Το σύστημα έχει κάνει την επιλογή του...

Το σύστημα- όποιον ορισμό κι αν θέλει να δώσει ο καθένας σε αυτό- έχει κάνει εδώ και καιρό την επιλογή του: συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ κι αξιωματική αντιπολίτευση ο Αλ. Τσίπρας. Να μας κυβερνήσει, δηλαδή, ο Κ. Μητσοτάκης και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, όχι όμως μόνος του για να μην φτάσει σε νέα ύψη η αλαζονεία του, και για αντιπολίτευση να έχει μια εξημερωμένη τίγρη- αν ήταν ποτέ τίγρης- ώστε να κρατιούνται και τα προσχήματα. Αν, μάλιστα, από την επόμενη Βουλή λείπουν η Ζ. Κωνσταντοπούλου κι ο Γ. Βαρουφάκης, οι οποίοι είναι λιγότερο ελέγξιμοι και περισσότερο παρορμητικοί από όσο θα έπρεπε, θα έχουν πετύχει τζακ ποτ...

Το σύστημα- όποιον ορισμό κι αν θέλει να δώσει ο καθένας σε αυτό- θέλει, επίσης, εξακομματική Βουλή: ΝΔ, Τσίπρας, Καρυστιανού, ΠΑΣΟΚ, Βελόπουλος, ΚΚΕ και είμαστε εντάξει αφού είτε έχουν ήδη αποδειχθεί σκύλοι που γαβγίζουν αλλά δεν δαγκώνουν είτε είναι τόσο άσχετοι- λέγε με Μαρία- που καταντούν εντελώς ακίνδυνοι. Φυσικά κι εκείνοι αναγνωρίζουν ότι η επόμενη κυβέρνηση μάλλον θα είναι μεταβατική αλλά μέχρι να στρωθεί ο νέος διπολισμός όλα τα πιόνια θα έχουν μπει στη θέση τους και η παρτίδα θα παίζεται με ασφάλεια για τα επόμενα δέκα χρόνια τουλάχιστον...

Το ότι όλα τα παραπάνω σχεδιάζονται από το σύστημα δεν σημαίνει απαραιτήτως και πως θα συμβούν. Ο ελληνικός λαός είναι χειραγωγούμενος αλλά δεν είναι κι απόλυτα ελεγχόμενος. Ούτε του λείπει η σοφία από τις εκλογικές του αποφάσεις, όπως δεν του έλειψε και το 2023 όταν κατάλαβε το ΣΥΡΙΖΑ καλύτερα από όσο τον είχαμε καταλάβει κι όσοι ασχολούμασταν επαγγελματικά μαζί του. Όπως κι αν έχει, η χώρα χρειάζεται γκρέμισμα και ξαναχτίσιμο. Όλα τα υπόλοιπα είναι σύγκλιση Αριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας και οικολογίας με το νεοφιλελευθερισμό...

 

  

Αυτή η στάνη, αυτό το γάλα βγάζει...

Ο καθένας μας θα ψηφίσει αυτό που θέλει να ψηφίσει στις εκλογές ή, τέλος πάντων, αυτό που εκτιμά ως το λιγότερο κακό και κλείνοντας τη μύτη του. Θα μπορούσαμε, όμως, όλοι μας να συμφωνήσουμε σε κάτι ανεξαρτήτως της κομματικής μας επιλογής, να μην ψηφίσουμε δηλαδή αυτούς που είναι απολύτως προφανές ότι αναζητούν προσωπική σανίδα πολιτικής επιβίωσης και οι οποίοι δεν είναι και λίγοι. Όχι γιατί οι νεοεισερχόμενοι στον πολιτικό στίβο είναι απαραιτήτως καλύτεροι αλλά γιατί για εκείνους τουλάχιστον ισχύει το τεκμήριο της πολιτικής αθωότητας...

Ο Αλ. Τσίπρας, για παράδειγμα, παρουσίασε και στο Χαλάνδρι πέντε ενδιαφέρουσες νέες περιπτώσεις στελεχών τις οποίες από κάτω χειροκροτούσαν με μισή καρδιά η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστερά και με γνήσιο ενθουσιασμό οι άδολοι προσωπολάτρες τού μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Ο πρώην πρωθυπουργός παρουσίασε και κάποιες άλλες τέτοιες περιπτώσεις κατά την περιοδεία του ανά τη χώρα για την "Ιθάκη". Θα προτιμούσα να έβλεπα αυτά τα λιγότερο ή και καθόλου φθαρμένα στελέχη να συναπαρτίζουν την Κοινοβουλευτική του Ομάδα από- ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε- επαγγελματίες πολιτικούς κολλημένους στη βουλευτική ή κομματική τους έδρα...

Εδώ μπαίνει, όμως, το κεφαλαιώδες ερώτημα του αν το ίδιο εκλογικό σώμα που είναι εθισμένο στο μεσσιανισμό, στο νεποτισμό και στον πελατειασμό μπορεί να κάνει επιλογές που να ξεπερνούν τα ειωθότα, ακόμα κι αν πρόκειται για φρέσκα πρόσωπα. Χλωμό ως πολύ χλωμό το βλέπω, σε σημείο που ακόμα κι αν αυξηθεί η συμμετοχή στις κάλπες αυτή μάλλον θα κατευθυνθεί προς την ακροδεξιά- κεκαλυμμένη ή όχι- παρά σε κάτι προοδευτικό, έστω και ψευδεπίγραφα. Για κάτι διαφορετικό χρειαζόμαστε και κοινωνίες όπου ο πρώτος δεν θα είναι τα πάντα κι ο δεύτερος τίποτα. Οι κοινωνίες, όμως, μηδενικού αθροίσματος αυτούς τους πολιτικούς αναπαράγουν... 

 

Είναι οι κομματάρχες καλύτεροι από τα ρομπότ;...

Η δημοσιοποίηση των πόθεν έσχες τού πρωθυπουργού, των υπουργών, των πολιτικών αρχηγών και των βουλευτών είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία κι ας μην μαθαίνουμε το πόθεν. Επιβεβαιώνει ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι ένα σπορ για λίγους, όπως το χόκεϊ επί χόρτου, οι οποίοι κάθε άλλο παρά αντιπροσωπευτικό κομμάτι τής κοινωνίας μας αποτελούν. Πώς μπορεί ένας μικρομεσαίος μεροκαματιάρης ή μισθωτός να ανταγωνιστεί σε μια προεκλογική εκστρατεία ανθρώπους με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ή κι εκατομμύρια καταθέσεων, δεκάδες ακίνητα, μετοχές και δεν συμμαζεύεται;...

Το παιχνίδι είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τής ελίτ και δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι αν μειωθούν, για παράδειγμα, τα όρια προεκλογικών δαπανών, ακόμα κι αν υποθέσουμε πως θα τηρούνταν. Μια φτωχή προεκλογική εκστρατεία κοστίζει τουλάχιστον 20.000 ευρώ, χρήματα που αν δεν είσαι μεγαλογιατρός, μεγαλοδικηγόρος, μεγαλομηχανικός ή μεγαλοεπιχειρηματίας, π.χ., είναι για έναν μικρομεσαίο τα έσοδα μιας ολόκληρης χρονιάς. Η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία είναι απομεινάρι τής φεουδαρχίας κι ως τέτοιο πρέπει να λογίζεται, περισσότερο δηλαδή ως φεουδαρχία και λιγότερο ως δημοκρατία...

