Πόσο χάρηκε το ελληνικό πολιτικό σύστημα, και δη το προοδευτικό του κόμματι, από τους θριάμβους τού Λούλα στη Βραζιλία και του λαϊκού κινήματος στη Σερβία; Όχι και τόσο, σε αντίθεση με το τι ισχυρίζονται δημοσίως. Ποιος, άλλωστε, Έλληνας αρχηγός τής προοδευτικής παράταξης θα μπορούσε να κερδίσει τέσσερις εκλογές; Ή ποιος μεσσίας θα εγκατέλειπε το θρόνο του για να τον μοιραστεί με τους πληβείους;...
Μήπως, τότε, έχει δίκιο ο ΣΥΡΙΖΑ να μιλά για συλλογική ηγεσία; Όχι, γιατί και στη Σερβία ένας θα είναι ο πρωθυπουργός κι όχι πολλοί και ήδη έχουν κάνει την παρουσία τους οι πρώτες έριδες. Το πρόβλημα στην Ελλάδα με το κίνημα των Τεμπών δεν ήταν ποιος θα του ηγηθεί.
Το Φεβρουάριο του 2025 δεν πλημμύρισαν οι δρόμοι γιατί κάποιος μας ζήτησε να το κάνουμε. Η αγανάκτηση ήταν αυθεντική και το συναίσθημα ατόφιο. Το ζήτημα ήταν η καπηλεία αυτού του κινήματος από πρόσωπα που δεν είχαν το πολιτικό ανάστημα να το υπηρετήσουν...
Την ίδια ώρα, ο Λούλα του 2026 προφανώς και δεν είναι ο ίδιος με τον Λούλα που διεκδίκησε την προεδρία τής Βραζιλίας για πρώτη φορά τη δεκαετία τού '80. Δεν προχώρησε, ωστόσο, σε κανένα rebranding για να επανέλθει ούτε δήλωσε ποτέ σοσιαλδημοκράτης ή "πράσινος". Πέρασε μέσα από τη φωτιά και το ατσάλι, δεν κρύφτηκε, φυλακίστηκε κιόλας. Οποιαδήποτε ομοιότητα, συνεπώς, με εγχώρια πολιτικά προϊόντα είναι απλώς ανύπαρκτη...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου