Πες μου πού θα με βάλεις υποψήφιο να σου πω το κόμμα μου...

Όσο το πολεμικό αδιέξοδο στη Μέση Ανατολή εντείνεται κι ο αντιπολιτευτικός χυλός δεν βρίσκει τον ηγέτη του, αυξάνεται κι ο πειρασμός για τον Κ. Μητσοτάκη να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές. Κι όχι μόνο μία ή και δύο αλλά και τρεις κάλπες είναι διατεθειμένος να στήσει. Όσες, τέλος πάντων, χρειαστούν μέχρι να βγει αυτοδύναμος αφού δεν θέλει να μπλέξει σε καμία συγκυβέρνηση που μπορεί και να τον αποκλείσει από την πρωθυπουργία ή και να τον στείλει σε ειδικό δικαστήριο...

Σε αυτό το πλαίσιο, το φθινόπωρο μοιάζει με μια πολύ καλή εποχή αφού θα επιτρέψει και στον Μητσοτάκη να ισχυριστεί πως οι κάλπες δεν θα είναι δα και τόσο πρόωρες όταν έτσι κι αλλιώς θα στήνονταν την επόμενη άνοιξη. Αυτά βλέπουν και στην αντιπολίτευση κι έχουν ξεκινήσει οι αποχωρήσεις, οι εγγραφές και οι διαγραφές, ελάχιστες από τις οποίες έχουν ιδεολογικό πρόσημο. Οι περισσότεροι αναζητούν προσωπικό στασίδι για την επόμενη ημέρα, αξιολογούν τα δεδομένα κι επιλέγουν τις συμμαχίες που θεωρούν πως μπορούν να τους δικαιώσουν...

Από όλα αυτά προκύπτει ένα ευλογότατο ερώτημα: πώς είναι δυνατό να βγει κερδισμένη η κοινωνική πλειονότητα από ένα πολιτικό προσωπικό απόλυτη προτεραιότητα του οποίου είναι η πολιτική του επιβίωση; Δεν θα βγει και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο ό,τι προκύψει στην επόμενη Βουλή δεν θα έχει διάρκεια. 

Θα πρόκειται για μια μεσοβασιλεία μέχρι να ταυτιστούν οι κοινωνικές ανάγκες με τους φορείς υλοποίησής τους. Αυτό που λέγαμε, δηλαδή, κάποτε κοινωνικό συμβόλαιο και το οποίο ουσιαστικά δεν εφαρμόστηκε ποτέ...  

  

Το κίνημα "Πληρώνω Ό,τι θέλετε" των πελατών και των οπαδών...

Θυμάστε το κίνημα "Δεν Πληρώνω" που είχε αναπτυχθεί την περίοδο των μνημονίων, κυρίως όσον αφορά τα διόδια αλλά κι όχι μόνο; Λοιδορήθηκε από εκείνους που τρώνε με χρυσά κουτάλια, καθώς κι από αυτούς που από τους άλλους ζητούν παλικαριά αλλά οι ίδιοι έχουν λερωμένα τα βρακιά... 

Σήμερα που πληρώνουμε ορισμένα διόδια σχεδόν πέντε ευρώ- λες και οι εταιρείες διαχείρισης μας μεταφέρουν οι ίδιες πάνω σε μαγικά χαλιά- ή τη βενζίνη κι αρκετά άλλα είδη πρώτης ανάγκης πολύ πιο ακριβά από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες φαίνεται πως είναι όλα καλά γι' αυτό και καθόμαστε στα αβγά μας. Καμία διαμαρτυρία, παρά μόνο αν δούμε μπροστά μας κάποιο μικρόφωνο οπότε ξεσπαθώνουμε και ύστερα πάλι το κεφάλι κάτω...

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καταναλωτικό κίνημα ούτε κοινωνία πολιτών ούτε αξιόπιστος συνδικαλισμός, όπως μαρτυρά και η διαφθορά τού αρχισυνδικαλιστή μας. Πώς να υπάρχουν, όμως, όλα αυτά όταν δεν υπάρχουν πολίτες παρά μόνο πελάτες κι οπαδοί;... 

Στην πολιτική ζωή τού τόπου συμμετέχουν, κατά βάση, εκείνοι που είτε επιδιώκουν οικονομικά οφέλη είτε την κάλυψη ψυχοπαθολογικών τους αναγκών. Μετρημένοι είναι όσοι πράγματι ενδιαφέρονται για το κοινό καλό κι όχι απλώς γι' αυτό των ιδίων, της οικογένειάς τους ή ενός πολύ μικρού κύκλου τού περιβάλλοντός τους...