Ο μεγάλος μας φόβος, ιδίως στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης, είναι πως δεν θα αργήσει η στιγμή που θα μας κυβερνούν μηχανές. Ούτε που μας περνά από το μυαλό να αξιοποιήσουμε τα άλματα της τεχνολογίας ώστε να κάνουμε άλματα και στα δημοκρατικά μας δικαιώματα, να την εκμεταλλευτούμε δηλαδή προκειμένου να λαμβάνουμε εμείς οι ίδιοι τις περισσότερες, αν όχι όλες, τις αποφάσεις για τη ζωή μας αντί να αναθέτουμε αυτό το ρόλο σε κομματάρχες παλιάς κοπής που από την ώρα που εκλέγονται αυτό που βασανίζει κυρίως τη σκέψη τους είναι πώς θα επανεκλεγούν. Με οποιοδήποτε κόμμα και σε οποιαδήποτε περιφέρεια. Αρκεί να επανεκλεγούν...

Η Μαρία της ακροδεξιάς...

Ακόμα δεν έχει δημοσιευθεί η ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος της Μ. Καρυστιανού, επομένως υπάρχουν περιθώρια να μας εκπλήξει ευχάριστα. Παρά το δημοψήφισμα για τις αμβλώσεις, τους "μετανάστες εισβολείς" ή τις "Πρέσπες του Αιγαίου". Δεν θα στοιχημάτιζα, πάντως, και πολλά στο ενδεχόμενο το κόμμα της να είναι προοδευτικό γιατί όσο κι αν δεν αρέσουν σε όλους μας οι ταμπέλες, οι ιδεολογίες δεν θα πεθάνουν γιατί αυτό θέλουν κάποιοι αυτόκλητοι μεσσίες για να κρύβουν την πολιτική τους γύμνια...

Ισχύει πως η Μαρία έχει διώξει από δίπλα της τους Αριστερούς, τους οποίους χρησιμοποίησε ως φερετζέ, και μαζεύει κάθε ακροδεξιάς καρύδι κάνοντας τον Κ. Βελόπουλο να μοιάζει με μετριοπαθές κέντρο; Είναι λύση για τον τόπο η αποκόλληση από το αμερικανικό άρμα, στο οποίο προφανώς είναι προσδεδεμένη η σημερινή κυβέρνηση, ώστε να επιτευχθεί πλήρης προσκόλληση στο ρωσικό και τα κεφάλαιά του; Αληθεύει ότι όποιος σοβαρός άνθρωπος έχει μιλήσει με την Καρυστιανού παρουσιάζει στη συνέχεια άλλους αερόλιθους της πολιτικής μας ζωής, παλιότερους και νεότερους, ως statesmen;...

"Μα, καλά, άνθρωπέ μου, δεν μπορείς να περιμένεις λίγες ημέρες ακόμα πριν κρίνεις ένα εγχείρημα που, στο κάτω κάτω της γραφής, γεννήθηκε από την ανάγκη των πολιτών για δικαιοσύνη"; Φυσικά και μπορώ να περιμένω. 

Αυτό, όμως, που αδυνατώ να κάνω είναι να στρουθοκαμηλίζω για να δηλώνω αργότερα πεφτοσυννεφάκιας. Και για όσους αναρωτιούνται αν όλα αυτά θα ρίξουν τον Κ. Μητσοτάκη η απάντησή μου θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη: δεν έχει κανένα νόημα να αντικαθιστάς έναν διεφθαρμένο ψευδομεσσία με έναν άλλο ψευδομεσσία λιγότερο διεφθαρμένο. Η δημοκρατία, ωστόσο, απαιτεί και δημοκράτες πολίτες με κριτική σκέψη κι ανοιχτό μυαλό κι όχι οπαδικούς στρατούς επίδοξων πολιτικών φεουδαρχών... 

 

Όλοι είναι υπόλογοι στον προοδευτικό κόσμο, όλοι πρέπει να ενωθούν...

