Αν δεν ανοίξεις την πόρτα Δούρειος Ίππος δεν μπαίνει...

Δεν είναι κάθε περίπτωση ίδια και κάθε αποχώρηση από κάποιο κόμμα όχι το ίδιο έντιμη με κάποια άλλη. Κάποιοι φεύγουν για λόγους συνείδησης κι άλλοι γιατί δεν βολεύτηκαν. Είναι ίδια κι απαράλλαχτη, ωστόσο, η ρητορική των ηγεσιών: "σκοτεινά συμφέροντα πολεμούν την πορεία μας προς το φως". Όπως καταλαβαίνετε- όσοι, τέλος πάντων, μπαίνετε στον κόπο να αξιολογείτε κι όχι να καταπίνετε αμάσητα ό,τι σας λένε- από αυτό το επιχείρημα λείπει παντελώς η αυτοκριτική. Γι' αυτό κι ο δρόμος προς το γκρεμό είναι ορθάνοιχτος...

Το πιο εμβληματικό παράδειγμα, αν κι όχι το μοναδικό, είναι η Ελπίδα για Δημοκρατία που κατάντησε Ελπίδα για το Μεσαίωνα με βασική ευθύνη τής Μ. Καρυστιανού η οποία πήρε στα χέρια της χρυσό- κυνικώς μιλώντας- και τον μετέτρεψε σε στάχτη. Η Μαρία των Τεμπών είχε στο πλευρό της το Φεβρουάριο του 2025  εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που έβλεπαν στην ίδια μια ελπίδα για δικαιοσύνη, διαφάνεια και λογοδοσία. 

Διαψεύστηκαν οικτρά και δεν φταίει μόνο η απειρία της γι' αυτό. Το καλάμι εύκολα καβαλιέται και δύσκολα παραμερίζεται. Και τους Δούρειους Ίππους, άλλωστε, κάποιος τους ανοίγει τις πύλες για να εισχωρούν...

Η ανάγκη των πολιτών για κάτι φρέσκο κι αμόλυντο έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από αρκετούς δημαγωγούς κι απατεώνες τα τελευταία χρόνια, οι οποίοι όμως αποδεικνύονται άνθρακες ο θησαυρός. Δεν αρκεί να είσαι νέος ούτε να μην έχεις ασχοληθεί στο παρελθόν με τα κόμματα παρά μόνο με το επάγγελμά σου για να είσαι και ικανός κι αποτελεσματικός. 

Η πολιτική είναι κι αυτή μια τέχνη που δεν είναι για όλους και δεν αναφέρομαι μόνο στις μηχανορραφίες της που κι αυτές πρέπει να τις εντοπίζεις και να τις υπερπηδάς. Κι αφού αυτό το πλήρες πακέτο δεν έχει ακόμα εμφανιστεί πορευόμαστε με ό,τι έχουμε μέχρι να καταλάβουμε ότι εμείς ο λαός θα σωθούμε κι από τους σωτήρες μας αν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν τους χρειαζόμαστε... 

Ναι στη Συμπαράταξη!

"Μα, δεν θέλεις να πέσει ο Μητσοτάκης; Ούτε εγώ γουστάρω τον Τσίπρα αλλά τι να κάνουμε, αυτός είναι τώρα που μπορεί". Το ερώτημα μου το θέτουν πολλοί, άλλοι καλοπροαίρετα κι άλλοι όχι και τόσο. Ενδεχομένως να φέρει αποτελέσματα ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία ή ως συναισθηματικός εκβιασμός αλλά δεν βασίζεται σε καμία λογική, και δημοσκοπική που τόσο αρέσει εσχάτως στον μεσσία που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία. Όσο και να τεντώσεις τα ποσοστά του δεν βγαίνουν πάνω από αυτά της ΝΔ, ακόμα και με την εμφάνιση κόμματος Σαμαρά...

Ο μόνος ρεαλιστικός νικηφόρος δρόμος για την προοδευτική παράταξη είναι η συμπαράταξη. Η πραγματική συμπαράταξη, όχι αυτή που έχει βάλει στον τίτλο τού κόμματός του ο Αλ. Τσίπρας για να κρύβει πως είναι απολύτως αρχηγικό. Όλα τα υπόλοιπα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις, ιδεολογικό αμπαλάρισμα ατομικών φιλοδοξιών που βαφτίζονται μονόδρομοι. Κι από αυτές έχουμε φάει με τη σέσουλα, ιδίως τα τελευταία χρόνια...

Έτσι κι αλλιώς η νέα μεταπολίτευση θα έρθει όταν η χώρα υπερβεί τον αυτοεγκλωβισμό στο δίπολο Μητσοτάκη- Τσίπρα, από τη δήθεν καταναγκαστική επιλογή ανάμεσα στο διεφθαρμένο νεοφιλελευθερισμό και στον εθνολαϊκισμό. Απλώς ελπίζω να μην χρειαστεί να βιώσουμε πρώτα μια νέα εθνική τραγωδία, όπως το 1974. Δεν αισθάνομαι, πάντως, και πολύ αισιόδοξος ως προς το τελευταίο, πολλώ δε μάλλον όταν οι νέοι- παλιοί σωτήρες μας σπεύδουν ο ένας πίσω από τον άλλο να πάρουν την έγκριση της Πρεσβείας... 

 

Μόνο Καρυστιανού και ΠΑΣΟΚ μπορούν να κερδίσουν τον Μητσοτάκη...

Έχω δει παιδιά τού νηπιαγωγείου να παίζουν το παιχνίδι "εγώ το είπα πρώτος" με μεγαλύτερη σοβαρότητα από κάποια κόμματα του 1% που αναζητούν ζωτικό χώρο αλλά δεν τον βρίσκουν, απλούστατα γιατί δεν μπορούν. Αυτή τη στιγμή τα μόνα δύο κόμματα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά- για διαφορετικούς λόγους το καθένα- και να κερδίσουν τη ΝΔ είναι το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Καρυστιανού. Τα υπόλοιπα είτε απλώς θα επιβιώσουν της επόμενης ημέρας των εκλογών είτε θα γίνουν το δείπνο στο τραπέζι των μεγαλύτερων...

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα 52 χρόνων, με ισχυρό μηχανισμό που πέρασε από χίλια κύματα αλλά έχει αφήσει και μεγάλο αποτύπωμα στην ελληνική κοινωνία. Αυτά, όμως, που είναι τα "προσόντα" του είναι ταυτοχρόνως και τα μειονεκτήματά του, ιδίως υπό μία ηγεσία την οποία δυσκολεύεσαι πολύ να αποκαλέσεις χαρισματική. Από την άλλη, θεωρείται από πολλούς απογοητευμένους όσο και μετριοπαθείς ψηφοφόρους τού Κ. Μητσοτάκη το ασφαλέστερο λιμάνι καταφυγής...

