Αιδώς Αργείοι, από όπου κι αν είστε...

Είναι προφανές ότι ο δήμαρχος Άργους δεν θα εξέφραζε την "ειλικρινή κι απόλυτη στήριξή του" στους δολοφόνους ενός αυτιστικού 20χρονου αν δεν υπήρχε από κάτω ένας λαός πρόθυμος να του δώσει συγχαρητήρια για το "θάρρος" του. Το ίδιο ισχύει, σε μεγαλύτερη έκταση μάλιστα, για τον πρωθυπουργό, ο οποίος βρήκε χρόνο για να μας θυμίσει το φόνο τού Θάνου Αξαρλιάν από τη 17Ν πριν 34 χρόνια αλλά ακόμα δεν τον έχει βρει για να μας πει μια κουβέντα για τους μπάτσους τού Άργους. Επιβεβαίωσε, με αυτό τον τρόπο, ο Κ. Μητσοτάκης- το είχε κάνει και στην περίπτωση της Βάγιας Νέστορα- ότι το ενδιαφέρον του για την ανθρώπινη ζωή εξαρτάται από τα πορίσματα των focus groups που τρέχει στο Μαξίμου...

Έχω στιγματίσει αρκετές φορές την πολιτική ορθότητα της εποχής μας, η οποία είναι μια μορφή φασισμού. Από την άλλη, ωστόσο, ο φασισμός δεν χάνει ευκαιρία να επιχειρεί να ξεπλένεται επικαλούμενος το political correctness... 

"Τα λέω χύμα και τσουβαλάτα κι όπως είναι" είναι το μότο αρκετών φασιστών που πίσω από τη δήθεν γενναιότητα μιας χυδαίας δημόσιας τοποθέτησής τους προσπαθούν να κρύβουν και τα δύο μέτρα και δύο σταθμά με τα οποία αντιμετωπίζουν παρόμοιες περιπτώσεις. Ο Αδ. Γεωργιάδης είναι χαρακτηριστικότατο παράδειγμα πολιτικού που κάνει εδώ και χρόνια καριέρα με αυτό το σόφισμα...

Σε όλο αυτό το σκηνικό ξεπλύματος της ατιμίας δεν πρωταγωνιστούν μόνο οι πολιτικοί κι ο λαός. Το πρόσφατο από σκηνής γλείψιμο του Θ. Αθερίδη στον Μ. Χρυσοχοΐδη μαρτυρά πως για να είναι η σήψη μας τέλεια πρέπει κι ο καλλιτεχνικός- πνευματικός κόσμος να βάζει το χεράκι του. Δεν είναι η πρώτη φορά, άλλωστε, που γίνεται κάτι τέτοιο κι όσοι ζούσαν στα χρόνια τής χούντας των συνταγματαρχών το γνωρίζουν καλύτερα... 

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, οι επταετίες κάποια στιγμή τελειώνουν κι όσοι τις υπερασπίζονται αναγκάζονται να αλλάζουν τροπάρια για να επιβιώσουν. Συνέβαινε, συμβαίνει και θα εξακολουθήσει να συμβαίνει... 

 

Μόνο ο Πολάκης μπορεί να τον διασώσει...

Αν ο Π. Πολάκης κατέβαινε για υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ το 2023, όταν το κόμμα ήταν αξιωματική αντιπολίτευση, η ψήφος υπέρ του θα ήταν καταστροφική για τη διατήρησή του ως κόμματος εξουσίας. Με το διχαστικό κι αμετροεπή λόγο του δεν θα μπορούσε να συγκινούσε ποτέ την κρίσιμη μάζα των μετριοπαθών ή κι απολιτίκ μικρομεσαίων κυρ Παντελήδων που καθορίζει το εκλογικό αποτέλεσμα. Το ήξερε κι ο ίδιος και γι' αυτό δεν κατέβηκε, πλασάροντάς μας στη θέση του τον Στ. Κασσελάκη, τον οποίο τώρα κάνει πως δεν ξέρει...

