Ελπίδα για τη Ρωσία μπορεί, για τη δημοκρατία καμία...

Πριν τρεις μήνες περίπου στις δημοσκοπήσεις καταγραφόταν μια σημαντική κοινή δεξαμενή ψηφοφόρων των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού, κυρίως προοδευτικής ιδεολογικής κατεύθυνσης. Από τότε η πρόεδρος της Ελπίδας για τη Δημοκρατία κάνει τα πάντα για να πείσει αυτή την κρίσιμη εκλογική μάζα πως δεν αποτελεί ελπίδα για τη δημοκρατία αλλά για την ακροδεξιά. Κι όπως φάνηκε κι από την τοποθέτηση Γρατσία για τις γυναικοκτονίες, τα καταφέρνει μια χαρά...

Ακόμα δεν είναι αργά για να μας εκπλήξει θετικώς και πράγματι η Μαρία των Τεμπών είναι η μοναδική που διαθέτει μαζική λαϊκή υποστήριξη που δεν τροφοδοτείται από τους ολιγάρχες, σε αντίθεση με τον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να φανταστώ την ανακοίνωση από την πλευρά της ενός προοδευτικού προγράμματος ύστερα από τις αμβλώσεις, τους εισβολείς τού Αιγαίου και τις γυναικοκτονίες. Ιδίως με το ρωσικό θίασο που την συνοδεύει και, στην ουσία, την χειραγωγεί μακριά από οτιδήποτε θυμίζει 21ο αιώνα κι όχι μεσαίωνα...

Λίγο, πάντως, ενδιαφέρουν όλα αυτά την Καρυστιανού, η οποία βλέπει αυτό που βλέπουμε όλοι μας: πως όσο περισσότεροι φτάσουν στις κάλπες τόσο πιο ακροδεξιά θα είναι η ψήφος (ο όρος "AltRight" απλώς κάνει μια προσπάθεια εξευγενισμού τού φασισμού). Το βλέπουν και στο Μαξίμου, γι' αυτό και θέλουν να συνταγματοποιήσουν ακόμα και την προστασία τής σημαίας λες και βρισκόμαστε στο 1830, το ελληνικό κράτος μόλις ιδρύεται και είναι φυσιολογικό να αισθάνεται ανασφαλές ακόμα και για τα σύμβολά του. Υπό αυτή την έννοια περιμένω σύντομα από την Ελπίδα για τη Ρωσία να μας επιχειρηματολογήσει, ανάμεσα σε άλλα, και για την αναγκαιότητα επιστροφής τής θανατικής ποινής...   

 

Μακάριοι τω πνεύματι...

Είναι ο Μ. Λαζαρίδης ένα μεμονωμένο πολιτικό φαινόμενο; Μια κακιά στιγμή τής κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας με μια παραίτηση του οποίου θα καθαρίσει ο τόπος και θα είμαστε όλοι μια χαρά; Ποιος μπορεί να το πιστέψει; Ούτε είναι μόνο θέμα πως το ψάρι βρομάει από το κεφάλι. Όχι πως δεν βρομάει αλλά είναι μολυσμένη η θάλασσα, οι δημοκρατικοί μας θεσμοί δηλαδή που δίνουν τη δυνατότητα σε λαζαρίδηδες να κάνουν πολυετείς πολιτικές καριέρες και η μόνη τους τιμωρία- όταν ποτέ έρχεται- είναι να μην ξαναεκλεγούν βουλευτές...

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί τον κρατά ή τον κρατούσε- οι εξελίξεις τρέχουν- ο Κ. Μητσοτάκης ύστερα από τόση αρνητική δημοσιότητα; 'Ίσως γιατί η συζήτηση για έναν αμφιβόλου νομιμότητας διορισμό στο Δημόσιο πριν 19 χρόνια να είναι απείρως βολικότερη για τον πρωθυπουργό από μια συζήτηση για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις υποκλοπές ή τα Τέμπη. 

Ίσως, πάλι, γιατί κι ο ίδιος είναι κομμάτι μιας σάπιας αριστείας που μετρά την ποιότητά της από πανεπιστημιακά ή "πανεπιστημιακά" χαρτιά κι όχι από τις ικανότητες στο πεδίο τής καθημερινότητας και τη βούληση υπεράσπισης των συμφερόντων τής πλειονότητας. Μιας καθημερινότητας, άλλωστε, που είναι πολύ διαφορετική και πιο λουστραρισμένη από την καθημερινότητα των πολλών...

Όπως κι αν έχει, ο Μακάριος τω πνεύματι είναι μαρίδα και είναι υποτιμητικό για την πολιτική μας ζωή να περιστρέφεται γύρω από αυτή όταν ακριβώς δίπλα σαρώνουν τη θάλασσα οι καρχαρίες. Κατανοώ πως έχουμε ήδη μπει σε μια περισσότερο ή λιγότερο παρατεταμένη προεκλογική περίοδο και με ένα πολιτικό σκηνικό πιο θολό από ποτέ τα τελευταία 50 χρόνια. Αδυνατώ, ωστόσο, να πιστέψω ότι οι σημερινοί πολιτικοί παίκτες δεν θα έχουν μια ημερομηνία λήξης που να ξεπερνά, το πολύ, τα πέντε χρόνια από τώρα. Το παλιό είναι νεκρό και ζέχνει, το νέο δεν έχει ακόμα γεννηθεί... 

 

Για να αλλάξουμε κυβέρνηση πρέπει να αλλάξουμε λαό...

"Δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος για να δώσουμε περισσότερα λεφτά στους πολίτες", μας λέει ο αρχιδελφίνος Πιερρακάκης και μεσάζοντας για το Predator. Παραδόξως, ωστόσο, λεφτά υπάρχουν για να πληρώσουμε πρόωρα επτά δισ. ευρώ μνημονιακών χρεών χωρίς κανείς να μας το ζητήσει, τουλάχιστον δημοσίως, και με υψηλότερο επιτόκιο. Την ίδια ώρα, δεν μπαίνει κανένα πλαφόν στην πηγή τού κακού- στα διυλιστήρια Λάτση- Βαρδινογιάννη-, ενώ το κράτος θα έχει επιπλέον υπερέσοδα αφού ο προϋπολογισμός τού 2026 είχε συνταχθεί με την τιμή τού βαρελιού πετρελαίου στο μισό από αυτή που πωλείται σήμερα...

Μπορεί να έχουμε την χαμηλότερη αγοραστική δύναμη στην ΕΕ αλλά η κυβέρνηση μας παίρνει χρήματα από τη μία τσέπη για να μας δώσει πολύ λιγότερα στην άλλη με τη μορφή fuel pass, δηλαδή ενός φιλοδωρήματος 60 ευρώ το οποίο γίνεται 50 αν δεν βγάλεις προπληρωμένη κάρτα. Μας κυβερνούν αλχημιστές και το γράφω κομψά. Αν ήθελα να γίνω ακριβέστερος θα έγραφα πως μας κυβερνούν απατεώνες τους οποίους ανεχόμαστε να μας πουλάνε σταθερότητα και κυβερνησιμότητα...

Κάποιοι πιστεύουν ότι η δίκη των Τεμπών, οι νέες αποκαλύψεις για τις υποκλοπές ή η νέα δικογραφία για ΟΠΕΚΕΠΕ θα γκρεμίσουν τον Κ. Μητσοτάκη. Λες και το 2023 όσοι τον ψήφισαν το έκαναν γιατί τον θεωρούσαν αδιάφθορο... 

Άλλοι, μάλιστα, είναι τόσο αφελείς ώστε να βασίζουν το comeback τους στην ψευδαίσθηση μιας δικαίωσης που τους έχει προσπεράσει γιατί είναι και οι ίδιοι φθαρμένοι και ξεπερασμένοι. Η χώρα έχει ανάγκη από ένα νέο πολιτικό προσωπικό αλλά για να το βρει θα έπρεπε πρώτα να αλλάξει και το εκλογικό σώμα των βολεμένων, των ψοφοδεών και των λούμπεν μεσσιανιστών. Δύσκολες εξισώσεις και μάλλον άλυτες όσο οι καλύτεροι ανάμεσά μας ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους κι απέχουν από τις κάλπες ή έχουν φύγει στο εξωτερικό δίχως εισιτήριο επιστροφής...   

