Ο έρωτας, ο βήχας κι ο Σαμαράς δεν κρύβονται...

Ο έρωτας, ο βήχας κι ο φόβος δεν κρύβονται. Δεν νομίζω πως ο Κ. Μητσοτάκης είναι ερωτευμένος με τον Αντ. Σαμαρά κι από όσο μπορώ να ξέρω χαίρει άκρας υγείας. Είναι σίγουρο, ωστόσο, ότι τον φοβάται περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό του αντίπαλο, ακόμα κι εκείνον που εμφανίζεται δεύτερος στις δημοσκοπήσεις και παίζει μια χαρά το ρόλο τού χρήσιμου ηλίθιου του Κυριάκου. Τον Αντώνη, όμως, τον φοβάται και τον φοβάται πολύ...

Δεν θα κάνω δίκη προθέσεων για τα κίνητρα του Σαμαρά. Όταν, πάντως, είσαι 75 χρόνων και σε διαγράφει το μωρό- πολιτικός εξόριστος στο Παρίσι όσο και να ΄ναι το προσωπικό κίνητρο δεν είναι διόλου αμελητέο. Κάνουν, εξάλλου, λάθος όσοι πιστεύουν ότι το κόμμα του θα αντλήσει μόνο από ψηφοφόρους τής ΝΔ του 2023 ή των δημοσκοπήσεων. Η πολιτική ανεπάρκεια της Μ. Καρυστιανού αφήνει πολιτικά κενά που ο πολύπειρος πρώην πρωθυπουργός διαθέτει τη γνώση για να τα καλύψει, ιδίως ως προς τα δεξιά τής κυβερνώσας παράταξης. Συσπειρώνει, δηλαδή, έναν επίσης κατακερματισμένο χώρο κι αυτό δημιουργεί πολύ περισσότερα προβλήματα στο Μαξίμου από όσα ένα κόμμα τού 3%...

Οι καιροί μας είναι πολύ βαρετοί αλλά και πολύ ενδιαφέροντες. Πολύ βαρετοί γιατί ορίζονται από τα ίδια φθαρμένα πρόσωπα που είτε χρεοκόπησαν τη χώρα είτε την Αριστερά. Πολύ ενδιαφέροντες, ωστόσο, γιατί κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών και, κυρίως, την κυβέρνηση που θα προκύψει από αυτές, όπως και το νέο κομματικό τοπίο. Υπό κανονικές συνθήκες θα μπορούσαν να μας βοηθούσαν λίγο περισσότερο οι δημοσκόποι. Ακόμα, όμως, κι αν το θέλουν η κατάσταση είναι τόσο ρευστή και οι εκλογικές μετακινήσεις τόσο πυκνές που μόνο ένας ανόητος θα στοιχημάτιζε σήμερα όλη την περιουσία του σε ένα άλογο...

 

Οι λαγοκέφαλοι του ΣΥΡΙΖΑ τρομάζουν τον Αλέξη...

Αν ζητήσεις από τους δημοσκόπους να σου μιλήσουν με το χέρι στην καρδιά θα σου απαντήσουν πως η ΕΛΑΣ έχει ταβανιάσει. Έχει εισπράξει όσα ήταν να εισπράξει από τους ψηφοφόρους τού ΣΥΡΙΖΑ του 2023, από το ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές και μη δυνάμεις και τώρα βρίσκεται στο μεταίχμιο... 

Προφανώς και η δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις δημιουργεί από μόνη της μια δυναμική, όπως και η ανάγκη των πολιτών για κυβερνητική αλλαγή. Δεν φτάνουν, όμως, για να δημιουργήσουν ρεύμα κι αυτό δεν πρόκειται να προκύψει από τη μαζική εισροή συριζαίων βουλευτών και στελεχών...

Σε αντίθεση με τον Νίκο Μωραΐτη, δεν θέλω να κακοκαρδίσω τον Κ. Ζαχαριάδη, τον Γ. Καραμέρο, την Μ. Ξενογιαννακοπούλου κι όλους όσοι αποχώρησαν από το ΣΥΡΙΖΑ αφού πρώτα ψήφισαν, επί της ουσίας, την αυτοδιάλυσή του. Ούτε θα σταθώ ιδιαιτέρως στο ότι όποιος άλλος θέλει να φύγει είναι πολύ πιο έντιμο να το κάνει πριν την επόμενη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής. Ο Νίκος, όμως, δεν έχει άδικο: οποιαδήποτε δυναμική τής ΕΛΑΣ θα πάει στράφι αν αρχίσει να γεμίζει με τοξικούς συριζαίους...

