Αντάλλαξε την επανάσταση με τη διαχείριση...

Αν ρωτήσεις τον μέσο Έλληνα τι χρειάζεται η χώρα περισσότερο ανάμεσα στη διαχείριση, στη μεταρρύθμιση και στην επανάσταση είναι πιθανό να σου απαντήσει το τελευταίο. Στην πράξη, όμως, το πιθανότερο είναι να ψηφίσει αυτόν που θα του τάξει το καλύτερο επίδομα. Δεν είναι τυχαίο, συνεπώς, πως κι ο Αλ. Τσίπρας, ο οποίος πριν 15 χρόνια μάς συστήθηκε ως επαναστάτης, μας παρουσιάζεται σήμερα ως ένας μεσοαστός με επαναστατικό παρελθόν...

Δεν αποκλείεται στη ΔΕΘ ο Κ. Μητσοτάκης να κλειδώσει την εκλογική του νίκη με μια κατάργηση του ΕΝΦΙΑ ή με ένα 13ο μισθό στους δημοσίους υπαλλήλους και στους συνταξιούχους, όσο και να φωνάζει και δικαίως η αντιπολίτευση για το κράτος δικαίου. Οι έντιμοι κυρ Παντελήδες, τους οποίους από τακτ αποκαλούμε μεσαία τάξη, θα ανταλλάξουν για ακόμα μια φορά τη δημοκρατία με την τσέπη τους. Το μόνο που θα μπορούσε να ανατρέψει τον σημερινό πρωθυπουργό θα ήταν η πλατιά λαϊκή συμμετοχή στις κάλπες αλλά και πάλι δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξος γι' αυτό που θα προκύψει από ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ο λαϊκισμός, άλλωστε, δεν είναι παρά η άλλη όψη τού ελιτισμού...

Ο Τσίπρας δεν αντάλλαξε τη Μακεδονία με τις συντάξεις. Αντάλλαξε, όμως, την επαναστατικότητα που προκάλεσε στους Έλληνες η βίαιη φτωχοποίησή τους την περίοδο των μνημονίων με τη συστημική διαχείριση και δεν αναφέρομαι στην κατάληξη του πρώτου εξαμήνου τού 2015, η οποία μάλλον ήταν και προδιαγεγραμμένη. Ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία είχε την ευκαιρία να προχωρήσει σε τομές σε πολλούς άλλους τομείς που δεν ενδιέφεραν τους δανειστές, προτίμησε όμως τα ημίμετρα. 

Εκλέχθηκε ως ριζοσπάστης Αριστερός, υπέκυψε στο νεοφιλελευθερισμό και κυβέρνησε ως σοσιαλδημοκράτης. Γι' αυτό κι έχει χάσει εδώ και καιρό την αντισυστημική ψήφο κι αποτελεί τον καλύτερο μπαμπούλα που θα μπορούσε να βάλει μπροστά στους δικούς του κεντρώους ψηφοφόρους ο Μητσοτάκης...  

Ο Νίκος Παππάς έχει δίκιο...

Αν βάλει κάποιος τα προγράμματα των προοδευτικών κομμάτων σε μια εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης θα εντοπίσει περισσότερες ομοιότητες από διαφορές και σε καμία περίπτωση αγεφύρωτες. Κανένα τους, άλλωστε, δεν υπόσχεται ανατροπή τού συστήματος αλλά καλύτερη διαχείρισή του. Τι σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα; Πως αυτό που τα εμποδίζει να συνεργαστούν δεν είναι η ιδεολογία και η πρακτική της αλλά οι εγωισμοί των ηγεσιών, των στελεχών ή και των μελών τους...

Ο Ν. Παππάς έχει προτείνει εδώ και καιρό τη συγκρότηση ενιαίου προοδευτικού ψηφοδελτίου πάνω σε ένα κοινό πρόγραμμα και με εκλογή τού επικεφαλής τού σχήματος και υποψήφιου πρωθυπουργού από τη βάση των προοδευτικών κομμάτων. Θα μου πείτε πως αν ο επιρρεπής στην ίντριγκα Νίκος είχε εξασφαλισμένη τη βουλευτική έδρα θα σφύριζε κι αυτός αδιάφορα. Ενδεχομένως, έχει όμως δίκιο ως προς την πρότασή του. Αν στόχος είναι να πέσει το καθεστώς Μητσοτάκη δεν βλέπω τώρα κάποιον άλλο τρόπο. Όσοι το αρνούνται από τις ηγεσίες οφείλουν και να παραδεχθούν ότι στόχος τους δεν είναι η πρωτιά αλλά η δεύτερη θέση με το μυαλό στις μεθεπόμενες εκλογές...

