Σαν τους άδειους τενεκέδες...

ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ είναι δύο κόμματα- ιδεολογικοί χυλοί που μέσα τους διαβιεί κάθε καρυδιάς καρύδι. Ακόμα, όμως, κι αυτά βλέπουν την αναγκαιότητα του ιδεολογικού τους αυτοπροσδιορισμού. 

Το μεν κόμμα Τσίπρα εμπεριέχει τη λέξη "Αριστερή", το δε ΠΑΣΟΚ δεν έχει διαγράψει ακόμα το "Σοσιαλιστικό" από τον τίτλο του. Αν, επομένως, ακόμα και οι παρατάξεις τής συμβιβασμένης σοσιαλδημοκρατίας έχουν ανάγκη ιδεολογικών άλλοθι πώς να μην είναι πιο απαραίτητη από ποτέ η ριζοσπαστική Αριστερά;...

Είναι απαραίτητη, το ερώτημα ωστόσο είναι καίριο: υπάρχει; Μάλλον όχι, ιδίως στο βαθμό που θα την ήθελαν πολλοί που αυτοπροσδιορίζονται ριζοσπάστες Αριστεροί. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, μόνο που απογοήτευσε, όχι τόσο με την κυβέρνησή του όσο με το πώς διαχειρίστηκε την προ τριετίας συντριβή του και για το οποίο δεν έχει ζητήσει συγγνώμη. Όπως και δεν έχει αντιληφθεί πως σε μια εποχή φόβου όπου οι πολίτες θέλουν ακόμα περισσότερο μόνο δύο χέρια στο τιμόνι και, μάλιστα, στιβαρά, τα τέσσερα ή τα έξι προκαλούν θυμηδία και θα προκαλούν ακόμα πιο πολύ όσο πλησιάζουμε στις κάλπες...

Όταν έρθει η ώρα των εκλογών όλοι θα κάνουμε τις επιλογές μας. Φοβάμαι, όμως, πως πολλοί ή λίγοι- δεν έχω τα επιστημονικά εργαλεία να το μετρήσω παρά μόνο την κοινωνική όσφρηση- θα επιλέξουμε το μη χείρον κι όχι αυτό που πραγματικά θεωρούμε καλό για τον τόπο, ιδίως ως προς την προοδευτική παράταξη. Υπάρχουν, βεβαίως, κι εκείνοι που θα πάνε στην κάλπη σίγουροι για επιλογές οι οποίες είναι είτε αστείες είτε επικίνδυνες, είτε πλειοψηφικές είτε απολύτως μειοψηφικές. Αυτοί είναι που κάνουν και τον περισσότερο διαδικτυακό θόρυβο. Σαν τους άδειους τενεκέδες...

 

Κόβεται ήδη ένα δάσος του Αμαζονίου για να γραφτεί το έπος με τα σκάνδαλα της οκταετίας Μητσοτάκη...

Όταν κάποτε, με το καλό, απαλλαγούμε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και γίνει μία καταμέτρηση των σκανδάλων τής οκταετίας το "Πόλεμος και Ειρήνη" θα μοιάζει με βιβλίο τσέπης. Είναι εκπληκτικό ότι ο πρωθυπουργός, υπουργοί και βουλευτές τής ΝΔ έχουν εμπλακεί ακόμα και σε υποθέσεις που εκ πρώτης όψεως θα ήταν παράλογο να έχουν εμπλακεί, με πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα το θάνατο Μαζωνάκη. Για την περίπτωσή τους δεν μιλάμε απλώς για "όποια πέτρα κι αν σηκώσεις" αλλά για το "όποιο πετραδάκι"...

