Ταβάνιασε ο τίγρης και φοβάται ακόμα και το ΣΥΡΙΖΑ...

"Μα, γιατί δεν διαλύεστε να ησυχάσουμε, να στηρίξουμε όλοι μας τον Αλέξη και να πέσει ο Μητσοτάκης"; Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα ορισμένων- κάποιοι, μάλιστα, εκ των οποίων είχαν ψηφίσει στην Κεντρική Επιτροπή της 6ης Ιουνίου- απέναντι σε όσους ισχυρίζονται- άκουσον άκουσον- πως δεν είναι και το λογικότερο να διαλυθεί ένα κόμμα που εκπροσωπεί ένα χώρο με ιστορία έξι δεκαετιών γιατί αυτό απαιτεί το rebranding ενός τυχοδιώκτη που έχει φτιάξει ένα κόμμα Ι.Χ. με ιστορία ούτε δύο μηνών. Αυτά συμβαίνουν, ωστόσο, όταν η πολιτική έχει μετατοπιστεί από τις ιδέες και την υλοποίησή τους στα πρόσωπα και στις φιλοδοξίες τους...

Αν ο Αλ. Τσίπρας είχε ως προτεραιότητα να ρίξει τον Μητσοτάκη θα είχε καθίσει στο ίδιο τραπέζι με τον Ν. Ανδρουλάκη και τους υπόλοιπους αρχηγούς τής αντιπολίτευσης για να συνεισφέρει από όποιο μετερίζι σε αυτόν το σκοπό, που είναι γελοίο έτσι κι αλλιώς να γίνεται αυτοσκοπός ο ετεροπροσδιορισμός, πέρα από αυτοκαταστροφικό. Όσο, εξάλλου, κι αν τον σπρώχνουν κι εκείνοι που απολύουν δημοσιογράφους σαν να ήταν οι κηπουροί τους, ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία έχει ταβανιάσει στις δημοσκοπήσεις κι αδυνατεί να βρει νέα ακροατήρια πέρα από αυτά που έχει ήδη απογοητεύσει αλλά θα τον ψηφίσουν με κλειστή τη μύτη κι ως το έλασσον κακό. Δεν είναι, πάντως, αργά έστω και τώρα να απευθύνει προσκλητήριο ενότητας. Θα είμαι ο πρώτος που θα ψηφίσει ένα τέτοιο σχήμα...

Όπως κι αν έχει, ο ΣΥΡΙΖΑ επί Φάμελλου ήταν σαν μια ομάδα η οποία αρνιόταν να παίξει μπάλα, αφήνοντας χώρο στο γήπεδο σε μια άλλη. Ο ΣΥΡΙΖΑ με άλλον αρχηγό θα είναι μια πολύ διαφορετική περίπτωση. Κι αυτό είναι βέβαιο ότι δεν προβληματίζει τόσο ή και καθόλου τον Κ. Μητσοτάκη όσο τον κατά δημοσκοπική φαντασία καλπάζοντα τίγρη... 

 

Να πέσει ο Κυριάκος αλλά αν δεν είμαι πρωθυπουργός να μην πέσει...

Κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες το αφήγημα πως όσοι επιτίθενται στον Αλ. Τσίπρα θέλουν τον Κ. Μητσοτάκη να τους κυβερνά για πάντα. Ούτε όλοι όσοι ασκούν αυστηρή κριτική στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία επιθυμούν ο νυν πρωθυπουργός να μείνει για πάντα στη θέση του ούτε ο Αλέξης το επιδιώκει. Η διαφορά είναι πως οι προοδευτικοί πολίτες θέλουν πολιτική αλλαγή εδώ και τώρα ενώ ο Τσίπρας, όπως και οι υπόλοιποι διαγωνιζόμενοι για τη δεύτερη θέση, δεν έχουν αντίρρηση αν συμβεί σε μία τετραετία, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας...

Αν η προοδευτική αντιπολίτευση ή και σύσσωμη η αντιπολίτευση ήθελαν να ρίξουν τον Μητσοτάκη θα είχαν συνασπιστεί, θα είχαν καταλήξει σε ένα μίνιμουμ προγραμματικής σύγκλισης, θα συγκροτούσαν κοινά ψηφοδέλτια ανά τη χώρα και θα έστηναν προκριματικές κάλπες για να επιλέξουν τον υποψήφιο πρωθυπουργό τους. Προφανώς και δεν θα ήταν βιώσιμη μια τέτοια κυβέρνηση, αλλά θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ειδικού σκοπού για την κάθαρση και σε δύο χρόνια να ξαναστήνονταν κάλπες χωρίς Μητσοτάκη. Σιγά τις κεφαλαιώδεις διαφορές, άλλωστε, που έχουν τα προγράμματα των προοδευτικών κομμάτων...

Αυτό το σενάριο είναι μάλλον θερινής νυκτός. Οι πολιτικές ηγεσίες τής αντιπολίτευσης δίνουν προσωπικό αγώνα επιβίωσης κι όχι ανατροπής Μητσοτάκη. Αν έρθει θα τους είναι καλοδεχούμενη αλλά θα είναι παρεμπίπτουσα και, πάντως, όχι γιατί θα την έχουν σχεδιάσει. Αν έρθει θα έχει γίνει χάρη στην επιλογή τού λαού να σταθεί πάνω από τις μικροκομματικές φιλοδοξίες και το πιθανότερο είναι πως θα έχει πάρει κι αυτές παραμάζωμα...

   

Η γάτα πρέπει να κυνηγά το σωστό ποντίκι...

Αρκετές αμερικανικές πόλεις σείστηκαν πριν μερικές ημέρες από διαδηλωτές που φώναζαν "No Kings". Προφανώς αναφέρονταν στον Ντ. Τραμπ κι όχι στον Κ. Μητσοτάκη και τους λοιπούς Έλληνες αρχηγίσκους αλλά η κραυγή τους βγάζει νόημα και στην Ψωροκώσταινα. Σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε κατά την περίοδο που ακολούθησε το πολιτειακό δημοψήφισμα του 1974. 

Γιατί σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι τόσο φανερή η ανεπάρκεια των μετριοτήτων να ορίσουν τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειονότητας. Είτε γιατί δεν το μπορούν είτε γιατί δεν το θέλουν είτε και για τα δύο...

Στη χώρα μας πληρώνουμε και το τίμημα να θεωρούμε τα πρόσωπα ανώτερα από τους θεσμούς μέσα στους οποίους λειτουργούν. Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από την αντίθεση ανάμεσα στο έλλειμμα θεσμικής λογοδοσίας αυτής της κυβέρνησης και στην εκλογική της απήχηση. 