Φυσικά ακόμα κι αν προκύψει μια πολυκομματική προοδευτική κυβέρνηση, με τόσες εφαπτόμενες φιλοδοξίες το σχήμα δεν θα είναι βιώσιμο σε βάθος χρόνου. Όπως κι αν έχει, ωστόσο, λίγοι εκτιμούν πως το κομματικό μας σύστημα θα σταθεροποιηθεί μετά τις προσεχείς κάλπες. Ζούμε ήδη μια μεσοβασιλεία χωρίς να ξέρουμε το σχήμα τής επόμενης μεταπολίτευσης. Ας την κάνουμε τουλάχιστον περισσότερο υποφερτή... 

 

 

Η κομματική πειθαρχία είναι για τις φεουδαρχίες...

Το επιτελικό κράτος ήταν προβληματικό πολύ πριν ανακαλύψουν τις αδυναμίες του και οι βουλευτές τής ΝΔ. Όχι φυσικά γιατί είναι προτιμητέα μια γραφειοκρατική κι αναξιοκρατική πολιτεία αλλά γιατί βασική στόχευσή του ήταν η υπερσυγκέντρωση εξουσιών στην εκτελεστική εξουσία σε βάρος των υπόλοιπων. 

Κι αν αυτό είναι από μόνο του ελαττωματικό, ει μη κι αντισυνταγματικό, όταν συνοδεύεται κι από την άρνηση ανάληψης της ανάλογης ευθύνης τότε γίνεται κι ανέντιμο. Όταν, για παράδειγμα, το Μέγαρο Μαξίμου ανέλαβε από την αρχή την εποπτεία τής ΕΥΠ ή όταν ο πρωθυπουργός έχει δίπλα του εδώ κι έξι χρόνια ως σύμβουλο έναν πρώην πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ και στενό του φίλο ένα πράγμα είναι σίγουρο: αποκλείεται ο Κ. Μητσοτάκης να μην ξέρει τίποτα...

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι ιδίως οι κυβερνητικοί βουλευτές αντιμετωπίζονται διαχρονικά ως επικυρωτές των αποφάσεων του πρωθυπουργού και του υπουργικού συμβουλίου. Δεν είναι εφεύρημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη η υποτίμηση του ρόλου τού βουλευτή. Για το ότι, όμως, οι εθνοπατέρες μας δεν τυγχάνουν της αυτοτέλειας που απαιτεί το λειτούργημά τους- είναι, άλλωστε, αντιπρόσωποι κι όχι εκπρόσωποι του λαού, δεν είναι υποχρεωμένοι δηλαδή να υπακούν στις εντολές των εκλογέων τους- έχουν κι εκείνοι τη δική τους πολύ μεγάλη ευθύνη. Δεν γίνεσαι ραγιάς αν δεν το ανέχεσαι...

Όπως κι αν έχει, η βουλευτική ανεξαρτησία δεν είναι δυνατό να στηρίζεται στην πολιτική γενναιότητα ενός εκάστου μέλους τής Εθνικής μας Αντιπροσωπείας. Απαιτούνται και θεσμικές εγγυήσεις και μία από αυτές θα μπορούσε να είναι η απαγόρευση διαγραφής βουλευτή για την ψήφο που έδωσε κατά συνείδηση. 

Η έννοια της κομματικής πειθαρχίας είναι ασυμβίβαστη με ελεύθερους ανθρώπους, ιδίως εν έτει 2026, όπως και το θεώρημα των ανέλεγκτων και παντοδύναμων ηγεσιών. Σε διαφορετική περίπτωση ας συνεχίσουμε να "χαιρόμαστε" τη φεουδαρχική μας δημοκρατία...

  

    

Σιγαστήρες στα καμπαναριά και είμαστε εντάξει...

Ο πολιτικός χρόνος είναι πολύ πιο πυκνός από αυτόν που βιώνει ένας ασκητής στην έρημο. Γι' αυτό και μας επιτρέπει να εντοπίζουμε την υποκρισία πολύ γρηγορότερα από όσο θα ήθελαν οι υποκριτές. Οι ίδιοι, για παράδειγμα, οι οποίοι την προηγούμενη εβδομάδα σκύλευαν την Λάουρα Κέβεσι, την τρέχουσα αντιμετωπίζουν τον εισαγγελέα τού Αρείου Πάγου, Κ. Τζαβέλλα σαν να ήταν η μετενσάρκωση της Θέμιδος. Και μόνο το γεγονός, ωστόσο, ότι η κυβερνητική και νεοδημοκρατική επιχειρηματολογία ως προς τις υποκλοπές περιορίζεται στο δήθεν σεβασμό στην ανεξαρτησία τής δικαιοσύνης και δεν μπαίνει στην ουσία μάς λέει πιο πολλά κι από τα έγγραφα που έχει στην κατοχή του ο Τ. Ντίλιαν και με τα οποία εκβιάζει το Μαξίμου...

