Με πολεμούν προωθώντας με...

Η ηγεσία απαιτεί και υποκριτική ερμηνεία. Για τους πλούσιους πρέπει να είσαι πλούσιος, για τους φτωχούς φτωχός και για τους πιστούς πιστός. Περιέχεται στο job description να φαίνεσαι πως είσαι όσο πιο κοντά γίνεται στο λαό που θέλεις να κυβερνήσεις. Σε αυτό το πλαίσιο καθόλου δεν με ενοχλεί η νέα επίσκεψη Τσίπρα στο Άγιο Όρος. Περισσότερο με ενοχλεί το ότι δεν μπορούσε να πάει και η Μπέττυ γιατί και για τους αγιορείτες μοναχούς μας η γυναίκα εξακολουθεί να είναι ο διάβολος...

Όπως, επίσης, με ενοχλεί η αυτοθυματοποίηση των πολιτικών μας τους οποίους αν ακούσεις και δεν ξέρεις τι πραγματικά συμβαίνει μπορεί και να πιστέψεις ότι στέκονται μόνοι έναντι όλων. Κατ' αρχάς, μια γρήγορη ανάγνωση να κάνεις στο ετήσιο πόθεν έσχες τους και θα διαπιστώσεις ότι φτωχός ανάμεσά τους θεωρείται εκείνος που έχει "μόνο" πέντε ακίνητα και "μόνο" μερικές χιλιάδες ευρώ τραπεζικές καταθέσεις. Το να πολιτεύεσαι είναι ακριβό σπορ και σε αυτή τη χώρα όπου τα περισσότερα γίνονται κάτω από το τραπέζι είναι αστείο ακόμα και να συζητάμε πως υπάρχουν κόμματα με κοινοβουλευτική παρουσία ή με ισχυρές πιθανότητες να μπουν στη Βουλή τα οποία να μην έχουν, λιγότερο ή περισσότερο, και κάποιου είδους οικονομική στήριξη από χοντρά πορτοφόλια...

Όπως είναι, επίσης, αστείο να μην είσαι κοινοβουλευτικό κόμμα, να έχεις καθημερινή μιντιακή παρουσία και κάλυψη, σε αντίθεση με κοινοβουλευτικά κόμματα, να διαθέτεις ακόμα και ΜΜΕ τα οποία στήθηκαν ή αγοράστηκαν για να σε προμοτάρουν και να παριστάνεις πως σε πολεμούν οι πάντες. Ιδίως όταν επενδύεις κυρίως στην επικοινωνία και λιγότερο στην ουσία. Ιδίως όταν όλοι όσοι παροικούν την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν πώς σε αποκαλούν πολλοί που σε ξέρουν καλά...   

Ο Γκέμπελς σήμερα δημοσιογραφεί, δεν προπαγανδίζει...

Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την αρχηγία τής ΝΔ ο Κ. Μητσοτάκης γνώριζε ότι δεν αρκούσε να έχει στη διάθεσή του ΜΜΕ που θα προπαγάνδιζαν τις θέσεις του. Στην εποχή μας οι ανακοινώσεις των γραφείων Τύπου των κομμάτων όσο καλογραμμένες κι αν είναι- συνήθως δεν είναι- δεν πείθουν από μόνες τους ακόμα κι αν λένε την αλήθεια, παρά μόνο τους κομματικούς ταλιμπάν που είναι διατεθειμένοι να πειστούν κι ότι ο αρχηγός τους περπατά πάνω στο νερό. Η σύγχρονη προπαγάνδα γίνεται πολύ πιο ύπουλα, και μέσω δήθεν ανεξάρτητων φωνών- δημοσιογράφων και "δημοσιογράφων", πολιτικών αναλυτών και "πολιτικών αναλυτών"- πρόθυμων με τα κατάλληλα οικονομικά ανταλλάγματα να πείσουν εκ μέρους των χορηγών τους δίχως να παρουσιάζονται ως όργανα των χρηματοδοτών τους...

Στο Μαξίμου, σε υπουργεία και σε νεοδημοκρατικά βουλευτικά γραφεία απασχολείται ή "απασχολείται" μια ολόκληρη στρατιά δημοσιογράφων ή "δημοσιογράφων" που τους βλέπετε και στα τηλεοπτικά πάνελ, τους ακούτε στα ραδιόφωνα ή διαβάζετε τις αναλύσεις τους για το πόσο σπουδαίο έργο κάνει αυτή η κυβέρνηση. Για τους περισσότερους τουλάχιστον δεν αμφιβάλλω πως το πιστεύουν αλλά είναι στοιχειώδης εντιμότητα να παρουσιάζονται στους τηλεθεατές, ακροατές ή αναγνώστες με το πραγματικό τους πρόσωπο κι όχι με τη μάσκα τού αντικειμενικού παρατηρητή. Ιδίως όταν κάποιοι από αυτούς δεν βγάζουν απλώς τις υποχρεώσεις τού μήνα αλλά κερδίζουν το τζόκερ σε τακτική βάση...

Φυσικά ο Μητσοτάκης και η ΝΔ δεν ανακάλυψαν τον τροχό. Επί Σημίτη, για παράδειγμα, δυσκολευόσουν να βρεις πού σταματούσε η ιδιότητα του διευθυντή γραφείου Τύπου και πού ξεκινούσε αυτή του δημοσιογράφου. Για να μην σημειώσω πως στο εξωτερικό όταν ένας δημοσιογράφος διασχίζει το Ρουβίκωνα και κάνει πλέον δημόσιες σχέσεις όχι μόνο αυτό γίνεται φανερά αλλά είναι και πολύ δύσκολο ως απίθανο να επιστρέψει στην προτεραία του ιδιότητα. Εδώ, όμως, είναι Ελλάδα όπου είσαι ό,τι δηλώσεις και, κυρίως, δεν έχεις καμία ευθύνη για οτιδήποτε αν οι πλάτες σου φτάνουν πολύ ψηλά...  

 

  

Γυρίζει; Ναι, γυρίζει...

 "Η τρίτη τετραετία Μητσοτάκη". Τα φιλοκυβερνητικά κυρίως ΜΜΕ ήδη προλειαίνουν το έδαφος ώστε να το αποδεχθούμε όλοι μοιρολατρικά. Συνήθως, άλλωστε, αυτή η φράση συνοδεύεται με το "δεν υπάρχει αντιπολίτευση"... 

Θα ήμουν εκτός τόπου και χρόνου αν σας έγραφα πως τη δεδομένη χρονική στιγμή δεν είναι το επικρατέστερο σενάριο η ΝΔ να κερδίσει τις επόμενες εκλογές, με ή χωρίς αυτοδυναμία. Οι περισσότεροι, επίσης, αναγνωρίζουμε ότι με ποσοστά στην πρόθεση ψήφου που λίγο υπερβαίνουν το 10% ή υπολείπονται αρκετά από αυτό κανένα κόμμα δεν μπορεί να ισχυρίζεται πως "έρχεται", ακόμα κι αν είναι δεύτερο στις δημοσκοπήσεις...

