Μαζί τα σκατώσατε σύντροφοι...

Με την απόφασή του ο ΣΥΡΙΖΑ το προηγούμενο Σάββατο να μην προχωρήσει σε εκλογή προέδρου πριν τις εκλογές υπέγραψε, κατά πάσα πιθανότητα, τη θανατική του καταδίκη. Μπορεί, βεβαίως, μέχρι τότε να την αλλάξει- τόσες και τόσες αποφάσεις έχουν αλλάξει, άλλωστε, στην Κουμουνδούρου τα τελευταία χρόνια-... 

Είναι πιθανό, επίσης, ακόμα κι αν εκλέξει πρόεδρο, ακόμα κι αν αυτός είναι ο Π. Πολάκης- μόνο βέβαιο δεν είναι σε ένα εντελώς σκοτεινό σκηνικό για το ποιοι είναι και τώρα πραγματικά μέλη και δεν έχουν διπλή κομματική υπηκοότητα ή απλώς έχουν αποσυρθεί- να μην μπει στη Βουλή έτσι κι αλλιώς. Με εκλεγμένο πρόεδρο, ωστόσο, έχει πολύ σοβαρότερες πιθανότητες από το σημερινό σχήμα τής συλλογικής ηγεσίας που μέχρι ενός σημείου ήταν απαραίτητη αλλά η διαιώνισή της θα την καταστήσει αντικείμενο και σάτιρας...

Ούτε είναι αλήθεια ότι όσοι έχουν απομείνει στο ΣΥΡΙΖΑ δεν ευθύνονται κι εκείνοι για την κατάντια του. Ακόμα και στα κινεζικά μαγαζιά που περιτριγυρίζουν την Κουμουνδούρου γνώριζαν ότι ο Σωκράτης που ήπιε το κώνειο θα ήταν μια μεταβατική λύση μέχρι να αποφάσιζε ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία τι και, κυρίως, πότε θα το ανακοίνωνε. Ο Φάμελλος δεν ψηφίστηκε μόνο από όσους έφυγαν αλλά κι από αρκετούς από όσους έμειναν και οι οποίοι τώρα παριστάνουν τους αμέτοχους του εγκλήματος, όπως και για το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου. Μαζί τα σκατώσατε σύντροφοι, μην παραπονιέστε...

Δεν ξέρω αν ο ΣΥΡΙΖΑ βρει σανίδα σωτηρίας στο ΠΑΣΟΚ, πριν ή μετά τις εκλογές, ενισχύοντας το αντιτσιπρικό μέτωπο ως το κατ' εξοχήν κόμμα που γνωρίζει καλύτερα τι εστί Τσίπρας. Οφείλει, ωστόσο, ως παράταξη που έχει διαχειριστεί δεκάδες εκατομμύρια ευρώ του ελληνικού λαού να δώσει στη δημοσιότητα πού πήγαν αυτά τα χρήματα. 

Πήγαν, για παράδειγμα, και σε κομματικοδίαιτους που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους, οι οποίοι μάλιστα έπαιρναν πέντε κι έξι χιλιάρικα το μήνα από το κόμμα και το Ινστιτούτο Πουλαντζάς ή ως επιστημονικοί συνεργάτες κι αυτοκίνητα leasing για να προπαγανδίζουν στα κανάλια τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και να κουνάνε το δάχτυλο σε όσους το επεσήμαιναν; Ας κάνουν κάτι, επιτέλους, και με λίγη αξιοπρέπεια στην Κουμουνδούρου ώστε να μην μείνουν στην ιστορία τής μεταπολίτευσης ως το πιο τοξικό της κόμμα. Αν και μάλλον είναι αργά για να το αποτρέψουν... 

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, δεξιό...

Καλά κάνει ο Ν. Ανδρουλάκης και "σκουπίζει" ό,τι βρίσκεται ελεύθερο στην πολιτική αγορά και προέρχεται από το ΣΥΡΙΖΑ του Αλ. Τσίπρα. Αν μη τι άλλο, παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ στα πρωτοσέλιδα της ίδιας ή της επόμενης ημέρας μια εικόνα συσπείρωσης δυνάμεων για να νικήσει τη ΝΔ, αν κι επί της ουσίας η δεύτερη θέση είναι η διακύβευση. Κάποια στιγμή, ωστόσο, όσοι είναι να μετακινηθούν θα μετακινηθούν, οι πολιτικές εντυπώσεις θα ξεθωριάσουν κι αυτό που θα έχει μείνει θα είναι η παρακμή ενός κόμματος χωρίς πυξίδα και ιδεολογικό προσανατολισμό και η απελπισία των πολιτευτών του...

Εκτιμώ τους περισσότερους, αν όχι όλους, από τους βουλευτές που εντάχθηκαν σε μεταγενέστερο στάδιο στο ΠΑΣΟΚ μετά από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου και οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατό να αθροίζονται με αυτούς που συγκρότησαν τη Νέα Αριστερά ή όσους περιμένουν στο τέρμιναλ για την πτήση ΕΛΑΣ. Τους έδιωξαν από το ΣΥΡΙΖΑ και με πολύ σκαιό τρόπο μάλιστα, δεν έφυγαν ούτε γιατί έχασαν κάποια εσωκομματική αναμέτρηση ούτε γιατί θεώρησαν πως το κόμμα με το οποίο εκλέχθηκαν δεν είχε πολιτικό μέλλον. 

Πολύ καλά έπραξαν, επίσης, όσοι είχαν ενταχθεί σε αυτό να αποχωρήσουν κι από το νεοφιλελεύθερο κόμμα Κασσελάκη. Τι δουλειά θα είχαν, άλλωστε, αριστεροί άνθρωποι με τον θατσερισμό, για παράδειγμα, της "ελευθερίας" τού εργαζόμενου να δουλεύει επτά ημέρες την εβδομάδα και να μην παίρνει σύνταξη ποτέ;...

Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να αντιληφθώ και τι γυρεύουν αριστεροί άνθρωποι σε ένα κόμμα τού οποίου το μισό στελεχιακό δυναμικό είναι κεντροδεξιό, όπως και η πλειονότητα των ψηφοφόρων του. Το ΠΑΣΟΚ τού Κ. Σημίτη είναι πολύ πιο ζωντανό από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρ. Παπανδρέου. 

Διαλύθηκε, άλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ και το πάλαι ποτέ Κίνημα δεν εισέπραξε σχεδόν τίποτα. Τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων για ένα κόμμα που η μόνη πιθανότητα διάσωσής του είναι να εγκαταλείψουν οι κεντροδεξιοί ψηφοφόροι τη ΝΔ και να το προσεταιριστούν; Ας μην μπλέκουμε, συνεπώς, την Αριστερά στις πολιτικές μας φιλοδοξίες. Αρκετά έχει υποφέρει... 

 

 

Όλοι ηττημένοι και ίσως να μας βγει και σε καλό...

