Και η μητριαρχία σκοτώνει...

"Η πατριαρχία σκοτώνει". Ύστερα κι από το πρόσφατο μπαράζ γυναικοκτονιών μοιάζει ένα πολύ προφανές συμπέρασμα. Μας λέει, όμως, όλη την αλήθεια; Μάλλον τη μισή γιατί όσο σκοτώνει η πατριαρχία άλλο τόσο δολοφονεί και η μητριαρχία. Όλους τους γυναικοκτόνους, άλλωστε, γυναίκες τούς μεγάλωσαν, εκτός αν πιστέψουμε ότι τον πρώτο ρόλο, ιδίως στα παιδικά χρόνια ενός ανθρώπου, τον έχει και για αντικειμενικούς λόγους ο πατέρας κι όχι η μητέρα...

Καμία αντίρρηση, this is a man's world. Μια γυναίκα πρέπει να καταβάλλει πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια για να τα καταφέρνει και, κυρίως, για να πείθει πως το κάνει με την αξία της. Γυναίκες, ωστόσο, είναι και οι μητέρες που μεγαλώνουν ακόμα τις κόρες τους με την αντίληψη του "καλού γάμου" ο οποίος δεν ταυτίζεται με την ανθρώπινη υπόσταση του γαμπρού αλλά με το βάθος τής τσέπης του. 

Γυναίκες είναι, επίσης, και οι μητέρες που μεγαλώνουν τους γιους τους με την θεωρία πως είναι οι καλύτεροι του κόσμου. Κι αφού είναι οι καλύτεροι του κόσμου δεν πειράζει και να σκοτώσουν την γυναίκα τους αν δεν είναι ισάξιά τους...

Σε αυτό το πλαίσιο, το να θεωρούμε την καθιέρωση του όρου "γυναικοκτονία" στον Ποινικό Κώδικα ή την επέκταση του panic button ως λύσεις στο πρόβλημα είναι σαν να πιστεύουμε ότι η κλιματική κρίση θα αναστραφεί με λιτανείες για λίγη βροχή. Κανένας γυναικοκτόνος δεν πρόκειται να αποσύρει το όπλο του με τη σκέψη πως ενσωματώθηκε στο ελληνικό δίκαιο η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης. 

Το θέμα είναι να μην μπαίνει καν στο μυαλό του η σκέψη πως "δικαιούται" να σκοτώσει την γυναίκα του. Κι αυτό είναι πολύ ευκολότερο να του εντυπωθεί από την μητέρα του όταν ακόμα παίζει με κοντά παντελονάκια παρά από το τι θα αποφασίσει, αν το αποφασίσει, κάποια στιγμή η ελληνική Βουλή...

    

Αν δεν ήταν ο Βαρουφάκης θα πίναμε μόνο νεράκι...

Αυτή η κυβέρνηση έχει αυστηροποιήσει τον Ποινικό Κώδικα αμέτρητες φορές τα τελευταία επτά χρόνια. Την ίδια ώρα, όμως, η εμπιστοσύνη των πολιτών στη δικαιοσύνη έχει φτάσει στο ναδίρ και είναι λογικό αφού δεν έχει τόση σημασία πόσο αυστηρή είναι μια ποινή όσο το αν καταλογίζεται στους ενόχους και, μάλιστα, με ίσα μέτρα και ίσα σταθμά. Σε διαφορετική περίπτωση ο ποινικός λαϊκισμός δεν είναι ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός γι' αυτό που συμβαίνει. Εγγύτερα στην πραγματικότητα θα κινείτο η λέξη "υποκρισία"...

Ζούμε στη χώρα όπου, ανάμεσα σε πολλά, κατηγορούμενοι για την υπόθεση των υποκλοπών παραδέχονται ότι ήξεραν τις ερωτήσεις που θα τους έκαναν οι βουλευτές τής ΝΔ στην εξεταστική επιτροπή και δεν κουνιέται φύλλο αλλά μετακινούνται δικαστικά βουνά και παραπέμπεται σε δίκη ο Γ. Βαρουφάκης γιατί είπε δημοσίως πως έκανε για μια φορά πριν 37 χρόνια χρήση ναρκωτικών και δεν του άρεσε κι αυτό θεωρείται προτροπή προς χρήση από την κοινωνία. Σε αυτόν το γιδότοπο τα ναρκωλύματα είναι περισσότερα από τα βοθρολύματα αλλά οι Έλληνες άρχισαν να γίνονται κοκάκηδες πριν μερικές εβδομάδες εξαιτίας τού Βαρουφάκη. Και ύστερα κάποιοι αναρωτιούνται γιατί η πλειονότητα δεν θεωρεί τους δικαστές αμερόληπτους ή, έστω, έχοντες τη στοιχειώδη επαφή με την πραγματική ζωή...

Σε μερικές εβδομάδες ξεκινά η κύρια δίκη για την τραγωδία των Τεμπών. Πώς, όμως, να είμαστε αισιόδοξοι πως θα αποδοθεί δικαιοσύνη για τους 57 ανθρώπους που χάθηκαν πριν τρία χρόνια όταν τα περισσότερα στοιχεία χάθηκαν μερικές ώρες μετά από το δυστύχημα εξαιτίας τού περιλάλητου μπαζώματος; Όταν η κυβερνητική πλειοψηφία υποστηρίζει στο πόρισμά της για τον ΟΠΕΚΕΠΕ πως φταίνε το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ για τα όσα έγιναν μετά το 2019; Όταν κάθε εβδομάδα μαθαίνουμε κι από ένα νέο σκάνδαλο; Και, κυρίως, όταν δεν ακούμε για αλλαγή τού τρόπου επιλογής τής ηγεσίας τής δικαιοσύνης με τη Συνταγματική Αναθεώρηση; Με τούτα και με τα άλλα, συνεπώς, μην απορήσετε αν γεμίσουν και πάλι οι δρόμοι και οι πλατείες το Σάββατο, όπως πέρυσι και πρόπερσι. Τίποτα δεν έχει αλλάξει, μάλλον τίποτα δεν θα αλλάξει...

  

 

Εθνικό είναι το μητσοτακικό...

Οι ευθύνες τής Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας για όσα συμβαίνουν και σήμερα στη Μέση Ανατολή είναι τεράστιες. Πέρα από όλα τα άλλα, έβαλαν συνοριακές γραμμές πάνω στο χάρτη που δεν βασίζονταν στις συνθήκες τού πεδίου παρά μόνο στα δικά τους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, βεβαίως, η ίδρυση του κράτους τού Ισραήλ- προφανώς και δίκαιο, ιδίως μετά το Ολοκαύτωμα- χωρίς όμως να λογαριάζεται πως στα ίδια μέρη ζούσε κι ένας άλλος λαός επί αιώνες...

Το Λονδίνο και το Παρίσι δεν αναγνωρίζουν σήμερα το κράτος τής Παλαιστίνης καθοδηγούμενα από κάποια αίσθηση δικαίου κι ανθρωπισμού αλλά εξαιτίας τής αφόρητης πίεσης που τους ασκούνται από την κοινή γνώμη. Έπρεπε η ανθρωπότητα να βιώνει ξανά μία γενοκτονία για να αλλάξουν πολιτικές δεκαετιών κι αυτό λέει πολλά από μόνο του... 

Το ότι, όμως, ακόμα και τώρα η Αθήνα δεν συμπαρατάσσεται με τα περισσότερα κράτη επικαλούμενη διπλωματικούς λόγους κι εθνικά συμφέροντα αποκαλύπτει περισσότερα για τον τρόπο που ασκείται η δική μας εξωτερική πολιτική: εθνικό συμφέρον είναι το συμφέρον τής οικογένειας Μητσοτάκη και σωστή πλευρά τής Ιστορίας αυτή που κάθεται η αμερικανική κυβέρνηση...