Μπορεί να μην συνδέονται άμεσα αλλά μοιάζει σαν κάθε σκάνδαλο που ξεσπά να προσθέτει πόντους σταθερότητας στον Κ. Μητσοτάκη παρά να τον αποδυναμώνει. Κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στην ανικανότητα της αντιπολίτευσης ή στον ισχυρό κυβερνητικό προπαγανδιστικό μηχανισμό αλλά και στο μιθριδατισμό μας. Καταπίνουμε σταγόνα σταγόνα το δηλητήριο χωρίς να εναποθέτουμε καμία ελπίδα στην προστασία των θεσμών παρά μόνο στο λαϊκισμό δημεγερτών αμφίβολης αξιοπιστίας και δυναμικής...

Τα τελευταία 52 χρόνια πολλά έχουν αλλάξει. Αυτό που έχει μείνει όμως ίδιο, έστω και υπό διαφορετικές συνθήκες, είναι η απαίτηση για δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, εθνική απελευθέρωση κι ανεξαρτησία. Συνθήματα που γεννήθηκαν από την Αριστερά και τα οποία οικειοποιήθηκε ο ανδρεοπαπανδρεϊκός ποπουλισμός. 

Αυτά τα συνθήματα εμπεριέχουν ιδέες, προτάσεις και, κυρίως, αγώνες τα οποία σήμερα απαξιώνονται από τους άκαπνους των ουζομεζέδων και φυσικά δεν στερούνται πολιτικού προσανατολισμού. Καλό, επομένως, το παραμύθι για την άσπρη ή τη μαύρη γάτα αρκεί να πιάνει το ποντίκι αλλά για να ορίσουμε ποιο είναι το τρωκτικό η απόφαση λαμβάνεται με βάση ιδεολογικά κριτήρια. Άλλα ποντίκια, για παράδειγμα, βλέπει ο Μητσοτάκης άλλα (θα έπρεπε να) βλέπει η Αριστερά... 

Οι μυρωδιάδες της αντιπολίτευσης...

Τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι της άμβλωσης, δεν μπαίνουν σε διαβούλευση και σε δημοψήφισμα και είναι σαν τα ποτάμια, δεν γυρίζουν πίσω. Δεν είναι όλοι οι αγώνες δίκαιοι αλλά ο αγώνας για την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος έχει δοθεί κι έχει δικαίως κερδηθεί. 

Όποιος ή όποια, συνεπώς, το βάζει στη δημόσια ατζέντα εξυπηρετεί το σκοταδισμό και μόνο. Αλίμονο, άλλωστε, αν ο επίσης δίκαιος σκοπός τής πτώσης τού καθεστώτος Μητσοτάκη δικαιολογούσε τα πάντα. Στο μακιαβελισμό, εξάλλου, έχει αποκτήσει τα πνευματικά δικαιώματα ο Αλ. Τσίπρας τα τρία τελευταία χρόνια...

Το πολιτικό σύστημα δεν πρόκειται να σταθεροποιηθεί ούτε αμέσως μετά τις επόμενες εκλογές κι αν χρειαζόμαστε μια τρανταχτή απόδειξη γι' αυτό είναι το κόμμα Καρυστιανού στο οποίο συσπειρώνονται οι κοινωνικές δυνάμεις- αριστερές και δεξιές- που θέτουν ως απόλυτη προτεραιότητα την απαλλαγή από τον σημερινό πρωθυπουργό. Ας μην κρυβόμαστε, άλλωστε, πίσω από το δάχτυλό μας. Είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει- προσωπικώς δεν μου αρέσει- δεν υπάρχει άλλο πρόσωπο αυτή τη στιγμή που να μπορεί να κοιτάξει τον Μητσοτάκη στα μάτια και να τον κερδίσει στις κάλπες. 

Όχι γιατί η Καρυστιανού είναι χαρισματικότερη από άλλους πολιτικούς αρχηγούς- δεν είναι-, αλλά γιατί διαθέτει αντικειμενικά χαρακτηριστικά που κανείς άλλος δεν διαθέτει ούτως ώστε να συγκινήσει την κοινωνική πλειοψηφία και να ταυτιστεί μαζί της. Προφανώς δεν έχει χάσει κάθε ελληνική οικογένεια το παιδί ή τα παιδιά της. Ποια ελληνική οικογένεια, όμως, δεν φοβάται μήπως αυτό της συμβεί εξαιτίας και των αποκαλούμενων διαχρονικών παθογενειών τού ελληνικού κράτους;...

Πολύ δύσκολα θα ψήφιζα ένα κόμμα Καρυστιανού ακόμα κι αν είναι ο μοναδικός τρόπος για να πέσει ο Μητσοτάκης. Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να αντικαθιστάς τον πιο διεφθαρμένο πρωθυπουργό με το "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" γιατί όσο κι αν αποδέχομαι ότι δεν κάνουν οι ταμπέλες την ιδεολογία άλλο τόσο δεν αγοράζω πολιτικά το οτιδήποτε με μοναδικό κριτήριο την εντιμότητα ή την αγνότητά του. 

Αν, όμως, η υπόλοιπη αντιπολίτευση πιστεύει ότι θα γκρεμίσει την Καρυστιανού ανοίγοντας μέτωπο εναντίον της και παραλλήλως με τον Μητσοτάκη μάλλον θα συνεχίσει να ρίχνει νερό στο μύλο της. Οι πολίτες που δηλώνουν σήμερα στις δημοσκοπήσεις πως θα την ψηφίσουν δεν το κάνουν για τις θέσεις της για τις αμβλώσεις ή για την αγάπη της για τη θρησκεία αλλά γιατί αισθάνονται, έστω κι αν δεν ισχύει, πως ήταν η μοναδική τα τελευταία χρόνια που έδωσε μάχες απέναντι σε ένα σάπιο καθεστώς. Το μόνο, επομένως, που επιτυγχάνουν όσοι από την αντιπολίτευση της επιτίθενται είναι, επί της ουσίας, να τους δικαιώνουν...

 

Κανείς τέλειος εκτός που αυτόν που έρχεται...

Είναι απολύτως λογικό να επιθυμεί ο Κ. Μητσοτάκης τη διαιώνιση της αντίληψης πως δεν υπάρχει αντιπολίτευση, πως ο ίδιος μπορεί να είναι μονόφθαλμος αλλά οι αντίπαλοί του είναι τυφλοί. Δεν έχει, όμως, καμία λογική το ίδιο επιχείρημα να χρησιμοποιείται κι από wannabe σωτήρες που παριστάνουν πως θέλουν να ρίξουν τον σημερινό πρωθυπουργό. Θα ήταν πολύ πιο έντιμο να ισχυρίζονταν πως το λένε προκειμένου να βρουν ξανά για τους ίδιους ζωτικό χώρο στο πολιτικό σκηνικό...

Οι περισσότεροι αρχηγοί τής αντιπολίτευσης είναι μέτριοι, κάποιοι μάλιστα είναι εκβιαζόμενοι, άλλοι αντιδημοκράτες στην πράξη, μερικοί είναι σταλινικοί κι ορισμένοι μισαλλόδοξοι. Όχι, δηλαδή, κι ό,τι καλύτερο για να επιλέξει κανείς. 

Ουδείς τους, ωστόσο, είναι τόσο διεφθαρμένος όσο ο Μητσοτάκης και τόσο πρόθυμος να αναπαράγει κοινωνικές ανισότητες. Κανένας τους, εν τέλει, δεν είναι κι ο ίδιος κομμάτι τής ολιγαρχίας κι όχι απλώς εκφραστής της, όπως συμβαίνει με τον νυν ένοικο του Μαξίμου. Το μη χείρον βέλτιστον, συνεπώς, στην πραγματικότητα είναι αντίστροφο από αυτό που προπαγανδίζει ο Μητσοτάκης...

Η όλη συζήτηση για το μέλλον τής χώρας έχει λάβει εδώ και καιρό μεταφυσικές διαστάσεις, με ουκ ολίγους προφήτες να ευελπιστούν ή να προαναγγέλλουν την έλευση κάποιου ή κάποιας μεσσία. Την ιστορία, ωστόσο, την γράφουν οι παρόντες κι όχι αυτοί που μπορεί να έρθουν, οι οποίοι είναι κι ανίκητοι γιατί ο καθένας μας τους φαντάζεται όπως τους θέλει κι άρα τέλειους... 

Είναι βέβαιο, πάντως, ότι η τακτική τού "παντρεύομαι ή μένω στο γάμο μου μέχρι να βρω καλύτεροι γαμπρό" μπορεί να είναι λογική για έναν ψηφοφόρο ή κι ένα απλό μέλος αλλά είναι τουλάχιστον ανήθικη όταν αφορά στελέχη. Αν αυτό που υπηρετείς δεν σε καλύπτει η μόνη έντιμη επιλογή είναι η αποχώρηση. Αλλιώς γίνεσαι Τσίπρας...

 

  

Είτε είσαι κυβερνητική δύναμη είτε φοβάσαι την αύξηση του ορίου εισόδου στη Βουλή...

Προφανώς και το καθεστώς Μητσοτάκη με τα εξαπτέρυγά του δεν σχεδιάζουν αλλαγή τού εκλογικού νόμου γιατί νοιάζονται για το καλό τής δημοκρατίας. Δεν μπορείς, άλλωστε, να ισχυρίζεσαι πως σε ενδιαφέρει η καλύτερη λειτουργία των θεσμών την ίδια ώρα που προχωράς στην επανεγκατάσταση στο Μαξίμου του ανιψιού σου στον οποίο χρέωσες τις παρακολουθήσεις φίλων κι εχθρών για να αποποιηθείς της δικής σου ευθύνης. Οφείλουμε, όμως, παραλλήλως να αναγνωρίσουμε ότι η σημερινή πολυκομματική Βουλή μόνο το σεβασμό στους θεσμούς δεν προκαλεί στην κοινωνική πλειονότητα...

Είναι αλήθεια ότι το καθεστώς έχει καταφέρει να περάσει την προπαγάνδα πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Μπορεί να μην θεωρώ, για παράδειγμα, τον Ν. Ανδρουλάκη χαρισματικό αλλά αδυνατώ να πιστέψω ότι για τη δουλειά τού πρωθυπουργού είναι ικανός μόνο όποιος κάνει οικογενειακές μπίζνες ακόμα και σε βάρος των εθνικών συμφερόντων. Από την άλλη, ωστόσο, ο κατακερματισμός τής αντιπολίτευσης δεν βοηθά στο να ικανοποιηθεί η όλο και διογκούμενη λαϊκή απαίτηση για αλλαγή στο τιμόνι τής εξουσίας...

Σε αυτό το πλαίσιο η αύξηση του ορίου εισόδου στη Βουλή, το οποίο ο Μητσοτάκης επιθυμεί για να συσπειρώσει φυγόκεντρες δεξιές δυνάμεις, μπορεί στο τέλος να αποδειχθεί η θηλιά στο λαιμό του αφού εκ των πραγμάτων θα αναδιατάξει τις δυνάμεις και στα κεντροαριστερά του. Μπορεί κι όχι, αλλά σε καμία περίπτωση η αντιμετώπιση ενός τέτοιου ενδεχομένου δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με φοβικότητα... 

Όσοι, άλλωστε, θα μείνουν εκτός Βουλής αν το όριο φτάσει στο 5% ή και παραπάνω είναι πολύ πιθανό να τους συμβεί το ίδιο ακόμα κι αν παραμείνει στο 3%. Δεν είναι δυνατό, άλλωστε, να αυτοπαρουσιάζεσαι ως κυβερνητική δύναμη και να σε απασχολεί κάτι τέτοιο. Εκτός αν είσαι κατά φαντασία κυβερνητική δύναμη...

 

Στο Έβερεστ το νερό βράζει και χωρίς αντιπολίτευση...

Η πτώση Μητσοτάκη έχει προαναγγελθεί τόσες πολλές φορές ώστε αν προαναγγελθεί για άλλη μια φορά με αφορμή τον ΟΠΕΚΕΠΕ ενδεχομένως να θεωρηθεί κι ανέκδοτο. Τα παπαγαλάκια, άλλωστε, ήδη μας λένε, δήθεν αθώα, πως αν παραιτηθεί ο πρωθυπουργός και πάμε σε εκλογές πάλι η ΝΔ θα είναι πρώτο κόμμα σε ένα μήνα και, δυστυχώς, μάλλον έχουν δίκιο. Αυτή τη στιγμή κανείς από την αντιπολίτευση δεν έχει το δημοσκοπικό ανάστημα για να αμφισβητήσει την κυριαρχία τού καθεστώτος, το οποίο τη στηρίζει στην επικοινωνιακή υπεροχή τού "δεν υπάρχει εναλλακτική"...

Με βάση όλα τα παραπάνω αδυνατώ να προδικάσω ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ θα είναι αυτό που θα ξεχειλίσει το ποτήρι τής υπομονής των πολιτών. Ποιος Έλληνας, εξάλλου, πέφτει από τα σύννεφα όταν μαθαίνει πως ένας πολιτικός έκανε ρουσφέτι σε έναν ψηφοφόρο του, έστω και μερικών εκατομμυρίων ευρώ; Το σουβλάκι, ο μουσακάς, ο κομματισμός και η διαφθορά είναι τα εθνικά μας εδέσματα και με αυτά σιτίζονται γενεές Ελλήνων από την εποχή τής τουρκοκρατίας...

Οι φυσικοί μπορούν να με διαψεύσουν, αλλά όσο πλησιάζει κανείς στο Έβερεστ το νερό που έχει ανάγκη μπορεί να το βράσει σε ολοένα και μικρότερη θερμοκρασία. Συνεκδοχικά, όσο τα σκάνδαλα σωρεύονται και δημιουργούν βουνό τόσο ευκολότερο γίνεται και για την αντιπολίτευση να οδηγήσει στα σκοινιά την κυβέρνηση. Με μία πολύ σοβαρή προϋπόθεση ωστόσο, να μπορεί να το κάνει και να μην είναι και η ίδια ανακατεμένη, ιδίως αν έχει κυβερνήσει κι αυτή επί δεκαετίες τη χώρα...   

