Τρέχει σαμπάνια στις βρύσες του Μαξίμου...

Δεν έχω πολλές πηγές στη ΝΔ και στην κυβέρνηση. Δεν είναι η επαγγελματική μου εξειδίκευση. Όσες έχω, ωστόσο, μου λένε το ίδιο πράγμα: στο Μαξίμου δεν έχει σταματήσει να ρέει η σαμπάνια ύστερα από την ανακοίνωση του κόμματος του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Τους συσπειρώνει, αποδυναμώνει το ΠΑΣΟΚ και το κάνει ακόμα πιο ευάλωτο σε συγκυβέρνηση μαζί τους και φυσικά ο ίδιος είναι τόσο επικίνδυνος όσο μία εξημερωμένη τίγρης η οποία στήνει υπερπαραγωγές άγνωστο πώς...

Φυσικά και η ΝΔ, η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης θα επιτεθούν στον πολιτικό απατεώνα που η ιδεολογική του τοποθέτηση καθορίζεται από τα πορίσματα των focus groups. Βεβαίως και τα κανάλια τής ολιγαρχίας θα τον σταυρώσουν. Αυτόν θέλουν για αντίπαλο του Κ. Μητσοτάκη, τον πιο βολικό, τον πιο φθαρμένο, τον πιο αναξιόπιστο. Είναι ηλίου φαεινότερον...

Βεβαίως ο Αλέξης μπορεί να μας διαψεύσει όλους εμάς τους κατηγόρους του. Μπορεί, για παράδειγμα, να δώσει στη δημοσιότητα τα τιμολόγια για το πόσο κόστισε το Δελφινάριο του Θησείου και ποιος το πλήρωσε. Μπορεί να απαντήσει στον Ζ. Κ. Γιούνκερ για το αν αρνήθηκε να φορολογήσει τους εφοπλιστές για να μην κοπεί το ΕΚΑΣ. 

Ας απαντήσει, έστω, στην πιο προφανή ερώτηση που κανένας δημοσιογράφος σε όλες τις στεγανοποιημένες συνεντεύξεις που έχει δώσει δεν τον έχει ρωτήσει: "γιατί κύριε Τσίπρα συντριβήκατε το 2023"; Όχι το 2019, το 2023...

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τη Μπάρτσα...

Η εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς λόγω της εμφάνισης του κόμματος Τσίπρα είναι έκπληξη του ίδιου μεγέθους με την αγαπημένη Μπαρτσελόνα του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία να κερδίζει με 10- 0 τον Ολυμπιακό Βόλου. Τα δύσκολα για τη "Μπάρτσα" είναι άλλα και βρίσκονται μπροστά της. Θα καταφέρει, για παράδειγμα, να ξεπεράσει το 17,85% των εκλογών τού Ιουνίου του 2023 γιατί το 1% με 2% που παίρνει από το ΠΑΣΟΚ δεν φτάνει ούτε για τα τσιγάρα;...

Ξεκαθαρίζω ότι δεν είμαι θιασώτης των δημοσκοπήσεων που δημοσιεύονται. Η τελευταία, ωστόσο, που είδε το φως τής δημοσιότητας (Interview για το Politic) δίνει ένα συνολικό ποσοστό σε ΜέΡΑ 25, Δημοκράτες-Προοδευτικό Κέντρο, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά πάνω από 6%. Αυτά τα κόμματα είναι δύσκολο από μόνα τους να μπουν στη Βουλή- ιδίως αν γίνουν και δεύτερες εκλογές- και είναι επίσης δύσκολο να συνεργαστούν, τουλάχιστον όχι όλοι, αν και η πολιτική ανάγκη επιβίωσης αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Από την άλλη, όμως, αυτό το 6% είναι ένα ποσοστό που σίγουρα θα λείψει από τον Τσίπρα κι ο Τσίπρας θα κάνει τα πάντα για να μην του λείψει...

Πάνω στη μέθη του, εξάλλου, για τη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις ο Αλέξης αισθάνεται πως μπορεί να σνομπάρει εσαεί τους χρήσιμους ηλίθιους στην Κουμουνδούρου που με τις ραδιουργίες τους του έδωσαν μια νέα ευκαιρία να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό. Ούτε κι εκείνοι, όμως, μένουν με σταυρωμένα χέρια. Ψάχνονται κι όταν ψάχνεσαι όλο και κάποιος θα σε βρει. Ιδίως σε ένα τόσο ρευστό πολιτικό σκηνικό...

 

Πρέπει κι έχω μια κακιά κουβέντα για τον καθένα...

