Τώρα να μας πούνε για τις μετεκλογικές συνεργασίες...

Πέρα από τα προγράμματα και τα πρόσωπα που θα κληθούν να τα υλοποιήσουν, οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν και ποιος θα συνεργαστεί με ποιον. Όχι να το μάθουν μετεκλογικά αλλά προεκλογικά, ιδίως από τη στιγμή που από πουθενά δεν προκύπτει το ενδεχόμενο ένα κόμμα να είναι αυτοδύναμο. Τουλάχιστον όχι στις πρώτες εκλογές και κανένα που να μην λέγεται ΝΔ. Το πέταγμα, επομένως, της μπάλας στην εξέδρα γύρω από ένα ερώτημα το οποίο και ρεαλιστικό είναι και ουσιώδες δεν συμβάλλει στην αξιοπιστία κανενός φορέα πολιτικής...

Ιδίως για τους προοδευτικούς πολίτες αυτό το ερώτημα είναι και υπαρξιακό και δεν είναι δυνατό να απαντάται μόνο με αποκλεισμούς ή με αναφορές στο τι συνέβη στο παρελθόν. Σε αυτό το πλαίσιο, για παράδειγμα, δεν περιμένω από κανένα κόμμα να δηλώσει προεκλογικά πως θα συνεργαστεί με τη ΝΔ. Θα ήταν, το λιγότερο, αυτοκτονικό ακόμα κι αν για κάποια δεν είναι και τόσο ουτοπικό. Θα περίμενα, ωστόσο, να ανακοινώσουν με ποιους διατίθενται να συνεργαστούν ώστε οι εκλογείς να έχουν μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα και του τι θα συμβεί μετά το κλείσιμο των καλπών και να μην βρεθούν την επόμενη ημέρα ενώπιον οδυνηρών εκπλήξεων ως αποτέλεσμα υπόγειων συναλλαγών...

Υπό ιδανικές συνθήκες τα κόμματα και οι ηγεσίες τής προοδευτικής παράταξης θα όφειλαν να παραμερίσουν συλλογικούς κι ατομικούς εγωισμούς, ομαδικές και προσωπικές αντιπάθειες, να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να συμφωνήσουν σε έναν οδικό χάρτη χάραξης κοινών προγραμματικών θέσεων κι επιλογής υποψήφιου πρωθυπουργού και ψηφοδελτίων. Είναι φανερό ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί και για τούτο είναι υπόλογες σε όλο τον προοδευτικό κόσμο. Ας πράξουν, όμως, το έλασσον, ας μας πούνε με ποιους μπορούν να συνεργαστούν την επόμενη ημέρα. Αν δεν μας πούνε ούτε αυτό ας μην εκπλαγούν αν βρεθούν ξανά στη θέση τής αντιπολίτευσης κι ακόμα πιο απαξιωμένοι από την πολλάκις προδομένη βάση τους...

 

Δεκαέξι χρόνια χωρίς και με την μητέρα μου...

Ακολούθα την ώρα που βαδίζω, μην σταματάς ούτε λεπτό.

Μαχαίρια βγάζε από την πλάτη, λουλούδια δίνε φυλαχτό.

Δίπλα μου μείνε σαν γονατίζω, το άδικο σβήνε να μην θωρώ

κι αν έχω δίκιο κρύβε μου το, δεν είναι ώρα γι΄ απολογισμό. 

Στέλνε τις λέξεις όταν στερεύω, πίνε τα δάκρυα να μην πνιγώ,

τη γλώσσα βγάζε στα θηρία όταν με βλέπεις σκυθρωπό.

Το φως ανάβεις μες στο σκοτάδι, από τα μάτια σου κοιτώ,

ανίκητος γίνομαι μονάχα όταν με σπρώχνεις να νικώ.

Όσο τα χρόνια κι αν περνούνε, όνειρο γίνανε θαρρώ,

οι αναμνήσεις και οι λύπες σέρνουνε μόνες τους χορό.

Κι όποιος σου πει ότι ξεχνάω ποιος ήμουν, είμαι, θα γενώ

μην συνερίζεσαι καθόλου, δρόμο μου στρώνει για το σταυρό.

Αυτόν που όλοι κουβαλάμε, ζώντες, αγέννητοι, νεκροί

μα λίγοι είναι όσοι το κάνουν να μοιάζει σαν να' ναι γιορτή...

Έχεις την αγάπη μου, έχω την ψυχή σου.