Προφανώς και το περιστατικό με τον 89χρονο στον ΕΦΚΑ και στο Εφετείο είναι ακραίο, αλλά αν ρωτήσεις τον μέσο Έλληνα αν εμπιστεύεται τη δικαιοσύνη η απάντηση που θα λάβεις δεν θα είναι ενθαρρυντική. Όπως, επίσης, και για άλλους θεσμούς, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών. Ποια είναι η στάση που πρέπει να κρατήσουμε στο φαινόμενο αμφισβήτησης των θεσμών; 

Να σιωπήσουμε για να μην κατηγορηθούμε πως το εκτρέφουμε, οδηγώντας τη χώρα μας σε ακραίες καταστάσεις; Σε καμία περίπτωση. Απολογούμενοι δεν μπορεί να είναι αυτοί που χτυπούν τις καμπάνες αλλά εκείνοι που βάζουν τις φωτιές και στη συνέχεια σιγαστήρες στα καμπαναριά...

Η διάκριση των εξουσιών δεν είναι δυνατό να επαφίεται στην τήρησή της χάρη στον θεσμικό πατριωτισμό όσων κατέχουν την εξουσία. Αν, για παράδειγμα, ο Κ. Μητσοτάκης δεν μπορούσε να διορίσει την ηγεσία τής δικαιοσύνης τα λάθη των εισαγγελέων τού Αρείου Πάγου δεν θα συνδέονταν τόσο άμεσα με τη βούληση της εκτελεστικής εξουσίας... 

Στην επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση έτσι κι αλλιώς δεν είναι δυνατό να αλλάξει η μορφή τού πολιτεύματος. Θα απαιτείτο Συντακτική Βουλή για κάτι τέτοιο. Το σύστημά μας, συνεπώς, θα παραμείνει Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. 

Μπορεί να γίνει, ωστόσο, λιγότερο πρωθυπουργοκεντρικό, να αυξηθούν οι αρμοδιότητες των θεσμικών αντιβάρων ή και να θεσπιστούν νέα και, κυρίως, να ενισχυθούν και να κατοχυρωθούν αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες στο πλαίσιο τόσο της αύξησης της λαϊκής λογοδοσίας των κατεχόντων εξουσία όσο και της ευθύνης των πολιτών για τα δημόσια πράγματα. Φυσικά και δεν πιστεύω ότι θα γίνει τίποτα από όλα αυτά. Όχι απαραιτήτως γιατί οι ιδέες αυτές είναι κακές ή ουτοπικές αλλά γιατί το κομματικό μας προσωπικό βολεύεται με τους σημερινούς κανόνες τού πολιτικού παιχνιδιού και δεν βλέπει το λόγο να φύγει από την comfort zone του...  

 

It's the economy stupids...

Η εκ νέου αρχειοθέτηση από τον Άρειο Πάγο του σκανδάλου των υποκλοπών σοκάρει μόνο όσους πιστεύουν ότι ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος αγίων και σε καμία περίπτωση όσους κατανοούν πως όταν η ηγεσία τής δικαστικής εξουσίας διορίζεται από την εκτελεστική θέλει πολύ κουράγιο για να της εναντιωθεί. Κουράγιο που είναι προφανές ότι δεν διαθέτει η σημερινή κορυφή τής ελληνικής δικαιοσύνης, γι' αυτό κι έχουμε εναποθέσει όλες μας τις ελπίδες στην ευρωπαϊκή εισαγγελία. Η νέα αρχειοθέτηση, ωστόσο, αποκαλύπτει και δύο άλλα πράγματα, πως η χώρα δεν χρειάζεται μόνο αλλαγή προσώπων αλλά κυρίως του ίδιου του θεσμικού παιχνιδιού αλλά και πως τα σκάνδαλα δεν πρόκειται να ρίξουν το καθεστώς Μητσοτάκη...

