Η σταθερότητα που στέλνει τα καλύτερα παιδιά μας στη μετανάστευση και τα χειρότερα σε θέσεις εξουσίας...

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, οι βουλευτές και τα στελέχη τής ΝΔ εργαλειοποιούν πολιτικά τη δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας λέξεις κι εκφράσεις που στοχεύουν σε ψήφους κι όχι στην εύρεση και τιμωρία των ενόχων. Ο Κ. Μητσοτάκης, πέρα από τα υπόλοιπα ακραία που ακούστηκαν στο δημόσιο λόγο, έκανε αναφορά ακόμα και στα μνημόνια στο συλλυπητήριο μήνυμά του. 

Ποιος αδρανεί, όμως, όπως κατήγγειλε, όταν ο ίδιος είναι επτά χρόνια στο Μαξίμου κι ο αρμόδιος υπουργός σχεδόν αιώνιος σε αυτόν το ρόλο; Ποιος καταδικάζει υποκριτικά αν όχι αυτοί που δεν είπαν κουβέντα για τις μολότοφ στα σπίτια βουλευτών τού ΣΥΡΙΖΑ την εποχή τής Συμφωνίας των Πρεσπών;...

Την ίδια ώρα, όμως, η ελληνική Αριστερά βρίσκεται αντιμέτωπη και με τη δική της διαχρονική αδυναμία να διακρίνει την επανάσταση από την επαναστατική γυμναστική, με την ανοχή της απέναντι στον εκφυλισμό των Εξαρχείων και των καταλήψεων και τη δυσανεξία της να αντιληφθεί πόσο της έχει στοιχίσει η κρυφή γοητεία που της ασκεί η ένοπλη αστική πάλη. Προφανώς και τα κοινοβουλευτικά, τουλάχιστον, αριστερά κόμματα καταδικάζουν τη βία κι αυτό συνέβη και στην περίπτωση της Βάγιας Νέστορα. Η υποτίμηση, ωστόσο, των συνεπειών που μπορεί να έχουν τα "παιχνίδια" με γκαζάκια είναι τόσο ώριμη όσο και το να αφήνεις ένα παιδί να παίζει με τα σπίρτα...

Έχουμε ήδη μπει σε μία μακρόσυρτη προεκλογική περίοδο η οποία είναι προφανές ότι θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως θα πρέπει να επιτρέψουμε στα κουμπούρια να αναμειχθούν με τα επιχειρήματα, τους χρήσιμους ηλίθιους του συστήματος να γίνουν η καύσιμη ύλη για τη συγκρότηση ενός ακόμα ατελέσφορου διπολισμού. Ναι, η χώρα χρειάζεται σταθερότητα, όχι όμως τη σταθερότητα του τέλματος που στέλνει τα καλύτερα παιδιά μας στη μετανάστευση και τα χειρότερα σε θέσεις εξουσίας...

 

 

Με ποιους θα κυβερνήσουν;...

Το ότι ο Αλ. Τσίπρας βολεύει τον Κ. Μητσοτάκη είναι βέβαιο. Όσοι, άλλωστε, οπαδοί τού μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία εμπιστεύονται τις δημοσκοπήσεις που τον δείχνουν δεύτερο δεν μπορεί να μην εμπιστεύονται τις ίδιες δημοσκοπήσεις που δείχνουν πως η ΝΔ αυξάνει παραλλήλως τα ποσοστά της. Έτσι δεν είναι; Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, είναι αν αυτό το win win ανάμεσα στους δύο αντιπάλους (;) είναι τυχαίο ή συνεννοημένο. Και το ρωτώ γιατί η ΕΛΑΣ, ανάμεσα σε άλλα, στηρίζει το αφήγημά της για μειώσεις φόρων στο ότι η οικονομία πηγαίνει καλά. Η οικονομία με τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό...