Προφανώς η μακρά παραμονή στην εξουσία είναι συνώνυμη της φθοράς και της διαφθοράς ακόμα και των εκ πεποιθήσεως έντιμων. Δεν είναι πολλοί εκείνοι που έχουν το δάχτυλο οκτώ χρόνια στο μέλι και δεν βάζουν τη γλώσσα τους να το δοκιμάσει. Στην περίπτωση Μητσοτάκη, ωστόσο, η διαφθορά ήταν επιλογή από την πρώτη στιγμή. Το επιτελικό κράτος και οι παρακολουθήσεις είναι δύο πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς κάποιος όχι μόνο ξέρει πως θα βουτήξει ολόκληρο το χέρι στο μέλι αλλά και πώς να προστατευτεί από οποιαδήποτε απόπειρα να αποκαλυφθούν οι πομπές του...

Ο Κυριάκος, όμως, είναι έξυπνος. Πολύ πιο έξυπνος από όσο πιστεύουν ακόμα και σήμερα εκείνοι που έχουν χάσει από εκείνον σε αλλεπάλληλες κάλπες. Γι' αυτό και την τελευταία οκταετία δεν προικοδότησε μόνο την ολιγαρχία αλλά κι ένα 30% με 35% του εκλογικού σώματος με διάφορους τρόπους: διορισμούς, αποσπάσεις, επιδόματα, μη επιστρεπτέες προκαταβολές, ευνοϊκές ρυθμίσεις, εργασιακό μεσαίωνα για τους υπαλλήλους τους ή απουσία λογοδοσίας στη δικαιοσύνη. 

Την ώρα που οι αγανακτισμένοι νέοι και οι αγωνιούντες για το αύριο μισθοσυντήρητοι θα μείνουν στα σπίτια τους, εκείνοι θα πάνε στις κάλπες για να τον ξαναβγάλουν πρωθυπουργό. Και το υπόλοιπο 70% που δηλώνει στις δημοσκοπήσεις πως δεν θέλει τρίτη θητεία Μητσοτάκη και που θα μπορούσε να τον ανατρέψει με την ψήφο του θα περάσει και τα επόμενα τέσσερα χρόνια πληκτρολογώντας στο διαδίκτυο για το πόσο τον απεχθάνεται...  

Τώρα να μας πούνε για τις μετεκλογικές συνεργασίες...

Πέρα από τα προγράμματα και τα πρόσωπα που θα κληθούν να τα υλοποιήσουν, οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν και ποιος θα συνεργαστεί με ποιον. Όχι να το μάθουν μετεκλογικά αλλά προεκλογικά, ιδίως από τη στιγμή που από πουθενά δεν προκύπτει το ενδεχόμενο ένα κόμμα να είναι αυτοδύναμο. Τουλάχιστον όχι στις πρώτες εκλογές και κανένα που να μην λέγεται ΝΔ. Το πέταγμα, επομένως, της μπάλας στην εξέδρα γύρω από ένα ερώτημα το οποίο και ρεαλιστικό είναι και ουσιώδες δεν συμβάλλει στην αξιοπιστία κανενός φορέα πολιτικής...

Ιδίως για τους προοδευτικούς πολίτες αυτό το ερώτημα είναι και υπαρξιακό και δεν είναι δυνατό να απαντάται μόνο με αποκλεισμούς ή με αναφορές στο τι συνέβη στο παρελθόν. Σε αυτό το πλαίσιο, για παράδειγμα, δεν περιμένω από κανένα κόμμα να δηλώσει προεκλογικά πως θα συνεργαστεί με τη ΝΔ. Θα ήταν, το λιγότερο, αυτοκτονικό ακόμα κι αν για κάποια δεν είναι και τόσο ουτοπικό. Θα περίμενα, ωστόσο, να ανακοινώσουν με ποιους διατίθενται να συνεργαστούν ώστε οι εκλογείς να έχουν μια πολύ ξεκάθαρη εικόνα και του τι θα συμβεί μετά το κλείσιμο των καλπών και να μην βρεθούν την επόμενη ημέρα ενώπιον οδυνηρών εκπλήξεων ως αποτέλεσμα υπόγειων συναλλαγών...

