Οι θυρωροί ανοίγουν τις πόρτες στους Τραμπ...

"Ο/ Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να είναι άξιος/ άξια, ικανός/ ικανή, έμπειρος/ έμπειρη". Αν η παραπάνω πρόταση σας φαίνεται γλωσσοδέτης δεν είστε οι μόνοι/ μόνες! Είναι, όμως, χαρακτηριστική τής μετεξέλιξης του πολιτικού ορθολογισμού σε ατζέντα αφύπνισης ή ''woke agenda" που μάλλον περισσότερη ζημιά έχει προξενήσει στην ισότητα μέσω της υπερβολής παρά έχει συνδράμει στην επίτευξή της... 

Μακάρι τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι μειονότητες να προστατεύονταν μέσα από λεκτικούς ακροβατισμούς ή ακτιβισμούς στα όρια της γελοιογραφίας. Όπως αποδεικνύει, ωστόσο, η παγκόσμια επέλαση του ακροδεξιού φόβου μάλλον κάτι τέτοιο δεν ισχύει...

Η ομιλία Τραμπ στην ορκωμοσία του κι ο ναζιστικός χαιρετισμός Μασκ είναι λογικό να τρομάζουν την ανθρωπότητα και να ξυπνούν εφιαλτικές συλλογικές μνήμες. Είναι, όμως, αλήθεια τόσο δύσκολο να αντιληφθούμε γιατί κέρδισαν τη λαϊκή ψήφο όταν αυτά που υπόσχονταν σε φοβισμένους για το αύριο πολίτες δεν ήταν διαχειριστικά αλλά "out of the box"; Είναι πράγματι, τόσο αδιανόητο για τις πολιτικές μας ελίτ να αντιληφθούν πως όσα έχουν κάνει είναι είτε αποτυχημένα είτε ξεπερασμένα και το να υπόσχονται πως απλώς θα τους αλλάξουν το αμπαλάζ δεν θα τις κάνει προοδευτικές;...

Φυσικά και δεν εισηγούμαι, αντιγράφοντας τον Τραμπ, κάποια ελληνική πολιτική δύναμη να υποσχεθεί την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης, την εγκατάλειψη των ΑΠΕ προς χάρη πετρελαιοπηγών σε όλο το Αιγαίο και το Ιόνιο, τη νομιμοποίηση των push backs ή την κατάργηση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών. Δεν είναι η επιστροφή στο μεσαίωνα η λύση στα προβλήματά μας. Ούτε, όμως, και οι υποσχέσεις για μια καλύτερη διαχείριση μιας σάπιας κατάστασης. Δεν έχει αξία, για παράδειγμα, η αντιπολίτευση να δεσμεύεται για μείωση των φόρων ή για αύξηση των μισθών. Για όποιον δεν κυβερνά είναι εύκολο να το λέει. 

Το ζητούμενο είναι κάνει πιο ρηξικέλευθες προτάσεις για το φορολογικό, τα εργασιακά ή οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό κι εθνικό ζήτημα. Ο λαός δεν αναζητά θυρωρούς στην εξουσία αλλά ριζοσπάστες. Κι όσο δεν τους βρίσκει στην προοδευτική παράταξη θα βολεύεται, τρόπον τινά, με τους φασίστες... 

   

  

Πτωχοί κι άτιμοι...

Το ότι το νέο πτωχευτικό δίκαιο γίνεται ασμένως δεκτό μόνο από τις τράπεζες λέει πολλά για το κατά πόσο ωφελεί τον μέσο Έλληνα πολίτη. Επίσης, υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας που βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια με σημαντικώς μειωμένα εισοδήματα εξαιτίας τής οικονομικής κρίσης και της πανδημίας... 

Υπάρχουν, όμως, κι αρκετοί μπαταχτσήδες που έχουν κρυφτεί πίσω από τις χαριστικές διατάξεις τού νόμου Κατσέλη και των ουρών του προκειμένου να φανούν ασυνεπείς στις υποχρεώσεις που ανάλαβαν μολονότι έχουν τη δυνατότητα να τις εκπληρώνουν. Γι' αυτό δεν ελλείπει και σε αυτή τη δημόσια συζήτηση ο λαϊκισμός γύρω από τους κατ' επάγγελμα στρατηγικούς κακοπληρωτές, που δεν είναι μόνο κάποιοι μεγάλοι και τρανοί αλλά κι αρκετοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας...