Με βάση όλα αυτά και πολλά περισσότερα πώς να μην κάνουν πάρτι τα καρτέλ στη χώρα των λωτοφάγων; Και γιατί να μην τα υπηρετεί ένα πολιτικό προσωπικό που του αρκεί να πετάξει μερικά ξεροκόμματα στο πόπολο για να διασφαλίσει την επανεκλογή του; Και δύο ευρώ και τρία ευρώ και τέσσερα ευρώ το λίτρο θα πάει, κατά συνέπεια, η βενζίνη όταν μας ενοχλεί ο ακτιβισμός αλλά όχι και τόσο όσοι μας ληστεύουν τη ζωή... 

 

Οι πλούσιοι κι όσοι σιτίζονται από πλούσιους μόνο για επιδόματα θα σας μιλάνε...

Το πραγματικό νούμερο ένα παγκόσμιο πρόβλημα δεν είναι το Ιράν. Ούτε, φυσικά, η Γροιλανδία ή όποιο άλλο κράτος θέλει να ελέγξει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Είναι οι ταξικές ανισότητες, αυτό που συνηθίζουμε να λέμε πως το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού ελέγχει το 99% του παγκόσμιου πλούτου. 

Φυσικά αυτό δεν μπορεί να επιλυθεί από μία και μόνο κυβέρνηση ακόμα κι αν είχε τις καλύτερες των προθέσεων, πολλώ δε μάλλον από την όποια ελληνική. Μόνο που και στη χώρα μας η πολιτική αντιπαράθεση δεν εστιάζει στην αναδιανομή τού πλούτου αλλά στο ποιος έχει τις καλύτερες επιδοματικές προτάσεις...

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα του πλαφόν στις τιμές των καυσίμων. Ορθώς η αντιπολίτευση επισημαίνει πως θα έπρεπε να μπει στα δύο διυλιστήρια κι όχι στα βενζινάδικα αν θέλουμε να μην πληρώνουμε περισσότερο στην Ελλάδα για βενζίνη σε σχέση με την Κύπρο, η οποία αγοράζει από αυτά τα δύο διυλιστήρια. Ακόμα, όμως, κι αν εφαρμοζόταν ένα τέτοιο μέτρο η κοινωνική πλειοψηφία δεν θα γινόταν πλουσιότερη ούτε οι οικογένειες Βαρδινογιάννη- Λάτση θα αισθάνονταν κάποια ουσιαστική απώλεια στις τσέπες τους. Με λίγα λόγια, καμία αναδιανομή πλούτου δεν θα λάμβανε χώρα, απλώς θα αισθανόμασταν λιγότερο κορόιδα...

Βεβαίως κι αντιλαμβάνομαι πως πολλές οικογένειες χρειάζονται ανακούφιση εδώ και τώρα κι όχι μετά από κάποια χρόνια κι αυτό δύναται να γίνει μόνο με κάθε είδους άμεσα επιδόματα κι ελαφρύνσεις. Από την άλλη, ωστόσο, δεν βλέπω από κανένα κόμμα- ούτε από τα αυτοαποκαλούμενα προοδευτικά- προτάσεις που να χτυπούν το πρόβλημα στη ρίζα του και οι οποίες να μην είναι μόνο διαχειριστικές. Εξαιρώ το ΚΚΕ, μόνο που το μοντέλο που μας προτείνει έχει ήδη εφαρμοστεί κι άφησε πίσω του εξαθλιωμένους λαούς όπου κι αν εφαρμόστηκε...

Από την παγίδα τής διαχείρισης δεν ξέφυγε ούτε η πρώτη φορά Αριστερά και το ότι εφάρμοσε μνημόνιο είναι απλώς μια πολύ καλή δικαιολογία αλλά δικαιολογία. Καμία τρόικα, για παράδειγμα, δεν της απαγόρευσε να φορολογήσει περισσότερο τους εφοπλιστές. Ίσα ίσα που το πρότεινε, αν και για τα δικά της συμφέροντα, μόνο που δεν έγινε ποτέ. 

Και πώς να γίνει όταν το πολιτικό μας προσωπικό είτε ανήκει στην οικονομική ελίτ είτε σιτίζεται από αυτή; Μόνο αν η λαϊκή κυριαρχία αποκτήσει πραγματική σάρκα κι οστά και δεν παραμείνει αντιπροσωπευτική μπορεί να δούμε κοινωνική δικαιοσύνη, αρχής γενομένης από τη δίκαιη άμεση φορολόγηση. Μέχρι τότε καλά pass... 