  

    

Σταθερότητα στη μπόχα...

Το μισό υπουργικό συμβούλιο- μπορεί και παραπάνω- Μητσοτάκη παρακολουθείτο παράνομα από το Predator αλλά ουδείς έχει κινηθεί νομικά εναντίον ανθρώπων που έχουν ήδη καταδικαστεί σε πάνω από εκατό χρόνια φυλάκιση και το εύλογο ερώτημα είναι γιατί. Φυσικά είναι δικαίωμά τους να μην το κάνουν, τυπικώς μιλώντας, είτε γιατί είναι καθαροί ουρανοί κι αστραπές δεν φοβούνται είτε γιατί θέλουν την ησυχία τους είτε γιατί έρχεται Πάσχα και θυμούνται πως κι ο Ιησούς συγχώρησε τους διώκτες του. Ουσιαστικώς, όμως, δεν έχουν κανένα τέτοιο δικαίωμα. Επιτελούν ή επιτελούσαν δημόσιο λειτούργημα κι επομένως είναι χρέος τους κι απέναντι στους εκλογείς τους να κυνηγήσουν τους ωτακουστές τους για να μάθει κι ο ελληνικός λαός τι πραγματικά συμβαίνει...

Φυσικά και κανένας υπουργός- νυν ή πρώην- δεν θα κινηθεί νομικά. Όλοι ξέρουν ποιος τους παρακολουθούσε και, κυρίως, όλοι ή, έστω, οι περισσότεροι έχουν κάποιο λάκκο στη φάβα τους. Η ομερτά είναι modus operandi για το Μέγαρο Μαξίμου και την εφαρμόζει παντού κι όχι μόνο για τις υποκλοπές. Από τη λίστα Πέτσα ως τα Τέμπη κι από το Predator ως τον ΟΠΕΚΕΠΕ κολυμπά στη διαφθορά και στη συγκάλυψη, με έναν πρωθυπουργό που όχι απλώς τα γνωρίζει όλα αλλά τα περισσότερα τα έχει ενορχηστρώσει κιόλας...

Όταν, συνεπώς, η κυβερνητική λειτουργία ομοιάζει με τις πρακτικές τής μαφίας δεν είναι παράλογο οι αλληλοεκβιασμοί να εκτοξεύονται ακόμα και δημοσίως, όπως έγινε και την Τρίτη ανάμεσα σε Βάρρα (Μητσοτάκη δηλαδή)- Βορίδη για το τι ήξερε και τι όχι ο τελευταίος. Μόνο ηλίθιοι, άλλωστε, μπορούν να πιστέψουν ότι στο επιτελικό κράτος που ελέγχει κι ακούει τους πάντες κανένας πολιτικός προϊστάμενος δεν είχε πάρει μυρωδιά τα κυκλώματα που λυμαίνονταν τις αγροτικές επιδοτήσεις. Κι ας πήγαιναν ακόμα και στα σπίτια τους για να δουν ματσάκια. Δεν πειράζει, όμως, όλα καλά. Αρκεί να έχουμε σταθερότητα. Στη μπόχα...  

 

 

Αν δεν ήταν ο Βαρουφάκης θα πίναμε μόνο νεράκι...

Αυτή η κυβέρνηση έχει αυστηροποιήσει τον Ποινικό Κώδικα αμέτρητες φορές τα τελευταία επτά χρόνια. Την ίδια ώρα, όμως, η εμπιστοσύνη των πολιτών στη δικαιοσύνη έχει φτάσει στο ναδίρ και είναι λογικό αφού δεν έχει τόση σημασία πόσο αυστηρή είναι μια ποινή όσο το αν καταλογίζεται στους ενόχους και, μάλιστα, με ίσα μέτρα και ίσα σταθμά. Σε διαφορετική περίπτωση ο ποινικός λαϊκισμός δεν είναι ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός γι' αυτό που συμβαίνει. Εγγύτερα στην πραγματικότητα θα κινείτο η λέξη "υποκρισία"...

Ζούμε στη χώρα όπου, ανάμεσα σε πολλά, κατηγορούμενοι για την υπόθεση των υποκλοπών παραδέχονται ότι ήξεραν τις ερωτήσεις που θα τους έκαναν οι βουλευτές τής ΝΔ στην εξεταστική επιτροπή και δεν κουνιέται φύλλο αλλά μετακινούνται δικαστικά βουνά και παραπέμπεται σε δίκη ο Γ. Βαρουφάκης γιατί είπε δημοσίως πως έκανε για μια φορά πριν 37 χρόνια χρήση ναρκωτικών και δεν του άρεσε κι αυτό θεωρείται προτροπή προς χρήση από την κοινωνία. Σε αυτόν το γιδότοπο τα ναρκωλύματα είναι περισσότερα από τα βοθρολύματα αλλά οι Έλληνες άρχισαν να γίνονται κοκάκηδες πριν μερικές εβδομάδες εξαιτίας τού Βαρουφάκη. Και ύστερα κάποιοι αναρωτιούνται γιατί η πλειονότητα δεν θεωρεί τους δικαστές αμερόληπτους ή, έστω, έχοντες τη στοιχειώδη επαφή με την πραγματική ζωή...

Σε μερικές εβδομάδες ξεκινά η κύρια δίκη για την τραγωδία των Τεμπών. Πώς, όμως, να είμαστε αισιόδοξοι πως θα αποδοθεί δικαιοσύνη για τους 57 ανθρώπους που χάθηκαν πριν τρία χρόνια όταν τα περισσότερα στοιχεία χάθηκαν μερικές ώρες μετά από το δυστύχημα εξαιτίας τού περιλάλητου μπαζώματος; Όταν η κυβερνητική πλειοψηφία υποστηρίζει στο πόρισμά της για τον ΟΠΕΚΕΠΕ πως φταίνε το ΠΑΣΟΚ κι ο ΣΥΡΙΖΑ για τα όσα έγιναν μετά το 2019; Όταν κάθε εβδομάδα μαθαίνουμε κι από ένα νέο σκάνδαλο; Και, κυρίως, όταν δεν ακούμε για αλλαγή τού τρόπου επιλογής τής ηγεσίας τής δικαιοσύνης με τη Συνταγματική Αναθεώρηση; Με τούτα και με τα άλλα, συνεπώς, μην απορήσετε αν γεμίσουν και πάλι οι δρόμοι και οι πλατείες το Σάββατο, όπως πέρυσι και πρόπερσι. Τίποτα δεν έχει αλλάξει, μάλλον τίποτα δεν θα αλλάξει...

  

 

Θέλει κι ο λαϊκισμός την ασυλία του...

Το "πονάει χέρι κόβει χέρι" είναι διαδεδομένη επιλογή αλλά αρκετές φορές είναι τόσο ορθή όσο και η υποταγή στο λαϊκισμό. Η πλήρης κατάργηση, για παράδειγμα, των ασυλιών των βουλευτών και των υπουργών και η νομική τους εξίσωση με τους υπόλοιπους πολίτες δεν είναι παράλογη, ιδίως όταν οι ασυλίες έχουν συνδεθεί με την ασυδοσία και το ξέπλυμα εγκλημάτων, ακόμα και κακουργημάτων. 

Το να μπορεί, όμως, ο οποιοσδήποτε να στείλει στα δικαστήρια έναν βουλευτή ή έναν υπουργό είναι πολύ πιθανό να μας οδηγήσει σε αγωγές SLAPPs, στην καταχρηστική άσκηση δηλαδή ενός δικαιώματος ούτως ώστε να φιμώνεται ακόμα και η ελευθερία έκφρασης γνώμης. Αυτό συμβαίνει, άλλωστε, τα τελευταία χρόνια σε βάρος αρκετών ρεπόρτερ τής ερευνητικής δημοσιογραφίας...

