Το μπάσκετ δεν ξεβρομίζει αν δεν ξεβρομίσει και το Μαξίμου...

Είμαι σίγουρος ότι αρκετοί από τους φιλάθλους τού Παναθηναϊκού οι οποίοι ζητούν κάθαρση στο μπάσκετ είχαν ψηφίσει ΝΔ το 2023. Δεν βγαίνει αλλιώς το 41%. Όπως είμαι σίγουρος ότι θα ξαναψηφίσουν το 2027 το κυβερνών κόμμα. 

Φυσικά καλά κάνουν και ζητούν να ξεβρομίσει η καλαθοσφαίριση. Μόνο που όσοι την έχουν βρομίσει φαίνεται πως δεν είναι καθόλου άγνωστοι στο σύστημα Μαξίμου. Κι εδώ παρουσιάζεται το πρόβλημα που δεν αφορά μόνο τους υποστηρικτές τού Τριφυλλιού αλλά κάθε ομάδας: πως η απαίτησή μας για δικαιοσύνη περιορίζεται στο να μην αδικείται η ομάδα μας και μόνο...

Ο επαγγελματικός αθλητισμός έχει εργαλειοποιηθεί και θα συνεχίσει να γίνεται αντικείμενο εργαλειοποίησης από την εξουσία. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως σε πολλές περιπτώσεις κι όχι μόνο στην Ελλάδα συμπίπτουν τα πρόσωπα που διοικούν μία ποδοσφαιρική ή μπασκετική ομάδα με αυτά που επί της ουσίας έχουν υπό τον έλεγχό τους τη χώρα. Όλοι αυτοί έχουν κάθε συμφέρον να πλακωνόμαστε για τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ ή τον ΠΑΟΚ από το ποιος μας κλέβει από το τραπέζι το ψωμί...

Τα σπορ δεν θα πάψουν να είναι το όπιο του λαού. Όπως, άλλωστε, και οι θρησκείες και κάθε άλλη κακή συνήθεια που μας εμποδίζει να σκεφτόμαστε τη θνητότητά μας. Δεν θα μπορούσαμε αλλιώς να αντέξουμε τη ζωή. Το μέτρο, ωστόσο, δεν είναι αδύνατο να επιτευχθεί, όπως και η ταξική συνειδητοποίηση. Αρκεί την επόμενη φορά να κάνουμε το σωστό συνειρμό για το ποιοι, για παράδειγμα, κυβερνούν το μπάσκετ και τη χώρα...

Οποιαδήποτε ομοιότητα με εγχώρια πολιτικά προϊόντα είναι απλώς ανύπαρκτη...

Πόσο χάρηκε το ελληνικό πολιτικό σύστημα, και δη το προοδευτικό του κόμματι, από τους θριάμβους τού Λούλα στη Βραζιλία και του λαϊκού κινήματος στη Σερβία; Όχι και τόσο, σε αντίθεση με το τι ισχυρίζονται δημοσίως. Ποιος, άλλωστε, Έλληνας αρχηγός τής προοδευτικής παράταξης θα μπορούσε να κερδίσει τέσσερις εκλογές; Ή ποιος μεσσίας θα εγκατέλειπε το θρόνο του για να τον μοιραστεί με τους πληβείους;...

Μήπως, τότε, έχει δίκιο ο ΣΥΡΙΖΑ να μιλά για συλλογική ηγεσία; Όχι, γιατί και στη Σερβία ένας θα είναι ο πρωθυπουργός κι όχι πολλοί και ήδη έχουν κάνει την παρουσία τους οι πρώτες έριδες. Το πρόβλημα στην Ελλάδα με το κίνημα των Τεμπών δεν ήταν ποιος θα του ηγηθεί. 

Το Φεβρουάριο του 2025 δεν πλημμύρισαν οι δρόμοι γιατί κάποιος μας ζήτησε να το κάνουμε. Η αγανάκτηση ήταν αυθεντική και το συναίσθημα ατόφιο. Το ζήτημα ήταν η καπηλεία αυτού του κινήματος από πρόσωπα που δεν είχαν το πολιτικό ανάστημα να το υπηρετήσουν...

