Μαζί τα σκατώσατε σύντροφοι...

Με την απόφασή του ο ΣΥΡΙΖΑ το προηγούμενο Σάββατο να μην προχωρήσει σε εκλογή προέδρου πριν τις εκλογές υπέγραψε, κατά πάσα πιθανότητα, τη θανατική του καταδίκη. Μπορεί, βεβαίως, μέχρι τότε να την αλλάξει- τόσες και τόσες αποφάσεις έχουν αλλάξει, άλλωστε, στην Κουμουνδούρου τα τελευταία χρόνια-... 

Είναι πιθανό, επίσης, ακόμα κι αν εκλέξει πρόεδρο, ακόμα κι αν αυτός είναι ο Π. Πολάκης- μόνο βέβαιο δεν είναι σε ένα εντελώς σκοτεινό σκηνικό για το ποιοι είναι και τώρα πραγματικά μέλη και δεν έχουν διπλή κομματική υπηκοότητα ή απλώς έχουν αποσυρθεί- να μην μπει στη Βουλή έτσι κι αλλιώς. Με εκλεγμένο πρόεδρο, ωστόσο, έχει πολύ σοβαρότερες πιθανότητες από το σημερινό σχήμα τής συλλογικής ηγεσίας που μέχρι ενός σημείου ήταν απαραίτητη αλλά η διαιώνισή της θα την καταστήσει αντικείμενο και σάτιρας...

Ούτε είναι αλήθεια ότι όσοι έχουν απομείνει στο ΣΥΡΙΖΑ δεν ευθύνονται κι εκείνοι για την κατάντια του. Ακόμα και στα κινεζικά μαγαζιά που περιτριγυρίζουν την Κουμουνδούρου γνώριζαν ότι ο Σωκράτης που ήπιε το κώνειο θα ήταν μια μεταβατική λύση μέχρι να αποφάσιζε ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία τι και, κυρίως, πότε θα το ανακοίνωνε. Ο Φάμελλος δεν ψηφίστηκε μόνο από όσους έφυγαν αλλά κι από αρκετούς από όσους έμειναν και οι οποίοι τώρα παριστάνουν τους αμέτοχους του εγκλήματος, όπως και για το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου. Μαζί τα σκατώσατε σύντροφοι, μην παραπονιέστε...

Δεν ξέρω αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρει σανίδα σωτηρίας στο ΠΑΣΟΚ, πριν ή μετά τις εκλογές, ενισχύοντας το αντιτσιπρικό μέτωπο ως το κατ' εξοχήν κόμμα που γνωρίζει καλύτερα τι εστί Τσίπρας. Οφείλει, ωστόσο, ως παράταξη που έχει διαχειριστεί δεκάδες εκατομμύρια ευρώ του ελληνικού λαού να δώσει στη δημοσιότητα πού πήγαν αυτά τα χρήματα. 

Πήγαν, για παράδειγμα, και σε κομματικοδίαιτους που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους, οι οποίοι μάλιστα έπαιρναν πέντε κι έξι χιλιάρικα το μήνα από το κόμμα και το Ινστιτούτο Πουλαντζάς ή ως επιστημονικοί συνεργάτες κι αυτοκίνητα leasing για να προπαγανδίζουν στα κανάλια τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και να κουνάνε το δάχτυλο σε όσους το επεσήμαιναν; Ας κάνουν κάτι, επιτέλους, και με λίγη αξιοπρέπεια στην Κουμουνδούρου ώστε να μην μείνουν στην ιστορία τής μεταπολίτευσης ως το πιο τοξικό της κόμμα. Αν και μάλλον είναι αργά για να το αποτρέψουν... 

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δεξιό...

Καλά κάνει ο Ν. Ανδρουλάκης και "σκουπίζει" ό,τι βρίσκεται ελεύθερο στην πολιτική αγορά και προέρχεται από το ΣΥΡΙΖΑ του Αλ. Τσίπρα. Αν μη τι άλλο, παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ στα πρωτοσέλιδα της ίδιας ή της επόμενης ημέρας μια εικόνα συσπείρωσης δυνάμεων για να νικήσει τη ΝΔ, αν κι επί της ουσίας η δεύτερη θέση είναι η διακύβευση. Κάποια στιγμή, ωστόσο, όσοι είναι να μετακινηθούν θα μετακινηθούν, οι πολιτικές εντυπώσεις θα ξεθωριάσουν κι αυτό που θα έχει μείνει θα είναι η παρακμή ενός κόμματος χωρίς πυξίδα και ιδεολογικό προσανατολισμό και η απελπισία των πολιτευτών του...

