Κοινή η μοίρα Τσίπρα- Ανδρουλάκη...

Η προαναγγελία προσχώρησης της Ολ. Γεροβασίλη στην ΕΛΑΣ δεν έχει την ίδια βαρύτητα με τις υπόλοιπες. Η Όλγα (και) τα τελευταία χρόνια δεν έκανε τίποτα χωρίς να λάβει εντολές ή την έγκριση του Αλ. Τσίπρα, ο οποίος και στη Θεσσαλονίκη επανέλαβε πως όποιος θέλει να τον ακολουθήσει πρέπει πρώτα να παραιτηθεί από βουλευτής. 

Το ερώτημα είναι, όμως, ευρισκόμενοι μόλις μερικούς μήνες πριν τη λήξη τής συνταγματικής θητείας τής κυβέρνησης πότε θα συμβεί αυτό, αν συμβεί. Φαντάζομαι πως δεν μπορεί να είναι τρεις, δύο ή ακόμα κι ένα μήνα πριν τις κάλπες. Θα ήταν ακόμα πιο ευθεία κοροϊδία από αυτή της οποίας γινόμαστε μάρτυρες σήμερα...

Θα ήταν, πάντως, άδικο αν έγραφα για εργαλειοποίηση του θεσμού τού βουλευτή μόνο σε σχέση με όσους έχουν πάει ή επιθυμούν να βρεθούν στο Ι.Χ. κόμμα Τσίπρα. Το ίδιο παρατηρείται σχεδόν με όλους τους ανεξάρτητους βουλευτές, οι οποίοι δεν είναι και λίγοι. 

Το πού καταλήγουν ελάχιστη σχέση έχει με ιδεολογίες και προγράμματα και πολύ περισσότερη με προσωπικά ντιλ για την επόμενη ημέρα τους, είτε εντός είτε εκτός Κοινοβουλίου. Έτσι κι αλλιώς μόνο χαοτικές δεν είναι οι προγραμματικές διαφορές των προοδευτικών κομμάτων, ιδίως ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ώστε να έρχονται σε δύσκολη θέση οι βουλευτές να εξηγούν γιατί έκαναν την τάδε επιλογή κι όχι τη δείνα...

Τσίπρας- Ανδρουλάκης έχουν αναλάβει ένα πολύ μεγάλο ρίσκο ενόψει των επερχόμενων εκλογών. Αν βγουν πρώτοι, όλα καλά κι όλα ωραία. Θα είναι καβάλα στο άλογο και θα μπορούν να απαιτούν από τους υπόλοιπους υποταγή. 

Αν δεν είναι ωστόσο, όπως μοιάζει σήμερα το πιθανότερο σενάριο, και ιδίως αν είναι ξανά πρωθυπουργός ο Κ. Μητσοτάκης τότε θα είναι υπόλογοι στους προοδευτικούς πολίτες γιατί έβαλαν την ατομική ή κομματική τους φιλοδοξία πάνω από την παραταξιακή. Κοινώς, θα είναι πολιτικά τελειωμένοι...

Όμορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος, ας ψηφίσω κέντρο...

Η πολιτική είναι γεμάτη εξαπατήσεις και μία από αυτές είναι πως το αποκαλούμενο πολιτικό κέντρο δεν αποτελεί ευκαιριακό σουρωτήρι αλλά ταυτίζεται με τη μετριοπάθεια, την εύρεση συμβιβαστικών λύσεων και την κοινή λογική. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο τότε η Αριστερά αλλά και η δεξιά θα έπρεπε να είναι τα καταδικαστέα άκρα. Τότε γιατί μιλάμε και για αριστερισμό ή για ακροδεξιά; Είναι τα άκρα των άκρων ή μήπως κάποιοι στιγματίζουν πολιτικούς χώρους μήπως και κρύψουν τον τυχοδιωκτισμό τους;...