Από τότε, ωστόσο, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταρρεύσει και σήμερα δίνει μάχη πολιτικής επιβίωσης απέναντι και στην εμβληματικότερη διάσπασή του, αυτή της ΕΛΑΣ. Τώρα ο Πολάκης δεν είναι, απλώς, η καλύτερη λύση για την προεδρία αλλά, στην πραγματικότητα, είναι και η μοναδική. Ακόμα κι αυτός ο ξεδοντιασμένος από πολιτικούς φίλους και συνεργάτες Παυλής, ο εκτεθειμένος από τη συνέργειά του στο αίσχος τού μπουζουξίδικου και το ξέπλυμα των συντρόφων του που πάσχιζαν να τον διαγράψουν ολικώς είναι το καλύτερο χαρτί που διαθέτει η Κουμουνδούρου για να παραμείνει ζωντανή...

Με πρόεδρο τον Πολάκη και σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε με τον άχρωμο, άοσμο, άγευστο και δουλικό στον Τσίπρα Φάμελλο ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποκτήσει πολιτικό στίγμα κι επικοινωνιακό αποτύπωμα, όπως το έχει πετύχει η Ζ. Κωνσταντοπούλου. Άλλο να πάει, για παράδειγμα, στο προεκλογικό ντιμπέιτ με τον Πολάκη κι άλλο με την Ρ. Δούρου, τον Κ. Αρβανίτη ή, το ακόμα γραφικότερο, με συλλογική ηγεσία και σε κάθε κύκλο ερωτήσεων να απαντά κι ένας άλλος συμπροεδρεύων. Αφήστε που ο Πολάκης είναι πολύ πιο καθαρός από τον εντολοδόχο των ολιγαρχών που παριστάνει το πρότυπο εντιμότητας... 

  

Ταβάνιασε ο τίγρης και φοβάται ακόμα και το ΣΥΡΙΖΑ...

"Μα, γιατί δεν διαλύεστε να ησυχάσουμε, να στηρίξουμε όλοι μας τον Αλέξη και να πέσει ο Μητσοτάκης"; Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα ορισμένων- κάποιοι, μάλιστα, εκ των οποίων είχαν ψηφίσει στην Κεντρική Επιτροπή της 6ης Ιουνίου- απέναντι σε όσους ισχυρίζονται- άκουσον άκουσον- πως δεν είναι και το λογικότερο να διαλυθεί ένα κόμμα που εκπροσωπεί ένα χώρο με ιστορία έξι δεκαετιών γιατί αυτό απαιτεί το rebranding ενός τυχοδιώκτη που έχει φτιάξει ένα κόμμα Ι.Χ. με ιστορία ούτε δύο μηνών. Αυτά συμβαίνουν, ωστόσο, όταν η πολιτική έχει μετατοπιστεί από τις ιδέες και την υλοποίησή τους στα πρόσωπα και στις φιλοδοξίες τους...

Αν ο Αλ. Τσίπρας είχε ως προτεραιότητα να ρίξει τον Μητσοτάκη θα είχε καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον Ν. Ανδρουλάκη και τους υπόλοιπους αρχηγούς τής αντιπολίτευσης για να συνεισφέρει από όποιο μετερίζι σε αυτόν το σκοπό, που είναι γελοίο έτσι κι αλλιώς να γίνεται αυτοσκοπός ο ετεροπροσδιορισμός, πέρα από αυτοκαταστροφικό. Όσο, εξάλλου, κι αν τον σπρώχνουν κι εκείνοι που απολύουν δημοσιογράφους σαν να ήταν οι κηπουροί τους, ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία έχει ταβανιάσει στις δημοσκοπήσεις κι αδυνατεί να βρει νέα ακροατήρια πέρα από αυτά που έχει ήδη απογοητεύσει αλλά θα τον ψηφίσουν με κλειστή τη μύτη κι ως το έλασσον κακό. Δεν είναι, πάντως, αργά έστω και τώρα να απευθύνει προσκλητήριο ενότητας. Θα είμαι ο πρώτος που θα ψηφίσει ένα τέτοιο σχήμα...