Έχεις τη ζωή μου, έχω το λογισμό σου...

Να πέσει ο Κυριάκος αλλά αν δεν είμαι πρωθυπουργός να μην πέσει...

Κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες το αφήγημα πως όσοι επιτίθενται στον Αλ. Τσίπρα θέλουν τον Κ. Μητσοτάκη να τους κυβερνά για πάντα. Ούτε όλοι όσοι ασκούν αυστηρή κριτική στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία επιθυμούν ο νυν πρωθυπουργός να μείνει για πάντα στη θέση του ούτε ο Αλέξης το επιδιώκει. Η διαφορά είναι πως οι προοδευτικοί πολίτες θέλουν πολιτική αλλαγή εδώ και τώρα ενώ ο Τσίπρας, όπως και οι υπόλοιποι διαγωνιζόμενοι για τη δεύτερη θέση, δεν έχουν αντίρρηση αν συμβεί σε μία τετραετία, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας...

Αν η προοδευτική αντιπολίτευση ή και σύσσωμη η αντιπολίτευση ήθελαν να ρίξουν τον Μητσοτάκη θα είχαν συνασπιστεί, θα είχαν καταλήξει σε ένα μίνιμουμ προγραμματικής σύγκλισης, θα συγκροτούσαν κοινά ψηφοδέλτια ανά τη χώρα και θα έστηναν προκριματικές κάλπες για να επιλέξουν τον υποψήφιο πρωθυπουργό τους. Προφανώς και δεν θα ήταν βιώσιμη μια τέτοια κυβέρνηση, αλλά θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ειδικού σκοπού για την κάθαρση και σε δύο χρόνια να ξαναστήνονταν κάλπες χωρίς Μητσοτάκη. Σιγά τις κεφαλαιώδεις διαφορές, άλλωστε, που έχουν τα προγράμματα των προοδευτικών κομμάτων...

Αυτό το σενάριο είναι μάλλον θερινής νυκτός. Οι πολιτικές ηγεσίες τής αντιπολίτευσης δίνουν προσωπικό αγώνα επιβίωσης κι όχι ανατροπής Μητσοτάκη. Αν έρθει θα τους είναι καλοδεχούμενη αλλά θα είναι παρεμπίπτουσα και, πάντως, όχι γιατί θα την έχουν σχεδιάσει. Αν έρθει θα έχει γίνει χάρη στην επιλογή τού λαού να σταθεί πάνω από τις μικροκομματικές φιλοδοξίες και το πιθανότερο είναι πως θα έχει πάρει κι αυτές παραμάζωμα...

   

Τρέχει σαμπάνια στις βρύσες του Μαξίμου...

Δεν έχω πολλές πηγές στη ΝΔ και στην κυβέρνηση. Δεν είναι η επαγγελματική μου εξειδίκευση. Όσες έχω, ωστόσο, μου λένε το ίδιο πράγμα: στο Μαξίμου δεν έχει σταματήσει να ρέει η σαμπάνια ύστερα από την ανακοίνωση του κόμματος του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Τους συσπειρώνει, αποδυναμώνει το ΠΑΣΟΚ και το κάνει ακόμα πιο ευάλωτο σε συγκυβέρνηση μαζί τους και φυσικά ο ίδιος είναι τόσο επικίνδυνος όσο μία εξημερωμένη τίγρης η οποία στήνει υπερπαραγωγές άγνωστο πώς...

Φυσικά και η ΝΔ, η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης θα επιτεθούν στον πολιτικό απατεώνα που η ιδεολογική του τοποθέτηση καθορίζεται από τα πορίσματα των focus groups. Βεβαίως και τα κανάλια τής ολιγαρχίας θα τον σταυρώσουν. Αυτόν θέλουν για αντίπαλο του Κ. Μητσοτάκη, τον πιο βολικό, τον πιο φθαρμένο, τον πιο αναξιόπιστο. Είναι ηλίου φαεινότερον...

Βεβαίως ο Αλέξης μπορεί να μας διαψεύσει όλους εμάς τους κατηγόρους του. Μπορεί, για παράδειγμα, να δώσει στη δημοσιότητα τα τιμολόγια για το πόσο κόστισε το Δελφινάριο του Θησείου και ποιος το πλήρωσε. Μπορεί να απαντήσει στον Ζ. Κ. Γιούνκερ για το αν αρνήθηκε να φορολογήσει τους εφοπλιστές για να μην κοπεί το ΕΚΑΣ. 

Ας απαντήσει, έστω, στην πιο προφανή ερώτηση που κανένας δημοσιογράφος σε όλες τις στεγανοποιημένες συνεντεύξεις που έχει δώσει δεν τον έχει ρωτήσει: "γιατί κύριε Τσίπρα συντριβήκατε το 2023"; Όχι το 2019, το 2023...

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τη Μπάρτσα...

Η εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς λόγω της εμφάνισης του κόμματος Τσίπρα είναι έκπληξη του ίδιου μεγέθους με την αγαπημένη Μπαρτσελόνα του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία να κερδίζει με 10- 0 τον Ολυμπιακό Βόλου. Τα δύσκολα για τη "Μπάρτσα" είναι άλλα και βρίσκονται μπροστά της. Θα καταφέρει, για παράδειγμα, να ξεπεράσει το 17,85% των εκλογών τού Ιουνίου του 2023 γιατί το 1% με 2% που παίρνει από το ΠΑΣΟΚ δεν φτάνει ούτε για τα τσιγάρα;...

Ξεκαθαρίζω ότι δεν είμαι θιασώτης των δημοσκοπήσεων που δημοσιεύονται. Η τελευταία, ωστόσο, που είδε το φως τής δημοσιότητας (Interview για το Politic) δίνει ένα συνολικό ποσοστό σε ΜέΡΑ 25, Δημοκράτες-Προοδευτικό Κέντρο, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά πάνω από 6%. Αυτά τα κόμματα είναι δύσκολο από μόνα τους να μπουν στη Βουλή- ιδίως αν γίνουν και δεύτερες εκλογές- και είναι επίσης δύσκολο να συνεργαστούν, τουλάχιστον όχι όλοι, αν και η πολιτική ανάγκη επιβίωσης αφήνει όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Από την άλλη, όμως, αυτό το 6% είναι ένα ποσοστό που σίγουρα θα λείψει από τον Τσίπρα κι ο Τσίπρας θα κάνει τα πάντα για να μην του λείψει...

Πάνω στη μέθη του, εξάλλου, για τη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις ο Αλέξης αισθάνεται πως μπορεί να σνομπάρει εσαεί τους χρήσιμους ηλίθιους στην Κουμουνδούρου που με τις ραδιουργίες τους του έδωσαν μια νέα ευκαιρία να εξαπατήσει τον ελληνικό λαό. Ούτε κι εκείνοι, όμως, μένουν με σταυρωμένα χέρια. Ψάχνονται κι όταν ψάχνεσαι όλο και κάποιος θα σε βρει. Ιδίως σε ένα τόσο ρευστό πολιτικό σκηνικό...

 

Πρέπει κι έχω μια κακιά κουβέντα για τον καθένα...

Διαβάζοντας τα προγράμματα των προοδευτικών κομμάτων ή ό,τι, τέλος πάντων, έχουν παρουσιάσει μέχρι τώρα βρίσκω πολλά πράγματα με τα οποία συμφωνώ. Εντάξει, κανένα τους δεν σχεδιάζει την επανάσταση αλλά μια καλύτερη διαχείριση, ωστόσο είναι πολύ καλύτερα από όλα όσα ζούμε τα τελευταία επτά χρόνια. 

Δυστυχώς, όμως, λόγω της επαγγελματικής μου ενασχόλησης γνωρίζω πολύ καλά τι συμβαίνει σε αυτά τα κόμματα- πρόσωπα, λειτουργίες, ίντριγκες-. Τόσο καλά που μακαρίζω όλους εκείνους που δεν τα γνωρίζουν ή κι επιδιώκουν να μην τα μάθουν για να μπορούν να ονειρεύονται άτομα και καταστάσεις με έναν ιδεατό τρόπο ο οποίος δεν αντιστοιχεί με την πραγματικότητα...

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: τα κόμματα με λενινιστικές δομές κι όργανα ανήκουν σε μια άλλη εποχή κι αν δεν προσαρμοστούν στο σήμερα ή αν δεν δημιουργηθούν με σύγχρονους όρους θα παραμείνουν ή θα καταντήσουν γραφειοκρατικοί μηχανισμοί αναπαραγωγής μιας νομενκλατούρας με ελάχιστη κοινωνική γείωση. Στην πράξη, όμως, αποδεικνύεται ότι κανένας αρχηγός δεν θέλει την άμεση δημοκρατία, την απευθείας συμμετοχή των πολιτών στη λήψη αποφάσεων, την αδιαμεσολάβητη σχέση τής βάσης με την κορυφή. Για να είμαι ακριβέστερος, την επιθυμεί μόνο όταν συμπίπτει με τη βούλησή του...