  

Ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα το 2027;...

Δεν αμφισβητώ πως αν γίνονταν εκλογές σε μια εβδομάδα ή σε ένα μήνα η ΝΔ θα ήταν πρώτο κόμμα. Όσο η αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη και δεν ξεχωρίζει δημοσκοπικά κάποιο από τα κόμματα που την αποτελούν τόσο ο Κ. Μητσοτάκης θα μοιάζει ο μονόφθαλμος ανάμεσα στους τυφλούς. Γιατί γίνονται, όμως, τόσες δημοσκοπήσεις όταν δεν βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, τουλάχιστον όχι φανερά, κι όταν οι κάλπες βάσει Συντάγματος θα στηθούν στα μέσα τού 2027, δηλαδή σε δύο περίπου χρόνια από τώρα; Με λίγα λόγια, είναι απλώς φωτογραφία τής στιγμής, όπως θέλουν να μας πείσουν όσοι μας περνούν για λωτοφάγους, ή συνδιαμορφωτές αντιλήψεων;...

Ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 2027; Τι πάει να πει πως είναι πολύ νωρίς για να δώσετε μια απάντηση αφού δεν ξέρετε πώς θα είναι τότε τα ρόστερ των ομάδων; Αν δεν το γνωρίζετε, όπως φυσικά είναι απολύτως εύλογο, δεν μπορείτε να ξέρετε κι ότι η ΝΔ θα μας κυβερνά για πάντα. Πολλοί πίστευαν και στο παρελθόν ότι ήταν άχαστοι αλλά όταν ήρθε η ώρα τής κρίσης αποδείχθηκαν απολύτως θνητοί...

Αφήστε που υπάρχει κι ένας παράγοντας που οι περισσότεροι λησμονούν, ηθελημένα ή αθέλητα, στις αναλύσεις τους κι αυτός είναι τα γεγονότα. Λένε πως όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν ο θεός γελά κι αυτό δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να ελέγχει τα πάντα και τους πάντες για πάντα κι αν το έχει πιστέψει τότε έχει ήδη κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος...

  

Πολλοί ηγετίσκοι μαζί δεν κάνουν έναν ηγέτη...

Οι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που βγήκαν στους δρόμους την προηγούμενη Κυριακή και θα ξαναβγούν δεν το έκαναν ούτε για το σοσιαλισμό ούτε για το φιλελευθερισμό, ούτε για την πατρίδα ούτε για το μαρξισμό. Βγήκαν γιατί αισθάνονται πως στα Τέμπη το κράτος σκότωσε και τα δικά τους παιδιά κι έκανε κάτι ακόμα χειρότερο από το ίδιο το έγκλημα, το συγκάλυψε. Γι' αυτό και είναι χυδαιότητα κάποιοι να ζητούν τη συγκρότηση προοδευτικού μετώπου πάνω στα φέρετρα 57 ανθρώπων και στον πόνο των οικογενειών τους...

Θα ήταν ανέκδοτο οι καθημερινές ανταλλαγές τηλεφωνημάτων ανάμεσα σε πολιτικούς ηγετίσκους αν δεν συνέβαιναν για τη μικροκομματική αξιοποίηση μιας τραγωδίας. Αναρωτιέμαι, για παράδειγμα, αν έχει καμία σημασία αν η πρόταση δυσπιστίας κατατεθεί σήμερα ή σε τρεις εβδομάδες. Λες και οι βουλευτές τής ΝΔ , ιδίως αυτοί που συμμετείχαν στη εξεταστική, περιμένουν το πόρισμα του Πολυτεχνείου για να βεβαιωθούν ότι συγκάλυπταν ή λες και θα πάρουν την απόφαση να ρίξουν την κυβέρνηση όταν και πάλι επικρατέστερος πρωθυπουργός θα είναι ο Κ. Μητσοτάκης...

Φυσικά κι όλα αυτά δεν σημαίνουν πως πρέπει να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για να φύγει η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Όταν, όμως, η αντιπολίτευση έχει βάλει όλες τις μάρκες της στα Τέμπη δεν κάνει κάτι άλλο από το να ομολογεί αδυναμία έκφρασης εναλλακτικής πολιτικής διακυβέρνησης. Πολλώ δε μάλλον όταν έχει κι αυτή σκελετούς στο ντουλάπι από τη συγκάλυψη καταστροφών. Όσες φορές, άλλωστε, κι αν τηλεφωνηθούν ή συναντηθούν δεν θα παραδεχθούν ότι ούτε μόνοι τους ούτε μαζί μπορούν να δώσουν ελπίδα. Κι αυτή είναι η τραγωδία τού να ζεις στην Ελλάδα του 2025...

 

Δεν μπορούν να τους κάνουν όλους πλούσιους, μπορούν όμως να κάνουν τους περισσότερους φτωχούς...

Ο Μ. Βορίδης έχει δίκιο, η κυβέρνηση δεν μπορεί να τους κάνει όλους πλούσιους. Γι' αυτό φαίνεται πως έχει επιλέξει να κάνει τους λίγους πλούσιους πλουσιότερους. Όσον αφορά την κοινωνική πλειονότητα, αυτή μπορεί να αρκεστεί σε επιδόματα μέχρι να φτάσει η νέα χρεοκοπία, όταν και θα αναγκαστεί να φτωχοποιηθεί ραγδαία γιατί όλοι μαζί θα τα έχουμε φάει. Το έχουμε ζήσει και μάλλον θα το ξαναζήσουμε...

Φταίει, όμως, μόνο η αντιπολίτευση για το ότι η κυβέρνηση μας συμπεριφέρεται σαν ιθαγενείς; Όχι βέβαια. Όταν ψηφίζουμε ξανά και ξανά αυτούς που μας χρεοκόπησαν, μας έκαναν πρωταθλητές σε νεκρούς στην πανδημία κι ακρίβειας, που έχουν κάνει απαγορευτικό το να νοικιάζεις σε μεγάλη πόλη, να πίνεις καφέ έξω ή να κάνεις ταξίδι σε νησί δεν μας φταίνε μόνο αυτοί που δεν ασκούν σκληρή αντιπολίτευση. Ας μην έκαναν και καθόλου. Δεν επιλέγεις τον βασανιστή σου γιατί ο απελευθερωτής σου μπορεί να σου φαίνεται λίγος...

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ιδίως η αξιωματική, δεν πρέπει να σοβαρευτούν κι αυτό να γίνει άμεσα. Η εξουσιοδότηση, ωστόσο, της σωτηρίας σου σε άλλον είναι το ακριβώς αντίθετο της δημοκρατίας. Κι όσο ταυτίζεις τη σωτηρία σου με την εξουσιοδότηση τόσο και θα απομακρύνεσαι από αυτή... 

 

Αν κυνηγήσει τα υπερκέρδη θα αρχίσει να μετράει ημέρες...