Διαβάζοντας τα προγράμματα των προοδευτικών κομμάτων ή ό,τι, τέλος πάντων, έχουν παρουσιάσει μέχρι τώρα βρίσκω πολλά πράγματα με τα οποία συμφωνώ. Εντάξει, κανένα τους δεν σχεδιάζει την επανάσταση αλλά μια καλύτερη διαχείριση, ωστόσο είναι πολύ καλύτερα από όλα όσα ζούμε τα τελευταία επτά χρόνια. 

Δυστυχώς, όμως, λόγω της επαγγελματικής μου ενασχόλησης γνωρίζω πολύ καλά τι συμβαίνει σε αυτά τα κόμματα- πρόσωπα, λειτουργίες, ίντριγκες-. Τόσο καλά που μακαρίζω όλους εκείνους που δεν τα γνωρίζουν ή κι επιδιώκουν να μην τα μάθουν για να μπορούν να ονειρεύονται άτομα και καταστάσεις με έναν ιδεατό τρόπο ο οποίος δεν αντιστοιχεί με την πραγματικότητα...

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: τα κόμματα με λενινιστικές δομές κι όργανα ανήκουν σε μια άλλη εποχή κι αν δεν προσαρμοστούν στο σήμερα ή αν δεν δημιουργηθούν με σύγχρονους όρους θα παραμείνουν ή θα καταντήσουν γραφειοκρατικοί μηχανισμοί αναπαραγωγής μιας νομενκλατούρας με ελάχιστη κοινωνική γείωση. Στην πράξη, όμως, αποδεικνύεται ότι κανένας αρχηγός δεν θέλει την άμεση δημοκρατία, την απευθείας συμμετοχή των πολιτών στη λήψη αποφάσεων, την αδιαμεσολάβητη σχέση τής βάσης με την κορυφή. Για να είμαι ακριβέστερος, την επιθυμεί μόνο όταν συμπίπτει με τη βούλησή του...

Από την άλλη, πάντως, οι ηγεσίες καλά κάνουν και φέρονται όπως φέρονται γιατί από κάτω υπάρχει πάντα μία μάζα- μικρότερη ή μεγαλύτερη αναλόγως της δύναμης κάθε κόμματος- που τις ακολουθεί μέχρι τέλους κι όχι απαραιτήτως γιατί προσπορίζεται ή προσδοκά να προσποριστεί οφέλη. Η ανάγκη τού ανήκειν κάπου είναι απολύτως ανθρώπινη κι απολύτως κατανοητή για τον γράφοντα, ο οποίος είναι άγιος ή διάβολος ανάλογα με τον ποιον θέτει στο στόχαστρο. 

Αν μπαίνατε στον κόπο να το τσεκάρετε θα βλέπατε πως έχω μια κακιά κουβέντα να πω για τον καθένα γιατί αυτός είναι ο ρόλος μου ως επαγγελματία κι ως πολίτη. Φυσικά κι έχω αδικήσει γιατί δεν είμαι αλάνθαστος αλλά όλα τα υπόλοιπα θα ήταν διαφημιστική χορηγία...

  

  

Μια επταετία από το σκανδαλισμό στην παράλυση...

Γιατί αντιπαρατέθηκαν (sic) στο κλειστό τού ΟΑΚΑ ο Β. Μαρινάκης κι ο Γρ. Δημητριάδης αφού η δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι το Predator ήταν υπόθεση ιδιωτών κι όχι της ελληνικής κυβέρνησης; Δεν έχει εμπιστοσύνη ο ιδιοκτήτης τής ΠΑΕ Ολυμπιακός στις αποφάσεις τής ηγεσίας του δικαστικού μας συστήματος, ως θα όφειλε σύμφωνα με το κυβερνητικό αφήγημα; Κι όλοι αυτοί οι υπουργοί και οι βουλευτές τής ΝΔ που τον συναναστρέφονται ή επιθυμούν τη συναναστροφή του του λένε άραγε πως έχει άδικο που δεν εμπιστεύεται το Μαξίμου;...

Μια γρήγορη ανάγνωση της απόφασης- κόλαφου του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου που καταδίκασε τέσσερις ιδιώτες με κουμπαριές με τη μισή κυβέρνηση με κάθειρξη άνω των εκατό χρόνων θα υποχρέωνε τον οποιοδήποτε έντιμο δικαστή να ανοίξει ξανά την υπόθεση. Προσέξτε, όχι απαραιτήτως να ασκήσει ποινικές διώξεις ή να στείλει δικογραφίες στη Βουλή λόγω εμπλοκής και πολιτικών προσώπων αλλά τουλάχιστον να ερευνήσει. Το ότι αυτό δεν έγινε την ίδια περίπου χρονική περίοδο που η Λάουρα Κοβέσι έδωσε κίτρινη κάρτα στον υπουργό Φλωρίδη για ορμπανισμό είναι τυχαίο μόνο για όσους επιθυμούν να εθελοτυφλούν και για κανέναν άλλο...

Οι γνωρίζοντες τα πραγματικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων διαβεβαιώνουν ότι η κυβέρνηση Σημίτη- Καρατζαφέρη με πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη φθείρεται πιο γρήγορα κι από ελαστικά τής φόρμουλα ένα. Ενδεχομένως το κύμα παροχών τους επόμενους μήνες, με αποκορύφωμα τη ΔΕΘ, να δώσει μια νέα τετραετία στον σημερινό πρωθυπουργό. Όπως κι αν έχει, όμως, κάποτε θα πάψει να βρίσκεται σε αυτή τη θέση κι αυτό που θα έχει αφήσει ως παρακαταθήκη θα είναι η μετάβαση από το σκανδαλισμό μας για το μέγεθος της διαφθοράς των τελευταίων επτά χρόνων στην παράλυσή μας που δεν της έβαλε τέλος νωρίτερα...

 

Μόνη της δεν μπορεί, χωρίς εκείνη δεν μπορούμε...

"Δεν είμ' εγώ σπορά της τύχης, ο πλαστουργός της νιας ζωής, εγώ 'μαι τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής". Η Μ. Καρυστιανού θα μπορούσε να είχε απαγγείλει τους στίχους τού Κώστα Βάρναλη γιατί αυτό ακριβώς συμβολίζει για πολλούς Έλληνες, ιδίως εκείνους που είναι απογοητευμένοι από το πολιτικό μας σύστημα. Και η ίδια, άλλωστε, δεν είναι προϊόν τού κομματικού σωλήνα αλλά τέκνο τής ανάγκης και της οργής. Μόνο που, δυστυχώς, δυστυχέστατα η εκκίνηση του κόμματός της δεν δείχνει καθόλου ωριμότητα... 

Είτε από άγνοια κι αφέλεια για το πολιτικό παιχνίδι είτε γιατί μοιράζεται τις ίδιες ιδεοληψίες μαζί τους η Μαρία των Τεμπών, η οποία είχε ξεσηκώσει όλη την Ελλάδα το Φεβρουάριο του 2025, επέτρεψε το κίνημά της να αλωθεί από υποψήφιους πολιτευτές και στελέχη τα οποία ταιριάζουν απόλυτα και στη Νίκη, στην Ελληνική Λύση ή στη Φωνή Λογικής. Από καιροσκόπους που είδαν φως και μπήκαν, από επαγγελματίες πολιτικούς που αναζητούν σίγουρο στασίδι για την επόμενη ημέρα, από πράκτορες ξένων δυνάμεων ενδεδυμένους με πατριωτική προβιά. Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αλίμονο, δεν είναι όμως αυτές πουν δίνουν το βηματισμό κι αυτός που δίνεται στρέφει το καράβι προς τα ακροδεξιά...

Όπως κι αν έχει, η Μαρία μπορεί να αποτελέσει μέρος τής λύσης. Είναι η μοναδική, άλλωστε, από τους πολιτικούς της αντιπάλους που η εμπλοκή της με την πολιτική δεν έχει ως αφετηρία το ναρκισσισμό αλλά μια προσωπική της τραγωδία και μια βιωματική αγωνία για δικαιοσύνη και δημοκρατία. Δεν μπορεί, όμως, μόνη της να κάνει πολλά κι αυτοί που την περιτριγυρίζουν ακόμα λιγότερα. Επειδή, ωστόσο, η επόμενη ημέρα θα στηριχθεί στην κάθαρση ο δικός της ρόλος πρέπει να είναι κομβικός. Και θα είναι...

 

Φραπέδες με τήβεννους...

Όταν ο Κ. Τζαβέλλας ήταν να διοριστεί αντιεισαγγελέας τού Αρείου Πάγου δεν είχε προσβληθεί από το ότι η επιλογή του έγινε από την εκτελεστική εξουσία. Γι' αυτό, άλλωστε, και είχε παραστεί στη σχετική ακρόαση από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής. 

Όταν, όμως, ήρθε η ώρα να καταθέσει στην ίδια Επιτροπή για τη διά χειρός του αρχειοθέτηση των υποκλοπών θυμήθηκε τον Μοντεσκιέ και τη διάκριση των εξουσιών. Θα του θυμίσω έναν άλλο διαφωτιστή, τον Βολταίρο, που έλεγε πως είναι επικίνδυνο να έχεις δίκιο όταν η κυβέρνηση έχει άδικο...