Το ξεκατίνιασμα στην κεντροαριστερά καλά κρατεί και θα συνεχιστεί. Κακό χωριό τα λίγα σπίτια λέει ο λαός μας και γι' άλλη μια φορά δικαιώνεται. Κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δίκιο να ξεμπροστιάζει τους 14 ανεξάρτητους βουλευτές που άλλα έλεγαν για τις έδρες πριν τις πάρουν κι αυτοί σπίτι τους, στο τέλος τής ημέρας η πικρή αλήθεια είναι ότι όλοι, μα όλοι στην προοδευτική παράταξη αντιμετωπίζονται και θα αντιμετωπιστούν από τους πολίτες ως κάτι το τόσο τοξικό ώστε να πρέπει να μείνεις χιλιόμετρα μακριά για να μην λερωθείς κι εσύ. Ιδίως όταν κανένας τους δεν έχει όλο το δίκιο με το μέρος του και δεν έχει ζητήσει μια πραγματική συγγνώμη για όλα όσα έχουν συμβεί...

Στην Κουμουνδούρου, για παράδειγμα, δεν φαίνεται να έχουν κάνει μια σοβαρή αυτοκριτική γιατί ξεκίνησαν την τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο με 47 βουλευτές κι έχουν μείνει με δέκα. Φταίνε μόνο το κόμμα Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ που πήραν τους περισσότερους; 

Φταίνε μόνο οι βουλευτές που δεν τήρησαν ούτε την υπογραφή τους για το ότι οι έδρες ανήκουν στο κόμμα κι όχι στους ίδιους;΄Φταίνε μόνο όσοι αποχώρησαν πριν τρεις μήνες γιατί δεν κατάφεραν να διαλύσουν το κόμμα; Όχι βεβαίως. Φταίνε κι όσοι έχουν παραμείνει, με τις ευθύνες τού καθενός να ποικίλλουν αλλά να είναι απολύτως υπαρκτές...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν σεβάστηκε τα τελευταία τρία χρόνια πρώτα και κύρια αυτός την ιστορία τής ανανεωτικής Αριστεράς. Αφού πρώτα επέτρεψε σε έναν νεοφιλελεύθερο πολιτικό απατεώνα να κερδίσει το κόμμα, στη συνέχεια επικαλέστηκε το σταλινισμό για να τον πετάξει σαν την τρίχα από το ζυμάρι. 

Δεν έκανε καμία ουσιαστική αυτοκριτική για τα χρόνια τής διακυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αποδέχθηκε τη μετατροπή του σε τσίρκο και τώρα αναρωτιέται γιατί οι πολίτες δεν κατανοούν την αναγκαιότητά του για τη χώρα και το λαό της. 

Μαζί με το κόμμα Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ ανταγωνίζονται για το ποιος είναι πιο φθαρμένος από τον άλλο σε μία κόντρα από την οποία θα βγουν όλοι ηττημένοι και δικαίως. Η Αριστερά, αν όχι και η χώρα, έχουν απόλυτη ανάγκη από ένα restart. Με νέα πρόσωπα και νέους φορείς που να είναι στοιχειωδώς σοβαροί...  

 

Έκανε τον Κούλη Κυριάκο, πάει να κάνει τον Νικολιό Νικολάρα...

Πριν μια δεκαετία, όταν ο Κ. Μητσοτάκης αναλάμβανε την προεδρία τής ΝΔ, ήταν κι ο γράφων ανάμεσα σε εκείνους που τον αποκαλούσαν λίγο και Κούλη. Μας και με διέψευσε πανηγυρικά. Δεν έκανα και δεν κάναμε λάθος για το περιεχόμενο των πολιτικών του, τον αριβισμό και τη διαφθορά του αλλά για το πόσο θα μακροημέρευε και στην πρωθυπουργία τής χώρας. Αποδείχθηκε, όμως, πολύ καλός μαθητής των επικοινωνιολόγων του κι άριστος διαχειριστής των σε κάποιες περιπτώσεις αντικρουόμενων συμφερόντων τής ολιγαρχίας...

Μεταξύ εκείνων που δεν μετρήσαμε σωστά τον Μητσοτάκη ήταν κι ο Αλ. Τσίπρας. Τον υποτίμησε και το πλήρωσε ακριβά αφού μετατράπηκε σε "serial loser". Δεν φαίνεται, όμως, πως έβαλε μυαλό, όχι μόνο σε σχέση με τον πρωθυπουργό αλλά και με τον Ν. Ανδρουλάκη. Ούτε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι κάποιος χαρισματικός ηγέτης- κάθε άλλο- αλλά αποκαλώντας βλάκα έναν άνθρωπο που, αν μη τι άλλο, έχει καταφέρει να διαχειρίζεται καλύτερα τις εσωκομματικές ίντριγκες από τον Αλέξη λέει περισσότερα για εσένα παρά για εκείνον...

Όπως κι αν έχει, κάθε εβδομάδα ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ βρίσκουν κι από μία αφορμή για να πείθουν τους προοδευτικούς πολίτες πως δεν αγωνίζονται για να ρίξουν τον Μητσοτάκη αλλά για να βγουν δεύτεροι. Το ποιος φταίει περισσότερο και ποιος λιγότερο μικρή σημασία έχει. Πράγματι, είναι η Χαριλάου Τρικούπη που επιτίθεται με μεγαλύτερη ένταση στην Αμαλίας αλλά είμαι σχεδόν βέβαιος ότι αν αύριο μεθαύριο το ΠΑΣΟΚ προσπεράσει την ΕΛΑΣ στις δημοσκοπήσεις θα είναι το κόμμα Τσίπρα που θα στρέψει όλα τα πολυβόλα του στον Ανδρουλάκη. Κατά τα άλλα, αναρωτιούνται γιατί ο Κούλης που έγινε Κυριάκος τους παίρνει ακόμα τα σκαλπ...

  

Σαν τους άδειους τενεκέδες...

ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ είναι δύο κόμματα- ιδεολογικοί χυλοί που μέσα τους διαβιεί κάθε καρυδιάς καρύδι. Ακόμα, όμως, κι αυτά βλέπουν την αναγκαιότητα του ιδεολογικού τους αυτοπροσδιορισμού. 

Το μεν κόμμα Τσίπρα εμπεριέχει τη λέξη "Αριστερή", το δε ΠΑΣΟΚ δεν έχει διαγράψει ακόμα το "Σοσιαλιστικό" από τον τίτλο του. Αν, επομένως, ακόμα και οι παρατάξεις τής συμβιβασμένης σοσιαλδημοκρατίας έχουν ανάγκη ιδεολογικών άλλοθι πώς να μην είναι πιο απαραίτητη από ποτέ η ριζοσπαστική Αριστερά;...

Είναι απαραίτητη, το ερώτημα ωστόσο είναι καίριο: υπάρχει; Μάλλον όχι, ιδίως στο βαθμό που θα την ήθελαν πολλοί που αυτοπροσδιορίζονται ριζοσπάστες Αριστεροί. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, μόνο που απογοήτευσε, όχι τόσο με την κυβέρνησή του όσο με το πώς διαχειρίστηκε την προ τριετίας συντριβή του και για το οποίο δεν έχει ζητήσει συγγνώμη. Όπως και δεν έχει αντιληφθεί πως σε μια εποχή φόβου όπου οι πολίτες θέλουν ακόμα περισσότερο μόνο δύο χέρια στο τιμόνι και, μάλιστα, στιβαρά, τα τέσσερα ή τα έξι προκαλούν θυμηδία και θα προκαλούν ακόμα πιο πολύ όσο πλησιάζουμε στις κάλπες...