Την ίδια ώρα, ο Λούλα του 2026 προφανώς και δεν είναι ο ίδιος με τον Λούλα που διεκδίκησε την προεδρία τής Βραζιλίας για πρώτη φορά τη δεκαετία τού '80. Δεν προχώρησε, ωστόσο, σε κανένα rebranding για να επανέλθει ούτε δήλωσε ποτέ σοσιαλδημοκράτης ή "πράσινος". Πέρασε μέσα από τη φωτιά και το ατσάλι, δεν κρύφτηκε, φυλακίστηκε κιόλας. Οποιαδήποτε ομοιότητα, συνεπώς, με εγχώρια πολιτικά προϊόντα είναι απλώς ανύπαρκτη... 

    

  

Ο Αλκιβιάδης στη σύγχρονη αγορά...

Αν πιάσει φωτιά το σπίτι τού γείτονα δεν χρειάζεται να μοιράζεσαι την ίδια ιδεολογία μαζί του για να τον βοηθήσεις. Αρκεί να είσαι άνθρωπος. Αν έχεις διαβάσει στην πρόγνωση καιρού πως θα βρέξει δεν είναι απαραίτητο να είσαι Αριστερός για να πάρεις μαζί σου ομπρέλα. Μόνο να είσαι προνοητικός. Αν, όμως, δεν έχεις τα χρήματα για να αγοράσεις ομπρέλα και σου λένε πως οι ιδεολογίες έχουν πεθάνει μάλλον οι χορτάτοι απαξιώνουν πολύ εύκολα το ψωμί τού φτωχού...

Αν η "πολιτισμένη Δύση" είναι το αποκούμπι των ικετών τού αποκαλούμενου Τρίτου Κόσμου γιατί οι πολίτες της εξεγείρονται; Δεν είναι ευτυχισμένοι; Κι αν δεν είναι, αυτό οφείλεται στο ότι δεν έχουν λάβει τις σωστές οδηγίες life coaching από ασπόνδυλους πολιτικούς απατεώνες τής σειράς; Μάλλον όχι. 

Εξεγείρονται γιατί δεν τους αρέσουν οι ζωές τους. Και δεν τους αρέσουν γιατί οι ταξικές ανισότητες γίνονται όλο και πιο έντονες κι όλο και πιο διακριτές. Κι αυτό δεν αντιμετωπίζεται με επτά βαθιές αναπνοές κι ασκήσεις γιόγκας ούτε με καθαρισμούς παραλιών αλλά με προτεραιοποίηση πολιτικών. Και είναι ακριβώς αυτή η προτεραιοποίηση που τέμνει τον ιδεολογικό άξονα από τα αριστερά ως τα δεξιά...

Παρομοίως, στην πολιτική δεν υπάρχουν αθώα ερωτήματα ούτε αθώες απαντήσεις σε αυτά. Αν, για παράδειγμα, χαρακτηρίζεις τους δημοσίους υπαλλήλους τεμπέληδες πόσο αγνό είναι να ρωτάς αν θα πρέπει και να απολύονται; Και πόσο υποκριτικό είναι να παριστάνεις τον κεντρώο όταν τα ερωτήματά σου θα έκαναν ακόμα και τον Θ. Τζήμερο να κοκκινήσει από ντροπή; Κάποιοι, βεβαίως, βρίσκουν και τα κάνουν αφού υπάρχουν εκεί έξω αρκετοί που θεωρούν τις ομιλίες τεχνητής νοημοσύνης απαύγασμα της σοφίας ενός Περικλή όταν στην πραγματικότητα τους κοροϊδεύει στα μούτρα τους ο Αλκιβιάδης... 

    

Μαζί τα σκατώσατε σύντροφοι...

