Με μια πατριαρχία ξεχνιέσαι...

Αν η κυβέρνηση δεν ήθελε να είμαστε καχύποπτοι για τα νομοσχέδια για τις αρχαιότητες και την ύδρευση δεν θα τα είχε φέρει στη Βουλή λίγες ημέρες πριν αυτή κλείσει για το καλοκαίρι. Ούτε θα ακολουθούσε το μοντέλο ιδιωτικοποίησης που ακολούθησε για τη ΔΕΗ. Ούτε θα έβαζε τον Δ. Κυριαζίδη να επαναλάβει τα σεξιστικά του σχόλια αποπροσανατολίζοντας γι' άλλη μια φορά τη δημόσια συζήτηση και με την ευγενική χορηγία τής αντιπολίτευσης...

Η πατριαρχία είναι τόσο κυρίαρχη στην κοινωνία μας όσο και η μητριαρχία. Γυναίκες μεγαλώνουν και τους βίαιους άνδρες, έτσι δεν είναι; Φυσικά και πρέπει να ασχολούμαστε με ζητήματα όπως η ενδοοικογενειακή βία ή με την καταπολέμηση των στερεοτύπων αλλά κι ο φεμινισμός σε στερεότυπα βασίζεται, με κυρίαρχο το ότι κουμάντο σε μια οικογένεια κάνει ο άνδρας. 

Αυτές τις ημέρες, ωστόσο, η κυβέρνηση, ανάμεσα σε σκάνδαλα και σκανδαλάκια, συνταγματοποιεί το νεοφιλελευθερισμό κι ανοίγει το δρόμο ώστε ιδιώτες να βάλουν χέρι ακόμα και στον Παρθενώνα και στο νερό. Νομίζω πως θα έπρεπε να ασχολούμαστε περισσότερο με αυτά παρά με τα όσα λέει, καθ' υπόδειξη του Μαξίμου, ένας φαλλοκράτης από τη Δράμα...

Το νερό, η ενέργεια, οι αρχαιότητες ή οι παραλίες δεν θα έπρεπε να είναι κρατικά μονοπώλια γιατί το κράτος είναι καλύτερος διαχειριστής από τους ιδιώτες. Δεν είναι. Είναι, όμως, δημόσια αγαθά που θα οφείλαμε και να συνταγματοποιήσουμε ως τέτοια. Ας το κάναμε μαζί με τη σημαία και τη γλώσσα, όπως θέλει η ΝΔ. Αρκεί να το κάνουμε ως ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση... 

 

Πονηροί βουλευτές, κατεργάρες ηγεσίες...

Όταν είχαν ρωτήσει κάποτε τον Στάθη Παναγούλη γιατί είχε αλλάξει αρκετά κόμματα η απάντησή του ήταν "δεν είχα αλλάξει εγώ, τα κόμματα στα οποία βρισκόμουν είχαν αλλάξει". Μακάρι αυτός ο τρόπος σκέψης να ίσχυε και για τους περισσότερους βουλευτές και πολιτευτές που μετακινούνται σήμερα από κόμμα σε κόμμα, να το επέβαλλε δηλαδή η συνείδησή τους κι όχι το ατομικό συμφέρον. Είτε οι λόγοι μετακίνησης που επικαλούνται είναι βάσιμοι είτε όχι...

Οι βουλευτές και πολιτευτές, πάντως, έχουν μια πολύ καλή δικαιολογία: τα κόμματα στα οποία βρίσκονταν ήταν λιγότερο ή περισσότερο αποτυχημένα. Η ίδια δικαιολογία, ωστόσο, γίνεται πολύ κακή όταν την επικαλούνται στην τελική στροφή για τις εκλογές, ιδίως όταν εκείνοι διατηρούσαν πρωταγωνιστικούς ρόλους σε αυτά τα κόμματα. 