 

Drill baby, drill και βλέπουμε...

Από τη μία η κυβέρνηση υποστηρίζει πως οι συμβάσεις με τη Chevron για έρευνες νότια της Πελοποννήσου και της Κρήτης ενισχύουν τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Όταν, όμως, από την άλλη της επισημαίνουν το άρθρο των συμβάσεων για την Κρήτη- που δεν εμπεριέχεται για την Πελοπόννησο- που εν ολίγοις λέει "αυτή είναι η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ μας αλλά αν δεν αρέσει στην Τουρκία, στη Λιβύη και στην Αίγυπτο έχουμε κι άλλη", τότε αναφέρει πως δεν παράγεται διεθνές δίκαιο από μια σύμβαση που υπογράφει ένα κράτος με μια ιδιωτική εταιρεία, όσο μεγάλη κι αν είναι. Κι έχει απόλυτο δίκιο η κυβέρνηση. Ως προς το δεύτερο. H Chevron, άλλωστε, ακόμα κι αν εκχωρήσουμε κυριαρχικά δικαιώματα και θα αποζημιωθεί και θα έρθει σε συμφωνία με όποιον θα βγει κερδισμένος...

Ποιος μπορεί να διαφωνεί, έτσι γενικά κι αφηρημένα, στην αξιοποίηση και του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου τής χώρας; Ούτε πιστεύω ότι κάποια άλλη κυβέρνηση, έστω μια πολύ πιο καθαρή και διεκδικητική από τη σημερινή, θα έβαζε τα δύο πόδια στο ένα παπούτσι ενός ενεργειακού γίγαντα με κύκλο εργασιών διπλάσιο από τον κρατικό μας προϋπολογισμό. Μπορεί, επίσης, να υπάρχει ένας παγκόσμιος στόχος απεμπλοκής από τα ορυκτά μέχρι το 2050 αλλά δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά πως θα εφαρμοστεί, τουλάχιστον όχι σε απόλυτο βαθμό, και με βάση όσα συμβαίνουν γύρω μας...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν είναι ούτε και τα περιβαλλοντικά ζητήματα ούτε το ότι τα έσοδα για το ελληνικό κράτος θα είναι λιγότερα κι από όσα λάμβανε το Ιράν του σάχη μετά την ανατροπή Μοσαντέκ από τη CIA. Ούτε ότι η Chevron έχει υπογράψει πρόσφατα παρόμοιες συμφωνίες και με την Τουρκία και με τη Λιβύη, άρα δεν ευσταθεί το επιχείρημα περί γεωπολιτικής αναβάθμισης της χώρας μας και της ασφάλειάς της. 

Είναι ότι η κυβερνητική πολιτική (και) στα ενεργειακά είναι συγκυριακή κι όχι στρατηγική. Ούτε που καταλάβαμε πώς και γιατί περάσαμε από τον πρωθυπουργικό ισχυρισμό πως οι υδρογονάνθρακες ανήκουν στον 20ό αιώνα στο τραμπικό " drill baby, drill". Ούτε γιατί δεν δημιουργούμε ένα επενδυτικό ταμείο διαγενεακής αλληλεγγύης με τις προσόδους από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, στο πρότυπο της Νορβηγίας. Δίνω, πάντως, ένα άλλοθι στον Κ. Μητσοτάκη: δεν είναι ο πρώτος και πολύ φοβάμαι πως δεν θα είναι κι ο τελευταίος πρωθυπουργός που το όραμά του φτάνει μέχρι το πώς θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές και μέχρι τότε ό,τι αρπάξουμε...  

  

Τα υπερπροικισμένα μας κωλόπαιδα...

Αν κάποιος θέλει να επιβεβαιώσει την κοινωνική μας παρακμή δεν έχει παρά να περάσει μερικές ώρες σε ένα τυπικό δημοτικό, γυμνάσιο ή λύκειο της χώρας. Αν, πάλι, κάποιος επιθυμεί να μάθει τις αιτίες αυτής της κοινωνικής παρακμής θα έπρεπε να περάσει μερικές ώρες με μια τυπική ελληνική οικογένεια, τα βλαστάρια τής οποίας είναι προορισμένα για μεγαλεία και οι καθηγητές τους, ιδίως όσοι είναι δημόσιοι υπάλληλοι, είναι κάποιοι μέτριοι τεμπέληδες που δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα άλλο στη ζωή τους, γι' αυτό και βασανίζουν τα παιδιά στις σχολικές τάξεις. Η κοινωνία μας πέρασε από τη βέργα για τους μαθητές στον εκφοβισμό των καθηγητών χωρίς να πάρει μυρωδιά από το μέτρον άριστον...