Άρα κατεβάζουμε τα μολύβια, εγκαταλείπουμε την προσπάθεια και προετοιμαζόμαστε για τις εκλογές τού 2031; Το να υποστηρίζει αυτή την άποψη κάποιος θεατής των πολιτικών δρώμενων, πολλώ δε μάλλον κάποιος αναχωρητής, μπορεί και να είναι συγχωρητέο. Το να το ισχυρίζονται, ωστόσο, πολιτικοί και κόμματα της αντιπολίτευσης είναι ασυγχώρητο...

Τι κάνουμε λοιπόν; Αγωνιζόμαστε να πείσουμε την κοινωνική πλειοψηφία, η οποία είναι πολύ μεγαλύτερη από την εκλογική που ψηφίζει Μητσοτάκη, πως υπάρχει εναλλακτική στη φτωχοποίηση κι επισφάλεια των πολλών, στη θεσμική εκτροπή και στις εθνικές υποχωρήσεις. Πως δεν είναι όλοι ίδιοι και είναι άδικο να μπαίνουν άπαντες στο ίδιο βρόμικο καζάνι, πως υπάρχουν εκεί έξω κι άνθρωποι που τα έχουν καταφέρει εκτός πολιτικής, δεν ανήκουν στον κομματικό σωλήνα, έχουν αδικηθεί από τη νομενκλατούρα κι έχουν δείξει αντοχές που τις αναγνωρίζουν ακόμα και οι αντίπαλοί τους... 

Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΕΑΡ και η ακροδεξιά είτε έχουν εξαντλήσει τις όποιες αντιστάσεις τους στο σύστημα είτε δεν τις δοκίμασαν ποτέ. Το 2027, συνεπώς, ή όποτε τέλος πάντων γίνουν οι εκλογές είναι στο χέρι μας να μην είναι προδιαγεγραμμένο ήδη από το 2025. Γυρίζει, Ναι, γυρίζει, όχι μόνο με την αισιοδοξία τής βούλησης αλλά και με την κριτική πίστη στο καινούριο...   

1973...

Αν ο Κ. Μητσοτάκης πυροβολούσε άνθρωπο στην πλατεία Συντάγματος μέρα μεσημέρι είμαι σίγουρος ότι θα έβγαινε έκθεση που θα έλεγε πως το θύμα του πέθανε από φυσικά αίτια. Σε αυτό το πλαίσιο κάθε άλλο παρά θα εκπλαγώ αν ξεκινήσουν μηνύσεις κι αγωγές και σε βάρος των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών... 

Όταν αυτοί που θα έπρεπε να κάθονται στο εδώλιο του κατηγορουμένου μάς κουνούν και το δάχτυλο τότε είναι βέβαιο ότι ελέγχουν πλήρως τους αρμούς τής εξουσίας. Είναι κάθε ψηφίδα της, είναι οι νόμιμοι ιδιοκτήτες τής χώρας κι όλοι οι υπόλοιποι οι χρήσιμοι ηλίθιοι...

Στις αρχές τού 1973, πριν τη Νομική και το Πολυτεχνείο, κανείς δεν πίστευε ότι η χούντα θα έπεφτε σε λιγότερο από δύο χρόνια. Υπήρχε η αίσθηση πως θα διαρκούσε όσο και οι αντίστοιχες δικτατορίες στην Ισπανία και στην Πορτογαλία... 

Το καθεστώς Μητσοτάκη δεν είναι χουντικό. Έχει κερδίσει εκλογές και τις τελευταίες, μάλιστα, πανηγυρικά. Είναι αστείο, ωστόσο, να λέγεται πως στην Ελλάδα λειτουργούν τα θεσμικά αντίβαρα. Ακόμα και στα ΜΜΕ τα βρίσκεις με το κιάλι κι ας μην υπάρχει επισήμως λογοκρισία. Μην παρασύρεστε, πάντως, από την απελπισία. Έχουν καταρρεύσει πολύ πιο ισχυρές αυτοκρατορίες, έχουν γκρεμιστεί πολύ πιο δημοφιλείς ηγέτες...

Όλα αυτά, βεβαίως, δεν σημαίνουν πως θα πρέπει να περιμένουμε μια νέα κυπριακή ή κάποια άλλη τραγωδία για να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα. Η δημοκρατία είναι κι ευθύνη, είναι και πρωτοβουλία, είναι και συλλογικότητα... 

Δεν έχει αξία, άλλωστε, να αντικαταστήσουμε τον Μητσοτάκη με κάποιο κακέκτυπό του. Η δημοκρατία χρειάζεται αναγέννηση, γι' αυτό και οι ευγένειες όχι μόνο περισσεύουν αλλά είναι και συνένοχες. Στην αδικία απαντάς με δικαιοσύνη, στην απελπισία με αποφασιστικότητα, στο σκοτάδι με φως... 

 

Δεν θα φοβόμασταν τους τέως αν κάποιοι δεν παρίσταναν τους βασιλιάδες...

Κινδυνεύει το πολίτευμα από τον Παύλο Ντεγκρές- Γλύξμπουργκ; Μπορεί. Το πιστώνεται ο υιός τού νεκρού έκπτωτου βασιλέως; Όχι κι αυτό γιατί κανένα πολίτευμα δεν κινδυνεύει όταν είναι γερά θεμελιωμένο, όταν εφαρμόζει τις αρχές του στην πράξη κι όχι κατά το δοκούν και, κυρίως, όταν οι αιρετοί σέβονται με τα έργα τους αυτούς που τους ψηφίζουν. Μόνο όταν δεν ισχύουν όλα αυτά μπορεί ο οποιοσδήποτε να διεκδικήσει μερίδιο από την πίτα...

Ποια είναι, άλλωστε, η ηθική νομιμοποίηση της ΝΔ όταν μερικούς μήνες αργότερα καλωσορίζει έναν τραμπούκο πρώην υπουργό που χειροδίκησε σε έναν άνθρωπο του μεροκάματου; Ποια του ΠΑΣΟΚ που χρωστά μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στους τραπεζίτες; 

Ποια είναι του ΣΥΡΙΖΑ που πριν ενάμιση μήνα τραμπούκισε τη μισή του βάση για να αναπνεύσουν οι τσουκνίδες; Αυτά τα κόμματα έχουν αποδεχθεί τη συστημική βία και την έχουν μετατρέψει σε στήριγμα της ύπαρξής τους, όπως και τα "μαύρα" ταμεία ως modus vivendi...