Δεν είναι δυνατό, για παράδειγμα, απλά μέλη να έχουν αντιληφθεί εδώ και πολύ καιρό οφθαλμοφανείς ανεπάρκειες και να μην τις είχαν δει άνθρωποι που είτε συναναστρέφονταν καθημερινώς πολιτικές ηγεσίες είτε θα όφειλαν να τις συναναστρέφονται. Το τελευταίο από μόνο του- το ότι οι ηγεσίες αδιαφορούσαν εντελώς- θα έπρεπε να τους είχε χτυπήσει πολλά καμπανάκια...

Φυσικά οι περισσότεροι βουλευτές και πολιτευτές δεν είναι ανόητοι. Τα έβλεπαν και τα καταλάβαιναν όλα αυτά πολύ νωρίτερα από όσους βρισκόμαστε εγγύτερα ή μακρύτερα από τον περίγυρο. Στην καλύτερη περίπτωση γι' αυτούς και γι' αυτές κρατούσαν αιδήμονα σιωπή. Στη χειρότερη, μάλιστα, επιτίθεντο σε όσους μιλούσαν για γυμνούς βασιλιάδες... 

Τώρα εντάσσονται σε άλλα κόμματα, δέχονται τις ύβρεις τού όχλου που θώπευαν όταν τους σήκωνε ψηλά, χειροκροτούν νέους αρχηγούς. Λίγη ρητορική δεινότητα να έχεις, άλλωστε, κι ανακαλύπτεις τα σωστά επιχειρήματα για να δικαιολογείς τον τυχοδιωκτισμό σου... 

Έτσι κι αλλιώς η κοινοβουλευτική ολιγαρχία που ζούμε τέτοιους πολιτικούς χρειάζεται και βρίσκει αν αφθονία από μία μάζα που άγεται και φέρεται ευκολότερα κι από πρόβατα στην αγέλη. Μόνο η άμεση δημοκρατία μπορεί να φέρει το σοσιαλισμό, μόνο η άμεση δημοκρατία όταν εφαρμοστεί θα μας απαλλάξει από τους απατεώνες...     

Και το νερό της βροχής Κυριάκο, έτσι, για τη συνέχεια του κράτους...

Λίγο πριν κλείσει η Βουλή για το καλοκαίρι η κυβέρνηση συνεχίζει τις αγαπημένες της ιδιωτικοποιήσεις. Κι αφού τα περισσότερα έχουν ήδη ιδιωτικοποιηθεί- "χάρη" και στην πρώτη φορά Αριστερά- σειρά παίρνουν αγαθά που ακόμα και την εποχή των μνημονίων δεν θα διανοούμασταν πως θα παραχωρούνταν, όπως το νερό και οι αρχαιότητες... 

Νωρίτερα κι ανάμεσα σε άλλα "επιτεύγματά" της στον τομέα τής διαφθοράς νομιμοποίησε και το 13ωρο εργασίας- τυχαίο θα είναι το νέο ρεκόρ εργατικών ατυχημάτων- ενώ τα καρτέλ που προστατεύει μας έχουν κάνει πρωταθλητές Ευρώπης στην ακρίβεια σε είδη πρώτης ανάγκης. Και σαν τελευταίο δωράκι το καθεστώς Μητσοτάκη επιχειρεί και τη συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού μέσω της Αναθεώρησης...

Ο διαχρονικός μας πρωθυπουργός ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για τον θατσερισμό κι ως προς αυτό τουλάχιστον του αναγνωρίζω μια εντιμότητα και συνέπεια. Το ερώτημα είναι τι θα πράξει μια προοδευτική κυβέρνηση, αν κι εφόσον προκύψει κάτι τέτοιο από τις επόμενες εκλογές. Θα τα αλλάξει όλα αυτά ή θα επικαλεστεί την ασφάλεια δικαίου και τη συνέχεια του κράτους; Κι αν επικαλεστεί τέτοιου είδους επιχειρήματα γιατί να μην διατηρήσουμε το νεοφιλελεύθερο πρωτότυπο;...