Όταν έρθει η ώρα των εκλογών όλοι θα κάνουμε τις επιλογές μας. Φοβάμαι, όμως, πως πολλοί ή λίγοι- δεν έχω τα επιστημονικά εργαλεία να το μετρήσω παρά μόνο την κοινωνική όσφρηση- θα επιλέξουμε το μη χείρον κι όχι αυτό που πραγματικά θεωρούμε καλό για τον τόπο, ιδίως ως προς την προοδευτική παράταξη. Υπάρχουν, βεβαίως, κι εκείνοι που θα πάνε στην κάλπη σίγουροι για επιλογές οι οποίες είναι είτε αστείες είτε επικίνδυνες, είτε πλειοψηφικές είτε απολύτως μειοψηφικές. Αυτοί είναι που κάνουν και τον περισσότερο διαδικτυακό θόρυβο. Σαν τους άδειους τενεκέδες...

 

Μετά το Βατερλό η εξορία έγινε ο τάφος του Ναπολέοντα...

Δεν είναι κάθε περίπτωση ανεξάρτητου βουλευτή ίδια με κάποια άλλη, έστω κι αν όλες τους συγκλίνουν στην κοινή αγωνία για πολιτική επιβίωση. Γι' αυτό και στο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει πληγεί περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κόμμα στην τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο από αυτό το φαινόμενο, έχουν δίκιο αλλά κι άδικο όταν το στιγματίζουν. Κάποιοι έφυγαν γιατί έγινε ένα πραξικόπημα, αυτό του μπουζουξίδικου, κι άλλοι είτε γιατί έχασαν στις εσωκομματικές εκλογές ή αφού πρώτα έκαναν ό,τι μπορούσαν για να διαλύσουν το κόμμα με το οποίο εκλέχθηκαν...

Όπως κι αν έχει, στην Κουμουνδούρου οφείλουν πρωτίστως να κοιταχτούν στον καθρέφτη τους για το ότι από κόμμα εξουσίας ακόμα και το 2024- δεύτεροι ήταν στις ευρωεκλογές και με τον Στ. Κασσελάκη πρόεδρο- κατάφεραν να δίνουν δύο χρόνια αργότερα μάχη για την είσοδό τους στη Βουλή. Επέτρεψαν στον Αλ. Τσίπρα να τους διαλύσει κι αυτό ναι μεν κορυφώθηκε υπό την ηγεσία Φάμελλου αλλά ξεκίνησε νωρίτερα. Αν, συνεπώς, πιστεύουν ότι με μια γενική "συγγνώμη που σας πληγώσαμε" έχουν ξεμπερδέψει με τις ενοχές τους κι ατενίζουν με μεγαλύτερη αισιοδοξία το μέλλον μάλλον τους λείπει ένα ακόμα πολιτικό στοιχείο, η κοινωνική γείωση...

Στο ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι θα ευνοηθούν από τη δημοσκοπική κόπωση της ΕΛΑΣ. Τόσο, όμως, στην Κουμουνδούρου όσο και στην Αμαλίας (για τη Νέα Αριστερά δεν το συζητώ καν, είναι ήδη ζωντανοί νεκροί) αδυνατούν να δουν τη μεγάλη εικόνα. Όσα συνέβησαν τα τελευταία 11 χρόνια- ιδίως το 2015, αλλά και το 2023- 2026- με δική τους ευθύνη απογοήτευσαν τα προνομιακά τους ακροατήρια, αποξένωσαν παλαιότερους κι εν δυνάμει ψηφοφόρους τους, έφεραν σε απελπισία τους προοδευτικούς πολίτες. 

Σε όσα, επομένως, κόμματα- συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΣΟΚ- και κομματίδια κι αν μοιραστούν οι ένοχοι, όσες ταμπέλες κι αν αλλάξουν, όσες μάσκες κι αν φορέσουν το αποτέλεσμα θα είναι ίδιο κι απαράλλαχτο στην κάλπη. Θα θυμίζει μια πολύ γνωστή μάχη τού 1815 που θα αναγκάσει τους ηττημένους της σε αμετάκλητη αυτή τη φορά πολιτική εξορία... 

 

Stories χωρίς αφήγημα...

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμυρίζουν κάθε ημέρα από βίντεο κομμάτων, βουλευτών και πολιτευτών και είναι λογικό αφού συνιστούν μία σχετικά φτηνή μέθοδο προώθησης των έργων και των απόψεών τους. Την ίδια υπερκατανάλωση βιώνουμε και με τις δημοσκοπήσεις οι οποίες δημοσιεύονται με την ίδια συχνότητα (sic) με την οποία στη Γερμανία παράγονται αυτοκίνητα. 

Στο ερώτημα, συνεπώς, αν τα social media και οι μετρήσεις διαμορφώνουν κομματικές συνειδήσεις η αυτονόητη απάντηση είναι καταφατική. Μόνο που κόμματα, βουλευτές και πολιτευτές εστιάζοντας στο δέντρο χάνουν το δάσος. Ποιο είναι αυτό; Το έλλειμμα πειστικού αφηγήματος, αφού μοιάζουν με εφημερίδες χωρίς πρώτη σελίδα...

Η ΝΔ μας εκβιάζει με σταθερότητα ή χάος. Δεν μας υπόσχεται, δηλαδή, πως θα ζήσουμε καλύτερα τα επόμενα τέσσερα χρόνια αλλά πως τουλάχιστον δεν θα τα περάσουμε χειρότερα από όσο τώρα που πληρώνουμε με πάνω από δύο ευρώ το λίτρο τη βενζίνη. Η αντιπολίτευση, πάλι, επιδίδεται σε ένα διαγωνισμό για το ποιος θα μας φέρει τα φτηνότερα καύσιμα από το πρατήριο και προϊόντα από το μάρκετ χωρίς όμως να μας δίνει μια ικανοποιητική, έστω, εξήγηση, ιδίως η προοδευτική αντιπολίτευση, γιατί είναι χώρια κι όχι μαζί αφού πάνω κάτω ισχυρίζονται τα ίδια με ελαφριές διαφοροποιήσεις. Κι όλοι αυτοί αναρωτιούνται για το αν η αποχή θα είναι μεγάλη ή γιατί φουσκώνει ο Κασιδιάρης...

Μακάρι κάποιο από τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης να πάρει κεφάλι από τα υπόλοιπα μέσα στους επόμενους μήνες και να έχει δημιουργηθεί ένα δίπολο μέχρι τις κάλπες αντί να μιλάμε για το ποιος θα πάρει το ασημένιο μετάλλιο. Ελάχιστες αμφιβολίες έχω, ωστόσο, για το αν θα δούμε δραματικές αλλαγές στην οικονομία και στην εξωτερική μας πολιτική με κυβερνήσεις ΕΛΑΣ ή ΠΑΣΟΚ. Τη δουλειά που θα έχει αφήσει στη μέση ο Κ. Μητσοτάκης θα τελειώσουν, απλώς με προοδευτική εσάνς κι άλλοθι...