Υπό ιδανικές συνθήκες τα κόμματα και οι ηγεσίες τής προοδευτικής παράταξης θα όφειλαν να παραμερίσουν συλλογικούς κι ατομικούς εγωισμούς, ομαδικές και προσωπικές αντιπάθειες, να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να συμφωνήσουν σε έναν οδικό χάρτη χάραξης κοινών προγραμματικών θέσεων κι επιλογής υποψήφιου πρωθυπουργού και ψηφοδελτίων. Είναι φανερό ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί και για τούτο είναι υπόλογες σε όλο τον προοδευτικό κόσμο. Ας πράξουν, όμως, το έλασσον, ας μας πούνε με ποιους μπορούν να συνεργαστούν την επόμενη ημέρα. Αν δεν μας πούνε ούτε αυτό ας μην εκπλαγούν αν βρεθούν ξανά στη θέση τής αντιπολίτευσης κι ακόμα πιο απαξιωμένοι από την πολλάκις προδομένη βάση τους...

 

Να πέσει ο Κυριάκος αλλά αν δεν είμαι πρωθυπουργός να μην πέσει...

Κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες το αφήγημα πως όσοι επιτίθενται στον Αλ. Τσίπρα θέλουν τον Κ. Μητσοτάκη να τους κυβερνά για πάντα. Ούτε όλοι όσοι ασκούν αυστηρή κριτική στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία επιθυμούν ο νυν πρωθυπουργός να μείνει για πάντα στη θέση του ούτε ο Αλέξης το επιδιώκει. Η διαφορά είναι πως οι προοδευτικοί πολίτες θέλουν πολιτική αλλαγή εδώ και τώρα ενώ ο Τσίπρας, όπως και οι υπόλοιποι διαγωνιζόμενοι για τη δεύτερη θέση, δεν έχουν αντίρρηση αν συμβεί σε μία τετραετία, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας...

Αν η προοδευτική αντιπολίτευση ή και σύσσωμη η αντιπολίτευση ήθελαν να ρίξουν τον Μητσοτάκη θα είχαν συνασπιστεί, θα είχαν καταλήξει σε ένα μίνιμουμ προγραμματικής σύγκλισης, θα συγκροτούσαν κοινά ψηφοδέλτια ανά τη χώρα και θα έστηναν προκριματικές κάλπες για να επιλέξουν τον υποψήφιο πρωθυπουργό τους. Προφανώς και δεν θα ήταν βιώσιμη μια τέτοια κυβέρνηση, αλλά θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ειδικού σκοπού για την κάθαρση και σε δύο χρόνια να ξαναστήνονταν κάλπες χωρίς Μητσοτάκη. Σιγά τις κεφαλαιώδεις διαφορές, άλλωστε, που έχουν τα προγράμματα των προοδευτικών κομμάτων...

Αυτό το σενάριο είναι μάλλον θερινής νυκτός. Οι πολιτικές ηγεσίες τής αντιπολίτευσης δίνουν προσωπικό αγώνα επιβίωσης κι όχι ανατροπής Μητσοτάκη. Αν έρθει θα τους είναι καλοδεχούμενη αλλά θα είναι παρεμπίπτουσα και, πάντως, όχι γιατί θα την έχουν σχεδιάσει. Αν έρθει θα έχει γίνει χάρη στην επιλογή τού λαού να σταθεί πάνω από τις μικροκομματικές φιλοδοξίες και το πιθανότερο είναι πως θα έχει πάρει κι αυτές παραμάζωμα...

   

Ο Νίκος Παππάς έχει δίκιο...

Αν βάλει κάποιος τα προγράμματα των προοδευτικών κομμάτων σε μια εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης θα εντοπίσει περισσότερες ομοιότητες από διαφορές και σε καμία περίπτωση αγεφύρωτες. Κανένα τους, άλλωστε, δεν υπόσχεται ανατροπή τού συστήματος αλλά καλύτερη διαχείρισή του. Τι σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα; Πως αυτό που τα εμποδίζει να συνεργαστούν δεν είναι η ιδεολογία και η πρακτική της αλλά οι εγωισμοί των ηγεσιών, των στελεχών ή και των μελών τους...