Αν ήμουν ο Μητσοτάκης και είχα απέναντί μου αυτή την αντιπολίτευση θα ιδιωτικοποιούσα άμεσα το νερό τής βροχής και τον Παρθενώνα, μόνο και μόνο για την απόλαυση να κάνω ό,τι θέλω και να μην δίνω λογαριασμό σε κανέναν. Δεν αποκλείεται και να το πράξει χωρίς να έχει διαβάσει αυτές τις γραμμές. Όταν, άλλωστε, έχεις έναν αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης από σπόντα κι έναν γραμματέα κομμουνιστικού κόμματος να σε ξεπλένουν στο Προεδρικό- οι υπόλοιποι βρίσκουν άλλες αφορμές- γιατί να φοβάσαι οποιονδήποτε άλλο πέρα από τον Αντ. Σαμαρά;...

 

  

Οι ασπόνδυλοι βλέπουν παντού αριστερόμετρα...

Η απρόσμενη επικράτηση του Ζόραν Μαμντάνι έχει γεμίσει πολλούς και στην ημεδαπή με την πίστη ότι μπορούν να αντιγράψουν το επίτευγμά του. Το ότι η παγκόσμια μητρόπολη της Νέας Υόρκης, με την πολυπολιτισμικότητά της ανάμεσα σε άλλα, δύσκολα είναι ρεαλιστικό να μπει στο ίδιο ζύγι με την επαρχιώτικη Ψωροκώσταινα τόσο σε μέγεθος όσο, κυρίως, σε νοοτροπία δεν φαίνεται να τους απασχολεί και πολύ. Ούτε το ότι ο Μαμντάνι δεν κατέβηκε με ένα πρόγραμμα το οποίο δεν άλλαζε κάθε τρεις και λίγο προσαρμόζοντάς το, στην καλύτερη περίπτωση, στις απαιτήσεις των focus groups και στη χειρότερη στην ακλόνητη πίστη στο προσωπικό του αλάθητο...

Το μεγαλύτερο μυστικό τής επιτυχίας τού Μαμντάνι ήταν ότι πίστευε σε όσα υποσχόταν. Οι πρώτοι μήνες τής θητείας του, άλλωστε, το επιβεβαιώνουν. Γι' αυτό και κατάφερε να είναι πειστικός, γιατί πέρα από το προσωπικό του επικοινωνιακό χάρισμα είχε τις ίδιες ιδέες κι όταν βρισκόταν στο δημοσκοπικό 1% κι όταν στη συνέχεια αυτό το ποσοστό αυξήθηκε. Το ότι έκανε ταληράκια κάποιες προτάσεις του και τις συμπύκνωσε σε ένα ευσύνοπτο μήνυμα που αφορούσε τις ζωές πολλών δεν θα έφτανε από μόνο του αν ήταν ιδεολογικά ασπόνδυλος. Κι αυτό αδυνατούν να το συλλάβουν οι εγχώριοι αντιγραφείς του...

Το αριστερόμετρο δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν είναι ζητούμενο, για παράδειγμα, να βάλεις τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στο ζύγι και να μετρήσεις πόσο αριστερό ή δεξιό είναι το βάρος τους. Ούτε η ιδεολογική συνέπεια εξαρτάται αποκλειστικώς από το τι έλεγες πριν και τι λες τώρα ή ποιοι απάρτιζαν τότε το κόμμα σου και ποιοι τώρα. 

Οι αλλαγές βρίσκονται στη φύση ενός προοδευτικού ανθρώπου. Όπως και το όπου φυσάει ο άνεμος στη φύση ενός καιροσκόπου. Κι αν βάλουμε τους ιδεολόγους και τους καιροσκόπους στο ζύγι νομίζω πως όλοι ξέρετε προς τα πού θα γείρει η ζυγαριά...

Μένουμε ρουσφέτι...

