Η γάτα πρέπει να κυνηγά το σωστό ποντίκι...

Αρκετές αμερικανικές πόλεις σείστηκαν πριν μερικές ημέρες από διαδηλωτές που φώναζαν "No Kings". Προφανώς αναφέρονταν στον Ντ. Τραμπ κι όχι στον Κ. Μητσοτάκη και τους λοιπούς Έλληνες αρχηγίσκους αλλά η κραυγή τους βγάζει νόημα και στην Ψωροκώσταινα. Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε κατά την περίοδο που ακολούθησε το πολιτειακό δημοψήφισμα του 1974. 

Γιατί σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι τόσο φανερή η ανεπάρκεια των μετριοτήτων να ορίσουν τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειονότητας. Είτε γιατί δεν το μπορούν είτε γιατί δεν το θέλουν είτε και για τα δύο...

Στη χώρα μας πληρώνουμε και το τίμημα να θεωρούμε τα πρόσωπα ανώτερα από τους θεσμούς μέσα στους οποίους λειτουργούν. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την αντίθεση ανάμεσα στο έλλειμμα θεσμικής λογοδοσίας αυτής της κυβέρνησης και στην εκλογική της απήχηση. 

Μπορεί να μην συνδέονται άμεσα αλλά μοιάζει σαν κάθε σκάνδαλο που ξεσπά να προσθέτει πόντους σταθερότητας στον Κ. Μητσοτάκη παρά να τον αποδυναμώνει. Κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στην ανικανότητα της αντιπολίτευσης ή στον ισχυρό κυβερνητικό προπαγανδιστικό μηχανισμό αλλά και στο μιθριδατισμό μας. Καταπίνουμε σταγόνα σταγόνα το δηλητήριο χωρίς να εναποθέτουμε καμία ελπίδα στην προστασία των θεσμών παρά μόνο στο λαϊκισμό δημεγερτών αμφίβολης αξιοπιστίας και δυναμικής...

Τα τελευταία 52 χρόνια πολλά έχουν αλλάξει. Αυτό που έχει μείνει όμως ίδιο, έστω και υπό διαφορετικές συνθήκες, είναι η απαίτηση για δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, εθνική απελευθέρωση κι ανεξαρτησία. Συνθήματα που γεννήθηκαν από την Αριστερά και τα οποία οικειοποιήθηκε ο ανδρεοπαπανδρεϊκός ποπουλισμός. 

Αυτά τα συνθήματα εμπεριέχουν ιδέες, προτάσεις και, κυρίως, αγώνες τα οποία σήμερα απαξιώνονται από τους άκαπνους των ουζομεζέδων και φυσικά δεν στερούνται πολιτικού προσανατολισμού. Καλό, επομένως, το παραμύθι για την άσπρη ή τη μαύρη γάτα αρκεί να πιάνει το ποντίκι αλλά για να ορίσουμε ποιο είναι το τρωκτικό η απόφαση λαμβάνεται με βάση ιδεολογικά κριτήρια. Άλλα ποντίκια, για παράδειγμα, βλέπει ο Μητσοτάκης άλλα (θα έπρεπε να) βλέπει η Αριστερά... 

Με τα λεμόνια λεμονάδα μπορείς να φτιάξεις...

"Ωραία, ας συμφωνήσουμε μαζί σου ότι είναι όλοι ελαττωματικοί στην αντιπολίτευση. Και τι θα κάνουμε; Θα δώσουμε μια ακόμα τετραετία στον Κ. Μητσοτάκη"; Αυτή η παρατήρηση είναι κάτι παραπάνω από εύλογη, αλλά δεν είμαι υποχρεωμένος να κλείνω τα μάτια στα κακώς κείμενα μόνο και μόνο για να μην θεωρηθεί πως προμοτάρω, έστω εμμέσως, τον πιο φαύλο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης. Ούτε είμαι στέλεχος κάποιου κόμματος για να υποχρεούμαι να απολογούμαι για τις αδυναμίες του. Στο κάτω κάτω, όταν έρθει η ώρα τής κάλπης θα είμαστε ουκ ολίγοι εκείνοι που θα κλείσουμε τη μύτη μας και θα ψηφίσουμε όποιο κόμμα θεωρούμε πως ίσως βλέπει λίγο καλύτερα ανάμεσα στους τυφλούς...

Θα μου πείτε επίσης πως έτσι κι αλλιώς ετοιμάζονται νέα κόμματα κι ενδεχομένως να εμφανιστούν κι άλλα που τώρα δεν περιμένουμε. Άλλωστε η φύση και η πολιτική απεχθάνονται τα κενά. Φοβάμαι, όμως, πως εστιάζουμε στο δέντρο- στην αναζήτηση, δηλαδή, μεσσιών που είναι αναπόφευκτο να μας απογοητεύσουν γιατί είναι κι εκείνοι άνθρωποι- κι όχι στην ανάληψη συλλογικών πρωτοβουλιών που δεν θα βασίζονται στην αυθεντία τού ηγέτη αλλά στη συμμετοχή και στην ανάληψη της ατομικής μας ευθύνης απέναντι στο συλλογικό. Ουτοπικό; Μπορεί, αλλά ούτε η πείρα των περισσότερο ή λιγότερο χαρισματικών ηγετών μάς έχει βγει σε καλό...

Έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα που θα προκύψει από τις πρώτες τουλάχιστον εκλογές θα είναι μάλλον τέτοιο που οι κάλπες τού Μαΐου του 2012 θα μοιάζουν με μετασεισμική δόνηση μπροστά του. Το παλιό είναι ολοφάνερο πως έχει πεθάνει αλλά το νέο δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί και για να συμβεί αυτό θα πρέπει πολλοί εγωισμοί να υποχωρήσουν και πολλά παθήματα να γίνουν μαθήματα. Μέχρι τότε παλεύουμε με ό,τι έχουμε. Όταν η ζωή σού δίνει λεμόνια, άλλωστε, φτιάχνεις λεμονάδα... 

 

Αυτοκαταστροφικό για το ΠΑΣΟΚ να αποκλείσει Μητσοτάκη...

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να δηλώσει ρητά κι απερίφραστα ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη ΝΔ. Θα είναι αυτοκαταστροφικό κι όχι γιατί είναι πιθανό να εκβιάζεται ο πρόεδρός του ή γιατί κορυφαία στελέχη του λειτουργούν ως πέμπτη φάλαγγα Μητσοτάκη. Θα είναι αυτοκαταστροφικό γιατί η Χαριλάου Τρικούπη είναι το λιμάνι τής παρηγοριάς για τους απογοητευμένους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους τής ΝΔ οι οποίοι το τελευταίο που θέλουν είναι ένα κόμμα που γλυκοκοιτάζει προς τον τοξικό ΣΥΡΙΖΑ και τα αποκόμματά του. Αν τυχόν το συνέδριο αποφασίσει το άνοιγμα προς Τσίπρα- Φάμελλο- Χαρίτση και λοιπούς τελειωμένους η αυτοδυναμία Μητσοτάκη θα μοιάζει ακόμα πιο βέβαιη...

Δεν ξέρω αν η Αν. Διαμαντοπούλου έχει κάνει κάποια συμφωνία με τον Κ. Μητσοτάκη. Πιθανόν ναι, ίσως κι όχι. Το βέβαιο είναι ότι ο Χ. Δούκας κάνει ντιλ με τον Τσίπρα, δίνοντάς του υποσχέσεις πως θα του φέρει στο νέο κόμμα και το ΠΑΣΟΚ. Το αν μπορεί να το κάνει ο, στα χαρτιά, δήμαρχος Αθηναίων είναι άλλη κουβέντα. Όπως και για το αν αυτοί οι δύο σπουδαρχίδηδες θα μπορούσαν να καταλήξουν σε μια συμφωνία κυρίων για το ποιος θα είναι ο αρχηγός και ποιος ο υπαρχηγός...

Όπως κι αν έχει, το ΠΑΣΟΚ θα κατεβεί στις επόμενες εκλογές με πρόεδρο τον Ν. Ανδρουλάκη, κάτι στο οποίο συμφωνούν κι όλοι οι δελφίνοι του. Ας μην προτρέχουμε, ωστόσο, για το μετεκλογικό σκηνικό γιατί δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα προκύψει ένα αποτέλεσμα που θα δίνει ως πιθανότερο ενδεχόμενο μια συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ. Είναι πιθανό να υπάρξουν και δεύτερες εκλογές, είναι επίσης πιθανό να προκύψουν κι άλλοι κυβερνητικοί εταίροι για τον Μητσοτάκη. Κάποιοι προσπαθούν να το κρύψουν αλλά η χαρά δεν τους αφήνει...