Η Μαρία Αντουανέτα σήμερα θα ψήφιζε Αριστερά...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει πάρει ένα πολύ μεγάλο ρίσκο. Επένδυσε στον κατακερματισμό τής αντιπολίτευσης για να στήσει κάλπες μετά κι όχι πριν το χειμώνα. "Είναι τόσο άχρηστοι αυτοί που έχω απέναντι ώστε ακόμα κι αν πληρώνει το πόπολο τρία ευρώ το λίτρο τη βενζίνη πάλι εμένα θα ψηφίσει λόγω έλλειψης ικανού αντιπάλου"... 

Ύστερα από επτά χρόνια στην εξουσία κι εν αναμονή νέας κυβερνητικής θητείας η αλαζονεία δεν είναι παράλογη, ιδίως για ένα παθολογικά ματαιόδοξο άτομο. Η ανθρώπινη ιστορία είναι, ωστόσο, γεμάτη από παραδείγματα ύβρεως που τιμωρήθηκε αυστηρά. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως η απάντηση που θα δώσει ο λαός θα είναι ακόμα χειρότερη και θα εμπεριέχει το όνομα Κασιδιάρη...

Δεν είμαι ο μόνος που στο συγγενικό- κοινωνικό του περιβάλλον ακούει ανθρώπους να δηλώνουν πως θα ψηφίσουν τον εγκληματία χρυσαυγίτη, στον οποίο και το μιντιακό μας σύστημα έχει προσδώσει χαρακτηριστικά σταρ. Κι αν η Νέα Υόρκη και το Βερολίνο με τις επιλογές δημάρχων που έκαναν δείχνουν πως οι μορφωμένες ελίτ αναζητούν ακόμα πολιτικές λύσεις στα σοβαρά ζητήματα, το λούμπεν προλεταριάτο και πρεκαριάτο- η κοινωνική πλειοψηφία ούτως ειπείν- στρέφεται παγκοσμίως όλο και πιο δεξιά, αποξενωμένο από τη woke ατζέντα και την οικολογία που έχουν κάνει σημαία τους οι σύγχρονες Μαρίες Αντουανέτες, οι χορτασμένοι Αριστεροί. Αν στο αίτημα για φαγητό και στέγη η απάντηση που δίνουμε είναι gay parades και βιγκανισμό μην απορείτε που ο λαουτζίκος στρέφεται ξανά στο αβγό τού φιδιού...

Κατά τα άλλα, η συζήτηση για προοδευτικό μέτωπο ενοχλεί και την ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ που από τα δημοσκοπικά "ύψη" τού 16% και του 12% πιστεύουν ότι έχουν πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα και δεν ακούνε κανέναν μέσα σε μια αλαζονεία που σε αντίθεση με αυτή του Μητσοτάκη δεν έχει βάσιμο λόγο ύπαρξης. Αν μία ημέρα πριν τις εκλογές ο Αλ. Τσίπρας ή ο Ν. Ανδρουλάκης βρίσκονται πόντο πόντο με τον Μητσοτάκη, τον Αντ. Σαμαρά ή τον Κασιδιάρη κι εξαρτάται από την ψήφο μου η νίκη τής προοδευτικής παράταξης απέναντι στη συντήρηση θα κλείσω τη μύτη μου και θα τους την δώσω. 

Αν, όμως, δεν βρισκόμαστε τότε σε μία τέτοια συνθήκη οι ευθύνες Αμαλίας και Χαριλάου Τρικούπη θα είναι εξόφθαλμες. Και να είναι βέβαιες ότι θα αποδοθούν στο ακέραιο από τους προοδευτικούς πολίτες...   

  

  

Το 2036 θα βλέπουμε τους πολιτικούς του 2026 και θα γελάμε...

Οι άνθρωποι αναζητούν τον αρχηγό τής φυλής από τότε που εμφανίστηκαν στη γη. Κάποιον που να του αναθέτουν την ευθύνη να τους οδηγεί κι ο οποίος να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους, αν μη τι άλλο στο να αποδέχεται να την αναλαμβάνει. Σε αυτό το πλαίσιο και με τη σκέψη πως και οι θρησκείες τον ίδιο ρόλο επιτελούν με τους μεσσίες τους, είναι λογικό ο μεσσιανισμός να ορίζει τα όρια της δημοκρατικής λογοδοσίας και της ικανότητάς μας να επιμεριζόμαστε τα λάθη των επιλογών μας. Γι' αυτό κι εν έτει 2026 η προοδευτική παράταξη στην Ελλάδα εξακολουθεί να αναζητά τον μεσσία που θα την ενώσει και μέχρι να τον βρει ασχολείται με φθαρμένα ή μέτρια υλικά...

Μακάρι να είμαστε όλοι μας παρόντες το 2036 ώστε να διαπιστώσουμε αν έπεσα έξω ή μέσα στην εκτίμησή μου πως κόμματα όπως η ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ και πρόσωπα όπως ο Αλ. Τσίπρας ή ο Ν. Ανδρουλάκης θα ανήκουν τότε προ πολλού στην πολιτική ιστορία τού τόπου. Όπως βλέπω τα πράγματα λίγοι λαμβάνουν υπόψη έναν πολύ σημαντικό παράγοντα που τώρα είναι ανύπαρκτος ή μη ορατός αλλά θα τον γεννήσουν οι συνθήκες: ένα νέο πολιτικό πρόσωπο, δηλαδή, που θα αποδειχθεί σοβαρότερο και στιβαρότερο από τα σημερινά είτε διαθέτουν πείρα είτε  όχι...

Αυτή τη στιγμή η προοδευτική παράταξη δεν διαθέτει έναν Χαρίλαο Τρικούπη, έναν Ελευθέριο Βενιζέλο ή έναν Ανδρέα Παπανδρέου, ούτως ειπείν έναν πραγματικό ηγέτη με πολύ σοβαρά μειονεκτήματα αλλά και με ένα πολιτικό χάρισμα που να κάνει το πόπολο να τα λησμονεί. Αναγκαζόμαστε, συνεπώς, να βάζουμε στο ζύγι μετριότητες υπολογίζοντας τα γραμμάρια για να πούμε πως αυτός είναι καλύτερος από τον άλλο. Είναι γνωστό, ωστόσο, ότι η φύση απεχθάνεται τα κενά και οι άνθρωποι να ρίχνουν τα στάνταρ τους για να αποδέχονται ως μεσσίες κομματάρχες τής σειράς... 

  

  

Κοινή η μοίρα Τσίπρα- Ανδρουλάκη...

Η προαναγγελία προσχώρησης της Ολ. Γεροβασίλη στην ΕΛΑΣ δεν έχει την ίδια βαρύτητα με τις υπόλοιπες. Η Όλγα (και) τα τελευταία χρόνια δεν έκανε τίποτα χωρίς να λάβει εντολές ή την έγκριση του Αλ. Τσίπρα, ο οποίος και στη Θεσσαλονίκη επανέλαβε πως όποιος θέλει να τον ακολουθήσει πρέπει πρώτα να παραιτηθεί από βουλευτής. 

Το ερώτημα είναι, όμως, ευρισκόμενοι μόλις μερικούς μήνες πριν τη λήξη τής συνταγματικής θητείας τής κυβέρνησης πότε θα συμβεί αυτό, αν συμβεί. Φαντάζομαι πως δεν μπορεί να είναι τρεις, δύο ή ακόμα κι ένα μήνα πριν τις κάλπες. Θα ήταν ακόμα πιο ευθεία κοροϊδία από αυτή της οποίας γινόμαστε μάρτυρες σήμερα...

