Γιατί οι εκλογές είναι κι εθνική ανάγκη...

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν πλημμυρίσει τις τελευταίες ημέρες από σατιρικά μιμίδια με αφορμή το "Δεν Φοβόμαστε" των νεοδημοκρατών. Γιατί το κάνουμε; Είμαστε χαρούμενοι που μια γυναίκα σκοτώθηκε από μια δολοφονική επίθεση ανεγκέφαλων που πιστεύουν ότι θα τερματίσουν τον καπιταλισμό με γκαζάκια; Όχι, δεν το κάνουμε γι' αυτό, τουλάχιστον όχι οι περισσότεροι. Το κάνουμε γιατί όλο και πιο πολλοί μπορούμε πλέον να διακρίνουμε την υποκρισία μιας κυβέρνησης κι ενός κόμματος για τα οποία η ανθρώπινη ζωή κι αξιοπρέπεια μετράνε μόνο αν είναι χορηγοί τους ή διαθέτουν την ίδια κομματική ταυτότητα...

Ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκεται σε αποδρομή. Θα βρισκόταν πολύ νωρίτερα αν υπήρχε μία αντιπολίτευση που να σέβεται το ρόλο της αντί για τον θεσμικό καθωσπρεπισμό, που δεν θα πυροβολούσε τα πόδια της και δεν θα αναλωνόταν σε προσωποκεντρικές μάχες. Η φυσική, όμως, είναι αδυσώπητη. Η τριβή φέρνει τη φθορά και η φθορά το τέλος... 

Έχουμε, ωστόσο, έναν τυχοδιώκτη πρωθυπουργό ο οποίος δεν θα διστάσει να παίξει παιχνίδια και με τον Τ. Ερντογάν για να διασωθεί. Παιχνίδια που μπορεί να είναι προσυνεννοημένα αλλά όταν δίνεις πίστη σε καιροσκόπους δεν αποκλείεται να καταλήξεις όπως ο αόρατος δικτάτορας Ιωαννίδης το 1974, ο οποίος είχε πιστέψει τις διαβεβαιώσεις των Αμερικανών ότι δεν θα γινόταν τουρκική εισβολή στην Κύπρο αν ανέτρεπε τον Μακάριο...

Φυσικά ελάχιστα με/μας ενδιαφέρει αν ο Κυριάκος καταλήξει ισόβια στη φυλακή πληρώνοντας για τα αμαρτήματά του. Το ζήτημα είναι όταν φτάσει η άγια ώρα τής αποχώρησής του η χώρα να μην έχει απωλέσει εδαφική κυριαρχία ή κυριαρχικά της δικαιώματα γιατί μια μυστική συμφωνία Μητσοτάκη- Ερντογάν θα έχει παραβιαστεί από την πλευρά τού σουλτάνου. Γι' αυτό και οι εκλογές όσο το δυνατό νωρίτερα δεν είναι μόνο λαϊκή ανάγκη. Είναι κι εθνική...                                                                                                                                                                              

Η κατάλυση της δημοκρατίας από τραγωδία απλό ατύχημα...

Αν διαβάσει κάποιος την ιστορία αυτής της χώρας ή, έστω, την ειδησεογραφία από διάφορες μεριές τού πλανήτη μάλλον θα θεωρήσει υπερβολική τη διατύπωση πως η δημοκρατία μας κινδυνεύει, έστω αυτή που έχουμε, η κοινοβουλευτική. Και θα έχει δίκιο αν σκεφτεί πως ακόμα και σήμερα υπάρχουν κράτη όπου οι εκτελέσεις, οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια και οι εκτοπισμοί διαφωνούντων βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Πολλώ δε μάλλον τα προσκόμματα στην ελευθερία έκφρασης ή στην ελευθεροτυπία, τα πιο στοιχειώδη δηλαδή δικαιώματα σε ένα κράτος δικαίου...

Κι όμως, η αντίληψη πως δεν χρειαζόμαστε τους θεσμούς και τα αντίβαρά τους αλλά έναν δυναμικό ηγέτη, ακόμα κι αν είναι αυταρχικός, διαπερνά όλες τις κοινωνικές κατηγορίες, όλες τις ιδεολογικές πλατφόρμες. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα ήταν οι Τραμπ, οι Πούτιν ή οι Ερντογάν αυτού του κόσμου το μέτρο τής ικανοποίησής μας από τον όποιο αρχηγό. Όταν η δημοκρατία εκλαμβάνεται ως συμπλήρωμα της κοινωνικής συνοχής κι όχι ως προϋπόθεσή της τότε το πεδίο μένει ελεύθερο σε κάθε ανελευθερία που πλασάρεται ως νεωτερισμός...

Μην περιμένετε από τους φασίστες να παραδεχθούν ΄ότι είναι φασίστες. Μην περιμένετε, όμως, κι από εκείνους που δείχνουν, με τα λόγια και τα έργα τους, ανοχή στο φασισμό να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν. Γενικώς η ευθύνη είναι η καυτή πατάτα που ο ένας μας πετάει στον άλλο μέχρι όλοι μας να καούμε από τα στραβά μάτια που κάνουμε στους δημοκράτορες και να μετατρέψουμε την κατάλυση της δημοκρατίας από τραγωδία σε απλό ατύχημα. Δίχως ευθύνη, όμως, δεν υπάρχει δημοκρατία και χωρίς δημοκρατία η ελευθερία είναι ένα σάβανο αδειανό...

Η κατάσταση είναι τρε απελπιστίκ...

Απελπισία. Αυτό είναι το κυρίαρχο συναίσθημα στους ακομμάτιστους προοδευτικούς πολίτες που αναζητούν σοβαρή κι αξιόπιστη εναλλακτική στο καθεστώς Μητσοτάκη και δεν την βρίσκουν πουθενά. Αν, άλλωστε, δεν ήταν απελπισμένοι δεν θα κατέφευγαν αρκετοί από αυτούς σε ένα πρόσωπο- σύμβολο για τον αγώνα του ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη για το έγκλημα των Τεμπών αλλά που τη μία εβδομάδα "ακυρώνει" τις αμβλώσεις, την επόμενη τον ελληνοτουρκικό διάλογο και τη μεθεπόμενη ποιος ξέρει τι άλλο θα αντλήσει από το οπλοστάσιο Σαμαρά, Βελόπουλου, Νατσιού και Λατινοπούλου. Γι' αυτό κι αν είχαμε εκλογές την Κυριακή μάλλον Κυριάκο θα είχαμε πάλι με 41%...

Δεν έχω καμία εμπιστοσύνη πως ο πρωθυπουργός θα διαπραγματευτεί τον επόμενο μήνα με τον πρόεδρο της Τουρκίας για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα δίνοντας προτεραιότητα στα εθνικά μας συμφέροντα. Αλίμονο, όμως, αν δεν υπήρχαν και τετ α τετ ανάμεσα στον εκάστοτε επικεφαλής τής ελληνικής κυβέρνησης και του τουρκικού κράτους... 