Όπως κι αν έχει, ο ΣΥΡΙΖΑ επί Φάμελλου ήταν σαν μια ομάδα η οποία αρνιόταν να παίξει μπάλα, αφήνοντας χώρο στο γήπεδο σε μια άλλη. Ο ΣΥΡΙΖΑ με άλλον αρχηγό θα είναι μια πολύ διαφορετική περίπτωση. Κι αυτό είναι βέβαιο ότι δεν προβληματίζει τόσο ή και καθόλου τον Κ. Μητσοτάκη όσο τον κατά δημοσκοπική φαντασία καλπάζοντα τίγρη... 

 

Από τύχη ζουν αλλού, στην Ελλάδα από θαύμα...

Με αφορμή- αυτή είναι η θλιβερή αλήθεια για τον πρωθυπουργό μας- τη δολοφονία τής Βάγιας Νέστορα την προηγούμενη εβδομάδα ο Κ. Μητσοτάκης είχε δώσει στη δημοσιότητα ένα προπαγανδιστικό μήνυμα επαναφοράς τής θεωρίας των δύο άκρων. Πολύ λίγο τον ενδιέφερε η ανθρώπινη ζωή που μόλις είχε χαθεί. Αν τον ενδιέφερε θα είχε επισκεφθεί και τους συγγενείς των θυμάτων τής φωτιάς στο Ωραιόκαστρο. 

Για τον Κυριάκο, όμως, δεν είναι όλες οι ανθρώπινες ζωές ίδιας αξίας. Αν ήταν, θα μας είχε πει, για παράδειγμα, δυο λόγια και για το θύμα αστυνομικής βίας στο Άργος ή για τους τραυματίες από την έκρηξη στον Ασπρόπυργο. Όλοι τους θύματα μιας επταετίας κατά την οποία οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, όταν δεν γίνονταν νεκροί...

Από τύχη ζούμε γενικώς σε έναν απρόβλεπτο κόσμο. Από τύχη θα ζούσαμε ακόμα κι αν ήμασταν κάτοικοι της Ελβετίας, του Καναδά ή της Αυστραλίας, ευημερούντων δηλαδή κρατών. Στην Ελλάδα, ωστόσο, δεν είμαστε απλώς τυχεροί όσοι αναπνέουμε αλλά ένα βήμα από το να έχουμε κερδίσει το τζόκερ. Κι αυτό όχι γιατί ζούμε σε μία όμορφη χώρα, το οποίο ισχύει, αλλά γιατί αυτή η χώρα "πληρώνει" τους πολίτες της με ήλιο και θάλασσα- όταν δεν έχει λαγοκέφαλους- κι από εκεί και πέρα τους αφήνει στο έλεος αόρατων δυνάμεων αφού τα δίχτυα ασφαλείας είναι καπαρωμένα από την ελίτ...

Ο Μητσοτάκης δεν έχει άδικο όταν αποδίδει σε διαχρονικές παθογένειες όλα τα κακώς κείμενα της τελευταίας επταετίας. Η Ελλάδα ήταν η Ψωροκώσταινα του δυτικού κόσμου και πριν το 2019. Έχει, όμως, απόλυτο άδικο να μην αναγνωρίζει τη δική του μεγάλη ευθύνη για το ότι αυτές οι διαχρονικές παθογένειες θα ταλαιπωρήσουν και την επόμενη κυβέρνηση. Όπως, άλλωστε, μαρτυρούν και οι κυβερνητικοί χειρισμοί στην υπόθεση των υποκλοπών, αυτή η ευθύνη είναι μετά βεβαιότητας και ποινική... 

 

Τα κακά και τα περισσότερο κακά χαμπέρια από Άγκυρα...

Όποιος πιστεύει ότι η πολιτική και το εμπόριο εισχώρησαν στο Μουντιάλ το 2026 εξαιτίας τού Ντ. Τραμπ και πριν δεν είχαν περάσει καν απέξω πλανάται πλάνην οικτρά. Θα του πρότεινα, μάλιστα, να διαβάσει το βιβλίο τού Νίκου Μποζιονέλου "Μουντιάλ Εμπιστευτικό" (εκδόσεις Historical Quest) για μια καλύτερη ενημέρωση. 

