Δεν αφήνουμε τη Fauda να πιάσουμε το Σασμό;...

Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 και η 7η Οκτωβρίου 2023 δεν μπορούν να δικαιολογηθούν από κανένα θεό. Θα έλεγα πως ούτε ο πόλεμος δικαιολογείται αλλά όταν σκοτώνεις γυναικόπαιδα περιμένοντας πως στον παράδεισο θα σε περιμένουν σαράντα παρθένες μάλλον δεν τα έχεις υπολογίσει πολύ καλά. Όσο, όμως, αποτρόπαιες κι αν είναι οι ενέργειες εκείνων που δολοφόνησαν αμάχους, είχαν προηγηθεί άλλες αποτρόπαιες ενέργειες τόσο του αμερικανικού όσο και του ισραηλινού κράτους, ο επικοινωνιακός μηχανισμός των οποίων παριστάνει πως λησμονεί. Κάνω συμψηφισμό; Σε καμία περίπτωση. Η τρομοκρατία είναι τρομοκρατία, είτε είναι ιδιωτική είτε κρατική. Ούτε, όμως, απορώ γιατί ο κόσμος πορεύεται με την εκδίκηση ως προτεραιότητά του...

Μόλις ολοκλήρωσα την παρακολούθηση του πέμπτου κύκλου τής ισραηλινής προπαγανδιστικής σειράς "Fauda" ("Χάος" στα ελληνικά). Όπως και στους προηγούμενους κύκλους, κάποιοι τρελοί και κτηνώδεις Παλαιστίνιοι κάνουν τα πάντα για να δολοφονούν χωρίς λόγο φιλήσυχους Ισραηλινούς στρατιώτες και πολίτες. 

Στον τελευταίο, όμως, κύκλο εμπλέκεται αναπόδραστα και η 7η Οκτωβρίου 2023, η οποία, επαναλαμβάνω, ήταν έγκλημα κατά τής ανθρωπότητας. Δεν είδα, ωστόσο, κανένα πλάνο από τη Γάζα όπως είναι τρία χρόνια αργότερα και, φυσικά, όχι τυχαία. Αυτό κι αν είναι, άλλωστε, έγκλημα κατά τής ανθρωπότητας...

Η απόδοση ευθυνών έχει τη σημασία της μπροστά σε ένα διεθνές δικαστήριο, καθώς και για τα ιστορικά βιβλία. Δεν έχει, όμως, ιδιαίτερη όταν το αίμα εξακολουθεί να τρέχει. Το "μου σκότωσαν το παιδί, θα σκοτώσω το δικό τους" είναι απίθανο να φέρει ποτέ την ειρήνη (και) στη Μέση Ανατολή. 

Κάποιος πρέπει να βάλει στοπ, ανεξαρτήτως αν έχει υποφέρει περισσότερο ή λιγότερο από τον άλλο. Σε διαφορετική περίπτωση δεν δικαιώνει κανέναν νεκρό του παρά μόνο όσους υποστηρίζουν πως Άραβες κι Εβραίοι δεν μπορούν να συμβιώσουν ο ένας δίπλα στον άλλο. Κι επειδή ξέρουμε ποιος είναι ισχυρότερος από τον άλλο γνωρίζουμε και ποιος θα "μετακομίσει" αν αυτή η εκτίμηση αποκτήσει όρους βεβαιότητας...

 

Ρώτα έστω το ChatGPT πώς σώζονται οι σκλάβοι...

Στη Μαδρίτη εκατοντάδες ή και χιλιάδες πολίτες έχουν στήσει αντίσκηνα στην κεντρικότερη πλατεία τής πρωτεύουσας της Ισπανίας ζητώντας νομοθεσία για την προστασία τής πρώτης κατοικίας ύστερα από την έξωση 87χρονης για χάρη μιας εταιρείας. Στην Ελλάδα εργαζόμενοι της Βιολάντα υπερασπίζονται, ακόμα κι εκβιάζοντας συναδέλφους τους, το υπόδικο αφεντικό τους το οποίο κατηγορείται για το θάνατο πέντε εργατριών στην έκρηξη που συνέβη στο εργοστάσιο των Τρικάλων τον περασμένο Ιανουάριο. Γιατί χρησιμοποιώ αυτά τα δύο παραδείγματα; Για να καταδείξω πως την ταξική συνείδηση θέλουν να βάλουν στα μουσεία μόνο όσοι έχουν συμφέρον να το κάνουν και πάντως σε αυτούς που επωφελούνται δεν περιλαμβάνονται ούτε το προλεταριάτο ούτε το πρεκαριάτο...