Στην πραγματικότητα, τόσο ο Κυριάκος όσο κι ο Αλέξης ξέρουν ότι τα δημοσκοπικά ποσοστά τους που δίνονται στη δημοσιότητα δεν είναι και τόσο πραγματικά. Ούτε η ΝΔ βρίσκεται στην πρόθεση ψήφου κοντά στο 30% ούτε η ΕΛΑΣ πάνω από το ποσοστό τού ΣΥΡΙΖΑ του 2023. Ενδεχομένως να τα προσεγγίσουν ή και να τα υπερβούν στις κάλπες, χάρη και στη δύναμη της προπαγάνδας, αλλά τώρα τουλάχιστον δεν είναι...

Οι εκλογές μπορεί να γίνουν το φθινόπωρο, ίσως όμως και την ερχόμενη άνοιξη. Αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος μέχρι τότε δεν είναι πολύς αλλά δεν είναι και λίγος. Προλαβαίνουν, για παράδειγμα, κι ο Αντ. Σαμαράς να πιάσει ένα ποσοστό καταδικαστικό για τον Μητσοτάκη και το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο συνασπισμός στον οποίο θα συμμετέχει με έναν κανονικό πρόεδρο κι όχι τον Σ. Φάμελλο να πιάσουν ποσοστά που θα ψαλιδίσουν τον Τσίπρα. Έτσι κι αλλιώς το ζητούμενο είναι η συγκρότηση κυβέρνησης και σε αυτό το πεδίο τόσο ο Κυριάκος όσο κι ο Αλέξης είναι πολύ απομονωμένοι...

  

  

Ποιον υποστηρίζεις ρε λαμόγιο;...

"Μας έχεις μπερδέψει. Ποιον υποστηρίζεις"; Ακούω πολύ συχνά τελευταίως αυτό το ερώτημα κι όχι πάντα αγαθώ τω τρόπω. Κάποιοι, φυσικά, έχουν έτοιμη την απάντηση η οποία συνοψίζεται στη φράση "ο τύπος είναι ένα τιποτένιο λαμόγιο, υποστηρίζει κάθε φορά αυτόν που του δίνει τα περισσότερα". Την έχω διαβάσει και σε άλλες εκδοχές, οι περισσότερες εκ των οποίων, παρεμπιπτόντως, είναι μηνύσιμες αλλά είμαι της άποψης πως στον αγρό τής δημοκρατίας ούτε κόβω τις τσουκνίδες ούτε σουβλίζω τις οχιές. Η φύση, άλλωστε, βρίσκει πάντοτε τη μέθοδο για να τις αποβάλλει...

Για να μην έχετε απορίες λοιπόν, αν πράγματι κάποιοι έχουν απορίες κι όχι απλώς συμπλέγματα: ήμουν, είμαι και μάλλον θα συνεχίσω να είμαι Αριστερός. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχω κρεμάσει στο μπαλκόνι μου την κόκκινη σημαία ούτε στους τοίχους τού σπιτιού μου αφίσες τού Άρη ή του Τσε ούτε, πολύ περισσότερο, ζήτησα ποτέ από τον οποιονδήποτε το οτιδήποτε με επιχείρημα το ότι πιστεύω στο σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Συνήθως, μάλιστα, είναι οι επαγγελματίες Αριστεροί που βγάζουν νύχια και μου ζητούν και τα ρέστα γιατί υπερασπίζομαι διαχρονικά τις ίδιες αρχές κι αξίες αλλά όχι διαχρονικά τα ίδια πρόσωπα αν εκτιμήσω πως έχουν προδώσει αυτές τις αρχές κι αξίες...

Μακάρι να ήμουν ένας απλός παρατηρητής των πολιτικών εξελίξεων κι όχι κατ' επάγγελμα καταγραφέας τους. Σε μία τέτοια περίπτωση θα μπορούσα κι εγώ, όπως κάνετε πολλοί από εσάς, να πλάθω με τη φαντασία μου κόμματα κι αρχηγούς όπως θα ήθελα να είναι κι όχι να είμαι υποχρεωμένος να τους περιγράφω όπως είναι στην πραγματικότητα... 