Θα μου πείτε, βεβαίως, ότι δεν είχαμε στο παρελθόν time out στο μέσο των ημιχρόνων ούτε ακύρωση κόκκινης κάρτας χάρη στην παρέμβαση του προέδρου των ΗΠΑ. Θα σας απαντούσα πως ο κόσμος αλλάζει αλλά στην πραγματικότητα παραμένει το ίδιο αλαζονικός κι άπληστος...

Το αυτό ισχύει και για τις διακρατικές σχέσεις, όπως είναι και οι ελληνοαμερικανικές και οι τουρκοαμερικανικές. Ο ήλιος μπορεί να βγει κάποια στιγμή από τη Δύση, οι ΗΠΑ ωστόσο δεν θα πάψουν ποτέ να θεωρούν την Τουρκία σπουδαίο στρατηγικό τους σύμμαχο για πολλούς λόγους, ελάχιστοι ή κανένας εκ των οποίων δεν σχετίζεται με κάποια συμπάθεια. Αυτό σημαίνει και πως η άσκηση αυστηρής κριτικής στη σημερινή κυβέρνηση για το ότι δεν κατάφερε να αλλάξει τις ισορροπίες στην περιοχή είναι σε σημαντικό βαθμό άδικη. Καμία, άλλωστε, προηγούμενη δεν το κατόρθωσε στο παρελθόν...

Από την άλλη, ωστόσο, τίποτα δεν δικαιολογεί τη μυστική διπλωματία Αθήνας- Άγκυρας εδώ κι επτά χρόνια. Προφανώς και τέτοιου είδους συζητήσεις δεν μπορούν να γίνονται μπροστά στον τηλεοπτικό φακό, ούτε όμως κι εν αγνοία τόσο αρμόδιων υπουργών όσο και, κυρίως, διπλωματών... 

Αν δεν το έχει ακόμα συνειδητοποιήσει και μέσω των δημοσκοπήσεων που λαμβάνει στο Μαξίμου, ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα είναι πρωθυπουργός για πάντα. Αντιθέτως, οποιαδήποτε παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ή, φευ, κι εθνικής κυριαρχίας θα είναι κι όσοι τη διαπράξουν υπόλογοι για το αδίκημα των αδικημάτων, την  εσχάτη προδοσία...

 

 

Γιατί οι εκλογές είναι κι εθνική ανάγκη...

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν πλημμυρίσει τις τελευταίες ημέρες από σατιρικά μιμίδια με αφορμή το "Δεν Φοβόμαστε" των νεοδημοκρατών. Γιατί το κάνουμε; Είμαστε χαρούμενοι που μια γυναίκα σκοτώθηκε από μια δολοφονική επίθεση ανεγκέφαλων που πιστεύουν ότι θα τερματίσουν τον καπιταλισμό με γκαζάκια; Όχι, δεν το κάνουμε γι' αυτό, τουλάχιστον όχι οι περισσότεροι. Το κάνουμε γιατί όλο και πιο πολλοί μπορούμε πλέον να διακρίνουμε την υποκρισία μιας κυβέρνησης κι ενός κόμματος για τα οποία η ανθρώπινη ζωή κι αξιοπρέπεια μετράνε μόνο αν είναι χορηγοί τους ή διαθέτουν την ίδια κομματική ταυτότητα...

Ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκεται σε αποδρομή. Θα βρισκόταν πολύ νωρίτερα αν υπήρχε μία αντιπολίτευση που να σέβεται το ρόλο της αντί για τον θεσμικό καθωσπρεπισμό, που δεν θα πυροβολούσε τα πόδια της και δεν θα αναλωνόταν σε προσωποκεντρικές μάχες. Η φυσική, όμως, είναι αδυσώπητη. Η τριβή φέρνει τη φθορά και η φθορά το τέλος... 

