Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Μεταγραφές αεροδρομίου, πολιτικές ναυαγίου...

ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ έχουν βαλτώσει. Πώς σκοπεύουν να ξεβαλτώσουν; Με ένα εύληπτο και σταθερό πολιτικό αφήγημα; Με αυτοκριτική για τα πολλά τους λάθη; Με άνοιγμα στις υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις για κυβερνητική συνεργασία ώστε να μπει τέλος στη δυστοπία Μητσοτάκη που μας οδήγησε στη χαμηλότερη αγοραστική δύναμη ανάμεσα στα κράτη- μέλη τής ΕΕ; Όχι, σκοπεύουν να ξεβαλτώσουν με "μεταγραφές αεροδρομίου" βουλευτών και στελεχών, σαν να είναι ποδοσφαιρικές ομάδες κι όχι πολιτικά κόμματα...

Φυσικά και τα πρόσωπα παίζουν το ρόλο τους. Το ότι ηγούνται της προοδευτικής παράταξης οι Αλ. Τσίπρας και Ν. Ανδρουλάκης δεν βοηθά στο να ξεκολλήσει αφού οι αδυναμίες τους είναι γνωστές στον ελληνικό λαό. Ο ένας απογοήτευσε κι ο άλλος δεν συγκινεί. Ακόμα, όμως, κι αν δεν είχαν απογοητεύσει, ακόμα κι αν συγκινούσαν οι πολίτες δεν αναζητούν μόνο ένα καλό supporting cast ούτε σκανδαλολογία ούτε πλειστηριασμό προσφορών. Θέλουν όραμα, ριζοσπαστικές λύσεις κι όχι απλώς καλύτερη διαχείριση της δυστοπίας...

Από τη στιγμή που εκλέγεται κάποιος βουλευτής η πρώτη του προτεραιότητα είναι πώς θα επανεκλεγεί. Αυτή η ψύχωση δεν γεννήθηκε στην παρούσα κοινοβουλευτική περίοδο, υπάρχει από τότε που υπάρχει κι ο κοινοβουλευτισμός, το πιο ζωντανό απομεινάρι τής φεουδαρχίας, μαζί με το μεσσιανισμό. Τα τελευταία τριάμισι χρόνια, ωστόσο, έχει ενταθεί γιατί το παλιό πέθανε αλλά το νέο δεν έχει καταφέρει να γεννηθεί. Και πώς να τα καταφέρει όταν κυκλοφορούν ανάμεσά μας πολιτικά ζόμπι που δεν του επιτρέπουν να αναπνεύσει; Πότε, συνεπώς, θα κάνει ξαστεριά; Όχι άμεσα...



Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Δεν υπήρχαν δεξιοί στο Πολυτεχνείο...

Οι άνθρωποι που σκοτώθηκαν πέριξ τού κτιρίου τού Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 δεν έχασαν τη ζωή τους σε ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών μπράβων τής νύχτας, για προσωπικές ή κτηματικές διαφορές. Δολοφονήθηκαν από ένα αυταρχικό καθεστώς το οποίο είχε πιαστεί εξ απήνης από τη λαϊκή εξέγερση. Έχει, όμως, τόση σημασία αν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο; Είναι το χυμένο αίμα μόνο που δικαιώνει τους αγώνες και καταδικάζει τους τυράννους; Μάλλον όχι, αλλά την επικοινωνιακή ουσία την είχε συλλάβει ο Γκέμπελς δεκαετίες πριν και την ακολουθούν μέχρι και σήμερα οι θαυμαστές του: "λέγε λέγε, όλο και κάτι θα μείνει"...

Βεβαίως στη σημερινή ναυαρχίδα τής συντηρητικής παράταξης, τη ΝΔ, δεν υπάρχουν μόνο χουντικοί, όπως οι Γεωργιάδης- Βορίδης- Πλεύρης, αλλά και πιο μετριοπαθείς πολιτικοί. Αυτοί τις τελευταίες ημέρες ισχυρίζονται πως τη χούντα την πολέμησαν και δεξιοί, το οποίο αν το λάβουμε κυριολεκτικώς υπόψη ισχύει. Δεν ήταν όλοι οι δεξιοί με τους συνταγματάρχες. Δεν ήταν, όμως, η πλειονότητά τους και σίγουρα δεν ήταν οι περισσότεροι ανάμεσα σε εκείνους που την πολέμησαν με έργα κι όχι μόνο με λόγια, από την Ελλάδα, τις φυλακές και τα ξερονήσια της κι όχι από τα Παρίσια και τα μπιστρό τους...