Κι αν η οποιαδήποτε υπαναχώρηση σε κυριαρχικά μας δικαιώματα χωρίς σοβαρά ανταλλάγματα θα αποτελούσε πράγματι εθνική προδοσία, το ίδιο προδοτικό στην πράξη και τουλάχιστον ανεύθυνο θα ήταν να τα ασκούσαμε δίχως καμία προειδοποίηση στον ελληνικό λαό πως αυτό είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε πόλεμο. Πόσες Μικρασίες και πόσες Κύπρους είμαστε διατεθειμένοι ακόμα να χάσουμε με τη λαϊκή εξαπάτηση πως έχουμε πάντα κι οπουδήποτε όλα τα δίκια με το μέρος μας;...

Κι αν δηλώνουμε οριζοντίως και καθέτως πως δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας για την εθνική κυριαρχία, φαντάζομαι πως το ίδιο θα έπρεπε να συμβαίνει και για τη λαϊκή κυριαρχία. Το έθνος είναι ο λαός κι ο λαός το έθνος και η δημοκρατία δεν είναι εφαρμόσιμη μόνο όταν ταυτίζεται με τις επιθυμίες τού αρχηγού, του όποιου αρχηγού, ούτε επιβάλλεται εκβιαστικώ τω τρόπω. Είτε την εφαρμόζεις παντού και πάντοτε, ιδίως μάλιστα όταν έχεις κάνει προμετωπίδα σου την άμεση δημοκρατία, είτε τη χρησιμοποιείς α λα καρτ με όλη την υποκρισία που εμπεριέχει μια τέτοια επιλογή... 

Φυσικά και κατανοώ τη γοητεία που ασκούν στις μάζες ισχυροί ηγέτες τύπου Ερντογάν ή Πούτιν, ακόμα όμως κι εκείνοι πρώτα κέρδισαν την κοινωνική πλειοψηφία και μετά τη χειραγώγησαν. Την αντίστροφη πορεία ακολουθούν μόνο όσοι θεωρούν τον εαυτό τους τόσο πολύ ανώτερο πνευματικά από τους υπόλοιπους γύρω τους ώστε να μην ακούν κανέναν άλλο πέρα από την υπερτροφική ματαιοδοξία τους η οποία έχει γεμίσει ουκ ολίγα πολιτικά νεκροταφεία...

 

Η επόμενη κυβέρνηση δεν θα είναι μονοκομματική...

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι σκεφτόταν το πρωινό τής 28ης Φεβρουαρίου 2023 η Μαρία Καρυστιανού αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ψαχνόταν για το πώς θα γινόταν πρωθυπουργός. Το βράδυ, όμως, της ίδιας ημέρας άλλαξε η ζωή της, όπως θα άλλαζε η ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου θα έχανε το παιδί του, ιδίως με έναν τόσο φρικιαστικό και ξαφνικό τρόπο... 

Ούτε πιστεύω ότι την επομένη τού δυστυχήματος είχε βάλει μπρος κάποιο σατανικό σχέδιο να αξιοποιήσει τη συμπάθεια του λαού προς το πρόσωπό της ώστε να κυβερνήσει τη χώρα. Σε αντίθεση, δηλαδή, με πολλούς άλλους πολιτευτές δεν αναζητούσε φόρμουλες για να τρουπώσει στην πολιτική. Η ζωή κι ο θάνατος ήταν αυτοί που από ένα σημείο και μετά έκαναν την κάθοδό της στον πολιτικό στίβο σχεδόν αναπόδραστη...

Είναι προφανές ότι η Καρυστιανού, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, δεν διαθέτει ούτε πολιτική πείρα ούτε κυβερνητικό πρόγραμμα ούτε εξειδικευμένες γνώσεις σε μια σειρά θεμάτων. "Πώς θα διαπραγματευτεί με τον Ερντογάν", ακούω πολλούς να ρωτούν και το επιχείρημα δεν είναι καθόλου αβάσιμο... 

Οι πιο αριστεροί, μάλιστα, θέτουν δήθεν αθώα ερωτήματα για το ποια είναι η στάση της απέναντι σε πιο δικαιωματικά ζητήματα, όπως ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών ή το προσφυγικό. Λες και η πρώτη φορά Αριστερά δεν ήταν αυτή που δίστασε να νομοθετήσει την ισότητα στο γάμο ή λες και η Μόρια ήταν "επίτευγμα" κάποιας δεξιάς κυβέρνησης... 

Με λίγα λόγια, αυτοί που έχουν ήδη κυβερνήσει, έχουν χρεοκοπήσει τη χώρα, της έφεραν μνημόνια, Τέμπη, Predator και ΟΠΕΚΕΠΕ είναι οι τελευταίοι που δικαιούνται να σηκώνουν το δάχτυλο στην Καρυστιανού. Ούτε μπορούν να μιλούν για λαϊκισμό εκείνοι που θα έσκιζαν το μνημόνιο με ένα νόμο κι ένα άρθρο ή τη Συμφωνία των Πρεσπών...

Όπως κι αν έχει, αργά ή γρήγορα η Μαρία θα παρουσιάσει και πρόγραμμα και πρόσωπα, που θα κριθούν προφανώς από όλους μας. Έχει ήδη αποδείξει όμως ότι διαθέτει τη βούληση να σπάει αβγά και σε ένα πολιτικό τοπίο που αυτό δεν είναι και το πιο σύνηθες είναι από μόνο του ένα πλεονέκτημα... 

Ούτε είναι, όμως, μόνη σε αυτό όπως θέλει να παρουσιάζεται. Υπάρχουν κι άλλα πολιτικά πρόσωπα- Κασσελάκης, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης- που με τις αδυναμίες τους ο καθένας έχουν δείξει κι εκείνοι αντοχές απέναντι στη σαπίλα τού δημόσιου βίου. Η επόμενη κυβέρνηση, έτσι κι αλλιώς, δεν θα είναι μονοκομματική. Έτσι δεν είναι;...

  

Ναι, να πάει το όριο εισόδου στο 5% για να μην γίνουμε Βαϊμάρη...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν έχει εργαλειοποιήσει τον πατριωτισμό μόνο ως τελευταίο καταφύγιο, κατά τη γνωστή ρήση. Στην πραγματικότητα το έχει κάνει από την εποχή που ήταν αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης κι έπαιζε παιχνιδάκια με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Θα ήταν, μάλιστα, αστείο αν δεν ήταν προδοτικό: ο πρωθυπουργός που έχει συμφωνήσει μόνος του με τον Τ. Ερντογάν για τη μοιρασιά τού Αιγαίου να στέλνει τον αναρίθμητο στρατό των τρολ του να κοπιάρει τον Ντ. Τραμπ ακόμα και στη φρασεολογία για έναν εθνικισμό που μπάζει από παντού απληστία...

 Όπως είναι, όμως, λογικό η πιστή αντιγραφή, όταν δεν προσαρμόζεται στα διαφορετικά δεδομένα κάθε χώρας, κάποιες φορές οδηγεί στα ακριβώς αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, το να χαρακτηρίζεις δημοσίως έναν άνθρωπο κακό και υστερικό, όπως αρκετές φορές κάνει ο πρόεδρός τους, μπορεί να έχει και το γούστο του. Όταν, όμως, ο Αδ. Γεωργιάδης χρησιμοποιεί τα ίδια επίθετα για την Ζ. Κωνσταντοπούλου τότε η χυδαιότητα συμπεριλαμβάνει κι έναν αδιόρατο για τον ίδιο τον εκφορέα της αυτοσαρκασμό...

