Και στο τέλος κερδίζει ο τζίτζικας...

Χρεοκοπία, μνημόνια, πανδημία, πόλεμος στην Ουκρανία, ακρίβεια. Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία 10 με 15 χρόνια ζήσαμε δύσκολες ή και πρωτόγνωρες καταστάσεις που έφεραν τα πάνω κάτω και στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Αδυνατώ, όμως, να δικαιολογήσω το διακομματικό λαϊκισμό σε σχέση με τους δανειολήπτες με "κόκκινα" δάνεια... 

Όποιος δανείζεται, ιδίως αν εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα ή, πολύ περισσότερο, είναι άνεργος, οφείλει να έχει στο μυαλό του πως αύριο μεθαύριο μπορεί να μην έχει τα ίδια εισοδήματα με σήμερα. Αν, συνεπώς, κάποια στιγμή η οικονομική του κατάσταση χειροτερεύσει γιατί να είμαστε υποχρεωμένοι όσοι κινηθήκαμε πιο μετρημένα να του αποπληρώσουμε το δάνειο με χίλιους δυο τρόπους;...

Δεν αντιλέγω: οι τράπεζες που δανειοδότησαν χωρίς εγγυήσεις και σωρηδόν είναι οι πρώτες υπαίτιες, αφού αυτές οφείλουν να γνωρίζουν καλύτερα τους συστημικούς κινδύνους. Ιδίως στην περίπτωση δανειοδότησης κομμάτων ή πολιτικών. Η λογική, όμως, του "δώσε τώρα και βλέπουμε τι θα γίνει στο μέλλον κι εν ανάγκη θα έρθουν τα κορόιδα που δεν πήραν δάνειο να μου το αποπληρώσουν" είναι κυνική και τα κόμματα τα οποία στην ουσία την υποστηρίζουν, όπως κι ο ΣΥΡΙΖΑ, συνένοχα...

Δεν ισχυρίζομαι πως πρέπει να μείνουν αβοήθητοι όσοι δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους ή να χάσουν την πρώτη τους κατοικία σώνει και καλά. Η κυβέρνηση, ωστόσο, έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται πως ο πολυδιαφημισμένος νόμος Κατσέλη στην ουσία πέταξε το τενεκεδάκι παρακάτω, με αποτέλεσμα να διογκωθούν χρέη που ούτε τώρα μπορούν να αποπληρωθούν. Κι εν τέλει καλό είναι κάποια στιγμή σε αυτήν τη χώρα να σταματήσουμε να νταντεύουμε μονίμως τον τζίτζικα σε βάρος του μέρμηγκα...

   

 

Πτωχοί κι άτιμοι...

Το ότι το νέο πτωχευτικό δίκαιο γίνεται ασμένως δεκτό μόνο από τις τράπεζες λέει πολλά για το κατά πόσο ωφελεί τον μέσο Έλληνα πολίτη. Επίσης, υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας που βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια με σημαντικώς μειωμένα εισοδήματα εξαιτίας τής οικονομικής κρίσης και της πανδημίας... 

Υπάρχουν, όμως, κι αρκετοί μπαταχτσήδες που έχουν κρυφτεί πίσω από τις χαριστικές διατάξεις τού νόμου Κατσέλη και των ουρών του προκειμένου να φανούν ασυνεπείς στις υποχρεώσεις που ανάλαβαν μολονότι έχουν τη δυνατότητα να τις εκπληρώνουν. Γι' αυτό δεν ελλείπει και σε αυτή τη δημόσια συζήτηση ο λαϊκισμός γύρω από τους κατ' επάγγελμα στρατηγικούς κακοπληρωτές, που δεν είναι μόνο κάποιοι μεγάλοι και τρανοί αλλά κι αρκετοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας...

Η αντιπολίτευση έχει κάνει, για παράδειγμα, σημαία της το ότι θα πτωχεύουν και τα φυσικά πρόσωπα κι όχι μόνο οι επιχειρήσεις. Από την άλλη, όμως, έχουμε σήμερα το συχνό φαινόμενο να χρεοκοπούν επιχειρήσεις και οι ιδιοκτήτες τους να κυκλοφορούν ελεύθεροι, ωραίοι και πάμπλουτοι αφού έχουν φροντίσει να κρύψουν την περιουσία τους με δόλια μέσα. Δεν ισχυρίζομαι πως αυτό το νομοσχέδιο δίνει λύση σε αυτό το πρόβλημα- ιδίως όταν οι εργαζόμενοι πτωχευμένων επιχειρήσεων στην ουσία δεν θα λαμβάνουν αποζημίωση-, ωστόσο ούτε η σημερινή παθογένεια είναι δυνατό να συνεχιστεί...

Μπορεί να έχουν περάσει πλέον πολλά χρόνια από την εποχή που δέναμε τα σκυλιά με δανεικά λουκάνικα, να έχουν μεσολαβήσει μια εθνική χρεοκοπία και μια βίαιη φτωχοποίηση ωστόσο η κουλτούρα των δανεικών κι αγύριστων δεν έχει φύγει από τον νεοέλληνα. Συντηρείται, άλλωστε, κι από ένα κομματικό σύστημα που έχει επενδύσει στο φορολογικό λαϊκισμό των κάθε είδους δόσεων προκειμένου να διαιωνίζει την εξουσία του... 

Το να ζητάς καλύτερους μισθούς και συντάξεις, δηλαδή κοινωνική δικαιοσύνη, είναι όχι μόνο θεμιτό, είναι κι απαραίτητο. Το να αποδέχεσαι, όμως, για τον εαυτό σου το ρόλο τού λούμπεν κουτοπόνηρου φτωχοδιάβολου που κλέβει γιατί και οι άλλοι κλέβουν δεν θα σε μετατρέψει ποτέ σε πολίτη που γνωρίζει και διεκδικεί τα δικαιώματά του, αλλά κι αναλαμβάνει την ατομική κι εν τέλει κοινωνική ευθύνη και των οικονομικών του υποχρεώσεων αντί να τις μεταθέτει στα "κορόιδα"...