Η αντιπολίτευση έχει κάνει, για παράδειγμα, σημαία της το ότι θα πτωχεύουν και τα φυσικά πρόσωπα κι όχι μόνο οι επιχειρήσεις. Από την άλλη, όμως, έχουμε σήμερα το συχνό φαινόμενο να χρεοκοπούν επιχειρήσεις και οι ιδιοκτήτες τους να κυκλοφορούν ελεύθεροι, ωραίοι και πάμπλουτοι αφού έχουν φροντίσει να κρύψουν την περιουσία τους με δόλια μέσα. Δεν ισχυρίζομαι πως αυτό το νομοσχέδιο δίνει λύση σε αυτό το πρόβλημα- ιδίως όταν οι εργαζόμενοι πτωχευμένων επιχειρήσεων στην ουσία δεν θα λαμβάνουν αποζημίωση-, ωστόσο ούτε η σημερινή παθογένεια είναι δυνατό να συνεχιστεί...

Μπορεί να έχουν περάσει πλέον πολλά χρόνια από την εποχή που δέναμε τα σκυλιά με δανεικά λουκάνικα, να έχουν μεσολαβήσει μια εθνική χρεοκοπία και μια βίαιη φτωχοποίηση ωστόσο η κουλτούρα των δανεικών κι αγύριστων δεν έχει φύγει από τον νεοέλληνα. Συντηρείται, άλλωστε, κι από ένα κομματικό σύστημα που έχει επενδύσει στο φορολογικό λαϊκισμό των κάθε είδους δόσεων προκειμένου να διαιωνίζει την εξουσία του... 

Το να ζητάς καλύτερους μισθούς και συντάξεις, δηλαδή κοινωνική δικαιοσύνη, είναι όχι μόνο θεμιτό, είναι κι απαραίτητο. Το να αποδέχεσαι, όμως, για τον εαυτό σου το ρόλο τού λούμπεν κουτοπόνηρου φτωχοδιάβολου που κλέβει γιατί και οι άλλοι κλέβουν δεν θα σε μετατρέψει ποτέ σε πολίτη που γνωρίζει και διεκδικεί τα δικαιώματά του, αλλά κι αναλαμβάνει την ατομική κι εν τέλει κοινωνική ευθύνη και των οικονομικών του υποχρεώσεων αντί να τις μεταθέτει στα "κορόιδα"... 

 

    

Αλλού χτυπάει το νερό κι αλλού βροντάει ο μύλος...

Υπάρχει κατασπατάληση του νερού και στην Ελλάδα, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλους τους φυσικούς πόρους, μόνο που οι ιέρακες του νεοφιλελευθερισμού το τελευταίο το αποκαλούν ισχυρή ανάπτυξη. Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζεται με το "πονάει χέρι, κόβει χέρι τού αδύναμου", δηλαδή με την αύξηση της τιμολόγησης. Όπου, άλλωστε, έχει εφαρμοστεί ένα τέτοιο μέτρο η μείωση της κατανάλωσης είναι ασήμαντη ακόμα και για να την αναφέρουμε...

Ούτε η ιδιωτικοποίηση, ωστόσο, ενός φυσικού μονοπωλίου και θεμελιώδους δημόσιου αγαθού όπως είναι το νερό έχει φέρει οφέλη. Χαρακτηριστικότατο είναι το παράδειγμα της Γαλλίας όπου ένα μαζικό κύμα ιδιωτικοποιήσεων ακολουθήθηκε από ένα μαζικότερο κύμα επαναδημοτικοποιήσεων...

Αν είναι απαραίτητο λόγω έλλειψης ρευστότητας, θα μπορούσαν οι ιδιώτες να συμμετέχουν στη συντήρηση, για παράδειγμα, των δικτύων. Το νερό, όμως, είναι απαραίτητο συστατικό τής ζωής και βασικός όρος επιβιωσης του ανθρώπινου κι όχι μόνο είδους κι όχι κάποιο καταναλωτικό αγαθό το οποίο το μάρκετιγκ μας "εξαναγκάζει" να σπαταλούμε περιουσίες γι' αυτό...

Το σχέδιο Μητσοτάκη για τη χώρα είναι τόσο φρέσκο όσο ο θατσερισμός: ιδιωτικοποιήσεις των πάντων, συμπίεση μισθων κι εργασιακών διακιωμάτων με το επιχείρημα πως από την ανάπτυξη που θα ακολουθήσει θα ωφεληθούν και οι μικρομεσαίοι. Το μοντέλο αυτό εφαρμόστηκε και στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία με τις γνωστές συνέπειες για τη ζωή των πολιτών, ενώ τις προηγούμενες η αυτορρύθμιση του κεφαλαίου, η τραπεζική ασυδοσία και η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα έπαιξαν το δικό τους, πολύ σημαντικό ρόλο στη χρεοκοπία τής χώρας. Η διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων με αντάλλαγμα την εξασφάλιση μιας υπό όρους επιβιωσης δεν θα έπρεπε, όμως, να είναι το όραμα του λούμπεν προλεταριάτου και του πρεκαριάτου που ηδονίζονται με νόμο, τάξη κι ασφάλεια την ίδια ώρα που του παίρνουν τη μπουκιά από το στόμα... 