Το υποθέταμε από το βράδυ των εκλογών τού Ιουνίου του 2023 πόσο δυσλειτουργική θα ήταν η μόλις εκλεγείσα τότε Βουλή με τόσους πολλούς αρχηγίσκους κι αυτό αποδείχθηκε στην πορεία. Συνεπώς δεν με βρίσκει αντίθετο μια αύξηση του ορίου εισόδου στο Κοινοβούλιο στο 5%, χωρίς όμως το μπόνους εδρών για το πρώτο κόμμα το οποίο είναι και η επιτομή τής ληστείας τής λαϊκής ψήφου. Η Ελλάδα το τελευταίο που έχει ανάγκη είναι μια επανάληψη της αυτοκαταστροφικής Δημοκρατίας τής Βαϊμάρης στο όνομα μιας απλής αναλογικής που έχει αρκετές φορές αποδείξει το κομματικό της σύστημα ότι δεν έχει την ωριμότητα για να διαχειριστεί επ' εθνική ωφελεία... 

Για να μην τρώμε τοστάκια Κατσέλη και τα περνάμε για χαβιάρι...

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αυτοκαταδίκη για την προοδευτική παράταξη από τη συνεχιζόμενη συζήτηση περί συνεργασιών. Αν μη τι άλλο, μαρτυρά ηττοπάθεια, έλλειμμα ηγεσίας κι αυτοπεποίθησης. Η όλη κουβέντα, άλλωστε, πως αυτοί που έχουμε δεν μας κάνουν, να έρθουν καλύτεροι, οι οποίοι μάλιστα δεν μας έκαναν πριν είναι αυτοκαταστροφική. Σε αυτό το πλαίσιο, όποιος επιδιώκει να επεκτείνει τον κατακερματισμό τής παράταξης όχι μόνο δεν λειτουργεί ως σωτήρας της αλλά βάζει ένα ακόμα λιθαράκι- από τα πολλά που έχει ήδη βάλει- στη διάλυσή της προς όφελος της επελαύνουσας ακροδεξιάς...

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως δεν πρέπει να γίνονται συζητήσεις, ημερίδες ή συνέδρια, όποιος ωστόσο θεωρεί πως πρωτεύον είναι η συγκρότηση προοδευτικού ψηφοδελτίου μάλλον βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο σε μια απελπισμένη προσπάθεια να πετύχει την προσωπική του διάσωση. Αν αυτή τη στιγμή καθίσουν στο ίδιο τραπέζι ΠΑΣΟΚ, Πλεύση Ελευθερίας, Κίνημα Δημοκρατίας, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά και η διαδικασία αναλωθεί στο ποιος θα είναι πρόεδρος, ποιος αντιπρόεδρος και ποιος γραμματέας θα απογοητευτούν ακόμα κι εκείνοι που ομνύουν στις συγκολλήσεις, αφού βεβαίως πρώτα υπερασπίστηκαν με πάθος τις αποκολλήσεις. Ιδίως όταν δεν έχουμε εκλογές σε μία εβδομάδα ή σε ένα μήνα μια τέτοια πρεμούρα μόνο κακό κάνει, εκτός βεβαίως αν στόχος είναι η έλευση του από μηχανής θεού που θα δώσει τη λύση στο δράμα...

Τη μάχη τής κεντροαριστεράς και, στη συνέχεια, της εξουσίας δεν θα την κερδίσει ούτε ο πιο φοβισμένος ούτε ο πιο ενωτικός, αλλά αυτός που θα αποδειχθεί ο ισχυρός τής φυλής, το "alpha male", όσο κι αν σοκάρει αυτό τους πιο κοινωνικά ευαίσθητους. Οι λαοί, ειδικά σε πολεμικές περιόδους όπως η σημερινή σε πολλά μέτωπα και οικονομικής κρίσης, δεν αναζητούν ούτε τον πιο συνθετικό ούτε τον πιο συγκαταβατικό ούτε τον πιο πράο και ήρεμο. 

Κι αν οι Τραμπ, οι Πούτιν, οι Ερντογάν κι όλοι οι αυταρχικοί ηγέτες αυτού του κόσμου δεν μας αρέσουν- και καλώς δεν μας αρέσουν- απέναντί τους δεν μπορούμε να στήνουμε ψοφοδεή ανθρωπάκια αλλά ηγέτες με το μαχαίρι στο στόμα και το όπλο παρά πόδα. Διαφορετικά, θα τρώμε τοστάκια Κατσέλη μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία και θα νιώθουμε κι ευτυχείς...  

Η εσχάτη προδοσία στην υπηρεσία και της γενοκτονίας...

Η εξωτερική πολιτική κάθε κράτους οφείλει πρωτίστως να υπηρετεί το εθνικό συμφέρον. Σε αυτό το πλαίσιο συνομιλείς και κάνεις μπίζνες και με αυταρχικά καθεστώτα. Αλίμονο, όμως, αν δεν θέτεις όρια. Αλίμονο, για παράδειγμα, αν η ηλεκτρική διασύνδεση με μια χώρα είναι μεγαλύτερης αξίας από την αποτροπή μιας γενοκτονίας. Κι ακόμα περισσότερο αλίμονο αν έπρεπε να περάσουν ημέρες αιδήμονος σιωπής κι έμμεσης στήριξης μιας γενοκτονίας για να μιλήσεις μόνο και μόνο για να μετριάσεις τη λαϊκή αγανάκτηση σε βάρος σου...

Στην ουσία με τις δηλώσεις του ο Μπ. Νετανιάχου έχει παραδεχθεί ότι διεξάγει εθνοκάθαρση στη Γάζα. Τι άλλο, εξάλλου, από γενοκτονία είναι η βίαιη μετακίνηση- είτε με τις βόμβες είτε με την πείνα- των κατοίκων μια περιοχής; Το Ισραήλ, άλλωστε, το έχει ξανακάνει, με αφετηρία τη Νάκμπα πριν 80 περίπου χρόνια. Και ούτε είναι δυνατό η τρομοκρατία τής Χαμάς να δικαιολογεί το βίαιο αφανισμό και γυναικόπαιδων. Ούτε στο βασίλειο των ζώων θα μπορούσε να δικαιολογηθεί κάτι τέτοιο...

Το να κλείνεις τα μάτια σε μια γενοκτονία γιατί θεωρείς πως αυτό εξυπηρετεί την εξωτερική σου πολιτική είναι από μόνο του μεμπτό. Γίνεται, ωστόσο, ακόμα πιο ντροπιαστικό όταν αυτό δεν συμβαίνει ούτε καν για να εξυπηρετήσεις τη χώρα αλλά τα προσωπικά- οικογενειακά σου συμφέροντα. 

