Ο νάνος που παριστάνει τον γίγαντα με πήλινα πόδια...

Δεν χρειαζόταν να πληροφορηθούμε τη διπλωματική ήττα τής Ευρώπης από τις ΗΠΑ και για τους δασμούς για να επιβεβαιώσουμε ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι ένας χάρτινος πύργος. Εδώ και πολλά χρόνια, πριν ακόμα την κρίση τού ευρώ, είχε περιέλθει σε τέλμα το οποίο γιγαντώθηκε με μια ανεξέλεγκτη διεύρυνση που το γέμισε με δούρειους ίππους, ιδίως της Ρωσίας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν το ενδυνάμωσε. Κι αν δεν είχαν χρησιμοποιηθεί τα PIGS- ανάμεσά τους και η Ελλάδα- ως αποδιοπομπαίοι τράγοι ή δεν ήταν τα κάθε λογής ευρωπαϊκά κονδύλια πάνω στα οποία στηρίζονται ολόκληρα κρατικά συστήματα εξουσίας- το βλέπουμε εδώ και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ- η ευρωπαϊκή ιδέα θα ήταν τόσο δημοφιλής στους λαούς της όσο ένας οπαδός τού Παναθηναϊκού στο Πασαλιμάνι...

Την ίδια ώρα κατά την οποία στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο κατοικοεδρεύει μια γραφειοκρατία που σιτίζεται πλουσιοπάροχα κι επομένως έχει κάθε λόγο να πιστεύει στο ευρωπαϊκό όνειρο αφού με αυτό γεμίζει τους λογαριασμούς της οι ευρωπαϊκοί λαοί παραδίδονται στην ακροδεξιά ακριβώς γιατί είναι η μόνη αυτή τη στιγμή που δεν τους παραμυθιάζει για την εξέλιξη της ΕΕ. Φυσικά και δεν ασπάζομαι το ξενοφοβικό, μισαλλόδοξο και ρατσιστικό περιεχόμενο της επιφανειακής ρητορικής της αλλά αν η Αριστερά- ευρωπαϊκή κι ελληνική- δεν σταματήσει να στρουθοκαμηλίζει θα εξακολουθεί να χάνει ψηφοφόρους από προνομιακά της ακροατήρια με τον ίδιο τρόπο που τα κέρδισε ο Ντ. Τραμπ στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού... 

Η Ευρώπη δεν θα αποτελέσει ποτέ μια ενιαία πολιτική οντότητα γιατί ο Έλληνας ή ο Γερμανός θα αισθάνεται πρώτα Έλληνας ή Γερμανός και μετά ευρωπαίος. Κι όποια προσπάθεια γίνει για να αλλάξει αυτό άνωθεν το μόνο που θα πετύχει θα είναι την ακόμα μεγαλύτερη κανονικοποίηση του ακροδεξιού λόγου...

Αν οι περισσότεροι Έλληνες γνώριζαν πόσα τσεπώνει ένας μέσος ευρωπαίος γραφειοκράτης τα ποσοστά στήριξης της ΕΕ θα είχαν πέσει στο ναδίρ, ενδεχομένως χαμηλότερα κι από την περίοδο της μνημονιακής κρίσης. Ο κοινοτικός προϋπολογισμός, άλλωστε, θα εξοικονομούσε ουκ ολίγους πόρους αν στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο δεν έτρωγαν με χρυσά κουτάλια ή αν δεν ταξίδευαν στα πέρατα του κόσμου στη business class. 

Όχι μόνο, όμως, δεν συμβαίνει αυτό αλλά εισερχόμαστε σε μια πολεμική οικονομία προς αντιμετώπιση ενός εχθρού ο οποίος, στην ουσία, δεν μας απειλεί, τη Ρωσία. Ούτε καν η Ουκρανία θα απειλείτο αν κάποιοι δεν προβόκαραν την εισβολή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο μαλακό υπογάστριο της ρωσικής αρκούδας. Με αυτά και με άλλα, είναι χίλιες φορές προτιμότερο η Ευρώπη να ενισχύσει την αναπτυξιακή και κοινωνική της πολιτική από το να παριστάνει τον γίγαντα που ουδέποτε υπήρξε ως σύνολο και ουδέποτε θα γίνει...   

 

  

Θέλει αρετή και τόλμη η κοινωνία υψηλών προσδοκιών...

Όσο περνά ο καιρός τόσο μεγαλώνει εντός μου η βεβαιότητα ότι αν δεν υπήρχε η πανδημία ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα ήταν σήμερα πρωθυπουργός ή, τουλάχιστον, δεν θα είχε επανεκλεγεί με 41%. Το ότι ο Αλ. Τσίπρας δεν προχώρησε στο ριζικό μετασχηματισμό τού ΣΥΡΙΖΑ προφανώς και δεν ωφέλησε, αλλά ας σταματήσουμε να κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας. 

Ο Έλληνας δεν ψηφίζει με βάση το αν μετασχηματίζονται τα κόμματα- αυτό θα προϋπόθετε μια κοινωνία πολιτών κι όχι μια αγέλη πελατών-, αλλά με το αν η τσέπη του είναι γεμάτη ή όχι. Του την γέμισαν τα λεφτά που μοίρασε μέσω της ΕΕ η κυβέρνηση Μητσοτάκη και τώρα που έκλεισε η στρόφιγγα το 41% έγινε 28% στο άψε σβήσε...

Βέβαια η κυβέρνηση έχει κι έναν άλλο πολύ σημαντικό σύμμαχο, πέρα κι από τα ΜΜΕ, κι αυτός είναι η κοινωνία χαμηλών προσδοκιών. Πριν δύο δεκαετίες οι τράπεζες μοίραζαν διακοποδάνεια σαν τον πασατέμπο και σήμερα σου πλασάρουν ως μοντέρνο τρόπο ζωής το staycation. Αν έχεις φυσικά σπίτι και δεν σου το έχουν πάρει οι τράπεζες ή οι ιδιοκτήτες με τα ενοίκια- ληστεία...

Οι κοινωνικές ανισότητες είναι η εμφανέστερη απόδειξη της ανθρώπινης ατέλειας. Τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογεί κάποιος, για παράδειγμα, να έχει 40 ακίνητα και κάποιος άλλος να είναι άστεγος. Καμία ατομική ικανότητα, εργατικότητα ή προσαρμοστικότητα- αν υποθέσουμε πως ο πλούτος βασίζεται σε αυτά τα χαρίσματα, που δεν είναι και το συνηθέστερο- δεν είναι τόσο ιδιαίτερη ώστε να ανταμείβεται τόσο εξαιρετικά και κανένα μειονέκτημα τόσο βαρύ ώστε να αιτιολογεί την απόλυτη φτώχεια. Αν, συνεπώς, οι προσδοκίες μας είναι χαμηλές είναι και χρέος μας να απαλλαγούμε από όσους πλουτίζουν με το να μας γεμίζουν τύψεις, ενοχές κι ελεημοσύνες...

 

 

Οι λύκοι τουλάχιστον νοιάζονται για τα λυκόπουλά τους...

Δικαιοσύνη παντού. Αυτό ήταν το προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με βιντεάκια που μας καλούσαν να πιστεύουμε στα μάτια μας κι όχι σε όσα μας παρουσίαζαν ως πραγματικότητα. Το εκλογικό αποτέλεσμα έδειξε πως από επικοινωνιακή άποψη ήταν αποτυχημένα. 

Και ήταν αποτυχημένα γιατί μόνο η μειοψηφία ενδιαφέρεται για δικαιοσύνη παντού, ενώ η πλειοψηφία είναι ικανοποιημένη αν εγκλειστεί, καεί, πνιγεί ή παρακολουθηθεί αν αποζημιώνεται αδρά. Και κάπως έτσι ξαναπνίγονται σήμερα αυτοί που πνίγηκαν και την πρώτη τετραετία Μητσοτάκη...

Για πόσο ηλίθιο σε περνάνε Έλληνα όταν σου λένε πως οι ευθύνες είναι διαχρονικές κι άρα πρέπει να μοιραστούν ισομερώς και στους πολιτικούς αντιπάλους τής σημερινής κυβέρνησης; Δεν στέκομαι μόνο στο ότι αυτοί κυβερνούσαν και το 2019- 2023. Μετρήστε πόσα χρόνια έχει κυβερνήσει η δεξιά αυτήν τη χώρα και πόσα η Αριστερά κι ελάτε να μου ξαναμιλήσετε για μοιρασμένες ευθύνες...

Αν λησμονούμε ποιοι είναι υπεύθυνοι για τα βάσανά μας με το πρώτο χαρτζιλίκι είμαστε καταδικασμένοι να τα ζούμε ξανά και ξανά. Αν με ένα Volos ή Karditsa Pass όλα ξεχνιούνται θα έχουμε μετατρέψει την κλιματική κρίση σε πηγή άκοπου πλουτισμού. Κι αν είναι τραγικό να σκεφτόμαστε ως άτομα κι όχι ως κοινωνία πόσο πιο τραγικό είναι να μην σκεφτόμαστε ούτε καν τα παιδιά των παιδιών μας και τα δικά τους παιδιά μόνο και μόνο γιατί εμείς θα είμαστε νεκροί τότε; Οι λύκοι τουλάχιστον νοιάζονται για τα λυκόπουλά τους... 

 

 
 

Η Μεγάλη Εβδομάδα πέρασε, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι έμειναν...

Δεν έχω λόγους να μην πιστέψω ότι ο Κ. Μητσοτάκης έκλαψε κατ' ιδίαν για την τραγωδία των Τεμπών. Ποτέ δεν θεώρησα πως είναι ο διάβολος επί της γης ούτε θεωρώ πως μια πολιτική επιχειρηματολογία σε ένα τέτοιο επίπεδο θίγει τον αποδέκτη της κι όχι αυτόν που τη χρησιμοποιεί. Όπως, επίσης, έχει κάθε δικαίωμα ο πρωθυπουργός να περνά στιγμές ξεγνοιασιάς με την σύζυγό του και να τις κοινοποιεί. Εκτός αν θέλετε να πιστέψω ότι η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων δεν γλεντοκόπησε το Πάσχα σκεπτόμενη τις οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών...

Πράγματι, ο πρωθυπουργός έχει περισσότερες ευθύνες από τον μέσο Έλληνα για το σιδηροδρομικό δυστύχημα. Αν θέλουμε, όμως, κάτι να αλλάξει σε αυτήν τη χώρα θα πρέπει κάποια στιγμή η κομματική αντιπαράθεση να περάσει από τους συμβολισμούς στην ουσία. 

Κι αυτοί που είχαν δήθεν ενοχληθεί γιατί ο Αλέξης Τσίπρας είχε κάνει διακοπές σε σκάφος εφοπλιστή λίγες εβδομάδες μετά το Μάτι ή γιατί ανάβει λαμπάδες το Πάσχα ας μετριάσουν την υποκρισία τους. Η Μεγάλη Εβδομάδα πέρασε, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι έμειναν...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι βουτηγμένη στα σκάνδαλα και στη διαπλοκή. Καταδίκασε, για παράδειγμα, με χρηματικό πρόστιμο (!) τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο για τα όσα έκαναν κι εκείνοι που κατ' εντολή Μητσοτάκη συνάντησαν τον πρώην πλέον αντεισαγγελέα τού Αρείου Πάγου. Θα προτιμούσα, ωστόσο, τη δικαιοσύνη και τη δημοσιογραφία να ασχοληθούν με τα σκάνδαλα και τους πολιτικούς να μιλήσουν για προγράμματα σε αυτήν την προεκλογική περίοδο. 

Και, μάλιστα, για προγράμματα που ξεπερνούν τη διάρκεια ζωής μιας τετραετίας. Δεν θα ασχοληθούν, ωστόσο, γιατί οι πολιτικοί μας είναι μεροδούλι μεροφάι κι όχι οραματιστές. Κι αυτή είναι πολύ μεγαλύτερη τραγωδία από το κότερο του Αλέξη ή το κοκορέτσι τού Κυριάκου... 

  
 

Η αβάσταχτη σεμνοτυφία των βρομιάρηδων...

Η χρησιμοποίηση χρυσαυγίτικων μεθόδων δεν σε κάνει χρυσαυγίτη ή διεφθαρμένο, αλλά ούτε και σου περιποιεί τιμή. Ο Π. Πολάκης εδώ και πολύ καιρό συμπεριφέρεται σαν αρχηγός κόμματος, ο οποίος μάλιστα δεν λογοδοτεί σε κανένα όργανό του. Αξιοποιώντας την απήχησή του στο λούμπεν προλεταριάτο και σε όσους μπερδεύουν την αγωνιστικότητα με τον κουτσαβακισμό λειτουργεί ωσάν να είναι ο μοναδικός έντιμος Έλληνας...

Από αυτό το σημείο, ωστόσο, ως το να βαυκαλίζονται τους αθώους θιγμένους άνθρωποι που είναι αυτοβούλως χωμένοι στη λάσπη η διαφορά είναι χαώδης. Ναι, δεν συμφωνώ η Νικολάου, για παράδειγμα, να παρουσιάζεται ως "wanted dead or alive", λες και είμαστε στην άγρια Δύση. 

Αλίμονό μας, όμως, αν βοηθάμε στο ξέπλυμα ανθρώπων που είναι συνώνυμα της διαφθοράς και τα οποία κι εκείνα έχουν χρησιμοποιήσει χαρακτηρισμούς που δεν προσιδιάζουν στην αστική ευγένεια. Τα "θα τους γδάρω", "να μπει η Τουλουπάκη φυλακή, "ελευθεροδολοφόνοι" ή "να βρούμε θεσμικούς τρόπους να μην ξανακυβερνήσει η Αριστερά" δεν ειπώθηκαν, άλλωστε, από τον Πολάκη...

Όσοι με διαβάζετε τακτικά ξέρετε ότι δεν είμαι θαυμαστής τού "αψύ Κρητικού". Αν, ωστόσο, είναι η επόμενη Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να αποτελείται αποκλειστικώς από άοσμους, άγευστους κι άκαπνους μόνο και μόνο για να μην τσινίζουν η Σ. Κοσιώνη ή ο Γ. Πρετεντέρης χίλιες φορές να είναι στη Βουλή ο Πολάκης. Δεν είναι και λίγο παράδοξο, άλλωστε, να θες να κάνεις προεκλογική καμπάνια μιλώντας για πάτσηδες, μαντάδες και νικολάου χωρίς αυτόν που σου βρήκε τα στοιχεία για να τους επικαλείσαι;... 