Η ακρίβεια ταλαιπωρεί τη χώρα εδώ και περίπου τρία χρόνια. Οι κυβερνητικές πολιτικές αποδεδειγμένα όχι μόνο δεν την έχουν τιθασεύσει αλλά είμαστε κι από τους πρώτους στην Ευρώπη. Γιατί ο Κ. Μητσοτάκης δεν δοκιμάζει μία έστω από τις προτάσεις τής αντιπολίτευσης, αν θεωρεί πως όλες μαζί θα οδηγήσουν τη χώρα στη χρεοκοπία; Γιατί δεν μηδενίζει, για παράδειγμα, το ΦΠΑ στα βασικά αγαθά ή τον ειδικό φόρο στα καύσιμα;...

Δεν το κάνει για να μην δείξει πως σύρεται από την αντιπολίτευση; Κι όμως, εκεί που τον έπαιρνε, όπως για την ισότητα στο γάμο, σύρθηκε από πίσω της. Δεν υιοθετεί τις προτάσεις τής αντιπολίτευσης γιατί αν το πράξει το σαθρό του οικοδόμημα που βασίζεται στην ικανοποίηση των ολιγαρχών θα καταρρεύσει εν ριπή οφθαλμού. 

Οι τραπεζίτες, οι σουπερμαρκετάδες, οι ιδιοκτήτες των διυλιστηρίων ελέγχουν και την ενημέρωση σε αυτή τη χώρα. Αν ο υπηρέτης τους αποφασίσει να ανεξαρτητοποιηθεί και τους πατήσει τον κάλο τότε εκείνοι μπορούν να τον εξαφανίσουν από τον πολιτικό χάρτη...

Ο Κ. Μητσοτάκης είναι πολλά πράγματα, αλλά δεν είναι αυτοκαταστροφικός και το αποδεικνύει και τώρα. Η ηγεμονία του στηρίζεται στην εξασφάλιση υπερκερδών για την ολιγαρχία και στα υπερέσοδα από το αίμα τής κοινωνικής πλειοψηφίας στην οποία επιστρέφει ένα πολύ μικρό μέρος τους- υπάρχουν και οι "καταραμένοι" εκλογικοί κύκλοι στη δημοκρατία- και το οποίο, μάλιστα, καταλήγει και πάλι στους ολιγάρχες, οι οποίοι είναι μονά ζυγά κερδισμένοι. Αν αυτή η ροή σταματήσει θα θυμώσουν και θα θυμώσουν πολύ. Τόσο πολύ που η μαριονέτα τους θα αρχίσει να μετράει ημέρες στο Μαξίμου...  

 
 

Βάζει τα γυναικόπαιδα μπροστά και ύστερα μιλά για ανανδρία...

Όσο πιο ακραία γίνεται η πολιτική τους τόσο πιο ακραία ορολογία θα χρησιμοποιούν για να την δικαιολογούν. Η ορολογία τού απεγκλωβισμού των νέων από τα πανεπιστήμια δεν ήταν έμπνευση της στιγμής τής χειρότερης υπουργού Παιδείας τής μεταπολίτευσης. 

Συνιστά τη σαφή, οργουελικής και γκεμπελικής έμπνευσης, στρατηγική τού ίδιου του Κ. Μητσοτάκη να εξωραΐζει τα πάντα όχι απλώς με ψεύδη, αλλά με τα πιο χυδαία ψεύδη. Το ίδιο δεν έπραξαν, άλλωστε, και με τη νομιμοποίηση της απλήρωτης δεκάωρης εργασίας;...

Όπως οι ναζί γνώριζαν ότι η εργασία δεν απελευθερώνει αλλά σκλαβώνει, το ίδιο κι ο Κ. Μητσοτάκης και η Ν. Κεραμέως ξέρουν ότι οι 40.000 μαθητές που έμειναν εκτός ΑΕΙ θα γίνουν τροφή για τους κολεγιάρχες που πληρώνουν και τα δίδακτρα της πρωθυπουργικής θυγατέρας στο Γέιλ. Πίσω από τη δήθεν ανανδρία των επιθέσεων στην σύζυγο, στην κόρη και στον γιο τού πρωθυπουργού κρύβεται η ανήθικη προσπάθεια του ίδιου να χρησιμοποιεί ακόμα και την οικογένειά του ως ασπίδα στα ανομήματά του. Είναι στοιχειώδες ζήτημα ορθής λειτουργίας των θεσμών να μας εξηγήσει επιτέλους η "αγία οικογένεια" πόθεν προέκυψε ο αμύθητος πλούτος της...

Περιμένω με "ανυπομονησία" να πληροφορηθώ το νεολογισμό που θα χρησιμοποιήσει αυτήν την εβδομάδα η κυβέρνηση Μητσοτάκη για να μας πείσει για το πόσο καλή είναι η ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης που προωθεί με επιβάρυνση μερικών δεκάδων δισ. ευρώ στο δημόσιο χρέος. Δεν τους φοβάμαι, κάτι ευφάνταστο θα σκαρφιστούν για να μας πείσουν πως δεν είναι αυτό που νομίζουμε αλλά κάτι άλλο. Και γιατί να μην το κάνει, άλλωστε, αφού έχει βρει πρόσφορο έδαφος και στην αμηχανία με την οποία ο λαός, ακόμα και η αντιπολίτευση, αντιμετωπίζει τη νέα διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων;... 

 

 

Προφεσόροι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί, σας έχουμε βαρεθεί...

Η δουλειά, έτσι γενικώς κι αορίστως, δεν είναι ντροπή. Όταν, όμως, για να τη διατηρήσεις για τους δικούς σου λόγους αποδέχεσαι ακόμα και τον καθημερινό αυτοεξευτελισμό, τότε χρειάζεσαι μια βαθιά ενδοσκόπηση. Κι όταν, μάλιστα, είσαι και κορυφαίος επιστήμονας, αλλά αποδέχεσαι να άγεσαι και να φέρεσαι από πολιτικάντηδες τότε κρίμα τα πτυχία σου. Αυτό, όμως, συμβαίνει με τους επιστήμονες των επιτροπών- άλλη ελληνική πατέντα αυτή της διάχυσης ευθυνών- για τον covid, που επί ένα χρόνο τώρα αποδέχονται να εργαλειοποιούνται από την κυβέρνηση για τις δικές της προτεραιότητες...

Αν ποτέ δημοσιευτούν τα πρακτικά τής επιτροπής εμπειρογνωμόνων- αν κρατούνται πρακτικά- δεν θα μείνει εκτεθειμένη μόνο η κυβέρνηση, αλλά και οι ίδιοι οι επιστήμονες. Η κριτική μου δεν αφορά, βεβαίως, λανθασμένες εκτιμήσεις τους για την πορεία μιας άγνωστης ασθένειας. 