Την ίδια ώρα, το κόμμα Καρυστιανού είναι ο μεγαλύτερος άγνωστος Χ αυτών των εκλογών αλλά και το μοναδικό το οποίο μπορεί να συσπειρώσει ψηφοφόρους διαφορετικών ιδεολογικών αποχρώσεων. Κι αυτό κυρίως γιατί η επικεφαλής του εισπήδησε στο πολιτικό παίγνιο ύστερα από μία τραγωδία που την χτύπησε προσωπικά, χωρίς να έχει εκδηλώσει οποιαδήποτε διάθεση ανάμειξης με τα κοινά στο παρελθόν. Αν δεν δεις, ωστόσο, με ποιους θα συνεργαστεί και κυρίως με ποια πολιτική πλατφόρμα θα κατεβεί στις εκλογές είναι λογικό οι σημερινοί αναποφάσιστοι ψηφοφόροι, οι οποίοι μάλλον είναι και η κοινωνική πλειοψηφία και οι οποίοι μάλιστα έχουν καεί στο χυλό και φυσάνε και το γιαούρτι, να είναι, και με το δίκιο τους, πολύ επιφυλακτικοί. Ίδωμεν...

  

Ο προοδευτικός μας φασισμός...

Αν γινόταν μια δημοσκόπηση στην Ελλάδα με το ερώτημα "είστε φασίστας" πολύ δύσκολα η καταφατική απάντηση θα συγκέντρωνε διψήφιο ποσοστό. Όπως, άλλωστε, κι ένα γκάλοπ με την ερώτηση "είστε ρατσιστής". 

Ο ορισμός, άλλωστε, που δίνει ο καθένας μας στο φασισμό και στο ρατσισμό μάλλον διαφέρει και σίγουρα μας αθωώνει από οποιοδήποτε πειρασμό μπορεί να έχουμε αισθανθεί να υποκύψουμε σε αυτές τις δύο ιδεοληψίες, οι οποίες μάλιστα στις πολύ ακραίες μορφές τους έχουν αφήσει και πολύ αίμα πίσω τους. Φοβάμαι, ωστόσο, πως κι ανάμεσα στους βαυκαλιζόμενους τους προοδευτικούς κυκλοφορεί ο ιός τού φασισμού και, μάλιστα, σε αυξημένες δόσεις. Μια ματιά στο τι γράφεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ενδεικτικότατη...

Για παράδειγμα, ουκ ολίγοι "απαγορεύουν" να γράφεις στις δικές σου σελίδες το οτιδήποτε είναι αρνητικό για το πολιτικό κόμμα ή το πολιτικό πρόσωπο που υποστηρίζεις. Δεν σου δίνουν το δικαίωμα ούτε καν να εξηγείς τους λόγους για τους οποίους δεν τους υποστηρίζεις. Αν τα λόγια σου είναι θετικά σού επιτρέπουν να γράφεις σεντόνια ολόκληρα, αν όχι και ήσουν μέλος του σου παραχωρούν τη δυνατότητα να αποχωρήσεις σιωπηλά. Μέχρι εκεί αντέχουν τη δημοκρατία...

Φυσικά υπάρχουν και οι μεταμφιεσμένοι όλο το χρόνο κι όχι μόνο στις Απόκριες φασίζοντες που σου επιτρέπουν να γράφεις στις σελίδες σου για όποιο θέμα θέλεις εσύ, όπως άλλωστε κάνουν και οι ίδιοι στις δικές τους, και για όσο θες. Αυτοί είναι οι πιο γενναιόδωροι. Θα σου υποδείξουν "απλώς" να γράφεις αλήθειες. Τις δικές τους αλήθειες βεβαίως οι οποίες αν δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα αλλά στις φαντασιώσεις τους για την πραγματικότητα τόσο το χειρότερο για τις αλήθειες...

Δεν βγάζω την ουρά μου απέξω. Είμαι σίγουρος ότι έχω υποκύψει κι εγώ στο μικρόβιο του φασισμού. Δεν είναι πάντοτε εύκολο να βγαίνουμε από τον εαυτό μας και να παρατηρούμε τις καταστάσεις με το μάτι ενός αντικειμενικού σχολιαστή, ιδίως όταν έχουμε βρεθεί πολύ κοντά στο επίκεντρο. Γι' αυτό θα συνεχίσω να προσπαθώ να κατανοώ το φασισμό από όπου κι αν προέρχεται. Για να είμαι σε θέση να τον τσακίζω σε κάθε ευκαιρία που μου δίνεται... 

  

Η μεγαλύτερη συνωμοσία εναντίον μας είναι οι αυταπάτες μας...

Ο κόσμος δεν χωρίζεται ανάμεσα σε αυτούς που λατρεύουν και σε εκείνους που μισούν ένα πολιτικό κόμμα ή έναν πολιτικό αρχηγό. Υπάρχει και η μέση γραμμή τής λελογισμένης υποστήριξης ή της εποικοδομητικής κριτικής, με επιχειρήματα κι όχι στον αέρα, με σκεπτικισμό κι όχι με προσωπολατρία. 

Αυτονόητα όλα αυτά; Δεν νομίζω, ιδίως σε μια χώρα όπου οι κάθετοι διαχωρισμοί στα καφενεία έχουν μεταφερθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί όπου ο καθένας μας πίσω από την ασφάλεια ενός πληκτρολογίου "πυροβολεί" με όρους προσωπικής βεντέτας κι όχι ανταλλαγής σκέψεων και ιδεών...

Όσο, επίσης, παράξενα κι αν ηχεί αυτό στα αφιονισμένα πλήθη που λειτουργούν με όρους απόλυτου κακού κι απόλυτου καλού, υπάρχουν κι άνθρωποι που αλλάζουν γνώμη για πρόσωπα και καταστάσεις χωρίς αυτό να συνδέεται με ωφελιμιστικά κίνητρα. Μπορεί, για παράδειγμα, να πάψει να εκφράζει τον οποιονδήποτε ένα κόμμα ή ένας αρχηγός γιατί αλλιώς τα περίμενε- και με δική του ευθύνη ή αφέλεια ενδεχομένως- κι αλλιώς του ήρθαν κι όχι γιατί δεν πήρε κάποιο αξίωμα ή γιατί πληρώθηκε από κάποιον άλλο για να το κάνει. Αυτονόητα όλα αυτά; Δεν νομίζω, ιδίως σε μια χώρα που δεν ξεχωρίζουμε τίποτα άλλο από το άσπρο ή το μαύρο...

Αν ήμουν πρόεδρος ενός κόμματος από το οποίο κυρίως αποχωρούν μέλη και στελέχη και πολλοί λιγότεροι έρχονται μια αυτοκριτική θα την έκανα και δεν θα αναζητούσα απλώς συνωμοσίες εναντίον μου ούτε θα αποκοιμιόμουν από τις κολακείες εκείνων που είτε τις πιστεύουν με όρους μεσσιανισμού είτε τις ασπάζονται από ιδιοτελή κίνητρα. Όταν είναι στραβός ο γιαλός δεν φταίνε μόνο οι δημοσκόποι. Ενδεχομένως να ευθύνεται και το καράβι, ίσως κι ο καπετάνιος, όσο ταλέντο κι αν διαθέτει. Πολύ φοβάμαι πως αν δεν γίνουν όλα αυτά αντιληπτά θα σταματήσει κάπου εδώ και η καταμέτρηση από κεράκια στην τούρτα. Και θα είναι πολύ κρίμα. Και γι' αυτούς που πίστεψαν και για εκείνον που τον πίστεψαν...

 

Ο "τυφώνας Μαρία" κάνει όλα τα υπόλοιπα ασήμαντα...