Κι αυτή ακριβώς είναι η εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη, Ι.Χ., ακόμα και στα ελληνοτουρκικά, ιδίως στα ελληνοτουρκικά. Τίποτα δεν είναι σημαντικότερο για τον ίδιο από τις μπίζνες του με τον Τ. Ερντογάν. Τίποτα δεν είναι, όμως, και πιο οφθαλμοφανές από τη διάπραξη του αδικήματος (και) της εσχάτης προδοσίας...

 

  

Για να μην κλάψουμε γιατί δεν διαβάσαμε Νίτσε...

Αυτό που πάντα με εντυπωσίαζε στην ακροδεξιά τής κάθε χώρας είναι πώς μπορεί να έχει αδελφά κόμματα σε άλλες χώρες. Αν πιστεύεις, για παράδειγμα, ότι η Ελλάδα είναι η καλύτερη χώρα τού κόσμου και δεν θέλεις Ούγγρους μετανάστες να αλλοιώσουν τον πολιτισμό σου πώς είναι δυνατό να βλέπεις στο πρόσωπο του Β. Όρμπαν έναν πολιτικό αδελφό όταν εκείνος θεωρεί την Ουγγαρία την καλύτερη χώρα τού κόσμου και δεν θα ήθελε Έλληνες μετανάστες να αλλοιώσουν το δικό του πολιτισμό; Όταν θεωρείς πως εσύ είσαι στον κόσμο και κανένας άλλος πώς συνασπίζεσαι με τον "κανέναν άλλο";...

Κι αν αυτή η παρατήρηση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και χαριτωμένη, οι συνέπειες της υποστήριξης πολιτικών οι οποίες ενθαρρύνουν ακόμα και την εθνοκάθαρση δεν είναι και τόσο αστείες. Σήμερα, για παράδειγμα, ο Ντ. Τραμπ προτείνει να εκδιωχθούν οι Παλαιστίνιοι (και) από τη Λωρίδα της Γάζας για λόγους real estate. 

Αν αύριο πει το ίδιο για τους Ελληνοκύπριους θα συμφωνήσουν ο Μ. Βορίδης, ο Αδ. Γεωργιάδης, ο Κ. Βελόπουλος ή η Αφρ. Λατινοπούλου; Κι αν αυτό είναι πιο ακραίο σενάριο, αν ο πρόεδρος των ΗΠΑ επιβάλει δασμούς και στα ελληνικά προϊόντα θα συνεχίσουν να πίνουν νερό στο όνομά του;...

Όπου κι αν έχει επικρατήσει η ακροδεξιά το έχει πετύχει χάρη σε δυναμικές προσωπικότητες κι όχι γιατί συνασπίστηκαν άνευρα ανδρείκελα. Ο Ντ. Τραμπ, η Τζ. Μελόνι, η Μ. Λε Πεν, ο Βλ. Πούτιν, ο Τ. Ερντογάν και πάει λέγοντας μπορεί να είναι επικίνδυνοι και για τη διεθνή ασφάλεια και ειρήνη ωστόσο δεν στηρίζονται σε συνεργασίες αποτυχημένων οι οποίες μόνο αδυναμία μαρτυρούν. Αν, επομένως, θέλουμε στην Ελλάδα να αποφύγουμε να μας κυβερνήσουν οι μισαλλόδοξοι οφείλουμε να διαβάσουμε περισσότερο Νίτσε και λιγότερο τα "τρία πουλάκια κάθονται"...    

 

 

Θα φτάσουμε μια νύχτα στην Άγκυρα για να μην βρούμε το μισό Αιγαίο στην επιστροφή...

Το ότι Μητσοτάκης- Ερντογάν συναντιούνται ανά τακτά χρονικά διαστήματα δεν είναι από μόνο του κακό. Αν μη τι άλλο, με αυτόν τον τρόπο αποφεύγονται παρεξηγήσεις που μπορεί να γίνουν επικίνδυνες. Ούτε μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να γίνονται γνωστά όλα όσα διαμείβονται μεταξύ τους. Η διπλωματία δεν ασκείται σε απευθείας σύνδεση με κάθε νοικοκυριό. Όταν, όμως, ασκείται κατ' εξακολούθηση μυστική διπλωματία αρχίζουν να μας ζώνουν τα φίδια. Πολύ άσχημα μάλιστα...

Ο πρωθυπουργός επισκέφθηκε την Κύπρο μόλις για λίγες ώρες στα πενηντάχρονα της εισβολής και η κυβέρνηση εκπροσωπήθηκε στις εκδηλώσεις μνήμης από έναν υφυπουργό. Ο Μητσοτάκης, εξάλλου, μιλά γενικώς κι αορίστως για επανένωση του νησιού χωρίς να μας εξηγεί τι ακριβώς επιθυμεί. Είναι, για παράδειγμα, η συνομοσπονδία μέσα στις επιλογές του; Κατά τα άλλα, θα φτάσουμε μια νύχτα στην Άγκυρα, όπως μας λέει ο υπουργός του για τον οποίο η 24η Ιουνίου είναι ημέρα πένθους...

Ώσπου, όμως, να φτάσουμε στην τουρκική πρωτεύουσα μπορεί να έχουμε χάσει το μισό Αιγαίο. Οι εξ ανατολών γείτονες το γκριζάρουν ξανά από το βορρά ως το νότο και η κυβέρνηση μας κουνά τη Διακήρυξη των Αθηνών όπως ο Τσάμπερλεν κουνούσε τη Συμφωνία του Μονάχου. Η οποιαδήποτε παραχώρηση, που είναι πράγματι επιβεβλημένη όταν διαπραγματεύεσαι κι ας παρίστανε η ΝΔ το αντίθετο για τη Συμφωνία των Πρεσπών, δεν μπορεί να γίνεται με το πιστόλι στον κρόταφο. Αν το κάνουμε θα πρόκειται για αυτοχειρία. Κάποιοι θα το έλεγαν και προδοσία. Συνηθισμένη, άλλωστε, η ελληνική δεξιά από κάτι τέτοια. Αυτή κυβερνούσε και το 1922 και το 1974... 

  

Οι σάρισες βουλιάζουν στο Αιγαίο...

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι Μητσοτάκης- Ερντογάν επιδίδονται εδώ και πολύ καιρό σε μυστική διπλωματία για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, με την Κύπρο να έχει μπει σκοπίμως στο περιθώριο, όπως και η Χάγη. Η κρυψίνοια δεν είναι καλός οιωνός, αλλά εν πάση περιπτώσει όλοι κρίνονται εκ του αποτελέσματος κι από τη συμφωνία που θα φέρουν η οποία, αν επιτευχθεί, προφανώς και θα εμπεριέχει παραχωρήσεις κι από την ελληνική πλευρά. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό όμως οι ίδιοι που θεωρούν έγκλημα καθοσιώσεως το όνομα του βόρειου γείτονα να περιέχει τη λέξη "Μακεδονία" να σφυρίζουν αδιάφορα στο ενδεχόμενο να παραιτηθούμε, για παράδειγμα, από την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. Έτσι δεν είναι;...

