Η κυβέρνηση και η εκκλησία να κερδίζουν κι όλοι οι άλλοι να...

Οι Έλληνες είμαστε απαισιόδοξοι. Όχι από τη φύση μας γιατί κανένας άνθρωπος μόλις αντικρίζει το πρώτο φως τού ήλιου δεν έχει αναπτυγμένα τέτοια συναισθήματα όπου κι αν έχει γεννηθεί. Είμαστε απαισιόδοξοι γιατί έχουμε μάθει να περιμένουμε τα χειρότερα αντί για τα καλύτερα. 

Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως αντικειμενικοί παράγοντες γύρω μας, όπως το κόστος ζωής, δεν αρκούν από μόνοι τους για να μην αισιοδοξούμε. Κι αν η θετική στάση ζωής είναι απαραίτητη προϋπόθεση επιβίωσης σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία από εκείνους που μας κυβερνούν. Ιδίως από αυτούς που μας κυβερνούν ήδη επτά χρόνια...

Η Ελλάδα μετατρέπεται από καλοκαίρι σε καλοκαίρι σε χώρα στην οποία οι ιθαγενείς δεν κάνουν διακοπές είτε γιατί υποδέχονται τουρίστες είτε γιατί, απλούστατα, δεν έχουν τα χρήματα για να το κάνουν. Αν, όμως, υποβιβάσουμε το βίο σε μία μάχη για τον επιούσιο τότε οι μόνοι κερδισμένοι είναι η κυβέρνηση και η εκκλησία. Η μεν πρώτη γιατί έχει χαμηλώσει τόσο πολύ τον πήχη τής επιτυχίας ώστε να περνάει πολύ εύκολα από πάνω του και η δεύτερη γιατί μαζεύει πελάτες για τη βασιλεία των ουρανών όπου και οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι...

Κάποιοι, από αφέλεια ή από δόλο, κατηγορούν όσους ασκούμε κριτική στα κακώς κείμενα πως δεν καταθέτουμε προτάσεις κι απλώς γκρινιάζουμε. Άρα, ας επιλέξουμε μία από τις πολλές μετριότητες που κυκλοφορούν στον πολιτικό στίβο κι ας βγάλουμε το σκασμό. Κι όμως, σχεδόν καθημερινώς γράφω πως χρειάζεται επανάσταση κι όχι διαχείριση, πλήρης αλλαγή πλεύσης κι όχι πιο συνετή πλοήγηση στο βούρκο. Τόσο απλά αλλά δυστυχώς όχι κι από όλους κατανοητά... 

   

It's the economy stupids...

Η εκ νέου αρχειοθέτηση από τον Άρειο Πάγο του σκανδάλου των υποκλοπών σοκάρει μόνο όσους πιστεύουν ότι ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος αγίων και σε καμία περίπτωση όσους κατανοούν πως όταν η ηγεσία τής δικαστικής εξουσίας διορίζεται από την εκτελεστική θέλει πολύ κουράγιο για να της εναντιωθεί. Κουράγιο που είναι προφανές ότι δεν διαθέτει η σημερινή κορυφή τής ελληνικής δικαιοσύνης, γι' αυτό κι έχουμε εναποθέσει όλες μας τις ελπίδες στην ευρωπαϊκή εισαγγελία. Η νέα αρχειοθέτηση, ωστόσο, αποκαλύπτει και δύο άλλα πράγματα, πως η χώρα δεν χρειάζεται μόνο αλλαγή προσώπων αλλά κυρίως του ίδιου του θεσμικού παιχνιδιού αλλά και πως τα σκάνδαλα δεν πρόκειται να ρίξουν το καθεστώς Μητσοτάκη...

Η εμβάθυνση της δημοκρατίας, η ανεξαρτησία τής δικαιοσύνης και η ενίσχυση της αυτονομίας τού βουλευτή δεν είναι δυνατό να εξαρτώνται σχεδόν αποκλειστικώς από την εντιμότητα των πολιτικών παικτών, οι οποίοι άλλωστε όσο περισσότερο παραμένουν στο πολιτικό παιχνίδι τόσο και πιο πιθανό είναι να βάλουν το χέρι στο μέλι. Η Συνταγματική Αναθεώρηση είναι μια πολύ καλή αφορμή για να γίνουν αλλαγές που θα κατοχυρώνουν την ανεξαρτησία των τριών εξουσιών αλλά θα ήμουν αιθεροβάμων αν πίστευα ότι το κομματικό μας σύστημα είναι πρόθυμο να πυροβολήσει τα πόδια του για χάρη των θεσμών... 

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως ούτε η κυβέρνηση Τσίπρα κι ενώ είχε την ευκαιρία να την προτείνει δεν εισηγήθηκε η ηγεσία τής Δικαιοσύνης να επιλέγεται από τους δικαστές. Αντιθέτως, η αυτοκριτική τού Αλέξη εμπεριείχε τη δέσμευση ότι την επόμενη φορά θα ελέγξει τους αρμούς τής εξουσίας, δηλαδή πως την επόμενη φορά θα γίνει Μητσοτάκης...

Άκουσα και τον Ν. Ανδρουλάκη να ζητά από τον ελληνικό λαό να ξεσηκωθεί για τις υποκλοπές ή και, γενικότερα, για το κράτος δικαίου. Θα ήταν πολύ σωστό να συμβεί αλλά δεν πρόκειται. Ο λαός ξεσηκώθηκε μόνο όταν φτωχοποιήθηκε άγρια, την εποχή των μνημονίων. Δεν θα ξεσηκωθεί όσο λαμβάνει επιδόματα. Κυνικό; Ναι, αλλά κι αληθινό κι όσο η αντιπολίτευση δεν το αντιλαμβάνεται θα την γλεντάει ο Μητσοτάκης. Ακόμα πιο κυνικό; Ναι, αλλά κι ακόμα πιο αληθινό...  

Ασυμβίβαστη δημαγωγία...

Το ασυμβίβαστο υπουργού- βουλευτή που προτείνει ο Κ. Μητσοτάκης για να ξεφύγει επικοινωνιακά από τα αδιέξοδά του δεν είναι πραγματικό ασυμβίβαστο. Αν μπορείς να είσαι, για παράδειγμα, το μισό χρόνο υπουργός και τον άλλο μισό βουλευτής γιατί να μην συνεχίσεις να κάνεις τα ρουσφέτια σου εφόσον έχεις στόχο την επανεκλογή στις επόμενες βουλευτικές εκλογές; Η πρωθυπουργική πρόταση, η οποία μπορεί στην πραγματικότητα να οδηγήσει στην εκλογή 600 βουλευτών, οι μισοί και πλέον εκ των οποίων θα εναλλάσσονται σαν να ήταν παίκτες ομάδας μπάσκετ, πέρα από τα συνταγματικά ζητήματα που δημιουργεί είναι προορισμένη να καταλήξει, αν ποτέ εφαρμοστεί, σε επιθεωρησιακό σκετς...