Οι κοινωνικές ανάγκες γεννούν τα πολιτικά κινήματα κι αυτά δεν πεθαίνουν γιατί κάποιοι επικοινωνιολόγοι και οι πελάτες τους δεν τα θεωρούν "σέξι", όπως πριν πενήντα χρόνια. Έχουν εκλείψει οι ταξικές ανισότητες, οι προκαταλήψεις, τα στερεότυπα σε βάρος κάθε είδους μειονοτήτων; 

Έχει εμπεδωθεί η κοινωνική δικαιοσύνη; Η δημοκρατία, η ισότητα, η ελευθερία έχουν ολοκληρωθεί στην πράξη κι άρα χρειαζόμαστε μόνο να τις συντηρούμε; Μάλλον όχι, γι' αυτό και οι μεσοβέζικες λύσεις δεν είναι αυτές που θα μας τραβήξουν μπροστά αλλά μάλλον εκείνες που μας κρατούν στάσιμους...

Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από προγράμματα που γράφονται από την τεχνητή νοημοσύνη ώστε να αρέσουν σε όλους. Ένα κόμμα, άλλωστε, που θέλει να αρέσει σε όλους στο τέλος δεν συγκινεί κανέναν. Δεν έχει νόημα να είσαι ολίγον Αριστερός για τα δικαιώματα κι ολίγον δεξιός για την ελεύθερη αγορά παρά μόνο αν επιθυμείς τον εξωραΐσμό τού καιροσκοπισμού σου. Η ζωή είναι επιλογές, ποιους θέλεις να υπερασπίζεσαι και ποιους να ξεπλένεις. Όχι με όρους αρένας αλλά ούτε και πλυντηρίου...

 

Μια συγγνώμη για το μπουζουξίδικο και η Βουλή γίνεται πιο ορατή...

Ο ΣΥΡΙΖΑ το πηγαίνει καλά. Έχει επιστρέψει στην αρένα τού κομματικού ανταγωνισμού ύστερα από την ανεκδιήγητη θητεία Φάμελλου, καταθέτει ρηξικέλευθες προτάσεις, σε αντίθεση με ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ενώ προχωρά την οργανωτική του ανασυγκρότηση. Αν μη τι άλλο, ο λαός χρειάζεται τη ριζοσπαστική Αριστερά κι όχι τη συμβιβασμένη Αριστερά και σοσιαλδημοκρατία οι οποίες έχουν απαξιώσει την προοδευτική παράταξη στη χώρα μας κι επιτρέπουν στα αβγά του φιδιού να αναγεννιούνται από τις στάχτες τους. Δεν φτάνουν, όμως, μόνο αυτά για να διεκδικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στα σοβαρά την είσοδό του στη Βουλή και, κυρίως, για να ανακτήσει την αξιοπρέπειά του ύστερα από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου...

Κατ' αρχάς, η συλλογική ηγεσία έχει τα όριά της κι αυτά δεν καθορίζονται από τη δημοκρατική της αξία, που είναι πράγματι υπαρκτή, αλλά από τι θέλει το εκλογικό σώμα κι αυτό είναι δύο χέρια πάνω στο τιμόνι κι όχι έξι ή και περισσότερα. Γι' αυτό κι όταν θα βρισκόμαστε χρονικά πιο κοντά στις εκλογές οι ψηφοφόροι θα πρέπει να βλέπουν ένα πρόσωπο ως επικεφαλής, κατά προτίμηση για την Κουμουνδούρου τον Π. Πολάκη. Καλή και χρυσή η Ρ. Δούρου αλλά γι' άλλους καιρούς και για άλλες απαιτήσεις, όχι για μάχη πολιτικής επιβίωσης...

Το σημαντικότερο, ωστόσο, δεν είναι το ωφελιμιστικό αλλά το ηθικό κι αυτό πληγώθηκε βαθιά το Νοέμβριο του 2024 με τα όσα έγιναν στο Gazi live και δεν ξεγράφονται. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχει καμία σημασία αν ο εξοστρακισθείς και δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος αποδείχθηκε στη συνέχεια λίγος. Δεν λειτουργούν έτσι οι δημοκρατίες. Οι πρόεδροι εκλέγονται και καθαιρούνται από αυτούς που τους έχουν εκλέξει. 