Όποιος απαιτεί το σεβασμό των άλλων χωρίς να τον έχει κερδίσει με το σπαθί του μάλλον έχει λίγο τη φωλιά του λερωμένη. Το ίδιο ισχύει και για την ελληνική δικαιοσύνη. Ζούμε στη χώρα όπου δικαστές θεώρησαν φυσιολογικό υπουργοί να έχουν 400.000 ευρώ αδιευκρίνιστων καταθέσεων, να τους έχουν δώσει μερικές χιλιάδες ευρώ η πεθερά τους ή κάποια θεία από τη Νιγηρία. Αν οποιοσδήποτε "κοινός θνητός" είχε επικαλεστεί τέτοιου είδους επιχειρήματα σε δικαστική αίθουσα οι ίδιοι δικαστές θα είχαν κάνει νέο συκώτι από τα γέλια...

Με αφορμή τις ποινικές διώξεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ παρακολουθούμε ένα νέο επεισόδιο αυτοθυματοποίησης υπουργών και βουλευτών τής ΝΔ για τα ρουσφέτια. "Μα, τι κακό κάναμε; Τους συμπολίτες μας θέλαμε να βοηθήσουμε και ούτε που τους ζητήσαμε λεφτά", είναι η μόνιμη δικαιολογία τους. Λες και το να ανταλλάσσεις την ψήφο σου με μια χάρη δεν είναι έγκλημα από μόνο του και, μάλιστα, από τα χειρότερα από τη στιγμή που μετατρέπει τη δημοκρατία σε παζάρι και την αξιοκρατία σε αστείο για παιδιά...

Η Λάουρα Κοβέσι το είχε θέσει πολύ εύστοχα πριν τρεις μήνες στους Δελφούς: "Το ρουσφέτι δεν ανήκει στα υπουργικά ή στα βουλευτικά καθήκοντα". Πολλώ δε μάλλον όταν υποτίθεται πως το κόμμα σου είναι το κατ' εξοχήν ευρωπαϊκό, αυτό που έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη και πριν μια δεκαετία διαδήλωνε για να παραμείνουμε σε αυτή. Οι εκλογές, άλλωστε, δεν είναι δίκαιες μόνο όταν δεν ασκείται βία και νοθεία κατά τη διεξαγωγή τους αλλά κι όταν δεν εκβιάζεται η ψήφος των πολιτών μέσω της εργαλειοποίησης της επιθυμίας τους για μια καλύτερη ζωή...

 

  

Το κράτος δεν έχει συνέχεια όταν είσαι κάθε λέξη του Συντάγματος...

Η ιστορία με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι πολύ διδακτική για την ΕΛΑΣ και, μάλιστα, σε πολλά επίπεδα. Ο Αλ. Τσίπρας δεν πέρασε από το "θα είμαστε κάθε λέξη τού Συντάγματος" του 2015 στο "κράτος έχει συνέχεια" του 2026 μόνο και μόνο γιατί πλέον είναι ενεργούμενο της ολιγαρχίας. 

Το δημοσκοπικό του ταβάνιασμα υποδεικνύει πως ό,τι ήταν να πάρει από την Αριστερά το έχει εισπράξει και τώρα πρέπει να βρει πιο κεντρώα ή και κεντροδεξιά ακροατήρια. Θεμιτό; Θεμιτότατο στο πλαίσιο του κομματικού ανταγωνισμού. Μόνο που πέρα από όλα τα άλλα κάνει ακόμα περισσότερο αναγκαία τη συγκρότηση μιας προοδευτικής παράταξης που θα βάλει τέρμα στην κυριαρχία τού νεοφιλελευθερισμού και των εξαπτερύγων του...

Η εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη το 1952 απέδειξε ότι το "τι Πλαστήρας τι Παπάγος" δεν ήταν ψευδεπίγραφο. Ομοίως σήμερα το "τι Μητσοτάκης τι Τσίπρας" έχει στοιχεία τα οποία ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα... 

Η χώρα δεν έχει ανάγκη ούτε τη συνέχιση μιας διεφθαρμένης διακυβέρνησης στο όνομα της ολιγαρχίας ούτε το κεντροαριστερό ξέπλυμά της. Έχει ανάγκη για μια πραγματικά ριζοσπαστική κυβέρνηση η οποία θα κάνει πράξη όσα υποσχέθηκε η πρώτη φορά Αριστερά και ποτέ δεν υλοποίησε από έλλειμμα πολιτικής βούλησης κι όχι εξαιτίας των μνημονίων...