Φυσικά και τώρα το κόμμα Τσίπρα είναι ΣΥΡΙΖΑ 2.0. Απλώς έχει φροντίσει ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία να τοποθετήσει στη βιτρίνα λιγότερο γνωστούς στο πόπολο συριζαίους. Αν, όμως, αρχίσει να γεμίζει το καράβι με εκείνους που πρωταγωνίστησαν στα δραματικά γεγονότα τού 2023 και του 2024, ακόμα κι αν δεν τους βάλει στα ψηφοδέλτια ή δεν σπρώξει τις υποψηφιότητές τους τη ζημιά τους θα την έχουν προκαλέσει. Δεν νομίζω πως ο Αλέξης θα κάνει (και) αυτό το λάθος τώρα που συμβουλεύεται επαγγελματίες τής επικοινωνίας κι όχι τους κατσαπλιάδες που είχε δίπλα του στην Κουμουνδούρου...

 

Η σταθερότητα που στέλνει τα καλύτερα παιδιά μας στη μετανάστευση και τα χειρότερα σε θέσεις εξουσίας...

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, οι βουλευτές και τα στελέχη τής ΝΔ εργαλειοποιούν πολιτικά τη δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας λέξεις κι εκφράσεις που στοχεύουν σε ψήφους κι όχι στην εύρεση και τιμωρία των ενόχων. Ο Κ. Μητσοτάκης, πέρα από τα υπόλοιπα ακραία που ακούστηκαν στο δημόσιο λόγο, έκανε αναφορά ακόμα και στα μνημόνια στο συλλυπητήριο μήνυμά του. 

Ποιος αδρανεί, όμως, όπως κατήγγειλε, όταν ο ίδιος είναι επτά χρόνια στο Μαξίμου κι ο αρμόδιος υπουργός σχεδόν αιώνιος σε αυτόν το ρόλο; Ποιος καταδικάζει υποκριτικά αν όχι αυτοί που δεν είπαν κουβέντα για τις μολότοφ στα σπίτια βουλευτών τού ΣΥΡΙΖΑ την εποχή τής Συμφωνίας των Πρεσπών;...

Την ίδια ώρα, όμως, η ελληνική Αριστερά βρίσκεται αντιμέτωπη και με τη δική της διαχρονική αδυναμία να διακρίνει την επανάσταση από την επαναστατική γυμναστική, με την ανοχή της απέναντι στον εκφυλισμό των Εξαρχείων και των καταλήψεων και τη δυσανεξία της να αντιληφθεί πόσο της έχει στοιχίσει η κρυφή γοητεία που της ασκεί η ένοπλη αστική πάλη. Προφανώς και τα κοινοβουλευτικά, τουλάχιστον, αριστερά κόμματα καταδικάζουν τη βία κι αυτό συνέβη και στην περίπτωση της Βάγιας Νέστορα. Η υποτίμηση, ωστόσο, των συνεπειών που μπορεί να έχουν τα "παιχνίδια" με γκαζάκια είναι τόσο ώριμη όσο και το να αφήνεις ένα παιδί να παίζει με τα σπίρτα...

Έχουμε ήδη μπει σε μία μακρόσυρτη προεκλογική περίοδο η οποία είναι προφανές ότι θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως θα πρέπει να επιτρέψουμε στα κουμπούρια να αναμειχθούν με τα επιχειρήματα, τους χρήσιμους ηλίθιους του συστήματος να γίνουν η καύσιμη ύλη για τη συγκρότηση ενός ακόμα ατελέσφορου διπολισμού. Ναι, η χώρα χρειάζεται σταθερότητα, όχι όμως τη σταθερότητα του τέλματος που στέλνει τα καλύτερα παιδιά μας στη μετανάστευση και τα χειρότερα σε θέσεις εξουσίας...

 

 

Με ποιους θα κυβερνήσουν;...

Το ότι ο Αλ. Τσίπρας βολεύει τον Κ. Μητσοτάκη είναι βέβαιο. Όσοι, άλλωστε, οπαδοί τού μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία εμπιστεύονται τις δημοσκοπήσεις που τον δείχνουν δεύτερο δεν μπορεί να μην εμπιστεύονται τις ίδιες δημοσκοπήσεις που δείχνουν πως η ΝΔ αυξάνει παραλλήλως τα ποσοστά της. Έτσι δεν είναι; Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, είναι αν αυτό το win win ανάμεσα στους δύο αντιπάλους (;) είναι τυχαίο ή συνεννοημένο. Και το ρωτώ γιατί η ΕΛΑΣ, ανάμεσα σε άλλα, στηρίζει το αφήγημά της για μειώσεις φόρων στο ότι η οικονομία πηγαίνει καλά. Η οικονομία με τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό...