Αν η παραίτηση από τα 12 ν.μ. ή η συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο είναι προϋποθέσεις μια βιώσιμης ειρήνης καλώς να γίνουν. Είναι, άλλωστε, και παράλογο να θεωρούμε το Αιγαίο αποκλειστικώς ελληνική θάλασσα όταν βρέχει τόσα τετραγωνικά χιλιόμετρα και τουρκικού εδάφους. Αυτοί, ωστόσο, οι οποίοι στήριξαν την άνοδό τους στην εξουσία και στον εθνολαϊκισμό είναι πολύ δύσκολο να πείσουν την ελληνική κοινή γνώμη για την αναγκαιότητα υποχωρήσεων...

Καμία λύση, έτσι κι αλλιώς, για το Αιγαίο δεν θα είναι βιώσιμη όσο δεν επιλύεται και το κυπριακό με όρους δικαιοσύνης. Τι σημασία έχει να αφαιρέσεις κάποια αγκάθια κι όχι όλα; Σε αντίθεση, ωστόσο, με την εξωτερική πολιτική Τσίπρα- Κοτζιά η εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη είναι ΙΧ. Τι καλύτερο να περιμένεις, όμως, όταν έχεις έναν διακοσμητικό υπουργό Εξωτερικών, τον Γ. Γεραπετρίτη, και ουσιαστικό έναν άνθρωπο της αγίας οικογένειας, την Αλ. Παπαδοπούλου;... 

 

 

Η σωστή πλευρά της Ιστορίας αν δεν είναι για όλους στο τέλος δεν είναι για κανένα...

Είναι θεμιτό ο Κ. Μητσοτάκης να θέλει να γίνει πρόεδρος της Κομισιόν ή γραμματέας τού ΝΑΤΟ; Ναι, γιατί όχι; Φυσικά στην ΕΕ δεν πρόκειται να λάβει κανένα αξίωμα γιατί όσο και να το κρύβει στην Ελλάδα η Ενημέρωση 107, στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο ο πρωθυπουργός είναι υπόλογος για σοβαρές παραβιάσεις τού κράτους δικαίου. Όπως και να το κάνουμε, δεν θεωρούν ευρωπαϊκό κεκτημένο να παρακολουθείς ακόμα και τους υπουργούς σου ή να υπάρχει υπερσυγκέντρωση ΜΜΕ σε λίγα χέρια...

Δεν είναι, όμως, καθόλου θεμιτό να μετατρέπεις την εξωτερική πολιτική τής χώρας σε ΙΧ εξωτερική πολιτική προκειμένου ο ναρκισσισμός σου να βρει έκφραση και στας Ευρώπας. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να ισχυρίζεσαι πως η Ελλάδα βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία όταν αυτό δεν το έχει πει ούτε ο Τ. Μπάιντεν. 

Ούτε να αφαιρείς από την άμυνα των νησιών προκειμένου να ενισχύσεις την Ουκρανία, αλλά να μην λες κουβέντα για τα εγκλήματα πολέμου τού Ισραήλ στη Γάζα. Η σωστή πλευρά τής Ιστορίας αν δεν είναι για όλους στο τέλος δεν είναι για κανέναν...

Για να μην αδικώ τον Μητσοτάκη, η προσέγγιση με τον Τ. Ερντογάν και την Τουρκία είναι θετική εξέλιξη. Δεν είναι δυνατό, ωστόσο, από τη μία να γίνεται κουβέντα στο παρασκήνιο ακόμα και για συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο- κι ορθώς γίνεται αν θέλουμε μια μακροχρόνια ειρήνη που θα βασίζεται σε δίκαια οικονομικά οφέλη για όλους- κι από την άλλη να επιδιδόμαστε σε νέο ράλι εξοπλισμών. Δεν διαφωνώ, αν θέλουμε ειρήνη πρέπει να προετοιμαζόμαστε για πόλεμο. Αν, όμως, προετοιμαζόμαστε τόσο πολύ στο τέλος πέρα από μια νέα οικονομική χρεοκοπία ενδέχεται και να τον έχουμε μετατρέψει σε αναπόφευκτο...

 

Ιδού Μπάιντεν ο στρατός σου, ιδού Ελλάδα η καταστροφή σου...

Στις 7 Οκτωβρίου και ύστερα από την επίθεση που είχε δεχθεί από τους φονταμενταλιστές με προβιά απελευθερωτών το Ισραήλ είχε κάθε δικαίωμα να αντιδράσει ακόμα και με τη χρήση βίας. Ύστερα από τρεις μήνες, ωστόσο, κατά τους οποίους έχουν σκοτωθεί και χιλιάδες άμαχοι δεν μπορεί κανένας να κρύβεται πίσω από το νόμιμο δικαίωμα άμυνας για να δικαιολογεί μια επιχείρηση που έχει τα χαρακτηριστικά έξωσης των Παλαιστινίων από τη γη τους. Κι όποιος κλείνει τα μάτια για τα εγκλήματα πολέμου τού Μπ. Νετανιάχου δεν έχει το ηθικό εκτόπισμα για να δείχνει με το δάχτυλο τον Βλ. Πούτιν. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί σφαγείς παρά μόνο σφαγείς...

Το να εκσυγχρονίζει η Ελλάδα το "ιδού Αϊζενχάουερ τα στρατεύματά σου" με το "ιδού Μπάιντεν ο στρατός σου" δεν είναι εθνικώς επωφελές, όπως δεν θα ήταν κι αν είχαμε κακές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Είναι γνωστό ότι το μόνο που μας διδάσκει η Ιστορία είναι πως δεν μας διδάσκει τίποτα, όμως οφείλουμε να θυμηθούμε πως κι άλλες φορές είχαμε βάλει όλα μας τα αβγά σε ένα καλάθι και στο τέλος δεν μας έμειναν ούτε τα αβγά ούτε το καλάθι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η απόλυτη πρόσδεσή μας στην Αγγλία από τον Ελ. Βενιζέλο η οποία στο τέλος συνετέλεσε στη μικρασιατική καταστροφή γιατί κανείς άλλος δεν ήταν διατεθειμένος να μας συνδράμει, ούτε καν η Αγγλία...

Κι αν όλα αυτά σας φαίνονται πολύ θεωρητικά, δεν έχετε παρά να κοιτάξετε από την άλλη πλευρά τού Αιγαίου όπου ο Τ. Ερντογάν δεν τα έχει καταφέρει διόλου άσχημα στο ρόλο τής πολύφερνης νύφης που δίνει στον καθένα τόσο όσο. Φυσικά η Τουρκία είναι μεγαλύτερη χώρα και σε πιο γεωστρατηγικό σημείο, πολλώ δε μάλλον όταν κανείς στη Δύση δεν θέλει να μετατραπεί σε δεύτερο Ιράν. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως πρέπει να εγκαταλείψουμε την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, η οποία αν μη τι άλλο έλυσε κι ένα εθνικό θέμα με έντιμο τρόπο...

  

Οι επιδοματούχοι της χρυσής φυλακής...