Θα ήταν, πάντως, άδικο αν έγραφα για εργαλειοποίηση του θεσμού τού βουλευτή μόνο σε σχέση με όσους έχουν πάει ή επιθυμούν να βρεθούν στο Ι.Χ. κόμμα Τσίπρα. Το ίδιο παρατηρείται σχεδόν με όλους τους ανεξάρτητους βουλευτές, οι οποίοι δεν είναι και λίγοι. 

Το πού καταλήγουν ελάχιστη σχέση έχει με ιδεολογίες και προγράμματα και πολύ περισσότερη με προσωπικά ντιλ για την επόμενη ημέρα τους, είτε εντός είτε εκτός Κοινοβουλίου. Έτσι κι αλλιώς μόνο χαοτικές δεν είναι οι προγραμματικές διαφορές των προοδευτικών κομμάτων, ιδίως ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ώστε να έρχονται σε δύσκολη θέση οι βουλευτές να εξηγούν γιατί έκαναν την τάδε επιλογή κι όχι τη δείνα...

Τσίπρας- Ανδρουλάκης έχουν αναλάβει ένα πολύ μεγάλο ρίσκο ενόψει των επερχόμενων εκλογών. Αν βγουν πρώτοι, όλα καλά κι όλα ωραία. Θα είναι καβάλα στο άλογο και θα μπορούν να απαιτούν από τους υπόλοιπους υποταγή. 

Αν δεν είναι ωστόσο, όπως μοιάζει σήμερα το πιθανότερο σενάριο, και ιδίως αν είναι ξανά πρωθυπουργός ο Κ. Μητσοτάκης τότε θα είναι υπόλογοι στους προοδευτικούς πολίτες γιατί έβαλαν την ατομική ή κομματική τους φιλοδοξία πάνω από την παραταξιακή. Κοινώς, θα είναι πολιτικά τελειωμένοι...

Μια συγγνώμη για το μπουζουξίδικο και η Βουλή γίνεται πιο ορατή...

Ο ΣΥΡΙΖΑ το πηγαίνει καλά. Έχει επιστρέψει στην αρένα τού κομματικού ανταγωνισμού ύστερα από την ανεκδιήγητη θητεία Φάμελλου, καταθέτει ρηξικέλευθες προτάσεις, σε αντίθεση με ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ενώ προχωρά την οργανωτική του ανασυγκρότηση. Αν μη τι άλλο, ο λαός χρειάζεται τη ριζοσπαστική Αριστερά κι όχι τη συμβιβασμένη Αριστερά και σοσιαλδημοκρατία οι οποίες έχουν απαξιώσει την προοδευτική παράταξη στη χώρα μας κι επιτρέπουν στα αβγά του φιδιού να αναγεννιούνται από τις στάχτες τους. Δεν φτάνουν, όμως, μόνο αυτά για να διεκδικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στα σοβαρά την είσοδό του στη Βουλή και, κυρίως, για να ανακτήσει την αξιοπρέπειά του ύστερα από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου...

Κατ' αρχάς, η συλλογική ηγεσία έχει τα όριά της κι αυτά δεν καθορίζονται από τη δημοκρατική της αξία, που είναι πράγματι υπαρκτή, αλλά από τι θέλει το εκλογικό σώμα κι αυτό είναι δύο χέρια πάνω στο τιμόνι κι όχι έξι ή και περισσότερα. Γι' αυτό κι όταν θα βρισκόμαστε χρονικά πιο κοντά στις εκλογές οι ψηφοφόροι θα πρέπει να βλέπουν ένα πρόσωπο ως επικεφαλής, κατά προτίμηση για την Κουμουνδούρου τον Π. Πολάκη. Καλή και χρυσή η Ρ. Δούρου αλλά γι' άλλους καιρούς και για άλλες απαιτήσεις, όχι για μάχη πολιτικής επιβίωσης...

Το σημαντικότερο, ωστόσο, δεν είναι το ωφελιμιστικό αλλά το ηθικό κι αυτό πληγώθηκε βαθιά το Νοέμβριο του 2024 με τα όσα έγιναν στο Gazi live και δεν ξεγράφονται. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν έχει καμία σημασία αν ο εξοστρακισθείς και δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος αποδείχθηκε στη συνέχεια λίγος. Δεν λειτουργούν έτσι οι δημοκρατίες. Οι πρόεδροι εκλέγονται και καθαιρούνται από αυτούς που τους έχουν εκλέξει. 

Μαζί, άλλωστε, με τον Σ. Κασσελάκη εξοστρακίστηκαν και τα μισά και πλέον μέλη τού κόμματος, στα οποία μάλιστα επιφυλάχθηκε ταπεινωτική μεταχείριση. Σε αυτά τα μέλη οφείλεται μία συγγνώμη και είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι αν αυτή δοθεί είναι κι εκείνα ανοιχτά στο να σκεφτούν σοβαρά την επιστροφή τους. Θα το τολμήσει η Κουμουνδούρου;... 

Τρώει ο ένας τις σάρκες του άλλου για να τους φάει ευκολότερα ο Μητσοτάκης...

Γιατί ο Αλ. Τσίπρας δεν πρότεινε την επιστροφή τού 13ου μισθού, τον οποίο, στο κάτω κάτω της γραφής, ο ίδιος είχε επαναφέρει, έστω και κουτσουρεμένο, το 2019 και για τον οποίο δεσμευόταν μέχρι και το 2023; Γιατί θα το υποσχεθεί ο Ν. Ανδρουλάκης. Όπως κι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν θα μιλήσει για κατώτατο μισθό στα 1.000 ευρώ γιατί τον πρόλαβε ο ομόλογός του της ΕΛΑΣ. Επί της ουσίας, αυτά τα δύο κόμματα δεν έχουν και πολλές διαφορές παρά μόνο την κοινή φιλοδοξία να βγουν δεύτερα...

Σε αυτό το πλαίσιο, στην Αμαλίας δεν έχουν κανένα δικαίωμα να κατηγορούν τη Χαριλάου Τρικούπη πως αντιπολιτεύεται τους ίδιους κι όχι την κυβέρνηση. Ο Τσίπρας ανέβηκε και θα ανεβεί ξανά στη Θεσσαλονίκη όχι για να απαντήσει στον Κ. Μητσοτάκη αλλά για να πείσει πως αυτός είναι ο πραγματικός αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Με το βλέμμα, δηλαδή, στο ΠΑΣΟΚ πολιτεύεται, όπως κι ο Ανδρουλάκης με το βλέμμα στην ΕΛΑΣ. Κατά τα άλλα, όσοι επικρίνουμε και τους δύο θέλουμε τάχα να μας κυβερνά για πάντα ο Μητσοτάκης...

Όπως κι αν έχει, η μάχη Τσίπρα- Ανδρουλάκη είναι η μάχη τού μονόφθαλμου με τον τυφλό από την οποία δύσκολα θα βγει ηττημένος ο πιο χαρισματικός Αλέξης. Δεν μπορώ να δω πώς το ΠΑΣΟΚ θα ξεπεράσει την ΕΛΑΣ όταν ο πρόεδρός του μίκρυνε και τον Ανδρ. Παπανδρέου, μεταφέροντάς τον στην Κρήτη, για να φανεί ο ίδιος μέγας κομματάρχης. Την ώρα που ο Μητσοτάκης στέλνει τη βαριά του πυροβολαρχία στη βόρεια Ελλάδα όπου έχει διαπιστώσει τις μεγαλύτερες απώλειές του, ο Ανδρουλάκης θέλει απλώς να επιβεβαιώσει ότι είναι πρώτος στο χωριό. Προοδευτική τραγωδία...

