Η εντιμότητα θέλει και το σωστό της timing...

Ο Αλ. Τσίπρας παραιτήθηκε από βουλευτής τού ΣΥΡΙΖΑ στις 6 Οκτωβρίου 2025. Κανένας άλλος βουλευτής τού κόμματος δεν τον ακολούθησε τότε μολονότι ήταν προεξοφλημένη η δημιουργία άλλου κομματικού σχηματισμού από τον ίδιο, όπως κι έγινε. Από τότε έχουν περάσει 13 μήνες, στο μεσοδιάστημα κάποιοι παραιτήθηκαν ή ανεξαρτητοποιήθηκαν και παραιτήθηκαν- πολύ αργότερα- κι άλλοι παραμένουν ανεξάρτητοι. Ο Ανδρ. Παναγιωτόπουλος, για παράδειγμα, παραιτήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 2026...

Γιατί σας ζαλίζω με ονόματα και ημερομηνίες; Γιατί είναι έντιμο να μην επιθυμείς να συγκροτήσεις Κοινοβουλευτική Ομάδα από βουλευτές που έχουν εκλεγεί με άλλο κόμμα, αλλά πόσο έντιμο είναι να τους δέχεσαι ύστερα από μήνες κι αφού πρώτα προσπάθησαν να μην κατεβεί στις εκλογές το κόμμα με το οποίο εκλέχθηκαν; Εν τέλει, έχει σημασία μόνο η παραίτηση ή μήπως έχει κι ο χρόνος της ώστε να κρίνεται μια ενέργεια ως ηθική κι αξιοπρεπής; Και γιατί είναι ανήθικο να ανεξαρτητοποιείται ένας βουλευτής Επικρατείας όταν λέγεται Βαγγέλης Αποστολάκης κι όχι όταν ονομάζεται Π. Τσαπανίδου;...

Και για να μην ξεχνιόμαστε: συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου. Δεν περιμένω από κάποιον δημοσιογράφο να ρωτήσει τον Τσίπρα αν ήταν ο ηθικός αυτουργός του. Μπορεί πολύ εύκολα να το αρνηθεί αφού φρόντισε να μην λερώσει τις δικές του πατούσες έξω και μέσα στο Gazi Live. 

Θα έπρεπε, ωστόσο, ένας έστω δημοσιογράφος να τον ρωτήσει κάποια στιγμή ποια είναι η γνώμη του γι' αυτό και για όλα όσα συνέβησαν στο ΣΥΡΙΖΑ από την παραίτησή του από την προεδρία του μέχρι και σήμερα. Αν ήταν τόσο μεγάλη στιγμή για την Αριστερά το μπουζουξίδικο ώστε να ανοίξει την αγκαλιά τής ΕΛΑΣ και στους πρωταγωνιστές του ή θα πρέπει να περιμένουμε να μάθουμε την άποψή του μετά τις εκλογές, όταν θα έχει βγει τρίτος, καταϊδρωμένος και τελεσίδικα ξοφλημένος ώστε να μην έχει νόημα να ανησυχεί πλέον για την καριέρα του... 

Οι πολιτικοί απατεώνες δεν μπαίνουν στη ζυγαριά, μπαίνουν στο αρχείο...

Έχω ψηφίσει το ΣΥΡΙΖΑ του Αλ. Τσίπρα όπως έχω ψηφίσει και το ΣΥΡΙΖΑ του Στ. Κασσελάκη. Η ψήφος μου, μάλιστα, και στις δύο περιπτώσεις ήταν θετική κι όχι απλώς γιατί οι υπόλοιποι δεν μου έκαναν. Ούτε το έχω μετανιώσει, όχι μόνο γιατί ούτε οι άλλοι ήταν καλύτεροι αλλά γιατί ακόμα θεωρώ πως ο ΣΥΡΙΖΑ και των δύο περιόδων πρόσφερε στην ελληνική κοινωνία, έστω κι αν θα μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα. 