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το παράδειγμα της άρσης ασυλίας τού Π. Πολάκη με την αιτιολογία πως με κατάθεσή του στο δικαστήριο για τα λαμόγια τού ΚΕΕΛΠΝΟ επιχείρησε να επηρεάσει αθέμιτα τους δικαστές. Δεν θα σταθώ στο ότι στην ίδια δίκη κατέθεσε κι εν ενεργεία υπουργός, ο Αδ. Γεωργιάδης, ο οποίος μάλιστα εμφανίστηκε στο ακροατήριο και σε άλλες συνεδριάσεις, χωρίς να ζητηθεί καν να αρθεί η ασυλία του. 

Στέκομαι, όμως, στο ότι αν ένας βουλευτής οδηγείται στη δικαιοσύνη για μια κατάθεσή του σε δίκη ή ακόμα και για αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανοίγουμε διάπλατα την πόρτα στην ομερτά. Γιατί να πάει κάποιος άλλος βουλευτής να καταθέσει σε βάρος καταχραστών τού δημοσίου χρήματος, φερόμενων έστω, αν είναι να καθίσει κι ο ίδιος στο εδώλιο του κατηγορουμένου;...

Η κοινωνία, ειδικά ύστερα από τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ, θέλει αίμα στην αρένα, πολιτικούς να κλειστούν στη φυλακή και οι δεσμοφύλακες να πετάξουν τα κλειδιά. Ποιος μπορεί να την κατηγορήσει όταν η ατιμωρησία έχει γίνει συνώνυμο της πολιτικής επιβίωσης διεφθαρμένων εθνικών αντιπροσώπων και διαβρωμένων κομμάτων; 

Αλίμονο, όμως, αν μετατρέψουμε την απονομή δικαιοσύνης σε ένα ατελείωτο λαϊκό δικαστήριο που θα καταδικάζει δίκαιους κι άδικους με τον ίδιο τρόπο. Σε αυτό το πλαίσιο, προφανώς και το άρθρο 86 του Συντάγματος χρήζει αναθεώρησης. Η πλήρης κατάργησή του, ωστόσο, χωρίς δικλείδες κατά τής καταχρηστικότητας αν συμβεί θα είναι μια ακόμα υπαναχώρηση του πολιτικού μας συστήματος στον άκρατο λαϊκισμό, τον οποίο αυτή η χώρα έχει φάει αμάσητο με την κουτάλα...

   

Ε, ας μην μας αφήσει κι ένα νεοφιλελεύθερο Σύνταγμα τώρα που μας χαιρετάει...

Ο Κ. Μητσοτάκης έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως το Σύνταγμα του 1975 ανήκει στον 20ό αιώνα. Είναι, ωστόσο, ένα πολύ προχωρημένο Σύνταγμα για την εποχή του. Η χώρα μας, έτσι κι αλλιώς, δεν έπασχε από προχωρημένα Συντάγματα. Από τη μη εφαρμογή τους υποφέραμε κι αυτό συμβαίνει και στις ημέρες μας. Δεν φταίει, άλλωστε, ο Καταστατικός Χάρτης για τις υποκλοπές, το μπάζωμα στα Τέμπη, τον ασφυκτικό έλεγχο της δικαιοσύνης, των ανεξάρτητων Αρχών, τις συνεχείς παραβιάσεις τού κράτους δικαίου, τα ΙΕΚ του ενός ορόφου που βαφτίστηκαν ΑΕΙ, το έλλειμμα σε δομές πολιτικής προστασίας, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τόσα άλλα...

Όπως κι αν έχει, ο πρωθυπουργός έδωσε το στίγμα τής Συνταγματικής Αναθεώρησης με την οποία θέλει να μας δεσμεύσει για χρόνια: λιγότερη περιβαλλοντική προστασία, λιγότεροι δημόσιοι υπάλληλοι αλλά πιο κομματικώς εξαρτημένοι, ιδιωτικά πανεπιστήμια χωρίς σοβαρές δικλείδες ποιότητας, γενικώς λιγότερο κράτος και περισσότερη ιδιωτική πρωτοβουλία. Θεσμοποίηση, με λίγα λόγια, της ολιγαρχίας αλλά ποιος εκπλήσσεται πως αυτό επιθυμεί ο Μητσοτάκης ως παρακαταθήκη του; Το ερώτημα είναι τι θα πράξει η αντιπολίτευση. Η Συνταγματική Αναθεώρηση, άλλωστε, θα ολοκληρωθεί από την επόμενη Βουλή που δεν θα έχει για επικεφαλής τής εκτελεστικής εξουσίας τον Μητσοτάκη...

Όπως κι αν έχει, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τοποθετηθεί με θέσφατα και ιδεοληψίες. Όσο κι αν, για παράδειγμα, η ΝΔ νομοθετεί για το συμφέρον των σχολαρχών δεν είναι λογικό να κλείνουμε την πόρτα στα ιδιωτικά πανεπιστήμια στον 21ο αιώνα. Ποιος πιστεύει, εξάλλου, σήμερα ότι η δημόσια εκπαίδευση είναι εντελώς δωρεάν; Φυσικά και πρέπει να μπουν αυστηροί όροι και προϋποθέσεις αλλά η ζωή προχωρά δίχως τη δική μας πολιτική μελαγχολία...

Την ίδια ώρα, η αντιπολίτευση, ιδίως η προοδευτική, οφείλει να καταθέσει θετικές προτάσεις για προνομιακά της ζητήματα, όπως, για παράδειγμα, η θεσμοθέτηση του δικαιώματος στη στέγη ή των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Θα έπρεπε, άλλωστε, να έχει ήδη αντιληφθεί πόσο αξιοποιεί ο πρωθυπουργός τη θετική ατζέντα για να ξεφεύγει από τις πομπές του...

 

 

Η επόμενη κυβέρνηση δεν θα είναι μονοκομματική...

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι σκεφτόταν το πρωινό τής 28ης Φεβρουαρίου 2023 η Μαρία Καρυστιανού αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ψαχνόταν για το πώς θα γινόταν πρωθυπουργός. Το βράδυ, όμως, της ίδιας ημέρας άλλαξε η ζωή της, όπως θα άλλαζε η ζωή οποιουδήποτε ανθρώπου θα έχανε το παιδί του, ιδίως με έναν τόσο φρικιαστικό και ξαφνικό τρόπο... 

Ούτε πιστεύω ότι την επομένη τού δυστυχήματος είχε βάλει μπρος κάποιο σατανικό σχέδιο να αξιοποιήσει τη συμπάθεια του λαού προς το πρόσωπό της ώστε να κυβερνήσει τη χώρα. Σε αντίθεση, δηλαδή, με πολλούς άλλους πολιτευτές δεν αναζητούσε φόρμουλες για να τρουπώσει στην πολιτική. Η ζωή κι ο θάνατος ήταν αυτοί που από ένα σημείο και μετά έκαναν την κάθοδό της στον πολιτικό στίβο σχεδόν αναπόδραστη...

Είναι προφανές ότι η Καρυστιανού, στην παρούσα φάση τουλάχιστον, δεν διαθέτει ούτε πολιτική πείρα ούτε κυβερνητικό πρόγραμμα ούτε εξειδικευμένες γνώσεις σε μια σειρά θεμάτων. "Πώς θα διαπραγματευτεί με τον Ερντογάν", ακούω πολλούς να ρωτούν και το επιχείρημα δεν είναι καθόλου αβάσιμο... 

Οι πιο αριστεροί, μάλιστα, θέτουν δήθεν αθώα ερωτήματα για το ποια είναι η στάση της απέναντι σε πιο δικαιωματικά ζητήματα, όπως ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών ή το προσφυγικό. Λες και η πρώτη φορά Αριστερά δεν ήταν αυτή που δίστασε να νομοθετήσει την ισότητα στο γάμο ή λες και η Μόρια ήταν "επίτευγμα" κάποιας δεξιάς κυβέρνησης... 