Σχετίζεται με το ότι από την πρώτη στιγμή εισηγούνταν, αλλά κι επιχειρηματολογούσαν με βάση την κυβερνητική ατζέντα. Ποιος ξεχνά, για παράδειγμα, ότι οι μάσκες όχι μόνο δεν ήταν ενδεικνυόμενες αλλά κι επικίνδυνες στην πρώτη φάση, μέχρι που άρχισε να τις παράγει πρωθυπουργικός φίλος; Είναι δυνατό πανεπιστημιακοί γιατροί, οι οποίοι στη συνέχεια μας συνιστούσαν να τις φοράμε και δυο δυο, να μην γνώριζαν τη χρησιμότητά τους;...

Αυτή η κρίση οφείλει να μας κάνει σοφότερους όχι μόνο γι' αυτούς που μας κυβερνούν, αλλά και για εκείνους που συμβουλεύουν αυτούς που μας κυβερνούν και οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως ιερές αγελάδες κι από την αντιπολίτευση. Αν μη τι άλλο, αναδεικνύεται το συνολικό πρόβλημα ηγεσίας στη χώρα, το οποίο δεν εδράζεται μόνο στην ανικανότητα, αλλά και στην εθελοδουλία. Τα χρόνια των μνημονίων το διαπιστώσαμε με την πνευματική ηγεσία, τον τελευταίο χρόνο επιβεβαιώθηκε και για την επιστημονική ελίτ...

 

Σύντροφοι, όποιος έχει θάρρος προλαβαίνει...

"Δεν προλάβαμε". Μαζί με το "φταίνε τα μίντια για τα πάντα" αυτή είναι η αγαπημένη φράση των συριζαίων το τελευταίο χρονικό διάστημα. Τα τεσσεράμισι χρόνια στην εξουσία, ιδίως όταν έχεις παραλάβει ένα χρεοκοπημένο, μνημονιακό κράτος που κυβέρνησαν οι πολιτικοί σου αντίπαλοι για τέσσερις δεκαετίες, δεν είναι μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν είναι, όμως, κι αμελητέο, γι' αυτό κι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε τον καιρό να αλλάξει χρόνιες παθογένειες, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις φέρθηκε με φοβία απέναντι στις ίδιες του τις ιδέες πρωτίστως και δευτερευόντως στην αντιπολίτευση...

Έγραψε, για παράδειγμα, ο Αλέξης Τσίπρας πως δεν πρόλαβε η κυβέρνησή του να αλλάξει το πλαίσιο των πανελλαδικών εξετάσεων ώστε να απαλλάξει μαθητές και γονείς από το περιττό άγχος και την πίεση. Γιατί δεν πρόλαβε; Τόσα εκπαιδευτικά νομοσχέδια εισήχθησαν στη Βουλή κι επί ημερών του...

Στηλιτεύουν, επίσης, στην αξιωματική αντιπολίτευση την υποκρισία τής ΝΔ με αφορμή το "come out" του οικονομικού συμβούλου Μητσοτάκη. Γιατί οι ίδιοι, όμως, δεν ψήφισαν τον πολιτικό γάμο ομοφυλόφιλων ή να αποκτήσουν το δικαίωμα στην υιοθεσία;...

Όταν υπάρχει πολιτική βούληση υπάρχουν και χρόνος, αδιαφορία για το συντηρητισμό τής αντιπολίτευσης και της κοινωνίας και θάρρος για την υλοποίηση προοδευτικών πολιτικών. Όταν, όμως, διακατέχεσαι από δειλία, τότε στήνεις μόνος σου μπροστά σου χίλια εμπόδια. Ακόμα και τώρα, άλλωστε, ο Αλέξης Τσίπρας διστάζει να επιβληθεί σε μια κλίκα παλαιοκομματικών που θέλουν μόνοι τους να διοικούν ένα κόμμα που έχει μεγαλώσει πολύ σε σχέση με την εποχή που αυτοί όριζαν καταστάσεις και που αυτό δεν έγινε χάρη σε αυτούς, αλλά μολονότι εκείνοι έβαζαν εμπόδια. Θέλει αρετή και τόλμη και η πρόοδος...

 

Τι σου φταίνε και τα μέσα αν δεν έχεις μήνυμα...

"Τι θα γινόταν αν ήμασταν κυβέρνηση και συνέβαινε αυτό". "Τα ΜΜΕ μας πολεμούν". "Η κυβέρνηση είναι άριστη στην επικοινωνία, αλλά όχι στην ουσία". Έχω βαρεθεί να ακούω βουλευτές τού ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τον πρόεδρό του να επαναλαμβάνουν όλα τα παραπάνω σε κάθε αφορμή. Φυσικά κι έχουν βάση αληθείας, αλλά με την κλάψα δεν κέρδισε κανείς εκλογές. Γι' αυτό και είναι προτιμότερο να ανασκουμπωθούν στην Κουμουνδούρου και να ασκήσουν το έργο που τους ανάθεσε ο λαός, σκληρή αντιπολίτευση δηλαδή, όχι μόνο προγραμματική αλλά κι απέναντι στα σκάνδαλα που η σημερινή κυβέρνηση παράγει σε καθημερινή βάση...

Φυσικά κι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ερευνητική δημοσιογραφία ή να λειτουργεί ως μιντιακός σχολιαστής τής επικαιρότητας. Δεν είναι, όμως, νεοαυριανισμός να γράφουν φιλικά προς την αξιωματική αντιπολίτευση μίντια με στοιχεία γιατί ο Κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του είναι φαύλοι...

Ούτε είναι ώρα για προσωπικές στρατηγικές, ναρκισσισμούς, φατριασμούς κι αριστερόμετρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι προοδευτικοί πολίτες αυτής της χώρας δεν έχουν την πολυτέλεια η διακυβέρνηση Μητσοτάκη να πάρει ηγεμονικά χαρακτηριστικά διαρκείας. Γι' αυτό και χρειάζεται η κοινή συμπόρευση όλων εκείνων που μπορεί να μην συμφωνούν στα πάντα, αλλά αντιμάχονται το νεοφιλελευθερισμό, το συντηρητισμό και τον εθνικισμό που πουλά στο πόπολο το Μαξίμου με τη σέσουλα...

Κι ούτε συνιστά ασυλία για το επικοινωνιακό επιτελείο τού ΣΥΡΙΖΑ το ότι ο Κ. Μητσοτάκης έχει μαζί του τα ισχυρότερα συμβατικά μίντια. Μέχρι, για παράδειγμα, να καταλάβουν άπαντες στην Κουμουνδούρου εν μέσω τής πανδημίας την αξία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και του isyriza υπήρχαν φωνές που ζητούσαν το κόμμα να επικεντρώσει στην αφισοκόλληση, που πέρα από αναποτελεσματική τη λες κι αντιπεριβαλλοντική...

Η ενημέρωση των πολιτικών συντακτών είναι ξεχασμένη υπόθεση, ενώ ακόμα και η στοιχειώδης ενημέρωση θεωρείται άθλος ή προδοσία αρχών κι αξιών τής Αριστεράς από κάποιους λάτρεις τής σοβιετικής μυστικοπάθειας. Με τέτοια μυαλά, όμως, δεν βλέπεις ξανά εξουσία, τουλάχιστον όχι σύντομα, όσες τραγικές επιλογές για τα λαϊκά συμφέροντα κι αν κάνει ο πρωθυπουργός...