 

Συγκυβέρνηση Αριστεράς- δεξιάς; Όχι και τόσο πρωτάκουστο...

Δεν ανακαλύπτω την Αμερική ισχυριζόμενος πως οι επόμενες εκλογές θα διεξαχθούν σε ένα πολύ ρευστό πολιτικό τοπίο. Ούτε έχω, ωστόσο, την αφέλεια να πιστεύω ότι υπάρχουν "κόκκινες γραμμές" για το ποιος θα συνεργαστεί με ποιον, ανεξαρτήτως αν το λένε δημοσίως, έχουν πάρει σχετικές συνεδριακές αποφάσεις ή ορκίζονται στη ζωή τής μάνας τους. Όλοι μπορούν να συνεργαστούν με όλους. Η δικαιολογία, εξάλλου, μπορεί εύκολα να βρεθεί όταν υπάρχει θέληση. Ας το έχουμε κι αυτό υπόψη πάνω από την κάλπη...

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς, άλλωστε, το κληρονομικό χάρισμα για να το εκτιμήσει με μια σχετική ασφάλεια. Αρκεί να γνωρίζει τι έχει συμβεί σε αυτή τη χώρα τα τελευταία 35 και βάλε χρόνια αφού έχουμε δει την Αριστερά να συνεργάζεται με τη δεξιά ουκ ολίγες φορές: κυβερνήσεις Τζαννετάκη, Ζολώτα, Παπαδήμου, Σαμαρά, Τσίπρα για όσους δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται ή παριστάνουν πως δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται...

Φυσικά δεν έχουν όλα τα δίδυμα ή και τρίδυμα ή και οικουμενικά σχήματα την ίδια πιθανότητα να υλοποιηθούν. Διαφορετικός ο στοιχηματισμός, για παράδειγμα, για το ΝΔ- ΠΑΣΟΚ ή μέρος του με πρωθυπουργό που να μην λέγεται Μητσοτάκης κι άλλος για το ΝΔ- ΚΚΕ. Δεν σημαίνει, ωστόσο, πως κι όποιος μείνει εκτός νυμφώνος είναι πολέμιος του συστήματος κι όχι απλώς το αναγκαίο ξέπλυμά του... 

 

 

"Πρέπει να αλλάξουν τα πάντα για να μην αλλάξει τίποτα" ...

"Πρέπει να αλλάξουν τα πάντα για να μην αλλάξει τίποτα" ακούμε να λέγεται στον "Γατόπαρδο" του Λουκίνο Βισκόντι κι αυτό ακριβώς επιχειρείται στην ελληνική πολιτική ζωή στο τέλος τής μεταπολίτευσης. Είναι προφανές ότι κάποια κόμματα θα εξαφανιστούν κι άλλα θα εμφανιστούν ή έχουν ήδη εμφανιστεί αλλά η ολιγαρχία τούς έχει πιασμένους όλους από τα κέρατα και τους πηγαίνει όπου θέλει. Ακόμα και υποψήφιους βουλευτές τούς βρίσκει όταν δεν τους στήνει "εθελοντικά" ντοκιμαντέρ που δεν τα λες και της φτήνιας...

Προσεγγίζοντας την τελική ευθεία για τις κάλπες η ΝΔ είναι φαβορί για την πρώτη θέση αλλά ο Κ. Μητσοτάκης για να γίνει πρώην πρωθυπουργός αφού είναι ανθρωποδιώχτης για οποιαδήποτε κυβερνητική συνεργασία. Τον διευκολύνουν, ωστόσο, ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ που δεν δίνουν μάχη επικράτησης αλλά κατάταξης όταν κυρίαρχο αίτημα των προοδευτικών πολιτών είναι το "βρείτε τα για να μην μας κυβερνά η δεξιά, σε όποια μορφή της, για πάντα". Οι ηγεσίες τους, όμως, κωφεύουν, επιβεβαιώνοντας με τον τρόπο τους ότι δέρμα στο φίδι θέλουν να αλλάξουν κι όχι να το σουβλίσουν...

Σε αυτό το πλαίσιο, ο λαός δεν θα τιμωρήσει με την ψήφο του μόνο τον Μητσοτάκη αλλά κι όσους δεν αγωνίστηκαν για να τον ρίξουν, πολλώ δε μάλλον εκείνους που υπονοούν την προθυμία τους να συγκυβερνήσουν μαζί του έστω υπό όρους και προϋποθέσεις. Γι' αυτό και κάθε άλλο παρά αποκλείω τις εκπλήξεις, ακόμα κι από εκείνους που πολλοί θεωρούν τελειωμένους. Είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα, ιδίως για ένα μαραθώνιο που θα κριθεί κατά την τελευταία εβδομάδα του...

 

  

Ο αργός και βασανιστικός θάνατος του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ...

Η προσπάθεια που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ να σταθεί ξανά στα πόδια του ύστερα από το καταστροφικό πέρασμα Φάμελλου είναι γενναία. Κάποιος κυνικός, βεβαίως, θα έλεγε πως είναι μονόδρομος για τα στελέχη που έχουν απομείνει στην Κουμουνδούρου αφού δεν τα θέλει κανείς άλλος κι επομένως ποιούν την ανάγκη φιλότιμο. 

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, η εκλογική τους επιτυχία, με όποιο σχήμα κι αν κατεβούν στις κάλπες, μοιάζει σήμερα με ένα μικρό θαύμα. Το ίδιο ισχύει και για το ΠΑΣΟΚ, έστω κι αν στη Χαριλάου Τρικούπη δεν τίθεται ζήτημα εισόδου στη Βουλή. Προσώρας...

Ακόμα, εξάλλου, κι αν συγκεντρώσουν ένα αξιοπρεπές ποσοστό την πρώτη Κυριακή, τη δεύτερη θα καταποντιστούν από τα διλήμματα κυβερνησιμότητας. Συνεπώς, το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα απογίνουν αυτά τα δύο κόμματα (για τη ΝΕΑΡ δεν το συζητάω καν, είναι πολιτικά νεκροί και δεν το έχουν καταλάβει), αν κι αυτό περισσότερο απασχολεί τους πολιτικούς αναλυτές παρά την κοινωνία που τους έχει γυρίσει έτσι κι αλλιώς την πλάτη. Αυτό είναι, άλλωστε, και το πραγματικό τους πρόβλημα: έχουν καταντήσει αποκλειστικώς και μόνο κόμματα στελεχών...

Η έντονη κρίση τού κομματικού φαινομένου που βιώνουμε αποκαλύπτει και τα όρια αποτελεσματικότητας του κοινοβουλευτισμού στην εποχή τής τεχνητής νοημοσύνης. Οι πεφωτισμένες ηγεσίες αποτελούν κατάλοιπο ενός παρελθόντος όπου η διασταύρωση των πληροφοριών ήταν πολύ πιο δύσκολη και πολύ πιο εύκολα ελεγχόμενη από την εκάστοτε εξουσία... 