Δεν έχω καλά νέα για το κόμμα που αποφάσισε να προσχωρήσει σε ένα άτομο. Το άτομο δεν φαίνεται να επιθυμεί την προσχώρηση του κόμματος παρά μόνο πολύ λίγων εξ αυτών και οι οποίοι θα βρίσκονται πίσω από την κουρτίνα για να μην τρομάζουν τον κόσμο. Οι υπόλοιποι θα πρέπει να βρουν πώς θα επιβιώσουν με τις δικές τους δυνάμεις, οι οποίες είναι κι ελάχιστες. Θα κρατήσουν για αρχηγό τον Σωκράτη που σιγοπίνει το κώνειο; 

Θα τον καθαιρέσουν- έχουν το know how- για να κάνουν αρχηγό τον αψύ Κρητικό, ο οποίος τουλάχιστον δεν είναι άχρωμος, άοσμος κι άγευστος, αν και κουτσαβάκης; Θα ενωθούν κομμάτια τού ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς μήπως και φτάσουν το 3%; Κι αν ο Κ. Μητσοτάκης πάει το όριο στο 5% ζήτω που καήκανε...

Τίποτα από όλα αυτά, πάντως, δεν θα έχει νόημα- συμπεριλαμβανομένου τού rebranding- αν η Μαρία Καρυστιανού κάνει κόμμα, αφού θα τους πάρει όλους στην αντιπολίτευση παραμάζωμα, αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους. Οι πολίτες είναι εξοργισμένοι και δεν βλέπουν κανένα κόμμα από τα σημερινά να αντιλαμβάνεται το μέγεθος της οργής τους. Γι' αυτό και πολύ πρόθυμα θα στοιχηθούν πίσω από μια γυναίκα- σύμβολο για τον αγώνα της για δικαιοσύνη...

Φυσικά αν η Καρυστιανού αποφασίσει να προχωρήσει στο επόμενο βήμα θα κριθεί και για πολλά άλλα πράγματα, πέρα από τα Τέμπη. Σε προσωπικό επίπεδο δεν θα μπορούσα, για παράδειγμα, να στηρίξω ένα συντηρητικό κόμμα στελεχωμένο από κατά βάση δεξιούς και φθαρμένους πολιτικούς το οποίο δεν θα έχει και πολλά να μου πει για το πώς θα πορευτεί η χώρα στο μέλλον. Αλίμονο, όμως, αν δεν έβλεπα το ρεύμα που έχει η Καρυστιανού στην κοινωνία, το μόνο πραγματικό ρεύμα αυτή τη στιγμή που δεν βασίζεται σε ολιγάρχες και προέρχεται πράγματι από τα κάτω... 

- Μάνα, θα πάω σε κόμμα.- Δεν πας καλύτερα στα καράβια;...

Αν με ρωτήσει κάποιος πόσο χρήσιμο είναι να ενταχθεί εθελοντικά κι όχι ως επαγγελματίας σε οποιοδήποτε κόμμα η απάντηση που θα του δώσω θα είναι αρνητική. Ιδίως αν αυτός ο κάποιος διαθέτει γνώσεις, ικανότητες και δεξιότητες. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να τις σπαταλήσει απασχολούμενος κατά κύριο λόγο με ίντριγκες, βυζαντινισμούς, μικροπρέπειες και κατιναριό. Στέκομαι απαξιωτικά απέναντι στο κομματικό φαινόμενο; Ενδεχομένως, αλλά το κομματικό φαινόμενο κάνει ό,τι μπορεί από την πλευρά του για να απαξιωθεί...

Φυσικά δεν προτρέπω στην αδράνεια, στον ωχαδερφισμό και στην αποστασιοποίηση από τα κοινά. Αν μη τι άλλο, άλλωστε, υπάρχει μια σειρά επιμέρους ζητημάτων σε τοπικό, περιφερειακό κι εθνικό επίπεδο με τα οποία μπορεί να απασχοληθεί οποιοσδήποτε ενεργός πολίτης ενδιαφέρεται για την επίλυσή τους κι όχι για παραγοντισμούς και κουτσομπολιό. Ύστερα, όμως, από αρκετά χρόνια επαγγελματικής ενασχόλησης με το κομματικό φαινόμενο αδυνατώ να υπερασπιστώ την αναγκαιότητα συμμετοχής σε αυτό σε επαγγελματικό ή κι ερασιτεχνικό επίπεδο... 

Χρήσιμες είναι, για παράδειγμα, οι αποκομιδές απορριμμάτων από τις παραλίες κι άλλες ακτιβιστικές δράσεις αλλά αυτές μπορούν να γίνουν κι από ένα Σύλλογο Φίλων της Θαλάσσης. Ποιες οργανώσεις, όμως, παράγουν και προτείνουν πολιτικές; Εκτός αν θεωρούμε πολιτική το "ο Μήτσος είναι κωλόπαιδο και θέλει να μας ελέγχει", "όχι, η Κατερίνα είναι συμπλεγματική και με ζηλεύει"...

Το έχω ξαναγράψει: τα κόμματα είναι όπως τα λουκάνικα, καλύτερα να τα τρως χωρίς να ξέρεις πώς φτιάχνονται. Αν ήξεραν, άλλωστε, οι πολίτες δεν θα είχαν τα έντερα να φτάσουν μέχρι την κάλπη για να ψηφίσουν κάποιο από αυτά... 

Από την άλλη, βεβαίως, σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία κόμματα, αρχηγούς και υποψήφιους βουλευτές ψηφίζεις κι όχι ανάμεσα στον Σούπερμαν, τον Κάπτεν Αμέρικα και την Γουόντερ Γούμαν. Στους τυφλούς τον μονόφθαλμο δηλαδή; Ε, ναι, στους τυφλούς τον μονόφθαλμο. Τουλάχιστον όσον αφορά τα κόμματα... 

  

 

Στο σπίτι του πραξικοπηματία δεν μιλούν για πόθεν έσχες...

Το ηθικό πλεονέκτημα είναι πολύ βαριά κληρονομιά και γι' αυτό δεν είναι όλοι οι ώμοι κατάλληλοι για να σηκώσουν το βάρος. Ένα απλό μέλος, για παράδειγμα, του ΣΥΡΙΖΑ έχει κάθε δικαίωμα να απαιτεί να γυρίσουν ανάποδα όλοι οι υποψήφιοι πρόεδροι για να διαπιστώσει αν είναι πράγματι καθαροί ή είναι βρόμικοι. 

Αυτοί, ωστόσο, που πριν δύο εβδομάδες καθαίρεσαν έναν δημοκρατικώς εκλεγμένο πρόεδρο 11 μηνών δεν διαθέτουν το ηθικό πλεονέκτημα για να μιλούν για πόθεν έσχες και μη οφειλές στο Δημόσιο. Ιδίως όταν χρωστούν σε αυτό τόσοι πολλοί πολίτες που δεν είναι μπαταχτσήδες. Το έχασαν τη στιγμή κατά την οποία στήριξαν ένα πολιτικό πραξικόπημα...

Για να μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας κρυπτόμενοι πίσω από σοφίσματα που καλύπτουν υστεροβουλία κι όχι πολιτική λογική: όποιος ισχυρίζεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την πολυτέλεια να εκλέξει πρόεδρο την 1η Δεκεμβρίου- έστω κι αν αυτό στην πραγματικότητα θα γίνει στις 24 Νοεμβρίου- και Κεντρική Επιτροπή στις 19 Ιανουαρίου είτε τον τυφλώνει το μίσος του για τον Στέφανο Κασσελάκη είτε είναι αφελής είτε στοχεύει στη ρευστοποίηση του κόμματος. Δυσκολεύομαι να φανταστώ πως υπάρχει συριζαίος με λίγο καθαρό μυαλό στο κεφάλι του κι έναν στοιχειώδη κομματικό πατριωτισμό που να πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την πολυτέλεια να παραμείνει τσίρκο για τέσσερις μήνες ακόμα...

