Η συναινετική κατάρρευση μιας χώρας...

Ας υποθέσουμε πως σήμερα είναι η τελευταία ημέρα τής κυβέρνησης Μητσοτάκη και είχε ήδη αρχίσει η συζήτηση για την παρακαταθήκη της, για το έργο της το οποίο θα μνημόνευαν και οι επόμενες γενιές. Πέρα από τα ψηφιακά άλματα που πράγματι έγιναν και την επέκταση της ΑΟΖ νοτίως τής Κρήτης και δυτικά τής Κέρκυρας, με υπερβολικές ωστόσο παραχωρήσεις στα αντισυμβαλλόμενα μέρη, δεν θα βρίσκαμε πολλά περισσότερα για να εκθειάσουμε με όρους αντικειμενικότητας κι όχι οπαδισμού. Όσο για τα δημόσια έργα, ξέρουμε πολύ καλά ότι η εκάστοτε κυβέρνηση καρπώνεται δουλειά προγενέστερων και πολλές φορές υπερφουσκωμένη...

Ιδίως ως προς τα ελληνοτουρκικά, επικράτησε η θεωρία τής ακινησίας η οποία ούτε τις εντάσεις περιόρισε ούτε, βεβαίως, συνεισέφερε στην επίτευξη λύσεων, πολλώ δε μάλλον εθνικώς ωφέλιμων. Από το 2019 μέχρι και σήμερα έχουμε προσδεθεί στο αμερικανικό και ισραηλινό άρμα- για διαφορετικούς λόγους κι όχι πάντα νόμιμους και σίγουρα όχι ηθικούς- αλλά η Τουρκία όχι μόνο δεν αποδυναμώνεται από την διπλωματική της ευελιξία αλλά ενισχύεται. Η πρόσφατη δέσμευση ελληνικής υφαλοκρηπίδας από τη γείτονα για τη δημιουργία θαλάσσιων πάρκων, όπως κι η συμφωνία τής Μέκκας, αποδεικνύει ότι ο υπάκουος σύμμαχος είναι στο τέλος κι ο χαμένος σύμμαχος...

Ο μεταρρυθμιστικός οίστρος τής κυβέρνησης Μητσοτάκη περιορίστηκε στην απομείωση του δημόσιου χώρου προς όφελος του ιδιωτικού. Με τον ίδιο δογματισμό που η κομμουνιστική και κομμουνιστογενής Αριστερά υπερασπίζεται το κράτος σαν ιερό τοτέμ ο Κυριάκος εφάρμοσε τον βγαλμένο από τη δεκαετία τού '80 θατσερισμό σαν να μην έχει περάσει ούτε μια ημέρα από τότε και να μην έχει αποτύχει στην πράξη να βελτιώσει τις ζωές των ανθρώπων. Η χώρα καταρρέει αλλά εμείς χωριζόμαστε σε οπαδούς αποτυχημένων μοντέλων βάζοντας το δικό μας λιθαράκι στην ολική δημογραφική κατάρρευση από τη φυγή στο εξωτερικό της καλύτερης Ελλάδας και την παραμονή στην Ψωροκώσταινα της χειρότερης εκδοχής της...  

Δεν περίσσεψαν χρήματα γι' αυτούς που ψηφίζουν, θα περίσσευαν για τα δάση;...

Κάτι ήξερε ο Κ. Μητσοτάκης όταν εμφανιζόταν σκεπτικός, στις αρχές τού καλοκαιριού, απέναντι σε συνεργάτες του που τον προέτρεπαν να πάει σε εκλογές ακόμα και το Σεπτέμβριο. Ήξερε πολύ καλά ότι οι πυρκαγιές θα αποδεικνύονταν μεγάλο εμπόδιο σε ένα τέτοιο σχεδιασμό. Και δεν το γνώριζε μόνο γιατί η κλιματική κρίση είναι απρόβλεπτη αλλά και γιατί είναι πολύ προβλέψιμες οι δικές του ευθύνες (και) στην πολιτική προστασία...

Το Ταμείο Ανάκαμψης πέρασε από αυτήν τη χώρα κι άφησε πίσω του κυρίως μεγαλύτερες ταξικές ανισότητες. Οι πλουσιότεροι Έλληνες έγιναν ακόμα πλουσιότεροι, οι μικρομεσαίοι παλεύουν για την καθημερινότητα και οι υπόλοιποι με το όριο της φτώχειας. Κι αφού δεν περίσσεψαν χρήματα για τη μεσαία τάξη, η οποία έχει χέρια και ψηφίζει, πώς θα περίσσευαν για τα δέντρα και τα δάση;...