Είναι, όμως, λύση κι ένα πραγματικό ασυμβίβαστο, σύμφωνα με το οποίο η επόμενη κυβέρνηση δεν θα αποτελείται από βουλευτές, δηλαδή από κανέναν εκλεγμένο με την ψήφο τού ελληνικού λαού, παρά μόνο από τεχνοκράτες; Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" μπορεί να μας οδηγήσει μακριά ή είναι, στην πραγματικότητα, μια ακόμα μορφή λαϊκισμού; Τείνω να καταλήξω στο δεύτερο- είμαι ανοιχτός, πάντως, να ακούσω κι άλλα επιχειρήματα αρκεί να μην έχουν το πολιτικό "βάθος" τού "όλοι οι βουλευτές είναι λαμόγια"- γιατί δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πώς μπορεί να είναι η λιγότερη δημοκρατία η πρέπουσα απάντηση στη διαφθορά...

Πόσο αδιάφθορος μπορεί να είναι ένας υπουργός που δεν λογοδοτεί σε κανέναν άλλον παρά μόνο στον πρωθυπουργό; Και πόσο λιγότερο αλαζόνας είναι δυνατό να γίνει ένας πρωθυπουργός ο οποίος θα διορίζει υπουργικό συμβούλιο όπως κάποτε οι βασιλιάδες την αυλή τους;... 

Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί, φυσικά, πως μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που δεν θα περιμένει να υπουργοποιηθεί θα είναι και πιο αυστηρή στα νομοθετήματα που φέρνει στη Βουλή η κυβέρνηση. Στο τέλος, όμως, της ημέρας ο πρόεδρος- πρωθυπουργός θα είναι αυτός που θα φτιάχνει τα ψηφοδέλτια και θα είναι σε θέση να τιμωρεί τους όποιους αντιφρονούντες. Αν με ρωτάτε συνεπώς, μάλλον έχετε πολλή δουλειά να κάνετε ακόμα για να με πείσετε πως όλα αυτά δεν είναι ένα ακόμα δημαγωγικό παιχνιδάκι... 

  

 

Για να αλλάξουμε κυβέρνηση πρέπει να αλλάξουμε λαό...

"Δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για να δώσουμε περισσότερα λεφτά στους πολίτες", μας λέει ο αρχιδελφίνος Πιερρακάκης και μεσάζοντας για το Predator. Παραδόξως, ωστόσο, λεφτά υπάρχουν για να πληρώσουμε πρόωρα επτά δισ. ευρώ μνημονιακών χρεών χωρίς κανείς να μας το ζητήσει, τουλάχιστον δημοσίως, και με υψηλότερο επιτόκιο. Την ίδια ώρα, δεν μπαίνει κανένα πλαφόν στην πηγή τού κακού- στα διυλιστήρια Λάτση- Βαρδινογιάννη-, ενώ το κράτος θα έχει επιπλέον υπερέσοδα αφού ο προϋπολογισμός τού 2026 είχε συνταχθεί με την τιμή τού βαρελιού πετρελαίου στο μισό από αυτή που πωλείται σήμερα...

Μπορεί να έχουμε την χαμηλότερη αγοραστική δύναμη στην ΕΕ αλλά η κυβέρνηση μας παίρνει χρήματα από τη μία τσέπη για να μας δώσει πολύ λιγότερα στην άλλη με τη μορφή fuel pass, δηλαδή ενός φιλοδωρήματος 60 ευρώ το οποίο γίνεται 50 αν δεν βγάλεις προπληρωμένη κάρτα. Μας κυβερνούν αλχημιστές και το γράφω κομψά. Αν ήθελα να γίνω ακριβέστερος θα έγραφα πως μας κυβερνούν απατεώνες τους οποίους ανεχόμαστε να μας πουλάνε σταθερότητα και κυβερνησιμότητα...

Κάποιοι πιστεύουν ότι η δίκη των Τεμπών, οι νέες αποκαλύψεις για τις υποκλοπές ή η νέα δικογραφία για ΟΠΕΚΕΠΕ θα γκρεμίσουν τον Κ. Μητσοτάκη. Λες και το 2023 όσοι τον ψήφισαν το έκαναν γιατί τον θεωρούσαν αδιάφθορο... 

Άλλοι, μάλιστα, είναι τόσο αφελείς ώστε να βασίζουν το comeback τους στην ψευδαίσθηση μιας δικαίωσης που τους έχει προσπεράσει γιατί είναι και οι ίδιοι φθαρμένοι και ξεπερασμένοι. Η χώρα έχει ανάγκη από ένα νέο πολιτικό προσωπικό αλλά για να το βρει θα έπρεπε πρώτα να αλλάξει και το εκλογικό σώμα των βολεμένων, των ψοφοδεών και των λούμπεν μεσσιανιστών. Δύσκολες εξισώσεις και μάλλον άλυτες όσο οι καλύτεροι ανάμεσά μας ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους κι απέχουν από τις κάλπες ή έχουν φύγει στο εξωτερικό δίχως εισιτήριο επιστροφής...   

  

    

Τα καθαρά χέρια δεν είναι πάντα και ικανά χέρια...

Η πλειοψηφία των πολιτών, ενδεχομένως και η συντριπτική, έχει αποφασίσει πως δεν θέλει άλλο τον Κ. Μητσοτάκη. Αρκετοί, μάλιστα, το διατρανώνουν με πάθος. Εδώ και πάρα πολύ καιρό, όμως, οι πολίτες αναζητούν πρόσωπο κι όχι πολιτικές για να αντικαταστήσουν τις σημερινές. Γι' αυτό και στις προσεχείς εκλογές θα καταγραφεί η οργή μας αλλά όχι και η λογική μας...

Αν δεν ίσχυαν όλα τα παραπάνω δεν θα πρόβαλλε σήμερα η Μαρία Καρυστιανού ως η επικρατέστερη πρωθυπουργός. Μια προσωπικότητα, δηλαδή, που έχει αγωνιστεί με σθένος για να μάθει όλη η Ελλάδα γιατί σκοτώθηκε και το παιδί της αλλά για την πολιτική της ατζέντα δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα. Και μόνο το ότι πολιτεύεται με προμετωπίδα τη δήμευση των περιουσιών των φαύλων δείχνει πως ξέρει πολύ καλά σε ποιον λαό απευθύνεται, ένα λαό απελπισμένο που αναζητά γι' άλλη μια φορά σανίδα σωτηρίας στις εύκολες λύσεις σε σύνθετα ζητήματα...