  
 

Υπερήφανοι που γεννήσαμε τη δημοκρατία και που ψηφίζουμε με την τσέπη μας δεν γίνεται μαζί...

Τα όνειρα είναι για τους ανθρώπους. Καλά κάνει, συνεπώς, κι ο Κ. Μητσοτάκης κι ονειρεύεται αυτοδυναμία. Κάθε ημέρα, ωστόσο, που περνά και δεν προκηρύσσει εκλογές απομακρύνεται όχι μόνο από την αυτοδυναμία- αυτή δεν την πιστεύει ούτε ο ίδιος-, αλλά κι από την πρώτη θέση. Κι αν είναι δεύτερος μάλλον δεν θα είναι ούτε πρόεδρος της ΝΔ την επόμενη ημέρα. Πιθανότερη είναι η φυλακή...

Ο Έλληνας είναι πιο εθισμένος στα σκάνδαλα από τον μέσο ευρωπαίο. Αν δεν ήταν, ο Μητσοτάκης δεν θα μπορούσε να είχε μείνει στην θέση του όχι τώρα που είναι φως φανάρι η ευθύνη του για τις παρακολουθήσεις, αλλά από την ημέρα που κατάθεσε τη μήνυση ο Ν. Ανδρουλάκης. Ο Σ. Κουρτς στην Αυστρία παραιτήθηκε για μια στημένη δημοσκόπηση, στην Ελλάδα πρέπει να πιαστεί ο πρωθυπουργός να πυροβολεί κάποιον στο δρόμο για να αναρωτηθούμε, ούτε καν να απαιτήσουμε, αν μπορεί να διατηρεί το πόστο του. Σε αυτόν, ακριβώς, το μιθριδατισμό μας έχει βασίσει, άλλωστε, η μητσοτάκειος εξουσία τις ελπίδες διαιώνισής της...

Όποιος ψηφίζει με βάση την τσέπη του και μόνο, ούτε καν την τσέπη των άλλων, δεν συγκαταλέγεται στη χορεία των πολιτών. Ακόμα, όμως, κι όποιος ψηφίζει με βάση το γενικό οικονομικό κλίμα αδιαφορώντας για τους θεσμούς είναι συνυπεύθυνος της παρακμής, έστω κι αν δεν είναι στο ίδιο επίπεδο η ευθύνη του με αυτή του Μεγάρου Μαξίμου. Δεν είναι δυνατό να υπερηφανευόμαστε πως είμαστε η γενέτειρα της δημοκρατίας την ίδια ώρα που αδιαφορούμε γι' αυτή... 

 

 

Όποιος δεν οραματίζεται, πεθαίνει...

Ο απλός πολίτης έχει κάθε δικαίωμα να είναι κυνικός, ιδίως ο απλός Έλληνας πολίτης που έχει ζήσει όσα έχει ζήσει τα τελευταία χρόνια. Οι κυβερνήσεις, ωστόσο, έχουν υποχρέωση να είναι ρομαντικές. Και με αυτό δεν εννοώ να αποτάσσουν το ρεαλισμό, αλλά να σκέφτονται και να πράττουν οραματικά. Αλλιώς δεν έχουν λόγο ύπαρξης...

Ένας ταλαιπωρημένος κι απογοητευμένος από τις εκάστοτε κυβερνήσεις πολίτης μπορεί να λέει, για παράδειγμα, πως όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει. Όταν το ισχυρίζεται, όμως, ένας υπουργός, όπως εν προκειμένω ο λίστας Πέτσας, οφείλει και να παραιτείται την ίδια στιγμή. Κι αυτό γιατί δουλειά του δεν είναι να σχολιάζει την επικαιρότητα, αλλά να προσπαθεί να βελτιώνει την ποιότητα ζωής όσων ζουν σε αυτήν τη χώρα. Αν δεν το μπορεί, υπάρχει πάντοτε και το σπίτι του...

Για να είμαι, πάντως, δίκαιος, δεν χρεώνω ανικανότητα στον Στ. Πέτσα ή στον Κ. Μητσοτάκη, που είχε δηλώσει πως οι ταξικές ανισότητες είναι φυσικό φαινόμενο. Τα συμφέροντα της ολιγαρχίας υπερασπίζονται, χρησιμοποιώντας ως ιδεολογικά οχήματα το νεοφιλελευθερισμό και τον κοινωνικό δαρβινισμό... 

Ξέρουν τι λένε και γνωρίζουν τι κάνουν. Κι αν αυτό θα με ανακούφιζε αν ήμουν κάτοικος Εκάλης, θα με εξόργιζε αν έμενα στο Χαϊδάρι. Θα έπρεπε τουλάχιστον να με εξοργίζει, για να μην θεωρούμουν λούμπεν προλετάριος και δικαίως... 

 
 

Μητσοτάκη γελιέσαι...

Ο μέσος Έλληνας πληρώνει μερικές εκατοντάδες ευρώ για ρεύμα, δυόμισι ευρώ το λίτρο τη βενζίνη, δεν έχει λεφτά για να πάει διακοπές, ούτε καν για να πληρώσει το ενοίκιό του, αλλά θα ψηφίσει Κ. Μητσοτάκη στις εκλογές. Ούτε στο Μαξίμου πιστεύουν στο ψέμα τους, γι' αυτό και διατηρώ τις αμφιβολίες μου για το κατά πόσο ο πρωθυπουργός θα θελήσει να αυτοκτονήσει πολιτικώς μέσω πρόωρων εκλογών. Δεν αποκλείω καθόλου να επιλέξει την εξάντληση της τετραετίας με την προσδοκία τού εκλογικού θαύματος...

Η προπαγάνδα δεν γεννήθηκε από τον Κ. Μητσοτάκη ούτε θα πεθάνει όταν έρθει λίαν συντόμως το δίκαιο πολιτικό του τέλος. Υπήρχε και θα υπάρχει όσο η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με τις επιθυμίες τής εκάστοτε εξουσίας. Ποτέ, όμως, στα χρόνια τής μεταπολίτευσης τουλάχιστον, η εικονική πραγματικότητα που φιλοτεχνεί η εγχώρια διαπλοκή, άλλοτε επιτυχημένα και τις περισσότερες φορές όχι, δεν ήταν τόσο εκ διαμέτρου αντίθετη με την πραγματική πραγματικότητα...

Έξω και μακριά από το Μαξίμου, τα τηλεοπτικά στούντιο, τα γραφεία τής ΝΔ και των δημοσκοπικών εταιρειών ζει μια κοινωνία που βράζει από οργή. Κι όσο κι αν δεν εμπιστεύεται το ΣΥΡΙΖΑ όσο τον εμπιστευόταν το 2015, δεν πρόκειται να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση που είναι φανερό ποιες είναι οι ταξικές της προτεραιότητες. Γι' αυτό και το βράδυ των εκλογών προμηνύονται περισσότερα δάκρυα στα κανάλια κι από το βράδυ τού δημοψηφίσματος...