Η Ελλάδα παραμένει ευρωπαϊκή χώρα. Αλίμονο κι αν δεν ήταν ύστερα από τόσα δισεκατομμύρια ευρώ κοινοτικών χρημάτων που διαχειριστήκαμε. Μας έχουν ξεπεράσει, ωστόσο, πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονταν πιο κάτω από εμάς, κάποιες μάλιστα πριν 35 χρόνια είχαν ένα απολυταρχικό σύστημα να ορίζει τις ζωές των πολιτών τους. Γι' αυτό έχει μεγάλη σημασία πού βάζεις τον πήχη. Όταν επιμένεις να τον βάζεις χαμηλά για να τον υπερβαίνεις ευκολότερα και οι στόχοι που θα φτάσεις, αν τους φτάσεις κι αυτούς, θα είναι χαμηλοί...

Πολιτική ορθότητα και μισαλλοδοξία είναι δίδυμα που χωρίστηκαν στην κούνια...

Οι λέξεις μπορούν και να σκοτώσουν, τουλάχιστον ψυχολογικά. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό. Και το αλκοόλ, ωστόσο, είναι δυνατό να σκοτώσει, όπως και η οδήγηση. Είναι δυνατό να γίνουμε φονιάδες ακόμα κι αν δεν έχουμε επιδείξει αμέλεια, πολλώ δε μάλλον δόλο. Αυτό που δεν μπορούμε, ωστόσο, να κάνουμε είναι να μετατρέψουμε τη ζωή σε πειραματόζωο για επιλεκτικά ευαίσθητους. Θύματα, για παράδειγμα, της λεκτικής κακοποίησης και του σεξισμού γίνονται κι άνθρωποι που πολιτεύονται με βάση τη λεκτική κακοποίηση και το ρατσισμό αλλά η στάση τού "καλά να πάθουν" τιμά μόνο τους εκδικητικούς κι όχι τους προοδευτικούς πολίτες...

Η Αφρ. Λατινοπούλου έγινε ευρωβουλευτής πουλώντας μίσος κι εθχροπάθεια. Φιλοδοξεί να γίνει και βουλευτής με τα ίδια θλιβερά εφόδια. Όλα αυτά, όμως, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούν τη σιωπή των προοδευτικών κομμάτων για τη χυδαία λεκτική επίθεση που δέχθηκε (αν κάνω λάθος για κάποιο από αυτά ζητώ από τώρα συγγνώμη). Σε διαφορετική περίπτωση ας δηλώσουν πως ο σεξισμός απαγορεύεται αλλά υπάρχουν κι εξαιρέσεις στον κανόνα...

Στην πραγματικότητα- φάνηκε και στην περίπτωση που ένα παιδί κινδυνεύει να μεγαλώσει σε ίδρυμα γιατί η μητέρα του το χαστούκισε- μαίνεται ένας ακήρυχτος πόλεμος ανάμεσα στην πολιτική ορθότητα και στη μισαλλοδοξία ο οποίος, επί της ουσίας, είναι εμφύλιος. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο σεβασμός και η επέκτασή τους δεν προστατεύονται από την κανονικοποίηση της υπερβολής. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει κι αν κρίνουμε από τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα στην Ευρώπη κι από αυτά που μάλλον έρχονται νερό στο μύλο τής ακροδεξιάς βάζει η woke ατζέντα παρά της το στερεί... 

 

  

 

Η αποχή γίνεται όλο κι ελκυστικότερη...

Κάποτε η Αριστερά τα ήθελε όλα και τα ήθελε τώρα: να γκρεμίσει τον καπιταλισμό, να ανοικοδομήσει μια πιο δίκαιη κοινωνία, να φέρει το σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, να τελειώσει τα μνημόνια με ένα νόμο κι ένα άρθρο, να βαράει το ζουρνά και να χορεύουν οι αγορές. Κάποτε. Τώρα επιθυμεί τη διεύρυνση του εφικτού, τη στρογγυλοποίηση του τετραγώνου και το ξέπλυμα των χρηματοδοτών της. Κι αυτό οι προοδευτικοί πολίτες πρέπει να το ψηφίσουμε κλείνοντας έστω, τη μύτη μας για να μην έχει τρίτη θητεία ο Κ. Μητσοτάκης. Στο όνομα, μάλιστα, της εντιμότητας...

Αν κάποιος μας έδινε πέντε λεπτά τού ευρώ κάθε φορά που υποσχόταν δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών και δεν το έπραττε όταν είχε και τα γένια και τα κτένια σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες θα ανήκαν στην ανώτερη μεσαία τάξη, ανεξαρτήτως άλλων εισοδημάτων τους. Το ότι, συνεπώς, έρχονται σήμερα κάποιοι να μας το υποσχεθούν ξανά έχει τόση αξιοπιστία όση κι αν ο Θ. Σεχίδης ορκιζόταν στη ζωή τής μάνας του. Ιδίως όταν ο πλούτος που υπόσχονται να φορολογήσουν προέρχεται από το ταμείο των δικών τους χρηματοδοτών...

Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές και το δίλημμα είναι "νεοφιλελευθερισμός και διαφθορά ή καλύτερη διαχείριση του νεοφιλελευθερισμού και της διαφθοράς" τόσο ελκυστικότερη γίνεται η επιλογή τής αποχής. Πολλώ δε μάλλον όταν οι επίδοξοι εκφραστές τής αντισυστημικής ψήφου φλερτάρουν είτε με την ακροδεξιά είτε με τη γελοιότητα είτε και με τα δύο. Δεν το έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου και το κατέκρινα στο παρελθόν αλλά θεωρώ πολύ πιο επονείδιστη την ψήφο διά ψυχολογικού εκβιασμού...  

Δεν θέλουμε αντιμητσοτακισμό, θέλουμε μαγεία...

Ο Αχ. Μπέος είναι αυτός που είναι. Ακόμα και να μιλάς μαζί του λερώνεσαι. Είναι, όμως, δήμαρχος Βόλου για πάνω από δέκα χρόνια και το απόλυτο φαβορί για να επανεκλεγεί. Είναι, συνεπώς, οι βολιώτες ο πιο λούμπεν πληθυσμός στη χώρα; Κι αν είναι τι έχουν κάνει οι αντίπαλοι Μπέου για να πείσουν πως δεν είναι εισαγγελείς που θα τον σύρουν σε δίκες διαφθοράς αλλά πολιτικοί με όραμα για την πόλη τους;... 

"Θα νικήσω τον Μητσοτάκη στο β' γύρο". Αυτό μας λέει, επί της ουσίας, ο Αλ. Τσίπρας. Αφήνω στην άκρη πως μας το έχει ήδη πει άλλες πέντε έξι φορές και στο τέλος κερδίζει ο Κυριάκος. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Στέκομαι, ωστόσο, στο κεφαλαιώδες λάθος που κάνει όλη η αντιπολίτευση τα τελευταία επτά χρόνια: ετεροπροσδιορίζεται σαν να είναι εισαγγελέας ή δημοσιογράφος κι όχι υπεύθυνη για την παραγωγή προτάσεων που θα είναι διαφορετικές και πιο αξιόπιστες από αυτές που εφαρμόζονται ή έχουν γίνει αντικείμενο υπόσχεσης από το 2019 μέχρι και σήμερα... 

Ο αντιμητσοτακισμός δεν θα κερδίσει ούτε τις πρώτες ούτε τις δεύτερες ούτε τις τρίτες ούτε τις χιλιοστές εκλογές. Όχι γιατί ο Μητσοτάκης είναι αγαπητός αλλά γιατί οι πολίτες θέλουν να τους πουλήσεις κι ένα όνειρο για να σε ψηφίσουν. 

Ψεύτικο ή αληθινό δεν έχει σημασία, αρκεί να μην είναι μαυρίλα. Αυτή την ξέρουν, την βιώνουν, την ανέχονται. Όλοι είμαστε, όμως, μικροί ή μεγάλοι Μπλανς Ντιμπουά από το "Λεωφορείο ο Πόθος": "Δεν θέλουμε ρεαλισμό, θέλουμε μαγεία"...

Ο αργός και βασανιστικός θάνατος του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ...

Η προσπάθεια που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ να σταθεί ξανά στα πόδια του ύστερα από το καταστροφικό πέρασμα Φάμελλου είναι γενναία. Κάποιος κυνικός, βεβαίως, θα έλεγε πως είναι μονόδρομος για τα στελέχη που έχουν απομείνει στην Κουμουνδούρου αφού δεν τα θέλει κανείς άλλος κι επομένως ποιούν την ανάγκη φιλότιμο. 

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, η εκλογική τους επιτυχία, με όποιο σχήμα κι αν κατεβούν στις κάλπες, μοιάζει σήμερα με ένα μικρό θαύμα. Το ίδιο ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ, έστω κι αν στη Χαριλάου Τρικούπη δεν τίθεται ζήτημα εισόδου στη Βουλή. Προσώρας...

Ακόμα, εξάλλου, κι αν συγκεντρώσουν ένα αξιοπρεπές ποσοστό την πρώτη Κυριακή, τη δεύτερη θα καταποντιστούν από τα διλήμματα κυβερνησιμότητας. Συνεπώς, το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα απογίνουν αυτά τα δύο κόμματα (για τη ΝΕΑΡ δεν το συζητάω καν, είναι πολιτικά νεκροί και δεν το έχουν καταλάβει), αν κι αυτό περισσότερο απασχολεί τους πολιτικούς αναλυτές παρά την κοινωνία που τους έχει γυρίσει έτσι κι αλλιώς την πλάτη. Αυτό είναι, άλλωστε, και το πραγματικό τους πρόβλημα: έχουν καταντήσει αποκλειστικώς και μόνο κόμματα στελεχών...

Η έντονη κρίση τού κομματικού φαινομένου που βιώνουμε αποκαλύπτει και τα όρια αποτελεσματικότητας του κοινοβουλευτισμού στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης. Οι πεφωτισμένες ηγεσίες αποτελούν κατάλοιπο ενός παρελθόντος όπου η διασταύρωση των πληροφοριών ήταν πολύ πιο δύσκολη και πολύ πιο εύκολα ελεγχόμενη από την εκάστοτε εξουσία... 

Σήμερα γκρεμίζουμε γρηγορότερα τα είδωλά μας γιατί διαθέτουμε τα εργαλεία για να το κάνουμε. Κι αν δεν τα γκρεμίζουμε αυτό δεν οφείλεται στο αλάθητό τους αλλά στη δική μας προδιάθεση για ανάθεση της ευθύνης αντί για την ανάληψή της. Γι' αυτό και δεν φοβάμαι το AI. Είναι και η τιμωρία όσων δεν θέλουν να διδάσκονται από τα λάθη τους... 

Στις βουλευτικές εκλογές θα ψηφίσουμε για πρόεδρο της ΝΔ...

Όταν ο Ανδρ. Παπανδρέου είχε γίνει πρωθυπουργός το 1981 έλεγε σε δημοσιογράφους πως δεν θα έκανε το λάθος τού πατέρα του να έχει την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία. Και δεν το έκανε το σφάλμα αφού το ΠΑΣΟΚ έγινε κράτος εν κράτει σε βαθμό που να μην έχει διαλυθεί, τουλάχιστον όχι ακόμα, μολονότι ο σημερινός του πρόεδρος δεν συγκινεί ούτε παιδί που έχει χάσει στο σταθμό την μητέρα του. Το είχε κάνει, όμως, ο Αλ. Τσίπρας με συνέπεια οι "νόμιμοι ιδιοκτήτες τής χώρας" να επανέλθουν γρήγορα και πιο αποφασισμένοι από ποτέ...

Πλανάται πλάνην οικτρά όποιος πιστεύει ότι το καθεστώς Μητσοτάκη θα πέσει αν ο επικεφαλής του χάσει τις εκλογές ή δεν μπορέσει να είναι ξανά πρωθυπουργός σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Το ότι, για παράδειγμα, ο ένας μετά τον άλλο οι εισαγγελείς τού Αρείου Πάγου αρχειοθετούν το σκάνδαλο των υποκλοπών θα έπρεπε να μας έχει, το λιγότερο, υποψιάσει για το βάθος τού ελέγχου των αρμών τής εξουσίας από μια οικογένεια που βιοπορίζεται από αυτή εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Σε αυτό το πλαίσιο, μόνο μια ενωμένη προοδευτική αντιπολίτευση θα μπορούσε να βάλει ανάχωμα αλλά η προοδευτική αντιπολίτευση είναι απασχολημένη να δίνει μάχη κατάταξης κι όχι νίκης στις επόμενες εκλογές... 

Με τούτα και με τα άλλα οι προσεχείς κάλπες θα θυμίζουν περισσότερο εσωκομματικές εκλογές τής ΝΔ παρά βουλευτικές και γι' αυτό η ευθύνη τής προοδευτικής παράταξης είναι τεράστια και μοιράζεται αναλόγως. Την ώρα, για παράδειγμα, που Τσίπρας- Ανδρουλάκης μαλώνουν για το ποιος χρωστά και το ποιος πληρώνει τα έξοδα η διαπλοκή έχει απλώσει τα δίχτυα της κι ορίζει τις εξελίξεις και στην Αμαλίας και στη Χαριλάου Τρικούπη. Μοιάζει, επομένως, απολύτως φυσιολογικό πως το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι σοκαριστικό για τον προοδευτικό πόλο και πανηγυρικό για τον δεξιό- ακροδεξιό...