Ακόμα κι αν ο Στέφανος Κασσελάκης επανεκλεγεί με σαρωτικό ποσοστό, που μοιάζει και το πιθανότερο, το έργο του θα είναι κάτι παραπάνω από δύσκολο. Μόνο, όμως, ο Κασσελάκης μπορεί να δώσει προοπτική στο ΣΥΡΙΖΑ. 

Το έκανε ήδη όταν τον επανάφερε από τα μονοψήφια ποσοστά στο 15% και στη δεύτερη θέση. Τότε, άλλωστε, όσοι τον απεχθάνονται εντός τού κόμματος προσωπικά ή πολιτικά θα βρεθούν ενώπιον του διλήμματος της πολιτικής αποστρατείας ή της συστράτευσης έστω από ανάγκη πολιτικής τους επιβίωσης. Κι επειδή αρκετοί δεν έχουν ζήσει έξω από το θερμοκήπιο της πολιτικής μην βιαστείτε να μιλήσετε από τώρα για κάποια σπουδαία διάσπαση...    

  

 

Πού να καταλάβουν τα καινά δαιμόνια τα κενά μυαλά...

Φαίνεται πως σε αυτήν τη χώρα και ιδίως στην ελληνική Αριστερά όλα τα κάνουμε σωστά κι άρα δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τίποτα. Στην πραγματικότητα θα έπρεπε να αλλάζουμε ακόμα κι αν τα κάναμε όλα σωστά γιατί ό,τι μένει στάσιμο πεθαίνει. Πολλώ δε μάλλον όταν δεν κάνουμε και πολλά πράγματα σωστά ώστε να ειρωνευόμαστε καθετί που μας ξεβολεύει ή μας είναι ασυνήθιστο...

Δεν είμαστε, για παράδειγμα, συνηθισμένοι στο να βάζει από την τσέπη του ένας πρόεδρος κόμματος χρήματα για να πληρωθούν εργαζόμενοι που αγαπούν να του ασκούν κριτική, γι' αυτό και το κοροϊδεύουμε. Αντιθέτως, το ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ χρωστούν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ και ιδίως η ΝΔ κάνει προεκλογικές καμπάνιες πολυτελείας μάς φαίνεται συνηθισμένο κι επομένως αδιαφορούμε να το κριτικάρουμε. Ούτε είμαστε συνηθισμένοι οι αρχηγοί να ακούνε τους βουλευτές τους και να μην τους διατάζουν απλώς...

Δεν ξέρω αν το σχέδιο Κασσελάκη θα πετύχει. Σε αντίθεση, ωστόσο, με τους αντιπάλους του στην ευρύτερη Αριστερά διαθέτει δύο πλεονεκτήματα: έχει σχέδιο και δεν επιθυμεί να προσαρμόσει το λαό στις δοξασίες του, αλλά τον εαυτό του και το κόμμα του στις ανάγκες του. Αν μη τι άλλο, αυτά τα πλεονεκτήματα είναι μια πολύ καλή αρχή...

 

 

Από τα τσόφλια που θα αφήσει στο διάβα του θα κριθεί ο νέος αρχηγός...

Το ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να τον οδηγήσουν μπροστά αυτοί που τον πήγαν πίσω. Εκείνοι που έφεραν προσκόμματα στη διεύρυνση, λειτουργούσαν τις Οργανώσεις Μελών σαν δικά τους παραμάγαζα νομής μιας μικρόνοης εξουσίας χωρίς καμία κοινωνική γείωση. Αυτοί που κάθε φορά που ο Αλέξης Τσίπρας άνοιγε την αγκαλιά του για να υποδεχθεί όποιον πολίτη αισθανόταν προοδευτικός ζητούσαν πιστοποιητικά αριστερών φρονημάτων, κοινωνικών αγώνων και γραφειοκρατικής αγκύλωσης. Εκείνοι που λειτουργούν ως δημόσιοι υπάλληλοι που προτιμούν να επιστρέψουν στο 3% αρκεί να μην χάσουν το μισθουλάκο τους...

Ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνεται από τη ριζοσπαστική Αριστερά ως το προοδευτικό Κέντρο. Αυτό έχει κατοχυρωθεί από το περσινό συνέδριο του κόμματος και θα έπρεπε να είναι αδιαπραγμάτευτο αν στόχος είναι να παραμείνει κόμμα εξουσίας. Το ζητούμενο κι αυτό που έλειψε το προηγούμενο χρονικό διάστημα είναι αυτόν το στόχο να τον υπηρετήσουν από εδώ και πέρα όλοι, από τον πρόεδρο ως και το νεότερο μέλος. Το "απευθυνόμαστε σε όλους" δεν έχει κανένα πολιτικό νόημα. Αλίμονο, άλλωστε, αν ο ΣΥΡΙΖΑ απευθυνόταν και στους δέκα ολιγάρχες ή σε όσους ασπάζονται το ναζισμό, τον εθνικισμό, τη μισαλλοδοξία και το ρατσισμό...

Το πρόσωπο του νέου προέδρου ασφαλώς και θα είναι καθοριστικό για το μέλλον τού ΣΥΡΙΖΑ. Ιδίως το πρώτο χρονικό διάστημα μπορεί να δημιουργήσει μια δυναμική που αν φανεί αντάξιά της θα επαναφέρει το κόμμα σε τροχιά εξουσίας. Δεν αρκεί όμως αν οι από κάτω συνεχίσουν να λειτουργούν σαν κόμμα εν κόμμα, κοιτώντας το δικό τους ιδιοτελές συμφέρον κι όχι την προοπτική τής παράταξης. Φυσικά αυτό προϋποθέτει και συγκρούσεις. Συνεπώς το βασικό χαρακτηριστικό τού νέου προέδρου, αυτό που θα τον βοηθήσει να χαράξει μια νέα πορεία και να διαφοροποιηθεί από τον Αλέξη Τσίπρα θα είναι η ικανότητά του να σπάει αβγά. Τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα... 

 

 

Ας βρούμε το ποιος ΣΥΡΙΖΑ και θα βρούμε και το ποιος αρχηγός...

Φυσικά κι έχει σημασία ποια θα είναι η επόμενη ηγετική ομάδα τού ΣΥΡΙΖΑ. Τα πρόσωπα έχουν τη δική τους αξία, τη δική τους δυναμική και τη δική τους στρατηγική. Μόνο που το κομβικό ερώτημα δεν είναι το ποιος, αλλά το πώς, με ποια γραμμή και με ποια προοπτική. Σε αυτό πρέπει, πρώτα και κύρια, να απαντήσουν στην Κουμουνδούρου...

Όπως είναι προφανές, το πρόσωπο του νέου αρχηγού θα σημάνει πολλά και για το πού θα κατευθυνθεί από εδώ και πέρα το κόμμα. Το σημαντικότερο είναι, ωστόσο, να γίνει σωστή ανάγνωση των μετεκλογικών δεδομένων κι ανάλυση του προς τα πού κατευθύνεται η ελληνική κοινωνία τα επόμενα τέσσερα χρόνια... 