Σήμερα γκρεμίζουμε γρηγορότερα τα είδωλά μας γιατί διαθέτουμε τα εργαλεία για να το κάνουμε. Κι αν δεν τα γκρεμίζουμε αυτό δεν οφείλεται στο αλάθητό τους αλλά στη δική μας προδιάθεση για ανάθεση της ευθύνης αντί για την ανάληψή της. Γι' αυτό και δεν φοβάμαι το AI. Είναι και η τιμωρία όσων δεν θέλουν να διδάσκονται από τα λάθη τους... 

Στις βουλευτικές εκλογές θα ψηφίσουμε για πρόεδρο της ΝΔ...

Όταν ο Ανδρ. Παπανδρέου είχε γίνει πρωθυπουργός το 1981 έλεγε σε δημοσιογράφους πως δεν θα έκανε το λάθος τού πατέρα του να έχει την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία. Και δεν το έκανε το σφάλμα αφού το ΠΑΣΟΚ έγινε κράτος εν κράτει σε βαθμό που να μην έχει διαλυθεί, τουλάχιστον όχι ακόμα, μολονότι ο σημερινός του πρόεδρος δεν συγκινεί ούτε παιδί που έχει χάσει στο σταθμό την μητέρα του. Το είχε κάνει, όμως, ο Αλ. Τσίπρας με συνέπεια οι "νόμιμοι ιδιοκτήτες τής χώρας" να επανέλθουν γρήγορα και πιο αποφασισμένοι από ποτέ...

Πλανάται πλάνην οικτρά όποιος πιστεύει ότι το καθεστώς Μητσοτάκη θα πέσει αν ο επικεφαλής του χάσει τις εκλογές ή δεν μπορέσει να είναι ξανά πρωθυπουργός σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Το ότι, για παράδειγμα, ο ένας μετά τον άλλο οι εισαγγελείς τού Αρείου Πάγου αρχειοθετούν το σκάνδαλο των υποκλοπών θα έπρεπε να μας έχει, το λιγότερο, υποψιάσει για το βάθος τού ελέγχου των αρμών τής εξουσίας από μια οικογένεια που βιοπορίζεται από αυτή εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Σε αυτό το πλαίσιο, μόνο μια ενωμένη προοδευτική αντιπολίτευση θα μπορούσε να βάλει ανάχωμα αλλά η προοδευτική αντιπολίτευση είναι απασχολημένη να δίνει μάχη κατάταξης κι όχι νίκης στις επόμενες εκλογές... 

Με τούτα και με τα άλλα οι προσεχείς κάλπες θα θυμίζουν περισσότερο εσωκομματικές εκλογές τής ΝΔ παρά βουλευτικές και γι' αυτό η ευθύνη τής προοδευτικής παράταξης είναι τεράστια και μοιράζεται αναλόγως. Την ώρα, για παράδειγμα, που Τσίπρας- Ανδρουλάκης μαλώνουν για το ποιος χρωστά και το ποιος πληρώνει τα έξοδα η διαπλοκή έχει απλώσει τα δίχτυα της κι ορίζει τις εξελίξεις και στην Αμαλίας και στη Χαριλάου Τρικούπη. Μοιάζει, επομένως, απολύτως φυσιολογικό πως το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι σοκαριστικό για τον προοδευτικό πόλο και πανηγυρικό για τον δεξιό- ακροδεξιό...

Τα όμορφα δάση συστημικά καίγονται...

Η Ελλάδα καιγόταν και πριν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, θα καίγεται κι όταν την τελειώσουμε. Ακόμα κι αν η ΔΕΗ περιέλθει ξανά σε δημόσιο έλεγχο, ακόμα κι αν η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ πάψει να είναι ο εθνικός μας εργολάβος, ακόμα κι αν κατευθυνθούν περισσότεροι δημόσιοι και κοινοτικοί πόροι στην πολιτική προστασία και λιγότεροι στην ολιγαρχία. Η χώρα μας, έτσι κι αλλιώς, δεν έχει ανάγκη από αλλαγή διαχειριστή αλλά από ολική ανατροπή τού πολιτικού- οικονομικού- κοινωνικού της μοντέλου. Κι αυτό δεν μπορεί να το εγγυηθεί κανένα από τα σημερινά κοινοβουλευτικά κόμματα κι από αυτά με μεγάλη πιθανότητα να βρίσκονται στην επόμενη, ιδίως η ΝΔ, η ΕΛΑΣ, το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Σαμαρά...

Στην ουσία το παραδέχονται και τα τέσσερα αυτά κόμματα ότι δεν επιδιώκουν κάποια αλλαγή μοντέλου, απλώς υπόσχονται καλύτερη διαχείριση του σημερινού συστήματος. Η αμφιλεγόμενη στάση τής ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και την πανεπιστημιακή αστυνομία είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα... 

Ούτε η κατάρρευση κομμάτων όπως της Μ. Καρυστιανού και του Στ. Κασσελάκη μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για το There Is No Alternative που μας πουλάνε τα συστημικά. Το ότι οι ηγεσίες τους αποδείχθηκαν ανεπαρκείς δεν αποδυναμώνει το δίκαιο του αιτήματος για ανατροπή και χτίσιμο από την αρχή...

Η αποχή και η αντισυστημική ψήφος θα καθορίσουν το εκλογικό αποτέλεσμα. Όσο μικρότερη η πρώτη κι όσο μεγαλύτερη η δεύτερη τόσο περισσότερο πιθανό είναι να διαψευστούν οι σημερινές δημοσκοπήσεις. Κι αν ακόμα τα αντισυστημικά κόμματα έχουν απογοητεύσει αυτό δεν σημαίνει πως η λύση είναι η σιωπή και η υποταγή. Η κάθαρση θα έρθει μόνο από το λαό κι όχι από τους δημαγωγούς του. Κι αν δεν έρθει αύριο αυτό δεν είναι δικαιολογία για να συμβιβαστούμε με λιγότερα σήμερα... 

 

 

Μην μιλάς ΕΛΑΣ αν κι εσύ δεν μας γελάς...

Μια εντύπωση, όσο να 'ναι, μου κάνει που η ΕΛΑΣ επιχειρεί να αντιπαρατεθεί (και) με το ΠΑΣΟΚ στο ζήτημα των κομματικών χρεών. Κι όχι γιατί έχει άδικο για τα εκατομμύρια ευρώ που χρωστά η Χαριλάου Τρικούπη, τα οποία υποτίθεται πως είναι ρυθμισμένα αλλά παραμένουν εκατομμύρια ευρώ. 

Τουλάχιστον, όμως, για το ΠΑΣΟΚ γνωρίζουμε ότι εισπράττει μια γενναία κρατική χρηματοδότηση χάρη στην παρουσία του και στη Βουλή και στην Ευρωβουλή. Η ΕΛΑΣ το μόνο που μας έχει πει είναι για συνδρομές μελών. Ποιοι είναι, όμως, ένας ένας και πόσα έχουν συνδράμει;...