 
 

Είναι ικανός να ξεθάψει ακόμα και τη Siemens...

Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται κι ο Κ. Μητσοτάκης από φαντάσματα του παρελθόντος, όπως ο Βγενόπουλος, προκειμένου να βγει από τη δύσκολη θέση που δεν τον έχουν βάλει τα ελληνικά ΜΜΕ- αλίμονο-, αλλά οι Ευρωπαίοι για σοβαρές παραβιάσεις τού κράτους δικαίου. Είναι ικανός να ξεθάψει ακόμα και κάποια πτυχή τού σκανδάλου Siemens που ενδεχομένως να τον ευνοεί επιφανειακώς προκειμένου να αποφύγει να απολογηθεί, ανάμεσα σε άλλα, για τις διώξεις δικαστών και δημοσιογράφων στην Ελλάδα. Το μεγάλο του πρόβλημα, ωστόσο, είναι πως όποια πέτρα σκανδάλου κι αν σηκώσεις θα βρεις τον ίδιο και τους κολλητούς του...

Ο πρωθυπουργός τής χώρας, όμως, δεν θα αποφύγει να λογοδοτήσει για τα έργα και τις ημέρες του κι ας βάζει άλλους τώρα στο σκαμνί. Το δυστύχημα, ωστόσο, είναι πως παίρνει μαζί του και τη χώρα στο θεσμικό του κατρακύλισμα. Γι' αυτό και είναι καθήκον μας κυρίως απέναντι στη δημοκρατία κι όχι στην τσέπη μας να τον στείλουμε σπίτι του, αν όχι και στη φυλακή, μια ώρα αρχύτερα...

Προφανώς και οι επόμενες εκλογές θα κριθούν κυρίως από την κατάσταση της πραγματικής οικονομίας κι όχι από θεσμικά ζητήματα κι όχι αδίκως ενδεχομένως. Δυστυχώς η ιδιότητα του πολίτη δεν προκύπτει μόνο από την απονομή σχετικών πολιτικών δικαιωμάτων, αλλά κι από την ταξική μας συνείδηση και κοινωνική ευαισθητοποίηση, που είναι και τα δύο ζητούμενα για τον μέσο Έλληνα. Το καθεστώς Μητσοτάκη, όμως, θα πέσει όπως όλα τα καθεστώτα, από εκεί δηλαδή που δεν το περιμένει κι από το πέταγμα μιας "πεταλούδας" που μπορεί να προκαλέσει τσουνάμι... 

 
 

Αρνητές της ουσίας...

Ο Νίκος Δήμου είχε γράψει πως όταν ο Έλληνας κοιτά τον εαυτό του στον καθρέφτη βλέπει πάντα τον Μέγα Αλέξανδρο, ποτέ τον Καραγκιόζη. Προφανώς κι ο συγκεκριμένος αφορισμός αντιμετωπίζει το πρόβλημα κάθε αφορισμού, δεν είναι δυνατό δηλαδή να αφορά τους πάντες.

Ωστόσο, πόσο άδικο ή δίκιο έχει ο συγγραφέας το διαπιστώνουμε στην καθημερινότητά μας, από τα πιο μικρά έως τα πιο μεγάλα. Από την άρνηση, για παράδειγμα, του εμβολιασμού για τον κοροναϊό έως την άρνηση της απογραφής πληθυσμού...

Η πονηριά μας είναι ακριβή στα πίτουρα και φτηνή στο αλεύρι. Ενώ βαυκαλιζόμαστε τους ξύπνιους για τα προσωπικά μας δεδομένα σε σχέση με το εμβόλιο ή την απογραφή, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να τα μοιράζουμε δεξιά κι αριστερά σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή συμμετέχοντας σε τηλεδιαγωνισμούς και τηλεψηφοφορίες. Ενώ φοβόμαστε μήπως αλλοιωθεί το DNA μας από ένα τσίμπημα είμαστε, ταυτοχρόνως, σίγουροι ότι για τις άδειες μας τσέπες φταίνε οι ξένοι κι όχι εκείνοι που δεν μοιράζουν την πίτα με δικαιοσύνη. Ενώ ανησυχούμε μήπως γίνουμε κινητά 5G ψηφίζουμε τους ίδιους και τους ίδιους πιστεύοντας ότι το φαγητό θα γίνει πιο νόστιμο αν ξαναζεσταθεί...

Φυσικά και δεν ισχυρίζομαι πως ο διαμοιρασμός των προσωπικών μας δεδομένων, ιδίως με ηλεκτρονικό τρόπο, ακόμα και προς το κράτος δεν εμπεριέχει κινδύνους. Υπάρχουν, όμως, πολύ σοβαρότεροι κίνδυνοι για τις ελευθερίες μας, τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου που τείνουμε να αγνοούμε είτε γιατί μας φαίνονται πολύ μακρινοί χωρίς να είναι είτε γιατί έχουμε χωνέψει πλήρως την προπαγάνδα την οποία, κατά τα άλλα, πολεμάμε. Όλα, βεβαίως, ξεκινούν από την εκπαίδευση που λαμβάνουμε στο σπίτι και στο σχολείο και η οποία, στις περισσότερες των περιπτώσεων, αναπαράγει ουτοπικά στερεότυπα κι εθελοδουλικές νοοτροπίες... 

 

Υπερήφανοι οι Έλληνες θα καμαρώνουν τα 12 ν.μ. από τα παγκάκια που θα έχουν για σπίτια...

Από τη στιγμή που το διεθνές δίκαιο δίνει τη δυνατότητα στη χώρα μας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ., καθώς και να οριοθετήσει κι ανακηρύξει υφαλοκρηπίδα κι ΑΟΖ αυτά τα δικαιώματα δεν πρέπει να απεμποληθούν πριν καν τη διαπραγμάτευση με την Τουρκία. Η διαπραγμάτευση, ωστόσο, με τη γείτονα είναι εκ των ων ουκ άνευ, ακόμα και για το κυριαρχικό δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων, αν δεν θέλουμε να ξεκινήσουμε πόλεμο μαζί της. Όποιος πιστεύει, και το γράφω για να το ακούσουν κυρίως στο ΣΥΡΙΖΑ, ότι θα πετύχουμε το μάξιμουμ των στόχων μας δίχως να προηγηθεί πολεμική εμπλοκή με την Τουρκία δεν κάνει τίποτα άλλο από το να θωπεύει εθνικιστικά αντανακλαστικά τα οποία, κατά τα άλλα, αποκηρύσσει...

Αλλού βαρούν τα όργανα, πάντως, κι αλλού χορεύει η νύφη. Θα γίνει, άραγε, καλύτερη η ζωή τού μέσου Έλληνα αν η χώρα μας επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο, ανακηρύξει υφαλοκρηπίδα κι ΑΟΖ; Αν ο μέσος Έλληνας είναι ψαράς θα ωφεληθεί, αφού θα επεκταθούν τα αλιευτικά του δικαιώματα. Με δεδομένο, όμως, ότι η παγκόσμια κοινότητα απομακρύνεται από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο και οι ΑΠΕ δεν συνιστούν επένδυση που φέρνουν κέρδη από τη μία στιγμή στην άλλη αμφιβάλλω αν οι κερατάδες μικρομεσαίοι, που θα κληθούν να πολεμήσουν για το μεγαλείο τής φυλής, δεν θα βγουν και γδαρμένοι από το μικρομεγαλισμό τής ελίτ τής Ψωροκώσταινας...