Αν το σύστημα είναι οι τράπεζες, οι μεγαλοεπιχειρηματίες και τα ΜΜΕ που ελέγχουν τότε ο αντισυστημισμός είναι όπλο στα χέρια τού λαού. Το ζήτημα είναι, ωστόσο, πώς χρησιμοποιείς αυτό το εργαλείο που τρομοκρατεί τις ελίτ; 

Το παραδίδεις σε ξεπεσμένα πριγκιπόπουλα ή σε λύκους που φοράνε προβιές, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με τον Ντ. Τραμπ, την Τζ. Μελόνι, την Μ. Λε Πεν ή το AfD; Ή το κρατάς στα χέρια σου, το μαζικοποιείς και το αξιοποιείς όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου; Το μέλλον θα δείξει...

 

 

"Μην με ακουμπάτε, έχω νταμπλ σκορ από ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ"...

Δεν ήταν ούτε η κακιά στιγμή ούτε μεμονωμένο περιστατικό. Η άσκηση βίας- σωματικής και ψυχολογικής- από τον τραμπούκο πρώην υπουργό σε υπάλληλο δεν περιορίζεται στον ίδιο. Την ίδια εβδομάδα που η κυβέρνησή του- δήλωσε, άλλωστε, πως εξακολουθεί να την στηρίζει- ξεκίνησε την εφαρμογή τής εξαήμερης εργασίας οι αναλογίες έρχονται πολύ εύκολα στο μυαλό και δεν είναι καθόλου συμπτωματικές. Είναι το σύμπτωμα μιας καθεστωτικής νοοτροπίας εξουσίας που βασανίζει την κοινωνική πλειοψηφία εδώ και πέντε χρόνια...

Ο Λ. Αυγενάκης κακώς περιορίστηκε στο "μην με ακουμπάτε, έχω ασυλία". Θα μπορούσε να προσθέσει "μην με ακουμπάτε, είχα 41% στις βουλευτικές εκλογές και σχεδόν νταμπλ σκορ από τον δεύτερο στις ευρωεκλογές". Με αυτά τα επιχειρήματα, άλλωστε, συνεχίζει να πορεύεται το καθεστώς, ανίκανο να αντιληφθεί ότι κι αν ακόμα ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ δεν αποκτήσουν δυναμική, με το ρυθμό που εκείνοι καταρρέουν θα τους προσπεράσουν σύντομα. Το κόμμα, εξάλλου, που χειροκροτεί σύσσωμο τον Κ. Αχ. Καραμανλή στη Βουλή δύσκολα μπορεί να πείσει για κοινωνική ενσυναίσθηση όταν διαγράφει ένα μέλος του μόνο και μόνο γιατί πιάστηκε σε βίντεο...

Δεν έχουν γεννηθεί ακόμα οι κοινωνίες που έχουν εξαλείψει το φαινόμενο της αλαζονείας που φέρνει η άσκηση της εξουσίας. Έχουν γεννηθεί, ωστόσο, κοινωνίες όπου τα θεσμικά και λαϊκά αντίβαρα θέτουν φραγμούς... 

Στην Ελλάδα ούτε κοινωνία πολιτών διαθέτουμε ούτε ΜΜΕ και δικαιοσύνη που να επιτελούν τη δουλειά τους όπως θα όφειλαν. Σε αυτό το πλαίσιο, πάλι καλά να λέμε που ο Αυγενάκης δεν άνοιξε το κεφάλι τού δύστυχου υπάλληλου...

  

 
 

Κυριάκο, ρώτα τους σημιτικούς υπουργούς σου τι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις...

Ο Κ. Μητσοτάκης είναι πολλά πράγματα, ανόητος όμως δεν είναι. Έστω κι αν πίστεψε ότι θα σάρωνε στις εκλογές μόνο με τη χειραγώγηση και χωρίς επιδόματα αυτήν την φορά. Καταλαβαίνει ότι δεν θα αντιστρέψει το κλίμα με έναν ανασχηματισμό, όσο σαρωτικός κι αν είναι. Ιδίως, μάλιστα, όταν τον καθυστερεί αναζητώντας τη χρυσή ισορροπία ανάμεσα στο ακραίο κέντρο και στην καθαρόαιμη ακροδεξιά... 

Ο Κ. Μητσοτάκης είναι παγιδευμένος. Αν πάρει μέτρα κατά τής αισχροκέρδειας, για παράδειγμα, των σούπερ μάρκετ, των διυλιστηρίων ή των τραπεζών ναι μεν θα ανακουφίσει τους πολίτες αλλά θα στενοχωρήσει τους χορηγούς του. Κι αν τους στενοχωρήσει όλο αυτό που μας πλασάρουν τα κυρίαρχα ΜΜΕ ως κανονικότητα- φτωχοποίηση, συγκάλυψη εγκλημάτων, απαξίωση της δημόσιας υγείας και παιδείας- θα μετατραπεί αυτομάτως σε αυτό που πραγματικά είναι, σε μια δυστοπία δηλαδή. Αν, πάλι, δεν πάρει μέτρα το 28% θα γίνει 18% πιο γρήγορα κι από το λιώσιμο των πάγων τής Ανταρκτικής...

Ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκεται σε αποδρομή από το βράδυ τής Κυριακής, με τον πανικό του ολοφάνερο για τους σκελετούς στη ντουλάπα του. Όταν το 41% γίνεται 28% σε ένα μόλις χρόνο και βρίσκεσαι στη δεύτερη θητεία σου οι επιλογές είναι είτε πρόωρες εκλογές είτε να δώσεις κάπου το δαχτυλίδι για να γλιτώσεις τη συντριβή- τόσους σημιτικούς υπουργούς έχει, ας τους ρωτήσει αν δεν με πιστεύει- είτε να πιεις το φαρμάκι μέχρι τέλους. Αυτός, συνεπώς, που θα επικρατήσει στην κεντροαριστερά- στην ακροδεξιά δεν βλέπω κάποιον που να είναι καλύτερος από κλόουν για να κερδίσει τους κεντρώους- θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός τής χώρας...  

  
 

Τρέμει και το τρέμουλό του φαίνεται κάθε φορά που πετά ξεροκόμματα στους Πίνατ...

Ο Κ. Μητσοτάκης συγκαλύπτει εδώ και πάνω από ένα χρόνο τους υπεύθυνους για το έγκλημα των Τεμπών. Παρακολουθούσε, επίσης, αν δεν παρακολουθεί ακόμα, το μισό υπουργικό συμβούλιο, την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων και πολιτικούς του αντιπάλους. Επί ημερών του η Ελλάδα έγινε η δεύτερη φτωχότερη χώρα στην Ευρώπη και πρωταθλήτρια σε νεκρούς κατ' αναλογία πληθυσμού από την πανδημία.