Μαζί, άλλωστε, με τον Σ. Κασσελάκη εξοστρακίστηκαν και τα μισά και πλέον μέλη τού κόμματος, στα οποία μάλιστα επιφυλάχθηκε ταπεινωτική μεταχείριση. Σε αυτά τα μέλη οφείλεται μία συγγνώμη και είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι αν αυτή δοθεί είναι κι εκείνα ανοιχτά στο να σκεφτούν σοβαρά την επιστροφή τους. Θα το τολμήσει η Κουμουνδούρου;... 

Η Ελλάδα της γυάλας και η Ελλάδα του ντιριντάχτα μία κι αδιαίρετη...

Ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία η δημοκρατία δεν κινδύνευσε από ένα και μόνο πρόσωπο. Κανείς, όσο χαρισματικός κι αν είναι στη δημαγωγία, δεν μπορεί να υπονομεύσει δικαιώματα που πηγάζουν από τη λαϊκή εξουσία αν δεν βρει πρόσφορο έδαφος και, κυρίως, πολίτες πρόθυμους να τον ακολουθήσουν στο δρόμο τής αυτοκαταστροφής τους. Αν δεν ήμασταν διατεθειμένοι να πιστέψουμε ακόμα και τα πιο πομπώδη ψέματα κανένας δημεγέρτης δεν θα είχε τη δυνατότητα να μας αποπλανήσει. Αν δεν αναζητούσαμε τόσο συχνά αποδιοπομπαίους τράγους αντί για τον καθρέφτη μας ο Ηλ. Κασιδιάρης θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα όσο κι ένα μυρμήγκι που κουβαλά την τροφή του στη φωλιά του...

Πάνω από τον τάφο τού Γ. Μαζωνάκη συγκρούστηκαν, γι' άλλη μια φορά, η Ελλάδα τού ελιτισμού με την Ελλάδα τού λαϊκισμού. Η Ελλάδα τής γυάλας με την Ελλάδα τού ντιριντάχτα. Η Ελλάδα που μισεί το λαό και η Ελλάδα που τον γλείφει ασύστολα... 

Στην πραγματικότητα πρόκειται για τη μία κι αδιαίρετη Ελλάδα που όταν δεν κακολογεί αγιοποιεί κι όταν δεν λιβανίζει εξοστρακίζει. Η Ελλάδα που δεν πληγώνει πια τα παιδιά της γιατί τα παιδιά της- όσα έχουν ακόμα μείνει εδώ- απλώς αδιαφορούν για όσα θα έπρεπε να τους απασχολούν συνεχώς...

Αυτή η χώρα φοβάται. Φοβάται πολύ. Την έχουν μάθει να φοβάται. Ένα ολόκληρο σύστημα τρέφεται από τους φόβους μας για το οτιδήποτε, με μεγαλύτερο το φόβο τής φθοράς και του θανάτου. Στην πιο επίκαιρη εκδοχή του ο φόβος έχει πάρει τη μορφή τού Κασιδιάρη. 

Ακόμα, όμως, κι αν ο χρυσαυγίτης εγκληματίας αποφάσιζε να μην ασχοληθεί ξανά με τα κοινά ο φόβος θα έβρισκε κάποιο άλλο καταφύγιο. Στην ουσία δεν φοβόμαστε τη φθορά και το θάνατο. Φοβόμαστε τη ζωή, την ελευθερία, τη δημοκρατία. Φοβόμαστε την ευθύνη που αυτές απαιτούν από εμάς και γι' αυτό ευχαρίστως την πασάρουμε στους λαοπλάνους...

Ποιος λαός; Οι ψήφοι του...

Η δίκαιη φορολόγηση των πλουσιότερων Ελλήνων είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Από τη στιγμή που δεν υφίσταται κάποια διεθνής συμφωνία ίσης φορολόγησης των πάντων είναι προφανές ότι μπορούν να εκβιάζουν πως θα μεταφέρουν αλλού περιουσία κι επιχειρήσεις τους σε περίπτωση που κάποιος "τολμήσει" να βάλει χέρι στα αμύθητα όσο κι άδικα υπερκέρδη τους. Γι' αυτό κι οποιαδήποτε παρόμοια εξαγγελία από οποιοδήποτε κόμμα θα πρέπει να είναι πολύ καλά σχεδιασμένη ώστε να μην θεωρείται λαϊκιστική. Ακόμα κι αν υπάρχει η βούληση χρειάζεται και η δυνατότητα η δίκαιη φορολόγηση να μην καταλήξει στο τέλος σε βάρος των συνήθων υποζυγίων...

