Οι μοιραίοι έχουν χρέη...

Αν το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε για τα "κόκκινα" δάνεια ήταν ωφέλιμο για τους δανειολήπτες θα είχε εμφανιστεί κι ο πρωθυπουργός στο Κοινοβούλιο για να το υπερασπιστεί, ένας πρωθυπουργός άλλωστε για τον οποίο η επικοινωνία είναι το μεσαίο του όνομα. Δεν εμφανίστηκε όμως. Κι όχι μόνο γιατί το επίμαχο νομοσχέδιο είναι σταγόνα στον ωκεανό αλλά γιατί από την εποχή που πέρασε το νέο πτωχευτικό νόμο- το 2020- και τις εγγυήσεις τού Δημοσίου στους servicers περίπου 25 δισ. ευρώ είχε δώσει το ακριβές στίγμα του για το με ποια πλευρά είναι κι αυτή δεν είναι των αδυνάτων. Δεν είναι, φυσικά, η μοναδική περίπτωση αλλά είναι πολύ χαρακτηριστική...

Από την άλλη, ο νόμος Κατσέλη, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί στο διάβα των χρόνων, έχει μετατραπεί από την προοδευτική αντιπολίτευση σε ιερό δισκοπότηρο χωρίς να είναι. Ούτε η διαιώνιση της ρύθμισης ενός δανείου ωφελεί σε κάτι ουσιαστικώς παρά μόνο στην προστασία και των κακόπιστων οφειλετών που δεν είναι λίγοι. Κι ως ένας πολίτης που δεν έχει πάρει ποτέ δάνειο στη ζωή του ακριβώς γιατί δεν γνωρίζει τι του ξημερώνει, αγοράζει δύσκολα και το επιχείρημα της αλλαγής των συνθηκών. Όχι γιατί δεν άλλαξαν αλλά γιατί για αρκετούς δεν τους ενδιέφερε κι αν άλλαζαν...

Οι τράπεζες έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη, είτε όταν ανοίγουν αδιακρίτως την κάνουλα των χρηματοδοτήσεων είτε όταν την κλείνουν επί δικαίους κι αδίκους. Δεν είναι λίγα, εξάλλου, τα θαλασσοδάνεια που έχουν δώσει σε ισχυρούς παράγοντες του δημόσιου βίου, συμπεριλαμβανομένων κομμάτων, τα οποία έχουν σβηστεί στο χιόνι. 

Ούτε, όμως, η κουλτούρα τού υπερδανεισμού, όπως τραγικά βιώσαμε τα προηγούμενα χρόνια, θα λύσει το ζήτημα των ανισοτήτων, όπως θα το έλυναν για παράδειγμα οι καλύτεροι μισθοί ή η ισότιμη πρόσβαση σε πηγές χρηματοδότησης. Ένας λαός, ωστόσο, χρεωμένος είναι και πολύ πιο εύκολα χειραγωγήσιμος κι αυτό είναι όλα όσα πρέπει να ξέρουμε για τον καπιταλισμό... 

 

Ο Μαμντάνι σε μια κλούβα του Χρυσοχοΐδη...

Στη ζωή οι θρίαμβοι και οι καταστροφές έχουν σύντομη ημερομηνία λήξης. Στην πολιτική ζωή, μάλιστα, ακόμα μικρότερη, όπως αποδεικνύει και η περίπτωση Τραμπ. Πριν δύο χρόνια όλοι (sic) ήθελαν λίγη από τη δόξα του. Σήμερα παριστάνουν πως δεν τον ξέρουν. 

Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι το πολιτικό μέλλον τού προέδρου των ΗΠΑ. Έτσι κι αλλιώς εκείνος θα πεθάνει πιθανότατα πλούσιος. Ούτε έχει νόημα να προβάλλουμε στο εσωτερικό στρατηγικές που διαμορφώθηκαν σε μια χώρα πολύ διαφορετική από τη δική μας. 

Η Αμερική, άλλωστε, ήταν πάντα μια μεγάλη ψευδαίσθηση αλλά κι ένα χωνευτήρι πολιτισμών όπου όλα μπορούν να συμβούν. Στην ημεδαπή όπου η κοινωνική κινητικότητα συνήθως συνδυάζεται με τη λαμογιά τα πράγματα είναι αλλιώς...

Το ότι ο τραμπισμός υπέστη μια βαριά ήττα στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού δεν σημαίνει πως το ίδιο θα συμβεί και στην Ψωροκώσταινα. Σε ένα κράτος, άλλωστε, που τα υποτιθέμενα θεσμικά αντίβαρα, όπως η ΑΑΔΕ, λειτουργούν χέρι χέρι με την εκτελεστική εξουσία ή και, αλίμονο, με τη μαφία η χειραγώγηση της κοινής γνώμης είναι πολύ πιο εύκολη από εκείνους που έχουν τα κλειδιά τού δημόσιου ταμείου. Στις ΗΠΑ, εξάλλου, μαύροι, μουσουλμάνοι, γκέι ή ιθαγενείς εκλέγονται σε ανώτερα αξιώματα. Εδώ θεωρούνται συλλήβδην εχθροί τού λαού...

Φυσικά η εξέλιξη μιας κοινωνίας δεν φαίνεται μόνο από πόσο "διαφορετικό" έχει απορροφήσει στα ανώτερα στρώματά της, με καπιταλιστικούς όρους. Φαίνεται, όμως, κι από αυτό είτε μας αρέσει είτε όχι. 

Είναι πολύ διαφορετικό ένα παιδί μεταναστών που φοιτά σε μία τάξη υποδοχής σε δημόσιο σχολείο να έχει την πεποίθηση ότι αν εργαστεί σκληρά μπορεί μια ημέρα να γίνει πρωθυπουργός κι άλλο να βρίσκεται εκτός κοινωνικού ραντάρ και με μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία παραβατικότητας πάνω από το κεφάλι του. Για να το θέσω ακόμα απλούστερα: αν ο Ζόραν Μαμντάνι ήταν Έλληνας θα περνούσε μπροστά από το δημαρχείο τής Αθήνας μόνο μέσα σε μια κλούβα τού Μ. Χρυσοχοΐδη... 

  

Η αυξημένη συμμετοχή πιο πιθανό να οδηγήσει σε ακόμα χειρότερη κυβέρνηση...

Ο Κ. Μητσοτάκης μπορεί να στήσει κάλπες ακόμα και τον Ιούλιο. Του το επιτρέπει το Σύνταγμα. Είναι επίσης πιθανό να έχουμε δεύτερες εκλογές ακόμα και τον Αύγουστο. Γιατί όχι; Ο πρωθυπουργός δεν θέλει να συμμετάσχουμε στη γιορτή τής δημοκρατίας. Όσο λιγότεροι πάμε τόσο πιθανότερο και το να βγει πρώτος κι αυτοδύναμος. Η εξουσία του δεν στηρίζεται, άλλωστε, στη λαϊκή αποδοχή του αλλά στη λαϊκή ανοχή στην αλαζονεία της...  

Η συμμετοχή και μόνο η συμμετοχή μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη, αν αυτό είναι το μοναδικό μας ζητούμενο. Αν δεν είναι και δεν θα είμαστε ευχαριστημένοι αν τον αντικαταστήσει κάποιος άλλος από τη ΝΔ ή, φευ, μια δεξιά συγκυβέρνηση τότε πρέπει η προοδευτική παράταξη να κάνει πολύ περισσότερα από το να αποδέχεται τη σημαδεμένη τράπουλα που μοιράζει η κυβέρνηση. Όταν, όμως, βλέπεις την ΕΛΑΣ να συγκατατίθεται στον θεσμικό νεοφιλελευθερισμό- αυτό είναι, για παράδειγμα, η αποδοχή τού Δημοσιονομικού Συμβουλίου κι ενός δημοσιονομικού χώρου που ο ίδιος ο Μητσοτάκης έχει ήδη αναθεωρήσει- οι ελπίδες μου μάλλον ψαλιδίζονται...

Για να αυξηθεί η συμμετοχή πρέπει να αυξηθεί κι ο ενθουσιασμός κι αυτό πολύ δύσκολα μπορούν να προσφέρουν φθαρμένα πρόσωπα και κόμματα, τα οποία, μάλιστα, υπόσχονται μετριοπάθεια κι όχι επανάσταση. Με λίγα λόγια, φοβάμαι πως η αυξημένη συμμετοχή θα οδηγήσει σε μια κυβέρνηση χειρότερη κι από αυτή του Μητσοτάκη. Με ευθύνη όχι εκείνων που το φοβούνται αλλά όσων δεν θέλουν να τον νικήσουν αλλά να τον διαδεχθούν...

 

Τουλάχιστον ο Κασιδιάρης τους δίνει άλλοθι...

Ο Ηλ. Κασιδιάρης δεν μπορεί, βάσει νόμου, να κατεβεί με κόμμα στις εκλογές. Κάποιοι δημοσκόποι, όμως, το μετράνε. Ομολογώ ότι δεν έχω διαβάσει τον κώδικα δεοντολογίας τους- αναρωτιέμαι αν το έχουν κάνει κι εκείνοι- αλλά δεν το βρίσκω και πολύ συμβατό (sic) να καταγράφεις ένα κόμμα που ναι μεν υπάρχει ως διάθεση στην κοινωνία αλλά δεν θα το δει στις κάλπες. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως εκείνοι που σκούζουν περισσότερο γι' αυτό- τα κόμματα της συστημικής Αριστεράς- είναι κι αυτά που έχουν τα λιγότερα να ωφεληθούν από την αντισυστημική ψήφο...