  

Ο Κυριάκος ενοχλείται με το "μαλάκας", όχι με το "απατεώνας"...

Η φράση "ο τάδε είναι μαλάκας" δεν με ενοχλεί γιατί περιέχει υβριστικό χαρακτηρισμό- είμαι, άλλωστε, βρομόστομος κι όχι αρσακειάδα-, αλλά γιατί δεν περιέχει επιχείρημα. Αντιθέτως, η φράση "ο τάδε είναι μαλάκας γι' αυτόν και γι' αυτόν το λόγο" δεν με αποτρέπει από το να μπω σε μια συζήτηση ακριβώς γιατί περιέχει επιχειρήματα, ανεξαρτήτως αν συμφωνώ ή όχι μαζί τους. Ούτε θα με αποτρέψει να τα ακούσω μια ψευδοπουριτανική αντίδραση κάποιων που δεν έχουν πρόβλημα με το γιουρούσι στο κρατικό ταμείο από την κυβέρνηση της ΝΔ, αλλά με εκείνους που το καταγγέλλουν χρησιμοποιώντας φράσεις που ελάχιστοι Έλληνες δεν έχουν χρησιμοποιήσει ακόμα και στις σελίδες τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης...

Όταν, για παράδειγμα, πιστεύεις ότι πρέπει να διαγραφεί ένας επαρχιώτης πολιτευτής γιατί αποκάλεσε τον πρωθυπουργό μαλάκα, τι θα έπρεπε να ζητάς όταν ο αντιπρόεδρος του κόμματός σου αποκαλούσε αλήτη τον προηγούμενο πρωθυπουργό εντός του Κοινοβουλίου; Το ερώτημα είναι ρητορικό και δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία αν δεν έπεφτε και η αξιωματική αντιπολίτευση στη λογική πολιτικής αξιοποίησης αναρτήσεων στα social media από μικρομεσαία στελέχη, ανεξαρτήτως αν αναφέρονται σε συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά τα οποία ενοχλούν τους περισσότερους Έλληνες ή σε αστειότητες. Δεν έχει κανένα λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα τής ριζοσπαστικής Αριστεράς, να απολογείται για στοιχειοθετημένη κριτική μελών του, ακόμα κι αν αυτή εκτρέπεται σε πεζοδρομιακούς χαρακτηρισμούς. Οι φαύλοι θα έπρεπε να απολογούνται, όχι οι βωμολόχοι...

Φυσικά ο Κ. Μητσοτάκης δεν ενοχλήθηκε επί της ουσίας για το αν ένας πολιτευτής τον αποκάλεσε μαλάκα, κι όχι γιατί ενδεχομένως να διαθέτει μια αυξημένη αίσθηση αυτογνωσίας. Αντιπερισπασμό επιδίωκε ο άνθρωπος για τις δουλίτσες εκατομμυρίων ευρώ με τους κολλητούς του και πιάστηκε από έναν Ηλία Γρηγόρη στην Πάτρα, όπως ο πνιγμένος από το σκοινί. Αλίμονο, όμως, αν η αντιπολίτευση αυτολογοκρίνεται για να μην ενοχλούνται τα δήθεν ευαίσθητα ώτα ενός κατεστημένου που παλινορθώθηκε και με τάσεις, μάλιστα, ρεβανσισμού κι αλαζονείας διατήρησης της νομής τής εξουσίας επ' αόριστον...

Αλέξη, πάρε το όπλο σου...

Ακόμα κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ ασκούσε την καλύτερη αντιπολίτευση του κόσμου, που δεν την ασκεί έτσι κι αλλιώς, τα περισσότερα εξαρτώνται από την κυβέρνηση. Αν οποιαδήποτε κυβέρνηση βελτιώνει την ποιότητα ζωής των πολιτών και υλοποιεί τις περισσότερες από τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, όσο επιθετική και προγραμματική αντιπολίτευση και να της ασκήσεις δεν θα πιάσει τόπο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως στην Κουμουνδούρου πρέπει να υιοθετήσουν την αυτοκαταστροφική τακτική τού ώριμου φρούτου...

Είναι λογικό ο ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται σε ένα μεταβατικό στάδιο μετά από τεσσεράμισι χρόνια εξουσίας και τρεις μήνες πριν το συνέδριο μετασχηματισμού του. Είναι, επίσης, λογικό να αναζητά ακόμα τις αιτίες των τριών εκλογικών ηττών μέσα στο 2019. Αυτό που δεν είναι λογικό είναι ο συνδυασμός εσωστρέφειας κι άλλοτε ακραίας κι άλλοτε υποτονικής αντιπολίτευσης που ασκεί...

Η ευθύνη γι' αυτό βαραίνει όλους και, κυρίως, τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος προτιμά, προς το παρόν τουλάχιστον, το ρόλο τού παρατηρητή των εσωκομματικών ερίδων. Οι τρεις μήνες που απομένουν μέχρι το συνέδριο είναι πολύς χρόνος για να περιμένει να καθαρίσει σε αυτό...

Το κόμμα πρέπει να ανοίξει σε όλους όσοι ασπάζονται το πρόγραμμά του, δίχως face control, αλλά και χωρίς ηγεμονικές τάσεις από τον αρχηγό του. Ο ιδεολογικός διάλογος είναι πλούτος, αλλά και κατάρα τής Αριστεράς, αφού κάποια στιγμή πρέπει και να λαμβάνονται αποφάσεις με δημοκρατικό τρόπο. Και είτε τις αποδέχεσαι είτε παίρνεις το κουβαδάκι σου και πηγαίνεις σε άλλη παραλία...

Ο Κυριάκος τής σιωπής κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να κυβερνήσει...

Ο Κ. Μητσοτάκης εκφώνησε μία από τις πιο σύντομες, αν όχι την πιο σύντομη, προγραμματικές δηλώσεις κυβέρνησης της μεταπολίτευσης. Ο ίδιος ως αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης μιλούσε περισσότερη ώρα στη Βουλή.

Το έκανε γιατί έγινε όψιμος θιασώτης τής λακωνικότητας ή γιατί η, ελπίζω σύντομη, πρωθυπουργική του θητεία θα χαρακτηριστεί κυρίως από όσα δεν είπε το Σάββατο; Είναι δυνατό, για παράδειγμα, να κατηγορείς επανειλημμένως το νόμο Κατρούγκαλου για το ασφαλιστικό, αλλά να μην λες κουβέντα για το πώς θα τον αλλάξεις;...