Ο Ν. Παππάς έχει προτείνει εδώ και καιρό τη συγκρότηση ενιαίου προοδευτικού ψηφοδελτίου πάνω σε ένα κοινό πρόγραμμα και με εκλογή τού επικεφαλής τού σχήματος και υποψήφιου πρωθυπουργού από τη βάση των προοδευτικών κομμάτων. Θα μου πείτε πως αν ο επιρρεπής στην ίντριγκα Νίκος είχε εξασφαλισμένη τη βουλευτική έδρα θα σφύριζε κι αυτός αδιάφορα. Ενδεχομένως, έχει όμως δίκιο ως προς την πρότασή του. Αν στόχος είναι να πέσει το καθεστώς Μητσοτάκη δεν βλέπω τώρα κάποιον άλλο τρόπο. Όσοι το αρνούνται από τις ηγεσίες οφείλουν και να παραδεχθούν ότι στόχος τους δεν είναι η πρωτιά αλλά η δεύτερη θέση με το μυαλό στις μεθεπόμενες εκλογές...

Φυσικά ακόμα κι αν προκύψει μια πολυκομματική προοδευτική κυβέρνηση, με τόσες εφαπτόμενες φιλοδοξίες το σχήμα δεν θα είναι βιώσιμο σε βάθος χρόνου. Όπως κι αν έχει, ωστόσο, λίγοι εκτιμούν πως το κομματικό μας σύστημα θα σταθεροποιηθεί μετά τις προσεχείς κάλπες. Ζούμε ήδη μια μεσοβασιλεία χωρίς να ξέρουμε το σχήμα τής επόμενης μεταπολίτευσης. Ας την κάνουμε τουλάχιστον περισσότερο υποφερτή... 

 

 

Με τα λεμόνια λεμονάδα μπορείς να φτιάξεις...

"Ωραία, ας συμφωνήσουμε μαζί σου ότι είναι όλοι ελαττωματικοί στην αντιπολίτευση. Και τι θα κάνουμε; Θα δώσουμε μια ακόμα τετραετία στον Κ. Μητσοτάκη"; Αυτή η παρατήρηση είναι κάτι παραπάνω από εύλογη, αλλά δεν είμαι υποχρεωμένος να κλείνω τα μάτια στα κακώς κείμενα μόνο και μόνο για να μην θεωρηθεί πως προμοτάρω, έστω εμμέσως, τον πιο φαύλο πρωθυπουργό τής μεταπολίτευσης. Ούτε είμαι στέλεχος κάποιου κόμματος για να υποχρεούμαι να απολογούμαι για τις αδυναμίες του. Στο κάτω κάτω, όταν έρθει η ώρα τής κάλπης θα είμαστε ουκ ολίγοι εκείνοι που θα κλείσουμε τη μύτη μας και θα ψηφίσουμε όποιο κόμμα θεωρούμε πως ίσως βλέπει λίγο καλύτερα ανάμεσα στους τυφλούς...

Θα μου πείτε επίσης πως έτσι κι αλλιώς ετοιμάζονται νέα κόμματα κι ενδεχομένως να εμφανιστούν κι άλλα που τώρα δεν περιμένουμε. Άλλωστε η φύση και η πολιτική απεχθάνονται τα κενά. Φοβάμαι, όμως, πως εστιάζουμε στο δέντρο- στην αναζήτηση, δηλαδή, μεσσιών που είναι αναπόφευκτο να μας απογοητεύσουν γιατί είναι κι εκείνοι άνθρωποι- κι όχι στην ανάληψη συλλογικών πρωτοβουλιών που δεν θα βασίζονται στην αυθεντία τού ηγέτη αλλά στη συμμετοχή και στην ανάληψη της ατομικής μας ευθύνης απέναντι στο συλλογικό. Ουτοπικό; Μπορεί, αλλά ούτε η πείρα των περισσότερο ή λιγότερο χαρισματικών ηγετών μάς έχει βγει σε καλό...

Έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα που θα προκύψει από τις πρώτες τουλάχιστον εκλογές θα είναι μάλλον τέτοιο που οι κάλπες τού Μαΐου του 2012 θα μοιάζουν με μετασεισμική δόνηση μπροστά του. Το παλιό είναι ολοφάνερο πως έχει πεθάνει αλλά το νέο δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί και για να συμβεί αυτό θα πρέπει πολλοί εγωισμοί να υποχωρήσουν και πολλά παθήματα να γίνουν μαθήματα. Μέχρι τότε παλεύουμε με ό,τι έχουμε. Όταν η ζωή σού δίνει λεμόνια, άλλωστε, φτιάχνεις λεμονάδα... 

 

Ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα το 2027;...

Δεν αμφισβητώ πως αν γίνονταν εκλογές σε μια εβδομάδα ή σε ένα μήνα η ΝΔ θα ήταν πρώτο κόμμα. Όσο η αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη και δεν ξεχωρίζει δημοσκοπικά κάποιο από τα κόμματα που την αποτελούν τόσο ο Κ. Μητσοτάκης θα μοιάζει ο μονόφθαλμος ανάμεσα στους τυφλούς. Γιατί γίνονται, όμως, τόσες δημοσκοπήσεις όταν δεν βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, τουλάχιστον όχι φανερά, κι όταν οι κάλπες βάσει Συντάγματος θα στηθούν στα μέσα τού 2027, δηλαδή σε δύο περίπου χρόνια από τώρα; Με λίγα λόγια, είναι απλώς φωτογραφία τής στιγμής, όπως θέλουν να μας πείσουν όσοι μας περνούν για λωτοφάγους, ή συνδιαμορφωτές αντιλήψεων;...

Ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 2027; Τι πάει να πει πως είναι πολύ νωρίς για να δώσετε μια απάντηση αφού δεν ξέρετε πώς θα είναι τότε τα ρόστερ των ομάδων; Αν δεν το γνωρίζετε, όπως φυσικά είναι απολύτως εύλογο, δεν μπορείτε να ξέρετε κι ότι η ΝΔ θα μας κυβερνά για πάντα. Πολλοί πίστευαν και στο παρελθόν ότι ήταν άχαστοι αλλά όταν ήρθε η ώρα τής κρίσης αποδείχθηκαν απολύτως θνητοί...

Αφήστε που υπάρχει κι ένας παράγοντας που οι περισσότεροι λησμονούν, ηθελημένα ή αθέλητα, στις αναλύσεις τους κι αυτός είναι τα γεγονότα. Λένε πως όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν ο θεός γελά κι αυτό δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να ελέγχει τα πάντα και τους πάντες για πάντα κι αν το έχει πιστέψει τότε έχει ήδη κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος...

  

Τελειώστε τον για να μην μας τελειώσει...

"Όλοι ίδιοι είναι. Μαζί τα φάγαμε και μαζί σκοτώσαμε τα παιδιά στα Τέμπη". Με αυτό το αφήγημα του "There Is No Alternative" κέρδισε ο Κ. Μητσοτάκης το 2023, με αυτές θέλει να κερδίσει και τις ευρωεκλογές. Η κοινωνική πλειοψηφία δεν πιστεύει ότι ο πρωθυπουργός της είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να της συμβεί. Από την εποχή τής χρεοκοπίας, όμως, και μετά μεγαλώνουν γενιές ικανοποιημένες με το ελάχιστο...

Σε αυτό το πλαίσιο, δεν θα μπορούσε να υπάρξει καταλληλότερος πρωθυπουργός από τον Κ. Μητσοτάκη για την εποχή μας. Κυνικός, φαύλος, μισαλλόδοξος, κινδυνολόγος, ο μεγαλύτερος λαϊκιστής και χειραγωγός όλων. Γιατί είναι πολύ διαφορετικό να υπερτιμάς τη δύναμη της βούλησής σου για να αλλάξεις τον κόσμο κι άλλο να χειραγωγείς τη βούληση των πολλών ώστε να εξουσιάζεις για όσο περισσότερο μπορείς το πόπολο...