Ούτε η ΕΛΑΣ ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζουν από τον εξοστρακισμό Κασιδιάρη. Κερδίζει η δημοκρατία αλλά όχι εκείνοι που κυβέρνησαν κι απογοήτευσαν. Ούτε είναι και πολύ γενναίο να αποδίδεις ευθύνες για τη δημοσκοπική σου στασιμότητα οπουδήποτε αλλού πέρα από τον εαυτό σου. Βαλτωμένοι θα ήταν ακόμα κι αν δεν είχε γεννηθεί ποτέ ο καταδικασμένος εγκληματίας τού κοινού ποινικού δικαίου...

Ο δρόμος μέχρι τις εκλογές είναι μακρύς, ανηφορικός. γεμάτος παγίδες κι εκπλήξεις για φαβορί κι αουτσάιντερ. Εξωτερικοί παράγοντες όπως ένα κόμμα Σαμαρά μπορεί να τον κάνουν λιγότερο κακοτράχαλο. Όταν, όμως, στηρίζεσαι για την επιβίωσή σου στην καλοσύνη των ξένων το φινάλε δεν είναι και το καλύτερο. Ρωτήστε και την Μπλανς Ντιμπουά...

 

Ένας σκουριασμένος μεσσίας...

Έχει κλείσει τα 52 του χρόνια. Δεν είναι, δηλαδή, ούτε ηλικιωμένος αλλά ούτε και στην πρώτη νιότη του. Σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα στην αυτοαγιογραφία του δεν έχει εργαστεί πουθενά αλλού στη ζωή του παρά στην οικογένεια, στο κόμμα και στο κράτος. 

Έχει ηττηθεί σε ουκ ολίγες αναμετρήσεις από τον πολιτικό του αντίπαλο και, μάλιστα, και στην τελευταία. Το κόμμα που έφτιαξε και στο οποίο συμμετέχουν σχεδόν αποκλειστικώς πρώην στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ συμβάλλοντας στη διάσπαση και διάλυση του κόμματος που τον ανέδειξε και της κεντροαριστεράς δεν στηρίζει στις δημοσκοπήσεις ούτε καν το σύνολο όσων λίγων τον ψήφισαν το 2023 και τον οδήγησαν τότε στην αποχώρηση. Με βάση όλα αυτά, σε καμία περίπτωση δεν είναι ο ίδιος σκουριασμένη ταμπέλα αλλά όλοι οι άλλοι. Προφανώς...

Υπάρχει κάτι το απολύτως σουρεαλιστικό στην προσπάθειά του να μας πείσει πως οι άλλοι δεν μπορούσαν- ισχύει- κι ο ίδιος μπορεί- επίσης δεν ισχύει-, όπως άλλωστε αποδεικνύεται περίτρανα εδώ και πέντε και πλέον μήνες. Στην ουσία υποτιμά τη νοημοσύνη μας με τη βοήθεια όσων θέλουν να μας πείσουν ότι, για παράδειγμα, τα κόμματα είναι προτιμότερο να χρηματοδοτούνται από ολιγάρχες παρά από τον κρατικό κορβανά. Ή πως ο ίδιος και τα στελέχη του ούτε που σκέφτηκαν πως θέλουν να έχουν ξανά πολιτική καριέρα παρά μόνο το καλό τού ελληνικού λαού...

Μία πολύ καλή ένδειξη για το ότι η δημόσια αισιοδοξία δεν ταυτίζεται με την πραγματικότητα είναι και η αλλαγή τακτικής κάθε τρεις και λίγο. Όταν βγάζεις δεξί φλας αλλά βρίσκεις αδιέξοδο και στη συνέχεια θυμάσαι πως έχεις κι αριστερό για να μην χάσεις και τα αβγά και τα πασχάλια τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων για το ότι το καράβι μπάζει; Όσο πιο γρήγορα, συνεπώς, αντιληφθούν όλοι το μικρομεγαλισμό τους τόσο πιο πιθανό είναι και να επιβιώσουν. Ας το δουν, έστω, έτσι, που είναι και το μόνο που τους ενδιαφέρει...

   

Όταν η ζωή σου δίνει ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ φτιάχνεις λεμονάδα...

Η ΕΛΑΣ είναι ένα κόμμα που συγκροτήθηκε από τον πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, στελεχώθηκε σε πρώτη φάση από τριτοτέταρτα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ και σε δεύτερη από πρωτοδεύτερα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ. Κατά τα άλλα, δεν έχει καμία σχέση με το ΣΥΡΙΖΑ, επομένως είναι απορίας άξιο γιατί οι πολίτες την αντιμετωπίζουν ως ΣΥΡΙΖΑ 2.0 κι αδυνατεί να βρει ψηφοφόρους πέρα από τους ψηφοφόρους τού ΣΥΡΙΖΑ του 2023. Κι αν σας φάνηκε πως σε αυτή την παράγραφο διαβάσατε πολλές φορές τη λέξη ΣΥΡΙΖΑ είναι γιατί ακριβώς αυτό είναι η ΕΛΑΣ, με ολίγη από τριτοτέταρτα στελέχη τού ΠΑΣΟΚ...

Δεν ξέρω αν, σε αυτό το πλαίσιο, το κόμμα Τσίπρα- αυτό είναι το πιο έντιμο όνομα ενός κόμματος του οποίου όλα τα στελέχη είναι διορισμένα από τον Αλέξη- πέσει ακόμα και κάτω από το 10% στις εκλογές. Βιάστηκε να το ανακοινώσει, κάηκε στην προθέρμανση και τώρα που ξεκινούν τα επίσημα παιχνίδια μοιάζει να έχει μείνει από λάστιχο και καύσιμα, τα οποία προφανώς και δεν πρόκειται να βρει στα απελπισμένα για επανεκλογή αλλά και τόσο απαξιωμένα από την κοινωνία στελέχη τού πρώην κόμματός του. Κι αν δεν ήταν το επίσης ελλειμματικό ΠΑΣΟΚ απέναντί του, το μονοψήφιο θα έμοιαζε στανταράκι που δεν θα δεχόταν κανένα στοιχηματικό γραφείο να το παίξει...

Το ευχάριστο της υπόθεσης είναι πως μπροστά στα αδιέξοδά τους και στην απειλή τού φασισμού έχει ξεκινήσει η συζήτηση και στο εσωτερικό τους για σύμπραξη δυνάμεων. Δεν είναι η κυρίαρχη ούτε αφορά το χρονικό διάστημα πριν τις πρώτες εκλογές αλλά, όπως κι αν έχει, είναι μια καλή αρχή. Όχι γιατί μια κυβέρνηση ΕΛΑΣ- ΠΑΣΟΚ κι όποιου άλλου πρόθυμου θα είναι ευλογία για τον τόπο αλλά, όπως και να το κάνουμε, είναι προτιμότερη από μια κυβέρνηση ΝΔ- Σαμαρά- Ελληνικής Λύσης και Φωνής Λογικής...

 

 

Το μπάσκετ δεν ξεβρομίζει αν δεν ξεβρομίσει και το Μαξίμου...

Είμαι σίγουρος ότι αρκετοί από τους φιλάθλους τού Παναθηναϊκού οι οποίοι ζητούν κάθαρση στο μπάσκετ είχαν ψηφίσει ΝΔ το 2023. Δεν βγαίνει αλλιώς το 41%. Όπως είμαι σίγουρος ότι θα ξαναψηφίσουν το 2027 το κυβερνών κόμμα. 

Φυσικά καλά κάνουν και ζητούν να ξεβρομίσει η καλαθοσφαίριση. Μόνο που όσοι την έχουν βρομίσει φαίνεται πως δεν είναι καθόλου άγνωστοι στο σύστημα Μαξίμου. Κι εδώ παρουσιάζεται το πρόβλημα που δεν αφορά μόνο τους υποστηρικτές τού Τριφυλλιού αλλά κάθε ομάδας: πως η απαίτησή μας για δικαιοσύνη περιορίζεται στο να μην αδικείται η ομάδα μας και μόνο...

Ο επαγγελματικός αθλητισμός έχει εργαλειοποιηθεί και θα συνεχίσει να γίνεται αντικείμενο εργαλειοποίησης από την εξουσία. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως σε πολλές περιπτώσεις κι όχι μόνο στην Ελλάδα συμπίπτουν τα πρόσωπα που διοικούν μία ποδοσφαιρική ή μπασκετική ομάδα με αυτά που επί της ουσίας έχουν υπό τον έλεγχό τους τη χώρα. Όλοι αυτοί έχουν κάθε συμφέρον να πλακωνόμαστε για τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ ή τον ΠΑΟΚ από το ποιος μας κλέβει από το τραπέζι το ψωμί...

Τα σπορ δεν θα πάψουν να είναι το όπιο του λαού. Όπως, άλλωστε, και οι θρησκείες και κάθε άλλη κακή συνήθεια που μας εμποδίζει να σκεφτόμαστε τη θνητότητά μας. Δεν θα μπορούσαμε αλλιώς να αντέξουμε τη ζωή. Το μέτρο, ωστόσο, δεν είναι αδύνατο να επιτευχθεί, όπως και η ταξική συνειδητοποίηση. Αρκεί την επόμενη φορά να κάνουμε το σωστό συνειρμό για το ποιοι, για παράδειγμα, κυβερνούν το μπάσκετ και τη χώρα...