Τίποτα, ωστόσο, δεν είναι τραγικότερο από τη δήλωση "αν διανοηθεί να σας πει κανείς τίποτα, μου λέτε κατευθείαν και θα τους ξεσκίσω". Τι, όχι; Τότε γιατί έχουν λυσσάξει τα συμβατικά ΜΜΕ με τη συγκεκριμένη αποστροφή Κασσελάκη αφού δουλειά τους είναι να λειτουργούν ως αυστηροί ελεγκτές τής εξουσίας; Τι, πάλι όχι; Τότε γιατί κακομοίρη ελληναρά κρεμιέσαι από τα χείλη και τα επιδόματα όλων εκείνων που σε θεωρούν κορόιδο, όταν δεν σε θεωρούν μαλάκα;...

Ο πανικός είναι σαν τον έρωτα και το βήχα, δεν κρύβεται. Αν ο Στέφανος Κασσελάκης είναι ένας περιφερόμενος κλόουν που αξίζει μόνο τη σάτιρά μας, τότε γιατί είναι αυτός που έχει στοχοποιήσει ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας; Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα- τραγέλαφος γιατί είναι αυτός δεύτερος στις δημοσκοπήσεις κι όχι το "σοβαρό" ΠΑΣΟΚ; Αν η Κουμουνδούρου έχει γείρει δεξιά γιατί οι αποστάτες θέλουν κοινό μέτωπο μαζί της;... 

Τόσα και τόσα ερωτήματα, μία και μόνη απάντηση: γιατί τρέμουν και το τρέμουλό τους έχει ήδη αρχίσει να φαίνεται και στο φακό όσα κόκκαλα κι αν ρίξει ο Μητσοτάκης στον Πίνατ. Και στον κάθε Πίνατ...

 

Ξέρουν τα πάντα για σένα και ύστερα καμώνονται τους σπουδαίους που τους ψηφίζεις...

Πριν μερικές εβδομάδες η Ανν. Μισέλ Ασημακοπούλου έβγαζε καπνούς από τα αφτιά της εναντίον τού ψηφίσματος καταδίκης τής Ευρωβουλής για τις παραβιάσεις τού κράτους δικαίου στη χώρα μας. Αν την άκουγε κάποιος χωρίς να ξέρει την ίδια ή τι συμβαίνει στην Ψωροκώσταινα κάποια δίκια θα της έβρισκε. Μερικές εβδομάδες αργότερα συνελήφθη με τη γίδα στην πλάτη να αξιοποιεί παρανόμως κτηθέντα προσωπικά δεδομένα, επιβεβαιώνοντας κατ' ουσία το ψήφισμα της Ευρωβουλής...

Ας μην κοροϊδευόμαστε όμως, η Ασημακοπούλου κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι η μόνη στη ΝΔ που έχει στην κατοχή της τέτοιου είδους δεδομένα. Απλώς ήταν εκείνη που πρώτη και μέσα στη βιασύνη τής ασύδοτης αλαζονείας τού καθεστώτος Μητσοτάκη έσπευσε άγαρμπα να τα αξιοποιήσει. Η κυβέρνηση, άλλωστε, του Predator δύσκολα μπορεί να μας πείσει για το αντίθετο...

Ο Μητσοτακης κερδάει αυτή τη στιγμή στο πολιτικό σκηνικό, όπως θα έλεγε κι ο Αλέφαντος. Κερδάει και λόγω αδυναμιών των αντιπάλων του. Κερδάει, ωστόσο, σε ένα παιχνίδι που εδώ και χρόνια δεν παίζεται επί ίσοις όροις. 

Όταν, για παράδειγμα, τα ΜΜΕ σε χαϊδεύουν την ώρα που κατασπαράζουν τον βασικό σου αντίπαλο ή έχεις παράνομη πρόσβαση στα δεδομένα και στις επικοινωνίες εχθρών και φίλων όπως και να το κάνουμε μπαίνεις στο γήπεδο με ένα προβάδισμα. Φυσικά και η αντιπολίτευση έχει υποχρέωση να το αντιμετωπίσει ξέροντας ότι χάνει με 2- 0 ή 3- 0 από τα αποδυτήρια. Οι διαιτητές, όμως, εν προκειμένω η δικαιοσύνη και οι όποιες ελεγκτικές Αρχές, ποια δικαιολογία έχουν για να μην κάνουν τη δουλειά τους; Καμία... 

   

 
 

Εθνικό είναι ό,τι λέει ο ΣΚΑΙ...

Δεν είναι η πρώτη φορά την τελευταία δεκαετία που η Ελλάδα έρχεται σε σύγκρουση με την Ευρώπη. Είχε έρθει ξανά το 2015 επειδή ζητούσε κοινωνική δικαιοσύνη κι όχι συνέχιση της άγριας λιτότητας επί δικαίους κι αδίκους. Τι έκαναν τότε αυτοί που σήμερα καταγγέλλουν Έλληνες ευρωβουλευτές και κόμματα περίπου ως προδότες; Φώναζαν "βάστε Σόιμπλε" και "Γερούν γερά" και καλούσαν την κυβέρνηση Τσίπρα να συνθηκολογήσει το συντομότερο δυνατό...

Υπενθυμίζω ότι τα ίδια επιχειρήματα με την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τα γιουσουφάκια της χρησιμοποιούσε πριν 60 περίπου χρόνια και η χούντα των συνταγματαρχών. Τότε ανθελληνικά δεν ήταν τα βασανιστήρια αλλά η καταγγελία τους από Έλληνες στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Σήμερα ανθελληνικά δεν είναι τα Predator, τα φιμωμένα ΜΜΕ ή τα push backs αλλά οι φωνές που τα καταγγέλλουν...

Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον να αποδεχθούμε πως ο Διονύσιος Σολωμός είχε δίκιο όταν μας προέτρεπε να αποδεχόμαστε ως εθνικό μόνο ό,τι είναι αληθινό. Κάτι τέτοιο θα μας απάλλασσε από το άχθος να κάνουμε τα ίδια λάθη περιμένοντας καλύτερα αποτελέσματα. Θα μας απάλλασσε, επίσης, από όλους εκείνους τους ελλαδέμπορες που όταν στριμώχνονται στα σκοινιά ρίχνουν μια πατρίδα, μια θρησκεία και μια οικογένεια και πιστεύουν ότι την έβγαλαν καθαρή...

 

 

Οι επιδοματούχοι της χρυσής φυλακής...