Καμία αντίρρηση, τη μεγαλύτερη ευθύνη έχουν πάντοτε εκείνοι που λαμβάνουν τις αποφάσεις. Αν, όμως, βρίσκουν απέναντί τους έναν παθητικό λαό ή και πρόθυμο να πιει το δηλητήριο που τον ποτίζουν τότε αυτός ο λαός δεν θα έχει και πολλά ελαφρυντικά να επιδείξει στο δικαστήριο της Ιστορίας. Αν δεν βγούμε εμείς στους δρόμους για να απαιτήσουμε καλύτερα ενοίκια ή συνθήκες εργασίας ας μην περιμένουμε να το κάνουν το Airbnb ή οι εργοδότες. Πολλώ δε μάλλον όταν ειρωνευόμαστε όσους δεν αποδέχονται καμία τετελεσμένη μοίρα...

Θα ήταν αστείο αν δεν ήταν τραγικό: η κοινωνική πλειοψηφία τρέμει την τεχνητή νοημοσύνη- εν μέρει δικαίως- για τα όσα μπορεί να επιφέρει στο μέλλον τής ανθρωπότητας αλλά αδιαφορεί για τα όσα της επισυμβαίνουν στο εδώ και τώρα από την κοινωνική μειοψηφία. Αν δεν μπορούμε να βρούμε σπίτι ή να κάνουμε διακοπές στη χώρα μας δεν είναι ευθύνη τού ChatGPT ή του Gemini αλλά όσων μετατρέπουν τις πόλεις και τους τουριστικούς μας προορισμούς σε κλαμπ για λίγους, συνήθως πλούσιους αλλοδαπούς. Κι αν δεν διαμαρτυρηθούμε πρώτα εμείς γι' αυτό κι όσο πιο δυναμικά γίνεται δεν θα το κάνει κανένας άλλος στη θέση μας...

  

 

Μην γίνεις νοικοκύρης κακομοίρη...

Το να σε αποκαλούν "κακομοίρη" είναι το ίδιο απαξιωτικό με το να σε λένε "κοσμάκη", όπως το κάνουν κι αρκετοί πολιτικοί που βαυκαλίζονται τους φιλολαϊκούς και τους προοδευτικούς. Καλό είναι, συνεπώς, κάποιοι που προσβλήθηκαν με το χαρακτηρισμό Θεοχάρη να είναι λιγότερο πρόθυμοι να δείχνουν τους άλλους με το δάχτυλο όταν η δική τους καμπούρα φαίνεται από το διάστημα. Στο κάτω κάτω η αγάπη ενός πολιτευτή για το λαό στις περισσότερες περιπτώσεις είναι τόσο άδολη όσο και του εκδοροσφαγέα για τα πρόβατα...

Αν ρωτάτε εμένα, θα αισθανόμουν το ίδιο προσβεβλημένος (τρόπον τινά) είτε με αποκαλούσαν κακομοίρη είτε νοικοκυραίο. Και τα δύο μου εκπέμπουν την ίδια μιζέρια, απλώς σε διαφορετικές αποχρώσεις, την ίδια ηττοπάθεια απέναντι στο βίο, την ίδια προβολή ηθικών ενστάσεων από φόβο για τη ζωή και τις απολαύσεις της. Όπως κι αν έχει, είμαστε οι περισσότεροι θύματα του ίδιου ιουδαιοχριστιανικού πολιτισμού που εργαλειοποιεί την αμαρτία για να διαιωνίζει την αδικία...

Σε αυτό το πλαίσιο, τα όσα ισχυρίζονται οι νεοδημοκράτες, προεξάρχοντος βεβαίως του Αδ. Γεωργιάδη, δεν είναι ούτε λεκτικά ατυχήματα ούτε ενδείξεις αλαζονείας. Δεν είναι μόνο αυτά, για να είμαι ακριβέστερος. 