Πλήρωσε από την τσέπη του για να πληρωθούν κι εργαζόμενοι που τον βρίζουν στις προσωπικές τους σελίδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πληρώνει, επίσης, από την τσέπη του για να συνεδριάσουν οι βουλευτές τού ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πιο χαλαρό περιβάλλον. Και τώρα δημοσιοποιεί πως ο πολιτικός του αντίπαλος, αυτός που τον χλευάζει δηλαδή, τον θεωρεί τόσο ικανό ώστε τον ήθελε υπουργό στην πρώτη του κυβέρνηση...

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει ποιο είναι το έγκλημα, πολιτικό ή ποινικό, σε όλα αυτά; Κανένα κι αν τα είχε κάνει ο Κ. Μητσοτάκης τα συμβατικά ΜΜΕ θα τον αποθέωναν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Κι εδώ βρίσκεται η ουσία τού ζητήματος δημοκρατίας στη χώρα, στο ότι δηλαδή δεν έχεις μια τέταρτη εξουσία που ελέγχει την εκτελεστική αλλά που λειτουργεί ως εξαπτέρυγό της κι ασκεί bullying στην αξιωματική αντιπολίτευση. Κι όποιος θεωρεί πως αυτό είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λύσει ο Στέφανος Κασσελάκης- που πρέπει να το λύσει- και μόνο αυτός τότε δεν έχει καταλάβει πως συμβάλλει στον πλήρη ενταφιασμό τού κράτους δικαίου στην πατρίδα του...

Ο Μητσοτάκης αντιγράφει τους πιο αυταρχικούς κι αντιδημοκράτες ηγέτες σε όλα. Ο Τ. Ερντογάν, για παράδειγμα, με το που έγινε δήμαρχος Κωνσταντινούπολης ο πολιτικός του αντίπαλος Εκρέμ Ιμάμογλου έσπευσε να αποψιλώσει τις δικαιοδοσίες του, όπως επιχειρεί σήμερα ο Έλληνας πρωθυπουργός με τον Χάρη Δούκα στην Αθήνα. Δεν μας πειράζει γιατί μας δίνει επιδόματα, όπως κι ο Β. Όρμπαν στην Ουγγαρία; Ναι, δεν μας πειράζει. Όταν, όμως, αντιληφθούμε πως μόνοι μας κλειστήκαμε σε μια χρυσή φυλακή θα είναι αργά. Όχι για να σωθούμε- όλο και κάποιοι γενναίοι ηλίθιοι θα βρεθούν όπως το 2015-, αλλά για να κατηγορήσουμε ξανά τους άλλους για τον ξεπεσμό μας...  

 

Εξωτερική πολιτική αρχών, αξιών και Predator...

Από αρχαιοτάτων χρόνων η εξωτερική πολιτική ενός κράτους εμπεριέχει πολλές δόσεις κυνισμού. Το εθνικό συμφέρον, άλλωστε, δεν ταυτίζεται πάντα με αρχές κι αξίες. Το να ισχυρίζεσαι, ωστόσο, πως ακολουθείς πολιτική αρχών κι αξιών όταν αποδέχεσαι θανάτους αμάχων μάλλον υποκριτή σε κάνει παρά κράτος με αρχές κι αξίες. Κι αυτό αποδεικνύεται και με τη στάση τής Ελλάδας στη σύγκρουση Ισραήλ- Χαμάς την οποία έχουν πληρώσει χιλιάδες άμαχοι κι από τις δύο πλευρές...

Η Ελλάδα έχει αποφασίσει, καλώς ή κακώς, εδώ και δεκαετίες πως ανήκει στη Δύση. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι συνώνυμο με το ανήκω στο δίκιο. Δεν ήταν, για παράδειγμα, στην εισβολή στο Ιράκ ούτε με το να παίρνεις ολοσχερώς το μέρος μιας πλευράς όταν και η άλλη δικαιούται μερίδιο στη δικαιοσύνη... 

Το να ανήκεις, εξάλλου, σε μια συμμαχία δεν είναι αντιθετικό της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής που πρέπει να τηρεί μια χώρα, ιδίως μικρή. Κι αν ο Κ. Μητσοτάκης δεν με πιστεύει, ας ρωτήσει τον καλό του φίλο Τ. Ερντογάν...

Η εμμονή- αθώα ή υποβολιμαία- του Ελ. Βενιζέλου με την Αγγλία οδήγησε στην εδαφική επέκταση της χώρας, αλλά και στη μικρασιατική καταστροφή. Ο Κ. Μητσοτάκης που με τη στάση του στη Συμφωνία των Πρεσπών έπαιξε το παιχνίδι των Ρώσων τώρα είναι πιο Αμερικανός κι από τους Αμερικανούς... 

Το πρόβλημα, όμως, με τον σημερινό πρωθυπουργό δεν είναι πως παίζει όλα τα λεφτά του σε ένα νούμερο. Είναι πως ασκεί κι εξωτερική πολιτική με βάση την προσωπική του ατζέντα. Κι έχει και το θράσος να κατηγορεί άλλους για τρολ, ποιος, ο βασιλιάς τού Predator...

 

 
 

Είναι πλέον τοξικός ο Αλέξης Τσίπρας;...

Είναι πλέον ο Αλέξης Τσίπρας τοξικός ή, για την ακρίβεια, κατάφεραν όσοι τον πολέμησαν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό αρχηγό τα τελευταία 30 χρόνια να τον καταστήσουν τοξικό; Δεν μπορώ να σας απαντήσω με ένα "ναι" ή με ένα "όχι". Κατανοώ, όμως, πως η αμετάκλητη απόφαση θα βγει από τον ελληνικό λαό στις ευρωεκλογές του ερχόμενου Ιουνίου. Αυτή είναι, άλλωστε, και η τελευταία ευκαιρία του. Είτε θα αποτελέσει βατήρα για την επιστροφή του είτε το κύκνειο άσμα του...

Ο Τσίπρας δεν είναι ούτε αφελής ούτε του λείπουν τα πολιτικά προσόντα ούτε είναι μέγεθος που η κοινωνική πλειοψηφία έχει την πολυτέλεια να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων. Γνώριζε και το 2019, το γνωρίζει και σήμερα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αλλάξει, πως για την ακρίβεια πρέπει να γκρεμιστεί και να χτιστεί από την αρχή. Του λείπει, ωστόσο, πέρα από ένα ικανό "supporting cast" που να μην τον παραμυθιάζει, η αποφασιστικότητα, αυτή την οποία δείχνει ο Κ. Μητσοτάκης για να εφαρμόζει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του προς τέρψη των χορηγών του...

Ο Τσίπρας κατηγορεί συχνά πυκνά τον Μητσοτάκη για ορμπανοποίηση. Κι έχει δίκιο. Μόνο που ο Μητσοτάκης καμαρώνει όταν τον συγκρίνουν με τον Β. Όρμπαν, τον Βλ. Πούτιν ή και τον Τ. Ερντογάν. Το πόπολο θέλει πυγμή, δεσπότες ντυμένους δημοκράτες κι αν ο Τσίπρας ορθώς πράττει και δεν διεκδικεί για τον εαυτό του το ρόλο τού ανέλεγκτου ηγεμόνα, εν τούτοις οφείλει επιτέλους να σπάσει πολλά αβγά. Αν δεν είναι διατεθειμένος να τα αλλάξει όλα, με το τίμημα που αυτό θα έχει και σε ανθρωποθυσίες, είναι προτιμότερο να ανοίξει το δρόμο τής διαδοχής του εδώ και τώρα ώστε να δώσει χρόνο στον επόμενο ή στην επόμενη για ανασύνταξη...