Δεν ισχυρίζομαι πως ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να στραφεί στην ακροδεξιά ή στη δεξιά για να είναι mainstream. Ούτε, όμως, πως ο λόγος του μπορεί να είναι από εδώ και πέρα θολός, πολυτασικός κι αριστερίστικος...

Ένα κόμμα εξουσίας, για παράδειγμα, δεν ψηφίζει "παρών", αλλά ναι ή όχι. Αν διαφωνεί με τα εξοπλιστικά ή με τη χάραξη ΑΟΖ καταθέτει τις ενστάσεις του, αλλά υπερψηφίζει. Ούτε επιτρέπει σε μεμονωμένες φωνές να θολώνουν την κεντρική γραμμή. Ο νέος αρχηγός θα αναπτύξει μια πρόσκαιρη δυναμική στην κοινωνία, αλλά δεν θα έχει πίστωση χρόνου. Και, κυρίως, πρέπει να δείξει πως είναι αρχηγός κι όχι προϊόν συμβιβασμού τάσεων...

 

Δημοκράτες και Ευρωπαίοι δίχως απλή αναλογική δεν υπάρχουν...

Αν η δημοκρατία μπορούσε να ζητήσει αποζημίωση από όσους την επικαλούνται (και) σε αυτήν τη χώρα δίχως να την αγαπούν, θα ήταν πάμπλουτη. Οι περισσότεροι ομνύουν στο όνομά της, αλλά όταν είναι, για παράδειγμα, να εφαρμόσουν την απλή αναλογική πετούν τη μπάλα στην εξέδρα, επικαλούμενοι την ανάγκη κυβερνησιμότητας. Την ίδια κυβερνησιμότητα από μονοκομματικές κυβερνήσεις, δηλαδή, που χρεοκόπησε την Ελλάδα...

Η μόνη εξαίρεση που θα ήταν δημοκρατική και θα δικαιολογούσε το σχηματισμό μονοκομματικής κυβέρνησης θα ήταν από ένα κόμμα που θα είχε συγκεντρώσει πάνω από το 50% των ψήφων. Ειδάλλως, ο λαός ναι μεν έχει δώσει το πρόκριμα σε ένα κόμμα, αλλά όχι και την εντολή να κυβερνήσει για μια τετραετία με λευκή επιταγή. Αφήστε που, με τελευταίο παράδειγμα την Ισπανία, οι πολυκομματικές κυβερνήσεις είναι ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση στην Ευρώπη την οποία, επίσης υποκριτικά όπως και τη δημοκρατία, συνηθίζουν να επικαλούνται οι "μενουμευρωπαίοι"...

Η μνημονιακή περίοδος απόδειξε ότι όταν υπάρχει ανάγκη βρίσκονται οι τρόποι να συνεργαστούν κόμματα με πραγματικές ή ψευδεπίγραφες ιδεολογικές διαφορές. Η ΝΔ συγκυβέρνησε με το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ και το ΛΑΟΣ κι ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ.

Γιατί να μην συγκυβερνήσουν και στο μέλλον, εφόσον υπάρχουν οι στοιχειώδεις προγραμματικές συμφωνίες, αν αυτή είναι η βούληση του λαού; Σε πιο ήρεμες, άλλωστε, πολιτικές συνθήκες- εφόσον δεν προκύψει κάποια πολεμική εμπλοκή με την Τουρκία- θα είναι και πιο εύκολο να απαλλαγούμε από το πρωθυπουργικοκεντρικό μοντέλο που απαξιώνει τους υπόλοιπους θεσμούς και υποθάλπει την προσωπολατρία...

Ψήφισε πρώτα για να δικαιούσαι να βρίζεις μετά...

Είμαι ο τελευταίος που θα ισχυριστεί πως η κοινοβουλευτική μας δημοκρατία πλησιάζει έστω την τελειότητα. Όταν την εποχή των μεγάλων επιτευγμάτων τής τεχνολογίας ο λαός εξακολουθεί να είναι αποκομμένος από τη λήψη των αποφάσεων που αφορούν τη ζωή του κι αντ' αυτού ψηφίζουν 300, τους οποίους μπορεί να αλλάξει μόνο μετά από τέσσερα χρόνια, όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά. Η άμεση δημοκρατία είναι πολύ πιο εφικτή σήμερα από όσο μας επιτρέπουν να αποδεχθούμε οι νομείς τής εξουσίας...

Όταν, όμως, η ζωή σού δίνει κάτι που δεν σου αρέσει ναι μεν προσπαθείς να το αλλάξεις, αλλά στο μεσοδιάστημα επιχειρείς να πετύχεις όσο το δυνατό περισσότερα με όσα έχεις στα χέρια σου. Κι αυτό που έχουμε στις 7 Ιουλίου είναι η ψήφος μας, την οποία οφείλουμε να διαχειριστούμε με συναίσθηση τόσο του ατομικού όσο, όμως, κυρίως του συλλογικού μας συμφέροντος. Είμαστε ως ένα βαθμό συνυπεύθυνοι γι' αυτούς που μας κυβερνούν. Αν, βεβαίως, θέλουμε να τιμάμε τον τίτλο τού πολίτη" κι όχι απλώς να περιφέρουμε την ανευθυνότητά μας ως μετάλλιο τιμής για την από την εξέδρα "αγιότητά" μας...

Μόνο, εξάλλου, όταν έχουμε δώσει τη εμπιστοσύνη μας σε ένα κόμμα και σε έναν πολιτικό αρχηγό, πολλώ δε μάλλον εφόσον εκλεγούν, έχουμε το δικαίωμα ακόμα και να τους βρίζουμε για τα πεπραγμένα τους. Δεν προτείνω, φυσικά, να απαγορευτεί η άσκηση κριτικής από όσους απέχουν της εκλογικής διαδικασίας ούτε έχω έρθει από τον Άρη για να μην κατανοώ τη δυσαρέσκειά πολλών για τα όσα συμβαίνουν στο δημόσιο βίο. Η αποχή, όμως, είναι λούμπεν πολιτική τοποθέτηση, άρνηση ανάληψης του ρίσκου τής απογοήτευσης, εν τέλει παράδοση της επιλογής διακυβέρνησης για την επόμενη τετραετία σε όσους συμμετάσχουν στην ψηφοφορία...

 

Στην Ελλάδα ο Λάνθιμος θα γύριζε τα βιντεάκια τού Άνθιμου για να ζήσει...

Αν ο Γιώργος Λάνθιμος κέρδιζε το Όσκαρ σκηνοθεσίας και η "Ευνοούμενη" το αντίστοιχο καλύτερης ταινίας, όλοι οι Έλληνες θα αισθανόμασταν υπερήφανοι για τον ίδιο και το επίτευγμά του. Κι ας ήταν η επιτυχία του προϊόν μιας άλλης βιομηχανίας θεάματος την οποία στην Ελλάδα μπορούμε μόνο να ονειρευόμαστε με τα σημερινά δεδομένα και την κακομοίρικη νοοτροπία που μας διακατέχει. Για να το θέσω διαφορετικά, ο Γιώργος Λάνθιμος τα καταφέρνει στο εξωτερικό όχι γιατί είναι Έλληνας, αλλά μολονότι είναι Έλληνας...