Εκτιμώ τους περισσότερους, αν όχι όλους, από τους βουλευτές που εντάχθηκαν σε μεταγενέστερο στάδιο στο ΠΑΣΟΚ μετά από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου και οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατό να αθροίζονται με αυτούς που συγκρότησαν τη Νέα Αριστερά ή όσους περιμένουν στο τέρμιναλ για την πτήση ΕΛΑΣ. Τους έδιωξαν από το ΣΥΡΙΖΑ και με πολύ σκαιό τρόπο μάλιστα, δεν έφυγαν ούτε γιατί έχασαν κάποια εσωκομματική αναμέτρηση ούτε γιατί θεώρησαν πως το κόμμα με το οποίο εκλέχθηκαν δεν είχε πολιτικό μέλλον. 

Πολύ καλά έπραξαν, επίσης, όσοι είχαν ενταχθεί σε αυτό να αποχωρήσουν κι από το νεοφιλελεύθερο κόμμα Κασσελάκη. Τι δουλειά θα είχαν, άλλωστε, αριστεροί άνθρωποι με τον θατσερισμό, για παράδειγμα, της "ελευθερίας" τού εργαζόμενου να δουλεύει επτά ημέρες την εβδομάδα και να μην παίρνει σύνταξη ποτέ;...

Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να αντιληφθώ και τι γυρεύουν αριστεροί άνθρωποι σε ένα κόμμα τού οποίου το μισό στελεχιακό δυναμικό είναι κεντροδεξιό, όπως και η πλειονότητα των ψηφοφόρων του. Το ΠΑΣΟΚ τού Κ. Σημίτη είναι πολύ πιο ζωντανό από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρ. Παπανδρέου. 

Διαλύθηκε, άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ και το πάλαι ποτέ Κίνημα δεν εισέπραξε σχεδόν τίποτα. Τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων για ένα κόμμα που η μόνη πιθανότητα διάσωσής του είναι να εγκαταλείψουν οι κεντροδεξιοί ψηφοφόροι τη ΝΔ και να το προσεταιριστούν; Ας μην μπλέκουμε, συνεπώς, την Αριστερά στις πολιτικές μας φιλοδοξίες. Αρκετά έχει υποφέρει... 

 

 

Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της καμένης Αθήνας...

Ο καπιταλισμός δεν θα γκρεμιστεί αν καεί η Αθήνα. Αν μη τι άλλο, κάποιοι το δοκίμασαν λίγα χρόνια πριν κι απέτυχαν. Σε αυτό το πλαίσιο θα ήταν αυτοκαταστροφικό η μεγάλη κινητοποίηση της Τετάρτης να σημαδευτεί από ακραίες ενέργειες. Το να το προδικάζεις, ωστόσο, όπως κάνουν η κυβέρνηση, η ΝΔ και κάποιοι απελπισμένοι νεοφιλελεύθεροι που παριστάνουν τους προοδευτικούς κεντρώους δεν εξυπηρετεί σε τίποτα άλλο από την επικράτηση του φόβου, αυτού του διαχρονικού συμμάχου κάθε εξουσίας...

Είναι, επίσης, προκλητικό να ακούγονται φωνές αυτοσυγκράτησης από πρώην αντισυστημικούς (;) που ερωτεύτηκαν σφόδρα το σύστημα, το έχουν σφιχταγκαλιάσει και προσδοκούν από αυτό να τους δώσει μια ακόμα ευκαιρία. Όταν το 2015 κατέρρεε ο παλιός δικομματισμός είχαμε βιαστεί να θάψουμε τη μεταπολίτευση. 