Με την απόφασή του ο ΣΥΡΙΖΑ το προηγούμενο Σάββατο να μην προχωρήσει σε εκλογή προέδρου πριν τις εκλογές υπέγραψε, κατά πάσα πιθανότητα, τη θανατική του καταδίκη. Μπορεί, βεβαίως, μέχρι τότε να την αλλάξει- τόσες και τόσες αποφάσεις έχουν αλλάξει, άλλωστε, στην Κουμουνδούρου τα τελευταία χρόνια-... 

Είναι πιθανό, επίσης, ακόμα κι αν εκλέξει πρόεδρο, ακόμα κι αν αυτός είναι ο Π. Πολάκης- μόνο βέβαιο δεν είναι σε ένα εντελώς σκοτεινό σκηνικό για το ποιοι είναι και τώρα πραγματικά μέλη και δεν έχουν διπλή κομματική υπηκοότητα ή απλώς έχουν αποσυρθεί- να μην μπει στη Βουλή έτσι κι αλλιώς. Με εκλεγμένο πρόεδρο, ωστόσο, έχει πολύ σοβαρότερες πιθανότητες από το σημερινό σχήμα τής συλλογικής ηγεσίας που μέχρι ενός σημείου ήταν απαραίτητη αλλά η διαιώνισή της θα την καταστήσει αντικείμενο και σάτιρας...

Ούτε είναι αλήθεια ότι όσοι έχουν απομείνει στο ΣΥΡΙΖΑ δεν ευθύνονται κι εκείνοι για την κατάντια του. Ακόμα και στα κινεζικά μαγαζιά που περιτριγυρίζουν την Κουμουνδούρου γνώριζαν ότι ο Σωκράτης που ήπιε το κώνειο θα ήταν μια μεταβατική λύση μέχρι να αποφάσιζε ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία τι και, κυρίως, πότε θα το ανακοίνωνε. Ο Φάμελλος δεν ψηφίστηκε μόνο από όσους έφυγαν αλλά κι από αρκετούς από όσους έμειναν και οι οποίοι τώρα παριστάνουν τους αμέτοχους του εγκλήματος, όπως και για το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου. Μαζί τα σκατώσατε σύντροφοι, μην παραπονιέστε...

Δεν ξέρω αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρει σανίδα σωτηρίας στο ΠΑΣΟΚ, πριν ή μετά τις εκλογές, ενισχύοντας το αντιτσιπρικό μέτωπο ως το κατ' εξοχήν κόμμα που γνωρίζει καλύτερα τι εστί Τσίπρας. Οφείλει, ωστόσο, ως παράταξη που έχει διαχειριστεί δεκάδες εκατομμύρια ευρώ του ελληνικού λαού να δώσει στη δημοσιότητα πού πήγαν αυτά τα χρήματα. 

Πήγαν, για παράδειγμα, και σε κομματικοδίαιτους που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους, οι οποίοι μάλιστα έπαιρναν πέντε κι έξι χιλιάρικα το μήνα από το κόμμα και το Ινστιτούτο Πουλαντζάς ή ως επιστημονικοί συνεργάτες κι αυτοκίνητα leasing για να προπαγανδίζουν στα κανάλια τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και να κουνάνε το δάχτυλο σε όσους το επεσήμαιναν; Ας κάνουν κάτι, επιτέλους, και με λίγη αξιοπρέπεια στην Κουμουνδούρου ώστε να μην μείνουν στην ιστορία τής μεταπολίτευσης ως το πιο τοξικό της κόμμα. Αν και μάλλον είναι αργά για να το αποτρέψουν... 

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δεξιό...

Καλά κάνει ο Ν. Ανδρουλάκης και "σκουπίζει" ό,τι βρίσκεται ελεύθερο στην πολιτική αγορά και προέρχεται από το ΣΥΡΙΖΑ του Αλ. Τσίπρα. Αν μη τι άλλο, παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ στα πρωτοσέλιδα της ίδιας ή της επόμενης ημέρας μια εικόνα συσπείρωσης δυνάμεων για να νικήσει τη ΝΔ, αν κι επί της ουσίας η δεύτερη θέση είναι η διακύβευση. Κάποια στιγμή, ωστόσο, όσοι είναι να μετακινηθούν θα μετακινηθούν, οι πολιτικές εντυπώσεις θα ξεθωριάσουν κι αυτό που θα έχει μείνει θα είναι η παρακμή ενός κόμματος χωρίς πυξίδα και ιδεολογικό προσανατολισμό και η απελπισία των πολιτευτών του...

Εκτιμώ τους περισσότερους, αν όχι όλους, από τους βουλευτές που εντάχθηκαν σε μεταγενέστερο στάδιο στο ΠΑΣΟΚ μετά από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου και οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατό να αθροίζονται με αυτούς που συγκρότησαν τη Νέα Αριστερά ή όσους περιμένουν στο τέρμιναλ για την πτήση ΕΛΑΣ. Τους έδιωξαν από το ΣΥΡΙΖΑ και με πολύ σκαιό τρόπο μάλιστα, δεν έφυγαν ούτε γιατί έχασαν κάποια εσωκομματική αναμέτρηση ούτε γιατί θεώρησαν πως το κόμμα με το οποίο εκλέχθηκαν δεν είχε πολιτικό μέλλον. 

Πολύ καλά έπραξαν, επίσης, όσοι είχαν ενταχθεί σε αυτό να αποχωρήσουν κι από το νεοφιλελεύθερο κόμμα Κασσελάκη. Τι δουλειά θα είχαν, άλλωστε, αριστεροί άνθρωποι με τον θατσερισμό, για παράδειγμα, της "ελευθερίας" τού εργαζόμενου να δουλεύει επτά ημέρες την εβδομάδα και να μην παίρνει σύνταξη ποτέ;...

Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να αντιληφθώ και τι γυρεύουν αριστεροί άνθρωποι σε ένα κόμμα τού οποίου το μισό στελεχιακό δυναμικό είναι κεντροδεξιό, όπως και η πλειονότητα των ψηφοφόρων του. Το ΠΑΣΟΚ τού Κ. Σημίτη είναι πολύ πιο ζωντανό από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρ. Παπανδρέου. 

Διαλύθηκε, άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ και το πάλαι ποτέ Κίνημα δεν εισέπραξε σχεδόν τίποτα. Τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων για ένα κόμμα που η μόνη πιθανότητα διάσωσής του είναι να εγκαταλείψουν οι κεντροδεξιοί ψηφοφόροι τη ΝΔ και να το προσεταιριστούν; Ας μην μπλέκουμε, συνεπώς, την Αριστερά στις πολιτικές μας φιλοδοξίες. Αρκετά έχει υποφέρει... 

 

 

Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της καμένης Αθήνας...

Ο καπιταλισμός δεν θα γκρεμιστεί αν καεί η Αθήνα. Αν μη τι άλλο, κάποιοι το δοκίμασαν λίγα χρόνια πριν κι απέτυχαν. Σε αυτό το πλαίσιο θα ήταν αυτοκαταστροφικό η μεγάλη κινητοποίηση της Τετάρτης να σημαδευτεί από ακραίες ενέργειες. Το να το προδικάζεις, ωστόσο, όπως κάνουν η κυβέρνηση, η ΝΔ και κάποιοι απελπισμένοι νεοφιλελεύθεροι που παριστάνουν τους προοδευτικούς κεντρώους δεν εξυπηρετεί σε τίποτα άλλο από την επικράτηση του φόβου, αυτού του διαχρονικού συμμάχου κάθε εξουσίας...

Είναι, επίσης, προκλητικό να ακούγονται φωνές αυτοσυγκράτησης από πρώην αντισυστημικούς (;) που ερωτεύτηκαν σφόδρα το σύστημα, το έχουν σφιχταγκαλιάσει και προσδοκούν από αυτό να τους δώσει μια ακόμα ευκαιρία. Όταν το 2015 κατέρρεε ο παλιός δικομματισμός είχαμε βιαστεί να θάψουμε τη μεταπολίτευση. 

