Η σταθερότητα που στέλνει τα καλύτερα παιδιά μας στη μετανάστευση και τα χειρότερα σε θέσεις εξουσίας...

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, οι βουλευτές και τα στελέχη τής ΝΔ εργαλειοποιούν πολιτικά τη δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας λέξεις κι εκφράσεις που στοχεύουν σε ψήφους κι όχι στην εύρεση και τιμωρία των ενόχων. Ο Κ. Μητσοτάκης, πέρα από τα υπόλοιπα ακραία που ακούστηκαν στο δημόσιο λόγο, έκανε αναφορά ακόμα και στα μνημόνια στο συλλυπητήριο μήνυμά του. 

Ποιος αδρανεί, όμως, όπως κατήγγειλε, όταν ο ίδιος είναι επτά χρόνια στο Μαξίμου κι ο αρμόδιος υπουργός σχεδόν αιώνιος σε αυτόν το ρόλο; Ποιος καταδικάζει υποκριτικά αν όχι αυτοί που δεν είπαν κουβέντα για τις μολότοφ στα σπίτια βουλευτών τού ΣΥΡΙΖΑ την εποχή τής Συμφωνίας των Πρεσπών;...

Την ίδια ώρα, όμως, η ελληνική Αριστερά βρίσκεται αντιμέτωπη και με τη δική της διαχρονική αδυναμία να διακρίνει την επανάσταση από την επαναστατική γυμναστική, με την ανοχή της απέναντι στον εκφυλισμό των Εξαρχείων και των καταλήψεων και τη δυσανεξία της να αντιληφθεί πόσο της έχει στοιχίσει η κρυφή γοητεία που της ασκεί η ένοπλη αστική πάλη. Προφανώς και τα κοινοβουλευτικά, τουλάχιστον, αριστερά κόμματα καταδικάζουν τη βία κι αυτό συνέβη και στην περίπτωση της Βάγιας Νέστορα. Η υποτίμηση, ωστόσο, των συνεπειών που μπορεί να έχουν τα "παιχνίδια" με γκαζάκια είναι τόσο ώριμη όσο και το να αφήνεις ένα παιδί να παίζει με τα σπίρτα...

Έχουμε ήδη μπει σε μία μακρόσυρτη προεκλογική περίοδο η οποία είναι προφανές ότι θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως θα πρέπει να επιτρέψουμε στα κουμπούρια να αναμειχθούν με τα επιχειρήματα, τους χρήσιμους ηλίθιους του συστήματος να γίνουν η καύσιμη ύλη για τη συγκρότηση ενός ακόμα ατελέσφορου διπολισμού. Ναι, η χώρα χρειάζεται σταθερότητα, όχι όμως τη σταθερότητα του τέλματος που στέλνει τα καλύτερα παιδιά μας στη μετανάστευση και τα χειρότερα σε θέσεις εξουσίας...

 

 

Στον επόμενο τόνο η Συμφωνία των Πρεσπών θα γίνει προδοτική...

Ακόμα και σήμερα αν συνομιλήσεις με κάποιον αμετανόητο τσιπρικό θα σου πει πως ένα από τα μεγαλύτερα λάθη τού ΣΥΡΙΖΑ ήταν πως δεν υπερασπίστηκε όσο θα έπρεπε το κυβερνητικό του έργο. Κι ως ένα βαθμό θα έχει δίκιο αφού το τελικό ισοζύγιο ήταν θετικό, μολονότι ούτε η πρώτη φορά Αριστερά προχώρησε σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που θα κατοχύρωναν την κοινωνική δικαιοσύνη, την αναδιανομή τού πλούτου και τις ίσες ευκαιρίες για παραγωγή νέου. Τι να την κάνεις, όμως, την υπεράσπιση της κυβέρνησης Τσίπρα όταν ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας την αποδομεί (και) ο ίδιος στο βιβλίο του; Μόνο πως η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν προδοτική φαίνεται πως δεν έχει γράψει...

Ο μεγαλύτερος ένοχος για το ότι η χώρα έχει αναιμική αντιπολίτευση και την πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης είναι ο Τσίπρας. Αυτός την άφησε στο 17,85% και στους μόλις 47 βουλευτές, αυτός υπονόμευσε τον διάδοχό του κι εργαλειοποίησε τον διάδοχο του διαδόχου του... 

Φυσικά μεγαλύτερο θύμα αυτής της κατάστασης είναι η κοινωνική πλειονότητα αλλά ακόμα μεγαλύτερα όσοι κι όσες περάσαμε την τελευταία δεκαετία τής ζωής μας επιχειρηματολογώντας, για παράδειγμα, για το πρώτο εξάμηνο του 2015, για τις τηλεοπτικές άδειες ή για τη Novartis με επιχειρήματα που αυτός ο οποίος τα χρησιμοποιούσε δεν τα πίστευε. Κι αυτό είναι ένα συλλογικό τραύμα το οποίο αν με κάποιο τρόπο δεν επουλώσει ο πρώην πρωθυπουργός το "πρώην" θα τον συνοδεύει για πάντα...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2023 ήταν η αναξιοπιστία, όχι μόνο του αρχηγού του αλλά και του αρχηγού του. Γι' αυτό κι αναρωτιέμαι πώς αυτό το κυρίαρχο λαϊκό συναίσθημα για τον Τσίπρα θα ανατραπεί όταν με αυτά που έχουν διαρρεύσει από το βιβλίο του το επιτείνει; 

Γιατί να πιστέψουμε ξανά έναν πολιτικό ο οποίος στην ουσία αποδομεί τον εαυτό του προκειμένου να γοητεύσει ακροατήρια που τον θεωρούσαν ήδη αναξιόπιστο; Το μόνο που θα καταφέρει στο τέλος κι αργά ή γρήγορα θα είναι να προκαλέσει τη δυσφορία κι εκείνων που πιστεύουν ακόμα ότι δεν είναι διαφορετικός από το 2015, απλώς ωριμότερος...

  

   

Ναι, να πάει το όριο εισόδου στο 5% για να μην γίνουμε Βαϊμάρη...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχει εργαλειοποιήσει τον πατριωτισμό μόνο ως τελευταίο καταφύγιο, κατά τη γνωστή ρήση. Στην πραγματικότητα το έχει κάνει από την εποχή που ήταν αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης κι έπαιζε παιχνιδάκια με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Θα ήταν, μάλιστα, αστείο αν δεν ήταν προδοτικό: ο πρωθυπουργός που έχει συμφωνήσει μόνος του με τον Τ. Ερντογάν για τη μοιρασιά τού Αιγαίου να στέλνει τον αναρίθμητο στρατό των τρολ του να κοπιάρει τον Ντ. Τραμπ ακόμα και στη φρασεολογία για έναν εθνικισμό που μπάζει από παντού απληστία...