Πλήρωσε από την τσέπη του για να πληρωθούν κι εργαζόμενοι που τον βρίζουν στις προσωπικές τους σελίδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πληρώνει, επίσης, από την τσέπη του για να συνεδριάσουν οι βουλευτές τού ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πιο χαλαρό περιβάλλον. Και τώρα δημοσιοποιεί πως ο πολιτικός του αντίπαλος, αυτός που τον χλευάζει δηλαδή, τον θεωρεί τόσο ικανό ώστε τον ήθελε υπουργό στην πρώτη του κυβέρνηση...

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει ποιο είναι το έγκλημα, πολιτικό ή ποινικό, σε όλα αυτά; Κανένα κι αν τα είχε κάνει ο Κ. Μητσοτάκης τα συμβατικά ΜΜΕ θα τον αποθέωναν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Κι εδώ βρίσκεται η ουσία τού ζητήματος δημοκρατίας στη χώρα, στο ότι δηλαδή δεν έχεις μια τέταρτη εξουσία που ελέγχει την εκτελεστική αλλά που λειτουργεί ως εξαπτέρυγό της κι ασκεί bullying στην αξιωματική αντιπολίτευση. Κι όποιος θεωρεί πως αυτό είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λύσει ο Στέφανος Κασσελάκης- που πρέπει να το λύσει- και μόνο αυτός τότε δεν έχει καταλάβει πως συμβάλλει στον πλήρη ενταφιασμό τού κράτους δικαίου στην πατρίδα του...

Ο Μητσοτάκης αντιγράφει τους πιο αυταρχικούς κι αντιδημοκράτες ηγέτες σε όλα. Ο Τ. Ερντογάν, για παράδειγμα, με το που έγινε δήμαρχος Κωνσταντινούπολης ο πολιτικός του αντίπαλος Εκρέμ Ιμάμογλου έσπευσε να αποψιλώσει τις δικαιοδοσίες του, όπως επιχειρεί σήμερα ο Έλληνας πρωθυπουργός με τον Χάρη Δούκα στην Αθήνα. Δεν μας πειράζει γιατί μας δίνει επιδόματα, όπως κι ο Β. Όρμπαν στην Ουγγαρία; Ναι, δεν μας πειράζει. Όταν, όμως, αντιληφθούμε πως μόνοι μας κλειστήκαμε σε μια χρυσή φυλακή θα είναι αργά. Όχι για να σωθούμε- όλο και κάποιοι γενναίοι ηλίθιοι θα βρεθούν όπως το 2015-, αλλά για να κατηγορήσουμε ξανά τους άλλους για τον ξεπεσμό μας...  

 

Καλώς ήρθατε στο 1974 και στο 1989...

"Ο Μητσοτάκης θα κυβερνά για πάντα. Δεν υπάρχει αντιπολίτευση, ελέγχει τα ΜΜΕ, μοιράζει φιλοδωρήματα στο πόπολο". Κάπως έτσι μπαίνει το 2024 στη σκέψη πολλών. Κάπως έτσι έμπαινε, όμως, και το 1974 στην Ελλάδα ή το 1989 στα κράτη τού ανύπαρκτου σοσιαλισμού. Κι αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είναι ολοκληρωτικό καθεστώς (;), αυτό δεν σημαίνει πως δεν υποφέρει από την αλαζονεία τους ή πως δεν είναι πολύ περισσότερο εύθραυστη από όσο πιστεύουν πολλοί...

Φυσικά για να πέσει ένα καθεστώς δεν αρκεί η αισιοδοξία τής βούλησης. Χρειάζονται σχέδιο και δουλειά, πολλή δουλειά κι ενότητα εκείνων που πραγματικά είναι αντίπαλοί του κι όχι βολικά εξαπτέρυγα ή χρήσιμοι ηλίθιοι. Και ούτε οι ευρωεκλογές είναι το τελικό ορόσημο. Μπορεί το μεγαλύτερο ποσοστό τής νομοθεσίας που ψηφίζει η Βουλή να είναι ευρωπαϊκή, αλλά δεν αλλάζουν οι κυβερνήσεις με τις ευρωεκλογές. Στέλνουν μηνύματα, ωστόσο το ταμείο γίνεται στις βουλευτικές εκλογές...

Τώρα που ο κουρνιαχτός των αποστατών έχει κατακαθίσει και το πραγματικό τους μπόι δεν είναι μεγαλύτερο από αυτό που τους δίνουν οι δημοσκοπήσεις- μάλλον μικρότερο- ανοίγει ο δρόμος για την άνοδο ενός κόμματος που κόντεψε να καταρρεύσει το 2023 αλλά είναι εδώ και με έναν αρχηγό που κάθε ημέρα θα γίνεται και καλύτερος. Το μεγαλύτερο ατού, άλλωστε, του Στέφανου Κασσελάκη είναι πως τον υποτιμούν κι αυτό θα κάνει την τελική του επικράτηση ακόμα πιο εντυπωσιακή. Αρκεί να βρει και το κατάλληλο supporting cast, πέρα βεβαίως από ένα κυβερνητικό πρόγραμμα που θα εκκινεί από την κοινωνική δικαιοσύνη και στο οποίο θα βρίσκει αναφορές κάθε πτυχή τής κοινωνικής πλειονότητας... 

 

Η δικτατορία της ακροδεξιάς θα διαδεχθεί την κοινοβουλευτική ολιγαρχία...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης υπόσχεται να χτυπήσει τους υπεύθυνους για την οπαδική βία όσο ψηλά κι αν βρίσκονται ένα πικρό χαμόγελο διαγράφεται στα χείλη των περισσότερων Ελλήνων. Κι αυτό γιατί γνωρίζουν ότι αυτοί που διοικούν το ελληνικό ποδόσφαιρο διοικούν και την κυβέρνηση της χώρας. Αν δεν υπήρχαν όχι μόνο θα βλέπαμε διαφορετικό πρωτάθλημα, αλλά και διαφορετικά ΜΜΕ. Εν τέλει, θα ζούσαμε σε μια διαφορετική δημοκρατία...

Ποιος, αλήθεια, πιστεύει ότι η κατάσταση θα είναι καλύτερη σε δύο μήνες επειδή μέχρι τότε δεν θα υπάρχουν οπαδοί στα γήπεδα; Και με τους φιλάθλους, εξάλλου, αυτούς δηλαδή που αγαπούν πραγματικά τα αθλήματα, τι θα κάνουμε; Όμηροι κι αυτοί μιας μαφίας που έχει απλώσει τα πλοκάμια της παντού;...

Ξέρουμε πολύ καλά ποιοι είναι οι ηθικοί αυτουργοί τής οπαδικής βίας, ποιοι δηλητηριάζουν συνειδήσεις με την πένα ή το μικρόφωνό τους και ποιοι είναι οι φυσικοί αυτουργοί. Δεν είμαστε δα καμιά μεγάλη χώρα κι ο πληθυσμός της έτσι κι αλλιώς μειώνεται... 

