Με ποιους θα κυβερνήσουν;...

Το ότι ο Αλ. Τσίπρας βολεύει τον Κ. Μητσοτάκη είναι βέβαιο. Όσοι, άλλωστε, οπαδοί τού μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία εμπιστεύονται τις δημοσκοπήσεις που τον δείχνουν δεύτερο δεν μπορεί να μην εμπιστεύονται τις ίδιες δημοσκοπήσεις που δείχνουν πως η ΝΔ αυξάνει παραλλήλως τα ποσοστά της. Έτσι δεν είναι; Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, είναι αν αυτό το win win ανάμεσα στους δύο αντιπάλους (;) είναι τυχαίο ή συνεννοημένο. Και το ρωτώ γιατί η ΕΛΑΣ, ανάμεσα σε άλλα, στηρίζει το αφήγημά της για μειώσεις φόρων στο ότι η οικονομία πηγαίνει καλά. Η οικονομία με τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό...

Στην πραγματικότητα, τόσο ο Κυριάκος όσο κι ο Αλέξης ξέρουν ότι τα δημοσκοπικά ποσοστά τους που δίνονται στη δημοσιότητα δεν είναι και τόσο πραγματικά. Ούτε η ΝΔ βρίσκεται στην πρόθεση ψήφου κοντά στο 30% ούτε η ΕΛΑΣ πάνω από το ποσοστό τού ΣΥΡΙΖΑ του 2023. Ενδεχομένως να τα προσεγγίσουν ή και να τα υπερβούν στις κάλπες, χάρη και στη δύναμη της προπαγάνδας, αλλά τώρα τουλάχιστον δεν είναι...

Οι εκλογές μπορεί να γίνουν το φθινόπωρο, ίσως όμως και την ερχόμενη άνοιξη. Αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος μέχρι τότε δεν είναι πολύς αλλά δεν είναι και λίγος. Προλαβαίνουν, για παράδειγμα, κι ο Αντ. Σαμαράς να πιάσει ένα ποσοστό καταδικαστικό για τον Μητσοτάκη και το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο συνασπισμός στον οποίο θα συμμετέχει με έναν κανονικό πρόεδρο κι όχι τον Σ. Φάμελλο να πιάσουν ποσοστά που θα ψαλιδίσουν τον Τσίπρα. Έτσι κι αλλιώς το ζητούμενο είναι η συγκρότηση κυβέρνησης και σε αυτό το πεδίο τόσο ο Κυριάκος όσο κι ο Αλέξης είναι πολύ απομονωμένοι...

  

  

Δεν είχα μετρήσει σωστά τον Αλέξη...

Το παραδέχομαι. Όταν ο Αλ. Τσίπρας ανακοίνωνε την παραίτησή του από την προεδρία τού ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν πριν τρία χρόνια ακριβώς δεν περίμενα ότι το καλοκαίρι τού 2026 θα τον έβρισκε ως αρχηγό ενός κόμματος που θα ήταν δεύτερο στις δημοσκοπήσεις και με προοπτική για ακόμα καλύτερα. Φυσικά γι' αυτό ευθύνεται και το μέτριο πολιτικό μου αισθητήριο το οποίο με πρόδωσε για ακόμα μια φορά. Μόνο που δεν είχα υπολογίσει έναν βασικό παράγοντα, πως ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία θα γινόταν τόσο αδίστακτος για να τα καταφέρει να επιστρέψει ή, απλώς, αυτός ήταν πάντα αλλά το έκρυβε επιμελώς...

Για να γυρίσει, πάντως, ο Αλέξης καβάλα στο άλογο έπρεπε πρώτα να καταστραφεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Και καταστράφηκε. Όχι μόνο με δική του ευθύνη, αφού και οι δύο διάδοχοί του αποδείχθηκαν πολιτικώς ανεπαρκείς, αλλά και με δική του αφού δεν ήταν ένας απλός παρατηρητής των όσων συνέβαιναν στο κόμμα τού οποίου ήταν πρόεδρος επί 15 χρόνια. 

Το μπουζουξίδικο, για παράδειγμα, και η τελευταία φαιδρή απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής έχουν το δικό του όνομα στη μαρκίζα ως ενορχηστρωτή κι αυτό από μόνο του είναι ένα μεγάλο στίγμα. Φρόντισε, ωστόσο, να μην λερώσει τις πατουσίτσες του αφήνοντας άλλους να κάνουν τη βρόμικη δουλειά. Είναι οι ίδιοι που τώρα τον παρακαλάνε να τους ανοίξει την πόρτα αλλά δεν πρόκειται να το κάνει γιατί σε μία τέτοια περίπτωση θα δει τα ποσοστά του να καταρρέουν...

Κάθε καλό rebranding, εξάλλου, θέλει και τύχη, αυτή την οποία είχε στερηθεί ο Τσίπρας πριν τρία χρόνια. Αν η Μ. Καρυστιανού ήταν στοιχειωδώς σοβαρή πολιτικά, τώρα δεν θα μιλούσαμε για κανένα άλλο κόμμα παρά μόνο για το δικό της. Δεν είναι όμως, γι' αυτό και την εγκαταλείπουν όσοι δεν είναι ακροδεξιοί... 

Όσο για το ΠΑΣΟΚ, δεν αξίζει να το συζητάμε καν και δεν είναι μόνο ευθύνη Ανδρουλάκη. Πρόκειται για ένα κόμμα χωρίς στιβαρή ηγεσία και δίχως πολιτικό αφήγημα που αν δεν είχε κυβερνήσει τη χώρα για πάνω από 20 χρόνια συνολικώς θα ήταν προ πολλού εξαφανισμένο. Με λίγα λόγια, στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος, ανάμεσα στις πολιτικές μετριότητες η πιο μακιαβελική... 

   

Αν το ΠΑΣΟΚ δεν αλλάξει τώρα αρχηγό ο επόμενος θα είναι ο Φάμελλός του...

Το απόλυτο win-win διαμορφώνεται για το δίδυμο Μητσοτάκη- Τσίπρα, τουλάχιστον αν λάβουμε υπόψη τις δημοσκοπήσεις, φανερές και μυστικές. Από τη μία, η επανεμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού συσπειρώνει τη ΝΔ σε ποσοστά πάνω από το 25% και τα οποία προσεγγίζουν το 30%. Αυτό σημαίνει πως δεν αποκλείεται ο Κ. Μητσοτάκης να μην χρειάζεται πολλούς βουλευτές ακόμα ύστερα από τις πρώτες εκλογές και να τους βρει στη γύρα, τσιμπώντας τους από άλλα κόμματα, χωρίς προσφυγή σε δεύτερες κάλπες...

Από την άλλη, ο Τσίπρας αξιοποιεί την ανάγκη των πολιτών να εκφραστεί από κάποιον η αποστροφή τους προς την κυβέρνηση, την οποία οι υπόλοιποι αντιπολιτευόμενοι δεν κατάφεραν να εγκολπώσουν μολονότι είχαν το χρόνο για να το κάνουν. Η πολιτική είναι ζήτημα τάιμιγκ και για μια ακόμα φορά- ύστερα από την εποχή των μνημονίων- το αντιλήφθηκε ο Αλέξης καλύτερα από τους υπόλοιπους. Με λίγα λόγια, οδηγούμαστε σε ένα νέο δικομματισμό ο οποίος προφανώς κι έχει τη στήριξη του συστήματος αλλά και τον οποίο στάθηκαν ανίκανοι να αποφύγουν οι υπόλοιποι αντιπολιτευόμενοι, οι περισσότεροι εκ των οποίων οδηγούνται στον πολιτικό αφανισμό...