 Όπως είναι, όμως, λογικό η πιστή αντιγραφή, όταν δεν προσαρμόζεται στα διαφορετικά δεδομένα κάθε χώρας, κάποιες φορές οδηγεί στα ακριβώς αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, το να χαρακτηρίζεις δημοσίως έναν άνθρωπο κακό και υστερικό, όπως αρκετές φορές κάνει ο πρόεδρός τους, μπορεί να έχει και το γούστο του. Όταν, όμως, ο Αδ. Γεωργιάδης χρησιμοποιεί τα ίδια επίθετα για την Ζ. Κωνσταντοπούλου τότε η χυδαιότητα συμπεριλαμβάνει κι έναν αδιόρατο για τον ίδιο τον εκφορέα της αυτοσαρκασμό...

Το υποθέταμε από το βράδυ των εκλογών τού Ιουνίου του 2023 πόσο δυσλειτουργική θα ήταν η μόλις εκλεγείσα τότε Βουλή με τόσους πολλούς αρχηγίσκους κι αυτό αποδείχθηκε στην πορεία. Συνεπώς δεν με βρίσκει αντίθετο μια αύξηση του ορίου εισόδου στο Κοινοβούλιο στο 5%, χωρίς όμως το μπόνους εδρών για το πρώτο κόμμα το οποίο είναι και η επιτομή τής ληστείας τής λαϊκής ψήφου. Η Ελλάδα το τελευταίο που έχει ανάγκη είναι μια επανάληψη της αυτοκαταστροφικής Δημοκρατίας τής Βαϊμάρης στο όνομα μιας απλής αναλογικής που έχει αρκετές φορές αποδείξει το κομματικό της σύστημα ότι δεν έχει την ωριμότητα για να διαχειριστεί επ' εθνική ωφελεία... 

Άλλο η συνεκμετάλλευση Ελλάδας- Τουρκίας κι άλλο Μητσοτάκη- Ερντογάν...

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ο Κ. Μητσοτάκης απευθύνθηκε στους ευρωπαίους ομολόγους του ζητώντας τους στήριξη στα εθνικά μας θέματα, από τα ελληνοτουρκικά και το λιβυκό ως το μεταναστευτικό και το κυπριακό; Για να μην αναφερθώ στη μηδενική του διαβούλευση με τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς. Αν τα πράγματα πήγαιναν πολύ καλά θα το καταλάβαινα. Δεν πηγαίνουν, όμως, έτσι δεν είναι;...

Ούτε, βεβαίως, μπορεί να ισχύει το επιχείρημα πως η κυβέρνηση είναι αυτοδύναμη και μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει. Οι όποιες παραχωρήσεις στα κυριαρχικά μας δικαιώματα ή και στην εθνική μας κυριαρχία δεν θα έχουν ημερομηνία λήξης το 2027 αλλά θα μας δεσμεύουν για πάντα. Είναι, άλλωστε, προφανές ότι η παράταξη που παραπονιόταν για το ότι δεν είχε ενημέρωση σε κάθε φάση που οδήγησε στη Συμφωνία των Πρεσπών- με την οποία δεν χάθηκε ούτε σπιθαμή εθνικής γης- δεν δικαιούται να επικαλείται επιχειρήματα που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα των εκλογικών κύκλων...

Είναι φανερό, ολοφάνερο ότι ο πρωθυπουργός διεξάγει μια Ι.Χ. εξωτερική πολιτική η οποία δεν έχει ως προτεραιότητα την επίτευξη των εθνικών μας συμφερόντων. Κι αν είναι, επίσης, λογικό η όποια διαπραγμάτευση να εμπεριέχει και συμβιβασμούς αυτοί δεν μπορούν να προχωρήσουν δίχως τη συνευθύνη τής πλειονότητας του κοινοβουλευτικού πολιτικού μας συστήματος αν θέλουμε να είναι και δίκαιοι και βιώσιμοι. Δυσκολεύομαι, άλλωστε, να φανταστώ πώς μια συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο, για παράδειγμα, με όρους και προϋποθέσεις που θα εξυπηρετούν κατά βάση τη φαμίλια θα βρει 151 ψήφους στη Βουλή... 

   

Ξέρουμε ποιος απέρχεται, δεν ξέρουμε ποιος έρχεται...

Η πολιτική καριέρα τού Αντ. Σαμαρά έχει βασιστεί στην εθνοκαπηλεία. Κατά κάποιο τρόπο, συνεπώς, είναι και λογικό στη δύση της να στηριχθεί πάλι σε αυτή για να ασχολούμαστε μαζί του. Η τραγωδία, ωστόσο, του Κ. Μητσοτάκη δεν είναι ο Σαμαράς ούτε ο Κ. Βελόπουλος ούτε η Αφρ. Λατινοπούλου ούτε κάποιος άλλος ακροδεξιός κλόουν. Δεν είναι καν οι πασόκοι που έχει κάνει υπουργούς. Είναι πως όλο αυτό το νεοσυντηρητικό, εθνικιστικό αφήγημα που βρίσκει τώρα απέναντί του είναι δικό του δημιούργημα...

Όταν έχεις αντιπολιτευτεί τη Συμφωνία των Πρεσπών ασπαζόμενος το σκεπτικό τής εθνικής μειοδοσίας είναι πολύ δύσκολο να πείσεις πως οι παραχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι εθνικώς επωφελείς ακόμα κι αν διασφαλίζουν μια βιώσιμη ειρήνη. Όταν είσαι φτηνός στα πίτουρα κι ακριβός στο αλεύρι τότε γίνεσαι έρμαιο του κάθε Σαμαρά. Κι όταν γίνεσαι έρμαιο του κάθε ξοφλημένου πολιτικού τότε ο ξοφλημένος μάλλον είσαι εσύ...

Ποτέ άλλοτε στη μεταπολίτευση δεν είχαμε τόσο ρευστό πολιτικό σκηνικό. Ακόμα και στα μνημόνια, ιδίως από το 2012 και μετά, ξέραμε ποιος απερχόταν και ποιος ερχόταν. Σήμερα ναι μεν ξέρουμε ποιος απέρχεται, ο Μητσοτάκης, αλλά δεν ξέρουμε καν αν έρχεται κάποιο άλλο κόμμα κι όχι η ΝΔ με άλλο αρχηγό. Ο λαός, ωστόσο, έχει αποδείξει τη σοφία του, πως οι επιλογές του έχουν και συναίσθημα, αλλά κυρίως και λογική και δεν περιορίζεται από ταμπέλες που αυτοτοποθετούνται για να κρύβεται η ιδεολογική γύμνια και, περισσότερο, ο πολιτικός αμοραλισμός. Δεξιός κι αριστερός... 

  

     

Ας φτιάξουν δικό τους κόμμα...

"Δεν θα επιτρέψουμε σε έναν δεξιό να είναι υποψήφιος σε ένα αριστερό κόμμα". Διαβάζεται λογικό και είναι. Ποιος, όμως, μπορεί εν έτει 2024 να δίνει τέτοια πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων; Θα ήταν αντιδημοκρατικό κι αντισυνταγματικό ακόμα και να γινόταν ένα δημοψήφισμα για το αν ο Στέφανος Κασσελάκης είναι Αριστερός ή δεξιός. Αλίμονο αν οι πολιτικές πεποιθήσεις κάποιου ανθρώπου γίνονταν αντικείμενο απόφασης άλλων. Πολλώ δε μάλλον όταν αυτοί οι άλλοι είναι μερικές δεκάδες κρατικοδίαιτοι γραφειοκράτες...

Κυρίαρχο κι απολύτως λογικό επιχείρημα των υποστηρικτών τού Αλ. Τσίπρα όταν ψηφιζόταν η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν και το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού ενός λαού. Οι ίδιοι υποστηρικτές, ωστόσο, αρνούνται αυτό το δικαίωμα στον Κασσελάκη κι ας λέει το πιο αριστερό πράγμα που έχω ακούσει εδώ και πολύ καιρό, πως τσαντίζεται δηλαδή με την αδικία. Αντιθέτως, έχουν βγάλει ξανά τα αριστερόμετρα τα οποία χτυπούν κόκκινο, αλλά για τη δική τους υποκρισία...

Δεν ξέρω αν θα καταφέρει ο Κασσελάκης να είναι υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Και μόνο, ωστόσο, που ένα αριστερό κόμμα εδώ και τόσες εβδομάδες περιδινίζεται γύρω από ένα αυτονόητο δημοκρατικό δικαίωμα φανερώνει πολλά. Κι αυτό γιατί ούτε το "ας φτιάξει δικό του κόμμα" είναι αξιοπρεπές να ακούγεται από αριστερούς. 

Αυτός που εκλέγει, αυτός κι αναιρεί. Οτιδήποτε άλλο είναι επιστροφή στην αλφαβήτα και στην προπαίδεια της ανανεωτικής Αριστεράς γιατί κάποιοι έχουν μείνει μετεξεταστέοι. Αφήστε που το "ας φτιάξει δικό του κόμμα" μπορεί και να γίνει "ας φτιάξουν δικό τους κόμμα"...

Θα φτάσουμε μια νύχτα στην Άγκυρα για να μην βρούμε το μισό Αιγαίο στην επιστροφή...

Το ότι Μητσοτάκης- Ερντογάν συναντιούνται ανά τακτά χρονικά διαστήματα δεν είναι από μόνο του κακό. Αν μη τι άλλο, με αυτόν τον τρόπο αποφεύγονται παρεξηγήσεις που μπορεί να γίνουν επικίνδυνες. Ούτε μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να γίνονται γνωστά όλα όσα διαμείβονται μεταξύ τους. Η διπλωματία δεν ασκείται σε απευθείας σύνδεση με κάθε νοικοκυριό. Όταν, όμως, ασκείται κατ' εξακολούθηση μυστική διπλωματία αρχίζουν να μας ζώνουν τα φίδια. Πολύ άσχημα μάλιστα...

Ο πρωθυπουργός επισκέφθηκε την Κύπρο μόλις για λίγες ώρες στα πενηντάχρονα της εισβολής και η κυβέρνηση εκπροσωπήθηκε στις εκδηλώσεις μνήμης από έναν υφυπουργό. Ο Μητσοτάκης, εξάλλου, μιλά γενικώς κι αορίστως για επανένωση του νησιού χωρίς να μας εξηγεί τι ακριβώς επιθυμεί. Είναι, για παράδειγμα, η συνομοσπονδία μέσα στις επιλογές του; Κατά τα άλλα, θα φτάσουμε μια νύχτα στην Άγκυρα, όπως μας λέει ο υπουργός του για τον οποίο η 24η Ιουνίου είναι ημέρα πένθους...

Ώσπου, όμως, να φτάσουμε στην τουρκική πρωτεύουσα μπορεί να έχουμε χάσει το μισό Αιγαίο. Οι εξ ανατολών γείτονες το γκριζάρουν ξανά από το βορρά ως το νότο και η κυβέρνηση μας κουνά τη Διακήρυξη των Αθηνών όπως ο Τσάμπερλεν κουνούσε τη Συμφωνία του Μονάχου. Η οποιαδήποτε παραχώρηση, που είναι πράγματι επιβεβλημένη όταν διαπραγματεύεσαι κι ας παρίστανε η ΝΔ το αντίθετο για τη Συμφωνία των Πρεσπών, δεν μπορεί να γίνεται με το πιστόλι στον κρόταφο. Αν το κάνουμε θα πρόκειται για αυτοχειρία. Κάποιοι θα το έλεγαν και προδοσία. Συνηθισμένη, άλλωστε, η ελληνική δεξιά από κάτι τέτοια. Αυτή κυβερνούσε και το 1922 και το 1974... 

  

Στο ΠΑΣΟΚ πιστεύουν ότι έχουν μόνο πρόβλημα αρχηγού...

Αν ο Ν. Ανδρουλάκης παραμείνει πρόεδρος του, με ή χωρίς εσωκομματικές εκλογές, το ΠΑΣΟΚ πολύ σύντομα θα είναι κάτω από το 10%. Το ότι έτρεχε μόνος του, με το ΣΥΡΙΖΑ να αλληλοσπαράσσεται επί μήνες, και "κατόρθωσε" να βγει τρίτος θα θεωρείται επί δεκαετίες ως μία από τις μεγαλύτερες πολιτικές αποτυχίες. Είναι άχρωμος, άγευστος, άοσμος κι αν το ΠΑΣΟΚ είναι ακόμα διψήφιο αυτό οφείλεται στο ότι κυβέρνησε σχεδόν στη μισή μεταπολίτευση και σε περιόδους όπου δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα κι έτσι ήταν πιο εύκολο να στήσει μηχανισμούς...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, δεν είναι ο αρχηγός του, αλλά το ότι από την εποχή των μνημονίων και μετά δεν έχει σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό, πολλώ δε μάλλον προοδευτικό. Κι αν το επιχείρημα πως δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς το 2010 έχει μια βάση λογικής- αν και τότε θα μπορούσαν να είχαν γίνει πολύ περισσότερα για να μην βυθιστούμε στο νεοφιλελευθερισμό- ποια δικαιολογία έχουν, για παράδειγμα, για να καταψηφίσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών, να αμφιταλαντεύονται για τα αντισυνταγματικά ιδιωτικά πανεπιστήμια ή για το ότι το ένα τρίτο τής Κοινοβουλευτικής Ομάδας δεν υπερψήφισε την ισότητα στο γάμο; Καμία, γι' αυτό και χρειάζεται διασταλτική ερμηνεία τού "προοδευτικός" για να συμπεριληφθεί σε αυτό και το ΠΑΣΟΚ...

Αν, άλλωστε, το ΠΑΣΟΚ είχε ιδεολογία και προσανατολισμό δεν θα είχε περισσότερους υποψήφιους προέδρους από στελέχη. Όταν, όμως, οι προσωπικοί μηχανισμοί είναι αποϊδεολογικοποιημένοι ή ρέπουν προς τη δεξιά είναι λογικό να περισσεύει ο κυνισμός. 

Όπως αυτός του Χ. Δούκα που εκλέχθηκε από το σύνολο της προοδευτικής παράταξης για να βελτιώσει την πρωτεύουσα της χώρας, αλλά φαίνεται πως προτιμά μόλις στους έξι μήνες θητείας το ρόλο τού κομματάρχη. Όλοι, όμως, κρίνονται από το έργο τους, όχι από αυτό που θα μπορούσαν να επιτελέσουν...

 

 

Ολοκαυτώματα ξεπλένουν μόνο όσοι βρίσκονται στη χυδαία πλευρά της Ιστορίας...

Είτε σκοτώσω έναν άνθρωπο είτε σκοτώσω χιλιάδες είμαι δολοφόνος. Αν σκοτώσω κάποιον που απειλεί τη ζωή μου δικαιολογούμαι γιατί βρίσκομαι σε νόμιμη άμυνα. Αν σκοτώσω κι όλους τους ομοεθνείς του είμαι γενοκτόνος. Τι παριστάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε από όλα αυτά; Γιατί πρέπει πάντα το μέτρο τού ανθρωπισμού μας να ταυτίζεται αποκλειστικώς με τον ένα λαό ή τον άλλο;...

Ναι, ολόκληρη η Χαμάς κι όχι μόνο ένα μέρος της είναι τρομοκρατική, δολοφονική οργάνωση. Το ίδιο, ωστόσο, ισχύει διαχρονικά και για το κράτος τού Ισραήλ. Όταν δολοφονείς αδιακρίτως και γυναικόπαιδα κι όταν έχεις δημιουργήσει στη Γάζα εδώ και χρόνια μια κόλαση επί γης είναι ντροπιαστικό να επικαλείσαι το Ολοκαύτωμα του οποίου ήσουν θύμα για να δικαιολογείς το Ολοκαύτωμα του οποίου είσαι θύτης. Κι όποιος πολίτης κι όποια κυβέρνηση κάνουν πως δεν το βλέπουν δεν είναι ενάντια στον αντισημιτισμό και στο ναζισμό, στην ουσία είναι απολογητές τους...

Αν ήταν μια φορά υποχρέωση της ελληνικής κυβέρνησης να αναγνωρίσει παλαιστινιακό κράτος πριν τη γενοκτονία, τώρα είναι χίλιες φορές καθήκον της. Ομοίως, αν ήταν μια φορά υποχρέωση της ελληνικής κυβέρνησης να κυρώσει τα πρωτόκολλα συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία τώρα που καταπατείται η Συμφωνία των Πρεσπών είναι χίλιες φορές. 

Σε διαφορετική περίπτωση δεν θέλω καν να ακούσω τον Κ. Μητσοτάκη όταν θα μιλήσει ξανά για σεβασμό τού διεθνούς δικαίου ή για σωστή πλευρά τής Ιστορίας. Το διεθνές δίκαιο και τη σωστή πλευρά τής Ιστορίας τα σέβεσαι α λα καρτ μόνο όταν είσαι χυδαίος υποκριτής...

  
 

Αυτοί που χαντάκωσαν τον Τσίπρα τον παραμυθιάζουν για δεύτερη φορά...

Ο Αλέξης Τσίπρας έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια με την κοινωνία όρθια, επέλυσε το Μακεδονικό κι ενίσχυσε τα ατομικά δικαιώματα, ανάμεσα σε άλλα επιτεύγματα της κυβέρνησής του. Η Ελλάδα και η Αριστερά τού χρωστάνε πολύ περισσότερα από όσα είναι διατεθειμένες να του αναγνωρίσουν σήμερα, αλλά θα το πράξουν με το πέρασμα του χρόνου. Ήδη, άλλωστε, οι εξελίξεις γύρω από τη Συμφωνία των Πρεσπών και τα δειλά συγγνώμη που ακούγονται είναι ένα πρώτο βήμα αναγνώρισης της προσφοράς ενός πολιτικού που με τα λάθη και τις υπερβολές του ήταν από τους λίγους που κυβέρνησαν τη χώρα δίχως κάποιο σκάνδαλο διαφθοράς να τον βαραίνει...

Ο Αλέξης Τσίπρας, ωστόσο, έγινε δυστυχώς τοξικός για την κοινωνία εξαιτίας τού ανηλεούς πολέμου που δέχθηκε από την ολιγαρχία και της δικής του ανικανότητας να ξεχωρίσει ποιοι τον στήριζαν και ποιοι τον υπονόμευαν. Όσο κι αν κάποιοι χτίζουν παραμύθια περί επανόδου του πάνω σε ένα λευκό άλογο για να ενώσει την ευρύτερη Αριστερά δεν έχει καμία ελπίδα να επιστρέψει ως πρωταγωνιστής. Μπορεί να καταλάβει μια αξιόλογη θέση στην Ευρώπη ή να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Μπορεί, επίσης, να γίνει αρχηγός ενός μικρού κόμματος. Πρωθυπουργός, όμως, δεν θα ξαναγίνει...