Με λίγα λόγια, αυτοί που έχουν ήδη κυβερνήσει, έχουν χρεοκοπήσει τη χώρα, της έφεραν μνημόνια, Τέμπη, Predator και ΟΠΕΚΕΠΕ είναι οι τελευταίοι που δικαιούνται να σηκώνουν το δάχτυλο στην Καρυστιανού. Ούτε μπορούν να μιλούν για λαϊκισμό εκείνοι που θα έσκιζαν το μνημόνιο με ένα νόμο κι ένα άρθρο ή τη Συμφωνία των Πρεσπών...

Όπως κι αν έχει, αργά ή γρήγορα η Μαρία θα παρουσιάσει και πρόγραμμα και πρόσωπα, που θα κριθούν προφανώς από όλους μας. Έχει ήδη αποδείξει όμως ότι διαθέτει τη βούληση να σπάει αβγά και σε ένα πολιτικό τοπίο που αυτό δεν είναι και το πιο σύνηθες είναι από μόνο του ένα πλεονέκτημα... 

Ούτε είναι, όμως, μόνη σε αυτό όπως θέλει να παρουσιάζεται. Υπάρχουν κι άλλα πολιτικά πρόσωπα- Κασσελάκης, Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκης- που με τις αδυναμίες τους ο καθένας έχουν δείξει κι εκείνοι αντοχές απέναντι στη σαπίλα τού δημόσιου βίου. Η επόμενη κυβέρνηση, έτσι κι αλλιώς, δεν θα είναι μονοκομματική. Έτσι δεν είναι;...

  

Είμαστε διεφθαρμένοι ως το κόκαλο αλλά έκστασι δεν πήραμε ποτέ...

Ένα κράτος δρακόντειων νόμων που τηρούνται στο ακέραιο δεν είναι του γούστου μου. Όπως, άλλωστε, κι οποιαδήποτε νοοτροπία σύμφωνα με την οποία πρώτα βρίσκουμε τι δεν θέλουμε να κάνουμε και μετά προσαρμόζουμε το συντηρητισμό μας στην ανθρώπινη φύση. Θα έβρισκα, πάντως, μια συνεκτικότητα σε ένα κράτος που εφαρμόζει τους ίδιους νόμους για όλους τους πολίτες του, χωρίς εξαιρέσεις για την ελίτ, την οποία και θα παραδεχόμουν. Δεν ξέρω αν υπάρχουν τέτοια κράτη στον κόσμο. Γνωρίζω, πάντως, ότι ένα τέτοιο κράτος δεν είναι η Ελλάδα...

Έχει ενδιαφέρον το κυβερνητικό αφήγημα σύμφωνα με το οποίο οι νέοι μας κυρίως θα αγαπήσουν τα ναρκωτικά γιατί ένας πολιτικός αρχηγός που χρησιμοποίησε για μια φορά ένα από αυτά στη νιότη του μίλησε για μια ενδιαφέρουσα εμπειρία την οποία πάντως δεν επανέλαβε λόγω των παρενεργειών της. Ακόμα, όμως, κι αν ο Γιάνης Βαρουφάκης ισχυριζόταν πως δεν έχει περάσει ούτε ημέρα από το 1989 μέχρι και σήμερα που να μην χρησιμοποιεί έκστασι, σε ποιο μικρό σπίτι στο λιβάδι διαβιούν όσοι μας λένε στα σοβαρά πως υποκινεί τη νεολαία μας στη χρήση ναρκωτικών ουσιών; Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο καθένας μας μπορεί να βρει από το πρωί μέχρι το βράδυ στο διαδίκτυο, στην τηλεόραση, στα βιβλία κάθε είδους αναφορά στα ναρκωτικά και με το δέλεαρ, μάλιστα, του απαγορευμένου αλλά τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα πεθάνουν με μια βελόνα στο μπράτσο γιατί ο Γιάνης μαστούρωσε πριν 37 χρόνια...

Προφανώς κι αντιλαμβάνομαι τις σκοπιμότητες πίσω από τον ηθικό πανικό που έχει καταλάβει την κυβέρνηση του Predator, των Τεμπών ή του ΟΠΕΚΕΠΕ. Είναι ακριβή στην εδώ και χρόνια παραγεγραμμένη μικροπαραβατικότητα και φτηνή στα εγκλήματα του λευκού κολάρου. 

Κι αυτό γιατί πρώτος ο Κ. Μητσοτάκης έχει συνειδητοποιήσει πως οι επόμενες εκλογές δεν θα κριθούν από τις παροχές ή τα προγράμματα αλλά από το βαθμό αγανάκτησης των πολιτών απέναντι στην ανομία. Μόνο που τα δύο μέτρα και δύο σταθμά έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι έχουμε μια κυβέρνηση που πίσω από το φερετζέ τού φιλελευθερισμού κρύβει τον πιο βαθύ κοτζαμπασισμό...

  

Μπορεί η Μαρία να είναι και η μοναδική σανίδα σωτηρίας...

Η είσοδος, επί της ουσίας, της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική κονίστρα προκαλεί δύο ειδών αντιδράσεις στην υπόλοιπη αντιπολίτευση, πέρα φυσικά από το μίσος τού καθεστώτος Μητσοτάκη: όσοι φοβούνται πως θα τους εξαϋλώσει ή θα πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τόσα εκατομμύρια ευρώ για rebranding έχουν ήδη αρχίσει την επιχείρηση αποδόμησής της... 

Όσοι, από την άλλη, την βλέπουν ως σανίδα πολιτικής σωτηρίας τους προσπαθούν να την συνδέσουν μαζί τους. Όπως κι αν έχει, όλοι τους αναγνωρίζουν, εμμέσως πλην σαφώς, ότι η μοναδική εν δυνάμει πολιτική προσωπικότητα που έχει πίσω της κοινωνικό ρεύμα είναι η Μαρία των Τεμπών...

Φυσικά και είναι ακόμα νωρίς για να μιλήσουμε για εκλογικές βεβαιότητες. Οπωσδήποτε θα μετρήσουν κι άλλα πράγματα στην τελική επιλογή των ψηφοφόρων, όπως τα πρόσωπα και οι πολιτικές με τις οποίες θα κατέλθει η Μαρία. Αυτή τη στιγμή, ωστόσο, είναι η μοναδική η οποία μπορεί να προσωποποιήσει την κοινωνική οργή χωρίς αυτό να θεωρηθεί υποκριτικό. 

Η ίδια έχει αισθανθεί σε πολύ προσωπικό βαθμό τι σημαίνει να ζεις σε μια διεφθαρμένη χώρα. Οι υπόλοιποι αντίπαλοί της μπορούν απλώς να την περιγράφουν. Γι' αυτό κι όσες γερόντισσες κι όσους αστρολόγους κι αν συμβουλεύεται οι πολίτες δείχνουν απόλυτη κατανόηση και η πλειοψηφία τουλάχιστον δεν θα προχωρήσει στη σκύλευση μιας μάνας που έχασε το παιδί της...

Ούτε η Μαρία είναι μεσσίας ή απαλλαγμένη από τη ματαιοδοξία τού λαϊκού ηγέτη. Δεν είναι, όμως, δική της ευθύνη που οι άλλοι απέτυχαν να συγκινήσουν τα πλήθη ώστε να κάνουν περιττή την παρουσία της στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Κι όσο οι απογοητεύσεις από άλλους wannabe μεσσίες θα κλιμακώνονται τόσο τα δικά της πανιά θα φουσκώνουν. Ίσως σε αυτό το σημείο που βρισκόμαστε, όπως μάλιστα παρουσιάζεται σε απευθείας καθημερινή μετάδοση του Καναλιού της Βουλής από τις συνεδριάσεις τής εξεταστικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η Μαρία να αποδειχθεί και η μόνη σανίδα που μας απέμεινε...

Αγαπάμε Μαρία και Ζωή αλλά μην τις "παντρευτούμε" κιόλας...

Αν η μοναδική μας έγνοια είναι να πέσει ο Κ. Μητσοτάκης το μοναδικό πρόσωπο που μπορεί να το πετύχει αυτή τη στιγμή είναι η Μαρία Καρυστιανού. Κανένας άλλος ηγετίσκος τής αντιπολίτευσης- νυν, πρώην ή και μελλοντικός- δεν το μπορεί. 

Αν, επομένως, αυτό από μόνο του μας είναι αρκετό χωρίς να νοιαζόμαστε ποια είναι η ατζέντα τής Μαρίας των Τεμπών για όλα τα ζητήματα κι όχι μόνο για το κράτος δικαίου τότε δεν έχουμε παρά να την ψηφίσουμε, εφόσον βεβαίως θα είναι τελικώς υποψήφια. Μας είναι, όμως, αυτό αρκετό σε έναν πλανήτη που οδεύει προς το Γ' Παγκόσμιο πόλεμο ή όσον αφορά τους προοδευτικούς πολίτες, ενθουσιάζονται κι από μια συντηρητική ατζέντα στο πλαίσιο του "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια";...

Καταλαβαίνω ότι ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται και, από την άλλη, πως κάποιοι- από τα δεξιά αλλά κι από τα αριστερά- επιχειρούν την απαξίωση Καρυστιανού για ιδιοτελείς λόγους. Όπως, βεβαίως, κι ότι κάποιοι την αντιμετωπίζουν σαν ιερή αγελάδα για να αποφύγουν τη δημοσκοπική τους εξαΰλωση. Η πραγματικότητα είναι, όμως, πολύ πιο σύνθετη κι αυτό το αντιλαμβάνεται πρώτη από όλους η Καρυστιανού, η οποία ακριβώς για να αποφύγει τη φθορά και την υποχρέωση να ξεδιπλώσει μια πλήρη πολιτική ατζέντα θα επιχειρήσει να παρουσιάσει την όποια πολιτική της κίνηση μόνο όταν θα έχουν προκηρυχθεί εκλογές, είκοσι ημέρες δηλαδή πριν τις κάλπες...

Μακάρι στην επόμενη Βουλή να βρεθούν άνθρωποι όπως η Μαρία Καρυστιανού. Όπως είναι, επίσης, ευτύχημα που βρίσκεται στη σημερινή της σύνθεση η Ζωή Κωνσταντοπούλου και υπάρχουν και φωνές οι οποίες δεν σιγοντάρουν επί της ουσίας την κυβέρνηση μέσα από τη δήθεν θεσμικότητά τους. Κανένας μας, ωστόσο, δεν είναι ικανός για τα πάντα ή κατάλληλος για κάθε αξίωμα. Σε αυτό το πλαίσιο, ούτε η Καρυστιανού ούτε η Κωνσταντοπούλου είναι κατάλληλες για πρωθυπουργοί. Είναι, όμως, χρήσιμες για οποιαδήποτε κυβέρνηση συγκροτηθεί... 

  

 

Μόνο η Μαρία μπορεί να νικήσει τον Κυριάκο αλλά από μόνο του δεν φτάνει...

Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι το μοναδικό δημόσιο πρόσωπο το οποίο προκαλεί δικαιολογημένα συναισθήματα συμπάθειας στην κοινή γνώμη. Αν δεν ήταν για το πείσμα της, καθώς και για το πείσμα ανθρώπων όπως ο Πάνος Ρούτσι, η κυβέρνηση θα είχε κουκουλώσει εδώ και πολύ καιρό τα Τέμπη αφού είναι ευλογημένη με μια "θεσμική" αντιπολίτευση η οποία λειτουργεί απέναντι σε μια επί της ουσίας εγκληματική οργάνωση με όρους αστικής ευγένειας... 

Ας μην γελιόμαστε όμως, φρόντισαν με το μπάζωμα- ξεμπάζωμα να καλύψουν τα ίχνη τους από τις πρώτες ώρες τού δυστυχήματος. Δεν θα μάθουμε, συνεπώς, ποτέ επισήμως και δικαστικώς τι προκάλεσε την έκρηξη...

Η Μαρία Καρυστιανού, όμως, είναι το μοναδικό δημόσιο πρόσωπο το οποίο θα μπορούσε να νικήσει τη ΝΔ του Κυρ. Μητσοτάκη αν γίνονταν εκλογές την Κυριακή. Κανένα άλλο. Αν, επομένως, η αγωνία μας είναι αυτή, η Μαρία των Τεμπών είναι η καταλληλότερη υποψήφια πρωθυπουργός και ουδείς άλλος... 

Αν, όμως, δεν ενδιαφερόμαστε μόνο για να φύγει ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός από το Μαξίμου αλλά και για αλλαγή προτύπου εξουσίας επί το προοδευτικότερο η απάντηση που οφείλουμε να δώσουμε γίνεται πολύ πιο σύνθετη. Κι αυτό γιατί η Καρυστιανού μπορεί να έχει την πολιτική βούληση για σοβαρές μεταρρυθμίσεις στο κράτος δικαίου αλλά ούτε μόνη της μπορεί ούτε θα έχει αξία για όσους δηλώνουμε προοδευτικοί αν συνοδοιπόροι της είναι σχεδόν αποκλειστικώς ορφανά τού καραμανλισμού ή και δεξιότεροι...

Η επόμενη κυβέρνηση θα είναι κατά πάσα πιθανότητα συνεργασίας. Τα σενάρια για τη σύνθεσή της είναι ήδη πολλά και θα παραμείνουν πολλά όσο οι κάλπες προσδιορίζονται για την άνοιξη του 2027. Κανείς δεν θέλει να "καεί" τόσο νωρίς. Να είστε σίγουροι, όμως, ότι αν για οποιοδήποτε λόγο επισπευστούν οι εκλογικές εξελίξεις, μέσα σε μία εβδομάδα το πολύ θα έχουν σχηματιστεί οι παρατάξεις που θα κατέλθουν. Τα κουκιά είναι πολύ πιο μετρημένα από όσο φαίνεται με γυμνό μάτι και οι συμμαχίες είτε επικράτησης είτε επιβίωσης σχεδόν ήδη διαμορφωμένες...

Ο "τυφώνας Μαρία" κάνει όλα τα υπόλοιπα ασήμαντα...

Δεν έχω καλά νέα για το κόμμα που αποφάσισε να προσχωρήσει σε ένα άτομο. Το άτομο δεν φαίνεται να επιθυμεί την προσχώρηση του κόμματος παρά μόνο πολύ λίγων εξ αυτών και οι οποίοι θα βρίσκονται πίσω από την κουρτίνα για να μην τρομάζουν τον κόσμο. Οι υπόλοιποι θα πρέπει να βρουν πώς θα επιβιώσουν με τις δικές τους δυνάμεις, οι οποίες είναι κι ελάχιστες. Θα κρατήσουν για αρχηγό τον Σωκράτη που σιγοπίνει το κώνειο; 

Θα τον καθαιρέσουν- έχουν το know how- για να κάνουν αρχηγό τον αψύ Κρητικό, ο οποίος τουλάχιστον δεν είναι άχρωμος, άοσμος κι άγευστος, αν και κουτσαβάκης; Θα ενωθούν κομμάτια τού ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς μήπως και φτάσουν το 3%; Κι αν ο Κ. Μητσοτάκης πάει το όριο στο 5% ζήτω που καήκανε...

Τίποτα από όλα αυτά, πάντως, δεν θα έχει νόημα- συμπεριλαμβανομένου τού rebranding- αν η Μαρία Καρυστιανού κάνει κόμμα, αφού θα τους πάρει όλους στην αντιπολίτευση παραμάζωμα, αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους. Οι πολίτες είναι εξοργισμένοι και δεν βλέπουν κανένα κόμμα από τα σημερινά να αντιλαμβάνεται το μέγεθος της οργής τους. Γι' αυτό και πολύ πρόθυμα θα στοιχηθούν πίσω από μια γυναίκα- σύμβολο για τον αγώνα της για δικαιοσύνη...

Φυσικά αν η Καρυστιανού αποφασίσει να προχωρήσει στο επόμενο βήμα θα κριθεί και για πολλά άλλα πράγματα, πέρα από τα Τέμπη. Σε προσωπικό επίπεδο δεν θα μπορούσα, για παράδειγμα, να στηρίξω ένα συντηρητικό κόμμα στελεχωμένο από κατά βάση δεξιούς και φθαρμένους πολιτικούς το οποίο δεν θα έχει και πολλά να μου πει για το πώς θα πορευτεί η χώρα στο μέλλον. Αλίμονο, όμως, αν δεν έβλεπα το ρεύμα που έχει η Καρυστιανού στην κοινωνία, το μόνο πραγματικό ρεύμα αυτή τη στιγμή που δεν βασίζεται σε ολιγάρχες και προέρχεται πράγματι από τα κάτω... 

Ο γνωστός- άγνωστος φασίστας...

Την ίδια ώρα κατά την οποία πρώην Αριστεροί διαγκωνίζονται ποιος είναι πιο κεντροαριστερός ο Κ. Μητσοτάκης στοχεύει εκεί που πραγματικά βαρούν τα όργανα κι όχι εκεί που χορεύει η νύφη. Σε αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε ακροδεξιά και τώρα ονομάζουμε alt right για να μυρίζει πιο όμορφα η μπόχα... 

Η ΝΔ χάνει κυρίως προς τα δεξιά της κι εν αναμονή ενός κόμματος Σαμαρά ο πρωθυπουργός πασχίζει να περιχαρακώσει το σκληρό δεξιό του ακροατήριο που δεν του πολυαρέσει να κυβερνά το ΠΑΣΟΚ, όπως συμβαίνει σήμερα. Η ρητορική περί στρατού, συνεπώς, στον Άγνωστο Στρατιώτη δεν είναι κάποιος μητσοτακικός πανικός μπροστά στην κατάρρευση, όπως τόσο αφελώς πιστεύουν οι μυρωδιάδες τής Αριστεράς. Είναι ένα ακόμα χάιδεμα στην πλάτη στον φασίστα που όλοι κρύβουμε μέσα μας...

Φυσικά κι ο Μητσοτάκης φοβάται την εμπλοκή τού λαϊκού παράγοντα. Όποτε αυτός ενεργοποιήθηκε, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τα τελευταία χρόνια τα συλλαλητήρια για τα Τέμπη τον περασμένο Φεβρουάριο και την απεργία πείνας τού Πάνου Ρούτσι, υποχρεώθηκε σε οπισθοχωρήσεις. Γι' αυτό κι έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν πως η απάντηση θα έρθει από τα κάτω κι όχι από τα πάνω, μολονότι ορισμένοι συνομιλούν μόνο με τα πάνω. Αν, όμως, ο λαός συρθεί πάλι πίσω από δημαγωγικές κορόνες και ψεύτικες υποσχέσεις θα έχουμε χάσει μια ακόμα ευκαιρία για πραγματική αλλαγή...

Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα μέχρι να ξημερώσει. Το να βγει, ωστόσο, ο ήλιος δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός μας και για να συμβεί, όπως κι αν έχει, θα χρειαστούν πολλά χέρια. Το σίγουρο είναι ότι δεν μας χρειάζονται βρόμικα χέρια, είτε έχουν βουτήξει το χέρι τους στο μέλι είτε στα πραξικοπήματα. Αλίμονο αν αντικαταστήσουμε τον διεφθαρμένο Μητσοτάκη με έναν πιο έντιμο διαχειριστικά Μητσοτάκη. Θα έχουμε κάνει μια μεγάλη τρύπα στο νερό...  

 

  

Αυτή τη φορά να βουτήξουμε την οργή στο μυαλό μας...

Η κοινωνία βρίσκεται μια αφορμή πριν την έκρηξη. Κι αν την εποχή των μνημονίων αυτό οφειλόταν στη βίαιη φτωχοποίησή της, σήμερα συνδέεται με τη βίαιη απαξίωση της νοημοσύνης της. Πόσοι πιστεύουν, για παράδειγμα, ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν ευθύνεται για τις υποκλοπές, για τη συγκάλυψη των Τεμπών ή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ; 

Ακόμα κι εκείνοι που εξακολουθούν να την στηρίζουν στις δημοσκοπήσεις παραδέχονται ότι στα ζητήματα διαφθοράς παίρνει κάτω από το μηδέν. Όπως, όμως, επίσης θα έπρεπε να μας διδάξει η εποχή των μνημονίων, η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας είναι ναι μεν θεμιτή αλλά γίνεται κι εύκολα χειραγωγήσιμη από δημοκόπους...

Η οργή είναι το πρώτο βήμα για να φτάσουμε στη δικαιοσύνη. Κανένας λαός, όμως, δεν μπορεί να κυβερνηθεί με αυτό το συναίσθημα ως προμετωπίδα. Ούτε, φυσικά, μπορούν να επισυμβούν οι προοδευτικές μεταρρυθμίσεις που επιθυμούμε μόνο με τη βούληση κι όχι και με τη γνώση και την ψυχραιμία. Σε διαφορετική περίπτωση θα οδηγηθούμε σε συνθήκες οχλοκρατίας από τις οποίες ο μόνος κερδισμένος θα είναι στο τέλος ο Μητσοτάκης...

Δεν είμαι σίγουρός ότι κι αυτήν τη φορά οι πολιτικές εξελίξεις δεν θα καθοριστούν από το θυμικό κι όχι από το λογικό. Μπορούμε, όμως, να κάνουμε μαθήματα τα παθήματα της προηγούμενης δεκαετίας ώστε να αποφύγουμε τα λάθη της... 

Κι αν ο ελιτισμός έχει αποδείξει το ταβάνι του αυτή την εξαετία, το ίδιο είχε κάνει κι ο λαϊκισμός την προηγούμενη. Είναι, πάντως, πολύ πιο εύκολο να συμφωνήσουμε ότι ο μακιαβελισμός τού προσαρμόζω το πολιτικό προφίλ μου στο πού φυσάει ο άνεμος δεν είναι δείγμα τόσο ευφυΐας όσο αμοραλισμού... 

 

 

Άλλο η Μαρία των Τεμπών κι άλλο η Μαρία της κάλπης...

Φυσικά και η τραγωδία των Τεμπών συγκίνησε την ελληνική κοινωνία από την ίδια στιγμή που έγινε γνωστή. Οι περισσότεροι έχουμε μετακινηθεί έστω και μια φορά στη ζωή μας από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη κι αντιστρόφως με τρένο, οι περισσότεροι έχουμε αγαπημένα πρόσωπα, και δη νεαρής ηλικίας, που δεν θέλουμε να σκοτώνονται με αυτόν τον τρόπο. 

Η λαϊκή αγανάκτηση, ωστόσο, άρχισε να παίρνει μαζικότερες και πιο οργανωμένες διαστάσεις μετά τη συγκινητική κατάθεση της Μαρίας Καρυστιανού στην εξεταστική επιτροπή- πάσα τού ΚΚΕ στην κυβέρνηση για να συζητάμε τι δεν πήγε καλά στο σιδηρόδρομο από την εποχή Σημίτη. Η μάνα κουράγιο συγκλόνισε και συνεχίζει να συγκλονίζει με την επιμονή της για να βγει η αλήθεια στο φως...

Για όλα αυτά η είσοδος Καρυστιανού στην πολιτική κονίστρα θα την κάνει πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Σίγουρα πιο ενδιαφέρουσα από την επιστροφή ενός ξεπεσμένου πολιτικού που έχει αντιγράψει όλο τον Μακιαβέλι μήπως και τον λυπηθούμε και τον ξαναψηφίσουμε. Ιδίως αν η πολιτική αντιπαράθεση στο δρόμο προς τις κάλπες επικεντρωθεί σε θεσμικά ζητήματα και κράτους δικαίου, μια ατζέντα "καθαρών χεριών" έχει ισχυρές πιθανότητες επιτυχίας. Η κοινωνία μας, άλλωστε, βρίσκεται ένα βήμα πριν την έκρηξη, η οποία μπορεί να προκληθεί από την παραμικρή αδικία που θα ξεχείλιζε το ποτήρι τής οργής για το καθεστώς Μητσοτάκη...