Αλίμονο όμως, είναι διαφορετικό το κομματικό αλλά και μιντιακό μας σύστημα να παραδέχεται τις δυσκολίες φορολόγησης του μεγάλου πλούτου κι άλλο όχι μόνο να μην το προσπαθεί αλλά και να το διακωμωδεί, όπως συμβαίνει τώρα, την ώρα που ο λαός πληρώνει τα ματωμένα υπερπλεονάσματα. Το Σύνταγμα αναφέρει ρητά πως ο καθένας μας συμβάλλει στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις του. Όποιος αδιαφορεί (και) για τη συγκεκριμένη συνταγματική επιταγή είναι σαφές ποιους υπηρετεί. Πάντως όχι την ισότητα...

Σε αυτό το πλαίσιο, το να ειρωνεύονται τα δεξιά κόμματα, συμπεριλαμβανομένης φυσικά της ΝΔ, την πρόταση της ΕΛΑΣ για 1% φορολόγηση του μεγάλου πλούτου- έστω κι αν το υπόσχεται με βάση ένα περιουσιολόγιο που ναι μεν η κυβέρνηση Τσίπρα ψήφισε αλλά δεν είχε το σθένος να το εφαρμόσει- έχει κάποια βάση. Η δεξιά δεν έχει κρύψει ποιων τα συμφέροντα προτεραιοποιεί. Το να το κάνουν, όμως, κι αριστερά κόμματα, την ίδια στιγμή μάλιστα που σαρκάζουν το κόμμα Τσίπρα για το ότι αποδέχεται το δημοσιονομικό χώρο Μητσοτάκη, αποκαλύπτει ένα και μόνο πράγμα: κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το λαό παρά μόνο για τις ψήφους του...

   

 

Ο Κυριάκος νεοφιλελεύθερος; Έλα καλέ...

Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του ο Κ. Μητσοτάκης έχει κάνει αρκετά για τα οποία δεν είχε προειδοποιήσει προεκλογικά. Δεν θυμάμαι, για παράδειγμα, να είχε ανακοινώσει από κάποιο μπαλκόνι πως θα νομιμοποιούσε το 13ωρο εργασίας ή τις απλήρωτες υπερωρίες. Από την άλλη, ωστόσο, ακόμα και οι πέτρες γνωρίζουν σε αυτή τη χώρα πως ο μητσοτακισμός ισούται με το νεοφιλελευθερισμό. Όλα τα σημάδια, άλλωστε, βρίσκονταν εκεί, όπως για παράδειγμα όταν υποσχόταν στους εργοδότες πως θα γκρέμιζε κάθε εμπόδιο που τους αναγκάζει να συμπεριφέρονται στους εργαζομένους τους ως υπαλλήλους κι όχι σαν δούλους...

Όταν, συνεπώς, σήμερα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος εκ της θέσης του δεν δικαιούται να διατυπώνει δημοσίως προσωπική γνώμη, κάνει λόγο για περιορισμό τού επιδόματος ανεργίας στους δύο μήνες ουδείς δικαιούται να ισχυρίζεται μετεκλογικά πως δεν ήξερε και δεν γνώριζε. Πολλώ δε μάλλον όταν και οι προτάσεις τής ΝΔ για τη Συνταγματική Αναθεώρηση σε πολλά άρθρα συνταγματοποιούν το νεοφιλελευθερισμό, με πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα τα μηδενικά ελλείμματα. Στην τρίτη του θητεία, αν του την επιτρέψουμε, ο Μητσοτάκης θα ιδιωτικοποιήσει και το νερό και τον Παρθενώνα. Ήδη, άλλωστε, έχει ξεκινήσει τη σχετική προεργασία...