Δεν τα γράφω όλα αυτά για να αναμοχλεύσω παλιά εμφύλια πάθη, τα οποία δεν είναι πάντως και τόσο παλιά. Ούτε καν για να καταδείξω είτε το φιλοχουντισμό είτε τον κομπλεξισμό των "ακύμαντων", που γράφει κι ο Νίκος Σκορίνης, εκείνων δηλαδή που μια ζωή αποφεύγουν τα κύματα μέχρι που κάποια στιγμή τους βρίσκουν εκείνα και τους πνίγουν. Το "δεν υπάρχουν νεκροί στο Πολυτεχνείο" του Αδωνι είναι μια ακόμα απόδειξη του ότι δεν έχουν τελειώσει οι ιδεολογίες και πως αν υπάρχει ένας πόλεμος στον οποίο αξίζει να αγωνιστούμε θα είναι ένας πόλεμος που δεν θα βρισκόμαστε στα ίδια χαρακώματα με τους γεωργιάδηδες αλλά απέναντί τους...




Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Τα Πολυτεχνεία φυτρώνουν στην αδικία και πεθαίνουν μόνο στη δικαιοσύνη...

Όσο υπάρχουν αυταρχικές εξουσίες, σε όποια εκδοχή τους, τα Πολυτεχνεία θα παραμένουν ζωντανά. Κι αν οι επαναστάτες προδίδουν τις επαναστάσεις δεν είναι οι επαναστάσεις που ευθύνονται αλλά οι επαναστάτες που δεν μπόρεσαν να σταθούν αντάξιοι των απαιτήσεών τους. Γι' αυτό και οι αυταρχικές εξουσίες αντιμετωπίζουν τις επαναστάσεις τού παρελθόντος είτε ως μουσειακά είδη είτε με τη σιωπή είτε με τη συκοφάντησή τους. Πώς, άλλωστε, θα φαίνονταν γίγαντες οι νάνοι αν τους μελετούσαμε από κοντά και πώς νάνοι οι γίγαντες αν δεν τους λησμονούσαμε;...

Αν ο ηρωισμός συνδεόταν με την αποτελεσματικότητα δεν θα είχαμε ποιους να γιορτάσουμε. Όσο γενναία κι αν αγωνίστηκαν οι οπλαρχηγοί, οι κλέφτες και οι αρματολοί το 1821 αν δεν αναμειγνύονταν οι μεγάλες  δυνάμεις μάλλον θα μιλούσαμε τα αραβικά τού Ιμπραήμ. Αν δεν ηττάτο συνολικώς ο Άξονας σήμερα θα μιλούσαμε αραβικά και γερμανικά. Κι αν δεν ακρωτηριαζόταν η Κύπρος σήμερα θα μιλούσαμε αραβικά, γερμανικά και τουρκικά. Γιορτάζουμε, όμως, τους ήρωες ή θα έπρεπε να τους γιορτάζουμε με την ίδια νοσταλγία που οφείλουμε να αισθανόμαστε για την ουτοπία...

Αν, συνεπώς, πειστούμε ότι το Πολυτεχνείο δεν ζει αλλά έχει πεθάνει μαζί με τους συμβιβασμούς αρκετών από όσους πρωταγωνίστησαν σε αυτό θα είναι σαν να έχουμε πειστεί ότι δεν αξίζουμε μια καλύτερη ζωή. Πως αυτή που μας έχει δοθεί είναι και καμία άλλη και δεν έχει καμία αξία να αντιστεκόμαστε στην παρακμή μας. Αν, όμως, εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι πάντοτε υπάρχουν εναλλακτικές, πως οι μονόδρομοι υφίστανται μόνο στους Κώδικες Οδικής Κυκλοφορίας και πως τα όνειρα δεν είναι αποκλειστικώς για όταν κοιμόμαστε τότε θα παραμένουμε πιο δυνατοί από τα τανκ, συμβατικά ή ψηφιακά, περιμένοντάς τα στη γωνία όχι για να τα εκδικηθούμε αλλά για να αποδώσουμε δικαιοσύνη...

 


Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Έρχονται μήνες συμψηφισμών...

Οι κυριακάτικες αναρτήσεις τού Κ. Μητσοτάκη έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Όχι τόσο γι' αυτά που γράφει, δεν είναι δα και τόσο παράξενο ένας πρωθυπουργός να αποθεώνει τον εαυτό του. Έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον κυρίως γι' αυτά που παραλείπει να αναφέρει μολονότι δεν φείδεται όγκου λέξεων για τα επιτεύγματά του. Κι από τον όγκο που ολοένα αυξάνεται κάθε εβδομάδα αυτών που παραλείπει γίνεται όλο και πιο αντιληπτός ο πανικός στον οποίο βρίσκεται...