Όχι γιατί δεν αναγνωρίζαμε και τα θετικά της- ιδιαιτέρως οι παλαιότερες γενιές που έζησαν πολύ χειρότερες καταστάσεις για τη δημοκρατία από τη σημερινή γενιά των σχεδόν πενηντάρηδων-, αλλά γιατί ήταν προφανές ότι είχε κλείσει ο κύκλος της. Η σχετικά γρήγορη παλινόρθωση του ancien regime δεν αναιρεί το συμπέρασμα, απλώς επιβεβαιώνει ότι οι πολιτικά νεκροί περπατούν ανάμεσά μας...

"Και τι να κάνουμε ρε φίλε; Αυτούς έχουμε. Να τους αλλάξουμε πριν βρούμε καλύτερους και στο μεσοδιάστημα να πάρει κεφάλι η ακροδεξιά και να μας κατσικωθεί καμιά δεκαετία"; Μου το λένε πολλοί, κάποιοι με ψυχραιμία, πολλοί με οπαδισμό. 

Είναι εύλογες οι παρατηρήσεις αλλά υπόλογες για τις απαντήσεις είναι οι ηγεσίες τής προοδευτικής παράταξης οι οποίες λειτουργούν στη βάση τού να ψοφήσει η κατσίκα τού γείτονα κι όχι της ένωσης δυνάμεων. Αυτές θα είναι υπόλογες, όχι όσοι τις προτείνουμε να μην χάσουν το δάσος τής ευθύνης για το δέντρο τής ανούσιας δεύτερης θέσης...    

 

 

Γιατί οι Έλληνες δεν εξεγείρονται; Σοβαρά το ρωτάτε;...

Γιατί οι Έλληνες δεν εξεγείρονται; Κατ' αρχάς, το ότι δεν εξεγέρθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες δεν σημαίνει πως δεν θα εξεγερθούν και σε αυτές που θα ακολουθήσουν. Το κυριότερο όμως είναι πως εξεγέρθηκαν στο πολύ πρόσφατο παρελθόν αλλά έφαγαν τα μούτρα τους. Το 2015 δεν είναι και τόσο μακρινό ώστε να ρίχνουμε την ευθύνη σε αυτούς που είχαν προσδοκίες κι απογοητεύτηκαν για να μπορούν να κάνουν σήμερα δεύτερη καριέρα εκείνοι που τους διέψευσαν...

Όπως κι αν έχει, όταν οι νέοι εξεγείρονται δεν έχει καμία σημασία να τους ρωτάμε γιατί και να αναλύουμε αν έχουν δίκιο ή όχι. Είναι υποχρεωμένοι να εξεγείρονται κι αλίμονό μας αν δεν το έκαναν. Όπως και δεν έχει καμία αξία να αναρωτιόμαστε αν οι εξεγέρσεις των νέων αλλάζουν τον κόσμο ή όχι και πώς. Τον έχουν αλλάξει, ακόμα κι όταν αυτό γίνεται ανεπαισθήτως πώς. Σκεφτείτε μόνο πόσα δικαιώματα θεωρούμε σήμερα δεδομένα και πόσο ήταν πριν μερικά μόνο χρόνια...

Σίγουρα, πάντως, ο κόσμος δεν γίνεται καλύτερος από τον καναπέ, την ένταξη στον κομματικό σωλήνα ή από τη Μύκονο και μόνο. Οι νέοι οφείλουν να ονειρεύονται την ουτοπία κι όχι πώς θα τρουπώσουν καλύτερα στη δυστοπία, να αμφισβητούν τους πάντες και τα πάντα- ιδίως τα ιερά τοτέμ, ακόμα κι όταν αδικούν σπουδαίους ανθρώπους-, να λένε πιο πολλά όχι παρά ναι. Αν δεν το κάνουν, άλλωστε, στα νιάτα τους τότε θα υποφέρουν περισσότερο στη μέση και στη μεγάλη ηλικία. Και θα κάνουν και τους άλλους να υποφέρουν...