Ούτε, πάντως, για την Καρυστιανού είναι εύκολη η επίλυση της εξίσωσης που έχει μπροστά της. Όταν μπαίνεις στο πολιτικό παιχνίδι και διεκδικείς ψήφους παύεις να είσαι η Μαρία των Τεμπών κι όλης της Ελλάδας και γίνεσαι η Μαρία της κάλπης, δημιουργώντας, έστω κι αβάσιμες, αμφιβολίες και για τα πραγματικά σου κίνητρα σε σχέση με τον αγώνα που έχεις δώσει μέχρι σήμερα κι ο οποίος έχει αγκαλιαστεί κι από το μεγαλύτερο μέρος τής αντιπολίτευσης. Επιπλέον, όταν γίνεσαι πολιτικό πρόσωπο οφείλεις να παρουσιάσεις τις θέσεις σου και για ζητήματα που είναι λογικό να μην έχεις ασχοληθεί μέχρι τώρα και τα οποία έχουν και ιδεολογική χροιά. Οι επιλογές που κάνεις για την υγεία, την οικονομία, την ενέργεια ή την παιδεία δεν είναι το ίδιο αυτονόητες με τη συμπαράταξη για την ανεύρεση των υπαιτίων τού θανάτου τού παιδιού σου... 

Ναι, είμαστε με την Μαρία κι όχι με τη μαφία στην προσπάθεια να αποδοθεί δικαιοσύνη για τα Τέμπη, τα οποία πολύ φοβάμαι πως θα έχουν κουκουλωθεί πλήρως και δικαστικά μέχρι να γίνουν εκλογές. Στα εκλογικά τμήματα, όμως, δεν θα υπάρχουν μόνο τα ψηφοδέλτια της Μαρίας και της μαφίας αλλά κι άλλων κομμάτων που μας έχουν ήδη παρουσιάσει τις θέσεις και τα στελέχη τους. Το πέρασμα, συνεπώς, σε άλλη πίστα δεν θα είναι στρωμένο με λουλούδια αλλά ακόμα και με απογοήτευση από ορισμένους που μπορεί να το εκλάβουν ως εργαλειοποίηση της άδολης αλληλεγγύης τους...  

  

 

Έχω γνωρίσει θύματα του συνδρόμου της Στοκχόλμης με περισσότερο αυτοσεβασμό...

Ιδεολογική συνέπεια δεν σημαίνει δογματισμός ή αμετακίνητες θέσεις όταν η πραγματικότητα και η πείρα οδηγούν σε άλλους δρόμους. Σε διαφορετική περίπτωση γινόμαστε είτε μουσεία τού εαυτού μας είτε οπαδοί κάποιας θρησκείας είτε ΚΚΕ. Όταν, όμως, μετατοπιζόμαστε εμείς οι ίδιοι, διδασκόμενοι από τα λάθη μας ή και στρεβλές πρότερες εκτιμήσεις μας, χωρίς αυτό να προέρχεται από πολιτικές ή οικονομικές σκοπιμότητες οφείλουμε να αποδεχόμαστε κι ότι κι άλλοι μπορεί να μετακινούνται χωρίς αυτό να υπονοεί καιροσκοπισμό ή χρηματισμό...

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αλ. Τσίπρας πολύ καλά πράττει και μιλά, για παράδειγμα, για δημοκρατικό καπιταλισμό ή για την ανάγκη συμμετοχής και των πλουσίων στην ισότιμη ανάπτυξη της χώρας, έστω κι αν η τελευταία του πρόταση στη Θεσσαλονίκη θυμίζει περισσότερο ελεημοσύνη και λιγότερο κοινωνική δικαιοσύνη. Όταν, όμως, ο Στέφανος Κασσελάκης προτείνει παρόμοια με τον πρώην πρωθυπουργό οι θέσεις του αποκαλούνται αυθωρεί και παραχρήμα δεξιές. Λες και το ότι ο Τσίπρας έχει, πράγματι, μεγαλύτερο αριστερό παρελθόν από τον προσωρινό του διάδοχο στην ηγεσία τού ΣΥΡΙΖΑ καθιστά αυτομάτως όσα λέει αριστερά και δεξιά όσα παρουσιάζει το "αμερικανάκι"...

Σκεφτείτε ο Κασσελάκης να έκανε μία ωριαία ομιλία και να μην έλεγε κουβέντα για τα Τέμπη και τη Γάζα, ακόμα και σε ένα οικονομικό φόρουμ, τι θα έλεγαν όσοι πετάνε έναν Μακρόν και πιστεύουν ότι έχουν απογειώσει το περιεχόμενο της πολιτικής κριτικής. Όπως κι αν έχει, τα αριστερόμετρα έχουν απαρχαιωθεί. 

Έχουν κουράσει οι αποστάτες που βγήκαν στον Τσίπρα από τα αριστερά γιατί θεώρησαν την ομιλία του πολύ κεντρώα όταν οι ίδιοι ως υπουργοί του εφάρμοζαν καθημερινά τον υπαρκτό νεοφιλελευθερισμό. Έχουν κουράσει, όμως, κι όσοι παριστάνουν τους εξαπατηθέντες από τον Κασσελάκη με μοναδικά επιχειρήματα το Renew Europe και την ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ. 

Όχι πως και τα δύο δεν είναι ζητήματα που απαιτούν κριτική, ακόμα κι αυστηρή, όχι πως δεν δικαιολογούν ακόμα και την αποστρατεία. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν δικαιολογούν την επανένταξη στους πραξικοπηματίες ή στον αρχιερέα τους. Έχω γνωρίσει θύματα του συνδρόμου τής Στοκχόλμης με περισσότερο αυτοσεβασμό...   

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη Θεσσαλονίκη, του Τσοβόλα...

Ο Δημήτρης Τσοβόλας δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή αλλά ο Κ. Μητσοτάκης ετοιμάζεται να τον νεκραναστήσει στη ΔΕΘ. Θα τα δώσει όλα ώστε να παραμείνει στην πρωθυπουργία και τους επόμενους μήνες, αφού τα διαπλεκόμενα σημάδια δείχνουν ήδη πως η μάχη διαδοχής στη ΝΔ έχει ξεκινήσει και θα φουντώνει όσο το κυβερνών κόμμα δεν ανακάμπτει δημοσκοπικά... 

Φυσικά ο πρωθυπουργός δεν θα "δώσει" κοινωνική δικαιοσύνη, δεν πρόκειται να διαταράξει τους μηχανισμούς διαιώνισης των κοινωνικών ανισοτήτων. Θα ήταν αυτοκαταστροφικό, πέρα από καταστροφικό για την ολιγαρχία στην οποία ανήκει, αν το έκανε. Θα μοιράσει τόσο χρήμα όσο κρίνει απαραίτητο για να διατηρηθεί στην εξουσία και σε εκείνες και μόνο τις κοινωνικές ομάδες που του είναι απαραίτητες στην κάλπη...

Με μια ζαριά ο Μητσοτάκης θα επιχειρήσει να θάψει την ακρίβεια, τα Τέμπη, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τον Μελχισεδέκ κι όλα τα υπόλοιπα σκάνδαλα που δεν συνέβησαν τυχαία επί θητείας του. Κυρίως, όμως, θα προσπαθήσει να συντηρήσει την πίστη ότι αυτές οι πολιτικές είναι μονόδρομος, ότι οι ανισότητες είναι φυσικό φαινόμενο και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Κι όσο το δικό του χέρι είναι αυτό που ανοιγοκλείνει την κάνουλα του δημόσιου κορβανά διαθέτει το πλεονέκτημα απέναντι στην αντιπολίτευση ότι αυτός έχει το καρπούζι, αυτός και το μαχαίρι...