Το ενδεχόμενο εκλογών το Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο δεν είναι πλέον και τόσο απίθανο. Αν συνυπολογίσουμε πως το καλοκαίρι, ιδίως ο Αύγουστος, είναι νεκρή πολιτική περίοδος ο χρόνος προετοιμασίας των κομμάτων, παλιών και νέων, είναι πολύ λίγος. Η ΝΔ φθείρεται αλλά κρατά δυνάμεις κι ο Κ. Μητσοτάκης ετοιμάζεται να πει στον υπουργό του των Οικονομικών "Κυριάκο, δωστα όλα" και να πουλήσει ξανά πατριωτισμό. Και η αντιπολίτευση τι κάνει; Προετοιμάζεται για τη μάχη τής δεύτερης θέσης, λες κι αυτό είναι το ζητούμενο για την κοινωνική πλειοψηφία...

Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα τής προοδευτικής αντιπολίτευσης που όχι μόνο να κοιτάζει στα μάτια τη ΝΔ και να την απειλεί αλλά και να μην έχει σκελετούς στη ντουλάπα του. Όταν, για παράδειγμα, οι υπουργοί και οι βουλευτές τής κυβερνώσας παράταξης, οι οποίοι άλλωστε έχουν περάσει ένα ή και περισσότερα φεγγάρια από τη Χαριλάου Τρικούπη, προεξοφλούν ότι στην ανάγκη θα βρουν πέντε βουλευτές τού ΠΑΣΟΚ για να συνεχίσουν να κυβερνούν τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων; Κι όταν η αξιωματική αντιπολίτευση που εκλέχθηκε από το λαό το 2023 έχει διασπαστεί σε χίλια μεσσιανικά κομμάτια και είναι υπόλογη για μια σειρά αντιδημοκρατικών διαδικασιών, από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου σε ηθική αυτουργία Τσίπρα ως την κατάλυση της αμεσοδημοκρατίας με το "σας ξέρουμε έναν έναν και σας περιμένουμε" ουδείς δικαιούται να δείχνει τον άλλο με το δάχτυλο...

Έτσι κι αλλιώς είναι όλοι τους υπόλογοι στον προοδευτικό κόσμο, ο οποίος δεν αναζητά ποιος θα αντικαταστήσει τον Μητσοτάκη σε δύο ή σε τέσσερα χρόνια αλλά άμεσα και να μην είναι απλώς μια αλλαγή φρουράς. Δυστυχώς αυτό δεν μπορεί να το εγγυηθεί κανένα προοδευτικό κόμμα από μόνο του, συνεπώς ένα κοινό ψηφοδέλτιο ΠΑΣΟΚ- Τσίπρα- ΣΥΡΙΖΑ- ΝΕΑΡ- ΜέΡΑ 25- Κασσελάκη και θα προκαλούσε μεγαλύτερη λαϊκή συμμετοχή και θα κοιτούσε τον Μητσοτάκη στα μάτια. Αυτό μάλλον δεν θα συμβεί, τουλάχιστον όχι πριν τις πρώτες εκλογές, γιατί όλοι τους νοιάζονται για τα φέουδά τους και μόνο. Κι αυτό δεν το λες και πολύ προοδευτικό... 

 

    

Πάντοτε θύματα και ποτέ θύτες...

Κακώς παριστάνουμε τόσο έντονα ότι μας σοκάρει η "εκδίκηση" που πήρε ο πατέρας για τον νεκρό γιο του στην Κρήτη. Ούτε είναι έντιμο από την πλευρά μας να προσδιορίζουμε γεωγραφικά τέτοια φαινόμενα όταν είμαστε απανταχού στον πλανήτη τόσο πολύ εξοικειωμένοι με την έννοια της ανταπόδοσης, το νόμο τής ζούγκλας και το οφθαλμός αντί οφθαλμού. Είμαστε κοινωνίες συγκροτημένες από αλάνθαστους που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους όταν πρόκειται για το αίμα τους αλλά με κοινωνική συνείδηση κι αυτογνωσία στα όρια του στατιστικού λάθους... 