Κοινωνική δικαιοσύνη ή "ανάπτυξη για όλους"...

Είναι αλήθεια ότι από μόνη της η αύξηση των μισθών- ακόμα κι αν υπήρχε η δυνατότητα, για παράδειγμα, να μην υπάρχει Έλληνας που να αμείβεται με λιγότερα από 5.000 ευρώ το μήνα- δεν οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην ανάπτυξη. Αν οι περισσότεροι τα σπαταλούσαμε στην κατανάλωση κι όχι στις επενδύσεις σε παραγωγικούς τομείς, σε αυτούς των υπηρεσιών ή, ακόμα καλύτερα, στην έρευνα και στην καινοτομία το αποτέλεσμα θα ήταν μηδέν εις το πηλίκο. Απλώς θα αναπαράγαμε με δανεικά ουσιαστικώς χρήματα το αποτυχημένο μοντέλο που μας οδήγησε στη χρεοκοπία...

Είναι αλήθεια ότι η χώρα μας δεν μπορεί να διαθέσει άμεσα 5.000 ευρώ σε κάθε πολίτη της, όχι γιατί αυτά τα χρήματα δεν υπάρχουν, αλλά γιατί η δίκαιη αναδιανομή τους προς όφελος αυτών που παράγουν τον πλούτο, ακόμα κι αν υπήρχε η βούληση από τη σημερινή κυβέρνηση να επιτευχθεί, που ασφαλώς και δεν υπάρχει, θα σκόνταφτε στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό των φορολογικών παραδείσων, της τραπεζικής- χρηματιστικής ασυδοσίας και του εδώ και τώρα κέρδους δίχως προϋποθέσεις. Αλίμονο, όμως, ανάπτυξη που να έχει κάποιο νόημα για τους μικρομεσαίους δεν μπορεί να επιτευχθεί με τη συμπίεση των μισθών και των δικαιωμάτων τους. Η Κίνα έχει για χρόνια ρυθμούς αναπτυξης που μοιάζουν ονειρικοί, αλλά οι Κινέζοι εργαζόμενοι περνούν πολύ χειρότερα από τους Ελληνες γιατί τα οφέλη της δεν φτάνουν ποτέ σε αυτούς...

Για τη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν υφίσταται κοινωνική δικαιοσύνη παρά μόνο η παραγωγή νέου πλούτου που κρύβει από τους ψηφοφόρους της πως αφορά κυρίως τους λίγους και τα σπόρια της τους πολλούς. Στα λόγια το "ανάπτυξη για όλους" ακούγεται πολύ ευχάριστα, ωστόσο αν ο πρωθυπουργός ήταν πιο ειλικρινής ως προς την κατανομή της θα παραδεχόταν ότι νομοθετεί για την ελίτ στην οποία ανήκει κι  ίδιος κι όχι για τα συμφέροντα των πολλών. Όταν, άλλωστε, νομοθετείς όλη την ατζέντα τού ΣΕΒ αυτό καθίσταται αυταπόδεικτο. Ο Αλέξης Τσίπρας, επομενως, έχει δίκιο όταν καλεί σε δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη, που θα αφορά δηλαδη τους πολλούς και με όρους που δεν θα επιτείνουν την κλιματική κρίση και την καταστροφή των φυσικών πόρων... 

Ο μήνας που θα κρίνει αν ο Τσίπρας είναι "απλώς" πρωθυπουργός ή ηγέτης...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κέρδισε τις εκλογές τού Σεπτεμβρίου του 2015 αποκλειστικώς γιατί ο λαός έκρινε πως έπρεπε να του δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία, αφού είχε κυβερνήσει μόνο εφτά μήνες όταν οι άλλοι είχαν εξουσιάσει 40 χρόνια και μας χρεοκόπησαν. Του έδωσε νέα εντολή και γιατί ο Αλέξης Τσίπρας του υποσχέθηκε πως όσο δύσκολο κι αν είναι το τρίτο μνημόνιο είναι και το τελευταίο και πως ο ίδιος θα έθετε σε εφαρμογή ένα παράλληλο πρόγραμμα για να ανακουφίσει, όσο αυτό ήταν δυνατό, τις συνέπειες της άγριας λιτότητας που θα συνεχιζόταν. Είχα γράψει τότε πως αυτό ήταν πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί, αφού στην ουσία το μνημόνιο είναι οικονομικό Σύνταγμα που δεν αποφασίζεται καν από εμάς, αλλά πως ο πρωθυπουργός είχε υποχρέωση να το προσπαθήσει και ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να τα καταφέρει από τη στιγμή που η αντιπολίτευση παραμένει και τώρα ιδεοληπτικά μνημονιακή...