 

 

Τι μας φταίνε οι παρελάσεις;...

Οι άνθρωποι παρελαύνουν πολύ πριν γεννηθεί ο φασισμός. Τα θεάματα είναι στη φύση μας όπως και η ανάγκη μας για άρτο. Σκεφτείτε πόσο βαρετή θα ήταν η ζωή μας αν δεν είχαμε εθνικές, θρησκευτικές ή και πολιτικές γιορτές... 

Κι αν προφανώς στις παρελάσεις των εθνικών εορτών ακούγονται υπερβολές, δεν νομίζω πως τις υπόλοιπες ημέρες τις αποφεύγουμε. Ας χαιρόμαστε τουλάχιστον πως στις 25 Μαρτίου και στις 28 Οκτωβρίου υπάρχει λόγος για να είμαστε εθνικά υπερήφανοι...

Ούτε, φυσικά, γινόμαστε εθνικιστές γιατί συμμετέχουμε σε μια γιορτή στην οποία αποθεώνουμε την Ελλάδα. Την ίδια Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της με μεγαλύτερη βουλιμία από τον Κρόνο. Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει εκτός αν απαγορεύσουμε την έξοδο από τη χώρα στα πιο προικισμένα παιδιά της και τα αναγκάσουμε να διαπρέψουν στην ημεδαπή κόντρα στο νεποτισμό, στην αναξιοκρατία και στον ωχαδερφισμό. Μέχρι, ωστόσο, να συμβεί κάτι τέτοιο μπορούμε να υπερηφανευόμαστε πως στέλνουμε ανά την υφήλιο τους καλύτερους εκπροσώπους μας και κρατάμε στην Ψωροκώσταινα, με πολλές εξαιρέσεις βεβαίως, μετριότητες, χρυσές και μη...

Όπως κι αν έχει, δεν είναι η πρώτη φορά σε αυτόν τον τόπο όπου ο εθνικισμός εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες. Η μεταπολεμική Ελλάδα χτίστηκε πάνω στην εθνικοφροσύνη. Ούτε ο Θ. Πλεύρης είναι ο πρώτος πολιτικός ο οποίος χτίζει καριέρα πάνω στην πατριδοκαπηλία και στη μισαλλοδοξία. 

Είναι, όμως, τραγικό το ότι την εποχή όπου η τεχνητή νοημοσύνη μάς βοηθά να κάνουμε σχεδόν τα πάντα κυριαρχεί παραλλήλως ο τραμπισμός, όπου το προφανέστερο ψέμα πλασάρεται επιτυχημένα ως η πιο ατράνταχτη αλήθεια. Σε ένα τέτοιο τοπίο το να φοράνε τα παιδιά μας τα ίδια ρούχα και να συντονίζονται στο ίδιο βήμα πάνω σε έναν εθνικοπατριωτικό θούριο συνιστά μια πολύ πιο αφελή μορφή εθνικισμού σε σχέση με τον new age γκεμπελισμό...   

  

  

Προπαγάνδα που κερδίζει δεν αλλάζει...

Λένε πως ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει αλλά αυτό μπορεί να ισχύει και με τις προεκλογικές στρατηγικές. Ένας από τους σοβαρότερους λόγους για τους οποίους ο Κ. Μητσοτάκης σάρωσε το 2023 ήταν και τα δισ. ευρώ που μοίρασε σε στοχευμένες κοινωνικές ομάδες από τα λεφτά τής ΕΕ για την πανδημία. Όταν λαμβάνεις χρήματα χωρίς να τα έχεις δουλέψει είναι λογικό να αισθάνεσαι υπόχρεος στον δωρητή σου και να του χαρίζεις την ψήφο σου. Ειδικά όταν βολεύεσαι στο ρόλο τού πελάτη κι όχι του πολίτη...