Το παράδειγμα της εκπαιδευτικού που έπαθε εγκεφαλικό και πέθανε ύστερα από μπούλινγκ που υπέστη από μαθητές μπορεί να είναι ακραίο και πιο σύνθετο από όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε. Είναι, όμως, η απώτατη κατάληξη συμπεριφορών οι οποίες έχουν παγιωθεί και οι οποίες θέλουν τους δασκάλους και τους καθηγητές να είναι τα πτυελοδοχεία τής αποτυχίας των γονέων να μεγαλώσουν ανθρώπους κι όχι τέρατα και οι οποίοι αναζητούν ενόχους οπουδήποτε αλλού εκτός από τους καθρέφτες τους... 

Αρκετοί κάνουν παιδιά από ματαιοδοξία διαιώνισης της παρουσίας τους στον πλανήτη γη- αλλιώς δεν θα υπήρχαν και τόσοι ανήλικοι προς υιοθεσία στο ράφι- ή από οικογενειακή ή κοινωνική πίεση και συμβάσεις και μετά δεν ξέρουν τι να τα κάνουν. Μέχρι που φτάνει η ηλικία να τα παρκάρουν σε κάποιο σχολείο οπότε βρίσκουν και πάρκινγκ κι αποδιοπομπαίους τράγους με ένα σμπάρο...

Φυσικά και δεν γίνεται παραβατικός κάθε ανήλικος που προέρχεται από μία δυσλειτουργική οικογένεια. Έτσι κι αλλιώς, και ποια οικογένεια δεν είναι δυσλειτουργική, περισσότερο ή λιγότερο; Το ότι, όμως, τα σχολεία μας έχουν μετατραπεί σε θηριοτροφεία οφείλεται και στο ότι μεγαλώνουμε γενιές κατά φαντασία υπερπροικισμένων παιδιών κι εφήβων στα οποία επιτρέπονται τα πάντα. Κι από την άλλη έχεις υπερφορτωμένους με μια σειρά από επαγγελματικές υποχρεώσεις δασκάλους και καθηγητές οι οποίοι εντέλλονται να κάνουν οτιδήποτε άλλο εκτός από διδασκαλία και με μισθούς, μάλιστα, υποπολλαπλάσιους των ευρωπαίων συναδέλφων τους. Η υπεράσπιση, συνεπώς, της δημόσιας εκπαίδευσης δεν ξεκινά από την απαγόρευση της ιδιωτικής αλλά από την αναβάθμιση της ποιότητάς της. Και με το καρότο αλλά και με το μαστίγιο...   

 

  

Σταθερότητα στη μπόχα...

Το μισό υπουργικό συμβούλιο- μπορεί και παραπάνω- Μητσοτάκη παρακολουθείτο παράνομα από το Predator αλλά ουδείς έχει κινηθεί νομικά εναντίον ανθρώπων που έχουν ήδη καταδικαστεί σε πάνω από εκατό χρόνια φυλάκιση και το εύλογο ερώτημα είναι γιατί. Φυσικά είναι δικαίωμά τους να μην το κάνουν, τυπικώς μιλώντας, είτε γιατί είναι καθαροί ουρανοί κι αστραπές δεν φοβούνται είτε γιατί θέλουν την ησυχία τους είτε γιατί έρχεται Πάσχα και θυμούνται πως κι ο Ιησούς συγχώρησε τους διώκτες του. Ουσιαστικώς, όμως, δεν έχουν κανένα τέτοιο δικαίωμα. Επιτελούν ή επιτελούσαν δημόσιο λειτούργημα κι επομένως είναι χρέος τους κι απέναντι στους εκλογείς τους να κυνηγήσουν τους ωτακουστές τους για να μάθει κι ο ελληνικός λαός τι πραγματικά συμβαίνει...

Φυσικά και κανένας υπουργός- νυν ή πρώην- δεν θα κινηθεί νομικά. Όλοι ξέρουν ποιος τους παρακολουθούσε και, κυρίως, όλοι ή, έστω, οι περισσότεροι έχουν κάποιο λάκκο στη φάβα τους. Η ομερτά είναι modus operandi για το Μέγαρο Μαξίμου και την εφαρμόζει παντού κι όχι μόνο για τις υποκλοπές. Από τη λίστα Πέτσα ως τα Τέμπη κι από το Predator ως τον ΟΠΕΚΕΠΕ κολυμπά στη διαφθορά και στη συγκάλυψη, με έναν πρωθυπουργό που όχι απλώς τα γνωρίζει όλα αλλά τα περισσότερα τα έχει ενορχηστρώσει κιόλας...