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είναι η εθνική καταγωγή που δυσχεραίνει τον κάθε Λάνθιμο, αλλά η εθνική μας πραγματικότητα. Την ώρα που κορδωνόμαστε για τον Λάνθιμο τρέμουμε μήπως ένα δημοσίευμα του BBC ανακινήσει ζήτημα σλαβομακεδονικής μειονότητας στη χώρα μας. Είναι ακριβώς αυτός ο συνδυασμός αρχοντοχωριατισμού κι εθνοφοβίας που μας καθιστά ουραγούς στην παγκόσμια κοινότητα κι όχι οι όποιοι ορατοί ή αόρατοι εχθροί τού έθνους...

Είμαστε μια χώρα όπου στη βιτρίνα βάζουμε τους λάνθιμους και τους τσιτσιπάδες, αλλά το μαγαζί τρέχουν ο γιος τού μπαμπά, το παιδί τού κόμματος κι ο ευνοούμενος του επιχειρηματία. Αν, άλλωστε, ο Γιώργος Λάνθιμος ή ο Στέφανος Τσιτσιπάς αποφάσιζαν να κάνουν την Ελλάδα βάση των δραστηριοτήτων τους, το πιθανότερο είναι να κατέληγαν υφιστάμενοι του Ν. Καρανίκα ή να γύριζαν τα βιντεάκια τού μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Άνθιμου. Δυστυχώς η αγάπη για την πατρίδα ισοδυναμεί στην ελληνική περίπτωση με αυτοκαταστροφική τάση...

Ο εκβιαστής δεν εκβιάζει ποτέ μία φορά...

Οι όροι και οι κανόνες κάθε παιχνιδιού πρέπει να τίθενται εγκαίρως κι όταν αλλάζουν οι όποιες αλλαγές να μην έχουν άμεση ισχύ ώστε να μην συμβαδίζουν με τη συγκυρία. Το ίδιο ισχύει και για τους κανόνες τού πολιτικού παιχνιδιού, όπως για παράδειγμα για το πώς συγκροτείται και πώς διαλύεται μια Κοινοβουλευτική Ομάδα. Σε διαφορετική περίπτωση νομιμοποιείται ο οποιοσδήποτε να είναι επικριτικός απέναντι σε αλλαγές που μπορεί να είναι δίκαιες, ως ένα βαθμό έστω, αλλά μυρίζουν καιροσκοπισμό...

Ο Π. Καμμένος εκβιάζει την κυβέρνηση σχεδόν απροκάλυπτα. Το ότι ο Αλ. Τσίπρας το ανέχεται, αν όχι και υποκύπτει στον εκβιασμό είναι ερωτηματικό αν οφείλεται στο ότι πράγματι ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ τον "κρατά" από κάπου ή στο ότι ο πρωθυπουργός φοβάται απλώς το μεγάλο στόμα τού πρώην υπουργού του, το οποίο μπλέκει την αλήθεια με το ψέμα και δεν βγάζεις ποτέ άκρη. Όπως κι αν έχει, η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη Βουλή με τις διαλυμένες Κ.Ο., τους βουλευτές- γυρολόγους και τις ευκαιριακές πλειοψηφίες δεν περιποιεί τιμή στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, ακόμα κι αν έτσι κι αλλιώς η θητεία τής παρούσας Βουλής έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Γι' αυτό και είναι απαραίτητο μέχρι να πάμε στις εκλογές τα σκηνικά γκαζόζας να μηδενιστούν και το πολωτικό κλίμα που δεν βασίζεται σε τεράστιες ιδεολογικές διαφορές, αλλά σε μικροκομματικές σκοπιμότητες να μετριαστεί...

Ο κάθε βουλευτής είναι αντιπρόσωπος κι όχι εκπρόσωπος του λαού, το οποίο σημαίνει ότι ψηφίζει με βάση τη συνείδησή του κι όχι το πώς θα ήθελε να ψηφίσει η πλειονότητα των εκλογέων του ή το κόμμα του. Θα στρουθοκαμήλιζα, ωστόσο, αν πίστευα ότι οι "μεταγραφές" βουλευτών και οι ψήφοι τους σε κρίσιμες ψηφοφορίες το τελευταίο χρονικό διάστημα είναι προϊόντα της συνείδησής τους και μόνο κι όχι κι ατομικών σκοπιμοτήτων που συνδέονται με την πολιτική τους επιβίωση. Όπως, βεβαίως, θα στρουθοκαμήλιζε κι ο Αλ. Τσίπρας αν πίστευε ότι όποιος εκβιάσει μια φορά δεν πρόκειται να ξαναεκβιάσει, ιδίως αν παίζεται το "τομάρι" του... 

Βαρετά κόμματα με βουλευτές-ποδοσφαιριστές...

Ο αριθμός των Ελλήνων βουλευτών που μεταπηδούν από το ένα κόμμα στο άλλο- μερικές φορές και σε περισσότερα- ενδεχομένως να αποτελεί και παγκόσμιο ρεκόρ. Αν μη τι άλλο αποδεικνύει τη διπλή παθογένεια του κομματικού μας συστήματος. Από τη μία έχουμε κομματικούς οργανισμούς και ηγέτες που δεν μπορούν να συναρπάσουν σε βαθμό που να κερδίσουν έστω τη στοιχειώδη αφοσίωση των υφισταμένων τους- οργανισμοί οι οποίοι δύσκολα μπορούν να χαρακτηριστούν πολυσυλλεκτικοί- κι από την άλλη πολιτικούς που συμπεριφέρονται σαν να ήταν επαγγελματίες αθλητές, που μεταγράφονται από τη μία ομάδα στην άλλη, κι όχι πολιτικές προσωπικότητες με στέρεες ιδεολογικές αντιλήψεις τις οποίες δεν ανταλλάζουν "στο γιουσουρούμ για ένα κοστούμ"...

Όσοι, επομένως, εμφανίζονται σίγουροι είτε ότι θα υπάρξει κυβερνητική πλειοψηφία στην περίπτωση αποχώρησης Καμμένου είτε ότι δεν θα υπάρξει, καλό θα ήταν να μην παίξουν όλα τους τα λεφτά σε μια πιθανότητα. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, να πάμε μακριά- αρκεί να περάσουμε τα σύνορα με την ΠΓΔΜ- για να διαπιστώσουμε ότι και στη σύγχρονη πολιτική ο χρηματισμός είναι απλώς ένα ακόμα μέσο προκειμένου να προωθούνται στρατηγικές επιλογές οι οποίες μοιάζουν ακατανόητες διά γυμνού οφθαλμού. Ζούμε, επίσης, σε έναν κόσμο όπου τα "fake news" έχουν μεγαλύτερη αξία από την αλήθεια αν λάβουν τη "νομιμοποίηση" των μέσων κοινωνικής δικτύωσης...

Όπως κι αν έχει, όποιο μήνα κι αν πραγματοποιηθούν, οι βουλευτικές εκλογές είναι αναπότρεπτες το 2019. Θα βοηθούσε, ωστόσο, την πολιτική σταθερότητα αν στην επικείμενη Συνταγματική Αναθεώρηση συμπεριληφθεί και διάταξη που θα καθιστά υποχρεωτική την τέλεσή τους στο τέλος τής τετραετίας, εκτός από πολύ συγκεκριμένες κι αυστηρώς διατυπωμένες περιπτώσεις. Σπαταλιέται πολύς χρόνος, ενέργεια και χρήμα σε αυτήν τη χώρα για μικροπολιτικά παιχνίδια τα οποία έχουν διαχρονικές συνέπειες, ιδίως αν σκεφτούμε πόσο έχουν επηρεάσει αρνητικώς την οικονομία κι όχι μόνο λαϊκίστικες αποφάσεις που ελήφθησαν υπό την πίεση της κάλπης. Προκειμένου κάποιοι να επιβιώσουν πολιτικώς φτάσαμε έως και τη χρεοκοπία...

 

Homo Kommatikus, αυτή η εθνική μάστιγα...

Το να είσαι μέλος ενός πολιτικού κόμματος του δημοκρατικού τόξου δεν είναι ντροπή. Υπό ιδανικές συνθήκες θα μπορούσε να συμβολίζει το ότι είσαι ενεργός πολίτης που ενδιαφέρεται για περισσότερα πράγματα από τη βολή τη δική του και της οικογένειάς του. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως αυτοί που χειροκροτούσαν το Σάββατο τον Αλ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, αλλά κι αρκετοί ανάμεσα σε εκείνους που τον αποδοκίμαζαν στους δρόμους δεν το έκαναν από ιδεολογική στήριξη ή αποδοκιμασία, αλλά για την ικανοποίηση στενών προσωπικών συμφερόντων τους. Κι αυτή είναι μια ακόμα τραγωδία τού έθνους, όταν δηλαδή τα κόμματα δεν αποτελούν εργαστήρια εφαρμοσμένης πολιτικής σκέψης, αλλά εκκολαπτήρια άχρηστων κομματόσκυλων τα οποία αλώνουν τη δημόσια διοίκηση την ίδια ώρα που αναγκάζουν τους άξιους να φεύγουν στο εξωτερικό...

Ο Αλ. Τσίπρας αφιέρωσε για ξεκάρφωμα τη μισή ομιλία του στη ΔΕΘ για να μας μιλήσει για το όραμά του για την επόμενη ημέρα όταν αυτό που πραγματικά ήθελε να μας πει δεν ήταν τίποτα άλλο από το να τάξει τα πάντα και σε όλους προκειμένου να εξασφαλίσει την πολιτική του επιβίωση. Γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να είναι τόσο μαξιμαλιστής όσο με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του 2014, αλλά αυτό δεν τον απότρεψε από το να δώσει υποσχέσεις για ομολογουμένως κοινωνικώς δίκαιες πράξεις τις οποίες ωστόσο μάλλον δύσκολα θα προλάβει να υλοποιήσει ο ίδιος ακόμα κι αν δεν αποδεικνυόταν αναξιόπιστος αυτήν τη φορά. Έτσι κι αλλιώς από κάτω το κομματικό ως επί το πλείστον ακροατήριό του ήταν έτοιμο να ζητωκραυγάσει τα πάντα έχοντας εξασφαλισμένη μια θεσούλα στη νομή τής εξουσίας...

Ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει για στατιστικά επιτεύγματα τα οποία οφείλονται στη σκληρή οκταετή και νεοφιλελεύθερη λιτότητα, μέρος τής οποίας έχει και τη δική του υπογραφή. Κι αν καμία έξοδος από την άγρια επιτροπεία δεν έρχεται ως φυσική συνέχεια αν δεν παλέψεις για να αποκτήσεις ως ένα βαθμό την οικονομική σου αυτοτελεια, εν τούτοις πάει πολύ και να θριαμβολογείς γιατί τα κατάφερες όντας το καλύτερο μνημονιακό παιδί και να αισθάνεσαι ευχαριστημένος με τον εαυτό σου γιατί οι παλαμάκηδες αυλοκόλακες δεν σταματούσαν να σε επευφημούν. Το πρόγραμμα που εξάγγειλε ο Αλ. Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη είναι εν πολλοίς αριστερό, μάλλον όμως αυτό ήρθε πολύ αργά και σε πολύ μετριοπαθείς ποσότητες για να λησμονηθεί η ήττα τής πρώτης φοράς Αριστεράς το 2015...

Οι χριστιανοί τον θεό, το ΚΚΕ τον Στάλιν...

Τώρα που με τα χίλια ζόρια ξεκαθαρίσαμε ότι ο κομμουνισμός δεν ταυτίζεται με το ναζισμό ήρθε η ώρα να διευκρινίσουμε και κάτι ακόμα: ο κομμουνισμός δεν ταυτίζεται ούτε με το σταλινισμό, ο οποίος από την πλευρά του μπορεί πολύ εύκολα να ταυτιστεί με το ναζισμό. Γι' αυτό και προκαλεί ανατριχίλα η ζέση με την οποία το ΚΚΕ εξακολουθεί εν έτει 2017 να υπερασπίζεται τα ανυπεράσπιστα για δικτατορικά καθεστώτα που αμαύρωσαν το μαρξισμό, στο όνομα του οποίου σκότωσαν, βασάνισαν, εξόρισαν και γελοιοποίησαν ανθρώπινες ζωές. Κανένα από αυτά τα αμαρτήματα, εξάλλου, δεν εξωραΐζεται με τη μηδενική ανεργία ή το πολύ καλό επίπεδο υγείας κι εκπαίδευσης που απολάμβαναν οι πολίτες στις σοβιετίες και τα οποία κάνουν σημαία στο Κόμμα για να ωραιοποιούν απολυταρχίες...

Στο ξεκίνημα της κρίσης το ΚΚΕ διέθετε πολύ περισσότερα εφόδια στη διάθεσή του από το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος τότε δεν ήταν καν ενιαίο κόμμα, για να απορροφήσει το αντιμνημονιακό ρεύμα: είχε μεγαλύτερη ιστορία, κομματική βάση, καλύτερη δομή και διείσδυση στον ελληνικό λαό, στην τοπική αυτοδιοίκηση και στο συνδικαλιστικό κίνημα. Σε αντίθεση, ωστόσο, με την Κουμουνδούρου, η οποία από ένα σημείο και μετά επέλεξε να αρπάξει την ιστορική ευκαιρία να κυβερνήσει τη χώρα, ο Περισσός προτίμησε να θωρακίσει την εκλογική του πελατεία, δίνοντας μάχες οπισθοφυλακής και προτιμώντας να μην κυνηγήσει την εξουσία: όχι από σεμνότητα, αλλά από αδιαφορία να λυτρώσει το πόπολο μπροστά στο ενδεχόμενο να αποτύχει και να απωλέσει τα πάγια έσοδά του. Γι' αυτό και με αφήνει αδιάφορο η αντιπολιτευτική του ρητορική απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση, όσο δίκιο κι αν έχει σε αρκετά σημεία, γιατί από την καρέκλα μας μπορούμε να είμαστε οι καλύτεροι κριτές των χορευτών, αλλά θέλει θάρρος για να μπεις στο χορό και να σε κρίνουν όπως στο "Dancing with the stars"...

Η υποταγή τού ΣΥΡΙΖΑ στο νεοφιλελευθερισμό προσφέρει άλλη μια ευκαιρία στο ΚΚΕ να βγει μπροστά και να καρπωθεί την από αριστερά προερχόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια. Πολύ φοβάμαι όμως, δίχως να σαρκάζω, πως το Κόμμα ετοιμάζεται να δώσει ξανά τη δυνατότητα στους ιστορικούς να προσθέσουν ένα ακόμα κολοσσιαίο λάθος στρατηγικής- τακτικής στα πολλά τού ομολογουμένως ένδοξου παρελθόντος του...