Η εμβάθυνση της δημοκρατίας, η ανεξαρτησία τής δικαιοσύνης και η ενίσχυση της αυτονομίας τού βουλευτή δεν είναι δυνατό να εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικώς από την εντιμότητα των πολιτικών παικτών, οι οποίοι άλλωστε όσο περισσότερο παραμένουν στο πολιτικό παιχνίδι τόσο και πιο πιθανό είναι να βάλουν το χέρι στο μέλι. Η Συνταγματική Αναθεώρηση είναι μια πολύ καλή αφορμή για να γίνουν αλλαγές που θα κατοχυρώνουν την ανεξαρτησία των τριών εξουσιών αλλά θα ήμουν αιθεροβάμων αν πίστευα ότι το κομματικό μας σύστημα είναι πρόθυμο να πυροβολήσει τα πόδια του για χάρη των θεσμών... 

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως ούτε η κυβέρνηση Τσίπρα κι ενώ είχε την ευκαιρία να την προτείνει δεν εισηγήθηκε η ηγεσία τής Δικαιοσύνης να επιλέγεται από τους δικαστές. Αντιθέτως, η αυτοκριτική τού Αλέξη εμπεριείχε τη δέσμευση ότι την επόμενη φορά θα ελέγξει τους αρμούς τής εξουσίας, δηλαδή πως την επόμενη φορά θα γίνει Μητσοτάκης...

Άκουσα και τον Ν. Ανδρουλάκη να ζητά από τον ελληνικό λαό να ξεσηκωθεί για τις υποκλοπές ή και, γενικότερα, για το κράτος δικαίου. Θα ήταν πολύ σωστό να συμβεί αλλά δεν πρόκειται. Ο λαός ξεσηκώθηκε μόνο όταν φτωχοποιήθηκε άγρια, την εποχή των μνημονίων. Δεν θα ξεσηκωθεί όσο λαμβάνει επιδόματα. Κυνικό; Ναι, αλλά κι αληθινό κι όσο η αντιπολίτευση δεν το αντιλαμβάνεται θα την γλεντάει ο Μητσοτάκης. Ακόμα πιο κυνικό; Ναι, αλλά κι ακόμα πιο αληθινό...  

Οι γερμανοτσολιάδες υπερασπιστές της Κέβεσι...

"Δεν είμαστε ραγιάδες τής Ευρώπης". Ποιος το είπε; Α. Ο Δ. Κουτσούμπας. Β. Ο Γ. Βαρουφάκης. Γ. Ο Αδ. Γεωργιάδης. Η απάντηση είναι το Γ αλλά δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση πως αυτοί που υπερασπίζονταν την προηγούμενη δεκαετία με νύχια και με δόντια κι ευρωπαϊκές πολιτικές που οδήγησαν στη μεγαλύτερη μείωση του ΑΕΠ ευρωπαϊκής χώρας μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο παριστάνουν σήμερα τους κολοκοτρωναίους. Ποιος ξέρει, μπορεί στον επόμενο τόνο να χαρακτηρίσουν γερμανοτσολιάδες όσους υπερασπίζονται την Λάουρα Κέβεσι...

Μακριά από τον γράφοντα ο ευρωλιγουρισμός. Δεν πιστεύω πως οτιδήποτε προέρχεται από τις Βρυξέλλες, το Στρασβούργο ή το Λουξεμβούργο είναι άξιο μίμησης κι άκριτης αποδοχής. Ούτε ότι η ΕΕ δεν παραμένει ένα νεοφιλελεύθερο κλαμπ από το οποίο σιτίζονται, ωστόσο, και οι πολέμιοί της, είτε είναι κομμουνιστές είτε ακροδεξιοί. Ούτε καν πως ο θεσμός τού Ευρωπαίου εισαγγελέα είναι κάποια ιερή και γι' αυτό έχουσα ασυλία αγελάδα. Όταν, όμως, η Κέβεσι ισχυρίζεται πως η διαφθορά, ο νεποτισμός κι ο πελατειασμός δεν βρίσκονται στο job description ενός πολιτικού και της επιτίθενται οι πολιτικοί που πληρούν κάποια ή και τα τρία από αυτά τα χαρακτηριστικά τότε "είμαστε όλοι Ευρωπαίοι"...

Μόνο οι απατεώνες εξυπηρετούνται από το θεώρημα της κατάργησης των ιδεολογιών, των αρχών και των αξιών στο όνομα μιας αποτελεσματικότητας την οποία όμως δεν μπορούμε να μετρήσουμε αν δεν ορίσουμε τα χαρακτηριστικά της. Και γι' αυτό ακριβώς μας χρειάζονται οι ιδεολογίες, όχι ως μουσειακά απομεινάρια τού παρελθόντος αλλά ως οδοδείκτες για το πού θέλουμε να πάμε... 