Σε αυτό το πλαίσιο μπορούν οι επόμενες εκλογές να είναι και το τέλος τού ΠΑΣΟΚ; Έχει προεξοφληθεί κι άλλες φορές αλλά έχει αποδειχθεί επτάψυχο. Μόνο που με τον Ν. Ανδρουλάκη στην ηγεσία του μάλλον ζει τώρα την έβδομη και τελευταία ζωή του. Όχι πως το πρόβλημά του είναι μόνο ο αρχηγός, πάντως, αφού απουσιάζει κι ένα πολιτικό αφήγημα, το οποιοδήποτε αφήγημα το οποίο να μην το θέλει συμπλήρωμα σε μια οποιαδήποτε κυβέρνηση... 

Όπως κι αν έχει, αν στη Χαριλάου Τρικούπη θέλουν να διασωθούν δεν θα έχουν το χρόνο μετά τις κάλπες. Τώρα είναι η ώρα για αλλαγή αρχηγού. Σε διαφορετική περίπτωση ο επόμενος θα είναι ο δικός τους Φάμελλος...

Πρώτα θα σκοτώσουμε τα τέρατα και μετά θα έρθει η νέα μεταπολίτευση...

Μπορεί να χάσει ο Κ. Μητσοτάκης τις εκλογές; Αυτό το ερώτημα τίθεται όλο κι εντονότερα, μόνο που το σωστότερο θα ήταν "θέλουν να τον κερδίσουν αυτοί που υποτίθεται πως επιθυμούν να ηττηθεί"; Προβοκατόρικο; Μπορεί, αναρωτηθείτε ωστόσο, για παράδειγμα, αν το όλον ΠΑΣΟΚ θα ήταν ικανοποιημένο από μία ήττα Μητσοτάκη αν οι ίδιοι δεν ήταν πρώτο κόμμα. Και, φυσικά, το ίδιο ισχύει για την ΕΛΑΣ. Για να κερδίσεις, άλλωστε, κάποιον αυτός θα έπρεπε να ήταν ο πρώτος στόχος σου κι όχι ο παρεμπίπτων...

Η πικρή αλήθεια είναι ότι, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, όλοι βολεύονται, έστω για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, με το να παραμείνει πρωθυπουργός ο Κυριάκος. Είτε γιατί δεν είναι έτοιμοι είτε γιατί γνωρίζουν ότι είναι συμπληρωματικοί είτε και γιατί το επιθυμούν, δεν έχουν καμία διάθεση να αναλάβουν τα ηνία μόνοι τους. Να υποσκελίσουν τους άλλους αντιπολιτευόμενους επιθυμούν με το μυαλό στο 2030 ή στο 2031 ή στο οψέποτε...

Όλοι αυτοί οι παράγοντες, πάντως, υπερτιμούν τις ικανότητές τους και υποτιμούν την πιθανότητα σε τρία, τέσσερα ή και λιγότερα χρόνια να εμφανιστούν νέοι παίκτες στο πολιτικό παίγνιο, πολύ πιο ικανοί από τους ίδιους. Όπως θα έλεγε και μία ψυχή, κανείς δεν έχει προκρατημένη θέση, ακόμα κι αυτός που το υποδεικνύει για τους άλλους. Έτσι κι αλλιώς και η επόμενη Βουλή μεταβατική θα είναι αφού είναι αδύνατο η εποχή των τεράτων να μην οδηγήσει σε μία πραγματικά νέα μεταπολίτευση...

 

 

Αναλλοίωτος στο χρόνο ο αριβισμός του...

Από όλα αυτά τα παράλογα που εξακολουθούν να συμβαίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ προκύπτουν μερικά πολύ εύλογα ερωτήματα: και γιατί να μην διαλυθεί; Τι έχει να προσφέρει πλέον στην ελληνική κοινωνία ένα τόσο τοξικό κόμμα; Κι αν εκλεγεί πρόεδρος ένας εκ των Πολάκη, Δούρου, Παππά είναι ικανές προσωπικότητες ώστε να αναγεννήσουν την ελληνική Αριστερά; 

Δεν μπορώ να αντικρούσω κανένα από αυτά τα ερωτήματα που υποκρύπτουν και τις απαντήσεις τους παρά μόνο με μία πολύ βασική αρχή τής δημοκρατίας: πως τις αποφάσεις για το μέλλον ενός κόμματος πρέπει να τις λαμβάνουν μόνο εκείνοι που δεν θέλουν να αποχωρήσουν από αυτό κι όχι αυτοί που θα ήταν ήδη μακριά αν είχαν βρει στασίδι αλλού...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει λαμβάνειν πάνω από 15.000.000 ευρώ κρατική χρηματοδότηση τα επόμενα δύο χρόνια. Διαθέτει, επίσης, ιδιόκτητο κτίριο, ραδιοφωνικό σταθμό κι εφημερίδα. Αν είχε κι αρχηγό που να τον πονά θα είχε κι αρκετά καλές πιθανότητες να μπει στην επόμενη Βουλή. Δεν έχει, ωστόσο, έναν τέτοιο αρχηγό. 

Αντιθέτως, ο πρόεδρός του οδηγεί το κόμμα του στη διάλυση σαν να ήταν αυτοεκπληρούμενη προφητεία χωρίς, μάλιστα, να δώσει καμία εξήγηση γιατί το εκλογικό 15% που του άφησε προίκα ο Στ. Κασσελάκης έχει γίνει 0,5%. 'Όπως, άλλωστε, δεν φταίει η τετραετία ΣΥΡΙΖΑ για τη χρεοκοπία τής χώρας δεν φταίει ούτε το ενδεκάμηνο Κασσελάκη για τον καταποντισμό του. Όποιος θέλει να βρει τον βασικό υπαίτιο ας επισκεφθεί την Αμαλίας...

Ο Αλ. Τσίπρας γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πως δεν υπάρχει κανένα λαϊκό ρεύμα υπέρ του, μόνο πολιτικά του ορφανά που πιστεύουν ότι είναι ο ίδιος επαναστάτης που πίστευαν ότι είναι και το 2023. Για να αναπληρώσει, συνεπώς, αυτό το κενό ραδιουργεί στο παρασκήνιο για τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και των διασπάσεών του, καθώς και του ΠΑΣΟΚ. 

Κάτι, δηλαδή, σαν το διαίρει και βασίλευε αλλά στο πιο φτωχό γιατί ξέρει ότι δεν πρόκειται να βασιλέψει, τουλάχιστον όχι άμεσα. Πριν δέκα χρόνια εργαλειοποίησε την οργή τής κοινωνίας για τη φτωχοποίησή της, σήμερα την απελπισία της για τις ανεπαρκείς πολιτικές της ηγεσίες. Ένα έχει παραμείνει αναλλοίωτο στο χρόνο, ο αριβισμός του...

 

  

Τρέχει σαμπάνια στις βρύσες του Μαξίμου...

Δεν έχω πολλές πηγές στη ΝΔ και στην κυβέρνηση. Δεν είναι η επαγγελματική μου εξειδίκευση. Όσες έχω, ωστόσο, μου λένε το ίδιο πράγμα: στο Μαξίμου δεν έχει σταματήσει να ρέει η σαμπάνια ύστερα από την ανακοίνωση του κόμματος του μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Τους συσπειρώνει, αποδυναμώνει το ΠΑΣΟΚ και το κάνει ακόμα πιο ευάλωτο σε συγκυβέρνηση μαζί τους και φυσικά ο ίδιος είναι τόσο επικίνδυνος όσο μία εξημερωμένη τίγρης η οποία στήνει υπερπαραγωγές άγνωστο πώς...

Φυσικά και η ΝΔ, η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης θα επιτεθούν στον πολιτικό απατεώνα που η ιδεολογική του τοποθέτηση καθορίζεται από τα πορίσματα των focus groups. Βεβαίως και τα κανάλια τής ολιγαρχίας θα τον σταυρώσουν. Αυτόν θέλουν για αντίπαλο του Κ. Μητσοτάκη, τον πιο βολικό, τον πιο φθαρμένο, τον πιο αναξιόπιστο. Είναι ηλίου φαεινότερον...

Βεβαίως ο Αλέξης μπορεί να μας διαψεύσει όλους εμάς τους κατηγόρους του. Μπορεί, για παράδειγμα, να δώσει στη δημοσιότητα τα τιμολόγια για το πόσο κόστισε το Δελφινάριο του Θησείου και ποιος το πλήρωσε. Μπορεί να απαντήσει στον Ζ. Κ. Γιούνκερ για το αν αρνήθηκε να φορολογήσει τους εφοπλιστές για να μην κοπεί το ΕΚΑΣ. 

Ας απαντήσει, έστω, στην πιο προφανή ερώτηση που κανένας δημοσιογράφος σε όλες τις στεγανοποιημένες συνεντεύξεις που έχει δώσει δεν τον έχει ρωτήσει: "γιατί κύριε Τσίπρα συντριβήκατε το 2023"; Όχι το 2019, το 2023...

Μπορεί ένας ερημίτης να είναι διεφθαρμένος;...

Μπορεί ένας ερημίτης να είναι διεφθαρμένος; Μόνο αν η σκόνη τής ερήμου ή μια όαση νερού είναι σε θέση να διαφθείρουν. Είναι δυνατό ο ίδιος ερημίτης να βάλει το δάχτυλο στο ανοιχτό βάζο με το μέλι αν αυτό βρεθεί μπροστά του; 

Πολύ πιο πιθανό κι αυτό δεν εξαρτάται από την εντιμότητα του ερημίτη αλλά από τη δυνατότητα που του δίνεται να διαφθαρεί. Λέγεται ανθρώπινη φύση, δεν είναι δα και κάτι τόσο παράξενο, γι' αυτό και τον θαυμασμό μας αξίζουν κυρίως εκείνοι που μπορούσαν να βουτήξουν στη λάσπη αλλά προτίμησαν να διατηρήσουν την καθαρότητά τους...  

Η κυβέρνηση Τσίπρα ήταν πράγματι η πιο καθαρή τής μεταπολίτευσης. Τι να κλέψει όμως; Τα άδεια ταμεία που παρέλαβε τον Ιανουάριο του 2015; Κι αν ακόμα έβρισκε χρήματα πώς να το κάνει όταν η τρόικα έβαζε το μικροσκόπιό της ακόμα και στο φωτοτυπικό χαρτί; Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ χρεοκόπησαν τη χώρα όταν δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα κι όταν οι κουτόφραγκοι έκαναν πως δεν έβλεπαν...

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι η κυβέρνηση Τσίπρα είναι η μόνη που παρέδωσε γεμάτα ταμεία. Πώς συνέβη, ωστόσο, αυτό; Με το ξεζούμισμα της μεσαίας τάξης- ο Ευκλ. Τσακαλώτος ακόμα πανηγυρίζει γι' αυτή την επιλογή-, με το ασφαλιστικό Κατρούγκαλου που έχει μείνει αξέχαστο σε ασφαλισμένους και συνταξιούχους, με χρέη στους προμηθευτές τού Δημοσίου και στις επόμενες γενιές... 

Αφήστε που το μισό περίπου από το δημοσιονομικό μαξιλάρι των 37 δισ. ευρώ ήταν η τελευταία μνημονιακή δανειακή δόση. Βλέπετε, όταν ο Αλέξης κυβερνούσε ή ήταν αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είχε σκεφτεί τον πατριωτικό φόρο για τους πλούσιους. 

Τον εμπνεύστηκε πολύ βολικά στην αγρανάπαυση της τελευταίας τριετίας κι ακόμα βολικότερα θα τον λησμονήσει αν βρεθεί ξανά στα πράγματα. Λίγοι, άλλωστε, δαγκώνουν το χέρι που τους ταΐζει και σίγουρα όχι οι πολιτικοί απατεώνες... 

 

Το σύστημα έχει κάνει την επιλογή του...

Το σύστημα- όποιον ορισμό κι αν θέλει να δώσει ο καθένας σε αυτό- έχει κάνει εδώ και καιρό την επιλογή του: συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ κι αξιωματική αντιπολίτευση ο Αλ. Τσίπρας. Να μας κυβερνήσει, δηλαδή, ο Κ. Μητσοτάκης και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, όχι όμως μόνος του για να μην φτάσει σε νέα ύψη η αλαζονεία του, και για αντιπολίτευση να έχει μια εξημερωμένη τίγρη- αν ήταν ποτέ τίγρης- ώστε να κρατιούνται και τα προσχήματα. Αν, μάλιστα, από την επόμενη Βουλή λείπουν η Ζ. Κωνσταντοπούλου κι ο Γ. Βαρουφάκης, οι οποίοι είναι λιγότερο ελέγξιμοι και περισσότερο παρορμητικοί από όσο θα έπρεπε, θα έχουν πετύχει τζακ ποτ...

Το σύστημα- όποιον ορισμό κι αν θέλει να δώσει ο καθένας σε αυτό- θέλει, επίσης, εξακομματική Βουλή: ΝΔ, Τσίπρας, Καρυστιανού, ΠΑΣΟΚ, Βελόπουλος, ΚΚΕ και είμαστε εντάξει αφού είτε έχουν ήδη αποδειχθεί σκύλοι που γαβγίζουν αλλά δεν δαγκώνουν είτε είναι τόσο άσχετοι- λέγε με Μαρία- που καταντούν εντελώς ακίνδυνοι. Φυσικά κι εκείνοι αναγνωρίζουν ότι η επόμενη κυβέρνηση μάλλον θα είναι μεταβατική αλλά μέχρι να στρωθεί ο νέος διπολισμός όλα τα πιόνια θα έχουν μπει στη θέση τους και η παρτίδα θα παίζεται με ασφάλεια για τα επόμενα δέκα χρόνια τουλάχιστον...

Το ότι όλα τα παραπάνω σχεδιάζονται από το σύστημα δεν σημαίνει απαραιτήτως και πως θα συμβούν. Ο ελληνικός λαός είναι χειραγωγούμενος αλλά δεν είναι κι απόλυτα ελεγχόμενος. Ούτε του λείπει η σοφία από τις εκλογικές του αποφάσεις, όπως δεν του έλειψε και το 2023 όταν κατάλαβε το ΣΥΡΙΖΑ καλύτερα από όσο τον είχαμε καταλάβει κι όσοι ασχολούμασταν επαγγελματικά μαζί του. Όπως κι αν έχει, η χώρα χρειάζεται γκρέμισμα και ξαναχτίσιμο. Όλα τα υπόλοιπα είναι σύγκλιση Αριστεράς, σοσιαλδημοκρατίας και οικολογίας με το νεοφιλελευθερισμό...

 

  

Όλοι είναι υπόλογοι στον προοδευτικό κόσμο, όλοι πρέπει να ενωθούν...