Αντί να εκσυγχρονίσει την επιχειρηματολογία του δίχως να εγκαταλείψει τη μαρξιστική- λενινιστική του προσέγγιση επιμένει να αγωνίζεται για την υπεράσπιση των γκουλάγκ, των λιμών, των δολοφονιών, της καταπάτησης βασικών ελευθεριών τα οποία στοίχειωσαν τις ζωές εκατομμυρίων στο πρώην Σιδηρούν Παραπέτασμα κι όπου αλλού χώρες κυβερνήθηκαν με πρότυπο τις σφαγές τού Στάλιν. Το ΚΚΕ καμαρώνει για την ιδεολογική του συνέπεια, ενώ θα έπρεπε να ντρέπεται για το ότι είναι το μοναδικό ίσως κόμμα στον κόσμο που δεν έχει μετανιώσει ούτε για μία πράξη του, λες κι αυτές προήλθαν από θεούς κι όχι από ανθρώπους...

Ενας ήρωας που λέγεται Στράτος Συμεωνίδης

Συνήθως αναζητούμε τους ήρωες μακριά, πολύ μακριά από εμάς. Είμαστε τόσο εξοικειωμένοι με τους κοντινούς μας ανθρώπους ώστε αρκετές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε το μεγαλείο τους. Είμαστε τόσο απασχολημένοι με το να στήνουμε αγάλματα στους διάσημους, στους "λαμπερούς", στους πολυδιαφημισμένους και γι' αυτό λησμονούμε πως έχουμε δίπλα μας εκείνους που ξεπερνούν το μέτρο, που αποδεικνύονται δυνατότεροι από τη φθορά, που αρνούνται να πουν "παραδίνομαι" όταν η ζωή τούς φέρεται σκληρότερα από όσο τους αξίζει. Στον πατέρα μου δόθηκαν ελάχιστα και κέρδισε με τον αγώνα του πολλά. Οταν μικρό παιδί στην Πρέβεζα μοίραζε γάλατα, κανένας δεν θα τον έψεγε αν δεν πήγαινε σχολείο ή αν δεν σπούδαζε. Οταν δούλευε για να επιβιώσει ουδείς θα τον κατηγορούσε γιατί δεν θα έπαιρνε το πτυχίο του. Θα μπορούσε να μη νυμφευτεί τη γυναίκα που αγάπησε, να μην είχε κάνει οικογένεια, να μην εργαζόταν από το πρωί μέχρι το βράδυ για να έχουμε μια καλή ζωή και να ξόδευε για πάρτη του τα λεφτά που έβγαζε με τον ιδρώτα του, την ώρα που άλλοι γλεντοκοπούσαν στο πάρτι τής μεταπολίτευσης...

Θα μπορούσε να έμενε σιωπηλός όταν φίλοι τον πρόδιδαν, όταν αφεντικά τού ζητούσαν να γίνει κι εκείνος κλέφτης και τον απέλυαν γιατί δεν ήθελε να γίνει σαν τα μούτρα τους και να περιγράφει ανύπαρκτα ρούχα φαύλων βασιλιάδων, όταν οι "ξύπνιοι" πουλούσαν τα ιδανικά τής νιότης τους για να τα κονομήσουν με "ρεαλισμό" και "διπλωματία". Θα μπορούσε να είναι σήμερα πρωτοκλασάτο στέλεχος του Κόμματος, κάνοντας τα στραβά μάτια σε όσους αντάλλαξαν το όραμα για έναν κόσμο στον οποίο άνθρωποι δεν θα εκμεταλλεύονται ανθρώπους με φασιστικό σταλινισμό και ξεπουλημένη σοσιαλδημοκρατία. Θα μπορούσε να είχε εγκαταλείψει τη μάχη όταν τέσσερα χρόνια πριν έχανε τη γυναίκα τής ζωής του, τη Μάνα μου, και κανένα ανθρωπάκι δεν θα δικαιούταν να του ζητήσει το λόγο, πόσω μάλλον αυτοί που τον μαχαίρωναν πισώπλατα. Ακόμα κι ο θεός ο ίδιος να εμφανιζόταν μπροστά του, θα όφειλε να γονατίσει και να ζητήσει ταπεινά συγχώρεση από τον πατέρα μου...

Εκείνος, όμως, δεν τους έκανε τη χάρη να λυγίσει. Οσα τείχη κι αν του ύψωσε τη ζωή τόση αντοχή εφεύρισκε κι εφευρίσκει για να τα υπερπηδά. Τον τελευταίο χρόνο γυρίζει από πόλη σε πόλη, "καταπίνοντας" για πλάκα τα πέντε χιλιόμετρα στους αγώνες δρόμου. Την Κυριακή στην Πάτρα κέρδισε για πολλοστή φορά την πρώτη θέση στην κατηγορία του. Το κατόρθωμά του θα ήταν σπουδαίο ακόμα κι αν δεν φορούσε συχνά στο στήθος το χρυσό μετάλλιο. Την ώρα που άλλοι στην ηλικία του κερδοσκοπούν ακόμα με τα επιτεύγματα της νιότης τους, εξαργυρώνοντας και με το παραπάνω κάποιες στιγμές και μόνο που ξεπέρασαν το μίζερο εαυτούλη τους, ο πατέρας μου τρέχει όχι για να προφτάσει το χαμένο χρόνο, αλλά για να δελεάσει αυτόν που βρίσκεται μπροστά του. Οι ληστές που απίστησαν σε βάρος τού λαού και κερδίζουν ψήφους εμπιστοσύνης στη Βουλή δωροδοκώντας υποτακτικούς δεν θα απονείμουν στον πατέρα μου τη σύνταξη που δικαιούται με βάση τα χρόνια τής δουλειάς του και της προσφοράς του στο κράτος και στην κοινωνία. Οι αργυρώνητες νεοφιλελεύθερες πένες και οι αγύρτες που αντί να είναι στη φυλακή προτείνονται για Πρόεδροι της Δημοκρατίας τον έχουν κατατάξει ήδη στους "μαζί τα φάγαμε" κι ας μην τον ξέρουν καθόλου...

Ενδεχομένως η Ιστορία να μην τον μνημονεύσει ποτέ στα κιτάπια της. Γιατί να το κάνει άλλωστε; Ο πατέρας μου δεν κυβέρνησε, δεν κατάκτησε, δεν σκότωσε, δεν πρόδωσε, δεν συμβιβάστηκε, δεν λησμόνησε, δεν υποκρίθηκε κάποιον άλλον από αυτόν που είναι όπως οι περισσότεροι από εκείνους που έχουν βρει θέση στις σελίδες της. Οταν έρθει η ώρα να αφήσει το μάταιο τούτο κόσμο, εύχομαι σε πολλά πολλά πολλά χρόνια από τώρα, η πολιτεία δεν θα τον θάψει με τιμές αρχηγού κράτους σε Αμφιπόλεις, οι μπάντες δεν θα παιανίζουν και οι ρήτορες δεν θα εκφωνήσουν ψεύτικους επικήδειους. Ούτε θα το ήθελε, εξάλλου, εκείνος. Αν, όμως, καταφέρω να γίνω έστω ο μισός από τον άνδρα και τον πατέρα που είναι εκείνος, θα έχω ξεπεράσει κατά πολύ τις προσδοκίες μου από αυτήν τη ζωή...