Ποιος έχει αντίρρηση στο να μειωθεί ο ΕΝΦΙΑ, ακόμα κι αν θα μπορούσε να ήταν υψηλότερη η μείωση για τα μικρομεσαία εισοδήματα, αν ο Κ. Μητσοτάκης δεν ήθελε να απαλλάξει και την τάξη του από κάποια βάρη που για την ίδια δεν είναι δυσανάλογα; Ή ποιος λέει όχι στη μείωση του ΦΠΑ για βασικά αγαθά;...

Γιατί, όμως, ο πρωθυπουργός δεν είπε τίποτα για το αν θα καταργήσει τη μείωση του αφορολόγητου, για το αν θα ξαναδώσει δώρο Πάσχα, για το αν περικόψει τα επιδόματα ή για το αν θα καταργήσει την εισφορά αλληλεγγύης; Αφήστε που η συντριπτική πλειονότητα των υπεσχημένων φοροελαφρύνσεων παραπέμπεται για το 2021 κι αν, με την εξαίρεση των μερισμάτων που βεβαίως και δεν αφορούν την πλειονότητα των Ελλήνων...

Ο Κ. Μητσοτάκης, επίσης, δεν είπε κουβέντα για την αγροτική, εργασιακή και κοινωνική του πολιτική, για το τι θα κάνει για την ελληνική περιφέρεια, λες κι Ελλάδα είναι μόνο η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, και ψέλλισε ελάχιστα για τα εθνικά θέματα- και τι να πει ύστερα από την κωλοτούμπα του για τη Συμφωνία των Πρεσπών;-, γενικώς επιδιώκει οι πολιτικές του να περάσουν κάτω από το ραντάρ. Αντιθέτως, έκανε σημαία του την πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, λες κι όταν είχε καταργηθεί πλήρως το 2010- 2014 η εγκληματικότητα είχε εκμηδενιστεί στα πανεπιστήμια. Με αυτόν τον υπόγειο τρόπο, άλλωστε, κινήθηκε και στην προεκλογική περίοδο. Κοντός ψαλμός αλληλούια, ωστόσο, αφού κάποια στιγμή θα χρειαστεί να κυβερνήσει και να αποπληρώσει τα πολλά γραμμάτια που χρωστά στους χορηγούς του, που κάθε άλλο παρά ευγενείς είναι...

Χρέος μας να είμαστε αισιόδοξοι, αλλά όχι κι αφελείς...

Αν χρειαζόμασταν άλλη μια απόδειξη ότι οι εκλογές πρέπει να γίνουν το συντομότερο, μας την πρόσφερε ο Αλ. Τσίπρας το Σάββατο στη Θεσσαλονίκη. Ο πρωθυπουργός εγκαινίασε το μετρό τής συμπρωτεύουσας, το οποίο για τους κατοίκους τής πόλης θα ανοίξει στις αρχές του... 2020. Η χώρα, όμως, χρειάζεται πολύ περισσότερα από φιέστες τής κορδέλας για να μπορέσει να ξανασταθεί στα πόδια της, απαιτεί μακρόπνοο σχεδιασμό κι όχι τακτικισμούς με το μυαλό στις κάλπες...

Την ώρα που η παγκόσμια οικονομία ετοιμάζεται να ξαναζήσει- αφού δεν διδάχθηκε από τα λάθη που οδήγησαν στην προηγούμενη- μια μεγάλη κρίση, έχοντας όμως πρώτα επωφεληθεί από την πρόσκαιρη ανάκαμψη των προηγούμενων χρόνων, στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμα βγει για τα καλά από την κατάρρευση του 2008. Από τη στιγμή, μάλιστα, που θέλουμε δεν θέλουμε η οικονομία είναι παγκοσμιοποιημένη, είναι πολύ δύσκολο να ορθοποδήσουμε από μόνοι μας, έστω κι αν διαθέταμε μια πολιτική ηγεσία- κυβέρνηση κι αντιπολίτευση- με όραμα. Φανταστείτε, επομένως, πόσο πιο δύσκολη είναι η κατάσταση από τη στιγμή που οι ηγέτες μας έχουν μετρηθεί κι έχουν αποδειχθεί ελλιποβαρείς...

Αλίμονο αν επιτρέπαμε στον εαυτό μας να αντιμετωπίζουμε το μέλλον με απαισιοδοξία. Η στάση μας απέναντι σε αυτό που έρχεται πρέπει να είναι πάντοτε θετική, τουλάχιστον αν θέλουμε να λεγόμαστε και να είμαστε στην πράξη προοδευτικοί κι όχι φοβικοί συντηρητικοί. Θα ήμασταν, όμως, κι αφελείς αν πιστεύαμε ότι με το πολιτικό προσωπικό και τη νοοτροπία που έχει καλλιεργήσει επί δεκαετίες, για να μην πω επί αιώνες, στη μάζα δεν είναι πρόσφορο το έδαφος για μια νέα χρεοκοπία πριν καν πάρουμε μια ανάσα από την προηγούμενη. Όπως κι αν έχει, καλή χρονιά σε όλες κι όλους, οι ευχές για το 2019 είναι δωρεάν!

Δεν φταίνε τα νεφελίμ για τις τράπεζες...

Η κυβέρνηση αποδίδει την πτώση των μετοχών των τραπεζών στην κερδοσκοπία. Ποιος ξέρει, αύριο μεθαύριο ενδεχομένως να κατηγορήσει τον ήλιο γιατί η γη περιστρέφεται γύρω από αυτό το φωτεινό άστρο ή να ανακαλύψει ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Οι αγορές θα κερδοσκοπούν όπως ακριβώς ο σκορπιός τού ανέκδοτου θα συνεχίσει να δηλητηριάζει το βάτραχο γιατί είναι στη φύση του...

Αν, όμως, οι αγορές τα έβλεπαν όλα ρόδινα στην ελληνική οικονομία, όπως τα βλέπουν στο Μαξίμου, θα τις είχαμε με το μέρος μας. Πώς να το κάνουν, όμως, αυτό όταν υπάρχουν πολύ συγκεκριμένες νάρκες, όπως τα "κόκκινα" δάνεια και η μη βιωσιμότητα με το σημερινό δημογραφικό του ασφαλιστικού συστήματος, οι οποίες μπορούν να τινάξουν τα πάντα στον αέρα;...

Όσο οι τράπεζες παραμένουν επί ξυρού ακμής κι επομένως δυσκολεύονται να ανοίξουν τις κάνουλες χρηματοδότησης της πραγματικής οικονομίας οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί θα μοιάζουν περισσότερο με ευχολόγια. Οι αγορές, εξάλλου, δεν είναι ηλίθιες και γνωρίζουν ότι κυβέρνηση κι αντιπολίτευση θα ξεκινήσουν έναν πλειστηριασμό παροχών κατά τη διάρκεια της μακράς προεκλογικής περιόδου. Γιατί, επομένως, να εμπιστευτούν μια χώρα που χρεοκόπησε κι έχει ήδη βάλει τις βάσεις για τη νέα της χρεοκοπία με αθρόες, για παράδειγμα, κι αναξιοκρατικές προσλήψεις;...