Ο Κ. Μητσοτάκης κι όλο το παλιό πολιτικό προσωπικό ένα και μόνο τρέμουν, να πετύχει το "πείραμα Κασσελάκη". Να αποδειχθεί, δηλαδή, ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να δημιουργήσει ένα λαϊκό ρεύμα το οποίο δεν θα ανατρέψει μόνο τη σημερινή κυβέρνηση, αλλά και το κομματικό σύστημα όπως το ξέρουμε σήμερα. 

Αν πετύχει, την επόμενη ημέρα είτε τα υπόλοιπα κόμματα θα αναζητήσουν τη δική τους εκδοχή Κασσελάκη προκειμένου να επιβιώσουν είτε θα πεθάνουν. Γι' αυτό και θέλουν να τον τελειώσουν εδώ και τώρα. Γι' αυτό και η συμμετοχή στις κάλπες στις 9 Ιουνίου δεν είναι δικαίωμα. Είναι υποχρέωση... 

 
 

Η δημοκρατία ευγνωμονούσα για τα σώβρακα του Κασσελάκη...

Με ρωτάνε αρκετοί γιατί πρέπει να βλέπουμε βιντεάκια με το πώς διπλώνει τα σώβρακά του ο Στέφανος Κασσελάκης. Κατ' αρχάς ουδείς υποχρεώνει κανέναν να τα παρακολουθεί. Το ότι ακριβώς τα παρακολουθούν και σοβαροί άνθρωποι είναι η καλύτερη απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Αν, εξάλλου, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν απευθυνθεί και σε αυτούς που ασχολούνται ελάχιστα ή καθόλου με την πολιτική αύριο μεθαύριο θα αναρωτιόμαστε γιατί μας κυβερνά ο Κ. Μητσοτάκης με αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον Κ. Βελόπουλο...

Δεν είμαι αντίθετος στο να γίνει η ψήφος υποχρεωτική με κυρώσεις, διοικητικές ή και χρηματικές. Αν αναγνωρίζουμε ότι δεν είναι απλώς δικαίωμα αλλά και υποχρέωση, ο πολίτης που δεν εμφανίζεται στην κάλπη κι όχι για λόγους ανωτέρας βίας δεν θα έπρεπε να απολαμβάνει μόνο τα προνόμια της δημοκρατίας αλλά να υφίσταται και τις υποχρεώσεις της. Ας εμφανίζεται, συνεπώς, κι ας ψηφίζει άκυρο ή λευκό. Να εμφανίζεται όμως, ιδίως αν θέλει από την επόμενη ημέρα να ασκεί κριτική σε όσους τον κυβερνούν κι όχι χωρίς τη βάσανο ανάληψης της ελάχιστης ευθύνης από την πλευρά του...

Από τη στιγμή, επομένως, που η ψήφος δεν είναι στην πράξη υποχρεωτική κάθε πολιτικό κόμμα και κάθε πολιτικός αρχηγός οφείλουν να κάνουν ό,τι μπορούν για να πείθουν τους πολίτες να προσέρχονται και να τους ψηφίζουν. Εκτός αν κάποιοι βολεύονται με την αποχή. Κι αν αυτό είναι πιο πιθανό να γίνει μέσω ενός πρωινάδικου κι όχι μιας πανεπιστημιακής συζήτησης για τον διαλεκτικό υλισμό ας γίνει μέσω του πρωινάδικου. Κι αν, εν προκειμένω, ο Κασσελάκης κατορθώσει να φέρει περισσότερο κόσμο στις κάλπες, είτε ψηφίσουν είτε όχι ΣΥΡΙΖΑ, η δημοκρατία- έστω αυτή η κουτσή κι αναχρονιστική κοινοβουλευτική- θα πρέπει να τον ευγνωμονεί...  