Το ενδεχόμενο εκλογών το Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο δεν είναι πλέον και τόσο απίθανο. Αν συνυπολογίσουμε πως το καλοκαίρι, ιδίως ο Αύγουστος, είναι νεκρή πολιτική περίοδος ο χρόνος προετοιμασίας των κομμάτων, παλιών και νέων, είναι πολύ λίγος. Η ΝΔ φθείρεται αλλά κρατά δυνάμεις κι ο Κ. Μητσοτάκης ετοιμάζεται να πει στον υπουργό του των Οικονομικών "Κυριάκο, δωστα όλα" και να πουλήσει ξανά πατριωτισμό. Και η αντιπολίτευση τι κάνει; Προετοιμάζεται για τη μάχη τής δεύτερης θέσης, λες κι αυτό είναι το ζητούμενο για την κοινωνική πλειοψηφία...

Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα τής προοδευτικής αντιπολίτευσης που όχι μόνο να κοιτάζει στα μάτια τη ΝΔ και να την απειλεί αλλά και να μην έχει σκελετούς στη ντουλάπα του. Όταν, για παράδειγμα, οι υπουργοί και οι βουλευτές τής κυβερνώσας παράταξης, οι οποίοι άλλωστε έχουν περάσει ένα ή και περισσότερα φεγγάρια από τη Χαριλάου Τρικούπη, προεξοφλούν ότι στην ανάγκη θα βρουν πέντε βουλευτές τού ΠΑΣΟΚ για να συνεχίσουν να κυβερνούν τι χρεία έχουμε άλλων αποδείξεων; Κι όταν η αξιωματική αντιπολίτευση που εκλέχθηκε από το λαό το 2023 έχει διασπαστεί σε χίλια μεσσιανικά κομμάτια και είναι υπόλογη για μια σειρά αντιδημοκρατικών διαδικασιών, από το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου σε ηθική αυτουργία Τσίπρα ως την κατάλυση της αμεσοδημοκρατίας με το "σας ξέρουμε έναν έναν και σας περιμένουμε" ουδείς δικαιούται να δείχνει τον άλλο με το δάχτυλο...

Έτσι κι αλλιώς είναι όλοι τους υπόλογοι στον προοδευτικό κόσμο, ο οποίος δεν αναζητά ποιος θα αντικαταστήσει τον Μητσοτάκη σε δύο ή σε τέσσερα χρόνια αλλά άμεσα και να μην είναι απλώς μια αλλαγή φρουράς. Δυστυχώς αυτό δεν μπορεί να το εγγυηθεί κανένα προοδευτικό κόμμα από μόνο του, συνεπώς ένα κοινό ψηφοδέλτιο ΠΑΣΟΚ- Τσίπρα- ΣΥΡΙΖΑ- ΝΕΑΡ- ΜέΡΑ 25- Κασσελάκη και θα προκαλούσε μεγαλύτερη λαϊκή συμμετοχή και θα κοιτούσε τον Μητσοτάκη στα μάτια. Αυτό μάλλον δεν θα συμβεί, τουλάχιστον όχι πριν τις πρώτες εκλογές, γιατί όλοι τους νοιάζονται για τα φέουδά τους και μόνο. Κι αυτό δεν το λες και πολύ προοδευτικό... 

 

    

Game changer μόνο η συμμετοχή...

Ο Κ. Μητσοτάκης κέρδισε τις εκλογές τού 2023 με το πρώτο εξάμηνο του 2015 και μάλλον θέλει να κερδίσει και τις επόμενες με τον ίδιο τρόπο. Όσο κυνικό, όμως, κι αν είναι αυτό, όσο άδικο αν λάβουμε υπόψη πως δεν ήταν ο Αλ. Τσίπρας που χρεοκόπησε τη χώρα αλλά εκείνος που την έβγαλε από τα μνημόνια, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα πως ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία βοηθά, χάρη στην ακόρεστη δίψα του για εξουσία, στο να συσπειρώνει τους ψηφοφόρους τής ΝΔ που τον βλέπουν σαν μπαμπούλα. Γι' αυτό κι ο Κυριάκος αδημονεί περισσότερο κι από τους βουλευτές και τα στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ να ανακοινώσει το κόμμα του ο Αλέξης...

Την ίδια ώρα, το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να ξεκολλήσει τη βελόνα κι όχι μόνο γιατί έχει για πρόεδρο μια συμπλεγματική μετριότητα που δεν μπορεί να συγκινήσει ούτε την Μάρθα Βούρτση. Από το πάλαι ποτέ Κίνημα του Ανδρ. Παπανδρέου αλλά και του Κ. Σημίτη έχει απομείνει μία συνομοσπονδία ασπόνδυλων βαρόνων χωρίς σαφή ιδεολογία και πολιτικό προσανατολισμό παρά μόνο αυτόν που οδηγεί ξανά σε μια καρέκλα εξουσίας μετά από 11 χρόνια ξηρασίας. Όσο, άλλωστε, ο Μητσοτάκης θα κρατά μαντρωμένους τους κεντρώους ψηφοφόρους κυβερνώντας με τα ορφανά τού Σημίτη το ΠΑΣΟΚ θα δίνει μάχες πολιτικής επιβίωσης κι όχι πρωτιάς...

Μόνο η μεγάλη συμμετοχή στις επόμενες εκλογές μπορεί να ανατρέψει τα προγνωστικά και να βάλει στα σκοινιά το καθεστώς Μητσοτάκη. Σε μία τέτοια περίπτωση, πάντως, δύσκολα θα βγουν ωφελημένα κόμματα όπως το ΠΑΣΟΚ ή το κόμμα Τσίπρα τα οποία έχουν χτιστεί ή χτίζονται πάνω στη θεσμικότητα... 

Η μαζικότητα θα σημαίνει αντισυστημικότητα και η αντισυστημικότητα μαύρο στο σημερινό κομματικό σύστημα. Ακούγεται καλό, αλλά από την αντισυστημικότητα αντλούν ψηφαλάκια και η ακροδεξιά και λοιποί πολιτικοί φελλοί κι όταν ανοίγεις το κουτί τής Πανδώρας δεν ξέρεις τι θα σου πεταχτεί... 

 

Μόνο Καρυστιανού και ΠΑΣΟΚ μπορούν να κερδίσουν τον Μητσοτάκη...

Έχω δει παιδιά τού νηπιαγωγείου να παίζουν το παιχνίδι "εγώ το είπα πρώτος" με μεγαλύτερη σοβαρότητα από κάποια κόμματα του 1% που αναζητούν ζωτικό χώρο αλλά δεν τον βρίσκουν, απλούστατα γιατί δεν μπορούν. Αυτή τη στιγμή τα μόνα δύο κόμματα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά- για διαφορετικούς λόγους το καθένα- και να κερδίσουν τη ΝΔ είναι το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Καρυστιανού. Τα υπόλοιπα είτε απλώς θα επιβιώσουν της επόμενης ημέρας των εκλογών είτε θα γίνουν το δείπνο στο τραπέζι των μεγαλύτερων...

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα 52 χρόνων, με ισχυρό μηχανισμό που πέρασε από χίλια κύματα αλλά έχει αφήσει και μεγάλο αποτύπωμα στην ελληνική κοινωνία. Αυτά, όμως, που είναι τα "προσόντα" του είναι ταυτοχρόνως και τα μειονεκτήματά του, ιδίως υπό μία ηγεσία την οποία δυσκολεύεσαι πολύ να αποκαλέσεις χαρισματική. Από την άλλη, θεωρείται από πολλούς απογοητευμένους όσο και μετριοπαθείς ψηφοφόρους τού Κ. Μητσοτάκη το ασφαλέστερο λιμάνι καταφυγής...

