Και η μητριαρχία σκοτώνει...

"Η πατριαρχία σκοτώνει". Ύστερα κι από το πρόσφατο μπαράζ γυναικοκτονιών μοιάζει ένα πολύ προφανές συμπέρασμα. Μας λέει, όμως, όλη την αλήθεια; Μάλλον τη μισή γιατί όσο σκοτώνει η πατριαρχία άλλο τόσο δολοφονεί και η μητριαρχία. Όλους τους γυναικοκτόνους, άλλωστε, γυναίκες τούς μεγάλωσαν, εκτός αν πιστέψουμε ότι τον πρώτο ρόλο, ιδίως στα παιδικά χρόνια ενός ανθρώπου, τον έχει και για αντικειμενικούς λόγους ο πατέρας κι όχι η μητέρα...

Καμία αντίρρηση, this is a man's world. Μια γυναίκα πρέπει να καταβάλλει πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια για να τα καταφέρνει και, κυρίως, για να πείθει πως το κάνει με την αξία της. Γυναίκες, ωστόσο, είναι και οι μητέρες που μεγαλώνουν ακόμα τις κόρες τους με την αντίληψη του "καλού γάμου" ο οποίος δεν ταυτίζεται με την ανθρώπινη υπόσταση του γαμπρού αλλά με το βάθος τής τσέπης του. 

Γυναίκες είναι, επίσης, και οι μητέρες που μεγαλώνουν τους γιους τους με την θεωρία πως είναι οι καλύτεροι του κόσμου. Κι αφού είναι οι καλύτεροι του κόσμου δεν πειράζει και να σκοτώσουν την γυναίκα τους αν δεν είναι ισάξιά τους...

Σε αυτό το πλαίσιο, το να θεωρούμε την καθιέρωση του όρου "γυναικοκτονία" στον Ποινικό Κώδικα ή την επέκταση του panic button ως λύσεις στο πρόβλημα είναι σαν να πιστεύουμε ότι η κλιματική κρίση θα αναστραφεί με λιτανείες για λίγη βροχή. Κανένας γυναικοκτόνος δεν πρόκειται να αποσύρει το όπλο του με τη σκέψη πως ενσωματώθηκε στο ελληνικό δίκαιο η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης. 

Το θέμα είναι να μην μπαίνει καν στο μυαλό του η σκέψη πως "δικαιούται" να σκοτώσει την γυναίκα του. Κι αυτό είναι πολύ ευκολότερο να του εντυπωθεί από την μητέρα του όταν ακόμα παίζει με κοντά παντελονάκια παρά από το τι θα αποφασίσει, αν το αποφασίσει, κάποια στιγμή η ελληνική Βουλή...

    

Για μια δράκα φραγκάτων που βλέπουν τα παιδιά τους όπως και τα υπόλοιπα assets τους...

Αυτή η κυβέρνηση νομοθετεί για τους λίγους σε όλους τους τομείς. Από το Ταμείο Ανάκαμψης ως τη συνεπιμέλεια των γονέων τα νομοθετήματά της μοιάζουν γραμμένα από ισχυρά λόμπι με μεγάλη επιρροή στις αποφάσεις της. Από πού κι ως πού, για παράδειγμα, η πολιτεία επιβάλλει αυστηρούς κι άκαμπτους κανόνες, ακόμα και για τις ώρες που θα έχει την επιμέλεια του παιδιού του ο κάθε γονέας, οριζοντίως, δίχως να αφήνεται η ευχέρεια στον δικαστή να εκτιμήσει την κάθε περίπτωση ξεχωριστά; Κι από πού κι ως πού ένα παιδί θύμα κακοποιητικού γονέα θα πρέπει να εξακολουθεί να τον βλέπει μέχρι να βγει οριστική απόφαση εναντίον του, δηλαδή μετά από πέντε χρόνια από την άσκηση ποινικής δίωξης;...

Ούτε οι δικαστές, βεβαίως, από μόνοι τους διαθέτουν την απαραίτητη εκπαίδευση και κατάρτιση ώστε να αποφασίζουν τι είναι καλύτερο για ένα παιδί. Στην πραγματικότητα μόνο η... πραγματικότητα δείχνει ποιος είναι καταλληλότερος γονέας, ούτε καν οι ειδικοί παιδοψυχολόγοι ή κοινωνικοί λειτουργοί. Αυτός, πάντως, που δεν μπορεί με τίποτα να γνωρίζει από τα πριν είναι ο νομοθέτης, ώστε να καθορίζει με μαθηματική ακρίβεια πόσες ώρες πρέπει να περνά το παιδί με τον κάθε γονιό ή αν είναι δόκιμο για κάθε απόφαση, όπως αν πρέπει το παιδί να πάει στο νοσοκομείο στην περίπτωση πυρετού, να απαιτείται η σύμφωνη γνώμη μητέρας και πατέρα...

Στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων η επιμέλεια δίνεται στις γυναίκες με δικαστικές αποφάσεις καρμπόν, αφού οι δικαστές επιλέγουν την προφανή λύση από το να ενσκήπτουν με μειωμένες προσωπικές γνώσεις στην κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν συνιστά λύση, γι' αυτό και θα οφείλαμε να είχαμε ήδη δημιουργήσει ειδικώς στελεχωμένα οικογενειακά δικαστήρια και δημόσιες δομές που θα στέκονταν δίπλα σε ένα ζευγάρι από την αρχή μέχρι το τέλος, από την προσπάθεια δηλαδή να βρουν ένα modus vivendi και να μην χωρίσουν έως τον καλύτερο διακανονισμό για το μέλλον τού παιδιού τους... 

Όταν, όμως, προτεραιότητά σου είναι η ικανοποίηση ενός πολύ μειοψηφικού λόμπι μπαμπάδων είναι λογικό να συντάσσεις νομοθετικά εκτρώματα τα οποία θα τα απορρίψει η ίδια η ζωή πολύ πριν έρθει μια νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα τα αναθεωρήσει. Και η πρόκληση γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν τορπιλίζεται η διαδικασία τού συναινετικού διαζυγίου προκειμένου να ικανοποιηθούν τα απωθημένα μιας δράκας φραγκάτων που αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους όπως ακριβώς και τα υπόλοιπα assets τους...   

 

Μηδενική ανοχή στον μπάτσο μέσα μας...

Ο φιλήσυχος μικροαστός ζει με την ψευδαίσθηση πως το δόγμα "νόμος, τάξη κι ασφάλεια" είναι σύμμαχός του γιατί εξ ορισμού ο ίδιος είναι υπέρμαχος της νομιμότητας και πολέμιος της παραβατικότητας. Φυλακισμένος στο στενό εύρος τής φαντασίας του αδυνατεί να κατανοήσει πως η μηδενική ανοχή στην παρανομία κάποια στιγμή θα τον βρει από την πλευρά τού παραβάτη είτε θα ευθύνεται γιατί, για παράδειγμα, θα έχει περάσει χωρίς να σταματήσει σε μια διάβαση πεζών είτε γιατί απλώς θα είναι γείτονας πιθανών εγκληματιών και μπάτσοι θα μπουκάρουν σπίτι του με το έτσι θέλω, χωρίς εισαγγελική εντολή. Όταν δίνεις στα όργανα καταστολής περισσότερη εξουσία από αυτή που έχουν την ικανότητα να διαχειριστούν η μπάλα παίρνει δίκαιους κι άδικους...

Ο φουκαριάρης κυρ Παντελής πιστεύει ότι ο κόσμος χωρίζεται σε καλούς και σε κακούς κι ότι ο ίδιος ανήκει πάντοτε στη μεριά των καλών. Δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι η τυχαιότητα είναι ικανή να μετατρέψει και τον καλύτερο ανάμεσά μας σε εγκληματία. Αν, για παράδειγμα, ένας πατέρας πιστέψει ότι κινδυνεύει το παιδί του και σκοτώσει κάποιον ο οποίος στην πραγματικότητα δεν είχε τέτοια πρόθεση, σύμφωνα με τη δική του αποδοχή τής λογικής τής μηδενικής ανοχής θα πρέπει να σαπίσει στη φυλακή για το αδίκημά του...