Σε σχέση, μάλιστα, με τα ελληνοτουρκικά το πρόβλημα δεν είναι ο πρωθυπουργός μας να συνομιλεί με τον πρόεδρο της Τουρκίας, όταν τέλος πάντων ο τελευταίος καταδέχεται να το κάνει κι όχι να τον σνομπάρει, όπως συνέβη στη Νέα Υόρκη. Ούτε να συζητά μαζί του για μια συμφωνία δούναι και λαβείν για ήρεμα νερά στο Αιγαίο μόνιμα κι όχι πρόσκαιρα. Είναι πρόβλημα, ωστόσο, όταν δεν διαπραγματεύεσαι με βάση το εθνικό αλλά το ιδιωτικό, οικογενειακό κι αμερικανικό συμφέρον. Υπάρχει ειδικό άρθρο γι' αυτό στον Ποινικό Κώδικα, της εσχάτης προδοσίας...  

 

 

Δεν έχω γνωρίσει πυρομανή που να έγινε ο καλύτερος πυροσβέστης...

Οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις δεν ολοκληρώνονται σε μία τετραετία, κάποιες φορές ούτε και σε δύο. Το ίδιο ισχύει και για την επίλυση χρόνιων παθογενειών. Όποιος πιστεύει το αντίθετο μάλλον μπερδεύει το βολονταρισμό με το ρεαλισμό και το μεσσιανισμό με τη συλλογική ευθύνη. Δεν γεννήθηκε, ωστόσο, ακόμα ο πυρομανής που θα γίνει ο καλύτερος πυροσβέστης ή ο κομματάρχης που θα μετατραπεί σε μεταρρυθμιστή...

Αν υποχρεώνονταν σε απόλυση όσοι έχουν διοριστεί στο Δημόσιο χάρη στην οικογένεια Μητσοτάκη η Ελλάδα θα αποκτούσε το χαμηλότερο ποσοστό δημοσίων υπαλλήλων κατά αναλογία πληθυσμού στην Ευρώπη. Αν ο Κ. Μητσοτάκης υποχρεωνόταν να επιστρέψει στους χορηγούς του τα ποσά με τα οποία τον έχουν επιχορηγήσει θα έκανε αυτομάτως αίτηση για ένταξη στους δικαιούχους τού ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Κι αν βρισκόταν κάποιος δικαστής στην Αθήνα να ανοίξει το τηλέφωνο του πρωθυπουργού ενδεχομένως να μην έβρισκε κάποιο κακούργημα στον Ποινικό Κώδικα το οποίο να μην του προσήπτε...

Ο πραγματικός μεταρρυθμιστής δεν περιμένει έξι χρόνια για να ξεκινήσει τις μεταρρυθμίσεις του. Ούτε δύο έτη μετά από ένα τρομακτικό δυστύχημα και "μόνο και μόνο" γιατί βγήκε όλη η Ελλάδα στους δρόμους οργισμένη μαζί του και για τη συγκάλυψή του. Ο πραγματικός μεταρρυθμιστής δεν παρακολουθεί φίλους κι εχθρούς για να τους έχει στο χέρι, δεν κάνει συνεχώς τα χατίρια των ολιγαρχών, δεν χρωστά στις τράπεζες, δεν μιμείται τον Γκέμπελς στη χρήση τής προπαγάνδας, δεν, δεν, δεν... 

Εν προκειμένω δεν έχουμε καν κάποια μεταρρυθμιστική κόπωση παρά μόνο την πάνδημη αναγνώριση ότι ο βασιλιάς ήταν γυμνός από την αρχή, αλλά η πλειοψηφία που πήγαινε στις κάλπες δεν ήθελε να το δει. Τώρα, όμως, βλέπουν ακόμα και οι τυφλοί. Τώρα πλέον η νέμεσις είναι κοντά. Και είναι πέρα ως πέρα δικαιολογημένη...  

 

Ο μεγαλύτερος λαϊκιστής όλων των εποχών...

Στο καθεστώς Μητσοτάκη υπάρχει πάντοτε μία και μοναδική απάντηση για κάθε πρόβλημα: αυστηροποίηση των ποινών. Έχουν ήδη αλλάξει τον Ποινικό Κώδικα πάνω από 15 φορές και τώρα πράττουν το ίδιο για να αντιμετωπίσουν δήθεν τη σχολική βία. Φυσικά και γνωρίζουν ότι αυτή δεν είναι η λύση σε ένα βαθύτερο πρόβλημα, ωστόσο στο Μαξίμου οι δημοσκοπήσεις έχουν μεγαλύτερη αξία από την επίλυση παθογενειών...

Ξέρετε γιατί δεν θα εφαρμοστούν τα μέτρα κατά τής ενδοσχολικής βία που ανακοίνωσε ο Κ. Μητσοτάκης; Γιατί οι γονείς είναι υπέρ όταν πρόκειται για τους κανακάρηδες των άλλων, αλλά όταν πρόκειται για τα καμάρια τους κάνουν τη ζωή των δασκάλων και των καθηγητών τους πατίνι... 

Παρκάρουν τα βλαστάρια τους στις σχολικές αίθουσες κι όταν τα επιστρέφουν στα σπίτια τους τα διδάσκουν πως είναι τα καλύτερα του κόσμου. Κι αφού το καθένα ξεχωριστά είναι το καλύτερο του κόσμου πώς να αντέξει οτιδήποτε άλλο από συμπεριφορά υπηκόου προς βασιλιά από τον καθηγητή του;...

Η κυβέρνηση νομοθετεί κατά βάση για τους ολιγάρχες και για ό,τι βλέπει η πεθερά. Ακούει, για παράδειγμα, το πόπολο για αξιολόγηση καθηγητών και πιστεύει στο όνομα του κοινωνικού αυτοματισμού και των στερεοτύπων πως γίνεται δουλίτσα. Πού να ξέρει ή να ενδιαφερθεί να μάθει πως αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι μια γραφειοκρατία χωρίς τέλος που θυμίζει τον παλιό σχολικό επιθεωρητή και σπαταλά ώρες επί ωρών που θα μπορούσαν να είχαν αξιοποιηθεί για διδασκαλία... 

Βγάζω, πάντως, το καπέλο στον Μητσοτάκη για κάτι: έχει καταφέρει να πείσει πολλούς πως είναι μεταρρυθμιστής όταν στην πραγματικότητα είναι ο μεγαλύτερος λαϊκιστής όλων των εποχών. Όλοι κι όλα, όμως, έχουν ημερομηνία λήξης. Ευτυχώς...

 

 

Ας λάβει ο καθένας την ιστορική ευθύνη που του αναλογεί, ο Τσίπρας την έλαβε...

Αγρότες, κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι, φοιτητές, υγειονομικοί βρίσκονται στους δρόμους εδώ και πολλές ημέρες. Δεν ισχυρίζομαι πως βρισκόμαστε ενώπιον μιας κοινωνικής επανάστασης ως προς την ποσότητα των ανθρώπων που διαμαρτύρονται με τον πιο δημόσιο τρόπο. Διαπιστώνω, ωστόσο, ότι ο κοινωνικός αυτοματισμός τον οποίο εντέχνως υποθάλπει η κυβέρνηση Μητσοτάκη από την πρώτη της ημέρα στην εξουσία δεν είναι πλέον ανεκτός από την ίδια την κοινωνία. Πώς να πει, για παράδειγμα, ένας ελεύθερος επαγγελματίας σε έναν αγρότη πως έχει άδικο όταν κι εκείνος αισθάνεται την ίδια κυβερνητική εξαπάτηση;...

Η ΝΔ εμφανίζεται κυρίαρχη, μολονότι τα δημοσκοπικά της ποσοστά πέφτουν, γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα τής αντιπολίτευσης που να εισπράττει σε μορφή κύματος την υπαρκτή λαϊκή οργή. Κάποια στιγμή, σχεδόν νομοτελειακά, αυτό το κόμμα θα βρεθεί. Το ζητούμενο για τους προοδευτικούς πολίτες είναι αυτό το κόμμα να μην έχει ακροδεξιό πρόσημο. Δεν είναι σε καμία περίπτωση ωφέλιμο να αντικαταστήσουμε ένα κόμμα που μπερδεύει τον Ποινικό Κώδικα και τη δικαιοσύνη με τα ριάλιτι, την άγρια Δύση, την αυτοδικία, τα υπερπλήρη κελιά και το λαϊκισμό με ένα άλλο που όλα αυτά θα τα πολλαπλασιάσει...