Στην πραγματικότητα, τόσο ο Κυριάκος όσο κι ο Αλέξης ξέρουν ότι τα δημοσκοπικά ποσοστά τους που δίνονται στη δημοσιότητα δεν είναι και τόσο πραγματικά. Ούτε η ΝΔ βρίσκεται στην πρόθεση ψήφου κοντά στο 30% ούτε η ΕΛΑΣ πάνω από το ποσοστό τού ΣΥΡΙΖΑ του 2023. Ενδεχομένως να τα προσεγγίσουν ή και να τα υπερβούν στις κάλπες, χάρη και στη δύναμη της προπαγάνδας, αλλά τώρα τουλάχιστον δεν είναι...

Οι εκλογές μπορεί να γίνουν το φθινόπωρο, ίσως όμως και την ερχόμενη άνοιξη. Αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος μέχρι τότε δεν είναι πολύς αλλά δεν είναι και λίγος. Προλαβαίνουν, για παράδειγμα, κι ο Αντ. Σαμαράς να πιάσει ένα ποσοστό καταδικαστικό για τον Μητσοτάκη και το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο συνασπισμός στον οποίο θα συμμετέχει με έναν κανονικό πρόεδρο κι όχι τον Σ. Φάμελλο να πιάσουν ποσοστά που θα ψαλιδίσουν τον Τσίπρα. Έτσι κι αλλιώς το ζητούμενο είναι η συγκρότηση κυβέρνησης και σε αυτό το πεδίο τόσο ο Κυριάκος όσο κι ο Αλέξης είναι πολύ απομονωμένοι...

  

  

Ποιον υποστηρίζεις ρε λαμόγιο;...

"Μας έχεις μπερδέψει. Ποιον υποστηρίζεις"; Ακούω πολύ συχνά τελευταίως αυτό το ερώτημα κι όχι πάντα αγαθώ τω τρόπω. Κάποιοι, φυσικά, έχουν έτοιμη την απάντηση η οποία συνοψίζεται στη φράση "ο τύπος είναι ένα τιποτένιο λαμόγιο, υποστηρίζει κάθε φορά αυτόν που του δίνει τα περισσότερα". Την έχω διαβάσει και σε άλλες εκδοχές, οι περισσότερες εκ των οποίων, παρεμπιπτόντως, είναι μηνύσιμες αλλά είμαι της άποψης πως στον αγρό τής δημοκρατίας ούτε κόβω τις τσουκνίδες ούτε σουβλίζω τις οχιές. Η φύση, άλλωστε, βρίσκει πάντοτε τη μέθοδο για να τις αποβάλλει...

Για να μην έχετε απορίες λοιπόν, αν πράγματι κάποιοι έχουν απορίες κι όχι απλώς συμπλέγματα: ήμουν, είμαι και μάλλον θα συνεχίσω να είμαι Αριστερός. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχω κρεμάσει στο μπαλκόνι μου την κόκκινη σημαία ούτε στους τοίχους τού σπιτιού μου αφίσες τού Άρη ή του Τσε ούτε, πολύ περισσότερο, ζήτησα ποτέ από τον οποιονδήποτε το οτιδήποτε με επιχείρημα το ότι πιστεύω στο σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Συνήθως, μάλιστα, είναι οι επαγγελματίες Αριστεροί που βγάζουν νύχια και μου ζητούν και τα ρέστα γιατί υπερασπίζομαι διαχρονικά τις ίδιες αρχές κι αξίες αλλά όχι διαχρονικά τα ίδια πρόσωπα αν εκτιμήσω πως έχουν προδώσει αυτές τις αρχές κι αξίες...

Μακάρι να ήμουν ένας απλός παρατηρητής των πολιτικών εξελίξεων κι όχι κατ' επάγγελμα καταγραφέας τους. Σε μία τέτοια περίπτωση θα μπορούσα κι εγώ, όπως κάνετε πολλοί από εσάς, να πλάθω με τη φαντασία μου κόμματα κι αρχηγούς όπως θα ήθελα να είναι κι όχι να είμαι υποχρεωμένος να τους περιγράφω όπως είναι στην πραγματικότητα... 

Τα προγράμματα και τα βιογραφικά είναι όσα βλέπει η πεθερά. Κάτω από το χαλί, όμως, είναι προφανέστατα τα ελλείμματα σε όσους το σηκώνουν είτε από επαγγελματικό ζήλο είτε από στάση γενναιότητας απέναντι στην αλήθεια που οφείλει να ακολουθεί ένας πολίτης με το αίσθημα της ευθύνης αναπτυγμένο. Γι' αυτό και προκρίνω ένα ενιαίο σχήμα στο οποίο θα συμμετέχουν όλα τα προοδευτικά κόμματα, μολονότι έχω σαφή γνώση των ανεπαρκειών αλλά και των αμαρτιών τους. Όλοι τους έχουν σκελετούς στη ντουλάπα αλλά στις εκλογές φτιάχνεις λεμονάδα με τα λεμόνια που πράγματι έχεις, όχι με αυτά που ονειρεύεσαι πως ανθίζουν στη λεμονιά...  

    

Ναι στη Συμπαράταξη!