Γι' αυτό και θα έπρεπε να τρομάζει όλους μας, και μάλιστα πολύ, η κοινωνική αποδοχή τού νόμου τής Δύσης που εφαρμόζει στην Αθήνα- αλήθεια, με την υπόλοιπη χώρα τι γίνεται;- ο εθνικός μας μπάτσος Μ. Χρυσοχοΐδης. Για την αποθρασυμένη νομιμότητα το "βρέθηκα στο λανθασμένο μέρος τη λανθασμένη ώρα" δεν έχει καμία σημασία. Όταν συναινούμε στην τιμωρία τού παραμικρότερου λάθους με τη μεγαλύτερη αυστηρότητα στο τέλος δεν θα μείνει κανένας πίσω να μας γλιτώσει από την εξαπάτηση στην οποία μόνοι μας υποβάλαμε τον εαυτό μας...

Να στειρώνουμε τους παιδόφιλους για να είναι ο ναζισμός μας τέλειος...

Πάμε πάλι από την αρχή στην παράθεση των αυτονόητων, που δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα των Ελλήνων Χριστιανών, με τη χουντική έννοια του όρου. Τα ανθρώπινα δικαιώματα- ατομικά και πολιτικά- δεν εξαιρούν κατηγορίες συμπολιτών μας, ενώ διαστέλλονται όταν είναι να προστατευτούν μειονότητες και δεν συστέλλονται στο όνομα μιας θολής κοινωνικής συνοχής...

Ούτε ψηφίζονται με βάση τη λαϊκή τους αποδοχή από δημοσκοπήσεις ή δημοψηφίσματα. Αν συνέβαινε το τελευταίο, τότε, για παράδειγμα, οι γυναίκες δεν θα είχαν ακόμα δικαίωμα ψήφου, η παιδική εργασία θα ήταν νόμιμη και το κράτος θα δικαιούταν να πυροβολεί ή να πνίγει πρόσφυγες και μετανάστες που επιχειρούν να εισέλθουν παράνομα στη χώρα. Γι' αυτό, άλλωστε, και τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν σημαντικό κομμάτι τού διεθνούς δικαίου, για να μην μπορεί ο εθνικός λαϊκισμός να στέκεται εμπόδιο στην οικουμενική αξία τής ανθρώπινης αξιοπρέπειας...

Ο ομοφυλόφιλος δεν μπορεί να είναι κακός πατέρας μόνο και μόνο λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού. Αν είναι να επιβάλλουμε τέτοιους όρους για την αναδοχή, την υιοθεσία ή και τη φυσική πατρότητα, τότε γιατί να μην ισχυριστούμε πως ένας παχύσαρκος, ένας ναρκομανής, ένας πολυάσχολος, ένας κλέφτης ή ένας δολοφόνος δεν δικαιούται ακόμα και να κάνει παιδιά;...

Κατανοώ να απαγορεύεται σε έναν καταδικασμένο παιδόφιλο να μην μπορεί να αναδέχεται ή να υιοθετεί, θα τον στειρώναμε όμως και για να μην κάνει παιδιά; Ή, μήπως, τότε θα γινόταν ξεκάθαρο από πού αντλείται η έμπνευση για τέτοιου είδους πρακτικές, από το ναζισμό δηλαδή;...

Είναι αλήθεια ότι επί ΣΥΡΙΖΑ έχουν πραγματοποιηθεί βήματα προς την κατεύθυνση της θεμελίωσης κι ενίσχυσης ατομικών δικαιωμάτων. Έπρεπε, ωστόσο, να γίνουν άλματα από μια προοδευτική κυβέρνηση και για έναν επιπλέον λόγο: ώστε αυτή που θα τη διαδεχθεί, όποτε κι αν συμβεί αυτό, να μην μπορεί να γυρίσει τον τροχό πίσω από τη στιγμή που αυτές που θεωρούμε σήμερα μεταρρυθμίσεις θα έχουν παγιωθεί στην ελληνική κοινωνία ως συμβατές μαζί της θεσμοί...

Όπως οι Έλληνες εξακολουθούν να παντρεύονται στις εκκλησίες παρά την καθιέρωση του πολιτικού γάμου, θα συνεχίσουν να υπάρχουν άνδρες που τους αρέσουν οι γυναίκες και θα θέλουν να κάνουν μαζί τους παιδιά. Άλλοι είναι οι λόγοι τής υπογεννητικότητας, την οποία οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε ως ένα πολύ σοβαρό εθνικό θέμα επιβίωσης, κι όχι το ότι "δεν υπάρχουν άντρες πια, τους πάτησε το τρένο"...