την τελευταία οκταετία δεν προικοδότησε μόνο την ολιγαρχία αλλά κι ένα 30% με 35% του εκλογικού σώματος με διάφορους τρόπους: διορισμούς, αποσπάσεις, επιδόματα, μη επιστρεπτέες προκαταβολές, ευνοϊκές ρυθμίσεις, εργασιακό μεσαίωνα για τους υπαλλήλους τους ή απουσία λογοδοσίας στη δικαιοσύνη. 

Την ώρα που οι αγανακτισμένοι νέοι και οι αγωνιούντες για το αύριο μισθοσυντήρητοι θα μείνουν στα σπίτια τους, εκείνοι θα πάνε στις κάλπες για να τον ξαναβγάλουν πρωθυπουργό. Και το υπόλοιπο 70% που δηλώνει στις δημοσκοπήσεις πως δεν θέλει τρίτη θητεία Μητσοτάκη και που θα μπορούσε να τον ανατρέψει με την ψήφο του θα περάσει και τα επόμενα τέσσερα χρόνια πληκτρολογώντας στο διαδίκτυο για το πόσο τον απεχθάνεται...