Φυσικά και δεν θα πήγαινε ο Τζαβέλλας στη Βουλή. Όχι πως θα κατέθετε και κάτι ουσιαστικό αλλά θα ήταν πολύ δύσκολο να λέει συνέχεια "επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής". Η επίκλησή του από τον Φραπέ και τα άλλα "αστέρια" τού ΟΠΕΚΕΠΕ καθιστά πλέον επικοινωνιακά απαγορευτικό την αντιγραφή του κι από ανθρώπους στα υψηλότερα κλιμάκια της εξουσίας. Όχι γιατί κάποιοι στην εκτελεστική, στη νομοθετική και στη δικαστική εξουσία δεν είναι λαμόγια τής ίδιας υποστάθμης με τους Φραπέδες αλλά γιατί στην κομματική πολιτική η ουσία είναι η επικοινωνία και τίποτα άλλο...

Η αθώωση του Στ. Κασσελάκη για το πόθεν έσχες του- μια καθαρά πολιτική του δίωξη που έχει την υπογραφή εκείνων που διέλυσαν την αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας- αποδεικνύει ότι υπάρχουν ακόμα δικαστές στην Αθήνα και είναι κυρίως χαμηλόβαθμοι. Όπως, άλλωστε, και οι δικαστές που καταδίκασαν τους φυσικούς αυτουργούς τού Predator... 

Το δικαστικό ψάρι, ωστόσο, βρομάει στο κεφάλι και βρομάει πολύ. Γι' αυτό και είναι ελάχιστο χρέος των κοινοβουλευτικών κομμάτων η αλλαγή τού τρόπου επιλογής τής ηγεσίας τής δικαιοσύνης. Αν θέλουν όχι μόνο να είναι τίμια αλλά και να δείχνουν κιόλας ενώπιον μιας καταταλαιπωρημένης κοινωνίας... 

  

Μπορεί ένας ερημίτης να είναι διεφθαρμένος;...

Μπορεί ένας ερημίτης να είναι διεφθαρμένος; Μόνο αν η σκόνη τής ερήμου ή μια όαση νερού είναι σε θέση να διαφθείρουν. Είναι δυνατό ο ίδιος ερημίτης να βάλει το δάχτυλο στο ανοιχτό βάζο με το μέλι αν αυτό βρεθεί μπροστά του; 

Πολύ πιο πιθανό κι αυτό δεν εξαρτάται από την εντιμότητα του ερημίτη αλλά από τη δυνατότητα που του δίνεται να διαφθαρεί. Λέγεται ανθρώπινη φύση, δεν είναι δα και κάτι τόσο παράξενο, γι' αυτό και τον θαυμασμό μας αξίζουν κυρίως εκείνοι που μπορούσαν να βουτήξουν στη λάσπη αλλά προτίμησαν να διατηρήσουν την καθαρότητά τους...  

Η κυβέρνηση Τσίπρα ήταν πράγματι η πιο καθαρή τής μεταπολίτευσης. Τι να κλέψει όμως; Τα άδεια ταμεία που παρέλαβε τον Ιανουάριο του 2015; Κι αν ακόμα έβρισκε χρήματα πώς να το κάνει όταν η τρόικα έβαζε το μικροσκόπιό της ακόμα και στο φωτοτυπικό χαρτί; Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ χρεοκόπησαν τη χώρα όταν δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα κι όταν οι κουτόφραγκοι έκαναν πως δεν έβλεπαν...

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι η κυβέρνηση Τσίπρα είναι η μόνη που παρέδωσε γεμάτα ταμεία. Πώς συνέβη, ωστόσο, αυτό; Με το ξεζούμισμα της μεσαίας τάξης- ο Ευκλ. Τσακαλώτος ακόμα πανηγυρίζει γι' αυτή την επιλογή-, με το ασφαλιστικό Κατρούγκαλου που έχει μείνει αξέχαστο σε ασφαλισμένους και συνταξιούχους, με χρέη στους προμηθευτές τού Δημοσίου και στις επόμενες γενιές... 

Αφήστε που το μισό περίπου από το δημοσιονομικό μαξιλάρι των 37 δισ. ευρώ ήταν η τελευταία μνημονιακή δανειακή δόση. Βλέπετε, όταν ο Αλέξης κυβερνούσε ή ήταν αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είχε σκεφτεί τον πατριωτικό φόρο για τους πλούσιους. 

Τον εμπνεύστηκε πολύ βολικά στην αγρανάπαυση της τελευταίας τριετίας κι ακόμα βολικότερα θα τον λησμονήσει αν βρεθεί ξανά στα πράγματα. Λίγοι, άλλωστε, δαγκώνουν το χέρι που τους ταΐζει και σίγουρα όχι οι πολιτικοί απατεώνες...