Από την άλλη, πάντως, οι ηγεσίες καλά κάνουν και φέρονται όπως φέρονται γιατί από κάτω υπάρχει πάντα μία μάζα- μικρότερη ή μεγαλύτερη αναλόγως της δύναμης κάθε κόμματος- που τις ακολουθεί μέχρι τέλους κι όχι απαραιτήτως γιατί προσπορίζεται ή προσδοκά να προσποριστεί οφέλη. Η ανάγκη τού ανήκειν κάπου είναι απολύτως ανθρώπινη κι απολύτως κατανοητή για τον γράφοντα, ο οποίος είναι άγιος ή διάβολος ανάλογα με τον ποιον θέτει στο στόχαστρο. 

Αν μπαίνατε στον κόπο να το τσεκάρετε θα βλέπατε πως έχω μια κακιά κουβέντα να πω για τον καθένα γιατί αυτός είναι ο ρόλος μου ως επαγγελματία κι ως πολίτη. Φυσικά κι έχω αδικήσει γιατί δεν είμαι αλάνθαστος αλλά όλα τα υπόλοιπα θα ήταν διαφημιστική χορηγία...

  

  

Μια επταετία από το σκανδαλισμό στην παράλυση...

Γιατί αντιπαρατέθηκαν (sic) στο κλειστό τού ΟΑΚΑ ο Β. Μαρινάκης κι ο Γρ. Δημητριάδης αφού η δικαιοσύνη αποφάνθηκε ότι το Predator ήταν υπόθεση ιδιωτών κι όχι της ελληνικής κυβέρνησης; Δεν έχει εμπιστοσύνη ο ιδιοκτήτης τής ΠΑΕ Ολυμπιακός στις αποφάσεις τής ηγεσίας του δικαστικού μας συστήματος, ως θα όφειλε σύμφωνα με το κυβερνητικό αφήγημα; Κι όλοι αυτοί οι υπουργοί και οι βουλευτές τής ΝΔ που τον συναναστρέφονται ή επιθυμούν τη συναναστροφή του του λένε άραγε πως έχει άδικο που δεν εμπιστεύεται το Μαξίμου;...

Μια γρήγορη ανάγνωση της απόφασης- κόλαφου του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου που καταδίκασε τέσσερις ιδιώτες με κουμπαριές με τη μισή κυβέρνηση με κάθειρξη άνω των εκατό χρόνων θα υποχρέωνε τον οποιοδήποτε έντιμο δικαστή να ανοίξει ξανά την υπόθεση. Προσέξτε, όχι απαραιτήτως να ασκήσει ποινικές διώξεις ή να στείλει δικογραφίες στη Βουλή λόγω εμπλοκής και πολιτικών προσώπων αλλά τουλάχιστον να ερευνήσει. Το ότι αυτό δεν έγινε την ίδια περίπου χρονική περίοδο που η Λάουρα Κοβέσι έδωσε κίτρινη κάρτα στον υπουργό Φλωρίδη για ορμπανισμό είναι τυχαίο μόνο για όσους επιθυμούν να εθελοτυφλούν και για κανέναν άλλο...

Οι γνωρίζοντες τα πραγματικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων διαβεβαιώνουν ότι η κυβέρνηση Σημίτη- Καρατζαφέρη με πρωθυπουργό τον Κ. Μητσοτάκη φθείρεται πιο γρήγορα κι από ελαστικά τής φόρμουλα ένα. Ενδεχομένως το κύμα παροχών τους επόμενους μήνες, με αποκορύφωμα τη ΔΕΘ, να δώσει μια νέα τετραετία στον σημερινό πρωθυπουργό. Όπως κι αν έχει, όμως, κάποτε θα πάψει να βρίσκεται σε αυτή τη θέση κι αυτό που θα έχει αφήσει ως παρακαταθήκη θα είναι η μετάβαση από το σκανδαλισμό μας για το μέγεθος της διαφθοράς των τελευταίων επτά χρόνων στην παράλυσή μας που δεν της έβαλε τέλος νωρίτερα...