Τα κακά και τα περισσότερο κακά χαμπέρια από Άγκυρα...

Όποιος πιστεύει ότι η πολιτική και το εμπόριο εισχώρησαν στο Μουντιάλ το 2026 εξαιτίας τού Ντ. Τραμπ και πριν δεν είχαν περάσει καν απέξω πλανάται πλάνην οικτρά. Θα του πρότεινα, μάλιστα, να διαβάσει το βιβλίο τού Νίκου Μποζιονέλου "Μουντιάλ Εμπιστευτικό" (εκδόσεις Historical Quest) για μια καλύτερη ενημέρωση. 

Θα μου πείτε, βεβαίως, ότι δεν είχαμε στο παρελθόν time out στο μέσο των ημιχρόνων ούτε ακύρωση κόκκινης κάρτας χάρη στην παρέμβαση του προέδρου των ΗΠΑ. Θα σας απαντούσα πως ο κόσμος αλλάζει αλλά στην πραγματικότητα παραμένει το ίδιο αλαζονικός κι άπληστος...

Το αυτό ισχύει και για τις διακρατικές σχέσεις, όπως είναι και οι ελληνοαμερικανικές και οι τουρκοαμερικανικές. Ο ήλιος μπορεί να βγει κάποια στιγμή από τη Δύση, οι ΗΠΑ ωστόσο δεν θα πάψουν ποτέ να θεωρούν την Τουρκία σπουδαίο στρατηγικό τους σύμμαχο για πολλούς λόγους, ελάχιστοι ή κανένας εκ των οποίων δεν σχετίζεται με κάποια συμπάθεια. Αυτό σημαίνει και πως η άσκηση αυστηρής κριτικής στη σημερινή κυβέρνηση για το ότι δεν κατάφερε να αλλάξει τις ισορροπίες στην περιοχή είναι σε σημαντικό βαθμό άδικη. Καμία, άλλωστε, προηγούμενη δεν το κατόρθωσε στο παρελθόν...

Από την άλλη, ωστόσο, τίποτα δεν δικαιολογεί τη μυστική διπλωματία Αθήνας- Άγκυρας εδώ κι επτά χρόνια. Προφανώς και τέτοιου είδους συζητήσεις δεν μπορούν να γίνονται μπροστά στον τηλεοπτικό φακό, ούτε όμως κι εν αγνοία τόσο αρμόδιων υπουργών όσο και, κυρίως, διπλωματών... 

Αν δεν το έχει ακόμα συνειδητοποιήσει και μέσω των δημοσκοπήσεων που λαμβάνει στο Μαξίμου, ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα είναι πρωθυπουργός για πάντα. Αντιθέτως, οποιαδήποτε παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ή, φευ, κι εθνικής κυριαρχίας θα είναι κι όσοι τη διαπράξουν υπόλογοι για το αδίκημα των αδικημάτων, την  εσχάτη προδοσία...

 

 

Γιατί οι εκλογές είναι κι εθνική ανάγκη...

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν πλημμυρίσει τις τελευταίες ημέρες από σατιρικά μιμίδια με αφορμή το "Δεν Φοβόμαστε" των νεοδημοκρατών. Γιατί το κάνουμε; Είμαστε χαρούμενοι που μια γυναίκα σκοτώθηκε από μια δολοφονική επίθεση ανεγκέφαλων που πιστεύουν ότι θα τερματίσουν τον καπιταλισμό με γκαζάκια; Όχι, δεν το κάνουμε γι' αυτό, τουλάχιστον όχι οι περισσότεροι. Το κάνουμε γιατί όλο και πιο πολλοί μπορούμε πλέον να διακρίνουμε την υποκρισία μιας κυβέρνησης κι ενός κόμματος για τα οποία η ανθρώπινη ζωή κι αξιοπρέπεια μετράνε μόνο αν είναι χορηγοί τους ή διαθέτουν την ίδια κομματική ταυτότητα...

Ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκεται σε αποδρομή. Θα βρισκόταν πολύ νωρίτερα αν υπήρχε μία αντιπολίτευση που να σέβεται το ρόλο της αντί για τον θεσμικό καθωσπρεπισμό, που δεν θα πυροβολούσε τα πόδια της και δεν θα αναλωνόταν σε προσωποκεντρικές μάχες. Η φυσική, όμως, είναι αδυσώπητη. Η τριβή φέρνει τη φθορά και η φθορά το τέλος... 

Έχουμε, ωστόσο, έναν τυχοδιώκτη πρωθυπουργό ο οποίος δεν θα διστάσει να παίξει παιχνίδια και με τον Τ. Ερντογάν για να διασωθεί. Παιχνίδια που μπορεί να είναι προσυνεννοημένα αλλά όταν δίνεις πίστη σε καιροσκόπους δεν αποκλείεται να καταλήξεις όπως ο αόρατος δικτάτορας Ιωαννίδης το 1974, ο οποίος είχε πιστέψει τις διαβεβαιώσεις των Αμερικανών ότι δεν θα γινόταν τουρκική εισβολή στην Κύπρο αν ανέτρεπε τον Μακάριο...

Φυσικά ελάχιστα με/μας ενδιαφέρει αν ο Κυριάκος καταλήξει ισόβια στη φυλακή πληρώνοντας για τα αμαρτήματά του. Το ζήτημα είναι όταν φτάσει η άγια ώρα τής αποχώρησής του η χώρα να μην έχει απωλέσει εδαφική κυριαρχία ή κυριαρχικά της δικαιώματα γιατί μια μυστική συμφωνία Μητσοτάκη- Ερντογάν θα έχει παραβιαστεί από την πλευρά τού σουλτάνου. Γι' αυτό και οι εκλογές όσο το δυνατό νωρίτερα δεν είναι μόνο λαϊκή ανάγκη. Είναι κι εθνική...                                                                                                                                                                              

Ο έρωτας, ο βήχας κι ο Σαμαράς δεν κρύβονται...

Ο έρωτας, ο βήχας κι ο φόβος δεν κρύβονται. Δεν νομίζω πως ο Κ. Μητσοτάκης είναι ερωτευμένος με τον Αντ. Σαμαρά κι από όσο μπορώ να ξέρω χαίρει άκρας υγείας. Είναι σίγουρο, ωστόσο, ότι τον φοβάται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό του αντίπαλο, ακόμα κι εκείνον που εμφανίζεται δεύτερος στις δημοσκοπήσεις και παίζει μια χαρά το ρόλο τού χρήσιμου ηλίθιου του Κυριάκου. Τον Αντώνη, όμως, τον φοβάται και τον φοβάται πολύ...

Δεν θα κάνω δίκη προθέσεων για τα κίνητρα του Σαμαρά. Όταν, πάντως, είσαι 75 χρόνων και σε διαγράφει το μωρό- πολιτικός εξόριστος στο Παρίσι όσο και να ΄ναι το προσωπικό κίνητρο δεν είναι διόλου αμελητέο. Κάνουν, εξάλλου, λάθος όσοι πιστεύουν ότι το κόμμα του θα αντλήσει μόνο από ψηφοφόρους τής ΝΔ του 2023 ή των δημοσκοπήσεων. Η πολιτική ανεπάρκεια της Μ. Καρυστιανού αφήνει πολιτικά κενά που ο πολύπειρος πρώην πρωθυπουργός διαθέτει τη γνώση για να τα καλύψει, ιδίως ως προς τα δεξιά τής κυβερνώσας παράταξης. Συσπειρώνει, δηλαδή, έναν επίσης κατακερματισμένο χώρο κι αυτό δημιουργεί πολύ περισσότερα προβλήματα στο Μαξίμου από όσα ένα κόμμα τού 3%...

Οι καιροί μας είναι πολύ βαρετοί αλλά και πολύ ενδιαφέροντες. Πολύ βαρετοί γιατί ορίζονται από τα ίδια φθαρμένα πρόσωπα που είτε χρεοκόπησαν τη χώρα είτε την Αριστερά. Πολύ ενδιαφέροντες, ωστόσο, γιατί κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών και, κυρίως, την κυβέρνηση που θα προκύψει από αυτές, όπως και το νέο κομματικό τοπίο. Υπό κανονικές συνθήκες θα μπορούσαν να μας βοηθούσαν λίγο περισσότερο οι δημοσκόποι. Ακόμα, όμως, κι αν το θέλουν η κατάσταση είναι τόσο ρευστή και οι εκλογικές μετακινήσεις τόσο πυκνές που μόνο ένας ανόητος θα στοιχημάτιζε σήμερα όλη την περιουσία του σε ένα άλογο...

 

Οι λαγοκέφαλοι του ΣΥΡΙΖΑ τρομάζουν τον Αλέξη...

Αν ζητήσεις από τους δημοσκόπους να σου μιλήσουν με το χέρι στην καρδιά θα σου απαντήσουν πως η ΕΛΑΣ έχει ταβανιάσει. Έχει εισπράξει όσα ήταν να εισπράξει από τους ψηφοφόρους τού ΣΥΡΙΖΑ του 2023, από το ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές και μη δυνάμεις και τώρα βρίσκεται στο μεταίχμιο... 

Προφανώς και η δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις δημιουργεί από μόνη της μια δυναμική, όπως και η ανάγκη των πολιτών για κυβερνητική αλλαγή. Δεν φτάνουν, όμως, για να δημιουργήσουν ρεύμα κι αυτό δεν πρόκειται να προκύψει από τη μαζική εισροή συριζαίων βουλευτών και στελεχών...

Σε αντίθεση με τον Νίκο Μωραΐτη, δεν θέλω να κακοκαρδίσω τον Κ. Ζαχαριάδη, τον Γ. Καραμέρο, την Μ. Ξενογιαννακοπούλου κι όλους όσοι αποχώρησαν από το ΣΥΡΙΖΑ αφού πρώτα ψήφισαν, επί της ουσίας, την αυτοδιάλυσή του. Ούτε θα σταθώ ιδιαιτέρως στο ότι όποιος άλλος θέλει να φύγει είναι πολύ πιο έντιμο να το κάνει πριν την επόμενη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής. Ο Νίκος, όμως, δεν έχει άδικο: οποιαδήποτε δυναμική τής ΕΛΑΣ θα πάει στράφι αν αρχίσει να γεμίζει με τοξικούς συριζαίους...

Φυσικά και τώρα το κόμμα Τσίπρα είναι ΣΥΡΙΖΑ 2.0. Απλώς έχει φροντίσει ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία να τοποθετήσει στη βιτρίνα λιγότερο γνωστούς στο πόπολο συριζαίους. Αν, όμως, αρχίσει να γεμίζει το καράβι με εκείνους που πρωταγωνίστησαν στα δραματικά γεγονότα τού 2023 και του 2024, ακόμα κι αν δεν τους βάλει στα ψηφοδέλτια ή δεν σπρώξει τις υποψηφιότητές τους τη ζημιά τους θα την έχουν προκαλέσει. Δεν νομίζω πως ο Αλέξης θα κάνει (και) αυτό το λάθος τώρα που συμβουλεύεται επαγγελματίες τής επικοινωνίας κι όχι τους κατσαπλιάδες που είχε δίπλα του στην Κουμουνδούρου...

 

Η σταθερότητα που στέλνει τα καλύτερα παιδιά μας στη μετανάστευση και τα χειρότερα σε θέσεις εξουσίας...

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, οι βουλευτές και τα στελέχη τής ΝΔ εργαλειοποιούν πολιτικά τη δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας λέξεις κι εκφράσεις που στοχεύουν σε ψήφους κι όχι στην εύρεση και τιμωρία των ενόχων. Ο Κ. Μητσοτάκης, πέρα από τα υπόλοιπα ακραία που ακούστηκαν στο δημόσιο λόγο, έκανε αναφορά ακόμα και στα μνημόνια στο συλλυπητήριο μήνυμά του. 

Ποιος αδρανεί, όμως, όπως κατήγγειλε, όταν ο ίδιος είναι επτά χρόνια στο Μαξίμου κι ο αρμόδιος υπουργός σχεδόν αιώνιος σε αυτόν το ρόλο; Ποιος καταδικάζει υποκριτικά αν όχι αυτοί που δεν είπαν κουβέντα για τις μολότοφ στα σπίτια βουλευτών τού ΣΥΡΙΖΑ την εποχή τής Συμφωνίας των Πρεσπών;...

Την ίδια ώρα, όμως, η ελληνική Αριστερά βρίσκεται αντιμέτωπη και με τη δική της διαχρονική αδυναμία να διακρίνει την επανάσταση από την επαναστατική γυμναστική, με την ανοχή της απέναντι στον εκφυλισμό των Εξαρχείων και των καταλήψεων και τη δυσανεξία της να αντιληφθεί πόσο της έχει στοιχίσει η κρυφή γοητεία που της ασκεί η ένοπλη αστική πάλη. Προφανώς και τα κοινοβουλευτικά, τουλάχιστον, αριστερά κόμματα καταδικάζουν τη βία κι αυτό συνέβη και στην περίπτωση της Βάγιας Νέστορα. Η υποτίμηση, ωστόσο, των συνεπειών που μπορεί να έχουν τα "παιχνίδια" με γκαζάκια είναι τόσο ώριμη όσο και το να αφήνεις ένα παιδί να παίζει με τα σπίρτα...

Έχουμε ήδη μπει σε μία μακρόσυρτη προεκλογική περίοδο η οποία είναι προφανές ότι θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως θα πρέπει να επιτρέψουμε στα κουμπούρια να αναμειχθούν με τα επιχειρήματα, τους χρήσιμους ηλίθιους του συστήματος να γίνουν η καύσιμη ύλη για τη συγκρότηση ενός ακόμα ατελέσφορου διπολισμού. Ναι, η χώρα χρειάζεται σταθερότητα, όχι όμως τη σταθερότητα του τέλματος που στέλνει τα καλύτερα παιδιά μας στη μετανάστευση και τα χειρότερα σε θέσεις εξουσίας...

 

 

Με ποιους θα κυβερνήσουν;...

Το ότι ο Αλ. Τσίπρας βολεύει τον Κ. Μητσοτάκη είναι βέβαιο. Όσοι, άλλωστε, οπαδοί τού μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία εμπιστεύονται τις δημοσκοπήσεις που τον δείχνουν δεύτερο δεν μπορεί να μην εμπιστεύονται τις ίδιες δημοσκοπήσεις που δείχνουν πως η ΝΔ αυξάνει παραλλήλως τα ποσοστά της. Έτσι δεν είναι; Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, είναι αν αυτό το win win ανάμεσα στους δύο αντιπάλους (;) είναι τυχαίο ή συνεννοημένο. Και το ρωτώ γιατί η ΕΛΑΣ, ανάμεσα σε άλλα, στηρίζει το αφήγημά της για μειώσεις φόρων στο ότι η οικονομία πηγαίνει καλά. Η οικονομία με τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό...

Στην πραγματικότητα, τόσο ο Κυριάκος όσο κι ο Αλέξης ξέρουν ότι τα δημοσκοπικά ποσοστά τους που δίνονται στη δημοσιότητα δεν είναι και τόσο πραγματικά. Ούτε η ΝΔ βρίσκεται στην πρόθεση ψήφου κοντά στο 30% ούτε η ΕΛΑΣ πάνω από το ποσοστό τού ΣΥΡΙΖΑ του 2023. Ενδεχομένως να τα προσεγγίσουν ή και να τα υπερβούν στις κάλπες, χάρη και στη δύναμη της προπαγάνδας, αλλά τώρα τουλάχιστον δεν είναι...

Οι εκλογές μπορεί να γίνουν το φθινόπωρο, ίσως όμως και την ερχόμενη άνοιξη. Αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος μέχρι τότε δεν είναι πολύς αλλά δεν είναι και λίγος. Προλαβαίνουν, για παράδειγμα, κι ο Αντ. Σαμαράς να πιάσει ένα ποσοστό καταδικαστικό για τον Μητσοτάκη και το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο συνασπισμός στον οποίο θα συμμετέχει με έναν κανονικό πρόεδρο κι όχι τον Σ. Φάμελλο να πιάσουν ποσοστά που θα ψαλιδίσουν τον Τσίπρα. Έτσι κι αλλιώς το ζητούμενο είναι η συγκρότηση κυβέρνησης και σε αυτό το πεδίο τόσο ο Κυριάκος όσο κι ο Αλέξης είναι πολύ απομονωμένοι...

  

  

Ποιον υποστηρίζεις ρε λαμόγιο;...

"Μας έχεις μπερδέψει. Ποιον υποστηρίζεις"; Ακούω πολύ συχνά τελευταίως αυτό το ερώτημα κι όχι πάντα αγαθώ τω τρόπω. Κάποιοι, φυσικά, έχουν έτοιμη την απάντηση η οποία συνοψίζεται στη φράση "ο τύπος είναι ένα τιποτένιο λαμόγιο, υποστηρίζει κάθε φορά αυτόν που του δίνει τα περισσότερα". Την έχω διαβάσει και σε άλλες εκδοχές, οι περισσότερες εκ των οποίων, παρεμπιπτόντως, είναι μηνύσιμες αλλά είμαι της άποψης πως στον αγρό τής δημοκρατίας ούτε κόβω τις τσουκνίδες ούτε σουβλίζω τις οχιές. Η φύση, άλλωστε, βρίσκει πάντοτε τη μέθοδο για να τις αποβάλλει...

Για να μην έχετε απορίες λοιπόν, αν πράγματι κάποιοι έχουν απορίες κι όχι απλώς συμπλέγματα: ήμουν, είμαι και μάλλον θα συνεχίσω να είμαι Αριστερός. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχω κρεμάσει στο μπαλκόνι μου την κόκκινη σημαία ούτε στους τοίχους τού σπιτιού μου αφίσες τού Άρη ή του Τσε ούτε, πολύ περισσότερο, ζήτησα ποτέ από τον οποιονδήποτε το οτιδήποτε με επιχείρημα το ότι πιστεύω στο σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Συνήθως, μάλιστα, είναι οι επαγγελματίες Αριστεροί που βγάζουν νύχια και μου ζητούν και τα ρέστα γιατί υπερασπίζομαι διαχρονικά τις ίδιες αρχές κι αξίες αλλά όχι διαχρονικά τα ίδια πρόσωπα αν εκτιμήσω πως έχουν προδώσει αυτές τις αρχές κι αξίες...

Μακάρι να ήμουν ένας απλός παρατηρητής των πολιτικών εξελίξεων κι όχι κατ' επάγγελμα καταγραφέας τους. Σε μία τέτοια περίπτωση θα μπορούσα κι εγώ, όπως κάνετε πολλοί από εσάς, να πλάθω με τη φαντασία μου κόμματα κι αρχηγούς όπως θα ήθελα να είναι κι όχι να είμαι υποχρεωμένος να τους περιγράφω όπως είναι στην πραγματικότητα... 

Τα προγράμματα και τα βιογραφικά είναι όσα βλέπει η πεθερά. Κάτω από το χαλί, όμως, είναι προφανέστατα τα ελλείμματα σε όσους το σηκώνουν είτε από επαγγελματικό ζήλο είτε από στάση γενναιότητας απέναντι στην αλήθεια που οφείλει να ακολουθεί ένας πολίτης με το αίσθημα της ευθύνης αναπτυγμένο. Γι' αυτό και προκρίνω ένα ενιαίο σχήμα στο οποίο θα συμμετέχουν όλα τα προοδευτικά κόμματα, μολονότι έχω σαφή γνώση των ανεπαρκειών αλλά και των αμαρτιών τους. Όλοι τους έχουν σκελετούς στη ντουλάπα αλλά στις εκλογές φτιάχνεις λεμονάδα με τα λεμόνια που πράγματι έχεις, όχι με αυτά που ονειρεύεσαι πως ανθίζουν στη λεμονιά...