Όχι γιατί δεν αναγνωρίζαμε και τα θετικά της- ιδιαιτέρως οι παλαιότερες γενιές που έζησαν πολύ χειρότερες καταστάσεις για τη δημοκρατία από τη σημερινή γενιά των σχεδόν πενηντάρηδων-, αλλά γιατί ήταν προφανές ότι είχε κλείσει ο κύκλος της. Η σχετικά γρήγορη παλινόρθωση του ancien regime δεν αναιρεί το συμπέρασμα, απλώς επιβεβαιώνει ότι οι πολιτικά νεκροί περπατούν ανάμεσά μας...

"Και τι να κάνουμε ρε φίλε; Αυτούς έχουμε. Να τους αλλάξουμε πριν βρούμε καλύτερους και στο μεσοδιάστημα να πάρει κεφάλι η ακροδεξιά και να μας κατσικωθεί καμιά δεκαετία"; Μου το λένε πολλοί, κάποιοι με ψυχραιμία, πολλοί με οπαδισμό. 

Είναι εύλογες οι παρατηρήσεις αλλά υπόλογες για τις απαντήσεις είναι οι ηγεσίες τής προοδευτικής παράταξης οι οποίες λειτουργούν στη βάση τού να ψοφήσει η κατσίκα τού γείτονα κι όχι της ένωσης δυνάμεων. Αυτές θα είναι υπόλογες, όχι όσοι τις προτείνουμε να μην χάσουν το δάσος τής ευθύνης για το δέντρο τής ανούσιας δεύτερης θέσης...    

 

 

Γιατί οι Έλληνες δεν εξεγείρονται; Σοβαρά το ρωτάτε;...

Γιατί οι Έλληνες δεν εξεγείρονται; Κατ' αρχάς, το ότι δεν εξεγέρθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες δεν σημαίνει πως δεν θα εξεγερθούν και σε αυτές που θα ακολουθήσουν. Το κυριότερο όμως είναι πως εξεγέρθηκαν στο πολύ πρόσφατο παρελθόν αλλά έφαγαν τα μούτρα τους. Το 2015 δεν είναι και τόσο μακρινό ώστε να ρίχνουμε την ευθύνη σε αυτούς που είχαν προσδοκίες κι απογοητεύτηκαν για να μπορούν να κάνουν σήμερα δεύτερη καριέρα εκείνοι που τους διέψευσαν...

Όπως κι αν έχει, όταν οι νέοι εξεγείρονται δεν έχει καμία σημασία να τους ρωτάμε γιατί και να αναλύουμε αν έχουν δίκιο ή όχι. Είναι υποχρεωμένοι να εξεγείρονται κι αλίμονό μας αν δεν το έκαναν. Όπως και δεν έχει καμία αξία να αναρωτιόμαστε αν οι εξεγέρσεις των νέων αλλάζουν τον κόσμο ή όχι και πώς. Τον έχουν αλλάξει, ακόμα κι όταν αυτό γίνεται ανεπαισθήτως πώς. Σκεφτείτε μόνο πόσα δικαιώματα θεωρούμε σήμερα δεδομένα και πόσο ήταν πριν μερικά μόνο χρόνια...

Σίγουρα, πάντως, ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος από τον καναπέ, την ένταξη στον κομματικό σωλήνα ή από τη Μύκονο και μόνο. Οι νέοι οφείλουν να ονειρεύονται την ουτοπία κι όχι πώς θα τρουπώσουν καλύτερα στη δυστοπία, να αμφισβητούν τους πάντες και τα πάντα- ιδίως τα ιερά τοτέμ, ακόμα κι όταν αδικούν σπουδαίους ανθρώπους-, να λένε πιο πολλά όχι παρά ναι. Αν δεν το κάνουν, άλλωστε, στα νιάτα τους τότε θα υποφέρουν περισσότερο στη μέση και στη μεγάλη ηλικία. Και θα κάνουν και τους άλλους να υποφέρουν...

Ποιος, αλήθεια, ρίχνει νερό στο μύλο του φασισμού...

Ποιος, αλήθεια, ρίχνει νερό στο μύλο τού φασισμού; Δύσκολη ερώτηση, χωρίς εύκολες απαντήσεις πέρα από την προφανή: ότι το ρίχνουν οι φασίστες. Ποιοι είναι, όμως, φασίστες; Μόνο όσοι μισούν το διαφορετικό και το εκφράζουν ακόμα και με τη βία; Ή, μήπως, φταίνε κι εκείνοι οι οποίοι, κατά τα άλλα, ομνύουν στη δημοκρατία, στην ισότητα, στην ελευθερία, στην αλληλεγγύη αλλά και στην Αριστερά;...