 

 

Δώσε Ορμπαν στο λαό και πάρε του το μυαλό...

Αν αύριο μεθαύριο ο Τ. Ερντογάν θέσει ζήτημα τουρκικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη ποιος θα φταίει; Οι μουσουλμάνοι βουλευτές που εδώ κι έναν αιώνα παρουσιάζονται ως Τούρκοι και διεκδικούν το χρίσμα τού τουρκικού προξενείου, αλλά ουδέποτε- τουλάχιστον από την εποχή που έχουν ενσωματωθεί στα μεγάλα κόμματα- έθεσαν τέτοιο ζήτημα; Ή, μήπως, ο Κ. Μητσοτάκης που αδίστακτα το μετέτρεψε σε κυρίαρχο θέμα τής προεκλογικής περιόδου για μια σειρά από ιδιοτελείς λόγους;...

Το να συζητάμε αποκλειστικώς για τη μουσουλμανική μειονότητα λιγότερο από μία εβδομάδα από τις εκλογές είναι τόσο εθνικώς ωφέλιμο με το αν συζητούσαμε στα τηλεπαράθυρα για τη συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο ή για το Κυπριακό. Αυτά είναι ζητήματα που οι πολιτικές δυνάμεις θα όφειλαν να συζητούν κεκλεισμένων των θυρών και με όρους εθνικής συνεννόησης ώστε να αποφεύγεται και το πολιτικό κόστος. Όποιος τα μετατρέπει σε προεκλογικό σανό για να μην συζητήσει για το ΕΣΥ, την ακρίβεια ή την παιδεία είναι ο ίδιος εθνική εξαίρεση...

Κακώς ο Αλέξης Τσίπρας ταυτίζει τον Μητσοτάκη με τον Β. Ορμπαν. Όχι γιατί έχει άδικο, μολονότι ο Όρμπαν πιστεύει στη μισαλλοδοξία του, ενώ το βαλκανικό του αντίγραφο την εργαλειοποιεί. Κακώς το κάνει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ γιατί φαίνεται πως το εκφασισμένο, συντηρητικοποιημένο πόπολο αυτό ακριβώς το πρότυπο έχει: έναν Πούτιν α λα ελληνικά που θα κάνει ό,τι γουστάρει κι όποιος δεν είναι μαζί του θα θεωρείται εχθρός τής πατρίδας. 

Κι αν ο πρόεδρος της Ρωσίας δηλητηριάζει κυριολεκτικώς τους αντιπάλους του, ο Μητσοτάκης δηλητηριάζει την ελληνική κοινωνία με ψέματα, εθνικισμό και τραμπισμό. Κι αν οι κοινωνίες δεν πεθαίνουν όπως οι μεμονωμένοι άνθρωποι, εν τούτοις χρεοκοπούν σε πολλά επίπεδα. Το ζήσαμε κι ετοιμαζόμαστε να το ξαναζήσουμε... 

  
 

Παρακολουθεί, συλλέγει προσωπικά δεδομένα, χρησιμοποιεί πράκτορες για να κάνει αδιάβλητες εκλογές...

Δεν είναι λανθασμένο κριτήριο να ψηφίζουμε και με την τσέπη μας, αρκεί να ψηφίζουμε και με γνώμονα την τσέπη τής πλειονότητας κι άλλους παράγοντες, όπως ο σεβασμός τού κράτους δικαίου. Ψηφίζει, όμως, με την τσέπη του ένας συνταξιούχος, για παράδειγμα, που η κυβέρνηση Μητσοτάκη του έκοψε τη 13η σύνταξη, δεν του επέστρεψε τα αναδρομικά και του διακινδύνευσε την επικουρική ασφάλιση αλλά θα την ξαναψηφίσει γιατί μερικές εβδομάδες πριν τις εκλογές τού δίνει ένα εφάπαξ επίδομα μάξιμουμ 300 ευρώ; Όχι, αυτός ο άνθρωπος δεν ψηφίζει με την τσέπη του, αλλά με βάση, στην καλύτερη περίπτωση, την οικογενειακή ή ατομική του παράδοση και στη χειρότερη τη χαμηλή εκτίμηση που έχει για τον εαυτό του...

Μέχρι τις εκλογές ο Κ. Μητσοτάκης θα παριστάνει τον ετεροχρονισμένο Άι Βασίλη, οι πραγματικές του προθέσεις, ωστόσο, φάνηκαν σε στρατηγικές επιλογές που έκανε κατά τη διάρκεια της τετραετίας. Η υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και παιδείας, η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ, οι απευθείας αναθέσεις, η ασυλία στους τραπεζίτες, οι παρακολουθήσεις, οι πλειστηριασμοί, η πατριδοκαπηλία είναι μόνο μερικά παραδείγματα μια διακυβέρνησης που συνδύασε το νεοφιλελευθερισμό με τον αυταρχισμό και τον ακροδεξιό λόγο. Ο λύκος, συνεπώς, μπορεί να ντυθεί πρόβατο τις προσεχείς εβδομάδες, ξεχωρίζει όμως από το αίμα στα δόντια του...

Φυσικά ο πρωθυπουργός δεν θα περιοριστεί στον εξωραϊσμό τού έργου του ή στη δαιμονοποίηση της αντιπολίτευσης. Θα παίξει και βρόμικα, θα παίξει πολύ βρόμικα γιατί ξέρει ότι εκλογική ήττα του μπορεί να μην σημάνει το βιολογικό του τέλος, όπως ενδεχομένως στην περίπτωση Ερντογάν, αλλά θα οδηγήσει πιθανότατα στο πολιτικό του φινάλε. Ένας άνθρωπος που παρακολουθεί και τους δικούς του, συλλέγει προσωπικά δεδομένα πολιτών και χρησιμοποιεί Ισραηλινούς πράκτορες δεν αποτελεί εγγύηση ομαλής διεξαγωγής των εκλογών. Δεν είναι αυτονόητο;... 

 

Νεοφιλελεύθεροι σταλινικοί...

Τι λένε οι απανταχού υπερασπιστές τού σταλινισμού; ΟΚ, μπορεί να εκτελούσαμε ή να στέλναμε στα γκουλάγκ τους αντιφρονούντες, αλλά ο κόσμος είχε ψωμί, παιδεία και υγεία. Ο Κ. Μητσοτάκης είναι αλήθεια ότι δεν εκτελεί τους πολιτικούς του αντιπάλους ούτε τους στέλνει στην εξορία. Αυτά είναι προπατορικά αμαρτήματα της ελληνικής δεξιάς. Κατά τα άλλα, όμως, στην ουσία μάς λέει "εντάξει, παρακολουθούσα τους πάντες, αλλά σας παρέχω καλάθι τού νοικοκυριού κι επιδοτήσεις στο ρεύμα"...

