Φωνάζουν "πού είναι το κράτος" δίπλα από τις ταμειακές μηχανές-διακοσμητικά...

Έχουν δίκιο οι επαγγελματίες τού τουρισμού να διαμαρτύρονται για την υψηλή φορολόγηση; Όσο σκληρό κι αν διαβάζεται, έχουν τόσο δίκιο όσο και οι διαρρήκτες αν κάνουν συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά των αντικλεπτικών συστημάτων. Φυσικά και δεν ανήκουν όλοι οι άνθρωποι του τουρισμού σε αυτήν την κατηγορία και βεβαίως εκείνοι ανάμεσά τους που φοροδιαφεύγουν δεν το κάνουν γιατί είναι χειρότεροι άνθρωποι από τους μισθωτούς, αλλά απλούστατα γιατί το μπορούν με συγκριτικώς ελάχιστους κινδύνους. Από την άλλη, όμως, δεν είναι δυνατό να απαιτούν μείωση της φορολογίας, όταν άλλωστε δεν φοροδιαφεύγουν για να επιβιώσουν αλλά για να πλουτίσουν, την ίδια ώρα που έχουν τις ταμειακές τους μηχανές για διακοσμητικά...

Ούτε είναι λογικό επιχείρημα το ότι η τουριστική περίοδος διαρκεί λίγους μήνες και μέσα σε αυτούς πρέπει να βγουν τα εισοδήματα μιας ολόκληρης χρονιάς. Η καλοκαιρία σε αυτήν τη χώρα διαρκεί περισσότερους από τρεις μήνες κι επιπλέον υπάρχουν διάφορα είδη τουρισμού- από το συνεδριακό έως τον θρησκευτικό κι από τον θεματικό ως τον αθλητικό- τα οποία μένουν ως επί το πλείστον αναξιοποίητα γιατί κάποιοι πιστεύουν ότι έχουν βρει το μήνα που ταΐζει τους δώδεκα, γι' αυτό και χρεώνουν τον άνθρακα για θησαυρό. Η ομορφιά τού ελληνικού τοπίου είναι πανθομολογούμενη, αλλά υπάρχουν και πολλά άλλα ωραία μέρη στον κόσμο, επομένως για να προσελκύσεις τουρίστες που θα ξοδέψουν και δεν θα σε επισκεφθούν μία μόνο φορά πρέπει κι εσύ να τους παρέχεις κάτι παραπάνω από απλώς αξιοπρεπείς υπηρεσίες...

Οι επαγγελματίες, άλλωστε, του τουρισμού φοροδιέφευγαν κι όταν, για παράδειγμα, υπήρχε αφορολόγητο για τους ελεύθερους επαγγελματίες κι ο ΦΠΑ ήταν χαμηλότερος. Για κάποιον αντικειμενικό λόγο, εξάλλου, ο φορολογικός νομοθέτης είναι αυστηρότερος μαζί τους κι όχι γιατί τους μισεί...

Το ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί πρέπει να ενισχυθούν είναι εκ των ων ουκ άνευ, ωστόσο είναι η φορολογική συνείδηση των μικρών και των μεγάλων που θα λύσει το πρόβλημα. Κι αυτή αποκτάται στο σπίτι, στο σχολείο και στην κοινωνία κι όταν όλοι μας δεν αναζητάμε δικαιολογίες για να χαλαρώνουμε τις αρχές μας, λησμονώντας πως κράτος πρόνοιας δίχως φόρους δεν υφίσταται...

Η τελευταία Αριστερή πουτάνα πέθανε από το σοκ όταν έμαθε πως το δ' μνημόνιο μπορεί να μην είναι το τελευταίο...

Αν ρωτήσεις κάποιον θρήσκο, θα σου απαντήσει πως για να αναστηθείς, πρέπει πρώτα να πεθάνεις. Το ίδιο σου απαντούν εδώ και καιρό κι από την κυβέρνηση, μολονότι ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει μη θρησκευόμενος. Όπως κι αν έχει, τις επόμενες ημέρες θα περάσει από τη Βουλή μία συμφωνία για τα επαχθή μέτρα τής οποίας- κυρίως η μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων- έχουν φροντίσει ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του να ενημερώσουν εγκαίρως τους πολίτες ούτως ώστε ό,τι χάσαμε να έχει χωνευτεί κι ό,τι κερδίσαμε να παρουσιαστεί σαν θρίαμβος...