  

 

Πόση υποκρισία χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογηθεί μια αποστασία...

Πόσα κροκοδείλια δάκρυα για τη δήθεν χαμένη τιμή τής Αριστεράς χύθηκαν ύστερα από την ομιλία τού Στέφανου Κασσελάκη στο ΣΕΒ. Πόσοι αριστεραμύντορες πρόταξαν τα στήθη τους για να μην αλωθεί η κυβερνώσα Αριστερά από το δεξιό αμερικανάκι που ήρθε για να κάνει ντιλς με τους βιομήχανους. Εν τέλει, πόση υποκρισία χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογηθεί μια αποστασία...

Όποιος ασχολείται με την κομματική πολιτική, όσο αγνές κι αν είναι οι προθέσεις του θα λασπώσει τα ποδαράκια του. Αγνοί κι ανέγγιχτοι από τη σαπίλα ιδεολόγοι υπάρχουν μόνο στα καφενεία. Σε αυτό το πλαίσιο και ντιλς γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται μεταξύ πολιτικών κι επιχειρηματιών. Από τον καθένα εξαρτάται αν σε αυτές τις συναλλαγές θα πουλήσει ακόμα και την ψυχή του ή όχι...

Όπως κι αν έχει, στις κάλπες δεν καταγράφονται απωθημένα αλλά κατά πόσο αυτά βρίσκουν απήχηση στο εκλογικό σώμα. Σε πέντε μήνες, επομένως, από σήμερα θα γνωρίζουμε αν όσοι τα επένδυσαν με ιδεολογική καθαρότητα θα καταφέρουν να εκπροσωπηθούν στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο ή όχι. Αν φτάσουν, βεβαίως, μέχρι εκεί και δεν αυτοδιαλυθούν στην πορεία, Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα...

 

 
 

Χρέος μας να είμαστε αισιόδοξοι, αλλά όχι κι αφελείς...

Αν χρειαζόμασταν άλλη μια απόδειξη ότι οι εκλογές πρέπει να γίνουν το συντομότερο, μας την πρόσφερε ο Αλ. Τσίπρας το Σάββατο στη Θεσσαλονίκη. Ο πρωθυπουργός εγκαινίασε το μετρό τής συμπρωτεύουσας, το οποίο για τους κατοίκους τής πόλης θα ανοίξει στις αρχές του... 2020. Η χώρα, όμως, χρειάζεται πολύ περισσότερα από φιέστες τής κορδέλας για να μπορέσει να ξανασταθεί στα πόδια της, απαιτεί μακρόπνοο σχεδιασμό κι όχι τακτικισμούς με το μυαλό στις κάλπες...

Την ώρα που η παγκόσμια οικονομία ετοιμάζεται να ξαναζήσει- αφού δεν διδάχθηκε από τα λάθη που οδήγησαν στην προηγούμενη- μια μεγάλη κρίση, έχοντας όμως πρώτα επωφεληθεί από την πρόσκαιρη ανάκαμψη των προηγούμενων χρόνων, στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμα βγει για τα καλά από την κατάρρευση του 2008. Από τη στιγμή, μάλιστα, που θέλουμε δεν θέλουμε η οικονομία είναι παγκοσμιοποιημένη, είναι πολύ δύσκολο να ορθοποδήσουμε από μόνοι μας, έστω κι αν διαθέταμε μια πολιτική ηγεσία- κυβέρνηση κι αντιπολίτευση- με όραμα. Φανταστείτε, επομένως, πόσο πιο δύσκολη είναι η κατάσταση από τη στιγμή που οι ηγέτες μας έχουν μετρηθεί κι έχουν αποδειχθεί ελλιποβαρείς...