"Μα, δεν θέλεις να πέσει ο Μητσοτάκης; Ούτε εγώ γουστάρω τον Τσίπρα αλλά τι να κάνουμε, αυτός είναι τώρα που μπορεί". Το ερώτημα μου το θέτουν πολλοί, άλλοι καλοπροαίρετα κι άλλοι όχι και τόσο. Ενδεχομένως να φέρει αποτελέσματα ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία ή ως συναισθηματικός εκβιασμός αλλά δεν βασίζεται σε καμία λογική, και δημοσκοπική που τόσο αρέσει εσχάτως στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Όσο και να τεντώσεις τα ποσοστά του δεν βγαίνουν πάνω από αυτά της ΝΔ, ακόμα και με την εμφάνιση κόμματος Σαμαρά...

Ο μόνος ρεαλιστικός νικηφόρος δρόμος για την προοδευτική παράταξη είναι η συμπαράταξη. Η πραγματική συμπαράταξη, όχι αυτή που έχει βάλει στον τίτλο τού κόμματός του ο Αλ. Τσίπρας για να κρύβει πως είναι απολύτως αρχηγικό. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις, ιδεολογικό αμπαλάρισμα ατομικών φιλοδοξιών που βαφτίζονται μονόδρομοι. Κι από αυτές έχουμε φάει με τη σέσουλα, ιδίως τα τελευταία χρόνια...

Έτσι κι αλλιώς η νέα μεταπολίτευση θα έρθει όταν η χώρα υπερβεί τον αυτοεγκλωβισμό στο δίπολο Μητσοτάκη- Τσίπρα, από τη δήθεν καταναγκαστική επιλογή ανάμεσα στο διεφθαρμένο νεοφιλελευθερισμό και στον εθνολαϊκισμό. Απλώς ελπίζω να μην χρειαστεί να βιώσουμε πρώτα μια νέα εθνική τραγωδία, όπως το 1974. Δεν αισθάνομαι, πάντως, και πολύ αισιόδοξος ως προς το τελευταίο, πολλώ δε μάλλον όταν οι νέοι- παλιοί σωτήρες μας σπεύδουν ο ένας πίσω από τον άλλο να πάρουν την έγκριση της Πρεσβείας... 

 

Όποιος πιστεύει στο TINA να αφήσει κι ένα λουλούδι στον τάφο της Θάτσερ...

Το 2012 και το 2015, ακόμα και το 2019, ο Αλ. Τσίπρας δεν χρειαζόταν να εκβιάζει για τη λαϊκή ψήφο. Την είχε στο τσεπάκι του με ένα καθαρό πολιτικό αφήγημα, το αντιμνημονιακό και την ελπίδα για μια καλύτερη και δικαιότερη ζωή, το οποίο προσέλκυε τα πλήθη. Αν, μάλιστα, δεν είχε χρησιμοποιήσει το σύστημα κάθε πιθανό κι απίθανο εκφοβισμό ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε πριν καμιά δεκαετία να φτάσει και μεγαλύτερα ποσοστά και να μην χρειαζόταν να κυβερνήσει με τους ΑΝΕΛ. Το δημοψήφισμα ήταν, απλώς, μια ένδειξη της άδολης πίστης ενός λαού στον ηγέτη του...

Σήμερα, όμως, έχουμε 2026 κι ο Αλέξης πλέον δεν συγκινεί τα πλήθη αλλά τα εκβιάζει, με έναν εκβιασμό συναισθηματικό. Τους λέει, επί της ουσίας, "ξέρω ότι σας απογοήτευσα, ότι δεν με αγαπάτε πια ή όχι, τέλος πάντων, όσο με αγαπούσατε αλλά κάντε την καρδιά σας πέτρα, κλείστε τη μύτη σας και ψηφίστε με". Με λίγα λόγια μας λέει, "είμαι κι εγώ απατεωνάκος αλλά όχι τόσο μεγάλος όσο ο Κυριάκος". Και σε αυτό έχει δίκιο...

Ο καθένας μας φυσικά θα ψηφίσει με το δικό του κριτήριο. Μόνο που η νέα μεταπολίτευση δεν θα γίνει από παλιά υλικά. Κι αν γίνει θα είναι φτυστή με την πρωτότυπη, ικανοποιητική δηλαδή σε σχέση με τις δικτατορίες αλλά μη ριζοσπαστική, διαχειριστική κι όχι επαναστατική. Δεν ισχυρίζομαι πως διαθέτει κάποιο άλλο κόμμα πολύ καλύτερα χαρακτηριστικά από τη ΝΔ και την ΕΛΑΣ. Το There Is No Alternative (ΤΙΝΑ), όμως, όποιος το επικαλείται οφείλει και να το συνοδεύει με επίσκεψη- φόρο τιμής στον τάφο τής Μάργκαρετ Θάτσερ...