Το ίδιο ετοιμάζεται να κάνει ο πρωθυπουργός και σήμερα, ξεκινώντας από το fuel pass. Αντί να μειώσει Ειδικό Φόρο Καυσίμων και ΦΠΑ, όπως συμβαίνει σε άλλα κράτη- μέλη τής Ένωσης, αντί να βάλει πλαφόν στον τζίρο των διυλιστηρίων, δηλαδή στις οικογένειες Βαρδινογιάννη και Λάτση, κι αντί να κυνηγήσει την αισχροκέρδεια μοιράζει ένα επίδομα το οποίο είναι το μισό από τα μηνιαία κρατικά έσοδα από τον ειδικό φόρο. Φυσικά ό,τι εξοικονομούμε καλό είναι, μόνο που αν δεν θέλουμε να πεινάσουμε ξανά είναι προτιμότερο να μάθουμε να ψαρεύουμε από το να μας δίνουν τα λέπια τού ψαριού και να αισθανόμαστε ευγνώμονες για τη γενναιοδωρία τους. Ιδίως σε πολεμικούς καιρούς, άλλωστε, τα επιδόματα είναι τα καλύτερα ναρκωτικά συνειδήσεων...

Η κυβέρνηση έχει εξασφαλίσει ένα πολύ γερό κομπόδεμα από τα ματωμένα υπερπλεονάσματα, το οποίο φυσικά και θα το εργαλειοποιήσει μέχρι τις κάλπες. Δεν έχει καμία σημασία αν από τη μία τσέπη μάς παίρνει δέκα. Αρκεί από την άλλη να μας βάζει δύο. Καμία αλήθεια δεν μπορεί να νικήσει ένα πολύ καλό επικοινωνιακό αμπαλάζ τής Ομάδας Αλήθειας και κανένα ψέμα δεν είναι ικανό να μην εκστομιστεί από τους κατ' επάγγελμα υπηρέτες του...

 

Το μεγάλο ανέκδοτο Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ κι αποκομμάτων του που φέρνει δάκρυα στα μάτια...

Όταν ο Αλ. Τσίπρας κι ο ΣΥΡΙΖΑ σκαρφάλωναν μετεωρικά στην πολιτική ζωή τής χώρας το μεγάλο τους πλεονέκτημα δεν ήταν η πείρα και οι γνώσεις για το πώς κυβερνάται ένα κράτος. Αντιθέτως, ήταν το μεγάλο τους μειονέκτημα αφού η ανανεωτική Αριστερά δεν είχε βρεθεί ποτέ στο παρελθόν σε θέση να διεκδικήσει την εξουσία, με όρους τουλάχιστον ηγέτιδας δύναμης γιατί ζήσαμε και την κυβέρνηση Τζαννετάκη το 1989 και την οικουμενική που ακολούθησε. Το μεγάλο πλεονέκτημα Τσίπρα- ΣΥΡΙΖΑ ήταν το αποκαλούμενο ηθικό: δεν είχαν κυβερνήσει, δεν είχαν κλέψει, δεν είχαν χρεοκοπήσει την Ελλάδα, σε αντίθεση με τον πάλαι ποτέ δικομματισμό ΠΑΣΟΚ- ΝΔ...

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έκλεψε. Μπορεί να μην τόλμησε να αλλάξει την Ελλάδα αλλά δεν έβαλε χέρι στο δημόσιο ταμείο, έστω κι αυτό το ασθενικό που παρέλαβε. Αν είχε κλέψει, άλλωστε, είναι σίγουρο ότι η εκδικητική κυβέρνηση Μητσοτάκη θα είχε στείλει τον Αλέξη στο ειδικό δικαστήριο ή κάποιον από τους υπουργούς του γι' αυτό το λόγο αντί να ψάχνει ψύλλους στα άχυρα για να βρει κάτι να κατηγορήσει, όπως συνέβη με τον Ν. Παππά... 

Ο Αλ. Τσίπρας, όμως, κι ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν απωλέσει εδώ και πολύ καιρό το ηθικό τους πλεονέκτημα, το οποίο δεν σχετίζεται μόνο με τη ρεμούλα αλλά και με την τήρηση των δημοκρατικών κανόνων. Αν δεν τους τηρείς στο κόμμα σου, εξάλλου, πώς να σε εμπιστευτεί κάποιος πως θα τους τηρήσεις διοικώντας τη χώρα;...