Τα προγράμματα και τα βιογραφικά είναι όσα βλέπει η πεθερά. Κάτω από το χαλί, όμως, είναι προφανέστατα τα ελλείμματα σε όσους το σηκώνουν είτε από επαγγελματικό ζήλο είτε από στάση γενναιότητας απέναντι στην αλήθεια που οφείλει να ακολουθεί ένας πολίτης με το αίσθημα της ευθύνης αναπτυγμένο. Γι' αυτό και προκρίνω ένα ενιαίο σχήμα στο οποίο θα συμμετέχουν όλα τα προοδευτικά κόμματα, μολονότι έχω σαφή γνώση των ανεπαρκειών αλλά και των αμαρτιών τους. Όλοι τους έχουν σκελετούς στη ντουλάπα αλλά στις εκλογές φτιάχνεις λεμονάδα με τα λεμόνια που πράγματι έχεις, όχι με αυτά που ονειρεύεσαι πως ανθίζουν στη λεμονιά...  

    

Ναι στη Συμπαράταξη!

"Μα, δεν θέλεις να πέσει ο Μητσοτάκης; Ούτε εγώ γουστάρω τον Τσίπρα αλλά τι να κάνουμε, αυτός είναι τώρα που μπορεί". Το ερώτημα μου το θέτουν πολλοί, άλλοι καλοπροαίρετα κι άλλοι όχι και τόσο. Ενδεχομένως να φέρει αποτελέσματα ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία ή ως συναισθηματικός εκβιασμός αλλά δεν βασίζεται σε καμία λογική, και δημοσκοπική που τόσο αρέσει εσχάτως στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Όσο και να τεντώσεις τα ποσοστά του δεν βγαίνουν πάνω από αυτά της ΝΔ, ακόμα και με την εμφάνιση κόμματος Σαμαρά...

Ο μόνος ρεαλιστικός νικηφόρος δρόμος για την προοδευτική παράταξη είναι η συμπαράταξη. Η πραγματική συμπαράταξη, όχι αυτή που έχει βάλει στον τίτλο τού κόμματός του ο Αλ. Τσίπρας για να κρύβει πως είναι απολύτως αρχηγικό. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις, ιδεολογικό αμπαλάρισμα ατομικών φιλοδοξιών που βαφτίζονται μονόδρομοι. Κι από αυτές έχουμε φάει με τη σέσουλα, ιδίως τα τελευταία χρόνια...

Έτσι κι αλλιώς η νέα μεταπολίτευση θα έρθει όταν η χώρα υπερβεί τον αυτοεγκλωβισμό στο δίπολο Μητσοτάκη- Τσίπρα, από τη δήθεν καταναγκαστική επιλογή ανάμεσα στο διεφθαρμένο νεοφιλελευθερισμό και στον εθνολαϊκισμό. Απλώς ελπίζω να μην χρειαστεί να βιώσουμε πρώτα μια νέα εθνική τραγωδία, όπως το 1974. Δεν αισθάνομαι, πάντως, και πολύ αισιόδοξος ως προς το τελευταίο, πολλώ δε μάλλον όταν οι νέοι- παλιοί σωτήρες μας σπεύδουν ο ένας πίσω από τον άλλο να πάρουν την έγκριση της Πρεσβείας... 

 

Όποιος πιστεύει στο TINA να αφήσει κι ένα λουλούδι στον τάφο της Θάτσερ...

Το 2012 και το 2015, ακόμα και το 2019, ο Αλ. Τσίπρας δεν χρειαζόταν να εκβιάζει για τη λαϊκή ψήφο. Την είχε στο τσεπάκι του με ένα καθαρό πολιτικό αφήγημα, το αντιμνημονιακό και την ελπίδα για μια καλύτερη και δικαιότερη ζωή, το οποίο προσέλκυε τα πλήθη. Αν, μάλιστα, δεν είχε χρησιμοποιήσει το σύστημα κάθε πιθανό κι απίθανο εκφοβισμό ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε πριν καμιά δεκαετία να φτάσει και μεγαλύτερα ποσοστά και να μην χρειαζόταν να κυβερνήσει με τους ΑΝΕΛ. Το δημοψήφισμα ήταν, απλώς, μια ένδειξη της άδολης πίστης ενός λαού στον ηγέτη του...