Την ίδια ώρα, το κόμμα Καρυστιανού είναι ο μεγαλύτερος άγνωστος Χ αυτών των εκλογών αλλά και το μοναδικό το οποίο μπορεί να συσπειρώσει ψηφοφόρους διαφορετικών ιδεολογικών αποχρώσεων. Κι αυτό κυρίως γιατί η επικεφαλής του εισπήδησε στο πολιτικό παίγνιο ύστερα από μία τραγωδία που την χτύπησε προσωπικά, χωρίς να έχει εκδηλώσει οποιαδήποτε διάθεση ανάμειξης με τα κοινά στο παρελθόν. Αν δεν δεις, ωστόσο, με ποιους θα συνεργαστεί και κυρίως με ποια πολιτική πλατφόρμα θα κατεβεί στις εκλογές είναι λογικό οι σημερινοί αναποφάσιστοι ψηφοφόροι, οι οποίοι μάλλον είναι και η κοινωνική πλειοψηφία και οι οποίοι μάλιστα έχουν καεί στο χυλό και φυσάνε και το γιαούρτι, να είναι, και με το δίκιο τους, πολύ επιφυλακτικοί. Ίδωμεν...

  

Ποιο είναι το μοναδικό παράθυρο ευκαιρίας...

Η χώρα εισέρχεται σε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας, παρατεταμένης ή όχι θα φανεί. Ο μόνος τρόπος για να μην συμβεί αυτό είναι να μην γίνουν εκλογές και η αυτοδύναμη όσο και διεφθαρμένη κυβέρνηση Μητσοτάκη να μείνει στη θέση της επ' αόριστον, μόνο που κάτι τέτοιο δεν μπορεί (;) να το κάνει ούτε καν αυτός ο πρωθυπουργός. Έτσι κι αλλιώς από τις προσεχείς κάλπες δεν πρόκειται να προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση, αν αυτό θεωρείται σταθερότητα σύμφωνα με τα πολιτικά εγχειρίδια. 

Είτε, συνεπώς, θα πηγαίνουμε σε εκλογές μέχρι να ξαναβγεί αυτοδύναμος ο Μητσοτάκης- δεν το λες και σταθερότητα- είτε θα προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας αόριστης διάρκειας. Μονά ζυγά, δηλαδή, αστάθεια...

Με ποιον θα κυβερνήσει η ΝΔ- ακόμα κι αν δεν είναι ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός- αν υποθέσουμε πως θα είναι πρώτο κόμμα; Το ΠΑΣΟΚ της έριξε χυλόπιτα, τουλάχιστον συνεδριακά. Της μένουν οι ακροδεξιοί τής Ελληνικής Λύσης, της Αφρ. Λατινοπούλου ή και του Αντ. Σαμαρά από τα κόμματα που έχουν κάποιες ελπίδες εισόδου στο Κοινοβούλιο. Ακόμα, όμως, κι αν συγκροτηθεί μία τέτοια κυβέρνηση- κουρελού πόσο μπορεί να κρατήσει; Όχι πολύ, γι' αυτό κι αρκετοί εκτιμούν πως το πολιτικό τοπίο δεν θα σταθεροποιηθεί ούτε και μετά τη συγκρότηση της επόμενης κυβέρνησης...

Αν η ΝΔ είναι πρώτο κόμμα οι προοδευτικοί πολίτες δεν θα βγάλουμε τα μαύρα από πάνω μας αφού είναι σχεδόν αδύνατο να συγκροτηθεί κυβέρνηση μειοψηφίας. Κάποιο παράθυρο ευκαιρίας μπορεί να ανοιχτεί μόνο αν είναι πρώτο είτε το κόμμα Καρυστιανού είτε το ΠΑΣΟΚ, αναφερόμενος στα δύο κόμματα που έχουν τις περισσότερες σχετικές πιθανότητες, και μαζί τους στοιχηθούν το κόμμα Τσίπρα, η Πλεύση Ελευθερίας και το ΜέΡΑ 25 συγκροτώντας μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού για την κάθαρση με πρωθυπουργό τον επικεφαλής τού πρώτου κόμματος. Δεν βλέπω, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, κάποια ρεαλιστικότερη πρόταση που να μπορεί να δώσει πίσω το χαμόγελο στον προοδευτικό κόσμο... 

  

Βουλευτές της αντιπολίτευσης ζητούν εκλογές για να λυτρωθούν...

Η νέα δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο δημόσιος εκβιασμός τού Τ. Ντίλιαν για τις υποκλοπές αλλά και η παγκόσμια αβεβαιότητα για το πώς θα τελειώσει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και πότε θα απαλλαγούμε από το διογκούμενο κύμα ακρίβειας σχετίζονται απολύτως όχι μόνο με το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών αλλά ακόμα και με το ποιος θα τις κερδίσει. Το πιο κρίσιμο ερώτημα είναι με ποιο βασικό κριτήριο θα επιλέξουν κόμματα οι ψηφοφόροι, με αυτό της κυβερνησιμότητας ή της αντισυστημικότητας; Κοντολογίς, θα ψηφίσουν με το νου ή με την καρδιά; Από την απάντηση που θα δώσουν κρέμονται όλοι...

Η ΝΔ αλλά και το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα (με όσους απορροφήσει από ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και Νέα Αριστερά) στηρίζονται στο συστημικό παιχνίδι, στο ότι στο τέλος οι πολίτες θα κινηθούν θεσμικά και θα επιλέξουν ανάμεσά τους, έστω και στη λογική τού μη χείρον βέλτιστον. Κι αν για το κυβερνών κόμμα η επίκληση της σταθερότητας σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον μοιάζει με μονόδρομο για να καλύψει σκάνδαλα κι ανικανότητα ούτε για τον Ν. Ανδρουλάκη είναι διαφορετικά τα δεδομένα. Στο πρόσφατο συνέδριο, άλλωστε, του ΠΑΣΟΚ δήλωσε ξεκάθαρα πως το κόμμα του δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας...

Έχει, επίσης, μεγάλο ενδιαφέρον το πόσοι βουλευτές τής αντιπολίτευσης απαιτούν πρόωρες εκλογές με αφορμή τα σκάνδαλα. Δεν το κάνουν μόνο γιατί επιθυμούν και ζητούν κάθαρση αλλά και γιατί θα είναι και για τους ίδιους μια λύτρωση, ειδικά γι' αυτούς που αισθάνονται παγιδευμένοι σε σχηματισμούς που έχουν καταντήσει μορφώματα εξαιτίας των ανεπαρκών ηγεσιών τους οι οποίες είναι εθελούσια απομονωμένες από την κοινωνική πραγματικότητα. Έτσι κι αλλιώς τα πραγματικά σπουδαία θα ακολουθήσουν τις πρώτες εκλογές και δεν θα προηγηθούν αυτών... 

 

Αυτοκαταστροφικό για το ΠΑΣΟΚ να αποκλείσει Μητσοτάκη...

Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να δηλώσει ρητά κι απερίφραστα ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη ΝΔ. Θα είναι αυτοκαταστροφικό κι όχι γιατί είναι πιθανό να εκβιάζεται ο πρόεδρός του ή γιατί κορυφαία στελέχη του λειτουργούν ως πέμπτη φάλαγγα Μητσοτάκη. Θα είναι αυτοκαταστροφικό γιατί η Χαριλάου Τρικούπη είναι το λιμάνι τής παρηγοριάς για τους απογοητευμένους κεντροδεξιούς ψηφοφόρους τής ΝΔ οι οποίοι το τελευταίο που θέλουν είναι ένα κόμμα που γλυκοκοιτάζει προς τον τοξικό ΣΥΡΙΖΑ και τα αποκόμματά του. Αν τυχόν το συνέδριο αποφασίσει το άνοιγμα προς Τσίπρα- Φάμελλο- Χαρίτση και λοιπούς τελειωμένους η αυτοδυναμία Μητσοτάκη θα μοιάζει ακόμα πιο βέβαιη...