"Η χώρα πρέπει να αλλάξει παραγωγικό μοντέλο". Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα το πουν όλοι οι ηγέτες τής αντιπολίτευσης που θα ανεβούν στη Θεσσαλονίκη και θα έχουν δίκιο. Περιμένω, ωστόσο, κάτι πολύ ωριμότερο από μια απλή περιγραφή τής σημερινής δυστοπίας και μια παράθεση μέτρων τα οποία μπορεί να ανακουφίζουν την κοινωνική πλειοψηφία αλλά δεν θα ξεριζώνουν τις αιτίες τού κακού... 

Η μείωση των άμεσων κι έμμεσων φόρων, του ΕΝΦΙΑ, οι δόσεις για την αποπληρωμή χρεών ή η επανακρατικοποίηση κοινωνικών αγαθών όπως το ρεύμα και η πιο εύκολη πρόσβαση στη χρηματοδότηση είναι όλα απαραίτητα μέτρα. Δεν θα μας αλλάξουν, ωστόσο, παραγωγικό μοντέλο, δεν θα μας μετατρέψουν, για παράδειγμα, σε βιομηχανική χώρα ή τεχνολογικό hub αντί για μια χώρα παραγωγής σερβιτόρων. Αν, συνεπώς, οι ηγέτες τής αντιπολίτευσης έχουν σκοπό να ανταγωνιστούν τον Μητσοτάκη στην πλειοδοσία παροχών καλύτερα να μείνουν στην Αθήνα. Ή, ακόμα καλύτερα, να πάνε σπίτια τους...   

   

Οι σερβιτόροι δεν βιάζονται να φέρουν το λογαριασμό στη ΝΔ...

ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά δεν θέλουν εκλογές. Όπως ακριβώς οι γαλοπούλες δεν βιάζονται για τα Χριστούγεννα και τα αρνιά για το Πάσχα. Φυσικά πρέπει να παριστάνουν πως τις απαιτούν, σε διαφορετική περίπτωση θα τους πάρουν με τις πέτρες και οι εναπομείναντες που τους ψηφίζουν. 

Γι' αυτό και στη δημόσια ρητορική τους Ανδρουλάκης- Φάμελλος- Χαρίτσης εμφανίζονται λάβροι κατά τού Κ. Μητσοτάκη, αποκαλώντας τον ηθικό αυτουργό για υποκλοπές- Τέμπη- ΟΠΕΚΕΠΕ κι όχι μόνο. Όταν, όμως, έρχονται οι δικογραφίες στη Βουλή η μία μετά την άλλη η όρασή τους θολώνει κι ο πρωθυπουργός παύει να είναι ένοχος ή συνένοχος. Για όλα φταίνε οι αξιωματικοί του, ο στρατηγός απουσιάζει από τις προτάσεις για προανακριτικές που καταθέτουν τα κόμματα- σερβιτόροι τής ΝΔ...

Τα ίδια κόμματα ξέρουν πολύ καλά ότι οι προτάσεις τους δεν πρόκειται να καταστούν πλειοψηφικές κατά την κοινοβουλευτική ψηφοφορία. Αυτό θα έπρεπε να τα κάνει πολύ λιγότερο προσεκτικά στο πώς θα διατυπώσουν τις κατηγορίες τους, αξιοποιώντας τα δικαιώματα που τους δίνει ο Κανονισμός της Βουλής κυρίως σε πολιτικό επίπεδο και πολύ λιγότερο σε ποινικό. 

Πράττουν, όμως, το ακριβώς αντίθετο, κρυπτόμενα πίσω από την επίκληση αποφυγής τού λαϊκισμού την ίδια ώρα που αντιπολιτεύονται δήθεν την κυβέρνηση σχεδόν αποκλειστικώς με τη σκανδαλολογία. Κοινώς, αν θέλουν η δημόσια ατζέντα να είναι Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ πρέπει να κάνουν κι όλα όσα χρειάζονται οι περιστάσεις. Διαφορετικά είναι τόσο επικίνδυνα για το σύστημα όσο και τα δεμένα σκυλιά που αλυχτούν...

Το καθεστώς Μητσοτάκη πρέπει να πέσει. Δεν θα έχει καμία αξία, ωστόσο, αν το διαδεχθεί μια κυβέρνηση που μπορεί να είναι πιο καθαρή αλλά το ίδιο εξαρτημένη από το σύστημα και το μαύρο χρήμα του. Ποιος πιστεύει ότι ο Ν. Ανδρουλάκης, ο Σωκρ. Φάμελλος ή ο Αλ. Χαρίτσης μπορούν να ηγηθούν μιας κυβέρνησης που θα κάνει τη διαφορά; 

Οι δύο τελευταίοι, άλλωστε, ήταν υπουργοί σε μια κυβέρνηση που ήταν πιο καθαρή από τη σημερινή αλλά σε καμία περίπτωση δεν έβαλε δύσκολα στην ολιγαρχία κι ο επικεφαλής τής οποίας Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη επιστρέφει και Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή το σκέφτεται γιατί δεν του βγαίνουν τα κουκιά. Η χώρα ή θα αλλάξει υπόδειγμα διακυβέρνησης ή θα αφανιστεί νωρίτερα από το brain drain και την ερημοποίηση που φέρνει η κλιματική κρίση... 

   

Η ερημοποίηση θα βρει άδεια την Ελλάδα...

Ένας καλός διαρρήκτης μπορεί να εξελιχθεί σε έναν καλό αστυνομικό εξιχνίασης κλοπών ακριβώς γιατί ξέρει τα κόλπα από τα μέσα. Με μία σοβαρή προϋπόθεση ωστόσο, να θελήσει να αλλάξει καριέρα, να εγκαταλείψει την παρανομία και να γίνει νομοταγής... 

Ας υποθέσουμε, συνεπώς, πως ο Κ. Μητσοτάκης και η ΝΔ στο σύνολό της επιθυμούν να κάνουν μια νέα αρχή στην πολιτική τους καριέρα, να διαλύσουν το πελατειακό τους δίκτυο, να πατήσουν φρένο στον κομματισμό και να εγκαταλείψουν τη στρατηγική τού να έχουν τους ψηφοφόρους τους ομήρους για μια θεσούλα ή για ένα επίδομα. Δεν θα υπάρχουν την επόμενη ημέρα, γι' αυτό και δεν θα το πράξουν ποτέ...

Ο πρωθυπουργός είχε ισχυριστεί και μετά το έγκλημα των Τεμπών πως θα διόρθωνε τις παθογένειες χρόνων, τις οποίες δεν ήξερε γιατί προέρχεται από μια φτωχή αγροτική οικογένεια που πάσχιζε να βγάλει την ημέρα, κι ακόμα και σήμερα κανείς δεν μπορεί να μας εγγυηθεί για την ασφάλεια του δρομολογίου Αθήνα- Θεσσαλονίκη με τρένο. Ενδεχομένως να πειθόμουν για την ειλικρίνειά του για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αν παραλλήλως δήλωνε πως μόλις συγυρίσει την κατάσταση θα εγκαταλείψει και την πολιτική. Δεν το δήλωσε όμως, επομένως αδυνατώ να πιστέψω ότι ο ηθικός αυτουργός ενός ακόμα σκανδάλου θα είναι ο εγγυητής και της διαλεύκανσής του...

Όσοι μελετούν τους μακροοικονομικούς δείκτες το γνωρίζουν ήδη: η χώρα θα χρεοκοπήσει ξανά, νωρίτερα ή αργότερα. Η χαμένη προηγούμενη δεκαετία δεν μας δίδαξε απολύτως τίποτα αφού ξανακάνουμε τα ίδια λάθη που μας οδήγησαν στη μέγγενη των μνημονίων... 

Όπως το πηγαίνουμε η ελληνική επικράτεια θα εγκαταλειφθεί από τους κατοίκους της πριν καν μετατραπεί σε αφρικανική έρημο λόγω τής κλιματικής κρίσης. Και ούτε γι' αυτό θα φταίνε μόνο οι λύκοι. Θα φταίνε και τα πρόβατα, δηλωμένα ή αδήλωτα...