Όπως, όμως, συμβαίνει και στις υπόλοιπες δυτικές δημοκρατίες οι πολίτες δεν πιστεύουν ότι οι πολιτικές τους ελίτ εργάζονται γι' αυτούς κι όχι για τους χορηγούς τους. Κι αυτό είναι τρομακτικό όχι γιατί πιστεύω στην κοινοβουλευτική ολιγαρχία, αλλά γιατί αυτό που ακολουθεί δεν θα είναι η άμεση δημοκρατία αλλά η δικτατορία τής ακροδεξιάς... 

 

Σ΄ ετούτα εδώ τα μάρμαρα ο Μητσοτάκης δεν χάνει ποτέ...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης μίλησε στο αμερικανικό Κογκρέσο είχαν γραφτεί ύμνοι από τα συστημικά ΜΜΕ για τον παγκοσμίου βεληνεκούς ηγέτη μας. Όταν ο πρωθυπουργός τρώει πόρτα από τον πρωθυπουργό τής Μεγάλης Βρετανίας γράφονται πάλι ύμνοι για τον ηγέτη που διεκδικεί με πάθος τα εθνικά μας δίκαια κόντρα σε θεούς και δαίμονες. Μονά ζυγά ο Μητσοτάκης κερδίζει, οπότε τι χρεία έχουμε αντιπολίτευσης;...

Όταν εργαλειοποιείς τα πάντα είναι φυσικό κάποια στιγμή να έρθουν και τα στραπάτσα. Όταν, για παράδειγμα, δεν σε ενδιαφέρει να νομιμοποιήσεις το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών αλλά να την βγεις από τα αριστερά στον Στέφανο Κασσελάκη τότε τρως σφαλιάρα ακόμα κι από τον παρακολουθούμενο από σένα Μ. Βορίδη. Όταν με τη μυστική σου διπλωματία για την οποία δεν έχεις ενημερώσει κανέναν ετοιμάζεις συμφωνία με την Τουρκία θα σου πεταχτεί κι ένας Σαμαράς. Όταν, γενικώς, δεν κάνεις πολιτική αλλά επικοινωνία θα πεθάνεις κι από αυτή κάποια στιγμή...

Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική δεν είναι να τα δίνεις όλα για να βγάλεις μια ωραία φωτό στο Κογκρέσο ούτε να κάνεις εξωτερική πολιτική Ι.Χ. Για να φτάσουμε σε μια συμφωνία με τους Βρετανούς για τα γλυπτά ή με τους Τούρκους για το Αιγαίο είναι προφανές ότι θα γίνουν υποχωρήσεις. 

Όταν, όμως, έχεις ανέλθει στην εξουσία χαρακτηρίζοντας προδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών και συμμετέχοντας στα συλλαλητήρια της εθνικιστικής υστερίας ή όταν αποκαλείς ως πρωθυπουργός εθνική εξαίρεση την αξιωματική αντιπολίτευση δεν μπορείς να απαιτείς εθνική ομοψυχία. Ναι, πρέπει να την έχεις αλλά πρέπει και να είσαι αξιόπιστος. Αλλιώς θα σε γλεντάνε ακόμα και οι δικοί σου...

 
 

Στο Σύνταγμα και στους νόμους δεν γράφει κάτι για παραγραφή λόγω σαράντα τακατό...

Όταν η απάντηση που δίνεις δεν είναι "είμαι αθώος", αλλά "πήρα σαράντα τακατό" μάλλον κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Κι αυτό συμβαίνει με τον Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος κάθε φορά που εμφανίζεται στη Βουλή- όχι και πολύ συχνά- είναι όλο και πιο αλαζονικός, όλο και πιο επηρμένος. Κι αν μερικούς μόλις μήνες μετά τις εκλογές, με την αντιπολίτευση ακόμα ζαλισμένη και τα κυρίαρχα ΜΜΕ καλοταϊσμένα, τον παίρνει να εκδηλώνει αυτή τη συμπεριφορά, δεν θα μπορεί για πολύ καιρό ακόμα οι απαντήσεις του να είναι "σας διέλυσα στις εκλογές, αφήστε με ήσυχο να εξυπηρετώ την ολιγαρχία"...

Εν μέρει ο πρωθυπουργός έχει δίκιο να μιλά για ξέπλυμα των παρακολουθήσεων από τους εκλογείς. Όσοι προσήλθαν στις κάλπες το Μάιο και τον Ιούνιο θα έπρεπε να είναι νοητικώς ρηχοί για να πιστεύουν ότι ο Μητσοτάκης δεν είχε καμία σχέση με τις υποκλοπές. Μόνο που η δικαιοσύνη δεν μπορεί να επικαλείται ένα εκλογικό αποτέλεσμα για να μην κάνει τη δουλειά της. Ας βρει άλλη δικαιολογία για να καθαρίσει τον νταβατζή της...

Το ίδιο, βεβαίως, ισχύει και για άλλα ανομήματα, όπως τα push backs στο Αιγαίο, η αστυνομική αυθαιρεσία και προστασία των ακροδεξιών ή τα υπερκέρδη λίγων εταιρειών. Το ότι δεν συγκινούν τους πολίτες ή, ακόμα χειρότερα, αυτοί τα επικροτούν δεν νομιμοποιείται η παρανομία. 

Αν, συνεπώς, υπάρχουν και πολιτικοί ένοχοι, που ασφαλώς και υπάρχουν, οφείλουν να λογοδοτήσουν στον φυσικό τους δικαστή. Κι εκεί δεν υπάρχουν "σαράντα τακατό", αλλά Σύνταγμα και νόμοι σε ένα κράτος που θέλει να λέγεται κράτος δικαίου κι όχι ολοκληρωτικό καθεστώς...

 
 

Βρείτε μου μια μελέτη που να δείχνει ότι οι καρότσες είναι χειρότερες από τα ασθενοφόρα...

Περιμένω τον Κ. Μητσοτάκη να μας πει πως δεν υπάρχουν μελέτες που να δείχνουν ότι αν μεταφέρεσαι στα επείγοντα σε καρότσα έχεις περισσότερες πιθανότητες να πεθάνεις από το αν είχες μεταφερθεί με ασθενοφόρο. Και γιατί να μην το πει; Μήπως δεν είπε το ίδιο για τις ΜΕΘ στην πανδημία; 

Ή, μήπως, δεν μας είπε αυτές τις ημέρες πως οι έμμεσοι φόροι επιβαρύνουν κυρίως τους πλούσιους ή πως όσοι ψωνίζουν στο σούπερ μάρκετ  πέρα από όσα δίνει με το market pass είναι λεφτάδες; Αυτός που επί θητείας του χάθηκε ο δεύτερος μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων σε αναλογία πληθυσμού σε όλη την Ευρώπη στην πανδημία και η χώρα που κυβερνούσε είναι επί μήνες πρωταθλήτρια Ευρώπης στην ακρίβεια με τη δεύτερη χειρότερη αγοραστική δύναμη των πολιτών της πήρε 41%. Μπορεί να πει, συνεπώς, τα πάντα γιατί του το επιτρέψαμε να τα λέει...