Δεν ξέρω αν η Αν. Διαμαντοπούλου έχει κάνει κάποια συμφωνία με τον Κ. Μητσοτάκη. Πιθανόν ναι, ίσως κι όχι. Το βέβαιο είναι ότι ο Χ. Δούκας κάνει ντιλ με τον Τσίπρα, δίνοντάς του υποσχέσεις πως θα του φέρει στο νέο κόμμα και το ΠΑΣΟΚ. Το αν μπορεί να το κάνει ο, στα χαρτιά, δήμαρχος Αθηναίων είναι άλλη κουβέντα. Όπως και για το αν αυτοί οι δύο σπουδαρχίδηδες θα μπορούσαν να καταλήξουν σε μια συμφωνία κυρίων για το ποιος θα είναι ο αρχηγός και ποιος ο υπαρχηγός...

Όπως κι αν έχει, το ΠΑΣΟΚ θα κατεβεί στις επόμενες εκλογές με πρόεδρο τον Ν. Ανδρουλάκη, κάτι στο οποίο συμφωνούν κι όλοι οι δελφίνοι του. Ας μην προτρέχουμε, ωστόσο, για το μετεκλογικό σκηνικό γιατί δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα προκύψει ένα αποτέλεσμα που θα δίνει ως πιθανότερο ενδεχόμενο μια συγκυβέρνηση ΝΔ- ΠΑΣΟΚ. Είναι πιθανό να υπάρξουν και δεύτερες εκλογές, είναι επίσης πιθανό να προκύψουν κι άλλοι κυβερνητικοί εταίροι για τον Μητσοτάκη. Κάποιοι προσπαθούν να το κρύψουν αλλά η χαρά δεν τους αφήνει...

 

 

Το μεγάλο ανέκδοτο Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ κι αποκομμάτων του που φέρνει δάκρυα στα μάτια...

Όταν ο Αλ. Τσίπρας κι ο ΣΥΡΙΖΑ σκαρφάλωναν μετεωρικά στην πολιτική ζωή τής χώρας το μεγάλο τους πλεονέκτημα δεν ήταν η πείρα και οι γνώσεις για το πώς κυβερνάται ένα κράτος. Αντιθέτως, ήταν το μεγάλο τους μειονέκτημα αφού η ανανεωτική Αριστερά δεν είχε βρεθεί ποτέ στο παρελθόν σε θέση να διεκδικήσει την εξουσία, με όρους τουλάχιστον ηγέτιδας δύναμης γιατί ζήσαμε και την κυβέρνηση Τζαννετάκη το 1989 και την οικουμενική που ακολούθησε. Το μεγάλο πλεονέκτημα Τσίπρα- ΣΥΡΙΖΑ ήταν το αποκαλούμενο ηθικό: δεν είχαν κυβερνήσει, δεν είχαν κλέψει, δεν είχαν χρεοκοπήσει την Ελλάδα, σε αντίθεση με τον πάλαι ποτέ δικομματισμό ΠΑΣΟΚ- ΝΔ...

Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έκλεψε. Μπορεί να μην τόλμησε να αλλάξει την Ελλάδα αλλά δεν έβαλε χέρι στο δημόσιο ταμείο, έστω κι αυτό το ασθενικό που παρέλαβε. Αν είχε κλέψει, άλλωστε, είναι σίγουρο ότι η εκδικητική κυβέρνηση Μητσοτάκη θα είχε στείλει τον Αλέξη στο ειδικό δικαστήριο ή κάποιον από τους υπουργούς του γι' αυτό το λόγο αντί να ψάχνει ψύλλους στα άχυρα για να βρει κάτι να κατηγορήσει, όπως συνέβη με τον Ν. Παππά... 

Ο Αλ. Τσίπρας, όμως, κι ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν απωλέσει εδώ και πολύ καιρό το ηθικό τους πλεονέκτημα, το οποίο δεν σχετίζεται μόνο με τη ρεμούλα αλλά και με την τήρηση των δημοκρατικών κανόνων. Αν δεν τους τηρείς στο κόμμα σου, εξάλλου, πώς να σε εμπιστευτεί κάποιος πως θα τους τηρήσεις διοικώντας τη χώρα;...

Όσα συμβαίνουν στο ΣΥΡΙΖΑ, στα αποκόμματά του και στο υπό ίδρυση κόμμα Τσίπρα είναι ένα τεράστιο ανέκδοτο με το οποίο, ωστόσο, κλαίνε όσοι πίστεψαν στην πρώτη φορά Αριστερά και στους επιγόνους της. Πολιτικοί νάρκισσοι που μπερδεύουν τη σκιά τους με το μπόι τους κι εκπροσωπούν τον εαυτό τους και μερικές χιλιάδες ακόμα αλλά όχι περισσότερους, κόμματα που βρίσκονται λίγο πάνω ή λίγο κάτω από το 3% ή που δεν ανιχνεύονται καν από τους δημοσκόπους, στελέχη που δεν θα μπορούσαν να διοικήσουν ούτε αυτόματο μηχάνημα πώλησης και μέλη που συνεδριάζουν σε μπαρ και σε ταβέρνες μολονότι θα χωρούσαν και σε ασανσέρ, όλοι αυτοί μαζί είναι ταυτισμένοι με την απόλυτη τοξικότητα. 

Είναι όλοι τους συνυπεύθυνοι- άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο- για το ότι ο Κ. Μητσοτάκης οδεύει προς μια τρίτη τετραετία. Το μετεκλογικό τοπίο θα μας ξεκαθαρίσει αν αυτό έγινε από αμέλεια ή από δόλο, τουλάχιστον από ορισμένους...    

    

Όποιος αφήνει κενό δεν μπορεί να το καλύψει...

"Ο λαός μάς θέλει ενωμένους. Αν ενωθούμε θα νικήσουμε". Αυτό είναι το μότο όσων πιστεύουν ή όσων θέλουν να μας πείσουν ότι πιστεύουν στις ψευδαισθήσεις. Αν ίσχυε, όμως, κάτι τέτοιο γιατί δεν κέρδισαν το 2023, όταν ήταν ενωμένοι; 

Να θυμίσω πως ακόμα κι αν είχαν κατεβεί τότε μαζί ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ πάλι αυτοδύναμος θα έβγαινε ο Κ. Μητσοτάκης. Αλλού, επομένως, εντοπίζεται το πρόβλημα και το ότι η λύση του θα έρθει από τους Μανωλιούς που απλώς έβαλαν αλλιώς τα ρούχα τους, έχουν αλλάξει κι ωριμάσει μάλλον είναι επιχείρημα που απευθύνεται σε λωτοφάγους...

Αν το πρόβλημα, για παράδειγμα, του Αλ. Τσίπρα ήταν ο Ευκλ. Τσακαλώτος και οι άλλες τάσεις τότε γιατί τους έκανε όλα τα χατίρια; Και γιατί να πιστέψουμε ότι ένας ακραίος ισορροπιστής όπως ο ίδιος, που κράτησε μάλιστα δίπλα του τους περισσότερους από όσους τον χαντάκωσαν, έχει καταλάβει τα λάθη του κι αυτά θα αποφευχθούν μόνο και μόνο γιατί δεν θα κάνει κόμμα λενινιστικού τύπου αλλά ψηφοδέλτιο με 450 υποψήφιους κι ένα πρόγραμμα το οποίο θα έχουν εγκρίνει όλοι οι χορηγοί του; Ο χαρακτήρας είναι μοίρα κι εν προκειμένω τραγική...

Η μεγαλύτερη ευθύνη για το ότι η προοδευτική παράταξη πηγαίνει με το κεφάλι σκυφτό για καρπαζιά και στις επόμενες εκλογές ανήκει στον Τσίπρα. Την ανάγκασε να απολογείται ακόμα και για αντιδημοκρατικές συμπεριφορές στο βαθύ κράτος τής δεξιάς που από τον χαφιέ τής γειτονιάς πέρασε στο Predator με την ίδια ευκολία που ο Αλέξης πέταξε το αμπέχονο για να βάλει το tailor made κοστουμάκι... 

Αλίμονο, όμως, ουδείς από όσους συναποτελούν σήμερα την προοδευτική παράταξη δεν είναι άμοιρος ευθυνών για το κατάντημά της, άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο. Γι' αυτό και κανείς τους δεν είναι κατάλληλος για να ηγηθεί. Η φύση, πάντως, απεχθάνεται τα κενά κι αυτά κάποια στιγμή θα καλυφθούν. Όχι, πάντως, από εκείνους που έχουν ήδη αποτύχει να τα καλύψουν... 

  

 

Το πρωτάθλημα των δευτερότριτων...

Μπορεί ο Αλ. Τσίπρας να ξαναγίνει πρωθυπουργός; Ναι, μπορεί, αν όχι μετά τον επόμενο εκλογικό κύκλο ίσως στο μεθεπόμενο. Είναι τόσο ρευστό το πολιτικό σκηνικό ώστε ο καθένας έχει το δικαίωμα στην ελπίδα και στο όνειρο. 

Μιλώντας, ωστόσο, με τους ποδοσφαιρικούς όρους που αρέσουν στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία, το αν θα κερδίσει το πρωτάθλημα δεν εξαρτάται τόσο πολύ από τις νίκες τής δικής του ομάδας όσο από τις ήττες των αντιπάλων του. Θα έχει, δηλαδή, ελπίδες μόνο αν η Μαρία Καρυστιανού καταρρεύσει υπό το βάρος προσδοκιών που ενδεχομένως η ίδια να μην είναι σε θέση να σηκώσει κι αν το ΠΑΣΟΚ συγκυβερνήσει με τη ΝΔ ή δεν αλλάξει αρχηγό. Αν δεν συμβούν αυτά τότε ο Αλέξης μάλλον δεν θα χρειαστεί να μετακινηθεί από την Κυψέλη και το Σούνιο...

Οι εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη και στην Κοζάνη διοργανώθηκαν από συριζαίους- πρώην και νυν- και τις παρακολούθησαν συριζαίοι- πρώην και νυν- κι αυτό δείχνει τα όρια της σημερινής απήχησης Τσίπρα που δεν ξεπερνά στην πραγματικότητα το μισό από το ποσοστό που είχε λάβει ο ΣΥΡΙΖΑ το 2023. Δεν έχει καταφέρει ούτε να αντισταθμίσει τις απώλειες προ τριετίας ψηφοφόρων του με νέους κι αυτό φαίνεται κι από το ότι ψωνίζει στελέχη τού ΠΑΣΟΚ από το σωρό για να φανεί πως το εγχείρημά του ενώνει την προοδευτική παράταξη. Και μόνο το ότι η συζήτηση εξακολουθεί να περιστρέφεται γύρω από το αν ο Τσίπρας θα απορροφήσει το ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα ή κάποια στελέχη του μαρτυρά και την αποτυχία τού rebranding...

Όπως κι αν έχει, η πικρή αλήθεια είναι ότι ύστερα από τρία χρόνια μεγάλων αναταράξεων που τραυμάτισαν, μάλλον ανεπανόρθωτα, και το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς επιστρέφουμε στο 2023, υπό πολύ χειρότερους όρους όμως για την προοδευτική παράταξη, η οποία στη συνείδηση της κοινωνικής πλειοψηφίας είναι τόσο τοξική όσο και οι βόμβες που πέφτουν στη Μέση Ανατολή. Φθαρμένες, μέτριες και υπερφίαλες ηγεσίες, μη ανανεωμένο στελεχιακό δυναμικό και μια ζαλισμένη βάση που τρέχει εδώ κι εκεί σαν ακέφαλα κοτόπουλα. Η ιδεολογική ηγεμονία τής Αριστεράς έχει πεθάνει αλλά οι δολοφόνοι της συνεχίζουν να την διοικούν... 

 

Βασιλιάδες χωρίς βασίλεια...

Είναι πιθανότερο κάποιος να βρει τα έξι νούμερα του τζόκερ από το αποτέλεσμα των επόμενων βουλευτικών εκλογών, ιδίως αν αυτές διεξαχθούν σε ένα χρόνο από τώρα. Ακόμα και σε αυτό που θεωρούμε ως μοναδικό δεδομένο, την πρωτιά δηλαδή της ΝΔ, δεν θα πόνταρα χωρίς να έχω αναλάβει ένα κάποιο ρίσκο. Όλα τα υπόλοιπα είναι στον αέρα. Το μόνο σίγουρο αυτή τη στιγμή είναι πως τόσο τα κόμματα όσο και οι αρχηγοί και τα μεγαλοστελέχη τους δίνουν πρωτίστως μάχη για την προσωπική τους πολιτική επιβίωση...

Κι αν μπορούμε να προεξοφλήσουμε πως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ θα πάνε στις κάλπες με Μητσοτάκη- Ανδρουλάκη, τα πράγματα είναι πολύ πιο ανοιχτά στο ΣΥΡΙΖΑ όπου ο πρόεδρός του αναζητά τον πιο εύσχημο τρόπο για να αλλάξει καράβι χωρίς να τον πουν καιροσκόπο. Οι παροικούντες την Κουμουνδούρου γνωρίζουν ότι ο Σωκράτης που σιγοπίνει το κώνειο δεν ελέγχει κανέναν, ούτε καν τους ελάχιστους συνομιλητές του που κι αυτοί θα τον εγκατάλειπαν αν ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία τούς άνοιγε την αγκαλιά του. Κι ο ίδιος, άλλωστε, και λόγω περιορισμένων δυνατοτήτων αλλά κι εξαιτίας αυτοεγκλωβισμού του σε εσωκομματικές ισορροπίες δεν κατάφερε να δώσει το προσωπικό του στίγμα σε ένα μόρφωμα το οποίο έτσι κι αλλιώς είχε πνεύσει τα λοίσθια το βράδυ τού πραξικοπήματος του μπουζουξίδικου...

Καταλαβαίνουμε ότι ο Σωκράτης, ο οποίος έχει ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας με τον Αλέξη, δεν θα πει στους εναπομείναντες συριζαίους "εγώ καβατζώθηκα, καλή τύχη σε σας σύντροφοι". Ναι μεν θα ήταν ειλικρινές αλλά κι απροκάλυπτα καιροσκοπικό. 