Αυτοί που χαντάκωσαν τον Αλέξη Τσίπρα στήνουν τώρα σενάρια επιστροφής του, αξιοποιώντας και την εύλογη επιθυμία τού μόλις 50χρονου πρώην πρωθυπουργού να βρει έναν πολιτικό ρόλο. Το κάνουν γιατί τον αγαπούν; Όχι, το κάνουν από μίσος γι' αυτόν που τον διαδέχθηκε κι ο οποίος μέχρι τώρα έχει δείξει πως ξέρει να αποφεύγει τις λακκούβες στις οποίες έπεφτε ο προκάτοχός του... 

 

Τι θα σου πει η φον ντερ Λάιεν Κυριάκο μου που δεν ξέρεις και πριμοδοτείς;...

Δεν διαφωνώ με τον Κ. Μητσοτάκη πως υπάρχουν δομικές δυσκολίες ώστε να καταπολεμηθεί η αισχροκέρδεια στην Ελλάδα. Δεν ανάλαβε πρωθυπουργός, ωστόσο, χθες αλλά πριν πέντε χρόνια. Τι έκανε από το 2019 για να καταπολεμήσει τις χρόνιες παθογένειες; Τίποτα ή σχεδόν τίποτα, για να είμαι δίκαιος. Μοιράζει μόνο "pass" ελεημοσύνης για να αισθανόμαστε στην κάλπη πως του είμαστε υπόχρεοι...

Λίγες εβδομάδες, μάλιστα, πριν τις ευρωεκλογές έστειλε επιστολή στην πρόεδρο της Κομισιόν, η οποία μπορεί και να μην είναι πρόεδρος σε λίγους μήνες. Τι μπορεί, όμως, να του απαντήσει για τη φέτα, για παράδειγμα, που είναι πιο ακριβή στη χώρα μας σε σχέση με το εξωτερικό; Για τα υπερκέρδη των σούπερ μάρκετ, των διυλιστηρίων, των τραπεζών και την απουσία φορολόγησής τους; Για τους μεσάζοντες που κερδοσκοπούν με πλάτες Μαξίμου;...

Θα μπορούσε να του απαντήσει τα ίδια και για τη Συμφωνία των Πρεσπών: πως για να ζητάς βοήθεια θα πρέπει πρώτα εσύ να κάνεις ό,τι μπορείς, που δεν κάνεις. Αντιθέτως, με την ανοχή του στον υπερπλουτισμό τής ολιγαρχίας και στον ακατάσχετο εθνολαϊκισμό ενισχύει τις ταξικές ανισότητες και τα χυδαιότερα αντανακλαστικά τής μάζας. Η εξουσία του, άλλωστε, δεν βασίζεται στην επίλυση προβλημάτων αλλά στο μακιγιάρισμά τους. Αλήθεια, θα ενισχύσουμε και την αλαζονεία του στις 9 Ιουνίου;...

   

 

Καιροσκόπος, ούτε φιλελεύθερος ούτε ακροδεξιός...

Αν οι τρέχουσες δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν, στην ουσία θα έχουμε μια επανάληψη του αποτελέσματος των τελευταίων βουλευτικών εκλογών, με τη ΝΔ κυρίαρχη και ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ να μην την φτάνουν ούτε αθροιστικά. Θα δώσουμε, δηλαδή, στον Κ. Μητσοτάκη έναν αέρα τριών χρόνων- δεν μεσολαβούν άλλες κάλπες μέχρι το 2027- ώστε να συνεχίσει την απαξίωση του ΕΣΥ, την ιδιωτικοποίηση της παιδείας, την αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων, τη φτωχοποίηση της χώρας, την εξαπάτηση στα εθνικά θέματα. Όποιος πιστεύει ότι θα γίνει κάτι διαφορετικό μάλλον έχει ζήσει σε άλλη χώρα τα τελευταία πέντε χρόνια...

Ο Μητσοτάκης δεν είναι ούτε φιλελεύθερος ούτε ακροδεξιός. Είναι καιροσκόπος. Ο ίδιος παριστάνει τον μετριοπαθή κεντρώο την ίδια ώρα που καλύπτει ακροδεξιούς υποψήφιους ευρωβουλευτές του που έχουν βγάλει τα ελληνόμετρα. Στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σημασία τι πίστευε διαχρονικά για τη Συμφωνία των Πρεσπών ή για όλα τα ακροδεξιά αθύρματα που έχει υπουργοποιήσει. 

Ο ίδιος έχει στήσει μια Ανώνυμη Εταιρεία εντός τού Μαξίμου που κάνει δουλειές εκατομμυρίων κι έχει αναθέσει στον Στ. Γκρίνμπεργκ τον επικοινωνιακό καλλωπισμό ενός σαθρού οικοδομήματος. Κι αυτό, ομολογουμένως, πηγαίνει πολύ καλά μέχρι τώρα για τον ίδιο...

Δεν μπορώ να προεξοφλήσω το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Κανείς δεν το μπορεί. Μπορεί να είναι το καλύτερο ή το χειρότερο τόσο για τον Κ. Μητσοτάκη όσο και για τον Στέφανο Κασσελάκη. Όπως κι αν έχει, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται χρόνο γιατί αυτό που φέρνει στην πολιτική ζωή τής χώρας είναι πολύ νέο για να είναι δυνατό να απορροφηθεί άμεσα. 

Κι αυτόν το χρόνο οφείλουν πρώτα και κύρια να του τον δώσουν κι όσοι στο κόμμα του τον περιμένουν στη γωνία ακόμα κι αν λάβει 19% κι όχι 20%. Λες κι όταν ανάλαβε ο Κασσελάκης το Σεπτέμβριο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βρισκόταν κάτω από το 10% ή σαν να μην έγιναν δύο διασπάσεις. Όσοι ψηφίσουν τον Ιούνιο ΣΥΡΙΖΑ θα τον έχουν ψηφίσει χάρη στον Κασσελάκη. Ας το έχουν αυτό υπόψη και οι άσπονδοι φίλοι... 

 

Και η Μακεδονία ανήκει στον Γκρίνμπεργκ...

Πέρασαν πάνω από πέντε χρόνια που κυρώθηκε από την ελληνική Βουλή η "προδοτική" Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά "παραδόξως" η ελληνική Μακεδονία παραμένει ελληνική. Ούτε ο Κ. Μητσοτάκης εκπλήσσεται γι' αυτό, μολονότι το 2018- 2019 έπαιξε το χαρτί τής πατριδοκαπηλίας για μικροκομματικά οφέλη. Και τότε γνώριζε πολύ καλά ότι επρόκειτο για μια πολύ καλή συμφωνία. Και τότε, όπως και τώρα, πουλά εθνικισμό την ώρα που είναι πρόθυμος να παρακάμψει ακόμα και τη Χάγη για να τα βρει με την Τουρκία...

Αν η Συμφωνία των Πρεσπών είναι προδοτική, τότε πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στην νέα πρόεδρο της Βόρειας Μακεδονίας που δεν την αναγνωρίζει. Είναι χρυσή ευκαιρία να την καταργήσουμε από κοινού και να κερδίσουμε πίσω τη Μακεδονία μας που πούλησαν οι προδότες συριζαίοι. Ακόμα, όμως, και οι ελλαδέμποροι της ΝΔ κατανοούν ότι αυτό δεν ισχύει. Αντιλαμβάνονται, δηλαδή, ότι η Αριστερά και το 2018 ανέλαβε την ιστορική ευθύνη να προασπίσει τα εθνικά συμφέροντα όπως δεν τα υπερασπίστηκαν ποτέ οι απόγονοι των δωσίλογων της κατοχής...

Φυσικά και η Ελλάδα οφείλει να κλείσει την πόρτα τής Ευρώπης στη Βόρεια Μακεδονία όσο δεν εφαρμόζει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Θα ήταν πιο πειστική, όμως, αν την εφάρμοζε και η ίδια, αν είχε κυρώσει, για παράδειγμα, τα σχετικά πρωτόκολλα, αν είχε αλλάξει τις πινακίδες ή αν είχε φροντίσει να ενεργοποιηθεί η επιτροπή για τα σχολικά βιβλία. Τη χώρα, ωστόσο, δεν κυβερνά ο Κ. Μητσοτάκης αλλά ο Στ. Γκρίνμπεργκ. Είμαστε συλλογικά θύματα της παράνομης επεξεργασίας προσωπικών μας δεδομένων από έναν παρακρατικό μηχανισμό που ασκεί πολιτική με βάση το προσωρινό θυμικό κι όχι το μακροπρόθεσμο εθνικό συμφέρον...   

  

 

Η πρόοδος αποδεικνύει πάντα σε βάθος χρόνου πόσο αυτονόητη ήταν πάντα...

"Σιχαίνομαι τους πούστηδες. Τους θεωρώ ανώμαλους, υπανθρώπους και φυσικά δεν θέλω να έχουν τα ίδια δικαιώματα με μένα". Αυτή, ναι, θα ήταν μια ειλικρινής ομιλία που θα μπορούσε να κάνει ο κάθε σκοταδιστής εντός κι εκτός Βουλής. Όλα τα υπόλοιπα επιχειρήματα που ακούστηκαν κι από όλες τις παρατάξεις δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να καμουφλάρουν στην ουσία το ρατσισμό και την ομοφοβία...

Η μισαλλοδοξία χτίζεται πάνω στο φόβο κι ο φόβος απαιτεί γενναίες ψυχές για να νικιέται την ώρα τής εκδήλωσής του και το χρόνο σύμμαχο για να κατατροπωθεί οριστικώς. Πόσες και πόσες προφητείες περί καταστροφής δεν έχουμε ακούσει, οι οποίες διαψεύστηκαν με το πέρασμα του καιρού, από όλες εκείνες τις κασσάνδρες που πίσω από την επιφαινόμενη αντρίλα κι εθνικισμό τους κρύβουν το δημοκοπικό τσαρλατανισμό τους, αλλά και τα προσωπικά τους κόμπλεξ κατωτερότητας. Μολύνουν ψυχές με το δηλητήριό τους και ύστερα αναρωτιούνται γιατί αργοπεθαίνουμε ως έθνος, αλλά κι ως κομμάτι τής ανθρωπότητας... 

Το 2034 και πολύ νωρίτερα βεβαίως κανείς δεν θα διαπληκτίζεται για το γάμο των ομόφυλων, όπως, για παράδειγμα, κανείς δεν διαπληκτίζεται σήμερα για τον πολιτικό γάμο των ετερόφυλων. Όπως, άλλωστε, κανείς δεν διαπληκτίζεται σήμερα για τη Συμφωνία των Πρεσπών, όπως εν τέλει κανείς δεν διαπληκτίζεται σήμερα για οτιδήποτε σε βάθος χρόνου αποδεικνύει πόσο αυτονόητο ήταν πάντοτε. Η πρόοδος θα νικά πάντα τη συντήρηση γιατί είναι αυτόφωτη, σε αντίθεση με τη συντήρηση η οποία κάποτε πολεμούσε ως προοδευτικά αυτά που τώρα υπερασπίζεται ιδεοληπτικά δίνοντας μάχες οπισθοφυλακής...  

 

Πολιτική ηγεμονία της Νίκης...

Δεν είναι προτιμότερο η ακροδεξιά να είναι ενσωματωμένη κι άρα οριοθετημένη στη ΝΔ από το να είναι αυτόνομη και, ω μη γένοιτο, πλειοψηφική; Είναι. Ξέρετε τι είναι, όμως, προτιμότερο από το να υιοθετείς την ακροδεξιά ατζέντα, στην ουσία για ψηφοθηρικούς λόγους, για να ισχυρίζεσαι πως έτσι της παίρνεις τη μπουκιά από το στόμα; Να την καταδικάζεις ανοιχτά με λόγια και, κυρίως, με πράξεις που ενσωματώνουν έννοιες όπως η  κοινωνική δικαιοσύνη, η ισότητα, η αξιοκρατία και η ισοπολιτεία αντί να παίζεις το κρυφτούλι ή να την χαϊδεύεις...

Όταν έχεις κάνει σημαία σου το 41% και βαυκαλίζεσαι την πολιτική σου ηγεμονία δεν κρύβεσαι πίσω από τα παντελόνια και τις φούστες των ψεκασμένων θρησκόληπτων της Νίκης. Βγαίνεις καθαρά και ξάστερα και λες πως βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα κι ο υπουργός Εξωτερικών ενός κράτους δικαίου δεν παρεμβαίνει στην καλλιτεχνική έκφραση. Σε διαφορετική περίπτωση μετατρέπεις το Ιράν σε κράτος- πρότυπο και πετάς στα σκουπίδια το φιλελεύθερο προσωπείο σου...

Όταν, όμως, εργαλειοποιείς τη Συμφωνία των Πρεσπών, το μεταναστευτικό ή το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών χάνεις την αξιοπιστία σου και σε όσους έλκονται από μισαλλόδοξες απόψεις. Γι' αυτό και τώρα δυσκολεύεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη να παραστήσει τη φιλελεύθερη σε ένα ακροατήριο που περιμένει από αυτή να σταθεί αντάξια του μίσους που έχει σπείρει στην ελληνική κοινωνία κι από όταν ο σημερινός πρωθυπουργός ήταν αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γι' αυτό, όμως, και είναι περισσότερο απαραίτητο από ποτέ το κοινό προοδευτικό μέτωπο, ιδίως όταν οι προγραμματικές συγκλίσεις των κομμάτων που θα μπορούσαν να το απαρτίσουν είναι πολύ περισσότερες από τις αποκλίσεις τους...   