Ξέρετε, όμως, γιατί μετανιώνω; Για το ότι έδωσα περισσότερη αξία από όση τους άξιζε στους δύο αρχηγούς του. Κι αυτό μου το λάθος δεν περνάει ημέρα που να μην μου το τρίβει η επικαιρότητα στα μούτρα...

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχει καμία σημασία να βάλω στη ζυγαριά ποιος είναι μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας από τον άλλο. Το ζητούμενο είναι η χώρα να απαλλαγεί από πολιτικούς για τους οποίους η εξαπάτηση είναι δεύτερη φύση, οι ιδεολογίες επιλογές όχι πεποίθησης αλλά αποτελεσμάτων focus groups και η δημοκρατία μια επίφαση για να μασκαρεύουν το μεσσιανισμό τους. Αυτός ο τόπος έχει πολύ πικρή εμπειρία από χαρισματικούς ηγέτες, οι οποίοι ήταν άλλωστε και πολύ πιο χαρισματικοί από τις σημερινές κόπιες τους...

Από την πλευρά τους, βεβαίως, Τσίπρας και Κασσελάκης- δεν είναι οι μόνοι, αλλά είναι πολύ χαρακτηριστικές περιπτώσεις- καλά κάνουν και πουλάνε σανό στο πόπολο αφού βρίσκουν ακόμα θύματα να το καταπιούν αμάσητο. Οι μεσσίες, άλλωστε, προσφέρουν στις μάζες την ευεργεσία τής ανευθυνότητας. Αν κάτι πάει στραβά, που συνήθως πηγαίνει, ξέρουμε πού να ρίξουμε τον μουτζούρη. Κι αν πάλι μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας κι εμείς αρνούμαστε να το δούμε από τον τρόμο τής ματαίωσης των προσδοκιών μας κι όλων όσων έχουμε ψυχολογικά εναποθέσει πάνω τους έχουν και οι μεσσίες το δικαίωμα να μας πουν "μαζί τα ξεπλύναμε όλα"... 

 

Οι μοιραίοι έχουν χρέη...

Αν το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε για τα "κόκκινα" δάνεια ήταν ωφέλιμο για τους δανειολήπτες θα είχε εμφανιστεί κι ο πρωθυπουργός στο Κοινοβούλιο για να το υπερασπιστεί, ένας πρωθυπουργός άλλωστε για τον οποίο η επικοινωνία είναι το μεσαίο του όνομα. Δεν εμφανίστηκε όμως. Κι όχι μόνο γιατί το επίμαχο νομοσχέδιο είναι σταγόνα στον ωκεανό αλλά γιατί από την εποχή που πέρασε το νέο πτωχευτικό νόμο- το 2020- και τις εγγυήσεις τού Δημοσίου στους servicers περίπου 25 δισ. ευρώ είχε δώσει το ακριβές στίγμα του για το με ποια πλευρά είναι κι αυτή δεν είναι των αδυνάτων. Δεν είναι, φυσικά, η μοναδική περίπτωση αλλά είναι πολύ χαρακτηριστική...

Από την άλλη, ο νόμος Κατσέλη, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί στο διάβα των χρόνων, έχει μετατραπεί από την προοδευτική αντιπολίτευση σε ιερό δισκοπότηρο χωρίς να είναι. Ούτε η διαιώνιση της ρύθμισης ενός δανείου ωφελεί σε κάτι ουσιαστικώς παρά μόνο στην προστασία και των κακόπιστων οφειλετών που δεν είναι λίγοι. Κι ως ένας πολίτης που δεν έχει πάρει ποτέ δάνειο στη ζωή του ακριβώς γιατί δεν γνωρίζει τι του ξημερώνει, αγοράζει δύσκολα και το επιχείρημα της αλλαγής των συνθηκών. Όχι γιατί δεν άλλαξαν αλλά γιατί για αρκετούς δεν τους ενδιέφερε κι αν άλλαζαν...