Σήμερα, όμως, έχουμε 2026 κι ο Αλέξης πλέον δεν συγκινεί τα πλήθη αλλά τα εκβιάζει, με έναν εκβιασμό συναισθηματικό. Τους λέει, επί της ουσίας, "ξέρω ότι σας απογοήτευσα, ότι δεν με αγαπάτε πια ή όχι, τέλος πάντων, όσο με αγαπούσατε αλλά κάντε την καρδιά σας πέτρα, κλείστε τη μύτη σας και ψηφίστε με". Με λίγα λόγια μας λέει, "είμαι κι εγώ απατεωνάκος αλλά όχι τόσο μεγάλος όσο ο Κυριάκος". Και σε αυτό έχει δίκιο...

Ο καθένας μας φυσικά θα ψηφίσει με το δικό του κριτήριο. Μόνο που η νέα μεταπολίτευση δεν θα γίνει από παλιά υλικά. Κι αν γίνει θα είναι φτυστή με την πρωτότυπη, ικανοποιητική δηλαδή σε σχέση με τις δικτατορίες αλλά μη ριζοσπαστική, διαχειριστική κι όχι επαναστατική. Δεν ισχυρίζομαι πως διαθέτει κάποιο άλλο κόμμα πολύ καλύτερα χαρακτηριστικά από τη ΝΔ και την ΕΛΑΣ. Το There Is No Alternative (ΤΙΝΑ), όμως, όποιος το επικαλείται οφείλει και να το συνοδεύει με επίσκεψη- φόρο τιμής στον τάφο τής Μάργκαρετ Θάτσερ...

  

Δεν είχα μετρήσει σωστά τον Αλέξη...

Το παραδέχομαι. Όταν ο Αλ. Τσίπρας ανακοίνωνε την παραίτησή του από την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν πριν τρία χρόνια ακριβώς δεν περίμενα ότι το καλοκαίρι τού 2026 θα τον έβρισκε ως αρχηγό ενός κόμματος που θα ήταν δεύτερο στις δημοσκοπήσεις και με προοπτική για ακόμα καλύτερα. Φυσικά γι' αυτό ευθύνεται και το μέτριο πολιτικό μου αισθητήριο το οποίο με πρόδωσε για ακόμα μια φορά. Μόνο που δεν είχα υπολογίσει έναν βασικό παράγοντα, πως ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία θα γινόταν τόσο αδίστακτος για να τα καταφέρει να επιστρέψει ή, απλώς, αυτός ήταν πάντα αλλά το έκρυβε επιμελώς...

Για να γυρίσει, πάντως, ο Αλέξης καβάλα στο άλογο έπρεπε πρώτα να καταστραφεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Και καταστράφηκε. Όχι μόνο με δική του ευθύνη, αφού και οι δύο διάδοχοί του αποδείχθηκαν πολιτικώς ανεπαρκείς, αλλά και με δική του αφού δεν ήταν ένας απλός παρατηρητής των όσων συνέβαιναν στο κόμμα τού οποίου ήταν πρόεδρος επί 15 χρόνια. 

Το μπουζουξίδικο, για παράδειγμα, και η τελευταία φαιδρή απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής έχουν το δικό του όνομα στη μαρκίζα ως ενορχηστρωτή κι αυτό από μόνο του είναι ένα μεγάλο στίγμα. Φρόντισε, ωστόσο, να μην λερώσει τις πατουσίτσες του αφήνοντας άλλους να κάνουν τη βρόμικη δουλειά. Είναι οι ίδιοι που τώρα τον παρακαλάνε να τους ανοίξει την πόρτα αλλά δεν πρόκειται να το κάνει γιατί σε μία τέτοια περίπτωση θα δει τα ποσοστά του να καταρρέουν...