 

Σ΄ ετούτα εδώ τα μάρμαρα ο Μητσοτάκης δεν χάνει ποτέ...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης μίλησε στο αμερικανικό Κογκρέσο είχαν γραφτεί ύμνοι από τα συστημικά ΜΜΕ για τον παγκοσμίου βεληνεκούς ηγέτη μας. Όταν ο πρωθυπουργός τρώει πόρτα από τον πρωθυπουργό τής Μεγάλης Βρετανίας γράφονται πάλι ύμνοι για τον ηγέτη που διεκδικεί με πάθος τα εθνικά μας δίκαια κόντρα σε θεούς και δαίμονες. Μονά ζυγά ο Μητσοτάκης κερδίζει, οπότε τι χρεία έχουμε αντιπολίτευσης;...

Όταν εργαλειοποιείς τα πάντα είναι φυσικό κάποια στιγμή να έρθουν και τα στραπάτσα. Όταν, για παράδειγμα, δεν σε ενδιαφέρει να νομιμοποιήσεις το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών αλλά να την βγεις από τα αριστερά στον Στέφανο Κασσελάκη τότε τρως σφαλιάρα ακόμα κι από τον παρακολουθούμενο από σένα Μ. Βορίδη. Όταν με τη μυστική σου διπλωματία για την οποία δεν έχεις ενημερώσει κανέναν ετοιμάζεις συμφωνία με την Τουρκία θα σου πεταχτεί κι ένας Σαμαράς. Όταν, γενικώς, δεν κάνεις πολιτική αλλά επικοινωνία θα πεθάνεις κι από αυτή κάποια στιγμή...

Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική δεν είναι να τα δίνεις όλα για να βγάλεις μια ωραία φωτό στο Κογκρέσο ούτε να κάνεις εξωτερική πολιτική Ι.Χ. Για να φτάσουμε σε μια συμφωνία με τους Βρετανούς για τα γλυπτά ή με τους Τούρκους για το Αιγαίο είναι προφανές ότι θα γίνουν υποχωρήσεις. 

Όταν, όμως, έχεις ανέλθει στην εξουσία χαρακτηρίζοντας προδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών και συμμετέχοντας στα συλλαλητήρια της εθνικιστικής υστερίας ή όταν αποκαλείς ως πρωθυπουργός εθνική εξαίρεση την αξιωματική αντιπολίτευση δεν μπορείς να απαιτείς εθνική ομοψυχία. Ναι, πρέπει να την έχεις αλλά πρέπει και να είσαι αξιόπιστος. Αλλιώς θα σε γλεντάνε ακόμα και οι δικοί σου...

 
 

Οι νόμιμοι ιδιοκτήτες του κόμματος το έριξαν στα βράχια...

Όποιος θέλει να είναι ενεργός σε ένα κόμμα και να έχει λόγο στη λήψη αποφάσεων οφείλει να αποδέχεται ότι δεν μπορεί να συμφωνεί σε όλα, αλλά όταν αποφασίζεται μια γραμμή αυτή πρέπει να τηρείται. Σε διαφορετική περίπτωση δεν μιλάμε για κόμμα αλλά για σκορποχώρι, όπως είναι ακόμα η εικόνα που βγάζει προς τα έξω ο ΣΥΡΙΖΑ. Γι' αυτό και είναι από τα μικρότερα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει αν θα στραφεί προς τα Αριστερά ή προς το κέντρο, ιδίως όταν το τελευταίο είναι ένας απολιτίκ χυλός που άγεται και φέρεται αναλόγως με τις συγκυρίες κι αυτούς που μπορούν να τις αξιοποιούν...

Πέρα από τους εξωγενείς παράγοντες, στο ΣΥΡΙΖΑ στοίχισε η ιδιοκτησιακή λογική ορισμένων για το κόμμα η οποία καλύφθηκε από τον ιδεολογικό μανδύα των Αριστερών απέναντι στους κεντρώους όταν στην πραγματικότητα κάποιοι αγωνίζονταν να διατηρήσουν τις καρέκλες τους. Όταν θες να σε ψηφίζουν και κεντροαριστεροί αλλά δεν τους επιτρέπεις να έχουν το λόγο στη λήψη αποφάσεων από τα χαμηλά στα ψηλά δεν σου φταίει καμία ιδεολογική μετατόπιση, αλλά η δική σου προσκόλληση στην καρέκλα. Γι' αυτό και το δίλημμα "Αριστερά ή κέντρο" είναι ψευδεπίγραφο. Όχι γιατί δεν υπάρχει γενικώς κι αορίστως, αλλά γιατί δεν αφορά το ΣΥΡΙΖΑ...

Ούτε, επίσης, είναι απαραίτητη η μετατόπιση του κόμματος στα ακροδεξιά, με αφορμή τα ελληνοτουρκικά. Αυτή, άλλωστε, η ευκαιριακή αντιπολίτευση στοίχισε στο ΣΥΡΙΖΑ και την προηγούμενη τετραετία, δεν υπάρχει περίπτωση να πετύχει τώρα. Οι υποχωρήσεις σε μία διαπραγμάτευση είναι απαραίτητες. Υποχωρήσεις, άλλωστε, έκανε και η κυβέρνηση Τσίπρα για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Γι' αυτό και μόνο μία "κόκκινη" γραμμή υπάρχει: η διασφάλιση της ειρήνης, όχι με κάθε κόστος αλλά με κάποιο κόστος... 

  

  

Φως φανάρι, ο Αδωνις, ο Βορίδης κι ο Πλεύρης παλεύουν το φασισμό στην Ελλάδα...

Ακούνε ο Αδ. Γεωργιάδης, ο Μ. Βορίδης, ο Θ. Πλεύρης και το υπόλοιπο ακροδεξιό τσίρκο τής ΝΔ τον Κ. Μητσοτάκη να παριστάνει τον μονομάχο κατά τής ακροδεξιάς στην Ελλάδα και σκάνε στα γέλια. Έφερε τρεις τροπολογίες με τις οποίες δίνει τη δυνατότητα σε ένα τμήμα- ούτε καν στην Ολομέλεια- του Αρείου Πάγου να κρίνει όπως γουστάρει αν ένα κόμμα είναι συνταγματικό ή όχι κι αυτό το ονομάζει προστασία τής δημοκρατίας. Την προστατεύει τόσο πολύ που ο Θ. Τζήμερος βρήκε την ευκαιρία να ζητήσει την απονομιμοποίηση του ΚΚΕ...

Το δικαστικό σώμα τής χώρας- σε μεγάλο βαθμό τουλάχιστον- όταν δεν είναι υπερσυντηρητικό είναι φοβισμένο και το αντίστροφο. Συνεπώς, προφανώς και οι δικαστικές αποφάσεις πρέπει να είναι εφαρμοστέες σε ένα κράτος δικαίου, αλλά πρέπει να κερδίζουν το σεβασμό των πολιτών κι όχι να τον απαιτούν. Όποιος αναζητά ιερές αγελάδες ας πάει στην Ινδία, μόνο που κι εκεί θα διαπιστώσει ότι οι νόμοι είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα και τις περισσότερες φορές υπηρετούν τις επιδιώξεις τής άρχουσας τάξης...

Η δημοκρατία δεν αυτοπροστατεύεται όταν αφήνει ορθάνοιχτα παράθυρα για την καταστρατήγησή της. Ούτε, φυσικά, ο φασισμός καταπολεμάται απαγορεύοντας ένα νεοναζιστικό κόμμα την ίδια ώρα που σημαντικό κομμάτι τής ατζέντας του το καπηλεύεται κόμμα που διεκδικεί την εξουσία. Αυτοί, επομένως, που φωτογραφίζονται στο τείχος τού Έβρου, κάνουν push backs στο Αιγαίο και προεκλογικό αγώνα ξανά με τη Συμφωνία των Πρεσπών την ώρα που σκότωσαν 57 ανθρώπους στα Τέμπη είναι πολύ λίγοι για να κατηγορούν την Αριστερά πως δεν πολεμά το φασισμό. Αυτοί είναι σάρκα από τη σάρκα του. Αν διαβάσουν τη δωσίλογη ιστορία τους θα το διαπιστώσουν...

 

Ο Μητσοτάκης πολεμά την οικογενειοκρατία κι ο Πολάκης έγραψε την επιστολή στον Τσίπρα...

Κομίζει γλαύκας ες Αθήνας όποιος, όπως ο Κ. Μητσοτάκης, μιλά για διαχρονικές παθογένειες του κράτους και του συνδικαλισμού. Είναι γνωστές κι έχουν συντηρηθεί, λιγότερο ή περισσότερο, από όσους έχουν κυβερνήσει. Το να επικαλείσαι, όμως, αυτές τις παθογένειες ύστερα από ένα πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα για το οποίο σε είχαν προειδοποιήσει επανειλημμένως συνδικαλιστές μάλλον μοιάζει με ετοιματζίδικη δικαιολογία από τη μήτρα τού κοινωνικού αυτοματισμού...

Το ίδιο δεν είχε κάνει, άλλωστε, με τη Συμφωνία των Πρεσπών ο, για λίγο ακόμα, πρωθυπουργός όταν ήταν αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης; Πάτησε πάνω στο λαϊκό αίσθημα, αδιαφορώντας για το τι είχε πράξει στο παρελθόν όχι μόνο η παράταξή του, αλλά κι ο ίδιος του ο πατέρας. Αυτός ο, κατά τα άλλα, πολέμιος του λαϊκισμού...

Στη ΝΔ καμώνονται, επίσης, πως το πελατειακό κράτος γεννήθηκε τη δεκαετία τού '80, λες και δεν ίσχυε κάτι τέτοιο από τη γέννηση του ελληνικού κράτους κι ακόμα νωρίτερα. Ιδίως η ελληνική δεξιά των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων καλό θα ήταν να χρησιμοποιεί περισσότερο την αιδήμονα σιωπή από τις πομφόλυγες. Όταν, συνεπώς, ακούω τον Κ. Μητσοτάκη, ιδίως στα ύστερα του πολιτικού του βίου, να παριστάνει τον πολεμιστή τής αναξιοκρατίας, του ρουσφετιού ή του πελατειασμού είναι σαν να διαβάζω την επιστολή Πολάκη σε Τσίπρα και να πιστεύω ότι την έγραψε ο αψύς Κρητικός...

 
 

Απατεώνες νέτα σκέτα...

Ας υποθέσουμε πως οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας γίνονται με νόμο τού ΣΥΡΙΖΑ, που δεν γίνονται. Για χάρη τής συζήτησης ας χαρακτηρίσουμε, επίσης, διαβολικό το νόμο Κατρούγκαλου για τις συντάξεις ή προδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών. Γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που κυβερνά εδώ και τέσσερα σχεδόν χρόνια, δεν κατάργησε τίποτα από όλα αυτά κι άλλα "σατανικά" που υποτίθεται πως έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για τη μεσαία τάξη και την πατρίδα;...

Για να είμαι ακριβέστερος, η σημερινή κυβέρνηση άλλαξε τη νομοθεσία ΣΥΡΙΖΑ και κατάργησε την προστασία τής πρώτης κατοικίας, κατάργησε τη 13η σύνταξη και δεν επέστρεψε σε όλους τα αναδρομικά κι όπου τα επέστρεψε το έκανε κουτσουρεμένα, ενώ δίνει μάχες για την ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ. Είναι ευφημισμός, συνεπώς, αν τους χαρακτήριζα πολιτικούς απατεώνες, ιδίως αν μνημονεύσω πόσο έχουν ασελγήσει στους θεσμούς και στο κράτος δικαίου. Οι άνθρωποι είναι απατεώνες, νέτα σκέτα...

Αυτό που ζήσαμε τα τελευταία τέσσερα χρόνια ήταν μια βίαιη αναδιανομή τού εισοδήματος από τους λίγους στους πολλούς χωρίς καν να υπάρχει η δικαιολογία των μνημονίων. Η κυβέρνηση αξιοποίησε παγκόσμιες κρίσεις για να μας φτωχοποιήσει είτε χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι είτε αποδίδοντάς το σε εξωτερικούς παράγοντες όταν η ενίσχυση της εγχώριας ολιγαρχίας είναι δικό της έργο. Και για να μας εξευτελίσει περισσότερο μας μοιράζει τώρα προεκλογικά δωράκια, που είναι ένα πολύ μικρό κομμάτι όσων έχουμε δώσει για να είμαστε υπερήφανοι για τους "ευεργέτες" εφοπλιστές και τραπεζίτες μας...