Όπως κι αν έχει, οι ολιγάρχες έχουν κάνει την επιλογή τους κι αυτή ακούει στο όνομα Ν. Δένδιας. Από τη ΝΔ, άλλωστε, θα προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα κι ο επόμενος πρωθυπουργός. Όλοι οι υπόλοιποι επίδοξοι ηγεμόνες εργαλειοποιούνται από μια ελίτ η οποία δεν είναι διατεθειμένη να παραδώσει την εξουσία της στον κυρίαρχο λαό. Οι εκλογές σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι τόσο δημοκρατικές που αν δεν έχεις τουλάχιστον 50.000 ευρώ για ξόδεμα δεν έχεις σχεδόν καμία ελπίδα να γίνεις βουλευτής παρά μόνο αν είσαι ευρέως γνωστός από την επαγγελματική σου δραστηριότητα, οπότε είσαι μάλλον πλούσιος έτσι κι αλλιώς... 

 

"Η φιλοσοφία μου όλα να τα ζήσω"...

Τα έχουν όλα, όλα αυτά τουλάχιστον που αναγνωρίζει ως σημαντικές αξίες ο καπιταλισμός, αλλά δεν έχουν τίποτα. Στην πραγματικότητα όλοι μας δεν έχουμε τίποτα αφού, νωρίτερα ή αργότερα, όλοι μας θα είμαστε νεκροί... 

Υπό μία έννοια ίσως και να είναι καλό το ότι δεν το σκεφτόμαστε στην καθημερινότητά μας γιατί αλλιώς οι αυτοκτονίες θα ήταν η βασικότερη αιτία θανάτου και οι θρησκείες ακόμα πιο κυρίαρχες. Με μια άλλη ματιά, ωστόσο, το ότι ακριβώς δεν σκεφτόμαστε τη θνητότητά μας είναι κι αυτό που μας κάνει τόσο ευάλωτους στη ματαιοδοξία, στην απληστία και στην αλαζονεία...

Μπορείς, φυσικά, να είσαι δυστυχισμένος κι όταν είσαι φτωχός, άσημος κι άσχημος. Η ευτυχία δεν απευθύνεται σε έναν συγκεκριμένο ανθρωπότυπο. Δύσκολα, όμως, βρίσκει εκείνους που την εξαρτούν από την εικόνα που έχουν οι άλλοι γι' αυτούς. 

Κανείς μας, βεβαίως, δεν είναι απαλλαγμένος από τη δημόσια εικόνα του. Ο κόσμος μας, όπως θα έλεγε κι ο Σαίξπηρ, είναι μια μεγάλη σκηνή κι εμείς παίζουμε τους ρόλους μας. Όταν, όμως, γινόμαστε δούλοι τής σκηνικής μας παρουσίας τότε έχουμε κάνει και το πρώτο βήμα για τον κατήφορο. 

Δεν υπάρχει αξιοπρέπεια στη σύμβαση ούτε βασιλικός δρόμος για την εκπλήρωση των απωθημένων μας. Το μονοπάτι είναι λασπωμένο, αν δεν το περπατήσουμε όμως θα μείνουμε αδικαίωτα αυτομαστιγούμένοι...

Δεν υπάρχει ρομαντισμός σε κάτι τόσο αμετάκλητο όσο ο θάνατος. Είτε αυτός έρχεται νωρίς είτε το καθυστερεί. Πρόκειται για μια επινόηση όσων θέλουν να εξουσιάζουν είτε στέλνοντας ανθρώπους να γίνονται τροφή για τα κανόνια είτε με υποσχέσεις για μια αιώνια ζωή κάπου αλλού. 

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι τραγικό είτε πεθαίνεις έξι μηνών είτε στα 50 σου είτε στα εκατό. Φρόντισε τουλάχιστον να φύγεις με ένα χαμόγελο, με την αίσθηση πως δεν έζησες για να είσαι σεμνός, ενάρετος και ταπεινός αλλά για να δοκιμάζεις τα όριά σου, να τα ξεπερνάς και να θέτεις νέα. Όχι ψυχαναγκαστικά αλλά από περιέργεια...