Κάθε καλό rebranding, εξάλλου, θέλει και τύχη, αυτή την οποία είχε στερηθεί ο Τσίπρας πριν τρία χρόνια. Αν η Μ. Καρυστιανού ήταν στοιχειωδώς σοβαρή πολιτικά, τώρα δεν θα μιλούσαμε για κανένα άλλο κόμμα παρά μόνο για το δικό της. Δεν είναι όμως, γι' αυτό και την εγκαταλείπουν όσοι δεν είναι ακροδεξιοί... 

Όσο για το ΠΑΣΟΚ, δεν αξίζει να το συζητάμε καν και δεν είναι μόνο ευθύνη Ανδρουλάκη. Πρόκειται για ένα κόμμα χωρίς στιβαρή ηγεσία και δίχως πολιτικό αφήγημα που αν δεν είχε κυβερνήσει τη χώρα για πάνω από 20 χρόνια συνολικώς θα ήταν προ πολλού εξαφανισμένο. Με λίγα λόγια, στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος, ανάμεσα στις πολιτικές μετριότητες η πιο μακιαβελική... 

   

Αν το ΠΑΣΟΚ δεν αλλάξει τώρα αρχηγό ο επόμενος θα είναι ο Φάμελλός του...

Το απόλυτο win-win διαμορφώνεται για το δίδυμο Μητσοτάκη- Τσίπρα, τουλάχιστον αν λάβουμε υπόψη τις δημοσκοπήσεις, φανερές και μυστικές. Από τη μία, η επανεμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού συσπειρώνει τη ΝΔ σε ποσοστά πάνω από το 25% και τα οποία προσεγγίζουν το 30%. Αυτό σημαίνει πως δεν αποκλείεται ο Κ. Μητσοτάκης να μην χρειάζεται πολλούς βουλευτές ακόμα ύστερα από τις πρώτες εκλογές και να τους βρει στη γύρα, τσιμπώντας τους από άλλα κόμματα, χωρίς προσφυγή σε δεύτερες κάλπες...

Από την άλλη, ο Τσίπρας αξιοποιεί την ανάγκη των πολιτών να εκφραστεί από κάποιον η αποστροφή τους προς την κυβέρνηση, την οποία οι υπόλοιποι αντιπολιτευόμενοι δεν κατάφεραν να εγκολπώσουν μολονότι είχαν το χρόνο για να το κάνουν. Η πολιτική είναι ζήτημα τάιμιγκ και για μια ακόμα φορά- ύστερα από την εποχή των μνημονίων- το αντιλήφθηκε ο Αλέξης καλύτερα από τους υπόλοιπους. Με λίγα λόγια, οδηγούμαστε σε ένα νέο δικομματισμό ο οποίος προφανώς κι έχει τη στήριξη του συστήματος αλλά και τον οποίο στάθηκαν ανίκανοι να αποφύγουν οι υπόλοιποι αντιπολιτευόμενοι, οι περισσότεροι εκ των οποίων οδηγούνται στον πολιτικό αφανισμό...

Σε αυτό το πλαίσιο μπορούν οι επόμενες εκλογές να είναι και το τέλος τού ΠΑΣΟΚ; Έχει προεξοφληθεί κι άλλες φορές αλλά έχει αποδειχθεί επτάψυχο. Μόνο που με τον Ν. Ανδρουλάκη στην ηγεσία του μάλλον ζει τώρα την έβδομη και τελευταία ζωή του. Όχι πως το πρόβλημά του είναι μόνο ο αρχηγός, πάντως, αφού απουσιάζει κι ένα πολιτικό αφήγημα, το οποιοδήποτε αφήγημα το οποίο να μην το θέλει συμπλήρωμα σε μια οποιαδήποτε κυβέρνηση... 

Όπως κι αν έχει, αν στη Χαριλάου Τρικούπη θέλουν να διασωθούν δεν θα έχουν το χρόνο μετά τις κάλπες. Τώρα είναι η ώρα για αλλαγή αρχηγού. Σε διαφορετική περίπτωση ο επόμενος θα είναι ο δικός τους Φάμελλος...