Είναι κι εκλογική στρατηγική, μια απάντηση, αν θέλετε, στο επίσης εκβιαστικό "η εμείς ή κανείς" του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. "Είτε οι νοικοκυραίοι, που πηγαίνετε τακτικότερα στις κάλπες, θα μας ψηφίσετε είτε θα αφήσετε τη χώρα έρμαιο των αναρχομπαχαλάκηδων και των τεμπέληδων". Έχει πιάσει, άλλωστε, και στο πρόσφατο παρελθόν. Γιατί να μην ξαναπιάσει;... 

  

Κόβεται ήδη ένα δάσος του Αμαζονίου για να γραφτεί το έπος με τα σκάνδαλα της οκταετίας Μητσοτάκη...

Όταν κάποτε, με το καλό, απαλλαγούμε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και γίνει μία καταμέτρηση των σκανδάλων τής οκταετίας το "Πόλεμος και Ειρήνη" θα μοιάζει με βιβλίο τσέπης. Είναι εκπληκτικό ότι ο πρωθυπουργός, υπουργοί και βουλευτές τής ΝΔ έχουν εμπλακεί ακόμα και σε υποθέσεις που εκ πρώτης όψεως θα ήταν παράλογο να έχουν εμπλακεί, με πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα το θάνατο Μαζωνάκη. Για την περίπτωσή τους δεν μιλάμε απλώς για "όποια πέτρα κι αν σηκώσεις" αλλά για το "όποιο πετραδάκι"...

Προφανώς η μακρά παραμονή στην εξουσία είναι συνώνυμη της φθοράς και της διαφθοράς ακόμα και των εκ πεποιθήσεως έντιμων. Δεν είναι πολλοί εκείνοι που έχουν το δάχτυλο οκτώ χρόνια στο μέλι και δεν βάζουν τη γλώσσα τους να το δοκιμάσει. Στην περίπτωση Μητσοτάκη, ωστόσο, η διαφθορά ήταν επιλογή από την πρώτη στιγμή. Το επιτελικό κράτος και οι παρακολουθήσεις είναι δύο πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς κάποιος όχι μόνο ξέρει πως θα βουτήξει ολόκληρο το χέρι στο μέλι αλλά και πώς να προστατευτεί από οποιαδήποτε απόπειρα να αποκαλυφθούν οι πομπές του...

Ο Κυριάκος, όμως, είναι έξυπνος. Πολύ πιο έξυπνος από όσο πιστεύουν ακόμα και σήμερα εκείνοι που έχουν χάσει από εκείνον σε αλλεπάλληλες κάλπες. Γι' αυτό και την τελευταία οκταετία δεν προικοδότησε μόνο την ολιγαρχία αλλά κι ένα 30% με 35% του εκλογικού σώματος με διάφορους τρόπους: διορισμούς, αποσπάσεις, επιδόματα, μη επιστρεπτέες προκαταβολές, ευνοϊκές ρυθμίσεις, εργασιακό μεσαίωνα για τους υπαλλήλους τους ή απουσία λογοδοσίας στη δικαιοσύνη. 

Την ώρα που οι αγανακτισμένοι νέοι και οι αγωνιούντες για το αύριο μισθοσυντήρητοι θα μείνουν στα σπίτια τους, εκείνοι θα πάνε στις κάλπες για να τον ξαναβγάλουν πρωθυπουργό. Και το υπόλοιπο 70% που δηλώνει στις δημοσκοπήσεις πως δεν θέλει τρίτη θητεία Μητσοτάκη και που θα μπορούσε να τον ανατρέψει με την ψήφο του θα περάσει και τα επόμενα τέσσερα χρόνια πληκτρολογώντας στο διαδίκτυο για το πόσο τον απεχθάνεται...  

Ψεύτη τον λέει ο λαός, όχι κλέφτη...

Προκειμένου να δικαιολογήσει την επιστροφή του, την οποία σχεδίαζε από την ημέρα τής παραίτησής του, ο Αλ. Τσίπρας μάς λέει και μια αλήθεια, μόνο που τη λέει μισή (όπως μας λένε, άλλωστε, και οι δημοσκόποι, ψεύτη τον αποκαλεί ο λαός, όχι κλέφτη). Πράγματι, από τα τέλη Ιουνίου του 2023, όταν και παραιτήθηκε από πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι και το Μάιο του 2026, όταν και ίδρυσε την ΕΛΑΣ, κανένα κόμμα δεν κατάφερε να κοιτάξει στα ίσα τη ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε σημάδια ζωής στις ευρωεκλογές του 2024 αλλά όχι κάτι παραπάνω από αυτό. Αυτή είναι, όμως, μόνο η μισή αλήθεια κι ο Αλέξης το ξέρει καλύτερα από τον καθένα μας...

Για το ότι την τελευταία δεκαετία κυριαρχεί ο Μητσοτάκης- τώρα ξεπλένει, με μεταμεσονύχτια τροπολογία, και τους ΟΠΕΚΕΠέδες γιατί το μπορεί ελλείψει ισχυρής αντιπολίτευσης- τη μεγαλύτερη ευθύνη έχει ο Τσίπρας. Εκείνον, άλλωστε, συνέτριψε στις τελευταίες εκλογές. Ο Τσίπρας ήταν, επίσης, ο ηθικός αυτουργός τής διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Με λίγα λόγια, εκείνος έκανε ό,τι μπορούσε για να δημιουργήσει το κενό το οποίο τώρα μας υπόσχεται πως θα καλύψει. Με ένα νόμο κι ένα άρθρο άραγε;...

Ο Κυριάκος μάς απειλεί πως αν δεν τον ψηφίσουμε θα κάνουν ντου οι Τούρκοι. Ο Αλέξης πως θα ξαναβγεί ο Μητσοτάκης, αν και δεν βλέπει τρίτη θητεία του. Και οι δύο θέλουν να μας σύρουν σε εκλογές φόβου και τρόμου, όπως κάποτε έκαναν οι μερκελολάγνοι τους οποίους πολεμούσε ένας άλλος Τσίπρας. Κατά τα άλλα, το βράδυ των εκλογών, όποιος κι αν είναι ο νικητής, το κομματικό μας σύστημα που βαυκαλίζεται πως είναι το συνταγματικό τόξο θα εκφράζει την ανησυχία του για την εκρηκτική άνοδο της αποχής και της ακροδεξιάς...

  

Η Μαρία Αντουανέτα σήμερα θα ψήφιζε Αριστερά...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει πάρει ένα πολύ μεγάλο ρίσκο. Επένδυσε στον κατακερματισμό τής αντιπολίτευσης για να στήσει κάλπες μετά κι όχι πριν το χειμώνα. "Είναι τόσο άχρηστοι αυτοί που έχω απέναντι ώστε ακόμα κι αν πληρώνει το πόπολο τρία ευρώ το λίτρο τη βενζίνη πάλι εμένα θα ψηφίσει λόγω έλλειψης ικανού αντιπάλου"... 

Ύστερα από επτά χρόνια στην εξουσία κι εν αναμονή νέας κυβερνητικής θητείας η αλαζονεία δεν είναι παράλογη, ιδίως για ένα παθολογικά ματαιόδοξο άτομο. Η ανθρώπινη ιστορία είναι, ωστόσο, γεμάτη από παραδείγματα ύβρεως που τιμωρήθηκε αυστηρά. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως η απάντηση που θα δώσει ο λαός θα είναι ακόμα χειρότερη και θα εμπεριέχει το όνομα Κασιδιάρη...

Δεν είμαι ο μόνος που στο συγγενικό- κοινωνικό του περιβάλλον ακούει ανθρώπους να δηλώνουν πως θα ψηφίσουν τον εγκληματία χρυσαυγίτη, στον οποίο και το μιντιακό μας σύστημα έχει προσδώσει χαρακτηριστικά σταρ. Κι αν η Νέα Υόρκη και το Βερολίνο με τις επιλογές δημάρχων που έκαναν δείχνουν πως οι μορφωμένες ελίτ αναζητούν ακόμα πολιτικές λύσεις στα σοβαρά ζητήματα, το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο- η κοινωνική πλειοψηφία ούτως ειπείν- στρέφεται παγκοσμίως όλο και πιο δεξιά, αποξενωμένο από τη woke ατζέντα και την οικολογία που έχουν κάνει σημαία τους οι σύγχρονες Μαρίες Αντουανέτες, οι χορτασμένοι Αριστεροί. Αν στο αίτημα για φαγητό και στέγη η απάντηση που δίνουμε είναι gay parades και βιγκανισμό μην απορείτε που ο λαουτζίκος στρέφεται ξανά στο αβγό τού φιδιού...

