Η σταθερότητα που στέλνει τα καλύτερα παιδιά μας στη μετανάστευση και τα χειρότερα σε θέσεις εξουσίας...

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, οι βουλευτές και τα στελέχη τής ΝΔ εργαλειοποιούν πολιτικά τη δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας λέξεις κι εκφράσεις που στοχεύουν σε ψήφους κι όχι στην εύρεση και τιμωρία των ενόχων. Ο Κ. Μητσοτάκης, πέρα από τα υπόλοιπα ακραία που ακούστηκαν στο δημόσιο λόγο, έκανε αναφορά ακόμα και στα μνημόνια στο συλλυπητήριο μήνυμά του. 

Ποιος αδρανεί, όμως, όπως κατήγγειλε, όταν ο ίδιος είναι επτά χρόνια στο Μαξίμου κι ο αρμόδιος υπουργός σχεδόν αιώνιος σε αυτόν το ρόλο; Ποιος καταδικάζει υποκριτικά αν όχι αυτοί που δεν είπαν κουβέντα για τις μολότοφ στα σπίτια βουλευτών τού ΣΥΡΙΖΑ την εποχή τής Συμφωνίας των Πρεσπών;...

Την ίδια ώρα, όμως, η ελληνική Αριστερά βρίσκεται αντιμέτωπη και με τη δική της διαχρονική αδυναμία να διακρίνει την επανάσταση από την επαναστατική γυμναστική, με την ανοχή της απέναντι στον εκφυλισμό των Εξαρχείων και των καταλήψεων και τη δυσανεξία της να αντιληφθεί πόσο της έχει στοιχίσει η κρυφή γοητεία που της ασκεί η ένοπλη αστική πάλη. Προφανώς και τα κοινοβουλευτικά, τουλάχιστον, αριστερά κόμματα καταδικάζουν τη βία κι αυτό συνέβη και στην περίπτωση της Βάγιας Νέστορα. Η υποτίμηση, ωστόσο, των συνεπειών που μπορεί να έχουν τα "παιχνίδια" με γκαζάκια είναι τόσο ώριμη όσο και το να αφήνεις ένα παιδί να παίζει με τα σπίρτα...

Έχουμε ήδη μπει σε μία μακρόσυρτη προεκλογική περίοδο η οποία είναι προφανές ότι θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως θα πρέπει να επιτρέψουμε στα κουμπούρια να αναμειχθούν με τα επιχειρήματα, τους χρήσιμους ηλίθιους του συστήματος να γίνουν η καύσιμη ύλη για τη συγκρότηση ενός ακόμα ατελέσφορου διπολισμού. Ναι, η χώρα χρειάζεται σταθερότητα, όχι όμως τη σταθερότητα του τέλματος που στέλνει τα καλύτερα παιδιά μας στη μετανάστευση και τα χειρότερα σε θέσεις εξουσίας...