Ακόμα κι ο ευνοημένος ψαράς, ωστόσο, τι να τα κάνει τα μίλια αν δεν θα έχει σπίτι για να βάλει τα ψάρια του, όπως καθίσταται πολύ πιο πιθανό με τον πτωχευτικό νόμο Μητσοτάκη; Τι να τον κάνουν το μαύρο χρυσό οι στρατιές των ανέργων ή των "καλοπληρωμένων" των 200 ευρώ μηνιαίως που θα πρέπει να λένε κι ευχαριστώ στον Μωυσή γιατί δεν βρίσκονται στο ταμείο ανεργίας; 

Τι νόημα έχουν, αν θα είχαν έτσι κι αλλιώς, για τους γονείς των νεκρών λίγα θαλάσσια στρέμματα παραπάνω εθνικού εδάφους αν τα φέρετρα θα γεμίζουν τάφους ένθεν κακείθεν του Αιγαίου; Η εδαφική ακεραιότητα, άλλωστε, δεν πλήττεται από απώλεια εδάφους που μόνο δυνητικώς είχες. Η εθνική αξιοπρέπεια πληγώνεται, όμως, από τη δημιουργία νέας γενιάς νεόπτωχων που θα οδηγήσει σε νέο brain drain στο εξωτερικό για να μείνουν πίσω μόνοι τους οι "γαλάζιοι" μετακλητοί να λεηλατούν ένα Δημόσιο που κατά τα άλλα αγαπούν να μισούν...

 

Πτωχοί κι άτιμοι...

Το ότι το νέο πτωχευτικό δίκαιο γίνεται ασμένως δεκτό μόνο από τις τράπεζες λέει πολλά για το κατά πόσο ωφελεί τον μέσο Έλληνα πολίτη. Επίσης, υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας που βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια με σημαντικώς μειωμένα εισοδήματα εξαιτίας τής οικονομικής κρίσης και της πανδημίας... 

Υπάρχουν, όμως, κι αρκετοί μπαταχτσήδες που έχουν κρυφτεί πίσω από τις χαριστικές διατάξεις τού νόμου Κατσέλη και των ουρών του προκειμένου να φανούν ασυνεπείς στις υποχρεώσεις που ανάλαβαν μολονότι έχουν τη δυνατότητα να τις εκπληρώνουν. Γι' αυτό δεν ελλείπει και σε αυτή τη δημόσια συζήτηση ο λαϊκισμός γύρω από τους κατ' επάγγελμα στρατηγικούς κακοπληρωτές, που δεν είναι μόνο κάποιοι μεγάλοι και τρανοί αλλά κι αρκετοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας...

Η αντιπολίτευση έχει κάνει, για παράδειγμα, σημαία της το ότι θα πτωχεύουν και τα φυσικά πρόσωπα κι όχι μόνο οι επιχειρήσεις. Από την άλλη, όμως, έχουμε σήμερα το συχνό φαινόμενο να χρεοκοπούν επιχειρήσεις και οι ιδιοκτήτες τους να κυκλοφορούν ελεύθεροι, ωραίοι και πάμπλουτοι αφού έχουν φροντίσει να κρύψουν την περιουσία τους με δόλια μέσα. Δεν ισχυρίζομαι πως αυτό το νομοσχέδιο δίνει λύση σε αυτό το πρόβλημα- ιδίως όταν οι εργαζόμενοι πτωχευμένων επιχειρήσεων στην ουσία δεν θα λαμβάνουν αποζημίωση-, ωστόσο ούτε η σημερινή παθογένεια είναι δυνατό να συνεχιστεί...

Μπορεί να έχουν περάσει πλέον πολλά χρόνια από την εποχή που δέναμε τα σκυλιά με δανεικά λουκάνικα, να έχουν μεσολαβήσει μια εθνική χρεοκοπία και μια βίαιη φτωχοποίηση ωστόσο η κουλτούρα των δανεικών κι αγύριστων δεν έχει φύγει από τον νεοέλληνα. Συντηρείται, άλλωστε, κι από ένα κομματικό σύστημα που έχει επενδύσει στο φορολογικό λαϊκισμό των κάθε είδους δόσεων προκειμένου να διαιωνίζει την εξουσία του... 

Το να ζητάς καλύτερους μισθούς και συντάξεις, δηλαδή κοινωνική δικαιοσύνη, είναι όχι μόνο θεμιτό, είναι κι απαραίτητο. Το να αποδέχεσαι, όμως, για τον εαυτό σου το ρόλο τού λούμπεν κουτοπόνηρου φτωχοδιάβολου που κλέβει γιατί και οι άλλοι κλέβουν δεν θα σε μετατρέψει ποτέ σε πολίτη που γνωρίζει και διεκδικεί τα δικαιώματά του, αλλά κι αναλαμβάνει την ατομική κι εν τέλει κοινωνική ευθύνη και των οικονομικών του υποχρεώσεων αντί να τις μεταθέτει στα "κορόιδα"... 

 

    

Θα σας άρεσε να διαβάζατε "χριστιανός σκότωσε μουσουλμάνους";...

Ο δολοφόνος πάνω από δέκα ανθρώπων στο Χανάου της Γερμανίας μόνο και μόνο γιατί ήταν τουρκικής- κουρδικής καταγωγής και μουσουλμάνοι προφανώς ήταν ακροδεξιός. Αυτή η ιδεοληψία είναι που στοχοποιεί ανθρώπους με βάση την καταγωγή ή το θρήσκευμά τους. Ήταν, όμως, και χριστιανός, θρησκευτική πεποίθηση που σκοπίμως αγνοείται από εκείνους που όταν ένας μουσουλμάνος σκοτώνει χριστιανούς υπερπροβάλλουν το θρήσκευμα του δράστη...

Το ίδιο ισχύει κάθε φορά που ένα τρομολαγνικό ρεπορτάζ μάς πληροφορεί για την εθνικότητα του δράστη ενός εγκλήματος του κοινού ποινικού δικαίου που διαπράττεται στη χώρα μας μόνο όταν δεν είναι Έλληνας. Με την εξαίρεση εγκλημάτων που σχετίζονται με εθνικιστικά πάθη, τι σημασία έχει αν ένας κλέφτης ή βιαστής είναι Έλληνας ή Αφγανός; Αλλιώς κλέβουν και βιάζουν οι Έλληνες από τους Αφγανούς, ακολουθώντας υποτιθέμενες οδηγίες χρήσης με βάση το τι λέει το διαβατήριο του καθενός;...

Ο ρατσισμός δεν είναι φυσικό φαινόμενο ούτε κάποιος γεννιέται ρατσιστής. Ρατσιστές γινόμαστε εξαιτίας κυρίαρχων προκαταλήψεων στο οικογενειακό, σχολικό, κοινωνικό, μιντιακό περιβάλλον κι εσχάτως σε αυτό των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Επομένως και τα ΜΜΕ έχουν τη δική τους ευθύνη για την αναπαραγωγή μισαλλόδοξων στερεοτύπων. Όχι, όμως, μεγαλύτερη από ενός πατέρα και μιας μητέρας, οι οποίοι ευθύνονται ή πιστώνονται πρωτίστως εκείνοι το είδος τού πολίτη που παραδίδουν το παιδί τους στην κοινωνία...