Ρίχνουν ή όχι νερό στο μύλο τού φασισμού εκείνοι οι οποίοι διαψεύδουν τις λαϊκές προσδοκίες, εφαρμόζοντας τα αντίθετα από αυτά που είχαν υποσχεθεί; Αυτοί που πολιτεύονται με βάση τις δημοσκοπικές μετρήσεις κι όχι τις ιδέες τους; Αυτοί που παζαρεύουν τις βουλευτικές τους έδρες; Αυτοί που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους, είναι κρατικοδίαιτοι και κομματικοδίαιτοι κι όταν τους το επισημαίνουν καταφεύγουν σε technicalities ή και σε απροκάλυπτα ψέματα που σύντομα αποκαλύπτονται για να την βγάζουν καθαρή ή και σε gaslighting; Οι θύτες που υποδύονται τα θύματα;...

Ρίχνουν ή όχι νερό στο μύλο τού φασισμού και οι δημοσιογράφοι που λειτουργούν ως πλυντήρια της εξουσίας και σφουγγοκωλάριοί της; Οι γραφιάδες των δημοσίων σχέσεων που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους όσοι μπορούν να τους φανούν ιδιοτελώς χρήσιμοι, εστιάζοντας στο δέντρο κι όχι στο δάσος; Οι εθελόδουλοι υπηρέτες αφεντάδων, ακόμα και των πιο φαιδρών;...

Ξέρετε ποιοι δεν ρίχνουν νερό στο μύλο τού φασισμού, ακόμα κι όταν κάνουν λάθη; Οι αγγελιαφόροι και δυσάρεστων μηνυμάτων και γεγονότων, οι κωδονοκρούστες που ειδοποιούν για τη φωτιά, τα παιδιά που φωνάζουν πως οι βασιλιάδες είναι γυμνοί. Το να το συνειδητοποιήσουμε είναι ζήτημα δημοκρατίας...    

Όλοι ηττημένοι και ίσως να μας βγει και σε καλό...

Το ξεκατίνιασμα στην κεντροαριστερά καλά κρατεί και θα συνεχιστεί. Κακό χωριό τα λίγα σπίτια λέει ο λαός μας και γι' άλλη μια φορά δικαιώνεται. Κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δίκιο να ξεμπροστιάζει τους 14 ανεξάρτητους βουλευτές που άλλα έλεγαν για τις έδρες πριν τις πάρουν κι αυτοί σπίτι τους, στο τέλος τής ημέρας η πικρή αλήθεια είναι ότι όλοι, μα όλοι στην προοδευτική παράταξη αντιμετωπίζονται και θα αντιμετωπιστούν από τους πολίτες ως κάτι το τόσο τοξικό ώστε να πρέπει να μείνεις χιλιόμετρα μακριά για να μην λερωθείς κι εσύ. Ιδίως όταν κανένας τους δεν έχει όλο το δίκιο με το μέρος του και δεν έχει ζητήσει μια πραγματική συγγνώμη για όλα όσα έχουν συμβεί...

Στην Κουμουνδούρου, για παράδειγμα, δεν φαίνεται να έχουν κάνει μια σοβαρή αυτοκριτική γιατί ξεκίνησαν την τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο με 47 βουλευτές κι έχουν μείνει με δέκα. Φταίνε μόνο το κόμμα Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ που πήραν τους περισσότερους; 

Φταίνε μόνο οι βουλευτές που δεν τήρησαν ούτε την υπογραφή τους για το ότι οι έδρες ανήκουν στο κόμμα κι όχι στους ίδιους;΄Φταίνε μόνο όσοι αποχώρησαν πριν τρεις μήνες γιατί δεν κατάφεραν να διαλύσουν το κόμμα; Όχι βεβαίως. Φταίνε κι όσοι έχουν παραμείνει, με τις ευθύνες τού καθενός να ποικίλλουν αλλά να είναι απολύτως υπαρκτές...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν σεβάστηκε τα τελευταία τρία χρόνια πρώτα και κύρια αυτός την ιστορία τής ανανεωτικής Αριστεράς. Αφού πρώτα επέτρεψε σε έναν νεοφιλελεύθερο πολιτικό απατεώνα να κερδίσει το κόμμα, στη συνέχεια επικαλέστηκε το σταλινισμό για να τον πετάξει σαν την τρίχα από το ζυμάρι. 