Αφήνω στην άκρη το ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει τη λαϊκή νομιμοποίηση να νομοθετεί για το 2019 και το 2020- χρονιές που θα έχει έτσι κι αλλιώς ολοκληρωθεί η τρέχουσα θητεία της- όταν κέρδισε τις εκλογές τού Σεπτεμβρίου του 2015 με την υπόσχεση πως θα απαλύνει το τρίτο μνημόνιο και δεν θα φέρει και τέταρτο, όπως συμβαίνει σήμερα. Αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί περισσότερο είναι αν τα νέα μέτρα που θα ψηφιστούν την επόμενη εβδομάδα θα είναι τα τελευταία επώδυνα κι ό,τι κερδίσαμε ή δεν χάσαμε σε αυτήν τη διαπραγμάτευση δεν θα επιστρέψουν για να στοιχειώσουν την επόμενη αξιολόγηση...

Η΄λογική λέει πως από τη στιγμή που το ΔΝΤ έχει στυλώσει τα πόδια κι έλαβε την προκαταβολική νομοθέτηση μέτρων για το 2019- 2020 θα ληφθούν άμεσα αποφάσεις για τη βιωσιμότητα του χρέους, ακόμα κι αν αποδειχθούν λιγότερο ριζοσπαστικές από όσο θα έπρεπε. Πολύ αμφιβάλλω, όμως, πως οι Τόμσεν, Βελκουλέσκου και σία έχουν ρίξει τόσο πολύ νερό στο κρασί τους ώστε να μην επανέλθουν σε ζητήματα όπως η  απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων και το "λοκ άουτ" όταν οι συνθήκες θα είναι προσφορότερες. Με λίγα λόγια, φοβάμαι πως συμφωνήσαμε να μην χάσουμε σήμερα αυτά που θα χάσουμε αύριο με την ελπίδα πως η ένταξη στην ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ και η επιστροφή στις αγορές θα ανοίξουν το δρόμο για την ουσιαστική έξοδο της χώρας από την κρίση...

Το τρίτο μνημόνιο λήγει τον Αύγουστο του 2018 κι ο συνταγματικώς προβλεπόμενος χρόνος διεξαγωγής των εκλογών είναι το φθινόπωρο του 2019. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει χρόνος για να διαπιστώσουμε κατά πόσο αυτός που περνάμε τώρα είναι ο τελευταίος κάβος ή θα έρθουν κι άλλοι. Έτσι κι αλλιώς αυτό είναι και το τελευταίο χαρτί τής σημερινής κυβερνητικής πλειοψηφίας, η οποία προτίμησε μια νέα οπισθοχώρηση από μια ηρωική έξοδο, αν θέλει να μείνει κυβερνητική πλειοψηφία και μετά από το 2019...

Βεβαίως μπορεί να έχουμε βγει από την επιτροπεία και η ανάπτυξη να έχει επιστρέψει για τα καλά, αλλά παρόλα αυτά ο Αλέξης Τσίπρας να χάσει τις εκλογές- εδώ τις έχασε ο Ελευθέριος Βενιζέλος που είχε φέρει την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών γιατί ο λαός ήταν εξουθενωμένος από τους συνεχείς πολέμους. Θα είναι, ωστόσο, άλλη ιστορία για τον πρωθυπουργό και την Αριστερά αν ηττηθούν όρθιοι και με μια παρακαταθήκη για το μέλλον κι άλλη να έχουν δώσει τα πάντα ψηφίζοντας κάθε νεοφιλελεύθερο μέτρο που δεν θα τολμούσε ο άθλιος Κούλης να περάσει μόνο και μόνο για να κυλήσει ξανά ο βράχος κι ο πρωθυπουργός να μοιάζει με Σίσυφο επί τω ακαδημαϊκώτερο ή με "πόντια πουτάνα" επί τω λαϊκώτερο...



    

Το μέλλον τού Τσίπρα δεν ταυτίζεται πλέον με αυτό της κοινωνικής πλειοψηφίας που του χάρισε την εξουσία...

Αν έπρεπε να βάλω έναν κοινότοπο τίτλο για το Eurogroup της Μάλτας, αυτός θα ήταν "Καλό είναι και το 2-0 από το 7-0", αναφερόμενος βεβαίως στη νέα οριζόντια μείωση των συντάξεων και του αφορολόγητου. Βλέπετε, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι το επίδομα στέγασης ή τα παραπάνω δωρεάν σάντουιτς για τα παιδιά στα σχολεία εξισορροπούν τις απώλειες για τους συνταξιούχους- από τους οποίους εξαρτώνται ολόκληρες οικογένειες- και το ότι θα πληρώνουν φόρο και οι πλέον χαμηλόμισθοι γιατί σε αυτήν τη ρημάδα τη χώρα δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να χτυπήσουμε στα σοβαρά τη φοροδιαφυγή και τη φοροαποφυγή...