Όσα συμβαίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ, στα αποκόμματά του και στο υπό ίδρυση κόμμα Τσίπρα είναι ένα τεράστιο ανέκδοτο με το οποίο, ωστόσο, κλαίνε όσοι πίστεψαν στην πρώτη φορά Αριστερά και στους επιγόνους της. Πολιτικοί νάρκισσοι που μπερδεύουν τη σκιά τους με το μπόι τους κι εκπροσωπούν τον εαυτό τους και μερικές χιλιάδες ακόμα αλλά όχι περισσότερους, κόμματα που βρίσκονται λίγο πάνω ή λίγο κάτω από το 3% ή που δεν ανιχνεύονται καν από τους δημοσκόπους, στελέχη που δεν θα μπορούσαν να διοικήσουν ούτε αυτόματο μηχάνημα πώλησης και μέλη που συνεδριάζουν σε μπαρ και σε ταβέρνες μολονότι θα χωρούσαν και σε ασανσέρ, όλοι αυτοί μαζί είναι ταυτισμένοι με την απόλυτη τοξικότητα. 

Είναι όλοι τους συνυπεύθυνοι- άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο- για το ότι ο Κ. Μητσοτάκης οδεύει προς μια τρίτη τετραετία. Το μετεκλογικό τοπίο θα μας ξεκαθαρίσει αν αυτό έγινε από αμέλεια ή από δόλο, τουλάχιστον από ορισμένους...    

    

Όποιος αφήνει κενό δεν μπορεί να το καλύψει...

"Ο λαός μάς θέλει ενωμένους. Αν ενωθούμε θα νικήσουμε". Αυτό είναι το μότο όσων πιστεύουν ή όσων θέλουν να μας πείσουν ότι πιστεύουν στις ψευδαισθήσεις. Αν ίσχυε, όμως, κάτι τέτοιο γιατί δεν κέρδισαν το 2023, όταν ήταν ενωμένοι; 

Να θυμίσω πως ακόμα κι αν είχαν κατεβεί τότε μαζί ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ πάλι αυτοδύναμος θα έβγαινε ο Κ. Μητσοτάκης. Αλλού, επομένως, εντοπίζεται το πρόβλημα και το ότι η λύση του θα έρθει από τους Μανωλιούς που απλώς έβαλαν αλλιώς τα ρούχα τους, έχουν αλλάξει κι ωριμάσει μάλλον είναι επιχείρημα που απευθύνεται σε λωτοφάγους...

Αν το πρόβλημα, για παράδειγμα, του Αλ. Τσίπρα ήταν ο Ευκλ. Τσακαλώτος και οι άλλες τάσεις τότε γιατί τους έκανε όλα τα χατίρια; Και γιατί να πιστέψουμε ότι ένας ακραίος ισορροπιστής όπως ο ίδιος, που κράτησε μάλιστα δίπλα του τους περισσότερους από όσους τον χαντάκωσαν, έχει καταλάβει τα λάθη του κι αυτά θα αποφευχθούν μόνο και μόνο γιατί δεν θα κάνει κόμμα λενινιστικού τύπου αλλά ψηφοδέλτιο με 450 υποψήφιους κι ένα πρόγραμμα το οποίο θα έχουν εγκρίνει όλοι οι χορηγοί του; Ο χαρακτήρας είναι μοίρα κι εν προκειμένω τραγική...

Η μεγαλύτερη ευθύνη για το ότι η προοδευτική παράταξη πηγαίνει με το κεφάλι σκυφτό για καρπαζιά και στις επόμενες εκλογές ανήκει στον Τσίπρα. Την ανάγκασε να απολογείται ακόμα και για αντιδημοκρατικές συμπεριφορές στο βαθύ κράτος τής δεξιάς που από τον χαφιέ τής γειτονιάς πέρασε στο Predator με την ίδια ευκολία που ο Αλέξης πέταξε το αμπέχονο για να βάλει το tailor made κοστουμάκι... 

Αλίμονο, όμως, ουδείς από όσους συναποτελούν σήμερα την προοδευτική παράταξη δεν είναι άμοιρος ευθυνών για το κατάντημά της, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο. Γι' αυτό και κανείς τους δεν είναι κατάλληλος για να ηγηθεί. Η φύση, πάντως, απεχθάνεται τα κενά κι αυτά κάποια στιγμή θα καλυφθούν. Όχι, πάντως, από εκείνους που έχουν ήδη αποτύχει να τα καλύψουν...