Κανείς δεν σώζεται με το ζόρι. Παρομοίως, το δικαίωμα στην αυτοκαταστροφή είναι αναφαίρετο. Όταν, όμως, η κοινωνία βράζει κι εσύ ασχολείσαι με το να στήνεις νέους μηχανισμούς, να κάνεις εσωκομματική αντιπολίτευση για ερωτηματολόγια, να απονέμεις μόνο στον εαυτό σου το δικαίωμα να θέτει ζητήματα ή δεν αναγνωρίζεις στον πρόεδρο ούτε καν το δικαίωμα του πολιτικού αιφνιδιασμού τότε η κοινωνική σου γείωση ισούται του μηδενός. Η κοινωνία και η προοδευτική παράταξη θα προχωρήσουν μπροστά γιατί αυτό σημαίνουν κοινωνική δυναμική και πρόοδος... 

Τις επόμενες ημέρες ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να αποφανθεί αν μπορεί να είναι αυτός ο μηχανοδηγός τής κοινωνικής προόδου. Ο Αλέξης Τσίπρας έβαλε το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων, καλώντας άπαντες να λάβουν την ιστορική τους ευθύνη. Ας την λάβουν επιτέλους...    

    

 
 

Ο Δράκων δεν θα εξαιρούσε το ΤΑΙΠΕΔ...

Πιστεύεις ότι επαναφέροντας τους δρακόντειους νόμους, μετατρέποντας τα πλημμελήματα σε κακουργήματα, θα εξαλείψεις το έγκλημα; Πολύ ωραία. Μόνο που αν ήθελες να είσαι τουλάχιστον συνεπής με την ιδεοληψία σου θα όφειλες να τους επαναφέρεις για όλα τα αδικήματα. Και για τα αδικήματα του λευκού κολάρου, για παράδειγμα. Για να μην πω πως δεν θα έπρεπε ταυτοχρόνως να προσφέρεις νέες ασυλίες, όπως στο ΤΑΙΠΕΔ, οι οποίες στην ουσία εξυπηρετούν τους χορηγούς σου και μόνο. Έτσι δεν είναι;...

Αν ο μοναδικός μας στόχος σε ένα κράτος δικαίου είναι η εξάλειψη του εγκλήματος πολύ πιθανόν να μην αρκεί να στέλνεις στη φυλακή κάποιον που κλέβει από ένα σούπερ μάρκετ. Θα ήταν μάλλον πιο αποτελεσματικό να του κόψεις τα χέρια κι ακόμα αποτελεσματικότερο να τον κρεμάσεις ή να τον εκτελέσεις, αναλόγως με το γούστο στο σαδισμό τού καθενός... 

Αν, πάλι, θεωρείς πως σε ένα κράτος δικαίου δεν είναι δυνατό να βασιλεύουν ο τρόμος, η βία, η εκδίκηση και η νιχιλιστική αντίληψη πως οι άνθρωποι θα πρέπει αποκλειστικώς να τιμωρούνται κι όχι να σωφρονίζονται μάλλον δεν θα σε βρουν σύμφωνο οι νέες αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα. Όπως, δηλαδή, και τον κάθε πραγματικά φιλελεύθερο άνθρωπο κι όχι απλώς Αριστερό...

Ήταν λάθος τής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που άλλαξε τον Ποινικό Κώδικα εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Οι αλλαγές, ωστόσο, που έγιναν δεν αποφασίστηκαν από τον Αλέξη Τσίπρα και τους υπουργούς του, αλλά από επιστημονική επιτροπή νομομαθών και μη συριζαίων και σε βάθος χρόνων... 

Το να αλλάζεις, συνεπώς, τον Ποινικό Κώδικα κάθε τρεις και λίγο με βάση την επικαιρότητα και για να καλύπτεις τις ευθύνες σου δεν είναι μόνο λαϊκισμός αλλά και καταστρατήγηση της ασφάλειας δικαίου. Κι όταν, μάλιστα, αυτές οι αλλαγές αφορούν κυρίως τους φτωχοδιαβόλους κι όχι την ελίτ και είναι στην αντίστροφη κατεύθυνση από αυτή που επιλέγουν τα σοβαρότερα κράτη δικαίου τότε γι' άλλη μια φορά συνδυάζεις τον αυταρχισμό με την υποκρισία. Κλασική περίπτωση, δηλαδή, κυβέρνησης Μητσοτάκη...

 

  
 

Ο Κυριάκος ακούει την κοινωνία, ρωτήστε και τον Ανδρουλάκη...

Δεν βρισκόμαστε στο 1961. Η δεξιά δεν χρειάζεται πλέον να επιστρατεύσει και τα δέντρα για να κερδίσει εκλογές. Μπορεί, για παράδειγμα, να αξιοποιεί ένα παράνομο λογισμικό τύπου Predator ή να αλιεύει προσωπικά δεδομένα των πολιτών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τύπου Cambridge Analytica, μέσω και Ισραηλινών πρακτόρων. Το να έχεις, συνεπώς, εκλογικούς αντιπροσώπους σε κάθε εκλογικό τμήμα δεν διασφαλίζει το fair play όταν ο αντίπαλός σου ελέγχει το βαθύ κράτος, τη δικαιοσύνη και τα ΜΜΕ...

Αυτό το, εν πολλοίς, στημένο ματσάκι μπορεί να το κερδίσει κάποιος που ήταν ή και είναι ακόμα παρακολουθούμενος κι ενδεχομένως εκβιαζόμενος; Κάποιος που ίσως να έχει σκελετούς στη ντουλάπα του που αφορούν την προσωπική του ζωή αλλά μπορεί και να εμπίπτουν και σε άρθρα τού Ποινικού μας Κώδικα; Κάποιος που μέχρι πρότινος έλεγε στο λαό πως είναι σοσιαλδημοκράτης, αλλά δεν είχε και δεν έχει πρόβλημα να συνεργαστεί με την πιο νεοφιλελεύθερη, ακραία κι αυταρχική δεξιά τής μεταπολίτευσης;...

Ή μπορεί να το κερδίσει κάποιος που το έχει κερδίσει και στο πρόσφατο παρελθόν κι ο οποίος έχει αποδείξει ότι δεν έχει σκελετούς στη ντουλάπα του, όσο κι αν την έχουν ξεψαχνίσει οι αντίπαλοί του; Κάποιος που πάντοτε είχε μονομέτωπο με τη δεξιά και που δεν μπήκε ποτέ ούτε καν στη σκέψη να συνεργαστεί μαζί της; Τα διλήμματα είναι υπαρκτά, υπαρκτότατα, αλλά αντί κάποιοι να αγωνίζονται για να σπάσει η αυτοδυναμία τής πιο φαύλης δεξιάς που θέλει να συνταγματοποιήσει ακόμα και την ιδιωτικοποίηση του νερού πολεμούν, παριστάνοντας  μάλιστα τους προοδευτικούς, εκείνους που το κάνουν...

 
 

Ο δρόμος για το διαφωτισμό είναι ακόμα μακρύς σε αυτήν τη χώρα...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αλλάξει τρεις φορές τον Ποινικό Κώδικα για να τον προσαρμόσει στις απαιτήσεις των χυδαίων ενστίκτων τού εκλογικού της ακροατηρίου για αίμα στην αρένα. Δεν της έχει περάσει, ωστόσο, από το μυαλό να αναγνωρίσει ως διακριτό αδίκημα αυτό της γυναικοκτονίας. Ίσως γιατί συνήθως οι δράστες είναι "έντιμοι νοικοκυραίοι" που εκκλησιάζονται, υπερασπίζονται την ελληνικότητα της Μακεδονίας μας κι όταν έρχονται στο κέφι σαπίζουν στο ξύλο τις γυναίκες τους...