Το μόνο πραγματικά θετικό κομμάτι τής συμφωνίας αφορά τα εργασιακά- κυρίως η επαναφορά από το 2018 των συλλογικών διαπραγματεύσεων-, αν και πολύ φοβάμαι πως ό,τι γλιτώσαμε τώρα με τις ομαδικές απολύσεις ή το λοκ άουτ θα αποτελέσει την επόμενη θυσία για να κλείσει η τρίτη αξιολόγηση. Σιγά μην αφήσει το ΔΝΤ τόσο εύκολα την ευκαιρία που του δίνει μια αριστερή κυβέρνηση να κινεζοποιήσει την Ευρώπη...

Το ότι, άλλωστε, οι μειώσεις των συντάξεων και του αφορολόγητου πηγαίνουν για το 2019 και το 2020 αντιστοίχως απλώς επιβεβαιώνει ότι η κυβέρνηση δεν έχει τη λαϊκή νομιμοποίηση για να λάβει μέτρα λιτότητας που υπερβαίνουν το τρίτο μνημόνιο. Ούτε μπορεί να είναι πλέον αρκετό να βλέπουμε τον πόνο κάθε φορά τού πρωθυπουργού και των υπουργών του και να αισθανόμαστε παρηγοριά για το ότι εκείνοι τουλάχιστον προσπάθησαν για κάτι καλύτερο σε σύγκριση με τους προηγούμενους...

Δουλευόμαστε και μεταξύ μας αν πιστεύουμε ότι τους τελευταίους μήνες η αξιολόγηση δεν καθυστέρησε όχι για κανένα άλλο λόγο παρά για να μείνει ικανοποιημένο το πόπολο ότι του κόβονται "μόνο" οι συντάξεις και το αφορολόγητο. Κι αν τώρα κατά κάποιο τρόπο μας έσωσαν το Brexit, οι γαλλικές και οι γερμανικές εκλογές ή η νέα κλιμάκωση του πολέμου στη Συρία, τι θα γίνει όταν οι δανειστές αισθανθούν πιο σίγουροι στα πόδια τους; Θα δώσουμε και κυριολεκτικώς το σαρκίο μας για να παραμείνουμε Ευρωπαίοι;...

Δεν θα κλείσω, ωστόσο, απαισιόδοξα κι αυτό όχι γιατί έτσι πρέπει, αλλά γιατί ακόμα και με τα νέα δεδομένα το "ματσάκι" μπορεί να γυρίσει. Κομβικό σημείο είναι δυνατό θα αποδειχθεί η ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, το οποίο μπορεί να προσφέρει φθηνό χρήμα στην πραγματική οικονομία. Αν, μάλιστα, αυτό συνδυαστεί με επιστροφή τής Ελλάδας στις αγορές το 2018, τότε από το "πουθενά" προκύπτουν δύο παράγοντες που μπορούν να μας κάνουν να χαμογελάσουμε μετά από εφτά χρόνια...

Ο ήλιος, άλλωστε, δεν θα ξαναβγεί με αντίμετρα αναδιανομής τής φτώχειας, αλλά με μέτρα παραγωγής νέου πλούτου με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Από το τελευταίο, εξάλλου, θα εξαρτηθεί και το πολιτικό μέλλον τού Αλέξη Τσίπρα, το οποίο ωστόσο δεν είναι δυνατό να ταυτίζεται πλέον με το αντίστοιχο της κοινωνικής πλειοψηφίας που του χάρισε την εξουσία όσο ο πρωθυπουργός δεν αποστασιοποιείται στην πράξη από πολιτικές που πολύ ευχαρίστως θα υιοθετούσε κι ο άθλιος Κούλης...

Και κάπως έτσι ένας τακτικός ελιγμός μετατρέπεται σε στρατηγική ήττα...