Αγαπάμε την Ελλάδα, αλλά όχι τους νησιώτες και τους ενοικιαστές της...

Ρωτώντας έναν μέσο Έλληνα στο δρόμο αν αγαπά την πατρίδα του, θα σου απαντήσει θετικώς και με βεβαιότητα μάλιστα και μπορεί και να βρίσει και κανέναν τουρκαλά για να στο αποδείξει. Αν, όμως, του ζητήσεις να φιλοξενηθούν κοντά στο σπίτι του αιτούντες άσυλο για να αποσυμφορηθούν τα νησιά ή να χαμηλώσει το υπέρογκο ενοίκιο που ζητά από κάποιον συμπατριώτη του θα σφυρίξει αδιάφορα, στην καλύτερη περίπτωση. Είμαστε, δηλαδή, Έλληνες μέχρι να πληγούν τα κακώς εννοούμενα συμφέροντά μας...

Πού είναι ο πατριωτισμός μας, αφού έτσι κι αλλιώς τον ανθρωπισμό μας για τους ικέτες τής Γης τον θεωρούμε εθνομηδενιστικό, όταν αρνούμαστε να ξαλαφρώσουμε τους νησιώτες από το δυσανάλογο βάρος που έχουν αναλάβει εκ των πραγμάτων; Πώς μπορούμε να κατηγορούμε τους Ευρωπαίους γιατί δεν αναλαμβάνουν τις δικές τους ευθύνες όταν δεν κάνουμε κι εμείς το ίδιο με συνέλληνές μας; Και μέχρι πότε θα αναγκάζουμε συμπατριώτες μας να δίνουν 400 ευρώ για ένα δώμα προκειμένου να θησαυρίζουμε χωρίς κόπο κι αφορολόγητα;...

Αγαπάμε την Ελλάδα ως μια ιδέα αφηρημένη, την οποία διδασκόμαστε να αγαπάμε από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας. Όταν, όμως, αυτή εξειδικεύεται στους ανθρώπους της, τότε την περιορίζουμε στην πόλη, στο χωριό και στην οικογένειά μας και προκρίνουμε το εγγύτερο από το πιο μακρινό. Κάπως έτσι και η Ελλάδα γίνεται κάτι το ξένο, το οποίο καταστρέφεται από τους άλλους αποκλειστικώς γιατί εμείς πιστεύουμε ότι τη σώζουμε παριστάνοντας τη στρουθοκάμηλο...

Σύντροφοι, αν δεν βρέξεις πόδι το ψάρι στο πιάνει ο Αδωνις, ο Βορίδης, ο Πλεύρης κι ο Κυρανάκης...

Στο ΣΥΡΙΖΑ έχουν δίκιο να παραπονούνται πως τα συστημικά μέσα ενημέρωσης είτε δεν παίζουν τις θέσεις τους είτε τις διαστρεβλώνουν είτε πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα δημιουργώντας "fake news". Όταν η σκληρότητα των συστημικών δημοσιογράφων περιορίζεται στην αξιωματική αντιπολίτευση κι αφήνει απέξω την κυβέρνηση, τότε όλοι καταλαβαίνουμε πόσο σάπιο είναι το βασίλειο της Δανιμαρκίας. Το ερώτημα, όμως, που απασχολεί όλο και περισσότερο τους προοδευτικούς πολίτες τής χώρας είναι αν έχει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτήν τη στιγμή κάποιο εναλλακτικό κυβερνητικό αφήγημα ή απλώς περιορίζεται στην άσκηση αυστηρής αντιπολίτευσης και για ζητήματα, μάλιστα, που δεν απασχολούν ιδιαιτέρως τον μέσο Έλληνα πολίτη...

Η εξαίρεση Πολάκη- Τζανακόπουλου από την προκαταρκτική επιτροπή τής Βουλής συνιστά κοινοβουλευτικό πραξικόπημα κι ορθώς βρίσκεται στα κάγκελα η αξιωματική αντιπολίτευση γι' αυτό. Την ίδια ώρα, όμως, σε διάφορες περιοχές τής χώρας οι ρατσιστικές αντιδράσεις σε βάρος των μετεγκαταστούμενων προσφύγων έχει αγγίξει το "κόκκινο". Είδαμε ακόμα και συλλαλητήρια μαθητών κατά των ικετών τής Γης, ακόμα και μαχαίρωμα προσφυγόπουλου που πήγαινε στο σχολείο του...

Τι κάνει για όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ; Βγάζει ανακοινώσεις, τα στελέχη του κάνουν δηλώσεις, όλοι καταγγέλλουν την ακροδεξιά στροφή τής χώρας, πηγαίνουν στη δίκη τής Χρυσής Αυγής, αλλά κανένας τους δεν βρίσκεται στο πεδίο, να μιλήσει με τους κατοίκους, να τους ακούσει και να τους ενημερώσει. Κατά τα άλλα, όλοι στις ομιλίες τους κάνουν λόγο για γείωση με την κοινωνία κι επιστροφή στην ακτιβιστική δράση. Σύντροφοι, αν δεν βρέξεις πόδι δεν πιάνεις ψάρι κι αν δεν το πιάσεις εσύ το αφήνεις για συλλογή και φάγωμα από το πιο επικίνδυνο κομμάτι τού πολιτικού μας συστήματος το οποίο έχει βρει, μάλιστα, επιφανή εκπροσώπηση στη σημερινή κυβέρνηση και την Κ.Ο. της ΝΔ...

Κοινωνική δικαιοσύνη ή "ανάπτυξη για όλους"...

Είναι αλήθεια ότι από μόνη της η αύξηση των μισθών- ακόμα κι αν υπήρχε η δυνατότητα, για παράδειγμα, να μην υπάρχει Έλληνας που να αμείβεται με λιγότερα από 5.000 ευρώ το μήνα- δεν οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ανάπτυξη. Αν οι περισσότεροι τα σπαταλούσαμε στην κατανάλωση κι όχι στις επενδύσεις σε παραγωγικούς τομείς, σε αυτούς των υπηρεσιών ή, ακόμα καλύτερα, στην έρευνα και στην καινοτομία το αποτέλεσμα θα ήταν μηδέν εις το πηλίκο. Απλώς θα αναπαράγαμε με δανεικά ουσιαστικώς χρήματα το αποτυχημένο μοντέλο που μας οδήγησε στη χρεοκοπία...