Οι τελευταίες αποκαλύψεις για τη Novartis υπενθυμίζουν πως η λαϊκή απαίτηση για δικαιοσύνη δεν θα ικανοποιηθεί με τα "σεις και με τα σας" αλλά με σπάσιμο αβγών για τα οποία όμως ο Τσίπρας είχε ζητήσει συγγνώμη. Ούτε μπορεί να λάβει σάρκα κι οστά όταν υπόσχεσαι καλύτερη διαχείριση ή όταν θα είναι αδύνατο να συγκρουστείς με συμφέροντα τα οποία είναι και οι χρυσοί χορηγοί σου. ΄Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινωνική πλειοψηφία δεν έχει τίποτα να κερδίσει από τη διαιώνιση του διπόλου Μητσοτάκη- Τσίπρα... 

 

Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...

Δεν είμαι εναντίον τής ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα. Από τη στιγμή, άλλωστε, που ούτε η Αριστερά αντιδρά πλέον στην ύπαρξη ιδιωτικών δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων, το επόμενο βήμα είναι προφανέστατα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Πρέπει, εξάλλου, να βάλουμε πολύ βαθιά το κεφάλι μας στην άμμο για να πούμε πως οι εκπαιδευτικές ανισότητες δεν υφίστανται σε όλα τα προηγούμενα στάδια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και θα γεννηθούν μόλις ο νέος φτάσει τα 18 του. Αντί, συνεπώς, να σταματήσουμε τη γη από το να γυρίζει θα ήταν φρονιμότερο να εστιάσει και η Αριστερά στη θέσπιση ενός πολύ αυστηρού θεσμικού πλαισίου...

Σήμερα δεν έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Αυτό που νομοθέτησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ξέπλυναν το ΣτΕ και η ΕΛΑΣ πέρα από αντισυνταγματικό είναι, επί της ουσίας, η ονομαστική αναβάθμιση ΙΕΚ του ενός ορόφου χωρίς σοβαρά προγράμματα σπουδών. Η ορθή διαδικασία σε ένα κράτος δικαίου περνά μέσα από τη Συνταγματική Αναθεώρηση και μόνο, όπου σε αυτή πρέπει να τεθούν οι δικλείδες ασφαλείας ώστε ναι μεν να μπορούν οι πλούσιοι και η ανώτερη μεσαία τάξη να αγοράζει τα πτυχία της αλλά τουλάχιστον αυτά να έχουν κι ένα περιεχόμενο. Κυνικό; Απολύτως αλλά ποιος άλλος θα μπορεί να σπουδάζει σε πραγματικά ιδιωτικά πανεπιστήμια- με σοβαρά προγράμματα σπουδών και καθηγητές κι άρα με υψηλό λειτουργικό κόστος- χωρίς υποτροφία αν η οικογένειά του δεν διαθέτει φράγκα;...

Η ύπαρξη ιδιωτικών πανεπιστημίων σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να σημαίνει αυτομάτως την υποβάθμιση των δημοσίων πανεπιστημίων. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία οι ιδιώτες κάνουν τη δουλειά τους και η πολιτεία τη δική της... 

Κι όσο για την ελεύθερη πρόσβαση, αν η ζήτηση μειωθεί και λόγω του δημογραφικού σε τέτοια επίπεδα που να την καθιστά εκ των ων ουκ άνευ πάω πάσο. Κι αν ακόμα δεν συμφωνώ με το σημερινό εξετασιοκεντρικό σύστημα άλλο τόσο διαφωνώ με την αντίληψη των υψηλών ωφελημάτων με την ήσσονα προσπάθεια. Οι πανελλήνιες είναι ένα πολύ καλό μάθημα ζωής είτε επιτυγχάνεις είτε αποτυγχάνεις. Ας μην τα κάνουμε όλα τόσο εύκολα για τα βλαστάρια μας...