Δεν είναι παράλογο η κυβέρνηση να επενδύει στα πιο παράλογα ψέματα την εποχή που τόσοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο εκφράζουν τις πιο παράλογες απόψεις για τα εμβόλια. Γιατί, για παράδειγμα, ο Κ. Μητσοτάκης να μην παρουσιάζει τον γιο βιομήχανου ως παράδειγμα επιστροφής Έλληνα του brain drain στην Ελλάδα; Στο κάτω κάτω δεν είναι καν ψέμα, αν αυτό έχει οποιαδήποτε σημασία στους καιρούς μας...

Φυσικά και οι γυναικοκτονίες καλύπτονται κάτω από τη σκέπη των ανθρωποκτονιών. Μόνο που θα είχε τη δική του υψηλή αξία αν η πολιτεία τις αναγνώριζε ως ένα έγκλημα με ιδιαίτερη απαξία, όπως κάθε έγκλημα άλλωστε με το οποίο κάποιος εκμεταλλεύεται την θέση του έναντι του θύματός του. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν θα ταίριαζε με το συντηρητικό προφίλ μιας κυβέρνησης που δεν τολμά να αντιπαρατεθεί ούτε στα στοιχειώδη με το κοινό της. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, πως με 17.000 νεκρούς ακόμα διαπραγματεύεται με την εκκλησία για τα αυτονόητα. Ο δρόμος για το διαφωτισμό είναι ακόμα μακρύς σε αυτήν τη χώρα...

 

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που πρέπει να τρώγεται μόνο από αναμάρτητους...

Να μην έχουν δικαίωμα δωρεάν περίθαλψης σε δημόσιο νοσοκομείο οι ανεμβολίαστοι, όπως προτείνουν οι πιο hardcore κυβερνητικοί που ενδεχομένως να λειτουργούν και σαν λαγοί, ακόμα κι αν κινδυνεύουν να πεθάνουν; Πολύ ωραία. Φαντάζομαι πως το ίδιο πρέπει να ισχύει, για παράδειγμα, και για όσους τραυματίζονται οδηγώντας μεθυσμένοι ή παραβιάζοντας κόκκινο ή πορτοκαλί φανάρι, για τους παχύσαρκους, για όσους ασθενούν γιατί βγήκαν στο κρύο χωρίς να φορέσουν μπουφάν ή για όσους ψήφισαν αυτούς που τους είχαν χρεοκοπήσει. Είμαι σίγουρος, όμως, ότι κάποια στιγμή στη ζωή μας, έστω και μια φορά, όλοι μας έχουμε διαπράξει από κάποια αμαρτία, μικρότερη ή μεγαλύτερη. Ακόμα και οι νεοφιλελεύθεροι που παριστάνουν τους αυστηρούς αλλά δίκαιους...

Για τους δεξιούς τα πάντα είναι έγκλημα και τιμωρία με τον πιο εκδικητικό τρόπο. Φάνηκε κι από την αναθεώρηση του Ποινικού Κώδικα την προηγούμενη εβδομάδα. Ρόλος τού κράτους, όμως, δεν είναι να εκδικείται ή να τιμωρεί με την θανατική ποινή τα πιο άτακτα παιδιά του, αλλά να χρησιμοποιεί τα σωφρονιστικά του όπλα με μέτρο και πειθώ. Σε διαφορετική περίπτωση θα μετατραπούμε σε σκηνικό γουέστερν όπου θα είναι πολύ δύσκολο να εξακριβώνουμε ποιος είναι ο καλός, ποιος ο κακός και ποιος ο άσχημος...

Όποιος αναζητά ευθύνες από τους άλλους, όπως μονίμως πράττει η κυβέρνηση, οφείλει πρώτα να τις ψάχνει στον εαυτό του. Τα έχουν κάνει όλα καλά (και) στη διαχείριση της πανδημίας ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του ούτως ώστε το μόνο μέτρο που μένει να λάβουν να είναι να στέλνουν τα έξοδα νοσηλείας στους ανεμβολίαστους; 

Προφανώς κι όχι και προφανώς έχουν κάνει πολύ λιγότερα από τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη κι αυτό φαίνεται και στις διάφορες στατιστικές. Η πικρή αλήθεια είναι ότι, όπως και για την ακρίβεια, στο Μαξίμου έχουν χάσει τη μπάλα και καταφεύγουν στα ψέματα, στην πατριδοκαπηλία, ακόμα και στις παρακολουθήσεις για να βγουν από το αδιέξοδο. Είναι, όμως, πολύ αργά, όπως δυστυχώς και για πολλούς συμπολίτες μας που ψάχνουν απεγνωσμένα για ΜΕΘ και δεν βρίσκουν ούτε αναπνευστήρα... 

 
 

Περιμένοντας την Μενεγάκη να μας υποδείξει την επόμενη αλλαγή του Ποινικού Κώδικα...

Γιατί μας συγκλόνισε η δολοφονία τής Κάρολαϊν ή ο βαρύς τραυματισμός τής Ιωάννας από βιτριόλι; Κυρίως γιατί δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους εγκλήματα κι αυτό είναι που τα κάνει τόσο αποκρουστικά στα μάτια μας. Ευτυχώς η κοινωνική μας απάθεια δεν έχει φτάσει μέχρι του σημείου να θεωρούμε φυσιολογικό ένας σύζυγος να δολοφονεί την σύζυγό του ή ένας συμπολίτης μας να ρίχνει δηλητήριο σε άλλον. Κι όμως, έρχεται για μια ακόμα φορά αυτή η κυβέρνηση να αλλάξει τον Ποινικό Κώδικα όχι με βάση τις εισηγήσεις τής επιστημονικής κοινότητας αλλά των εκπομπών τηλεοπτικού κουτσομπολιού...

Κακώς είχε κρατήσει ανοιχτή τη Βουλή ο ΣΥΡΙΖΑ λίγο πριν τις εκλογές τού 2019 για να περάσει το νέο Ποινικό Κώδικα, μολονότι ήταν δουλειά πολλών ετών επιστημονικής επιτροπής χωρίς κομματικό πρόσημο. Έδωσε πάτημα στη ΝΔ ακόμα και σήμερα να τον κατηγορεί γι' αυτό. Από αυτό, ωστόσο, έως του σημείου της άκριτης αυστηροποίησης των ποινών, της επιβολής μόνο ισοβίων για ορισμένα αδικήματα ή της ποινικοποίησης της αντίθετης με την κοινώς παραδεκτή άποψης ακόμα και με το ενδεχόμενο να επηρεάσει το κοινωνικό σύνολο η απόσταση είναι πολύ μεγάλη. Και η σημερινή κυβέρνηση τη διέτρεξε μόνο και μόνο για να θωπεύσει, ξανά, υπερσυντηρητικά αντανακλαστικά που δεν καταλαβαίνουν ούτε από αναλογικότητα της ποινής ούτε από σωφρονισμό ούτε ακόμα ακόμα κι από την αναποτελεσματικότητα του "πονά χέρι, κόβει χέρι" για την πάταξη της εγκληματικότητας. "Θέλει το πόπολο αίμα; Να του το δώσουμε", σκέφτονται μάλλον στο Μαξίμου κι ενδεχομένως να αναβίωναν και την θανατική ποινή αν δεν είχε απαγορευτεί από διεθνείς συμβάσεις στις οποίες συμμετέχουμε κι από την ΕΕ...

Η Ελλάδα έχει από τους περισσότερους, αν όχι τους περισσότερους, ισοβίτες στην Ευρώπη κι από τους πιο αυστηρούς Ποινικούς Κώδικες. Την ίδια ώρα, παρότι κι ο ΣΥΡΙΖΑ φλερτάρει τώρα τελευταία με την ασφαλειομανία, είμαστε από τα πιο φιλήσυχα κράτη-μέλη τής ΕΕ... 