Έχει τόση σημασία να το ξέρουμε; Μήπως το κόμμα Τσίπρα είναι το πρώτο ή το τελευταίο η χρηματοδότηση του οποίου είναι λιγότερο ή περισσότερο σκοτεινή; Δεν είναι, όταν ωστόσο ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία έχει χτίσει το rebranding του πάνω στο θεώρημα της εντιμότητας θα όφειλε ο ίδιος να μας αναλύσει από πού ακριβώς πληρώνει τα έξοδα. "Ο Γιάννης από το Πέραμα έδωσε 300 ευρώ, η Μαρία από την Καρδίτσα 500" κ.λπ.. Αυτό σημαίνει διαφάνεια, για να κάνουμε μετά την πρόσθεση και να δούμε αν αυτές οι συνδρομές καλύπτουν τη λειτουργία ενός κόμματος που δεν θα λέγαμε και φτωχική...

Το ότι, πάντως, έχει κάνει ο Τσίπρας σημαία του την εντιμότητα δεν απαλλάσσει από την υποχρέωση λογοδοσίας εκείνους που χρησιμοποιούν άλλες σημαίες. Σε αυτό το πλαίσιο, τόσο η ΝΔ- κυρίως- όσο και το ΠΑΣΟΚ κι άλλα κόμματα- ιδίως αυτά που δεν εισπράττουν κρατική χρηματοδότηση- έχουν υποχρέωση να μας παρουσιάσουν λογαριασμούς, ισολογισμούς κι απολογισμούς. Όσο δεν το πράττουν ό,τι κι αν μας λένε για το κράτος δικαίου, το άρθρο 86 του Συντάγματος, την ισονομία και την ισοπολιτεία είναι γράμματα κενά... 

Με ποιους θα κυβερνήσουν;...

Το ότι ο Αλ. Τσίπρας βολεύει τον Κ. Μητσοτάκη είναι βέβαιο. Όσοι, άλλωστε, οπαδοί τού μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία εμπιστεύονται τις δημοσκοπήσεις που τον δείχνουν δεύτερο δεν μπορεί να μην εμπιστεύονται τις ίδιες δημοσκοπήσεις που δείχνουν πως η ΝΔ αυξάνει παραλλήλως τα ποσοστά της. Έτσι δεν είναι; Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, είναι αν αυτό το win win ανάμεσα στους δύο αντιπάλους (;) είναι τυχαίο ή συνεννοημένο. Και το ρωτώ γιατί η ΕΛΑΣ, ανάμεσα σε άλλα, στηρίζει το αφήγημά της για μειώσεις φόρων στο ότι η οικονομία πηγαίνει καλά. Η οικονομία με τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό...

Στην πραγματικότητα, τόσο ο Κυριάκος όσο κι ο Αλέξης ξέρουν ότι τα δημοσκοπικά ποσοστά τους που δίνονται στη δημοσιότητα δεν είναι και τόσο πραγματικά. Ούτε η ΝΔ βρίσκεται στην πρόθεση ψήφου κοντά στο 30% ούτε η ΕΛΑΣ πάνω από το ποσοστό τού ΣΥΡΙΖΑ του 2023. Ενδεχομένως να τα προσεγγίσουν ή και να τα υπερβούν στις κάλπες, χάρη και στη δύναμη της προπαγάνδας, αλλά τώρα τουλάχιστον δεν είναι...

Οι εκλογές μπορεί να γίνουν το φθινόπωρο, ίσως όμως και την ερχόμενη άνοιξη. Αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος μέχρι τότε δεν είναι πολύς αλλά δεν είναι και λίγος. Προλαβαίνουν, για παράδειγμα, κι ο Αντ. Σαμαράς να πιάσει ένα ποσοστό καταδικαστικό για τον Μητσοτάκη και το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο συνασπισμός στον οποίο θα συμμετέχει με έναν κανονικό πρόεδρο κι όχι τον Σ. Φάμελλο να πιάσουν ποσοστά που θα ψαλιδίσουν τον Τσίπρα. Έτσι κι αλλιώς το ζητούμενο είναι η συγκρότηση κυβέρνησης και σε αυτό το πεδίο τόσο ο Κυριάκος όσο κι ο Αλέξης είναι πολύ απομονωμένοι...

  

  

Δεν είχα μετρήσει σωστά τον Αλέξη...

Το παραδέχομαι. Όταν ο Αλ. Τσίπρας ανακοίνωνε την παραίτησή του από την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν πριν τρία χρόνια ακριβώς δεν περίμενα ότι το καλοκαίρι τού 2026 θα τον έβρισκε ως αρχηγό ενός κόμματος που θα ήταν δεύτερο στις δημοσκοπήσεις και με προοπτική για ακόμα καλύτερα. Φυσικά γι' αυτό ευθύνεται και το μέτριο πολιτικό μου αισθητήριο το οποίο με πρόδωσε για ακόμα μια φορά. Μόνο που δεν είχα υπολογίσει έναν βασικό παράγοντα, πως ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία θα γινόταν τόσο αδίστακτος για να τα καταφέρει να επιστρέψει ή, απλώς, αυτός ήταν πάντα αλλά το έκρυβε επιμελώς...

Για να γυρίσει, πάντως, ο Αλέξης καβάλα στο άλογο έπρεπε πρώτα να καταστραφεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Και καταστράφηκε. Όχι μόνο με δική του ευθύνη, αφού και οι δύο διάδοχοί του αποδείχθηκαν πολιτικώς ανεπαρκείς, αλλά και με δική του αφού δεν ήταν ένας απλός παρατηρητής των όσων συνέβαιναν στο κόμμα τού οποίου ήταν πρόεδρος επί 15 χρόνια. 

Το μπουζουξίδικο, για παράδειγμα, και η τελευταία φαιδρή απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής έχουν το δικό του όνομα στη μαρκίζα ως ενορχηστρωτή κι αυτό από μόνο του είναι ένα μεγάλο στίγμα. Φρόντισε, ωστόσο, να μην λερώσει τις πατουσίτσες του αφήνοντας άλλους να κάνουν τη βρόμικη δουλειά. Είναι οι ίδιοι που τώρα τον παρακαλάνε να τους ανοίξει την πόρτα αλλά δεν πρόκειται να το κάνει γιατί σε μία τέτοια περίπτωση θα δει τα ποσοστά του να καταρρέουν...

Κάθε καλό rebranding, εξάλλου, θέλει και τύχη, αυτή την οποία είχε στερηθεί ο Τσίπρας πριν τρία χρόνια. Αν η Μ. Καρυστιανού ήταν στοιχειωδώς σοβαρή πολιτικά, τώρα δεν θα μιλούσαμε για κανένα άλλο κόμμα παρά μόνο για το δικό της. Δεν είναι όμως, γι' αυτό και την εγκαταλείπουν όσοι δεν είναι ακροδεξιοί... 

Όσο για το ΠΑΣΟΚ, δεν αξίζει να το συζητάμε καν και δεν είναι μόνο ευθύνη Ανδρουλάκη. Πρόκειται για ένα κόμμα χωρίς στιβαρή ηγεσία και δίχως πολιτικό αφήγημα που αν δεν είχε κυβερνήσει τη χώρα για πάνω από 20 χρόνια συνολικώς θα ήταν προ πολλού εξαφανισμένο. Με λίγα λόγια, στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος, ανάμεσα στις πολιτικές μετριότητες η πιο μακιαβελική...