Η αγάπη για την πατρίδα, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία ή την ελευθερία έτσι γενικά κι αφηρημένα δεν διακρίνει την Αριστερά από τη δεξιά στο πολιτικό φάσμα. Μπορεί κι ένας δεξιός να αγαπά τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη κι ενδεχομένως περισσότερο στην πράξη από έναν Αριστερό. Η πραγματική διαφορά εμφανίζεται στο ριζοσπαστισμό με τον οποίο ορίζεις τις πολιτικές σου. 

Σε αυτό το πλαίσιο, το πολιτικό κέντρο, η σοσιαλδημοκρατία ή ο φιλελευθερισμός θα μας αρκούσαν αν είχαμε ήδη επιτύχει ένα πολύ σοβαρό στάτους κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν, όμως, συμφωνούμε οι περισσότεροι πως δεν το έχουμε επιτύχει θα έπρεπε ίσως και να συμφωνούμε πως το κοινό μας σπίτι δεν χρειάζεται απλώς ανακαίνιση, όπως μας προτείνουν οι μετριοπαθείς, αλλά γκρέμισμα κι ανακατασκευή. Κι αυτό είτε δεν το προτείνουν τα πολιτικά κόμματα είτε όσα το προτείνουν κινούνται περισσότερο στο χώρο τού λούμπεν...  

 

Ο Μαυρογιαλούρος μεταρρυθμιστής...

Τώρα που η Λάουρα Κοβέσι σφίγγει τη θηλιά γύρω από το λαιμό τους, στη ΝΔ μαρτυράνε χωρίς ξύλο. Σε αυτό το πλαίσιο, έχει μεγάλο ενδιαφέρον ο εμφύλιος που έχει προκύψει στην κυβερνώσα παράταξη κι ο οποίος αποδεικνύει πως το επιτελικό κράτος είναι μια φενάκη αφού το 41% οικοδομήθηκε πάνω στο "παλιό καλό" ρουσφέτι. Όταν ο Ακ. Σκέρτσος υποστηρίζει πως οι βουλευτές δεν έχουν το ρόλο ΚΕΠ και οι βουλευτές τού απαντούν πως δεν ξέρει πώς κερδίζονται οι ψήφοι δεν είναι δύο κόσμοι που συγκρούονται. Είναι, απλώς, η μεταρρυθμιστική εικόνα που έχουν κάποιοι για τον εαυτό τους και η πραγματική τού Μαυρογιαλούρου...

Η ΝΔ δεν ήταν ποτέ ένα κόμμα φιλελεύθερων και συντηρητικών, όπως θέλουν ορισμένοι να την εξωραΐζουν. Αν από τη σύγχρονη μορφή τής δεξιάς- ευτυχώς, με ορισμένες εξαιρέσεις βεβαίως, έχει αποκηρύξει στην πράξη τον μετεμφυλιακό της εαυτό- αφαιρέσεις τη διαφθορά, το νεποτισμό και τον πελατειασμό η απήχησή της στην ελληνική κοινωνία θα είναι αντίστοιχη ενός κόμματος που παλεύει για την είσοδό του στη Βουλή. Προφανώς υπάρχουν φιλελεύθεροι και συντηρητικοί ψηφοφόροι αλλά δίχως τη σχέση εξάρτησης οι επιλογές τους θα ήταν καθαρά ιδεολογικές, διασκορπισμένες και σε κόμματα είτε του 10% είτε που δίνουν μάχη για κοινοβουλευτική εκπροσώπηση...

Γράφοντας όλα τα παραπάνω, όλοι έχουν τα δίκια τους στη ΝΔ. Δεν προέκυψε, όμως, από το πουθενά το το ότι οι πολίτες βλέπουν τους βουλευτές τους σαν ΚΕΠ. Το ρουσφέτι υπήρξε διαχρονικά μοχλός διατήρησης σε ομηρία τής κοινωνικής πλειοψηφίας, όπως ακριβώς και οι θρησκείες είναι που εμποδίζουν τους φτωχούς από το να σφάξουν τους πλούσιους, όπως θα έλεγε κι ο Ναπολέων. Αυτονοήτως δεν ευθύνεται αποκλειστικώς η ΝΔ για το ρουσφέτι. Αυτονοήτως, ωστόσο, και δεν είναι η ΝΔ το κόμμα που είναι σε θέση να το πατάξει...