Δεν στέκομαι στο ότι ο οικονομικός παράδεισος που μας προβάλλει ο πρωθυπουργός για να καλυφτεί για την κόλαση του αντιδημοκρατικού του κατήφορου απλούστατα δεν υφίσταται. Πώς, όμως, το ανέχονται όλοι εκείνοι οι νεοφιλελεύθεροι που δακρύζουν κάθε φορά που βλέπουν τις "Ζωές των Άλλων" να τους κυβερνά ένας άνθρωπος που είναι φανερό ότι έχει ως πρότυπο την Ανατολική Γερμανία; Αν το κράτος- Μεγάλος Αδελφός αποτέλεσε το άλλοθι για τα καπιταλιστικά εγκλήματα πώς το επιτρέπουν να αναπαράγεται στη χώρα μας και, μάλιστα, τρεις και πλέον δεκαετίες μετά την πτώση τού υπαρκτού σοσιαλισμού;...

Η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενοχλεί τους νεοφιλελέδες όταν γίνεται στην Τουρκία ή στην Κίνα, αλλά όταν διαπιστώνεται στην Ελλάδα, όπως και με τους πρόσφυγες, όσοι τη στηλιτεύουν χλευάζονται ως δικαιωματιστές. Αν κάποιος ενοχλείται στην περίπτωση που ο Τ. Ερντογάν παρακολουθεί τους πολιτικούς τους αντιπάλους, θα όφειλε να ενοχλείται κι όταν το πράττει ο Κ. Μητσοτάκης. Σε διαφορετική περίπτωση δεν είναι ο φιλελευθερισμός του κρυστάλλινος, αλλά η υποκρισία του...

  

 

Θέλουν το λαό πλυντήριο για τις βρομιές τους...

Ο Κ. Μητσοτάκης έστειλε στο ειδικό δικαστήριο πολιτικούς του αντιπάλους για πλημμελήματα, δεν θα έστελνε τον Αλέξη Τσίπρα για παράνομη παρακολούθησή του αν είχε έστω κι έναν ψιλικατζή που να το κατάθετε ενόρκως; Ο πολιτικός που είναι ο ορισμός τής εκδικητικότητας είναι αστείο να επικαλείται, μέσα από τα παπαγαλάκια του, μεγαλοθυμία την ίδια ώρα μάλιστα που κατηγορεί τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ πως είναι όργανο του Βλ. Πούτιν και του Τ, Ερντογάν. Στον πανικό του ρίχνει μπαλωθιές μήπως και πείσει κανέναν πως είναι θύμα κι όχι θύτης...

Είναι τέτοιος ο πανικός τους στο Μαξίμου που φέρνουν νομοθεσία για την απαγόρευση των ήδη παράνομων λογισμικών και για αυστηροποίηση σχετικών νόμων που οι ίδιοι παραβίασαν ασύστολα! Αν δεν επρόκειτο για κυβέρνηση ευρωπαϊκού κράτους, θα μιλούσαμε για θίασο του Δελφινάριου, με τον πρωθυπουργό στο ρόλο τού αρχικαραγκιόζη που κάνει τα πάντα για να κρατηθεί λίγο ακόμα στην εξουσία. Τώρα, άλλωστε, δεν είναι η αρχομανία του που τον καθοδηγεί, αλλά ο τρόμος του μπροστά στη σκέψη τής φυλακής...

Γι' αυτό και η επόμενη προοδευτική κυβέρνηση οφείλει να μην δώσει συγχωροχάρτι, αλλά να οδηγήσει τους ένοχους της θεσμικής κατάπτωσης ενώπιον της δικαιοσύνης. Οι πολιτικοί κρίνονται από το λαό για το αν θα είναι βουλευτές κι εμμέσως πρωθυπουργοί, όχι για το αν είναι αθώοι ή ένοχοι ποινικών αδικημάτων... 

Είναι αστείο, άλλωστε, να χρησιμοποιούν τους πολίτες ως ύστατο καταφύγιο για ξέπλυμα της βρομιάς τους εκείνοι που έκαναν καριέρα καταγγέλλοντας το λαϊκισμό κι επικαλούμενοι με υποκρισία τη θεσμικότητα απέναντι, για παράδειγμα, στα λαϊκά δικαστήρια. Κατανοώ τον πανικό, αλλά όσο δεν έχουν ούτε τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια να παραιτηθούν, αφαιρούν από πάνω τους κι οποιαδήποτε ελαφρυντικά θα μπορούσαν να τους απονεμηθούν... 

   

 

Κλαίνε κι οδύρονται για την Μαχσά Αμινί γιατί δεν πρόλαβαν να την πνίξουν στο Αιγαίο...

Η Ευρώπη, και πολύ καλά έκανε, έχει ήδη υποδεχθεί περί τα πέντε εκατομμύρια Ουκρανούς πρόσφυγες στην επικράτειά της. Αν αντί για Ουκρανοί, ωστόσο, που συνηγορούν εμμέσως και στο αφήγημα περί δαιμονικής Ρωσίας κι αγίας Δύσης, ήταν ένα εκατομμύριο ή και λιγότεροι Σύριοι ή Αφγανοί η Ευρώπη θα παράμενε ένα κλειστό φρούριο και η Ελλάδα ο δεσμοφύλακάς της. 

Καλό είναι, συνεπώς, πολλοί από αυτούς που θρηνούν δήθεν για τα νεκρά γυναικόπαιδα στη Λέσβο και στα Κύθηρα να μαζέψουν τα κροκοδείλια δάκρυά τους και να φροντίσουν την επόμενη φορά να δείξουν την ελάχιστη έστω ανθρωπιά και να μην κάνουν push backs. Γιατί μπορεί σε ένα από αυτά να είχαν πνίξει και την Μαχσά Αμινί αν είχε καταφέρει να ξεφύγει από τους διώκτες της στο Ιράν...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να ανοίξουμε τα σύνορα για όλους, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Δεν θα ήταν κοινωνικώς βιώσιμο. Οφείλουμε, όμως, ως Ευρώπη να δημιουργήσουμε νόμιμες οδούς για πρόσφυγες και μετανάστες και τα υπόλοιπα κράτη- μέλη να αναλάβουν σημαντικό από το βάρος που τώρα πολύ βολικά έχουν φορτώσει στη μικρή Ελλάδα. Για να έχεις, άλλωστε, το δικαίωμα να κριτικάρεις στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για παράνομες επαναπροωθήσεις πρέπει κι εσύ να αναλαμβάνεις τις δικές σου ευθύνες. Αλλιώς η αλληλεγγύη σου είναι γιαλαντζί...

Ούτε μας τιμά να συγκρινόμαστε με μια χώρα όπως η Τουρκία, η οποία έχει ακόμα και πολιτικούς κρατούμενους, για να φαινόμαστε περισσότερο ανθρωπιστές. Ο Τ. Ερντογάν θα κάνει ό,τι μπορεί για να μας κάνει τη ζωή δύσκολη. Και χίλιους ικέτες τής Γης, όμως, να ρίξει στα νερά τού Αιγαίου και τους χίλιους οφείλουμε να διασώσουμε. Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι...