Η απρόσμενη επικράτηση του Ζόραν Μαμντάνι έχει γεμίσει πολλούς και στην ημεδαπή με την πίστη ότι μπορούν να αντιγράψουν το επίτευγμά του. Το ότι η παγκόσμια μητρόπολη της Νέας Υόρκης, με την πολυπολιτισμικότητά της ανάμεσα σε άλλα, δύσκολα είναι ρεαλιστικό να μπει στο ίδιο ζύγι με την επαρχιώτικη Ψωροκώσταινα τόσο σε μέγεθος όσο, κυρίως, σε νοοτροπία δεν φαίνεται να τους απασχολεί και πολύ. Ούτε το ότι ο Μαμντάνι δεν κατέβηκε με ένα πρόγραμμα το οποίο δεν άλλαζε κάθε τρεις και λίγο προσαρμόζοντάς το, στην καλύτερη περίπτωση, στις απαιτήσεις των focus groups και στη χειρότερη στην ακλόνητη πίστη στο προσωπικό του αλάθητο...
Το μεγαλύτερο μυστικό τής επιτυχίας τού Μαμντάνι ήταν ότι πίστευε σε όσα υποσχόταν. Οι πρώτοι μήνες τής θητείας του, άλλωστε, το επιβεβαιώνουν. Γι' αυτό και κατάφερε να είναι πειστικός, γιατί πέρα από το προσωπικό του επικοινωνιακό χάρισμα είχε τις ίδιες ιδέες κι όταν βρισκόταν στο δημοσκοπικό 1% κι όταν στη συνέχεια αυτό το ποσοστό αυξήθηκε. Το ότι έκανε ταληράκια κάποιες προτάσεις του και τις συμπύκνωσε σε ένα ευσύνοπτο μήνυμα που αφορούσε τις ζωές πολλών δεν θα έφτανε από μόνο του αν ήταν ιδεολογικά ασπόνδυλος. Κι αυτό αδυνατούν να το συλλάβουν οι εγχώριοι αντιγραφείς του...
Το αριστερόμετρο δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν είναι ζητούμενο, για παράδειγμα, να βάλεις τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στο ζύγι και να μετρήσεις πόσο αριστερό ή δεξιό είναι το βάρος τους. Ούτε η ιδεολογική συνέπεια εξαρτάται αποκλειστικώς από το τι έλεγες πριν και τι λες τώρα ή ποιοι απάρτιζαν τότε το κόμμα σου και ποιοι τώρα.
Οι αλλαγές βρίσκονται στη φύση ενός προοδευτικού ανθρώπου. Όπως και το όπου φυσάει ο άνεμος στη φύση ενός καιροσκόπου. Κι αν βάλουμε τους ιδεολόγους και τους καιροσκόπους στο ζύγι νομίζω πως όλοι ξέρετε προς τα πού θα γείρει η ζυγαριά...