Δεν χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά για να το εμπεδώσουμε πως μεγαλώνουμε και ζούμε σε κοινωνίες που το μότο τους είναι "μόνοι εναντίον όλων". Από τις σειρές και τις ταινίες που παρακολουθούμε ως τα τραγούδια που ακούμε και τα εύπεπτα βιβλία που διαβάζουμε οι ήρωες εκπροσωπούν το απόλυτο καλό που αγωνίζεται κόντρα στο απόλυτο κακό με όλα τα μέσα, ακόμα και με την αυτοδικία. Είμαστε πάντοτε θύματα και ποτέ θύτες, άγιοι κι όχι αμαρτωλοί, ανθρωπάκια αλλά ούτε ως σκέψη υπεράνθρωποι...

Αν μπορούμε να φτάσουμε ως το φόνο για το θάνατο του παιδιού μας μπορούμε και να απαιτήσουμε πολύ περισσότερα στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης από αυτά που απαιτούμε και δίχως να φτάνουμε στα άκρα. Όταν, όμως, σαν άλλοι λύκοι νοιαζόμαστε μόνο για τα λυκόπουλά μας είναι προφανές ότι προσθέτουμε το λιθαράκι μας στην αδικία γιατί αποκλείεται τα βλαστάρια μας να έχουν πάντα δίκιο. Η κοινωνική συνοχή χρωστά πολλά στην αγία ελληνική οικογένεια. Είναι, όμως, προτιμότερες και λίγες δόσεις επανάστασης από την κανονικότητα των ανισοτήτων...

  

Διεφθαρμένοι πολλών ταχυτήτων...

Η μάχη στο πεδίο τής διαφθοράς από την αυτοαποκαλούμενη προοδευτική αντιπολίτευση δεν είναι μόνο ατελέσφορη γιατί οι πολίτες περί άλλα τυρβάζουν. Είναι και υποκριτική γιατί διαφθορά δεν είναι μόνο να κλέβεις από το δημόσιο ταμείο αλλά και το να μην πολιτεύεσαι με βάση αρχές κι αξίες αλλά με το πώς θα συνεχίσεις να έχεις μια καρέκλα. Η ηθική έχει πολλές εκφάνσεις και δεν περιορίζεται μόνο στην κλεψιά με την κυριολεκτική του όρου έννοια...

Κλεψιά είναι, για παράδειγμα, και το να χρησιμοποιείς το δημόσιο ταμείο για αργομισθίες δικών σου παιδιών, πολιτικών ή και πραγματικών, όπως πράττουν και τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης. Και, φυσικά, είναι απατεωνιά να είσαι βουλευτής ή στέλεχος ενός κόμματος και να απασχολείσαι περισσότερες ώρες με την προώθηση ενός άλλου. Και παπάς παπάς και ζευγάς δεν γίνεται εκτός αν είσαι πολιτικό λαμόγιο. Κι αυτό βεβαίως δεν αφορά μόνο ένα κόμμα...

Το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ ενδεικτικό. Ο πρόεδρός του είναι άξιος της τραγικής μοίρας του γιατί ο ίδιος την επέλεξε. Είναι, ωστόσο, εντελώς ανήθικο να του ζητάνε και κορυφαίοι συνεργάτες του να διαλύσει το κόμμα για να μπορέσουν να ενταχθούν χωρίς να κατηγορηθούν για προδοσία σε ένα άλλο που όχι μόνο δεν είναι σίγουρο αν τους θέλει αλλά δεν έχει καν συγκροτηθεί. Είναι δικαίωμά τους να εγκαταλείψουν το καράβι που βουλιάζει. Δεν έχουν, όμως, το δικαίωμα να αρπάξουν το τιμόνι από εκείνους που θέλουν, για τους δικούς τους λόγους που δεν είναι πάντα ανιδιοτελείς, να κάνουν μια τελευταία προσπάθεια διάσωσής του...