Πτωχοί κι άτιμοι...

Το ότι το νέο πτωχευτικό δίκαιο γίνεται ασμένως δεκτό μόνο από τις τράπεζες λέει πολλά για το κατά πόσο ωφελεί τον μέσο Έλληνα πολίτη. Επίσης, υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας που βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια με σημαντικώς μειωμένα εισοδήματα εξαιτίας τής οικονομικής κρίσης και της πανδημίας... 

Υπάρχουν, όμως, κι αρκετοί μπαταχτσήδες που έχουν κρυφτεί πίσω από τις χαριστικές διατάξεις τού νόμου Κατσέλη και των ουρών του προκειμένου να φανούν ασυνεπείς στις υποχρεώσεις που ανάλαβαν μολονότι έχουν τη δυνατότητα να τις εκπληρώνουν. Γι' αυτό δεν ελλείπει και σε αυτή τη δημόσια συζήτηση ο λαϊκισμός γύρω από τους κατ' επάγγελμα στρατηγικούς κακοπληρωτές, που δεν είναι μόνο κάποιοι μεγάλοι και τρανοί αλλά κι αρκετοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας...

Η αντιπολίτευση έχει κάνει, για παράδειγμα, σημαία της το ότι θα πτωχεύουν και τα φυσικά πρόσωπα κι όχι μόνο οι επιχειρήσεις. Από την άλλη, όμως, έχουμε σήμερα το συχνό φαινόμενο να χρεοκοπούν επιχειρήσεις και οι ιδιοκτήτες τους να κυκλοφορούν ελεύθεροι, ωραίοι και πάμπλουτοι αφού έχουν φροντίσει να κρύψουν την περιουσία τους με δόλια μέσα. Δεν ισχυρίζομαι πως αυτό το νομοσχέδιο δίνει λύση σε αυτό το πρόβλημα- ιδίως όταν οι εργαζόμενοι πτωχευμένων επιχειρήσεων στην ουσία δεν θα λαμβάνουν αποζημίωση-, ωστόσο ούτε η σημερινή παθογένεια είναι δυνατό να συνεχιστεί...

Μπορεί να έχουν περάσει πλέον πολλά χρόνια από την εποχή που δέναμε τα σκυλιά με δανεικά λουκάνικα, να έχουν μεσολαβήσει μια εθνική χρεοκοπία και μια βίαιη φτωχοποίηση ωστόσο η κουλτούρα των δανεικών κι αγύριστων δεν έχει φύγει από τον νεοέλληνα. Συντηρείται, άλλωστε, κι από ένα κομματικό σύστημα που έχει επενδύσει στο φορολογικό λαϊκισμό των κάθε είδους δόσεων προκειμένου να διαιωνίζει την εξουσία του... 

Το να ζητάς καλύτερους μισθούς και συντάξεις, δηλαδή κοινωνική δικαιοσύνη, είναι όχι μόνο θεμιτό, είναι κι απαραίτητο. Το να αποδέχεσαι, όμως, για τον εαυτό σου το ρόλο τού λούμπεν κουτοπόνηρου φτωχοδιάβολου που κλέβει γιατί και οι άλλοι κλέβουν δεν θα σε μετατρέψει ποτέ σε πολίτη που γνωρίζει και διεκδικεί τα δικαιώματά του, αλλά κι αναλαμβάνει την ατομική κι εν τέλει κοινωνική ευθύνη και των οικονομικών του υποχρεώσεων αντί να τις μεταθέτει στα "κορόιδα"... 

 

    

Αν ήταν πλούσιος κι όχι γύφτος θα βρισκόταν εν βρασμώ ψυχής ο νοικοκυραίος;...

Δεν βλέπω να είναι πολύ έντονη η υποστήριξη στα συνήθως λαλίστατα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του τύπου που εκτέλεσε Ρομά ο οποίος αποπειράθηκε να του κλέψει κότες και στη συνέχεια πέταξε το πτώμα του σε λατομείο. Κι όμως, όλοι όσοι έχουν κάνει την αυτοδικία σημαία τους θα έπρεπε να υποστηρίξουν με νύχια και με δόντια και τον συγκεκριμένο νοικοκυραίο. Κι αυτό γιατί, με βάση τη δική τους λογική, περιουσία είναι και οι κότες, ενώ και η απόθεση πτώματος σε λατομείο εντάσσεται στη δικαιολογημένη οργή που μπορεί να αισθανθεί ο κάθε πολίτης όταν του κλέβουν το σπίτι...

Το περιστατικό στην Κορινθία είναι μια καλή αφορμή για να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας γύρω από την αυτοδικία κι αν είναι πράγματι προτιμότερο να γυρίζουμε πλευρό και να παριστάνουμε πως κοιμόμαστε από το να σκοτώνουμε όποιον παραβιάζει την εστία μας. Στο κράτος δικαίου η περιουσία- ακόμα κι αν πρόκειται για εκατομμύρια ευρώ κι όχι για κότες- υπολείπεται σε αξία τής ανθρώπινης ζωής και στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων όσοι μπουκάρουν σε σπίτια δεν το κάνουν για να σκοτώσουν ούτε το αποδέχονται ως ενδεχόμενο, αλλά για να κλέψουν. Για να μην μιλήσω για το στοιχειώδη ανθρωπισμό μας, ο οποίος δοκιμάζεται σε καθημερινή βάση, στα μικρά και στα μεγάλα...

Ούτε είναι λογική να πορευόμαστε με το "γύφτος είναι, ποιος θα τον κλάψει;" για να δικαιολογούμε συμπεριφορές οι οποίες εκπίπτουν οποιασδήποτε ηθικής. Θα σκότωνε ο τζάμπα μάγκας τής Κορινθίας, αν τον αναγνώριζε, τον γιο ενός πλούσιου που θα είχε εισβάλει στο σπίτι του για να σπάσει πλάκα ή θα το σκεφτόταν πριν πέντε και δέκα φορές κι ας βρισκόταν εν βρασμώ ψυχής; Ο πολιτικός δαρβινισμός συμπλέει με τον κουτσαβακισμό κάθε φορά που ο αδύναμος ξεσπά τον θυμό του στον πιο αδύναμο κι όχι στον ισχυρό που τον έχει κάνει να νιώθει αδύναμος...