Προφανώς και υπάρχουν περιοχές, κυρίως σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, που δικαίως χαρακτηρίζονται επικίνδυνες αλλά οι περισσότεροι από εμάς κυκλοφορούμε και τα βράδια δίχως να φοβόμαστε πως θα μας συμβεί κάτι κακό. Αλλιώς δεν θα ήταν τα μπαρ και τα κλαμπ γεμάτα μέχρι αργά, τουλάχιστον πριν την πανδημία, έτσι δεν είναι;... 

Ούτε, εξάλλου, ο Μπάμπης ο φονιάς ή η βιτριολίστρια τα έβαλαν κάτω με τους ποινικολόγους τους και είπαν θα σκοτώσω και θα καταστρέψω γιατί αν με πιάσουν θα εκτίσω δέκα χρόνια κι όχι ισόβια. Όποιος πιστεύει κάτι τέτοιο μάλλον χρειάζεται πολλά κι εντατικά μαθήματα στοιχειώδους εγκληματολογίας... 

Η ουσία είναι πως αυτή η η κυβέρνηση εξακολουθεί να νομοθετεί με βάση τις δημοσκοπήσεις τής στιγμής, τον εντυπωσιασμό και τα πρωτόγονα ένστικτα του πλήθους. Γι' αυτό κι αύριο μεθαύριο, αν εξακολουθεί να είναι στην θέση της, θα αναγκαστεί να φέρει νέο νόμο για την αποσυμφόρηση των φυλακών, για να διορθώσει δηλαδή κι άλλο ένα λάθος της...

 
 

Ψεύτικες ειδήσεις, ψεύτικα διλήμματα...

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως στο διαδίκτυο κυκλοφορούν αναρίθμητες ψεύτικες ειδήσεις, όχι μόνο για την πανδημία αλλά και για πολλά άλλα θέματα. Ας μην ξεχνάμε πως η ΝΔ είχε ενστερνιστεί πολλές από αυτές κατά την περίοδο που ο εθνολαϊκισμός βρισκόταν στο απόγειό του με τη Συμφωνία των Πρεσπών κι ας ζητούσε παρασκηνιακώς από τον Ζόραν Ζάεφ να περιμένει τον Κ. Μητσοτάκη και να μην υπογράψει με τον Αλέξη Τσίπρα. Όποιος, όμως, κατουρά τη λογική και το πραγματικό εθνικό συμφέρον το βρίσκει στους ψεκασμένους ανεμβολίαστους ως μια νέμεση για την ύβρι του...

Υπενθυμίζω ότι και με το ισχύον ποινικό δίκαιο μπορούν να τιμωρηθούν όσοι διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις, ακόμα κι αν δεν γνωρίζουν ή αν απλώς μπορούν να πιθανολογήσουν πως είναι ψευδείς. Η επιπλέον νομοθέτηση πάνω σε ένα ήδη αυστηρό πλαίσιο, όπως συμβαίνει και με άλλες αλλαγές που θα κάνει η κυβέρνηση στον Ποινικό Κώδικα, δεν στοχεύει παρά σε έναν επικοινωνιακό λαϊκισμό στην καλύτερη των περιπτώσεων ή σε μια άτεχνη προσπάθεια φίμωσης αντιπολιτευτικών φωνών στη χειρότερη ή και στα δύο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι δρακόντειοι νόμοι είτε αποδεικνύονται στην πράξη αναποτελεσματικοί γιατί αλλού βρίσκεται η πηγή τού κακού είτε όχι μόνο δεν αναβαθμίζουν το κράτος δικαίου μας αλλά το σπρώχνουν προς την ορμπανοποίηση, για να μην πω στην ταλιμπανοποίηση και βρεθώ ενώπιον δικαστηρίων να αποδεικνύω ότι δεν είμαι ελέφαντας...

Στις δυτικές δημοκρατίες συνηθίζουμε να κατηγορούμε εμφανώς αυταρχικά καθεστώτα για λογοκρισία και γενικότερα και ειδικότερα εγκλήματα περί την ελευθερία τού λόγου. Αν μελετήσουμε, ωστόσο, τα δικαιικά μας συστήματα και ιδίως τις πρακτικές μας δεν θα πρέπει να αισθανόμαστε και πολύ πιο υπερήφανοι γι' αυτά... 

Κερδίζουμε σίγουρα στο περιτύλιγμα αλλά επί της ουσίας έχουμε πολλά θέματα και θεματάκια να επιλύσουμε. Ούτε πρόκειται, εξάλλου, να καταπολεμήσουμε τις δεισιδαιμονίες και να υποστηρίξουμε τον ορθό λόγο με κυνήγια μαγισσών μόνο και μόνο για να κρύβουμε πίσω από αυτά τις ανεπάρκειες των πολιτικών μας. Αν το πιστεύουμε, τότε μόνοι μας κλωσάμε το αβγό τού φιδιού που πιστεύαμε αφελώς ότι είχαμε σκοτώσει μια για πάντα γιατί δεν είχαμε καταλάβει ότι επρόκειτο για Λερναία Ύδρα... 

 

Μαδούρο και Ποινικός Κώδικας για κάθε πρόβλημα...

Θα ήταν παράλογο να απαιτήσει κανείς από την οποιαδήποτε κυβέρνηση να επιλύσει το ζήτημα των γυναικοκτονιών. Αυτά τα κοινωνικά προβλήματα δεν επιλύονται μέσα σε μία τετραετία. Η επίλυσή τους, ωστόσο, δυσκολεύει όταν η εκτελεστική εξουσία δεν πιστεύει καν ότι υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. 

Πολύ φοβάμαι, όπως διαπιστώνεται κι από τις δηλώσεις Συρεγγέλα και τις συγκρίσεις με Μεξικό και Βενεζουέλα, πως η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν πιστεύει στον όρο "γυναικοκτονία", αλλά ακόμα κι αυτή την κατάσταση την αντιμετωπίζει με όρους επικοινωνιακής αντιπαράθεσης με το ΣΥΡΙΖΑ. Για κάθε πρόβλημα υπάρχει κι ένας Μαδούρο, όπως και μια αυστηροποίηση του Ποινικού Κώδικα ως γιατρειά...

Ποιος πιστεύει ότι οι γυναικοκτόνοι θα είχαν αποφύγει το έγκλημά τους αν η ποινή κάθειρξης ήταν πέντε χρόνια παραπάνω; Μήπως, άλλωστε, άντρες δεν σκότωναν τις γυναίκες τους ή και γυναίκες τους άντρες τους όταν ίσχυε η θανατική ποινή;... 

Η πρόληψη των γυναικοκτονιών δεν επιτυγχάνεται με δρακόντειους νόμους, αλλά με τη συγκρότηση κι ενίσχυση δομών κι εντός τής αστυνομίας οι οποίες θα παρέχουν εύκολη κι ασφαλή πρόσβαση στις γυναίκες ώστε να καταγγέλλουν κακοποιητικές σε βάρος τους συμπεριφορές. Κυρίως, όμως, όταν αλλάξουν τα πατριαρχικά πρότυπα ιδιοκτησίας, που ναι μεν δεν είναι όμοια με του παρελθόντος αλλά από τα οποία δεν έχουμε ξεφύγει ακόμα ως κοινωνία...

Η πολύμηνης διάρκεια καραντίνα είναι προφανές ότι δεν έχει μόνο οικονομικές επιπτώσεις, που θα φανούν περισσότερο το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, αλλά και ψυχικές. Δεν αποτελεί, βεβαίως, συγχωροχάρτι ο εγκλεισμός, ωστόσο δεν έχω δει την πολιτεία να λαμβάνει και κανένα ουσιαστικό μέτρο για την ελάφρυνση του ψυχικού πόνου τού πληθυσμού από μία πρωτοφανή για το δικό μας βίο κατάσταση. Παρόλο, μάλιστα, που αυτό που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε ασθένειες δεν είναι παρά η σωματική εκδήλωση των ψυχικών μας ανισορροπιών... 

 
 

Ο Ποινικός Κώδικας έχει εφαρμογή και σε καλλιτεχνικά οράματα...

Σε ένα κράτος δικαίου κανείς δεν είναι ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Τα "μου είπε, του είπα", οι κραυγές και οι ψίθυροι από μόνα τους δεν αποτελούν αποδείξεις. Ομοίως, ωστόσο, το μιντιακό, κατόπιν άνωθεν εντολών, ξέπλυμα πριν ερευνηθεί από τις υπεύθυνες Αρχές μια δυσώδης υπόθεση δεν αποτελεί συμβολή στην αλήθεια. Κι ακόμα χειρότερη είναι η σιωπή τής πολιτικής ηγεσίας- πρωθυπουργού και υπουργού Πολιτισμού- για τους λόγους που οδήγησαν σε παραίτηση τον Δ. Λιγνάδη, αφού προσβάλλει τη διαφάνεια, θεμελιώδη προϋπόθεση αξιοπιστίας τού πολιτικού μας συστήματος...

Η τέχνη είναι κι αυτή μια εργασία. Σαφώς πιο προβεβλημένη από πολλές άλλες και με περισσότερο πνευματικό και σωματικό μόχθο, αλλά πάντοτε μια εργασία. Δεν είναι δυνατό, συνεπώς, εν ονόματί της να θεωρούμε θεμιτό να παραβιάζονται όρια που σε οποιαδήποτε άλλη εργασία θα τα θεωρούσαμε αυτομάτως ποινικά αδικήματα... 

Ένας ηθοποιός, για παράδειγμα, μπορεί να επιλέξει, προκειμένου να μπει βαθιά στο ρόλο τού εσκιμώου, να ζήσει επί μήνες σε θερμοκρασίες υπό του μηδενός. Κανένας σκηνοθέτης, ωστόσο, δεν έχει το δικαίωμα να του το επιβάλει κι αν ο ηθοποιός το αρνηθεί να κατηγορηθεί αδίκως για αντιεπαγγελματισμό...

Κάποια επαγγέλματα έχουν, πράγματι, τις ιδιαιτερότητές τους κι αυτές εκμεταλλεύονται αρκετοί ώστε να μετατρέπουν τη δουλειά σε δουλεία υπέρ των συμφερόντων ενός δυνάστη με προσωπείο σούπερ επαγγελματία και ιδιοφυΐας. Φυσικά ο καθένας μας μπορεί να επιλέξει την απόλυτη υποταγή του στο όραμα κάποιου άλλου, αρκεί αυτό να είναι επιλογή κι όχι εξαναγκασμός, έμμεσος ή άμεσος. Κι επειδή τα όρια δεν είναι δυνατό, λόγω πιο αδύναμης θέσης, να τα θέτει ο εξουσιαζόμενος ο νόμος και οι εφαρμοστές του καλούνται να θέτουν και να επιτηρούν τους κανόνες χωρίς συμβιβασμούς, υποχωρήσεις κι εξαιρέσεις μπροστά σε καλλιτεχνικά οράματα που κάποιες φορές αποτελούν απλώς άρθρα τού Ποινικού Κώδικα που παίρνουν σάρκα κι οστά μπροστά στα μάτια μας κι εμείς χειροκροτούμε την κτηνωδία, ανεξαρτήτως αν καταλήγει σε καλλιτεχνικό αριστούργημα...

 
 

Θέλω να ξυλοκοπήσω τον Λοβέρδο, είμαι μετριοπαθής...

Σε ένα κράτος δικαίου ορθώς τιμωρούνται οι πράξεις κι όχι οι σκέψεις. Σε διαφορετική περίπτωση, πολύ φοβάμαι πως οι περισσότεροι θα κάναμε κάποια στιγμή τής ζωής μας μια μικρή ή μεγαλύτερη επίσκεψη στη μπουζού. Φαντάζομαι πως κι εσείς, όπως κι ο γράφων, όπως κι ο Ανδρ. Λοβέρδος έχετε φαντασιωθεί να ξυλοκοπείτε κάποιον που σας έχει ενοχλήσει, δικαίως ή αδίκως. Αυτό είναι πολύ ανθρώπινο. 

Όταν, όμως, θελήσετε να το καταγράψετε και σε βιβλίο, πέρα από το προσωπικό σας ημερολόγιο, τότε δεν ξέρω κατά πόσο αυτή η ενέργεια δεν άπτεται και του Ποινικού Κώδικα. Αφήστε που δεν μοιάζει και με πολύ κεντρώα αντίληψη για την πολιτική αντιπαράθεση...

Ο Ανδρ. Λοβέρδος εκμυστηρεύεται στο βιβλίο του, δηλαδή και σε εν δυνάμει χιλιάδες αναγνώστες του, πως ήθελε, ή και μπορεί και να θέλει, να γρονθοκοπήσει τον Αλέξη Τσίπρα. Ο ίδιος αισθάνεται θιγμένος από την εμπλοκή του στο σκάνδαλο Novartis, μολονότι του έχει ασκηθεί ποινική δίωξη από τη δικαιοσύνη κι όχι από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ για δωροληψία. Είναι δικαίωμα και του μιζολήπτη να προσβάλλεται όταν τον αποκαλούν μιζολήπτη, δεν έχει δικαίωμα όμως κανένας μας να υπερηφανεύεται για τις βίαιες τάσεις του, ιδίως αν είναι πολιτικός που υποτίθεται πως εκπροσωπεί μετριοπαθείς ψηφοφόρους κι όχι τους "έξαλλους" συριζαίους...

Ποιος ξέρει, ίσως το επόμενο βιβλίο τού Ανδρ. Λοβέρδου να αφορά το "αυθεντικό κίνημα" της Χρυσής Αυγής, όπως είχε σημειώσει στο πρόσφατο παρελθόν, ή να είναι ένα ημερολόγιο φωτογραφιών των οροθετικών γυναικών που είχε στιγματίσει για χάρη των μπουρδελιάρηδων μικροαστών. Κι αντί για τους σαμαροβενιζέλους, που παρουσιάζουν το τρέχον του ανάγνωσμα με τον χαρακτηριστικό τού ανδρός υπερφίαλο τίτλο "Απόπειρα Δολοφονίας", να τα προλογίσουν ο Ν. Μιχαλολιάκος κι ο Ηλ. Κασιδιάρης σε απευθείας σύνδεση με τον Κορυδαλλό. Όπως κι αν έχει, όμως, ένας τέτοιος πολιτικός έχει τόση σχέση με τον προοδευτικό χώρο όση κι ο κολλητός του Αδ. Γεωργιάδης με τη στοιχειώδη σοβαρότητα...

 
 

Δεν χρειαζόμαστε τον Ποινικό Κώδικα για να μην ξαναμπούν οι χρυσαυγίτες στη Βουλή...

Η συζήτηση για το εκλέγειν κι εκλέγεσθαι των χιμπαντζήδων με τα μαύρα είναι και πολιτική, αλλά είναι κυρίως νομική. Το αν θα ξαναμπεί, ωστόσο, η Χρυσή Αυγή στη Βουλή, με τη σημερινή της ή άλλη μορφή, δεν είναι απλώς ζήτημα του κομματικού συστήματος, αλλά κυρίως της κοινωνίας των πολιτών. Για να γίνω ακόμα πιο σαφής, αν οι ψηφοφόροι δεν δώσουν σε οποιαδήποτε εγκληματική οργάνωση που περιφέρεται με το μανδύα τού νεοναζιστικού/ νεοφασιστικού κόμματος το 3% του συνόλου των ψήφων δεν θα έχει καμία σημασία το τι λένε ο Ποινικός Κώδικας κι ο εκλογικός νόμος για τα εκλογικά κωλύματα...

"Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία", αναφέρει ξεκάθαρα το ακροτελεύτιο εδάφιο του Καταστατικού Χάρτη της χώρας. Συνεπώς, το αν ένα δηλητηριασμένο πιάτο παραμένει στο μενού, μολονότι έχουν εντοπιστεί οι επικίνδυνες ουσίες του, σαφώς αποτελεί μεγαλύτερη ευθύνη τού εστιάτορα. Κανένας, όμως, δεν μας υποχρεώνει να το παραγγείλουμε, πολλώ δε μάλλον όταν κανένας μας πλέον δεν έχει καμία δικαιολογία για να μην γνωρίζει το δηλητήριο που αυτό το έδεσμα περιέχει...

Ο αριθμός των νεοναζιστών και νεοφασιστών στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ ταυτόσημος με τον όγκο των ψηφοφόρων τής Χρυσής Αυγής σε πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις. Αρκετές από τις ιδεοληψίες, ωστόσο, της εγκληματικής οργάνωσης όχι μόνο δεν είναι περιθωριακές, αλλά καθορίζουν ακόμα και σήμερα την κυβερνητική ατζέντα. 

Δεν υπάρχει χαρακτηριστικότερο παράδειγμα από το προσφυγικό, στο οποίο γίνεται προσπάθεια η χώρα να μετατραπεί σε ασπίδα τής Ευρώπης, κάτι που δεν είναι απλώς ουτοπικό, είναι κυρίως απάνθρωπο. Κι όμως, η πλειονότητα των πολιτών φαίνεται να ταυτίζεται με τέτοιες πολιτικές σκαντζόχοιρου, που τις χειροκροτούν και οι χρυσαυγίτες πίσω από τα κάγκελα του Κορυδαλλού...

 

Τιμή και δόξα στους αντιφασίστες Βορίδη, Αδωνι, Πλεύρη...

Είναι τέτοια η διείσδυση του μητσοτακικού κατεστημένου στους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς ώστε η Αριστερά καλείται συχνά πυκνά να αποδεικνύει ότι δεν είναι ελέφαντας. Όπως καταδεικνύεται, εξάλλου, και με την περίπτωση Κοντονή είναι κάτι παραπάνω από επιρρεπής στα αυτογκόλ, τα οποία μάλλον δεν είναι και τόσο αθέλητα από όσους υποπίπτουν σε αυτά. Το να έχεις διατελέσει, για παράδειγμα, υπουργός Δικαιοσύνης, να είσαι δικηγόρος και να μην γνωρίζεις ότι εκ του Συντάγματος δεν μπορείς να καταργήσεις πολιτικά δικαιώματα χωρίς αμετάκλητη απόφαση, πολλώ δε μάλλον όταν έχεις ψηφίσει κι ο ίδιος την επίμαχη αλλαγή τού Ποινικού Κώδικα, δεν σε καθιστά θύμα ενός αρχηγικού κόμματος που θυμίζει το ανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ, αλλά πρόθυμο συνοδοιπόρο ενός διεφθαρμένου συστήματος...

Το να κατηγορούν ο Μ. Βορίδης, ο Αδ. Γεωργιάδης ή ο Θ. Πλεύρης το ΣΥΡΙΖΑ ως συνοδοιπόρο τής Χρυσής Αυγής μπορεί και να θεωρηθεί ιστορικό ανέκδοτο. Οι συγκεκριμένοι "κύριοι" όχι μόνο ταυτίζονται ιδεοληπτικά με το μισανθρωπισμό, το ρατσισμό και τον εθνικισμό των χιμπαντζήδων με τα μαύρα, αλλά κάποια στιγμή στη ζωή τους, πριν οι φιλοδοξίες τους καταστούν μεγαλύτερες, είχαν υπάρξει και πραγματικοί συνοδοιπόροι τους. Από όσο θυμάμαι, για παράδειγμα, δεν διαδέχθηκε ο Πάνος Σκουρλέτης τον Ν. Μιχαλολιάκο στη γραμματεία τής νεολαίας τής ΕΠΕΝ, αλλά ο Μ. Βορίδης, δεν έδωσε στον Νίκο Παππά αυτόγραφο ο Παττακός, αλλά στον Αδ. Γεωργιάδη ούτε εντόπισα τον Αλέξη Χαρίτση σε πορεία χρυσαυγιτών με κάψιμο τουρκικής σημαίας, αλλά τον Θ. Πλεύρη...

Όταν αναγνωρίστηκαν η Εθνική Αντίσταση κι ο αντιδικτατορικός αγώνας η πλειονότητα των Ελλήνων εμφανίστηκε να έχει συμμετάσχει σε αυτούς με τον ένα ή τον άλλον τρόπο. Οι δωσίλογοι, άλλωστε, κυβέρνησαν τη χώρα μεταπολεμικώς μέχρι το 1981 και τα χουντικά σταγονίδια βρήκαν τρόπο να τους απονεμηθούν δημοκρατικά διαπιστευτήρια που ποτέ δεν άξιζαν. 

Ομοίως σήμερα κάποιοι από τις 700.000 ψηφοφόρων πριν μόλις μερικά χρόνια τής Χρυσής Αυγής δείχνουν με το δάχτυλο εκείνους που δεν έκαναν αρκετά για να τους απομακρύνουν από το νεοναζιστικό βόρβορο. Να συμφωνήσω μαζί τους πως η Αριστερά όφειλε να κάνει περισσότερα κι ως αντιπολίτευση κι ως κυβέρνηση. Ας κάνουν, όμως, πρώτα την αυστηρή αυτοκριτική τους για το πώς επέτρεψαν στον εαυτό τους να πλανηθεί, αν πλανήθηκε, ας αξιολογήσουν πώς συμπεριφέρονται ακόμα και σήμερα σε οποιουδήποτε είδους μειονότητα και μετά ας υψώσουν φωνή αγανάκτησης γι' αυτούς που δεν κραύγασαν "προσοχή, κίνδυνος" όσο στεντόρεια έπρεπε. Αν μπορούν να το κάνουν, δηλαδή, οι πάλαι ποτέ ψηφοφόροι των απολογητών τού χιτλερισμού χωρίς να αισθανθούν ντροπή...  

 

Κι αν αύριο μεθαύριο ένα ΚΚΕ θεωρηθεί ξανά εγκληματική οργάνωση;...

Οι νόμοι ούτε ψηφίζονται ούτε εφαρμόζονται εν ιστορικώ κενώ. Κάποιος νόμος που δεν προκαλεί αντιδράσεις στη Γερμανία, ο ίδιος κι απαράλλαχτος ενδεχομένως να δημιουργούσε πολλές στην Ελλάδα από τη στιγμή που η πολιτική ιστορία των δύο χωρών ναι μεν σε αρκετά είναι εφαπτόμενη, αλλά όχι σε όλα. Όταν οι Γερμανοί, για παράδειγμα, απαγόρευαν νεοναζιστικά κόμματα, στη χώρα μας απαγορεύαμε το ΚΚΕ, με το τότε κράτος και παρακράτος τής δεξιάς να του αποδίδει κατηγορίες εγκληματικής οργάνωσης που σήμερα η Δικαιοσύνη αποδίδει στη Χρυσή Αυγή. Γι' αυτό κι ο μεταπολιτευτικός Ποινικός μας Κώδικας και η εκλογική μας νομοθεσία ήταν πολύ φειδωλοί και δικαίως στη δυνατότητα απαγόρευσης του εκλέγειν κι εκλέγεσθαι για πρόσωπα και κόμματα...

Η Βουλή οφείλει να μην νομοθετεί επί τη βάσει φωτογραφικών διατάξεων, ακόμα κι αν από αυτές ικανοποιείται το λαϊκό αίσθημα δικαιοσύνης. Συνεπώς, είναι ορθό και συνταγματικώς κάποιος να αποστερείται τα εκλογικά του δικαιώματα μόνο σε περίπτωση αμετάκλητης καταδίκης του, ακόμα κι αν το αδίκημα για το οποίο έχει καταδικαστεί από το Εφετείο είναι αυτό της σύστασης, συμμετοχής ή διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης. Σε διαφορετική περίπτωση να καταργήσουμε το δικαίωμα έφεσης κι αναίρεσης και να αποτελέσουμε αρνητικό παγκόσμιο πρότυπο...