Αλίμονο αν επιτρέπαμε στον εαυτό μας να αντιμετωπίζουμε το μέλλον με απαισιοδοξία. Η στάση μας απέναντι σε αυτό που έρχεται πρέπει να είναι πάντοτε θετική, τουλάχιστον αν θέλουμε να λεγόμαστε και να είμαστε στην πράξη προοδευτικοί κι όχι φοβικοί συντηρητικοί. Θα ήμασταν, όμως, κι αφελείς αν πιστεύαμε ότι με το πολιτικό προσωπικό και τη νοοτροπία που έχει καλλιεργήσει επί δεκαετίες, για να μην πω επί αιώνες, στη μάζα δεν είναι πρόσφορο το έδαφος για μια νέα χρεοκοπία πριν καν πάρουμε μια ανάσα από την προηγούμενη. Όπως κι αν έχει, καλή χρονιά σε όλες κι όλους, οι ευχές για το 2019 είναι δωρεάν!

Εκλογές αμέσως μετά από τις Πρέσπες...

Αφού συζητάμε που συζητάμε για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, δεν καθιερώνουμε και τη συνταγματική κατοχύρωση της υποχρεωτικής διεξαγωγής των βουλευτικών εκλογών με το τέλος τής τετραετίας, δίχως παραθυράκια και πόρτες ορθάνοιχτες για τη διαστρέβλωση του πνεύματος του νομοθέτη; Στην Ελλάδα κουβεντιάζουμε για το χρόνο που θα στηθούν οι επόμενες κάλπες την επαύριο των προηγούμενων κι όσο κι αν δεν είναι αυτό το μεγάλο μας πρόβλημα δεν παύει να είναι ένα από τα πολλά που δεν επιτρέπουν στη δημόσια διοίκηση να έχει μια συνέχεια ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνά. Στοιχείο, άλλωστε, της πολιτικής σταθερότητας είναι και να γνωρίζουν οι πολίτες με ασφάλεια τους κύκλους τής πολιτικής μας ζωής...

Από τη στιγμή, όμως, που επί της παρούσης δεν υπάρχει τέτοια συνταγματική διάταξη είναι εθνικώς επωφελές οι εκλογές να γίνουν αμέσως μετά από την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών ή πριν από αυτή αν δεν διαθέτει η κυβέρνηση τη σχετική πλειοψηφία. Είναι προτιμότερο το εθνικό θέμα να μείνει εκτός του προεκλογικού αγώνα, ο οποίος ωστόσο πρέπει να ξεκινήσει αμέσως μετά ώστε να αποφύγει η χώρα την πολύμηνη προεκλογική περίοδο, που δεν επιτρέπει το σοβαρό σχεδιασμό για το μέλλον παρά μόνο τις παροχές και την παροχολογία. Ύστερα από μία δεκαετία άγριας λιτότητας η σοβαρότητα του πολιτικού μας προσωπικού, ακόμα κι αν αποτελεί ζητούμενο κι όχι δεδομένο, αξιολογείται κι από τις επιλογές στις οποίες θα προχωρήσει προκειμένου να διαχειριστεί μια περίοδο σχετικής νηνεμίας...

Από εκεί και πέρα, είναι απαραίτητη και η καθιέρωση συγκεκριμένων θητειών για τους βουλευτές και τον πρωθυπουργό. Μπορεί στις ΗΠΑ να μην ισχύει η αρχή "ένας πολίτης, μία ψήφος" και να εκλέγεται, για παράδειγμα, ο Ντ. Τραμπ με λιγότερες ψήφους από την αντίπαλό του, όμως στα θετικά τους συγκαταλέγεται το ότι ο πρόεδρός τους μπορεί να εκλεγεί μόνο για δύο θητείες. Κι αυτό έχει τη σημασία του γιατί όσο σπουδαίος ηγέτης κι αν αποδειχθεί κανείς είναι σχεδόν αδύνατο να ξεφύγει από τη φθορά που προκαλεί η πολύχρονη άσκηση της εξουσίας. Ιδίως στην Ελλάδα όπου οι πελατειακές σχέσεις αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο επανεκλογής των βουλευτών κι όχι η αξιοσύνη τους...