Έχουμε, ωστόσο, έναν τυχοδιώκτη πρωθυπουργό ο οποίος δεν θα διστάσει να παίξει παιχνίδια και με τον Τ. Ερντογάν για να διασωθεί. Παιχνίδια που μπορεί να είναι προσυνεννοημένα αλλά όταν δίνεις πίστη σε καιροσκόπους δεν αποκλείεται να καταλήξεις όπως ο αόρατος δικτάτορας Ιωαννίδης το 1974, ο οποίος είχε πιστέψει τις διαβεβαιώσεις των Αμερικανών ότι δεν θα γινόταν τουρκική εισβολή στην Κύπρο αν ανέτρεπε τον Μακάριο...

Φυσικά ελάχιστα με/μας ενδιαφέρει αν ο Κυριάκος καταλήξει ισόβια στη φυλακή πληρώνοντας για τα αμαρτήματά του. Το ζήτημα είναι όταν φτάσει η άγια ώρα τής αποχώρησής του η χώρα να μην έχει απωλέσει εδαφική κυριαρχία ή κυριαρχικά της δικαιώματα γιατί μια μυστική συμφωνία Μητσοτάκη- Ερντογάν θα έχει παραβιαστεί από την πλευρά τού σουλτάνου. Γι' αυτό και οι εκλογές όσο το δυνατό νωρίτερα δεν είναι μόνο λαϊκή ανάγκη. Είναι κι εθνική...                                                                                                                                                                              

Ο έρωτας, ο βήχας κι ο Σαμαράς δεν κρύβονται...

Ο έρωτας, ο βήχας κι ο φόβος δεν κρύβονται. Δεν νομίζω πως ο Κ. Μητσοτάκης είναι ερωτευμένος με τον Αντ. Σαμαρά κι από όσο μπορώ να ξέρω χαίρει άκρας υγείας. Είναι σίγουρο, ωστόσο, ότι τον φοβάται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό του αντίπαλο, ακόμα κι εκείνον που εμφανίζεται δεύτερος στις δημοσκοπήσεις και παίζει μια χαρά το ρόλο τού χρήσιμου ηλίθιου του Κυριάκου. Τον Αντώνη, όμως, τον φοβάται και τον φοβάται πολύ...

Δεν θα κάνω δίκη προθέσεων για τα κίνητρα του Σαμαρά. Όταν, πάντως, είσαι 75 χρόνων και σε διαγράφει το μωρό- πολιτικός εξόριστος στο Παρίσι όσο και να ΄ναι το προσωπικό κίνητρο δεν είναι διόλου αμελητέο. Κάνουν, εξάλλου, λάθος όσοι πιστεύουν ότι το κόμμα του θα αντλήσει μόνο από ψηφοφόρους τής ΝΔ του 2023 ή των δημοσκοπήσεων. Η πολιτική ανεπάρκεια της Μ. Καρυστιανού αφήνει πολιτικά κενά που ο πολύπειρος πρώην πρωθυπουργός διαθέτει τη γνώση για να τα καλύψει, ιδίως ως προς τα δεξιά τής κυβερνώσας παράταξης. Συσπειρώνει, δηλαδή, έναν επίσης κατακερματισμένο χώρο κι αυτό δημιουργεί πολύ περισσότερα προβλήματα στο Μαξίμου από όσα ένα κόμμα τού 3%...

Οι καιροί μας είναι πολύ βαρετοί αλλά και πολύ ενδιαφέροντες. Πολύ βαρετοί γιατί ορίζονται από τα ίδια φθαρμένα πρόσωπα που είτε χρεοκόπησαν τη χώρα είτε την Αριστερά. Πολύ ενδιαφέροντες, ωστόσο, γιατί κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών και, κυρίως, την κυβέρνηση που θα προκύψει από αυτές, όπως και το νέο κομματικό τοπίο. Υπό κανονικές συνθήκες θα μπορούσαν να μας βοηθούσαν λίγο περισσότερο οι δημοσκόποι. Ακόμα, όμως, κι αν το θέλουν η κατάσταση είναι τόσο ρευστή και οι εκλογικές μετακινήσεις τόσο πυκνές που μόνο ένας ανόητος θα στοιχημάτιζε σήμερα όλη την περιουσία του σε ένα άλογο...