Η επόμενη κυβέρνηση πολύ δύσκολα θα αποδειχθεί χειρότερη από το σημερινό μείγμα νεοφιλελεύθερων κι ακροδεξιών με ηθική σημιτικού κρατικοδίαιτου καπιταλισμού. Πολύ δύσκολα, όμως, επίσης θα είναι και μια κυβέρνηση που θα αφήσει αποτύπωμα αφού τα "καθαρά χέρια" δεν σημαίνουν και ικανά χέρια, ιδίως σε μια πολύ επικίνδυνη διεθνή συγκυρία. Το μόνο ευχάριστο είναι πως θα έχουμε μάλλον μια κυβέρνηση συνεργασίας κι έτσι θα αποφύγουμε όλη αυτή την αλαζονεία που λουζόμαστε τα τελευταία εξίμισι χρόνια...

 

12 ναυτικά μίλια= Πόλεμος...

Ο πατριωτισμός είναι της μόδας. Σε βαθμό, μάλιστα, που παρατηρείται και μια πλειοδοσία τόσο από το δεξιό πολιτικό ημισφαίριο- αναμενόμενο- όσο όμως κι από το αριστερό. Κι όταν η εξωτερική πολιτική αντιμετωπίζεται με δημοσκοπικούς όρους η δημοκοπία γίνεται επικίνδυνη για τα πραγματικά μας εθνικά συμφέροντα, τα οποία δυσκολεύομαι να φανταστώ πως ταυτίζονται με πολεμικές επιχειρήσεις. Η Μεγάλη Ιδέα έχει εξαντλήσει τα όριά της εδώ κι έναν αιώνα κι όσοι πλειοδοτούν στην αναγέννησή της κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό...

Γίνομαι συγκεκριμένος: η αύξηση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια είναι κυριαρχικό μας δικαίωμα που απορρέει από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο πάντως δεν έχει υπογράψει η Τουρκία και το οποίο υπόκειται και στην αρχή τής αναλογικότητας. Όσοι από το πολιτικό μας προσωπικό επιθυμούν να το ασκήσουμε αυθωρεί και παραχρήμα οφείλουν να πουν ξεκάθαρα στον ελληνικό λαό πως αυτό σημαίνει και πόλεμο με την Τουρκία. Αν δεν το πουν είναι είτε δημαγωγοί είτε ανίδεοι. Και τα δύο ή έστω ένα από αυτά τα δύο είναι εν δυνάμει καταστροφικό...

Η ιστορική αλήθεια είναι ότι καμία ελληνική κυβέρνηση- είτε εθεωρείτο περισσότερο είτε λιγότερο πατριωτική- δεν αύξησε τα χωρικά μας ύδατα. Ούτε καν μπήκε στη διαδικασία σχετικής συζήτησης με την Άγκυρα. 

Στην πραγματικότητα, η οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση- υπό την πίεση φυσικά και του ξένου παράγοντα- έχει δύο επιλογές: είτε να διαπραγματευτεί με τη γείτονα είτε να εμπλακεί σε πόλεμο. Νομίζω πως οι ανάγκες τής κοινωνικής πλειονότητας είναι άλλες κι όχι έξι ναυτικά μίλια παραπάνω στο Αιγαίο. Φοβάμαι, όμως, πως κανένα κόμμα δεν πρόκειται να σας το πει. Φοβάμαι πως όλοι, περισσότερο ή λιγότερο, θωπεύουν εθνικιστικά αντανακλαστικά, ένα παιχνίδι που μπορεί να είναι και παιχνίδι με τη φωτιά...  

 

 

Κι εγώ την Κεραμέως θα έπαιρνα για δικηγόρο...

Το επιχείρημα που χρησιμοποιούσε το 2019 η Ν. Κεραμέως για τη μη ίδρυση Νομικής Σχολής στην Πάτρα, ο υπερκορεσμός δηλαδή στην παραγωγή δικηγόρων, ήταν λογικό, αν και η πολιτεία πρέπει να δίνει τη δυνατότητα σε όλο και περισσότερους μαθητές να ακολουθούν τα όνειρά τους. Ύστερα, όμως, από έξι χρόνια και την ίδρυση ιδιωτικών Νομικών το αφήγημα άλλαξε. Τώρα δεν μας πειράζει να βγάζουμε δικηγόρους με τη σέσουλα, αρκεί να λειτουργεί ο ανταγωνισμός δημόσιου και ιδιωτικού τομέα...

Δεν στέκομαι, ωστόσο, στο ότι όποιος αλλάζει επιχειρήματα για τα ίδια θέματα μάλλον αντιλαμβάνεται την αδυναμία των προηγούμενων κι αναζητά διαφυγή σε νέα μυθεύματα. Αναρωτιέμαι, όμως, για ποιο σοβαρό ανταγωνισμό μιλάμε όταν μια ματιά να ρίξει κάποιος που σπουδάζει ή έχει σπουδάσει στις Νομικές Σχολές της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Κομοτηνής στα προγράμματα σπουδών των ιδιωτικών ΙΕΚ που βαφτίστηκαν πανεπιστήμια καταλαβαίνει αμέσως το μέγεθος της εξαπάτησης. 

Μαθήματα που θα ταίριαζαν σε ένα διήμερο συνέδριο ευζωίας σε κάποιο κοσμοπολίτικο νησί εξομοιώνονται με μαθήματα εφάμιλλα του Συνταγματικού, του Ποινικού και του Αστικού Δικαίου τα οποία διδάσκονται από κορυφαίους πανεπιστημιακούς. Για να μην αναφερθώ στις εγκαταστάσεις ή στους καθηγητές- τους περισσότερους τουλάχιστον- που θα διδάξουν αυτά τα "μαθήματα" στα ιδιωτικά ΙΕΚ...

Δεν είναι τυχαίο πως η παράδοση της παιδείας στους σχολάρχες και των εργαζόμενων στους εργοδότες έχουν και την υπογραφή τής Ν. Κεραμέως, στην οποία πιστώνω ότι είναι μια πολύ καλή δικηγόρος: μπορεί να κάνει το μαύρο να φαίνεται άσπρο και να μοιάζει σαν να έχει όλα τα δίκια με το μέρος της. Η πρώην υπουργός Παιδείας και νυν Εργασίας είναι πραγματικό asset για τον Κ. Μητσοτάκη. Ποιος ξέρει, ίσως αύριο μεθαύριο να την χρειαστεί και σε προσωπικό επίπεδο αν η μπόχα από τα σκάνδαλα της κυβέρνησής του θα είναι αδύνατο να πνιγεί ακόμα κι από τους αρμούς τής εξουσίας που ελέγχει σε πολύ μεγάλο βαθμό...

  

  

Του 13ωρου οι πεσόντες...

Ζούμε στην εποχή κατά την οποία η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να "ζωντανέψει" νεκρούς, να τους δώσει φωνή για να συνομιλούν με τους μελλοντικούς νεκρούς, με όλους εμάς δηλαδή. Κι όμως, στην Ελλάδα θα συζητηθεί σε λίγες ημέρες στη Βουλή και θα ψηφιστεί νομοσχέδιο που καθιερώνει τη 13ωρη εργασία και την περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Ενώ μπορούμε, δηλαδή, χάρη στην τεχνολογία να εργαζόμαστε όλο και λιγότερο η κυβέρνησή μας σχεδιάζει να δουλεύουμε από νύχτα σε νύχτα. Πίσω στο 19ο αιώνα, εμπρός προς τα πίσω όταν θα έπρεπε να έχουμε ήδη καθιερώσει το 35ωρο με καλύτερες αμοιβές στο πλαίσιο της κοινωνικής δικαιοσύνης...

Η εργασία σήμερα δίνει χαρά μόνο στους εργοδότες, οι οποίοι κεφαλαιοποιούν υπερκέρδη ξεζουμίζοντας τους εργαζομένους τους, ιδίως στον τουρισμό αλλά όχι μόνο. Το ότι κάθε χρόνο από το 2019 και μετά έχουμε και νέο αρνητικό ρεκόρ εργατικών δυστυχημάτων δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Αυτή η κυβέρνηση νομοθετεί συστηματικά για τις ελίτ και τους χορηγούς της και δηλώνει υπερήφανη γι' αυτό...

Φυσικά και προτεραιότητα για το Μαξίμου έχουν οι εργοδότες. Υπάρχει, όμως, κι ένας ακόμα πολύ σοβαρός λόγος για το 13ωρο, τις απλήρωτες υπερωρίες ή τις συμβάσεις των δύο ημερών. Ο εξουθενωμένος πολίτης είναι, συνήθως, κι ο μη ενεργός πολίτης, ο πολίτης που παλεύει από ήλιο σε ήλιο για το μεροκάματο είναι ο ευάλωτος σε κάθε είδους απειλές, πιέσεις κι εκβιασμούς πολίτης. 

Είναι, εν τέλει, ο ιδανικός πολίτης γι' αυτούς που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα ώστε οι ίδιοι να συνεχίσουν να εξουσιάζουν στον αιώνα τον άπαντα. Από τη μία περιστροφή τής γης γύρω από τον ήλιο στην επόμενη και ούτω καθεξής...  

 

Μανωλιός αλλάζει, Μανωλιός παραμένει...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα μπορούσε να σώσει την κυβέρνησή του ακόμα κι αν είχε τη δυνατότητα να άλλαζε όλους τους υπουργούς και υφυπουργούς του, που δεν την έχει. Οι δελφίνοι τον περιμένουν στη γωνία κι αυτοί γνωρίζουν πολύ περισσότερα για το βίο και την πολιτεία του από εμάς τους υπόλοιπους. Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να διασωθεί γιατί το λαϊκό αίτημα δεν είναι να φύγει το υπουργικό του συμβούλιο, αλλά ο ίδιος...

Οι περισσότεροι σημερινοί υπουργοί βρίσκονται στη θέση τους από το 2019. Κάποιοι, μάλιστα, έχουν χρηματίσει μέλη τού υπουργικού συμβουλίου και προηγούμενων κυβερνήσεων. Έχει, συνεπώς, καμία σημασία αν αλλάξουν υπουργείο ή αν επιστρέψουν πρόσωπα που είχαν αποδοκιμαστεί από τον Μητσοτάκη σε προηγούμενους ανασχηματισμούς; Ή το ζητούμενο είναι να γίνουν υφυπουργοί κι άλλοι βουλευτές; Ο Μανωλιός μπορεί να  αλλάξει ρούχα, αλλά Μανωλιός θα παραμείνει...

Οι επιλογές μας γίνονται ανάμεσα σε αυτά που έχουμε, όχι μεταξύ τού ιδεατού και του εφικτού. Αυτό ίσχυε και την εποχή των μνημονίων, αυτό ισχύει και τώρα. Αν, συνεπώς, η ερώτηση είναι πόσο ικανοποιημένος είμαι από το σημερινό πολιτικό προσωπικό πιθανότατα να μην δώσω θετική απόκριση. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει πως οφείλουμε να συμβιβαστούμε με αυτό που έχουμε γιατί το νέο μας φοβίζει. Αυτή η παραίτηση από την προσδοκία με τρομάζει περισσότερο... 

 

  

Όταν σε ανέχονται και δεν σε αγαπάνε εύκολα πετιέσαι και γρήγορα ξεχνιέσαι...

Δεν είναι πλέον το πιθανότερο σενάριο ο Κ. Μητσοτάκης να γίνει ο μακροβιότερος πρωθυπουργός τής μεταπολίτευσης. Ακόμα, όμως, κι αν γινόταν αυτό δεν θα τον καθιστούσε επ' ουδενί και τον πιο αγαπητό. Για την ακρίβεια, ο ελληνικός λαός ποτέ δεν τον αγάπησε... 

Κι αν κέρδισε δύο βουλευτικές εκλογές αυτό το οφείλει σε μεγάλο βαθμό στο ότι κανείς άλλος πρωθυπουργός δεν είχε τη στήριξη της διαπλοκής στο βαθμό που την είχε ο ίδιος και δεν έτυχε να κυβερνά σε μια πανδημία που πάγωσε όχι μόνο τις ζωές μας, αλλά και τον πολιτικό χρόνο. Πέρα, βεβαίως, από το ότι το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα είχε απέναντί του ένα ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό...

Όπως κι αν έχει, ο Μητσοτάκης ακολουθεί πλέον ένα αναπόδραστο σπιράλ πολιτικού θανάτου. Μπορεί αυτός ο πολιτικός θάνατος να έρθει πολύ γρήγορα, μπορεί να καθυστερήσει και λίγο, ωστόσο ακόμα κι από την ολιγαρχία αντιμετωπίζεται πλέον ως αβαρία που πρέπει να πεταχτεί για να διασωθούν οι "νόμιμοι ιδιοκτήτες" τής χώρας. Όταν, άλλωστε, δεν έχεις από πίσω σου ένα λαό να τρώει σίδερα για σένα αλλά ο οποίος στην καλύτερη περίπτωση σε ανέχεται ως μη χείρον βέλτιστον τότε τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Κι αν δεν με πιστεύει ο Κυριάκος μπορεί να ρωτήσει και τον Σωκράτη, ο οποίος αντιμετωπίζει το ίδιο ακριβώς πρόβλημα...

Το ερώτημα, εξάλλου, για το ποιος θα διαδεχθεί τη σημερινή κυβέρνηση- αν υποθέσουμε πως δεν θα προέρχεται από τη ΝΔ- μοιάζει ήδη παρωχημένο. Όσο ανεπαρκείς ή ανέτοιμες κι αν μοιάζουν κι εν πολλοίς είναι οι ηγεσίες τής αντιπολίτευσης όταν τεθεί το ερώτημα θα δοθεί κάποια απάντηση κι αυτή δεν θα είναι ούτε Μητσοτάκης ούτε χάος. Μετά τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις τής περασμένης Παρασκευής κι αυτές που θα ακολουθήσουν τα ψευδοδιλήμματα αποδεικνύονται όλο και πιο ψεύτικα και η τιμωρία των ενόχων όλο κι εγγύτερη...    

 

 

Δεν μπορούν να τους κάνουν όλους πλούσιους, μπορούν όμως να κάνουν τους περισσότερους φτωχούς...

Ο Μ. Βορίδης έχει δίκιο, η κυβέρνηση δεν μπορεί να τους κάνει όλους πλούσιους. Γι' αυτό φαίνεται πως έχει επιλέξει να κάνει τους λίγους πλούσιους πλουσιότερους. Όσον αφορά την κοινωνική πλειονότητα, αυτή μπορεί να αρκεστεί σε επιδόματα μέχρι να φτάσει η νέα χρεοκοπία, όταν και θα αναγκαστεί να φτωχοποιηθεί ραγδαία γιατί όλοι μαζί θα τα έχουμε φάει. Το έχουμε ζήσει και μάλλον θα το ξαναζήσουμε...

Φταίει, όμως, μόνο η αντιπολίτευση για το ότι η κυβέρνηση μας συμπεριφέρεται σαν ιθαγενείς; Όχι βέβαια. Όταν ψηφίζουμε ξανά και ξανά αυτούς που μας χρεοκόπησαν, μας έκαναν πρωταθλητές σε νεκρούς στην πανδημία κι ακρίβειας, που έχουν κάνει απαγορευτικό το να νοικιάζεις σε μεγάλη πόλη, να πίνεις καφέ έξω ή να κάνεις ταξίδι σε νησί δεν μας φταίνε μόνο αυτοί που δεν ασκούν σκληρή αντιπολίτευση. Ας μην έκαναν και καθόλου. Δεν επιλέγεις τον βασανιστή σου γιατί ο απελευθερωτής σου μπορεί να σου φαίνεται λίγος...

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ιδίως η αξιωματική, δεν πρέπει να σοβαρευτούν κι αυτό να γίνει άμεσα. Η εξουσιοδότηση, ωστόσο, της σωτηρίας σου σε άλλον είναι το ακριβώς αντίθετο της δημοκρατίας. Κι όσο ταυτίζεις τη σωτηρία σου με την εξουσιοδότηση τόσο και θα απομακρύνεσαι από αυτή... 

 

Κούρασαν και οι πραξικοπηματίες...

 

Νεαρή Ελληνίδα υπάλληλος σε αλυσίδα γρήγορου φαγητού αμείβεται με 2.000 ευρώ το μήνα σε μικρή βελγική πόλη. Από αυτά μοιράζεται με τον αρραβωνιαστικό της έξοδα 900 ευρώ μηνιαίως για ενοίκιο, κοινόχρηστα, ρεύμα και νερό. 

Υπάρχει περίπτωση αυτή η κοπέλα να επιστρέψει στην Ελλάδα γιατί η κυβέρνηση δίνει εφάπαξ επιδόματα; Μάλλον όχι και κανείς δεν μπορεί να την κατηγορήσει γι' αυτό. Το να μένεις όταν μπορείς να φύγεις από μια χώρα που δείχνει με κάθε τρόπο πως δεν σε θέλει είναι μάλλον αυτοκτονικό...

Κατά τα άλλα κάποιοι φοβούνται πως το δημογραφικό θα οξυνθεί γιατί επιτράπηκαν οι γάμοι ομοφύλων. Και κάποιοι, επίσης, έκριναν πως την ώρα που αγρότες, φοιτητές και σύντομα κι άλλες κοινωνικές ομάδες βρίσκονται στους δρόμους ήταν η κατάλληλη στιγμή να επιχειρήσουν πραξικόπημα για ένα ερωτηματολόγιο. Δεν έχουν καταλάβει ακόμα και μάλλον δεν θα καταλάβουν ποτέ πως και τη Βίβλο να γράψεις σε προσυνεδριακά κείμενα αν δεν έχεις τη στοιχειώδη γείωση με την κοινωνία η κοινωνία θα σου γυρνά αιωνίως την πλάτη και με το δίκιο της...

Ο Κ. Μητσοτάκης κουράζει πιο γρήγορα από όσο τα υπολόγιζε κι αυτό θα αποτυπωθεί και στις ευρωεκλογές, οι οποίες άλλωστε δεν διεξάγονται αύριο αλλά σε τριάμισι μήνες. Ούτε, επίσης, έχουμε βουλευτικές εκλογές άμεσα, τουλάχιστον προγραμματισμένες. 

Τι θέλω να πω; Πως χρόνος υπάρχει για να μην γίνουν βιαστικές κινήσεις, όχι όμως για να αφεθεί πολύ ακόμα ο λάκκος να ανοίγεται. Τον κλείνεις και τους τελειώνεις πριν σε τελειώσουν...

 

  

Ψεκάζει, σκουπίζει, τελειώνει τη δημοκρατία...

Η κουτοπονηριά με την οποία η κυβέρνηση επιχειρεί να περάσει την επιστολική ψήφο και στις βουλευτικές εκλογές συμβάλλει σε αυτό που υποτίθεται πως θέλει να καταπολεμήσει, στην εκλογική αποχή δηλαδή. Φυσικά και η διευκόλυνση να ψηφίζεις χωρίς να υποχρεώνεσαι να πηγαίνεις σε ένα εκλογικό τμήμα δεν είναι προς ψόγο. 

Ελπίζω, άλλωστε, σύντομα να υπάρξουν τα εχέγγυα ώστε όλοι μας να μπορούμε να ψηφίζουμε και ηλεκτρονικά. Στο 2024 ζούμε, αλλά κι επειδή ζούμε στο 2024 ο μικροκομματισμός δεν συγκινεί πλέον... 

Το προηγούμενο χρονικό διάστημα επιτεύχθηκε η συναίνεση των τριών μεγαλύτερων κομμάτων για την επιστολική ψήφο των κατοίκων εξωτερικού για τις ευρωεκλογές. Ανεξαρτήτως των επιμέρους ενστάσεων, αν μη τι άλλο είναι σημαντικό να επιτυγχάνονται διακομματικές συναινέσεις σε τέτοιου είδους ζητήματα. 

Η κυβέρνηση, όμως, του σαράντα τακατό που έχει απέναντί της μια κατατεμαχισμένη αντιπολίτευση έχει κρίνει σκόπιμο να αξιοποιήσει την πολιτική συγκυρία ώστε να προχωρήσει είτε σε συνταγματικά πραξικοπήματα- βλ. παράκαμψη του άρθρου 16 για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια- είτε για να ψεκάσει, να σκουπίσει και να τελειώσει με όλα τα δύσκολα νομοθετήματα. Λογικό, αλλά να μην περιμένει οι πολίτες να σπεύσουν στις κάλπες βλέποντας τέτοια μικροκομματικά παιχνίδια στις πλάτες τους...

Οι τεσσεράμισι μήνες που απομένουν μέχρι τις ευρωεκλογές θα είναι κίνδυνος- θάνατος για τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου στην Ελλάδα. Αν, μάλιστα, το αποτέλεσμά τους δεν δείξει κάποια δυναμική ανόδου τού ΣΥΡΙΖΑ, του μόνου προοδευτικού κόμματος που δεν είναι εκβιαζόμενο ή ελεγχόμενο από την ολιγαρχία, τότε αυτός ο κίνδυνος θα παραταθεί εξαιτίας μιας κυβέρνησης που δεν ορρωδεί προ ουδενός προκειμένου να εξυπηρετεί την ελίτ και τον εαυτό της. Γι' αυτό και η ευθύνη τής ηγεσίας τού ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλη, ακόμα μεγαλύτερη όμως η ευθύνη των πολιτών... 

 
 

Της πατρίδας μου η σημαία έχει χρώμα μαύρο, κατάμαυρο...

Οι εποχές που ζούμε είναι δύσκολες για όσους δεν συντασσόμαστε με το σκοταδισμό και τη μισαλλοδοξία. Φυσικά έχουν υπάρξει και δυσκολότερες για τους προγόνους μας, μόνο που λίγο πριν μπει το 2024 θα πίστευε κανείς ότι δεν θα συζητούσαμε ξανά για το αν ένας καλλιτέχνης μπορεί να πειράξει την ελληνική σημαία, πολλώ δε μάλλον για να περάσει ένα μήνυμα κατά τής ενδοοικογενειακής βίας. Πως θα είχαμε αφήσει πίσω μας την υποκρισία να ενοχλούμαστε από ένα καλλιτεχνικό έργο αλλά να μην μας καίγεται καρφί για το ότι, για παράδειγμα, ο θείος πρωθυπουργός ξεπλένει τα αμαρτήματα του ανιψιού δημάρχου με τον οποίο άνοιξε ο δρόμος τής απαλλαγής από την αγία οικογένεια...

Τις τελευταίες δύο ημέρες παρακολουθήσαμε στη Βουλή ένα ακόμα θέατρο του παραλόγου από την κυβέρνηση. Την ίδια ώρα που νομιμοποιούσε παράτυπους μετανάστες για να εξυπηρετήσει και χορηγούς της μεγαλοεπιχειρηματίες δήλωνε υπερήφανη για το ότι η Ευρώπη μάς έχει στη μπούκα τού κανονιού για τα push backs, "γιατί αυτό σημαίνει πως φυλάμε τα σύνορα". Με λίγα λόγια, θέλει νεκρούς τους μετανάστες στα σύνορα και σκλάβους όσους καταφέρουν να γλιτώσουν στα χωράφια και στα ξενοδοχεία...

Τα γνωστά επιχειρήματα κατά των μεταναστών και των προσφύγων αποκαλύπτουν διαχρονικά το έλλειμμα εθνικής αυτοπεποίθησης εκείνων που τα χρησιμοποιούν, όπως άλλωστε όλα τα επιχειρήματα που μυρίζουν φόβο. Φαντάζομαι, άλλωστε, πως οι ίδιοι άνθρωποι που θα μας εξισλαμίζουν θα είναι αυτοί που θα βάζουμε στα χωράφια, στις επιχειρήσεις και στα σπίτια μας για να μας μαζεύουν τις ελιές, να μας πλένουν τα πιάτα ή να μας ξεσκατίζουν την γιαγιά και τον παππού. Ούτε ο εθνικισμός μας μπορεί να είναι α λα καρτ, έτσι δεν είναι;...  

 

 

Ούτε μέχρι τις ευρωεκλογές...

Τα τρία τέταρτα των ομιλιών των νεοαποστατών θα μπορούσαν να είχαν εκφωνηθεί κι από τον Στέφανο Κασσελάκη, με λιγότερο πουμαρό και περισσότερες πρακτικές προτάσεις. Το υπόλοιπο ένα τέταρτο έβγαζε, απλώς, τον προσωπικό κομπλεξισμό γι' αυτόν που τους πήρε το κόμμα μέσα από τα χέρια. Τίποτα, ωστόσο, δεν αποδείκνυε την ανάγκη να διασπαστεί η αξιωματική αντιπολίτευση για να φτιαχτεί ένα μόρφωμα το οποίο στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσε να αποτελεί την υπεραριστερή στη θεωρία τάση της, αφού στην πράξη στηρίζει (και) τους servicers, πέρα από το αφήγημα Μητσοτάκη...

Τα πολιτικά κόμματα δημιουργούνται ή έχουν λόγο ύπαρξης μόνο όταν απαντούν σε κοινωνικές ανάγκες. Σε διαφορετική περίπτωση εξαϋλώνονται γρηγορότερα από την ικανοποίηση των προσωπικών απωθημένων που τα δημιούργησαν. Εν προκειμένω, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν άλλαξε ιδεολογία ούτε διακήρυξη ούτε καταστατικό. Άλλαξε μόνο πρόεδρο που δείχνει μεγάλη διάθεση να τον ξανακάνει κυβέρνηση αντί να σκιαμαχεί με ανεμόμυλους. Μπορεί να μην είναι ρομαντικό, δεν υπάρχει ωστόσο κανένας ρομαντισμός και στην αποστασία...

Η Ν(έα) ΑΠ(οστασία) δεν θα φτάσει μέχρι τις ευρωεκλογές. Τα ανεμομαζώματα ευκαιρίας γίνονται πολύ εύκολα διαβολοσκορπίσματα προσωπικών φιλοδοξιών που δεν τέμνονται παρά μόνο περιστασιακά. Έχουν κάνει, όμως, ήδη πολύ κακό στην κυβερνώσα Αριστερά με τη φαγωμάρα τους, όπως έκαναν και τα τελευταία δέκα χρόνια οι περισσότεροι από αυτούς. Το τοπίο, ωστόσο, ξεκαθαρίζει κι ο καθένας τώρα θα μετρήσει το δικό του μπόι. Δεν μπορεί, πλέον, να κρύβεται πίσω από το μπόι τού άλλου για να νομίζει πως έχει λόγο ύπαρξης... 

 

Και στο τέλος κερδίζει ο τζίτζικας...

Χρεοκοπία, μνημόνια, πανδημία, πόλεμος στην Ουκρανία, ακρίβεια. Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία 10 με 15 χρόνια ζήσαμε δύσκολες ή και πρωτόγνωρες καταστάσεις που έφεραν τα πάνω κάτω και στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Αδυνατώ, όμως, να δικαιολογήσω το διακομματικό λαϊκισμό σε σχέση με τους δανειολήπτες με "κόκκινα" δάνεια... 

Όποιος δανείζεται, ιδίως αν εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα ή, πολύ περισσότερο, είναι άνεργος, οφείλει να έχει στο μυαλό του πως αύριο μεθαύριο μπορεί να μην έχει τα ίδια εισοδήματα με σήμερα. Αν, συνεπώς, κάποια στιγμή η οικονομική του κατάσταση χειροτερεύσει γιατί να είμαστε υποχρεωμένοι όσοι κινηθήκαμε πιο μετρημένα να του αποπληρώσουμε το δάνειο με χίλιους δυο τρόπους;...

Δεν αντιλέγω: οι τράπεζες που δανειοδότησαν χωρίς εγγυήσεις και σωρηδόν είναι οι πρώτες υπαίτιες, αφού αυτές οφείλουν να γνωρίζουν καλύτερα τους συστημικούς κινδύνους. Ιδίως στην περίπτωση δανειοδότησης κομμάτων ή πολιτικών. Η λογική, όμως, του "δώσε τώρα και βλέπουμε τι θα γίνει στο μέλλον κι εν ανάγκη θα έρθουν τα κορόιδα που δεν πήραν δάνειο να μου το αποπληρώσουν" είναι κυνική και τα κόμματα τα οποία στην ουσία την υποστηρίζουν, όπως κι ο ΣΥΡΙΖΑ, συνένοχα...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να μείνουν αβοήθητοι όσοι δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους ή να χάσουν την πρώτη τους κατοικία σώνει και καλά. Η κυβέρνηση, ωστόσο, έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως ο πολυδιαφημισμένος νόμος Κατσέλη στην ουσία πέταξε το τενεκεδάκι παρακάτω, με αποτέλεσμα να διογκωθούν χρέη που ούτε τώρα μπορούν να αποπληρωθούν. Κι εν τέλει καλό είναι κάποια στιγμή σε αυτήν τη χώρα να σταματήσουμε να νταντεύουμε μονίμως τον τζίτζικα σε βάρος του μέρμηγκα...

   

 

Νονός Νο4...

Κι από τη γραμμή άμυνας που ακολουθεί ένας καταγγελλόμενος μπορείς να καταλάβεις πόσο αθώος ή ένοχος είναι. Αν, ας πούμε, αυτή είναι η δολοφονία χαρακτήρα τού καταγγέλλοντα ή το "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους", τότε μάλλον κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας. Κι επειδή αυτή ακριβώς είναι η γραμμή άμυνας της κυβέρνησης για το σκάνδαλο των υποκλοπών, δικαιούμαι να αναρωτιέμαι πόσο αθώος είναι ο "θιγμένος" Κ. Μητσοτάκης...

Κακώς είχε μπει ο ΣΥΡΙΖΑ στη διαδικασία να συνδιαλλαγεί με έναν επιχειρηματία όπως ο Χρ. Καλογρίτσας για τη δημιουργία καναλιού που θα τον στήριζε σε ένα εχθρικό μιντιακό τοπίο. Ο Καλογρίτσας, ωστόσο, δεν πήρε ποτέ άδεια επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί να πει η ΝΔ το ίδιο, πως οι χορηγοί της δηλαδή δεν ευνοήθηκαν ούτε κατά ένα ευρώ κατά την θητεία της; Μάλλον όχι...

Το να παρακολουθεί ένας πρωθυπουργός πολιτικούς φίλους κι αντιπάλους είναι αδικαιολόγητο από κάθε οπτική γωνία. Ιδίως όταν έχει στήσει ένα ολόκληρο ρυπαρό δίκτυο προκειμένου να το κατορθώσει και να μείνει στο απυρόβλητο. 

Όταν, όμως, αυτό το ρυπαρό δίκτυο στήθηκε και για τον προσπορισμό οικονομικού οφέλους τότε η δημοκρατική εκτροπή συνοδεύεται με μαφιόζικου τύπου επιχειρήσεις. Σε αυτήν την περίπτωση δεν μιλάμε για πρωθυπουργό, αλλά για νονό ο οποίος δεν ξεπλένεται από κανένα εκλογικό αποτέλεσμα. Δικάζεται από το φυσικό του δικαστή κι αν είναι ένοχος καταδικάζεται...

 

  
 

Το τοξικό κλίμα γέννημα θρέμμα ενός τοξικού πρωθυπουργού...

Υπάρχει ένας, δυστυχώς μόνο ένας, δικαστικός σε αυτήν τη χώρα που θέλει να καταθέσει την αλήθεια για τις παρακολουθήσεις και το Μαξίμου, χρησιμοποιώντας ως ασπίδα τούς θλιβερούς κυβερνητικούς βουλευτές, δεν του επιτρέπει να καταθέσει. Ναι, ούτε ο γράφων έχει στη διάθεσή του ακλόνητες αποδείξεις ότι ο πρωθυπουργός παρακολουθούσε φίλους κι εχθρούς, όπως δεν έχει και η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών τής χώρας. Πόσες, όμως, άλλες αποδείξεις χρειαζόμαστε πως η κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να μην μάθουμε ποτέ την αλήθεια, τουλάχιστον όχι πριν τις εκλογές;...

Αν στη ΝΔ δεν ήθελαν πράγματι οι κάλπες να στηθούν σε ένα τοξικό περιβάλλον, είχαν πολλές ευκαιρίες από τον περασμένο Αύγουστο ώστε να διαλευκανθεί το σκάνδαλο. Τις πέταξαν, ωστόσο, όλες στα σκουπίδια αφού από την πρώτη ημέρα στόχος ήταν η συγκάλυψη κι όχι η αποκάλυψη. Και τώρα που βρισκόμαστε, κατ' ουσία, σε προεκλογική περίοδο έχουν το θράσος να παριστάνουν και τους θεσμικούς που δεν ανέχονται τάχα η πολιτική ζωή τής χώρας να κυλιστεί στο βούρκο, την ίδια ώρα βεβαίως που νεκρανασταίνουν τον Χρ. Καλογρίτσα για να μας πουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ πρόταξε τα στήθη του για έναν άνθρωπο που δεν πήρε ποτέ τηλεοπτική άδεια. Χάρη στο ΣΥΡΙΖΑ...

Να το ξεκαθαρίσω σε όποιον επιμένει να κάνει τον χαζό ή να πιστεύει ότι ο Κ. Μητσοτάκης σέβεται τη φιλελεύθερη δημοκρατία: αυτός που ευθύνεται για το ότι κάποιοι σηκώνουν κάθε πέτρα για να αποκαλύψουν πώς έγινε η δολοφονία είναι ο δολοφόνος κι όχι οι ερευνητές της. 

Αυτός, συνεπώς, που ευθύνεται για το ότι ο δημόσιος διάλογος περιστρέφεται γύρω από τις υποκλοπές δεν είναι εκείνοι που θέλουν να μάθουν την αλήθεια, αλλά ο ίδιος ο υποκλοπέας, η επαγγελματική στέγη τού οποίου έχει συγκεκριμένη διεύθυνση. Αν και θα χρειαστεί να την αλλάξει την επομένη των εκλογών. Τουλάχιστον αυτό δεν θα καταφέρει να το γλιτώσει, όπως ενδεχομένως τη φυλακή...  

 

Οι ασυλίες δεν είναι παντοτινές Αλέξη...

Στο χειρότερο σενάριο- είτε αναδειχθεί αυτοδύναμος στις δεύτερες εκλογές είτε σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας- ο Κ. Μητσοτάκης δεν πρόκειται να κυβερνήσει για περισσότερα από δύο χρόνια ακόμα. Μπορεί να του δοθεί συγχωροχάρτι για την πρώτη τετραετία, αλλά για τη δεύτερη θα τρώει ξύλο από την πρώτη ημέρα και δεν θα διαθέτει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και την ολιγαρχική στήριξη του 2019- 2023. Αντέχουν, όμως, ο λαός, οι θεσμοί και η εθνική ασφάλεια έστω δύο χρόνια ακόμα Μητσοτάκη;

Η απάντηση είναι όχι, γι' αυτό και η ευθύνη τού ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικώς του Αλέξη Τσίπρα είναι να τον ανατρέψουν, δημοκρατικώ τω τρόπω βεβαίως, εδώ και τώρα. Αναρωτιέμαι, όμως, αν το θέλουν διακαώς ή αν βολεύονται στο ρόλο τής αξιωματικής αντιπολίτευσης και με την θεωρία τού ώριμου φρούτου. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς, για παράδειγμα, τη συνεχιζόμενη κωλυσιεργία στο να παρουσιάσουν στο λαό φρέσκα πρόσωπα που να μην έχουν σχέση με τη διακυβέρνηση 2015- 2019...

Ακόμα και σήμερα την κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιπολιτεύονται πρόσωπα που ο ελληνικός λαός έκρινε ανεπαρκή για να τον κυβερνήσουν τον Ιούλιο του '19. Αυτό δεν σημαίνει πως είναι πράγματι ανεπαρκή ή πως δεν έχουν αδικηθεί, ωστόσο αυτοί που έχουν το μαχαίρι κάθε τέσσερα χρόνια τούς έφεραν στην αντιπολίτευση και δεν πρόκειται να τους φέρουν πίσω στην εξουσία... 

Κι αν ο Αλέξης Τσίπρας πέτυχε την εκλογική του ασυλία πριν τριάμισι χρόνια το κατόρθωσε και με την υπόσχεση για ριζικό μετασχηματισμό τού κόμματός του, που σημαίνει κι αλλαγές σε πρόσωπα. Και φυσικά οι ασυλίες δεν είναι παντοτινές, επαναξιολογούνται σε κάθε κάλπη...

 

 

Ο Μητσοτάκης να πέσει στο φως της ημέρας, όχι με ποδοσφαιρικούς όρους...

Η πτώση τού Κ. Μητσοτάκη για να είναι δίκαιη πρέπει να γίνει με το φως τής ημέρας κι όχι στο βαθύ σκοτάδι, με ποδοσφαιρικούς όρους κι ορολογία νύχτας. Σε διαφορετική περίπτωση αυτό που θα την ακολουθήσει θα είναι το ίδιο δεμένο χειροπόδαρα, ανεξαρτήτως αν το επιθυμεί και το συνειδητοποιεί ή όχι. Η δημοκρατία, έστω αυτή η κοινοβουλευτική ολιγαρχία που ζούμε, έχει κανόνες κι απαράβατος όρος της οφείλει να είναι η διαφάνεια παντού και πάντοτε...

Αν οι βουλευτές τής ΝΔ έχουν ζητήματα συνείδησης, καλώς να άρουν την εμπιστοσύνη τους στην κυβέρνηση. Η γυναίκα τού Καίσαρα, ωστόσο, οφείλει όχι μόνο να είναι, αλλά και να δείχνει τίμια. Στην περίπτωσή μας δεν αρκεί οι νεοδημοκράτες να ρίξουν τον Μητσοτάκη. Θα όφειλαν να το είχαν κάνει πριν δώσουν σχετικό σήμα οι ολιγάρχες. Ό,τι ακολουθήσει από εδώ και πέρα θα είναι ύποπτο, όσο καλόβολος κι αν μπορεί να είναι κάποιος με το πολιτικό προσωπικό τής χώρας...

Βρισκόμαστε έτσι κι αλλιώς μερικούς μήνες πριν ολοκληρωθεί η συνταγματική θητεία τής κυβέρνησης. Συνεπώς, είναι χίλιες φορές προτιμότερο να δώσει δημοκρατική διέξοδο ο λαός από το να ζήσουμε ξανά εικόνες ανεξαρτητοποιήσεων ή μεταγραφών βουλευτών που γεννούν υπόνοιες, δίκαιες ή άδικες. Ακόμα, όμως, κι αν επανεκλεγεί ο Κ. Μητσοτάκης- το θεωρώ σχεδόν απίθανο-, δεν σημαίνει πως το εκλογικό σώμα θα τον έχει αθωώσει και για τα ποινικά του αδικήματα. Ο Βαραββάς δεν έπαψε να είναι ληστής γιατί του έδωσε συγχωροχάρτι το πλήθος, έτσι δεν είναι;...