Αν, για παράδειγμα, οι κυβερνητικές κινήσεις ως προς την ακρίβεια, τα ελληνοτουρκικά ή την καταπολέμηση της διαφθοράς ήταν τόσο επιτυχημένες γιατί δεν τις σχολιάζει ο Μητσοτάκης; Μήπως έχει φτάσει στο απώτατο όριό της η τακτική τού ότι για όλα τα στραβά ευθύνονται οι άλλοι κι ο πρωθυπουργός έρχεται για να λύσει μόνιμες παθογένειες; Μήπως, στο τέλος τής ημέρας, οι μόνοι που έχουν απομείνει να το πιστεύουν είναι κάποιοι δημοσκόποι και δημοσιογράφοι;...

Ο πνιγμένος, πάντως, από τα μαλλιά του πιάνεται κι αυτό θα κάνει κι ο Κυριάκος τους επόμενους μήνες και μέχρι τις κάλπες. Η προεκλογική μάχη θα είναι σκληρή και τα περισσότερα χτυπήματα θα είναι κάτω κι όχι πάνω από τη μέση. Ξέρει, άλλωστε, κι εκείνος ότι δεν είναι ο μοναδικός που έχει σκελετούς στη ντουλάπα του κι επομένως μπορεί άνετα να παίξει το προσφιλές χαρτί του, αυτό του συμψηφισμού...




Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

Αμάρτησες για το παιδί σου; Αθώος...

Η ηγεμονία τής δεξιάς δεν είναι ιδεολογική, τουλάχιστον όχι σε αυτήν τη χώρα. Ήταν πάντα φεουδαρχική και το αποδεικνύει και η περίπτωση Τσαβδαρίδη. Αυτός είναι κι ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο ο Κ. Μητσοτάκης επιχείρησε να θεμελιώσει την εξουσία του πάνω στο αφήγημα της αριστείας. Οι αγορασμένοι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τίτλοι σπουδών, η άτυπη κληρονομική βασιλεία και η αγιοποίηση του θεσμού τής οικογένειας συνιστούν ακρογωνιαίους λίθους στους οποίους στηρίζεται ο εθνικός μας συντηρητισμός, που πολλές φορές συμπίπτει και με την εθνική μας διαφθορά...

Σε αυτό το πλαίσιο απορώ γιατί ο ΄Λ.  Τσαβδαρίδης δεν είπε ακόμα "αμάρτησα για το παιδί μου". Αυτό θα ήταν αρκετό για πολλούς οικογενειάρχες ώστε να του συγχωρήσουν οποιοδήποτε αμάρτημα, όπως κάνουμε και με τους μαφιόζους που βλέπουμε στις ταινίες. Δεν έχει σημασία αν πολλές φορές η αμαρτία συμπαρασύρει τα παιδιά των άλλων. Ο καθένας το χωράφι του κι έτσι επιστρέφουμε στη φεουδαρχία για την οποία σας έγραψα αρχικώς...

Μην απορείτε, επομένως, που το καθεστώς Μητσοτάκη κράτησε οκτώ χρόνια και μπορεί να κρατήσει κι άλλο. Ή γιατί το κράτος τής δεξιάς, δηλαδή το σύγχρονο νεοελληνικό κράτος, έχει στιγματίσει τόσο πολύ την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ και το ΣΥΡΙΖΑ. Όχι φυσικά γιατί αποτελεί διαχρονικό υπερασπιστή τής αξιοκρατίας αλλά γιατί η αντίληψή του για τη χώρα και τους πόρους της είναι ιδιοκτησιακή και το δείχνει σε κάθε ευκαιρία...


  

Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026

Στη νηνεμία δεν θα βρεις κακό καπετάνιο...

Η πόντιση ενός ηλεκτρικού καλωδίου είναι μια πολύ ακριβή υπόθεση. Ενδεχομένως και να είναι τεχνολογικά αχρείαστη, τουλάχιστον όσον αφορά τις σχετικές ανάγκες τής Κυπριακής Δημοκρατίας. Σίγουρα, πάντως, δεν συνιστά αύξηση των χωρικών μας υδάτων, μολονότι η κυβέρνηση θέλησε αρχικά να της προσδώσει τέτοια χαρακτηριστικά, υπαναχωρώντας στη συνέχεια. Το ότι, συνεπώς, τη μετατρέψαμε σε ένα ακόμα εθνικό θέμα κι εθνική ήττα είναι κατόρθωμα που λίγα κράτη στον κόσμο είναι τόσο αυτοκαταστροφικά ώστε να το πετύχουν...