Περίπου ενάμισι χρόνο αργότερα ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα- νέα μέτρα ή πιθανή ρήξη- ακόμα μεγαλύτερο από αυτό του καλοκαιριού τού 2015. Γιατί αν τότε η οπισθοχώρησή του κρίθηκε κι από το λαό ως προσωρινή στο όνομα της σωτηρίας τής πατρίδας, σήμερα κάτι τέτοιο θα καταχωρήσει το ΣΥΡΙΖΑ μια για πάντα στις μνημονιακές δυνάμεις, που, όπως θέλει η ρητορική τους, "λαμβάνουν επώδυνες αποφάσεις γιατί οι εναλλακτικές είναι καταστροφικές". Προφανώς κι αυτήν τη φορά μια πιθανή υποχώρηση θα γίνει με όρους εκβιασμού κι όχι γιατί ο πρωθυπουργός, σε αντίθεση με τον άθλιο Κούλη, πιστεύει, για παράδειγμα, ότι η μείωση του αφορολόγητου στις 6.000 ευρώ είναι κοινωνικώς δίκαιη ή γιατί πρέπει να ληφθούν και νέα μέτρα με πρότυπο τον εργασιακό μεσαίωνα.

Μόνο που σε μία τέτοια περίπτωση θα έχει εξαντληθεί το επιχείρημα πως "τουλάχιστον εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε για να προστατεύσουμε τους οικονομικώς πιο αδύναμους", αφού στην πράξη τα δάκρυα των κυβερνώντων για νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων δύσκολα θα παρηγορήσουν όσους τις υφίστανται. Και ούτε το λαϊκό αίσθημα θα ικανοποιηθεί και η οργή του θα χαλιναγωγηθεί με τις λίστες φοροδιαφυγής, τις τηλεοπτικές άδειες ή "Κήρυκες Χανίων". Όταν λείπει σήμερα το φαγητό από το τραπέζι κανείς δεν χορταίνει με πολέμους κατά τής διαπλοκής και της διαφθοράς. Υπενθυμίζω ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος έχασε εκλογές ακριβώς γι' αυτό το λόγο, μολονότι είχε υπογράψει την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών κι όχι απλώς γιατί πλήρωσε για την τηλεοπτική του άδεια ο Γ. Αλαφούζος...

Πολύ φοβάμαι πως η κυβέρνηση έχει αποδεχθεί τα νέα μέτρα και καθυστερεί τη δεύτερη αξιολόγηση γιατί δεν ξέρει πώς να πείσει για την απόφασή της τους βουλευτές της, τον ελληνικό λαό, ακόμα και κάποιους υπουργούς της. 'Η μήπως κάνω λάθος Ευκλείδη; Αν πράγματι συμβαίνει κάτι τέτοιο, το κομματικό συμφέρον θα έχει υπερισχύσει του λαϊκού κι εθνικού, το οποίο σημαίνει ότι θα έχει διαρραγεί ουσιαστικώς και μάλλον ανεπανόρθωτα ο σύνδεσμος του ΣΥΡΙΖΑ με την κοινωνική πλειοψηφία που του έδωσε και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία...

Ας περιμένουμε τη Σύνοδο Κορυφής της Μάλτας και την απόφαση του ΔΝΤ τη Δευτέρα, μόνο που αν δεν αλλάξει κάτι προς όφελός μας δεν υπάρχει λόγος να περιμένει ο Αλέξης Τσίπρας και το Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου για να ανακοινώσει τις όποιες αποφάσεις του, από τις οποίες θα φανεί αν είναι "απλώς" πρωθυπουργός ή ηγέτης. Η υπομονή τής κοινωνίας έχει εξαντληθεί κι επειδή ακριβώς γνωρίζει ότι ο άθλιος Κούλης δεν πρόκειται να φέρει ελαφρύτερα μέτρα οι εκλογές δεν θα την καταπραΰνουν και οι αντιδράσεις της είναι πολύ πιθανό να είναι πιο δυναμικές από αυτές που έχουμε ζήσει στο παρελθόν ή που φανταζόμαστε για το μέλλον...