Κατά τα άλλα, η συζήτηση για προοδευτικό μέτωπο ενοχλεί και την ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ που από τα δημοσκοπικά "ύψη" τού 16% και του 12% πιστεύουν ότι έχουν πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα και δεν ακούνε κανέναν μέσα σε μια αλαζονεία που σε αντίθεση με αυτή του Μητσοτάκη δεν έχει βάσιμο λόγο ύπαρξης. Αν μία ημέρα πριν τις εκλογές ο Αλ. Τσίπρας ή ο Ν. Ανδρουλάκης βρίσκονται πόντο πόντο με τον Μητσοτάκη, τον Αντ. Σαμαρά ή τον Κασιδιάρη κι εξαρτάται από την ψήφο μου η νίκη τής προοδευτικής παράταξης απέναντι στη συντήρηση θα κλείσω τη μύτη μου και θα τους την δώσω. 

Αν, όμως, δεν βρισκόμαστε τότε σε μία τέτοια συνθήκη οι ευθύνες Αμαλίας και Χαριλάου Τρικούπη θα είναι εξόφθαλμες. Και να είναι βέβαιες ότι θα αποδοθούν στο ακέραιο από τους προοδευτικούς πολίτες...   

  

  

Το 2036 θα βλέπουμε τους πολιτικούς του 2026 και θα γελάμε...

Οι άνθρωποι αναζητούν τον αρχηγό τής φυλής από τότε που εμφανίστηκαν στη γη. Κάποιον που να του αναθέτουν την ευθύνη να τους οδηγεί κι ο οποίος να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους, αν μη τι άλλο στο να αποδέχεται να την αναλαμβάνει. Σε αυτό το πλαίσιο και με τη σκέψη πως και οι θρησκείες τον ίδιο ρόλο επιτελούν με τους μεσσίες τους, είναι λογικό ο μεσσιανισμός να ορίζει τα όρια της δημοκρατικής λογοδοσίας και της ικανότητάς μας να επιμεριζόμαστε τα λάθη των επιλογών μας. Γι' αυτό κι εν έτει 2026 η προοδευτική παράταξη στην Ελλάδα εξακολουθεί να αναζητά τον μεσσία που θα την ενώσει και μέχρι να τον βρει ασχολείται με φθαρμένα ή μέτρια υλικά...

Μακάρι να είμαστε όλοι μας παρόντες το 2036 ώστε να διαπιστώσουμε αν έπεσα έξω ή μέσα στην εκτίμησή μου πως κόμματα όπως η ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ και πρόσωπα όπως ο Αλ. Τσίπρας ή ο Ν. Ανδρουλάκης θα ανήκουν τότε προ πολλού στην πολιτική ιστορία τού τόπου. Όπως βλέπω τα πράγματα λίγοι λαμβάνουν υπόψη έναν πολύ σημαντικό παράγοντα που τώρα είναι ανύπαρκτος ή μη ορατός αλλά θα τον γεννήσουν οι συνθήκες: ένα νέο πολιτικό πρόσωπο, δηλαδή, που θα αποδειχθεί σοβαρότερο και στιβαρότερο από τα σημερινά είτε διαθέτουν πείρα είτε  όχι...

Αυτή τη στιγμή η προοδευτική παράταξη δεν διαθέτει έναν Χαρίλαο Τρικούπη, έναν Ελευθέριο Βενιζέλο ή έναν Ανδρέα Παπανδρέου, ούτως ειπείν έναν πραγματικό ηγέτη με πολύ σοβαρά μειονεκτήματα αλλά και με ένα πολιτικό χάρισμα που να κάνει το πόπολο να τα λησμονεί. Αναγκαζόμαστε, συνεπώς, να βάζουμε στο ζύγι μετριότητες υπολογίζοντας τα γραμμάρια για να πούμε πως αυτός είναι καλύτερος από τον άλλο. Είναι γνωστό, ωστόσο, ότι η φύση απεχθάνεται τα κενά και οι άνθρωποι να ρίχνουν τα στάνταρ τους για να αποδέχονται ως μεσσίες κομματάρχες τής σειράς...