Οι τράπεζες έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη, είτε όταν ανοίγουν αδιακρίτως την κάνουλα των χρηματοδοτήσεων είτε όταν την κλείνουν επί δικαίους κι αδίκους. Δεν είναι λίγα, εξάλλου, τα θαλασσοδάνεια που έχουν δώσει σε ισχυρούς παράγοντες του δημόσιου βίου, συμπεριλαμβανομένων κομμάτων, τα οποία έχουν σβηστεί στο χιόνι. 

Ούτε, όμως, η κουλτούρα τού υπερδανεισμού, όπως τραγικά βιώσαμε τα προηγούμενα χρόνια, θα λύσει το ζήτημα των ανισοτήτων, όπως θα το έλυναν για παράδειγμα οι καλύτεροι μισθοί ή η ισότιμη πρόσβαση σε πηγές χρηματοδότησης. Ένας λαός, ωστόσο, χρεωμένος είναι και πολύ πιο εύκολα χειραγωγήσιμος κι αυτό είναι όλα όσα πρέπει να ξέρουμε για τον καπιταλισμό... 

 

Ο Μαμντάνι σε μια κλούβα του Χρυσοχοΐδη...

Στη ζωή οι θρίαμβοι και οι καταστροφές έχουν σύντομη ημερομηνία λήξης. Στην πολιτική ζωή, μάλιστα, ακόμα μικρότερη, όπως αποδεικνύει και η περίπτωση Τραμπ. Πριν δύο χρόνια όλοι (sic) ήθελαν λίγη από τη δόξα του. Σήμερα παριστάνουν πως δεν τον ξέρουν. 

Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι το πολιτικό μέλλον τού προέδρου των ΗΠΑ. Έτσι κι αλλιώς εκείνος θα πεθάνει πιθανότατα πλούσιος. Ούτε έχει νόημα να προβάλλουμε στο εσωτερικό στρατηγικές που διαμορφώθηκαν σε μια χώρα πολύ διαφορετική από τη δική μας. 

Η Αμερική, άλλωστε, ήταν πάντα μια μεγάλη ψευδαίσθηση αλλά κι ένα χωνευτήρι πολιτισμών όπου όλα μπορούν να συμβούν. Στην ημεδαπή όπου η κοινωνική κινητικότητα συνήθως συνδυάζεται με τη λαμογιά τα πράγματα είναι αλλιώς...

Το ότι ο τραμπισμός υπέστη μια βαριά ήττα στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού δεν σημαίνει πως το ίδιο θα συμβεί και στην Ψωροκώσταινα. Σε ένα κράτος, άλλωστε, που τα υποτιθέμενα θεσμικά αντίβαρα, όπως η ΑΑΔΕ, λειτουργούν χέρι χέρι με την εκτελεστική εξουσία ή και, αλίμονο, με τη μαφία η χειραγώγηση της κοινής γνώμης είναι πολύ πιο εύκολη από εκείνους που έχουν τα κλειδιά τού δημόσιου ταμείου. Στις ΗΠΑ, εξάλλου, μαύροι, μουσουλμάνοι, γκέι ή ιθαγενείς εκλέγονται σε ανώτερα αξιώματα. Εδώ θεωρούνται συλλήβδην εχθροί τού λαού...

Φυσικά η εξέλιξη μιας κοινωνίας δεν φαίνεται μόνο από πόσο "διαφορετικό" έχει απορροφήσει στα ανώτερα στρώματά της, με καπιταλιστικούς όρους. Φαίνεται, όμως, κι από αυτό είτε μας αρέσει είτε όχι. 

Είναι πολύ διαφορετικό ένα παιδί μεταναστών που φοιτά σε μία τάξη υποδοχής σε δημόσιο σχολείο να έχει την πεποίθηση ότι αν εργαστεί σκληρά μπορεί μια ημέρα να γίνει πρωθυπουργός κι άλλο να βρίσκεται εκτός κοινωνικού ραντάρ και με μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία παραβατικότητας πάνω από το κεφάλι του. Για να το θέσω ακόμα απλούστερα: αν ο Ζόραν Μαμντάνι ήταν Έλληνας θα περνούσε μπροστά από το δημαρχείο τής Αθήνας μόνο μέσα σε μια κλούβα τού Μ. Χρυσοχοΐδη... 