Γι' αυτό και κάπου εδώ μπαίνει στην εικόνα ο αψύς κρητικός ο οποίος το τελευταίο χρονικό διάστημα παριστάνει, ως προς τα εσωκομματικά τουλάχιστον, τον Μαχάτμα Γκάντι που γυρίζει το μάγουλο όταν του δίνουν σφαλιάρα στο άλλο. Νιώθει πιο κοντά από ποτέ στο όνειρο ζωής να γίνει πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και δεν είναι διατεθειμένος να κάνει τα λάθη τού παρελθόντος. Το αν θα καταφέρει, βεβαίως, να τον διασώσει είναι άλλου τύπου ερώτημα. Αν κρίνω, πάντως, από το ότι είναι ξεδοντιασμένος ακόμα και στην Κρήτη μάλλον θα έχει κατορθώσει να γίνει βασιλιάς σε ένα βασίλειο που γκρεμίστηκε και με δική του μεγάλη ευθύνη...  

    

Αν δεν ήταν ο Βαρουφάκης θα πίναμε μόνο νεράκι...

Αυτή η κυβέρνηση έχει αυστηροποιήσει τον Ποινικό Κώδικα αμέτρητες φορές τα τελευταία επτά χρόνια. Την ίδια ώρα, όμως, η εμπιστοσύνη των πολιτών στη δικαιοσύνη έχει φτάσει στο ναδίρ και είναι λογικό αφού δεν έχει τόση σημασία πόσο αυστηρή είναι μια ποινή όσο το αν καταλογίζεται στους ενόχους και, μάλιστα, με ίσα μέτρα και ίσα σταθμά. Σε διαφορετική περίπτωση ο ποινικός λαϊκισμός δεν είναι ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός γι' αυτό που συμβαίνει. Εγγύτερα στην πραγματικότητα θα κινείτο η λέξη "υποκρισία"...

Ζούμε στη χώρα όπου, ανάμεσα σε πολλά, κατηγορούμενοι για την υπόθεση των υποκλοπών παραδέχονται ότι ήξεραν τις ερωτήσεις που θα τους έκαναν οι βουλευτές τής ΝΔ στην εξεταστική επιτροπή και δεν κουνιέται φύλλο αλλά μετακινούνται δικαστικά βουνά και παραπέμπεται σε δίκη ο Γ. Βαρουφάκης γιατί είπε δημοσίως πως έκανε για μια φορά πριν 37 χρόνια χρήση ναρκωτικών και δεν του άρεσε κι αυτό θεωρείται προτροπή προς χρήση από την κοινωνία. Σε αυτόν το γιδότοπο τα ναρκωλύματα είναι περισσότερα από τα βοθρολύματα αλλά οι Έλληνες άρχισαν να γίνονται κοκάκηδες πριν μερικές εβδομάδες εξαιτίας τού Βαρουφάκη. Και ύστερα κάποιοι αναρωτιούνται γιατί η πλειονότητα δεν θεωρεί τους δικαστές αμερόληπτους ή, έστω, έχοντες τη στοιχειώδη επαφή με την πραγματική ζωή...

Σε μερικές εβδομάδες ξεκινά η κύρια δίκη για την τραγωδία των Τεμπών. Πώς, όμως, να είμαστε αισιόδοξοι πως θα αποδοθεί δικαιοσύνη για τους 57 ανθρώπους που χάθηκαν πριν τρία χρόνια όταν τα περισσότερα στοιχεία χάθηκαν μερικές ώρες μετά από το δυστύχημα εξαιτίας τού περιλάλητου μπαζώματος; Όταν η κυβερνητική πλειοψηφία υποστηρίζει στο πόρισμά της για τον ΟΠΕΚΕΠΕ πως φταίνε το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ για τα όσα έγιναν μετά το 2019; Όταν κάθε εβδομάδα μαθαίνουμε κι από ένα νέο σκάνδαλο; Και, κυρίως, όταν δεν ακούμε για αλλαγή τού τρόπου επιλογής τής ηγεσίας τής δικαιοσύνης με τη Συνταγματική Αναθεώρηση; Με τούτα και με τα άλλα, συνεπώς, μην απορήσετε αν γεμίσουν και πάλι οι δρόμοι και οι πλατείες το Σάββατο, όπως πέρυσι και πρόπερσι. Τίποτα δεν έχει αλλάξει, μάλλον τίποτα δεν θα αλλάξει...

  

 

Να μπουν θητείες ανάμεσα στους θνητούς και στη διαφθορά...

Όταν ο Γ. Παναγόπουλος ξεκινούσε τη συνδικαλιστική του καριέρα μπορεί να ήταν ο πιο έντιμος άνθρωπος του κόσμου. Το ίδιο, για παράδειγμα, και η Μ. Στρατινάκη όταν έγινε για πρώτη φορά γενική γραμματέας τού υπουργείου Εργασίας το 2011. 

Όταν είσαι, όμως, αρχισυνδικαλιστής για 20 χρόνια ή γενικός γραμματέας υπουργείου για πάνω από δέκα (με διάλειμμα επί ΣΥΡΙΖΑ) είναι πολύ δύσκολο να μην έχεις διαμορφώσει γύρω από τον εαυτό σου ένα καθεστώς ασυδοσίας που είναι δυνατό να φτάσει ως και τη διαφθορά. Είναι ανθρώπινο να βάλεις, έστω και για λίγο, το δάχτυλό σου στο βάζο με το μέλι όταν μπορείς να το ανοιγοκλείνεις επί χρόνια και χωρίς κάποιος να είναι σε θέση να σε ελέγχει...

Και το τελευταίο σκάνδαλο μας υπενθυμίζει πως ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ήδη συγκυβερνούν στην πραγματικότητα, γι' αυτό άλλωστε και το πάλαι ποτέ Κίνημα δεν σηκώνει κεφάλι. Αντιμετωπίζει κι αυτό πρόβλημα κυβερνητικής φθοράς. Έφτασε, μάλιστα, να συναινέσει στην άρση τής ασυλίας Πολάκη γιατί κατέθεσε σε δίκη υπέρ τού δημοσίου συμφέροντος. 

Καταδεικνύει, ωστόσο, και την αναγκαιότητα, με αφορμή και τη Συνταγματική Αναθεώρηση, να τεθούν συγκεκριμένες θητείες σε όσους ασκούν δημόσια εξουσία. Από τον αρχισυνδικαλιστή και τους γενικούς γραμματείς υπουργείων ως τους βουλευτές, τους υπουργούς και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Είναι στοιχειώδης όρος διαφύλαξης της ηθικής ακεραιότητας των θεσμών. Όποιος θέλει να συνεχίσει να προσφέρει στο δημόσιο βίο μπορεί να το κάνει κι αμισθί και χωρίς καρέκλα...

Πολύ δύσκολα, όμως, θα τεθούν αυτά τα όρια και η ευθύνη είναι διακομματική. Κάποιες από αυτές τις θητείες, άλλωστε, είναι καταστατικοποιημένες σε κάποια κόμματα αλλά έχουν εφαρμοστεί στην πράξη όσο κι ο σοσιαλισμός. Και σε αυτή τη Βουλή, εξάλλου, βρίσκουμε ουκ ολίγους εθνικούς αντιπροσώπους που αν τυχόν δεν επανεκλεγούν θα αντιμετωπίσουν σοβαρό ζήτημα επιστροφής στον πρότερο επαγγελματικό τους βίο. 

Όταν είσαι 20 χρόνια βουλευτής, για παράδειγμα, και να ήξερες κάποια πράγματα πριν, τα έχεις ήδη ξεχάσει. Προφανώς κι αυτό δεν είναι πρόβλημα της κοινωνικής πλειονότητας, απλώς εξηγώ γιατί δεν θα δείτε μάλλον ποτέ τη συνταγματοποίηση των θητειών...