Είναι αλήθεια ότι η χώρα μας δεν μπορεί να διαθέσει άμεσα 5.000 ευρώ σε κάθε πολίτη της, όχι γιατί αυτά τα χρήματα δεν υπάρχουν, αλλά γιατί η δίκαιη αναδιανομή τους προς όφελος αυτών που παράγουν τον πλούτο, ακόμα κι αν υπήρχε η βούληση από τη σημερινή κυβέρνηση να επιτευχθεί, που ασφαλώς και δεν υπάρχει, θα σκόνταφτε στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό των φορολογικών παραδείσων, της τραπεζικής- χρηματιστικής ασυδοσίας και του εδώ και τώρα κέρδους δίχως προϋποθέσεις. Αλίμονο, όμως, ανάπτυξη που να έχει κάποιο νόημα για τους μικρομεσαίους δεν μπορεί να επιτευχθεί με τη συμπίεση των μισθών και των δικαιωμάτων τους. Η Κίνα έχει για χρόνια ρυθμούς αναπτυξης που μοιάζουν ονειρικοί, αλλά οι Κινέζοι εργαζόμενοι περνούν πολύ χειρότερα από τους Ελληνες γιατί τα οφέλη της δεν φτάνουν ποτέ σε αυτούς...

Για τη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν υφίσταται κοινωνική δικαιοσύνη παρά μόνο η παραγωγή νέου πλούτου που κρύβει από τους ψηφοφόρους της πως αφορά κυρίως τους λίγους και τα σπόρια της τους πολλούς. Στα λόγια το "ανάπτυξη για όλους" ακούγεται πολύ ευχάριστα, ωστόσο αν ο πρωθυπουργός ήταν πιο ειλικρινής ως προς την κατανομή της θα παραδεχόταν ότι νομοθετεί για την ελίτ στην οποία ανήκει κι  ίδιος κι όχι για τα συμφέροντα των πολλών. Όταν, άλλωστε, νομοθετείς όλη την ατζέντα τού ΣΕΒ αυτό καθίσταται αυταπόδεικτο. Ο Αλέξης Τσίπρας, επομενως, έχει δίκιο όταν καλεί σε δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη, που θα αφορά δηλαδη τους πολλούς και με όρους που δεν θα επιτείνουν την κλιματική κρίση και την καταστροφή των φυσικών πόρων... 

Στην Ελλάδα ο Λάνθιμος θα γύριζε τα βιντεάκια τού Άνθιμου για να ζήσει...

Αν ο Γιώργος Λάνθιμος κέρδιζε το Όσκαρ σκηνοθεσίας και η "Ευνοούμενη" το αντίστοιχο καλύτερης ταινίας, όλοι οι Έλληνες θα αισθανόμασταν υπερήφανοι για τον ίδιο και το επίτευγμά του. Κι ας ήταν η επιτυχία του προϊόν μιας άλλης βιομηχανίας θεάματος την οποία στην Ελλάδα μπορούμε μόνο να ονειρευόμαστε με τα σημερινά δεδομένα και την κακομοίρικη νοοτροπία που μας διακατέχει. Για να το θέσω διαφορετικά, ο Γιώργος Λάνθιμος τα καταφέρνει στο εξωτερικό όχι γιατί είναι Έλληνας, αλλά μολονότι είναι Έλληνας...

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είναι η εθνική καταγωγή που δυσχεραίνει τον κάθε Λάνθιμο, αλλά η εθνική μας πραγματικότητα. Την ώρα που κορδωνόμαστε για τον Λάνθιμο τρέμουμε μήπως ένα δημοσίευμα του BBC ανακινήσει ζήτημα σλαβομακεδονικής μειονότητας στη χώρα μας. Είναι ακριβώς αυτός ο συνδυασμός αρχοντοχωριατισμού κι εθνοφοβίας που μας καθιστά ουραγούς στην παγκόσμια κοινότητα κι όχι οι όποιοι ορατοί ή αόρατοι εχθροί τού έθνους...

Είμαστε μια χώρα όπου στη βιτρίνα βάζουμε τους λάνθιμους και τους τσιτσιπάδες, αλλά το μαγαζί τρέχουν ο γιος τού μπαμπά, το παιδί τού κόμματος κι ο ευνοούμενος του επιχειρηματία. Αν, άλλωστε, ο Γιώργος Λάνθιμος ή ο Στέφανος Τσιτσιπάς αποφάσιζαν να κάνουν την Ελλάδα βάση των δραστηριοτήτων τους, το πιθανότερο είναι να κατέληγαν υφιστάμενοι του Ν. Καρανίκα ή να γύριζαν τα βιντεάκια τού μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Άνθιμου. Δυστυχώς η αγάπη για την πατρίδα ισοδυναμεί στην ελληνική περίπτωση με αυτοκαταστροφική τάση...

Οι ψοφοδεείς ελληναράδες, αυτή η κατάρα τού έθνους...

Με το διάλογο για την επίλυση ενός προβλήματος μπορεί να καταλήξεις σε συμφωνία ή σε διαφωνία. Όταν, όμως, δεν συνδιαλέγεσαι, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να επιλύσεις το οτιδήποτε. Κάθε φορά που ένας Έλληνας ηγέτης συναντά τον Τούρκο ομόλογό του ακούω πως δεν είναι η κατάλληλη χρονική συγκυρία για κάτι τέτοιο γιατί η Τουρκία έχει εντείνει τις προκλήσεις. Από τότε που θυμάμαι, όμως, τον εαυτό μου η γείτονας στο εθνικό μας υποσυνείδητο το ίδιο πράττει, είτε αυτό αληθεύει πάντοτε είτε όχι. Αν, εξάλλου, δεν συζητήσεις με αυτόν που σε προκαλεί προκειμένου να ηρεμήσεις την κατάσταση πότε θα το κάνεις; Μετά από πόλεμο για να υπογράψεις ανακωχή;...

Τι κρύβεται πίσω από την εθνική μας περιχαράκωση, την άρνησή μας να αποδεχθούμε πως οι διεθνείς σχέσεις δεν είναι ένα παιχνίδι όπου είτε θα βγαίνουμε νικητές είτε ηττημένοι, αλλά πως όλοι μπορούν να κερδίζουν; Πώς θα επιλύαμε το Μακεδονικό με όρους βιωσιμότητας αν δεν κάναμε παραχωρήσεις;

Ποιος πιστεύει ότι ακόμα κι αν εκβιάζαμε στον ύψιστο βαθμό τα Σκόπια και πετυχαίναμε να τα πάρουμε όλα, μια τέτοια συμφωνία θα εφαρμοζόταν στην πράξη; Η ταπείνωση ενός λαού έχει αποδείξει η Ιστορία ότι μόνο καταστροφικές συνέπειες έχει...

Είναι δυνατό, επίσης, να λύσουμε τις διαφορές μας με την Τουρκία αν στο τραπέζι βάλουμε μόνο τις δικές μας απαιτήσεις και δεν ακούσουμε και τις δικές τους; Ποιος άνοιξε το δρόμο στη διχοτόμηση της Κύπρου με τις άγριες διώξεις σε βάρος των Τουρκοκυπρίων τη δεκαετία τού ΄60 και το χουντικό πραξικόπημα κατά τού Μακάριου;...

Σε σημαντικό βαθμό, ανεξαρτήτως αν ο αριθμός τους είναι πλειοψηφικός ή όχι, ο δημόσιος λόγος καταλαμβάνεται από ψοφοδεείς ελληναράδες οι οποίοι αναζητούν παγίδες ακόμα κι εκεί όπου δεν υπάρχουν, τρέφουν έναν έτσι κι αλλιώς ευεπηρέαστο λαό με τις δικές τους φοβίες κι αντιλαμβάνονται το εθνικό συμφέρον μόνο ως την πλήρη υποταγή όλων των άλλων κρατών σε αυτό. Το δίκιο δεν μιλά αποκλειστικώς ελληνικά. Ακόμα, όμως, κι αν μιλούσε θα ήταν προς το εθνικό μας συμφέρον να διανείμουμε μέρος του και στους άλλους, ιδίως αν αυτοί είναι γείτονες...