Είναι προφανές ότι ο Κ. Μητσοτάκης μιμείται τον Ντ. Τραμπ. Βρίσκεται, μάλιστα, σε καλύτερη θέση από το είδωλό του γιατί στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ, δεν λειτουργούν τα θεσμικά αντίβαρα όπως τα ΜΜΕ ή οι άλλες μορφές εξουσίας που θα μπορούσαν να του γίνουν τροχοπέδη. Ελέγχει τα πάντα ή, για την ακρίβεια, οι νταβατζήδες του ελέγχουν τα πάντα. Κι ο ίδιος έχει αρκετό μυαλό ώστε να μην δυσαρεστεί κανέναν. Ξέρει, άλλωστε, ότι αν έστω ένας καναλάρχης μείνει στην απέξω η πολιτική του κυριαρχία θα λιώσει γρηγορότερα από παγόβουνο στην Αρκτική...

Ο Μητσοτάκης αναγκάστηκε να υποσχεθεί ένα ισχυρό σύστημα υγείας. Προσέξτε, όχι δημόσιο, ισχυρό, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για ένα κόμμα που σχεδιάζει να συνταγματοποιήσει το νεοφιλελευθερισμό. Θα το κάνει μάλιστα- λέμε τώρα- έχοντας κατευθύνει ελάχιστα από τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης στο ΕΣΥ. Φαίνεται, όμως, πως όχι μόνο μπορεί να πει τα πάντα χωρίς να ιδρώνει το αφτί κανενός, αλλά και να κάνει τα πάντα δίχως ουσιαστικό έλεγχο. Δυστοπία... 

  
 

Καλύτερα ραγιάς παρά γκέι...

Ορθώς πράττουν κι αυτομαστιγώνονται στο ΣΥΡΙΖΑ. Οι ευθύνες τους για την εκλογική συντριβή είναι απαράγραπτες. Πολύ καλά κάνουν, επίσης, σε πολιτικό επίπεδο και στηλιτεύουν τα στελέχη τους που αναζητούν ευθύνες κι αλλού. Αλίμονο, όμως, αν τρελαθούμε όλοι εντελώς και πιστέψουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε με 20 μονάδες διαφορά μολονότι σε αυτή τη χώρα τηρούνται όλοι οι δημοκρατικοί κανόνες, τα ΜΜΕ είναι αμερόληπτα, η δικαιοσύνη αδέκαστη, το βαθύ κράτος ουδέτερο ή ότι η πανδημία δεν πάγωσε τα πάντα για δύο χρόνια, δεν γιγάντωσε το φόβο και δεν ανάγκασε την Ευρώπη να εγκαταλείψει τη λιτότητα και να μοιράσει χρήμα...

Και, πάνω από όλα, αλίμονο αν πιστέψουμε ότι ο λαός είναι σοφός και δεν κάνει ποτέ λάθη. Κι αλίμονο αν πιστέψουμε ότι η κρίση του βασίστηκε στα προγράμματα- λες και τα διάβασε λέξη προς λέξη και τα κοστολόγησε- κι όχι σε άλλους παράγοντες. Πόσοι, για παράδειγμα, ψήφισαν με βάση ένα ρουσφέτι ή ένα επίδομα; Η εργατική τάξη δεν πρόκειται να πάει στον παράδεισο μόνο και μόνο γιατί είναι εργατική τάξη. Οφείλει και να αποδεικνύει ότι δεν είναι λούμπεν...

Δεν μπορεί, επίσης, αν πιστέψουμε το νεοδημοκρατικό αφήγημα, ο λαός να είναι σοβαρός όταν δίνει 40% στον Κ. Μητσοτάκη κι ασόβαρος όταν είναι έτοιμος να βάλει τους ανεμβολίαστους παΐσιους στη Βουλή. Το πρόβλημα είναι δομικό, αλλά ακόμα και η πρώτη εστία κοινωνικοποίησης, η οικογένεια, ενδιαφέρεται περισσότερο να μην γίνει ο γιος γκέι- όπως φάνηκε και με το ταινιάκι με τα αγόρια στο ντους- παρά να μην γίνει κακοποιητικός ή ραγιάς. Λες και είναι καλύτερο πρότυπο ο μπαμπάς και η μαμά που γλείφουν κατουρημένες ποδιές για μια συμβασούλα ορισμένου χρόνου των 600 ευρώ που τους καθιστά όμηρους για μια ζωή. Η αξιοπρέπεια δεν ήταν ποτέ ζήτημα χρημάτων...  

  

 
 

Ο Κυριάκος ακούει την κοινωνία, ρωτήστε και τον Ανδρουλάκη...

Δεν βρισκόμαστε στο 1961. Η δεξιά δεν χρειάζεται πλέον να επιστρατεύσει και τα δέντρα για να κερδίσει εκλογές. Μπορεί, για παράδειγμα, να αξιοποιεί ένα παράνομο λογισμικό τύπου Predator ή να αλιεύει προσωπικά δεδομένα των πολιτών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τύπου Cambridge Analytica, μέσω και Ισραηλινών πρακτόρων. Το να έχεις, συνεπώς, εκλογικούς αντιπροσώπους σε κάθε εκλογικό τμήμα δεν διασφαλίζει το fair play όταν ο αντίπαλός σου ελέγχει το βαθύ κράτος, τη δικαιοσύνη και τα ΜΜΕ...

Αυτό το, εν πολλοίς, στημένο ματσάκι μπορεί να το κερδίσει κάποιος που ήταν ή και είναι ακόμα παρακολουθούμενος κι ενδεχομένως εκβιαζόμενος; Κάποιος που ίσως να έχει σκελετούς στη ντουλάπα του που αφορούν την προσωπική του ζωή αλλά μπορεί και να εμπίπτουν και σε άρθρα τού Ποινικού μας Κώδικα; Κάποιος που μέχρι πρότινος έλεγε στο λαό πως είναι σοσιαλδημοκράτης, αλλά δεν είχε και δεν έχει πρόβλημα να συνεργαστεί με την πιο νεοφιλελεύθερη, ακραία κι αυταρχική δεξιά τής μεταπολίτευσης;...

Ή μπορεί να το κερδίσει κάποιος που το έχει κερδίσει και στο πρόσφατο παρελθόν κι ο οποίος έχει αποδείξει ότι δεν έχει σκελετούς στη ντουλάπα του, όσο κι αν την έχουν ξεψαχνίσει οι αντίπαλοί του; Κάποιος που πάντοτε είχε μονομέτωπο με τη δεξιά και που δεν μπήκε ποτέ ούτε καν στη σκέψη να συνεργαστεί μαζί της; Τα διλήμματα είναι υπαρκτά, υπαρκτότατα, αλλά αντί κάποιοι να αγωνίζονται για να σπάσει η αυτοδυναμία τής πιο φαύλης δεξιάς που θέλει να συνταγματοποιήσει ακόμα και την ιδιωτικοποίηση του νερού πολεμούν, παριστάνοντας  μάλιστα τους προοδευτικούς, εκείνους που το κάνουν...

 
 

Όποιος δεν θέλει δεύτερη κηδεία δεν διοργανώνει μνημόσυνα...

Όποιος δεν θέλει μια δεύτερη κηδεία σε ένα μήνα αυτή την ώρα δεν διοργανώνει μνημόσυνα. Με νέες εκλογές μπροστά μας, προτεραιότητα όλων των προοδευτικών πολιτών, ανεξαρτήτως του τι ψήφισαν την Κυριακή, θα έπρεπε να είναι η ήττα ή, έστω, μια μη αυτοδύναμη κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αντί, όμως, γι' αυτό οι προοδευτικές δυνάμεις προετοιμάζονται να βγάλουν τη σάρκα ο ένας του άλλου με τον αρχιερέα τής διαφθοράς να χαμογελά τρώγοντας ποπ κορν στο Μαξίμου. Κι αυτή είναι, στην πραγματικότητα, στρατηγική ήττα τού συνόλου τής Αριστεράς κι όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ...

Φυσικά και δεν τρέφω αυταπάτες πως ΣΥΡΙΖΑ- ΠΑΣΟΚ- ΚΚΕ- ΜέΡΑ 25- Πλεύση Ελευθερίας θα ενώσουν δυνάμεις για να αποτρέψουν τη θεμελίωση του θατσερισμού και του τραμπισμού στη χώρα μας κι ας ήταν κάτι τέτοιο απόλυτη αναγκαιότητα. Ο καθένας θα δώσει μάχη μέχρις εσχάτων για να δυναμώσει το μαγαζάκι του, αφήνοντας τον Μητσοτάκη να κάνει παρέλαση πάνω στο πτώμα τής Αριστεράς, με την "προφητεία" Βορίδη για ιδεολογική ηγεμόνευση της δεξιάς να λαμβάνει σάρκα κι οστά. Μπροστά μας έχουμε ιδιωτικοποίηση του νερού, τη μεγαλύτερη μεταβίβαση περιουσίας από τη μεσαία τάξη στους ολιγάρχες, για παράδειγμα, αλλά προτεραιότητα για κάποιους προοδευτικούς είναι να τελειώσουν με τον Αλέξη Τσίπρα...

Ο Κ. Μητσοτάκης θα κερδίσει και τις δεύτερες εκλογές, πιθανότατα με αυτοδυναμία. Ούτε έχει και τόσο μεγάλη κοινοβουλευτική σημασία αν η ευρύτερη Αριστερά διαθέτει 100 ή 120 βουλευτές. Από τη στιγμή που θα είναι μειοψηφία κι ο πρωθυπουργός θα στηρίζεται από τα ΜΜΕ θα περνά ό,τι γουστάρει και δεν θα ανοίγει ρουθούνι... 

Είναι, ωστόσο, ζήτημα ιδεολογικής αυτοπεποίθησης να μην νιώθουν οι προοδευτικοί πολίτες ότι ζουν σε μια χώρα που πιστεύει μόνο στο νεοφιλελευθερισμό και στον εθνικισμό, στην ασυδοσία τού κεφαλαίου και στη μισαλλοδοξία. Πως, εν τέλει, αυτά τα τέσσερα ή και λιγότερα- μακάρι- χρόνια δεν θα διαρκέσουν για πάντα και πως το φως θα νικήσει κάποια στιγμή το βαθύ σκοτάδι... 

  

  
 

Όσο η αλλαγή πλησιάζει τόσο περισσότερα κομμούνια θα σας πάρουν τα σπίτια...

Από το καλοκαίρι τού 2015 θέμα νομίσματος δεν έχει τεθεί για την Ελλάδα. Αντιθέτως, από το περσινό καλοκαίρι και τις αποκαλύψεις για τις παρακολουθήσεις κι όχι μόνο τίθεται ζήτημα δημοκρατίας και κράτους δικαίου. Κι όχι μόνο από την αντιπολίτευση, αλλά κι από κορυφαίους ευρωπαϊκούς θεσμούς τους οποίους υποβαθμίζουν αυτοί που ωρύονταν πριν οκτώ χρόνια να μείνουμε Ευρώπη κι έδιναν αγώνα για τον Β. Σόιμπλε και τον Γ. Ντάισελμπλουμ. Μαντέψτε με τι ασχολούνται τα συμβατικά ΜΜΕ, αν έχετε ακόμα απορίες για το αν βρισκόμαστε πράγματι στην 107η θέση στην ενημέρωση...

Το 2019 ο Κ. Μητσοτάκης είχε πει πολλά ψέματα και είχε δώσει πολλές υποσχέσεις τις οποίες δεν εκπλήρωσε. Δεν είχε καταφύγει, ωστόσο, στην τρομοκράτηση γιατί δεν του χρειαζόταν. Με την εξαπάτηση είχε εξασφαλίσει την επικράτησή του και μπορούσε να το παίζει ένας μετριοπαθής, φιλελεύθερος πολιτικός που σηκώνει τα μανίκια μόνο για να δουλέψει κι όχι για καβγά. Σήμερα, όμως, αντιγράφει την τακτική Σαμαρά του 2015 γιατί ξέρει ότι η πραγματικότητα στην κάλπη θα είναι πολύ διαφορετική αυτής των δημοσκοπήσεων...

Το ξαναζεσταμένο 2015, ιδίως από τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας έχει στην ουσία αποκλείσει τον Γ. Βαρουφάκη από την προοδευτική κυβέρνηση, μοιάζει περισσότερο με φάρσα. Ο Κ. Μητσοτάκης, ως άλλος Τραμπ, θέλει να βλέπει τον πολιτικό του αντίπαλο να απαντά για τα αυτονόητα, όπως για το πώς μπορεί ο Τσίπρας να θέλει, για παράδειγμα, τοπικά νομίσματα και να μην το είχε κάνει πριν οκτώ χρόνια που αρκετοί θα τον ηρωοποιούσαν γι' αυτό. Κυριακή κοντή γιορτή, ωστόσο, για κάποιους και κηδείας για μερικούς άλλους...