Δεν έκανε καμία ουσιαστική αυτοκριτική για τα χρόνια τής διακυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αποδέχθηκε τη μετατροπή του σε τσίρκο και τώρα αναρωτιέται γιατί οι πολίτες δεν κατανοούν την αναγκαιότητά του για τη χώρα και το λαό της. 

Μαζί με το κόμμα Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ ανταγωνίζονται για το ποιος είναι πιο φθαρμένος από τον άλλο σε μία κόντρα από την οποία θα βγουν όλοι ηττημένοι και δικαίως. Η Αριστερά, αν όχι και η χώρα, έχουν απόλυτη ανάγκη από ένα restart. Με νέα πρόσωπα και νέους φορείς που να είναι στοιχειωδώς σοβαροί...  

 

Οι Αρχοντοχωριάτες έμειναν με την Βίσση και τον Καρβέλα...

Αν ο Μολιέρος ήταν Έλληνας και ζούσε στις ημέρες μας δεν υπήρχε περίπτωση να μην εμπνεόταν από τον τρόπο με τον οποίο το αρχοντοχωριάτικο ελληνικό μας σύστημα- πολιτικό, μιντιακό, κοινωνικό- υποδέχθηκε κι αντιμετώπισε το σύντομο πέρασμα της Κ. Γκιλφόιλ από τη χώρα μας. Η πρέσβειρα (sic) των ΗΠΑ δεν έκανε τίποτα άλλο, αν και χωρίς να είναι αυτός ο στόχος της, από το να αναδείξει πόσο ρηχοί είναι αυτοί που μας κυβερνούν, όταν δεν είναι υποτελείς. Σε ένα κράτος και μια κοινωνία που δεν λειτουργεί με όρους αξιοκρατίας αλλά γνωριμιών κι αλληλοεξυπηρετήσεων θα μπορούσε να είχε ζητήσει πολύ περισσότερα από μία Μερσεντές. Και θα της τα είχαν δώσει...

Προφανώς και δεν θα έπρεπε να συμπεριφερθούμε στην πρέσβειρα της υπερδύναμης σαν να ήταν ο τελευταίος τροχός τής αμάξης, παρόλο που είχε χαρακτηρίσει "σκυλιά" τούς Έλληνες πριν έρθει εδώ για να μας κατουρήσει. Ούτε να αποκλείαμε κάθε είδους συνεργασία, συμπεριλαμβανομένης της ενεργειακής, με την Ουάσιγκτον. Η θεωρία, ωστόσο, πως αν δώσουμε τα πάντα στις μεγάλες δυνάμεις αυτές θα μας δώσουν κάτι πίσω είναι τόσο ξένη με την ιστορία και την πραγματικότητα που θα έπρεπε να χρησιμοποιείται ως επιχείρημα μόνο από ανιστόρητους. Ή από εθελόδουλους...

Η Κίμπερλι φεύγει, τα μπουζούκια έχασαν μια καλή πελάτισσα και η Ψωροκώσταινα έμεινε με μία κόντρα Βίσση- Καρβέλα να ασχολείται όταν γύρω μας ο πλανήτης φλέγεται. Έμειναν, όμως, πίσω οι πολιτικοί μας που χαριεντίζονταν πολιτικά- για να μην προσβληθούν και οι φεμινίστριες- με την πρώην πρέσβειρα, οι επιχειρηματίες που δεν της χαλούσαν χατίρια και της ζητούσαν τα δικά τους και, κυρίως, ένας απελπισμένος λαός που του δίνουν μια επιδοματική σχεδία κάθε τόσο για να διασχίζει τον ωκεανό. Τι λέτε, θα πνιγούμε ή θα βρούμε, επιτέλους, τη δύναμη να πετάξουμε εμείς στη θάλασσα τους ψευτομεσσίες μας;...