Όταν, συνεπώς, η κυβερνητική λειτουργία ομοιάζει με τις πρακτικές τής μαφίας δεν είναι παράλογο οι αλληλοεκβιασμοί να εκτοξεύονται ακόμα και δημοσίως, όπως έγινε και την Τρίτη ανάμεσα σε Βάρρα (Μητσοτάκη δηλαδή)- Βορίδη για το τι ήξερε και τι όχι ο τελευταίος. Μόνο ηλίθιοι, άλλωστε, μπορούν να πιστέψουν ότι στο επιτελικό κράτος που ελέγχει κι ακούει τους πάντες κανένας πολιτικός προϊστάμενος δεν είχε πάρει μυρωδιά τα κυκλώματα που λυμαίνονταν τις αγροτικές επιδοτήσεις. Κι ας πήγαιναν ακόμα και στα σπίτια τους για να δουν ματσάκια. Δεν πειράζει, όμως, όλα καλά. Αρκεί να έχουμε σταθερότητα. Στη μπόχα...  

 

 

Το πρωτάθλημα των δευτερότριτων...

Μπορεί ο Αλ. Τσίπρας να ξαναγίνει πρωθυπουργός; Ναι, μπορεί, αν όχι μετά τον επόμενο εκλογικό κύκλο ίσως στο μεθεπόμενο. Είναι τόσο ρευστό το πολιτικό σκηνικό ώστε ο καθένας έχει το δικαίωμα στην ελπίδα και στο όνειρο. 

Μιλώντας, ωστόσο, με τους ποδοσφαιρικούς όρους που αρέσουν στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία, το αν θα κερδίσει το πρωτάθλημα δεν εξαρτάται τόσο πολύ από τις νίκες τής δικής του ομάδας όσο από τις ήττες των αντιπάλων του. Θα έχει, δηλαδή, ελπίδες μόνο αν η Μαρία Καρυστιανού καταρρεύσει υπό το βάρος προσδοκιών που ενδεχομένως η ίδια να μην είναι σε θέση να σηκώσει κι αν το ΠΑΣΟΚ συγκυβερνήσει με τη ΝΔ ή δεν αλλάξει αρχηγό. Αν δεν συμβούν αυτά τότε ο Αλέξης μάλλον δεν θα χρειαστεί να μετακινηθεί από την Κυψέλη και το Σούνιο...

Οι εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη και στην Κοζάνη διοργανώθηκαν από συριζαίους- πρώην και νυν- και τις παρακολούθησαν συριζαίοι- πρώην και νυν- κι αυτό δείχνει τα όρια της σημερινής απήχησης Τσίπρα που δεν ξεπερνά στην πραγματικότητα το μισό από το ποσοστό που είχε λάβει ο ΣΥΡΙΖΑ το 2023. Δεν έχει καταφέρει ούτε να αντισταθμίσει τις απώλειες προ τριετίας ψηφοφόρων του με νέους κι αυτό φαίνεται κι από το ότι ψωνίζει στελέχη τού ΠΑΣΟΚ από το σωρό για να φανεί πως το εγχείρημά του ενώνει την προοδευτική παράταξη. Και μόνο το ότι η συζήτηση εξακολουθεί να περιστρέφεται γύρω από το αν ο Τσίπρας θα απορροφήσει το ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα ή κάποια στελέχη του μαρτυρά και την αποτυχία τού rebranding...

Όπως κι αν έχει, η πικρή αλήθεια είναι ότι ύστερα από τρία χρόνια μεγάλων αναταράξεων που τραυμάτισαν, μάλλον ανεπανόρθωτα, και το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς επιστρέφουμε στο 2023, υπό πολύ χειρότερους όρους όμως για την προοδευτική παράταξη, η οποία στη συνείδηση της κοινωνικής πλειοψηφίας είναι τόσο τοξική όσο και οι βόμβες που πέφτουν στη Μέση Ανατολή. Φθαρμένες, μέτριες και υπερφίαλες ηγεσίες, μη ανανεωμένο στελεχιακό δυναμικό και μια ζαλισμένη βάση που τρέχει εδώ κι εκεί σαν ακέφαλα κοτόπουλα. Η ιδεολογική ηγεμονία τής Αριστεράς έχει πεθάνει αλλά οι δολοφόνοι της συνεχίζουν να την διοικούν...