Αναρωτιέμαι, για παράδειγμα, τι είναι εθνικώς επωφελέστερο, να πολεμήσουμε- με όλες τις συνέπειες που έχει ένας πόλεμος- με την Τουρκία για την ΑΟΖ και τη συνακόλουθη έρευνα για υδρογονάνθρακες ή να επενδύσουμε μαζί και να παραχωρήσουμε μέρος των ωφελημάτων στους γείτονες, αναγνωρίζοντας και την αδικία να περιορίζουμε τη δική τους ΑΟΖ χάρη στο Καστελόριζο, το οποίο είναι αποκομμένο από τον εθνικό μας κορμό; Είναι άραγε η αδράνεια ή ο πόλεμος περισσότερο πατριωτική επιλογή από το να πλουτίσουμε παρέα με τους Τούρκους;...

Αν έχεις εμμονή με την εσχάτη προδοσία αργά ή γρήγορα θα βρεις τις αποδείξεις...

Τα Δεκεμβριανά του 2008 αποτέλεσαν ένα άτυπο προοίμιο στην πολυετή κρίση των μνημονίων, κάτι όπως τα Ιουλιανά του 1965 στη χούντα τού 1967. Μια ολόκληρη χώρα, με αφορμή τη δολοφονία τού Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, έβλεπε πως κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά δεν μπορούσε πριν δέκα χρόνια να απαντήσει τι ακριβώς συνέβαινε. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως ακόμα και σήμερα, παρά την οικονομική κι αξιακή χρεοκοπία μας, δεν είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε πως το μέλλον της Ελλάδας, αν θέλουμε να έχει μέλλον, δεν μπορεί να εμποδίζεται από το παρελθόν της, όσο ένδοξο κι αν ήταν αυτό κατά διαστήματα...

Αν το είχαμε αντιληφθεί δεν θα εξακολουθούσαμε, για παράδειγμα, να πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό με αφορμή τη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία είναι επωφελής και για τις δύο πλευρές. Οι Κινέζοι λένε πως αν είσαι προκατειλημμένος με κάποιον ή κάτι αργά ή γρήγορα θα βρεις τις «αποδείξεις» που αναζητάς για να τον ξεμπροστιάσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με τους αρνητές των Πρεσπών, οι οποίοι τώρα κρατιούνται χειροπόδαρα από κάποιες, ανώφελες είναι αλήθεια, δηλώσεις τού Ζ. Ζάεφ για να θεμελιώσουν το επιχείρημά τους περί εσχάτης προδοσίας...

Η Ελλάδα, όπως και η ΠΓΔΜ, έχουν πολύ πιο επείγοντα προβλήματα να λύσουν από το αν ο Αλέξανδρος Γ’ ήταν Έλληνας ή Σλάβος, απάντηση που έτσι κι αλλιώς γνωρίζουν όλοι όσοι έχουν τελειώσει το δημοτικό ανά τον κόσμο. Κι όμως σπαταλάμε ακόμα φαιά ουσία, χρόνο κι ενέργεια κι ενδεχομένως να οδηγηθούμε και σε πρόωρες εκλογές για ένα θέμα που βασανίζει εκείνους με χαμηλή εθνική αυτοπεποίθηση, οι οποίοι με τη σειρά τους θέλουν να μεταδώσουν την ασθένειά τους και στους υγιώς σκεπτόμενους. Πότε, επιτέλους, θα ωριμάσουμε ως λαός για να μην καταφεύγουμε σε μεσσίες κι αποδιοπομπαίους τράγους;...   

Η Ελλάδα χρειάζεται νέα μυαλά, όχι νέα εδάφη...

Δεν ξέρουμε ακόμα όλες τις διαστάσεις τής θανάτωσης Έλληνα στη Βόρειο Ήπειρο από τις αλβανικές αστυνομικές Αρχές ούτε αποδεικνύεται τίποτα με το ότι ο Κ. Κατσίφας ήταν εθνικιστής, σχετιζόμενος με τη γνωστή και μη εξαιρετέα ΜΑΒΗ. Και οι εθνικιστές έχουν το δικαίωμα να υψώνουν σημαία στους τάφους των πεσόντων στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και οι εθνικιστές έχουν το δικαίωμα να μην σκοτώνονται από αστυνομικούς, ακόμα κι αν έχουν πυροβολήσει πρώτοι, στην περίπτωση που υπήρχε τρόπος σύλληψής τους...

Η ελληνική εθνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου υφίσταται διώξεις οι οποίες εμπεριέχουν και οικονομικά κίνητρα. Τα παράλια της Χιμάρας θα μπορούσαν να γίνουν οι νέες Δαλματικές Ακτές και είναι λογικό πολλοί να εποφθαλμιούν και τις εκτάσεις στην περιοχή που ανήκουν σε Έλληνες.

Σε ένα κράτος, άλλωστε, όπως το αλβανικό όπου είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις τον έντιμο πολιτικό από τον μαφιόζο δεν πρέπει να ξενίζει ακόμα και η άσκηση σωματικής βίας έως του βαθμού τής δολοφονίας. Κι όσο κι αν είναι εθνικώς επωφελές να επιθυμούμε την ένταξη της Αλβανίας στην ΕΕ, αυτό δεν σημαίνει ότι οι γείτονες είναι έτοιμοι αυτήν τη στιγμή για κάτι τέτοιο. Ο επί δεκαετίες απομονωτισμός τού Χότζα άφησε πολύ βαθιές πληγές, οι οποίες αποτυπώνονται και στον τρόπο που λειτουργεί και το σημερινό κομματικό σύστημα...

Αλίμονο, όμως, αν συμβάλλει και η Ελλάδα, έστω και με έμμεσο τρόπο, στο να αναζωπυρωθεί η ένταση στα Βαλκάνια. Τα σημερινά σύνορα της χώρας μας έχουν χαραχτεί εδώ και καιρό κι αυτό έχει γίνει και με πολύ αίμα...

Το αν θα μπορούσε σήμερα η ελληνική επικράτεια να περιλαμβάνει και τη Βόρειο Ήπειρο, μαζί ενδεχομένως με την Ανατολική Θράκη ή την περιοχή τής Σμύρνης, είναι ερώτημα που αφορά τους ιστορικούς κι απαιτεί μεγάλη εθνική ενδοσκόπηση, αφού τα λάθη μας ήταν μεγάλα. Η Ελλάδα, ωστόσο, δεν χρειάζεται νέα εδάφη, αλλά νέα μυαλά για να προχωρήσει με αισιοδοξία στο μέλλον και να ανασυγκροτήσουμε το σημερινό ελλαδικό χώρο. Ο εθνικισμός, ο οποίος αναθερμαίνεται με αφορμή τη Συμφωνία των Πρεσπών, είναι αδιέξοδος όταν δεν είναι αυτοκαταστροφικός...