  

Η αυξημένη συμμετοχή πιο πιθανό να οδηγήσει σε ακόμα χειρότερη κυβέρνηση...

Ο Κ. Μητσοτάκης μπορεί να στήσει κάλπες ακόμα και τον Ιούλιο. Του το επιτρέπει το Σύνταγμα. Είναι επίσης πιθανό να έχουμε δεύτερες εκλογές ακόμα και τον Αύγουστο. Γιατί όχι; Ο πρωθυπουργός δεν θέλει να συμμετάσχουμε στη γιορτή τής δημοκρατίας. Όσο λιγότεροι πάμε τόσο πιθανότερο και το να βγει πρώτος κι αυτοδύναμος. Η εξουσία του δεν στηρίζεται, άλλωστε, στη λαϊκή αποδοχή του αλλά στη λαϊκή ανοχή στην αλαζονεία της...  

Η συμμετοχή και μόνο η συμμετοχή μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη, αν αυτό είναι το μοναδικό μας ζητούμενο. Αν δεν είναι και δεν θα είμαστε ευχαριστημένοι αν τον αντικαταστήσει κάποιος άλλος από τη ΝΔ ή, φευ, μια δεξιά συγκυβέρνηση τότε πρέπει η προοδευτική παράταξη να κάνει πολύ περισσότερα από το να αποδέχεται τη σημαδεμένη τράπουλα που μοιράζει η κυβέρνηση. Όταν, όμως, βλέπεις την ΕΛΑΣ να συγκατατίθεται στον θεσμικό νεοφιλελευθερισμό- αυτό είναι, για παράδειγμα, η αποδοχή τού Δημοσιονομικού Συμβουλίου κι ενός δημοσιονομικού χώρου που ο ίδιος ο Μητσοτάκης έχει ήδη αναθεωρήσει- οι ελπίδες μου μάλλον ψαλιδίζονται...

Για να αυξηθεί η συμμετοχή πρέπει να αυξηθεί κι ο ενθουσιασμός κι αυτό πολύ δύσκολα μπορούν να προσφέρουν φθαρμένα πρόσωπα και κόμματα, τα οποία, μάλιστα, υπόσχονται μετριοπάθεια κι όχι επανάσταση. Με λίγα λόγια, φοβάμαι πως η αυξημένη συμμετοχή θα οδηγήσει σε μια κυβέρνηση χειρότερη κι από αυτή του Μητσοτάκη. Με ευθύνη όχι εκείνων που το φοβούνται αλλά όσων δεν θέλουν να τον νικήσουν αλλά να τον διαδεχθούν...

 

Τουλάχιστον ο Κασιδιάρης τους δίνει άλλοθι...

Ο Ηλ. Κασιδιάρης δεν μπορεί, βάσει νόμου, να κατεβεί με κόμμα στις εκλογές. Κάποιοι δημοσκόποι, όμως, το μετράνε. Ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει τον κώδικα δεοντολογίας τους- αναρωτιέμαι αν το έχουν κάνει κι εκείνοι- αλλά δεν το βρίσκω και πολύ συμβατό (sic) να καταγράφεις ένα κόμμα που ναι μεν υπάρχει ως διάθεση στην κοινωνία αλλά δεν θα το δει στις κάλπες. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως εκείνοι που σκούζουν περισσότερο γι' αυτό- τα κόμματα της συστημικής Αριστεράς- είναι κι αυτά που έχουν τα λιγότερα να ωφεληθούν από την αντισυστημική ψήφο...

Ούτε η ΕΛΑΣ ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζουν από τον εξοστρακισμό Κασιδιάρη. Κερδίζει η δημοκρατία αλλά όχι εκείνοι που κυβέρνησαν κι απογοήτευσαν. Ούτε είναι και πολύ γενναίο να αποδίδεις ευθύνες για τη δημοσκοπική σου στασιμότητα οπουδήποτε αλλού πέρα από τον εαυτό σου. Βαλτωμένοι θα ήταν ακόμα κι αν δεν είχε γεννηθεί ποτέ ο καταδικασμένος εγκληματίας τού κοινού ποινικού δικαίου...

Ο δρόμος μέχρι τις εκλογές είναι μακρύς, ανηφορικός. γεμάτος παγίδες κι εκπλήξεις για φαβορί κι αουτσάιντερ. Εξωτερικοί παράγοντες όπως ένα κόμμα Σαμαρά μπορεί να τον κάνουν λιγότερο κακοτράχαλο. Όταν, όμως, στηρίζεσαι για την επιβίωσή σου στην καλοσύνη των ξένων το φινάλε δεν είναι και το καλύτερο. Ρωτήστε και την Μπλανς Ντιμπουά...

 

Ένας σκουριασμένος μεσσίας...

Έχει κλείσει τα 52 του χρόνια. Δεν είναι, δηλαδή, ούτε ηλικιωμένος αλλά ούτε και στην πρώτη νιότη του. Σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα στην αυτοαγιογραφία του δεν έχει εργαστεί πουθενά αλλού στη ζωή του παρά στην οικογένεια, στο κόμμα και στο κράτος. 

Έχει ηττηθεί σε ουκ ολίγες αναμετρήσεις από τον πολιτικό του αντίπαλο και, μάλιστα, και στην τελευταία. Το κόμμα που έφτιαξε και στο οποίο συμμετέχουν σχεδόν αποκλειστικώς πρώην στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ συμβάλλοντας στη διάσπαση και διάλυση του κόμματος που τον ανέδειξε και της κεντροαριστεράς δεν στηρίζει στις δημοσκοπήσεις ούτε καν το σύνολο όσων λίγων τον ψήφισαν το 2023 και τον οδήγησαν τότε στην αποχώρηση. Με βάση όλα αυτά, σε καμία περίπτωση δεν είναι ο ίδιος σκουριασμένη ταμπέλα αλλά όλοι οι άλλοι. Προφανώς...

Υπάρχει κάτι το απολύτως σουρεαλιστικό στην προσπάθειά του να μας πείσει πως οι άλλοι δεν μπορούσαν- ισχύει- κι ο ίδιος μπορεί- επίσης δεν ισχύει-, όπως άλλωστε αποδεικνύεται περίτρανα εδώ και πέντε και πλέον μήνες. Στην ουσία υποτιμά τη νοημοσύνη μας με τη βοήθεια όσων θέλουν να μας πείσουν ότι, για παράδειγμα, τα κόμματα είναι προτιμότερο να χρηματοδοτούνται από ολιγάρχες παρά από τον κρατικό κορβανά. Ή πως ο ίδιος και τα στελέχη του ούτε που σκέφτηκαν πως θέλουν να έχουν ξανά πολιτική καριέρα παρά μόνο το καλό τού ελληνικού λαού...

Μία πολύ καλή ένδειξη για το ότι η δημόσια αισιοδοξία δεν ταυτίζεται με την πραγματικότητα είναι και η αλλαγή τακτικής κάθε τρεις και λίγο. Όταν βγάζεις δεξί φλας αλλά βρίσκεις αδιέξοδο και στη συνέχεια θυμάσαι πως έχεις κι αριστερό για να μην χάσεις και τα αβγά και τα πασχάλια τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων για το ότι το καράβι μπάζει; Όσο πιο γρήγορα, συνεπώς, αντιληφθούν όλοι το μικρομεγαλισμό τους τόσο πιο πιθανό είναι και να επιβιώσουν. Ας το δουν, έστω, έτσι, που είναι και το μόνο που τους ενδιαφέρει...