Η Χρυσή Αυγή ήταν εγκληματική οργάνωση στη συνείδηση των δημοκρατικών πολιτών και πριν την απόφαση του Εφετείου και οι εγκληματικές οργανώσεις δεν δικαιούνται να συμμετέχουν σε οποιαδήποτε εκλογική διαδικασία. Αν, όμως, έχοντας το μυαλό μας αποκλειστικώς στη δίκαιη τιμώρηση των χιμπαντζήδων με τα μαύρα αποστερήσουμε το νομικό μας πολιτισμό από θεμελιώδεις του αξίες ανοίγουμε το δρόμο για αξιοποίηση του ποινικού μας δικαίου κατά το δοκούν από την εκάστοτε κυρίαρχη ελίτ... 

Κι αν σήμερα οι περισσότεροι θεωρούμε αυτονόητη τη νομιμότητα του ΚΚΕ ή τη στρέβλωση της Δημοκρατίας στη μετεμφυλιακή Ελλάδα πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε ότι αύριο μεθαύριο δεν θα προκύψουν νέες καταστάσεις τις οποίες ορισμένοι θα αξιοποιήσουν για να βουλώσουν τα στόματα των πολιτικών τους αντιπάλων; Ποιος θα πίστευε, π.χ., μόλις πριν δέκα χρόνια ότι η Χρυσή Αυγή θα γινόταν τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη κι αν δεν είχε δολοφονήσει και τον Παύλο Φύσσα η ΝΔ του Αντ. Σαμαρά θα ήταν πρόθυμη να τη χρησιμοποιήσει ως εξαπτέρυγό της και να βλέπαμε τους φασίστες να συγκυβερνούν ή και να κυβερνούν αργότερα μόνοι τους; Επομένως, όποιος νομοθετεί βλέποντας μόνο το αβγό τού φιδιού κινδυνεύει να μην δει τη φωλιά που χτίζεται μπροστά στα μάτια του...  

Απέλαση τώρα για όσους βάζουν φωτιές για να χτίσουν βίλες και να πουλήσουν οικόπεδα...

Θα συνέβαλλε πολύ στο να μην αντιμετωπίζουμε το προσφυγικό ως πρόβλημα, αλλά ως φαινόμενο καθένας μας να περνούσε έστω ένα 24ωρο σε μία από τις δομές που φιλοξενούνται αιτούντες άσυλο.  Θα ήταν ακόμα πιο επιτυχημένο το πείραμα αν μπορούσαμε να γυρίζαμε το χρόνο πίσω και να περνούσαμε έστω μία ημέρα στην καμένη σήμερα Μόρια, να βιώναμε εκ του σύνεγγυς το κολαστήριο και τι τραβάνε οι άνθρωποι- ναι, οι άνθρωποι- που ζούσαν σε αυτό και ύστερα ας ζητούσαν ορισμένοι την απέλασή τους. Ποιοι τη ζητούν; Οι ίδιοι που δεν είχαν πρόβλημα πριν μερικά χρόνια να καεί το "μπουρδέλο" η Βουλή...

Ας υποθέσουμε πως οι ίδιοι οι πρόσφυγες έβαλαν φωτιά στη Μόρια. Με το σκεπτικό των νοικοκυραίων γιατί να μην απελαύνουμε και τους Έλληνες που βάζουν φωτιές οι οποίες μπορεί να σκοτώσουν και συνανθρώπους τους; Γιατί αυτοί οι Έλληνες σέβονται τη χώρα τους και τους συμπατριώτες τους και δικαιούνται να παραμείνουν σε αυτή και δεν το δικαιούνται εκείνοι που αντί για μια ζεστή υποδοχή τους κλείσαμε σε μια άθλια φυλακή; Οι Έλληνες που βάζουν φωτιές γιατί θέλουν να χτίσουν βίλες πάνω στις στάχτες ή να πουλήσουν οικόπεδα αγαπούν πολύ λιγότερο την Ελλάδα και είναι πολύ πιο επικίνδυνοι για τα συμφέροντά της από τους ικέτες τής Γης...

Σύμφωνα με τον Ποινικό μας Κώδικα, όποιος δεν συνδράμει, δίχως κίνδυνο βεβαίως της δικής του ζωής, συνάνθρωπό του που κινδυνεύει η ζωή του δεν έχει μόνο ηθικές, αλλά και ποινικές ευθύνες. Και ούτε είναι δικαιολογία που στέκεται στο δικαστήριο πως ούτε άλλοι συνέτρεξαν τον κινδυνεύοντα. 

Ομοίως, αντί να στήνουμε δίχτυα στο Αιγαίο και να στέλνουμε μπάτσους στα νησιά οφείλουμε- πολλώ δε μάλλον όταν εισπράττουμε χρήμα κι από την Ευρώπη επί τούτου- να βοηθήσουμε και να ενσωματώσουμε ανθρώπους που δεν έχουν έρθει για να μας κυριεύσουν, αλλά για να επιβιώσουν κάνοντας δουλειές που απαξιούμε να κάνουμε, όπως παλιότερα οι Αλβανοί, που κι αυτούς φοβόμασταν πως θα έπαιρναν τις δουλειές μας και την πατρίδα μας. Όσο για εκείνους που μιλούν για πολιτισμικές διαφορές, πράγματι υπάρχουν, μόνο που δεν τις βλέπουν όταν πρόκειται για έναν Σαουδάραβα επενδυτή που του δίνουμε με τη μία την υπηκοότητα παρά μόνο στον Αφγανό εξαθλιωμένο. Όποιος, όμως, αξιολογεί τους ανθρώπους με βάση αποκλειστικώς τα λεφτά και την εθνικότητά τους είναι ήδη νεκρός...   

 
 

Αν ο θεός δεν είναι και γκέι δεν έχει λόγο ύπαρξης...

Το ερώτημα επανέρχεται ξανά και ξανά, ιδίως σε μια χώρα όπου η υποκρισία είναι το εθνικό μας σπορ. Υπάρχουν όρια στην τέχνη ή στη σάτιρα; Στον Ποινικό Κώδικα σαφώς και υπάρχουν, αλλά θα έπρεπε να είναι ο Ποινικός Κώδικας το βασικό κριτήριο της ηθικής μιας κοινωνίας ή, ακόμα ακόμα, τα χρηστά ήθη τής πλειονότητας του πληθυσμού; Γιατί, για παράδειγμα, οι ίδιοι που προσβάλλονται από τον βαμμένο Ιησού με σκουλαρίκια εκδηλώνουν παραλλήλως το μίσος τους για οτιδήποτε διαφορετικό, προσβάλλοντας κάτι πολύ ουσιαστικότερο από το πρόσωπο του ιδρυτή τής θρησκείας τους, την ίδια του τη φιλοσοφία δηλαδή;...

Γιατί, άλλωστε, ο Ιησούς να μην φορά σκουλαρίκια και να μην βάφεται; Ο υποτιθέμενος θεάνθρωπος έχει συγκεκριμένο φύλο και δεν προστατεύει και τις γυναίκες ή τους διεμφυλικούς; Ο θεός αποκλείεται να είναι γυναίκα; Ή πρέπει να ντύνεται και να συμπεριφέρεται όπως τον θέλουν να ντύνεται και να συμπεριφέρεται οι αυτόκλητοι υπηρέτες του;…

Αν ο θεός αποκλείεται να είναι, για παράδειγμα, και γκέι, τότε δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης; Αν δεν έχει τη διάθεση να αγκαλιάσει όλα τα δημιουργήματά του, ακόμα κι αν τα θεωρεί παραστρατημένα, τότε ο χριστιανισμός έχει βασιστεί σε μία απάτη.

Αυτός ο κόσμος ενδεχομένως να ήταν πολύ χειρότερος αν δεν υπήρχε ο φόβος θεού. Αν ο Ιησούς, πάντως, ήταν όντως θεάνθρωπος θα γελούσε αυτοσαρκαζόμενος με αυτά που οι γραμματείς και φαρισαίοι θεωρούν βλασφημία. Αλίμονο αν ήταν και οι θεοί κομπλεξικοί μικροαστοί...