Προφανώς και η διπλωματία δεν μπορεί να ασκείται παρουσία τηλεοπτικών καμερών και κοινού. Η δημοσιότητα εμπεριέχει και τον κίνδυνο της επικοινωνιακής και μόνο διαχείρισης. Τα τελευταία επτάμισι χρόνια, ωστόσο, οι ελληνοτουρκικές διαπραγματεύσεις κινούνται μονίμως στο σκοτάδι, επιτρέποντας και στους κακόβουλους να βγάζουν συμπεράσματα που δεν τιμούν την πατριωτική συνείδηση όσων τις χειρίζονται. Αν μαθαίναμε, για παράδειγμα, γιατί συνομίλησε πριν μερικές εβδομάδες με τον πρωθυπουργό στο Μαξίμου ο επικεφαλής των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών ενδεχομένως και να μην συσχετίζαμε αυτή την επίσκεψη με όσα την ακολούθησαν...

Διαβάζοντας, εξάλλου, τα ονόματα των μελών τού υπουργικού συμβουλίου το μάτι μου πέφτει στους υπουργούς Εξωτερικών, Γ. Γεραπετρίτη, και Άμυνας, Ν. Δένδια, δύο πολιτικούς με βαρύνουσα σημασία, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας τους. Δεν έχω πολυακούσει, όμως, τις φωνούλες τους τις τελευταίες ημέρες. Τους ταλαιπωρεί, μήπως, κάποια ίωση που κόλλησε ο ένας στον άλλο; Διαφορετικά, θα έπρεπε  να γνωρίζουν, ιδίως αν θέλουν να ανέλθουν σε ακόμα υψηλότερα, πως τα υψηλά αξιώματα απαιτούν και περισσότερο θάρρος. Στη νηνεμία, άλλωστε, δεν θα βρεις κακό καπετάνιο...  



 

Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026

Η δημοκρατία των οπαδών οδηγεί στη χούντα των κασιδιαραίων...

Όπως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, για τον ίδιο λόγο δεν μπορούμε να επιστρέψουμε και στην εποχή κατά την οποία δεν υπήρχαν μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ούτε και θα έπρεπε άλλωστε αφού δεν είναι κακό ο καθένας μας να εκθέτει δημοσίως τις απόψεις του. 

Μαζί, όμως, με τις αντιλήψεις εκτίθεται σε δημόσια θέα και η ανεπάρκειά μας να διαλεγόμαστε με επιχειρήματα κι όχι με ποδοσφαιρικές ύβρεις. Κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα και η αντιπαράθεση γύρω από κόμματα και πρόσωπα να έχει λάβει τη μορφή αναμέτρησης Ολυμπιακού- Παναθηναϊκού, μιας διαμάχης δηλαδή όπου η λογική είναι απλή επίφαση για τοποθετήσεις που βασίζονται στο φανατισμό και στο μίσος...

Θα μου πείτε πως στην Ελλάδα ο εθνικός διχασμός, ο εμφύλιος ή τα "πράσινα" και "γαλάζια" καφενεία είχαν εμφανιστεί πολύ πριν γεννηθούν ο Ιλ. Μασκ ή ο Μ. Ζάκερμπεργκ και θα έχετε δίκιο. Για όσους, όμως, ο δημόσιος λόγος είναι κι επάγγελμα, πέρα από ψυχική εκτόνωση, είναι πολύ πιο δύσκολο να αποδεχθούμε τη μεταφορά τής καφενειακής συζήτησης στη δημόσια σφαίρα με το ίδιο ακριβώς λεξιλόγιο, μεσσιανισμό και μισαλλοδοξία. Ιδίως όταν προέρχεται από βαυκαλιζόμενους τους προοδευτικούς πολίτες που πλέον ακολουθούν αρχηγούς με την ίδια κριτική διάθεση που ένας σκύλος τρέχει πίσω από τον αφέντη του...

Δεν σας κρύβω πως εν μέρει απολαμβάνω τα σχόλια απόλυτης αγιοποίησης ή δαιμονοποίησης. Είναι και διασκεδαστικό να διαβάζεις εν έτει 2026 τον τρόπο σκέψης ανθρώπων για τους οποίους ο ορθός λόγος δεν τους έκανε τη χάρη να τους επισκεφθεί ή απλώς τον έδιωξαν κλωτσηδόν όταν τους χτύπησε την πόρτα. Είναι, όμως, και πολύ επικίνδυνο η δημοκρατία μας να βασίζεται στις επιλογές οπαδών και πελατών, ειδικά όταν απονέμουμε το αλάθητο σε πολιτικούς απατεώνες... 

Αν η πραγματικότητα και οι πολιτικές δεν έχουν σημασία αγοράζουμε ό,τι μας προσφέρει στο μενού ο δημαγωγός, ακόμα κι αν αλλάζει αναλόγως με τον καιροσκοπισμό του. Η δημοκρατία, ωστόσο, των οπαδών είναι πολύ πιο πιθανό να οδηγήσει στη χούντα των κασιδιαραίων από ό,τι στη δημοκρατική λογοδοσία κι ευθύνη...