Αυτό που συμβαίνει με τη ΔΕΗ εδώ και πολλά χρόνια είναι εθνικό έγκλημα. Είναι άλλο πράγμα να απελευθερώνεις την αγορά ενέργειας, που είναι θεμιτό, και είναι άλλο να υποχρεώνεις μια εθνική επιχείρηση- κολοσσό να έχει σώνει και καλά λιγότερα κέρδη και να πουλά στους ανταγωνιστές της φτηνό ρεύμα και να αγοράζει από αυτούς ακριβά μόνο και μόνο για να μπουν κι άλλοι στο κόλπο...

Όποιος θέλει να ανταγωνιστεί τη ΔΕΗ πρέπει να είναι ελεύθερος να το κάνει, αρκεί βεβαίως να μην είναι απατεώνας τύπου Energa. Δεν είναι δυνατό, ωστόσο, να απαιτεί να παράγει μέσα από τις μονάδες τής Επιχείρησης, καθώς και την ιδιωτικοποίησή τους μπιρ παρά στο όνομα της ελεύθερης αγοράς. Επιχειρηματικότητα σημαίνει ανάληψη ρίσκου, όχι πλιάτσικο στη δημόσια περιουσία. Σε διαφορετική περίπτωση η Ελλάδα τού 2017 θα θυμίζει όλο και περισσότερο τη μετασοβιετική Ρωσία τού Μπ. Γέλτσιν, όπου οι ολιγάρχες έκαναν πάρτι με ξένα κόλλυβα...

Με τα παραπάνω καθίσταται σαφές ότι δεν υποτιμώ το ζήτημα της ΔΕΗ, δίχως όμως να συμπαρατάσσομαι με τα προνόμια που απολαμβάνουν ακόμα οι συνδικαλιστές και οι εργαζόμενοι σε αυτή- δεν αναφέρομαι σε εκείνους που εκτελούν βαριά κι ανθυγιεινή εργασία στα λιγνιτωρυχεία. Για να δώσω ένα ελάχιστο παράδειγμα, είναι αδιανόητο κάποιοι να λαμβάνουν επίδομα ηλεκτρονικού υπολογιστή όταν δεν ξέρουν καν πώς ανοίγει...

Όπως κι αν έχει, ωστόσο, για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας η μείωση του αφορολόγητου στα 5.900 ευρώ, στο οποίο φαίνεται πως έχει συμφωνήσει η κυβέρνηση, είναι σημαντικότερη υπόθεση από το μέλλον τής ΔΕΗ, κι ας έχει μετατραπεί το τελευταίο σε μεγάλο αγκάθι για την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά και υπάρχει εκτεταμένη φοροδιαφυγή, αν και μαζεύεται με τη χρήση τού πλαστικού χρήματος, αλλά μια τόσο μεγάλη μείωση του αφορολόγητου χτυπά δίκαιους κι άδικους κι απέχει πολύ περισσότερο από την κοινωνική δικαιοσύνη σε σύγκριση με το αν θα εξακολουθούν να είναι δημόσιοι υπάλληλοι οι συνδικαλιστές τής ΓΕΝΟΠ...

Θα ήταν, επομένως, πολύ πιο έντιμο για την κυβέρνηση να είχε συμφωνήσει σε όλα με τους δανειστές από το περασμένο φθινόπωρο από τη στιγμή που δεν είχε και δεν έχει την πυγμή για να φτάσει σε ρήξη. Πώς περίμεναν, αλήθεια, στο Μέγαρο Μαξίμου και στα υπουργεία να υποχωρήσουν οι θεσμοί όταν οι τελευταίοι γνωρίζουν ότι ο αντίπαλός τους δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσει τα πιο ακραία των διαπραγματευτικών του όπλων; Φτάνουμε έτσι στο σημείο όχι μόνο να συμφωνηθεί ένα νέο επώδυνο πακέτο μέτρων, αλλά αυτό να συνοδεύεται κι από μια πολύμηνη καθυστέρηση η οποία έχει ανακόψει οποιαδήποτε ψευτοεπιστροφή στην ανάπτυξη...

Αν μη τι άλλο, αν η κυβέρνηση είχε συμφωνήσει από τον Οκτώβριο του 2016 σε αυτά στα οποία έτσι κι αλλιώς θα συμφωνήσει τον Απρίλιο του 2017, σήμερα θα μπορούσε να πανηγυρίζει τουλάχιστον για τους αριθμούς και να ελπίζει βασίμως σε αναστροφή τού επενδυτικού κλίματος. Τώρα μοιάζει όλο και πιο πολύ με κερατά και δαρμένο στην προσπάθειά της να εξηγήσει πώς ένας τακτικός ελιγμός μετατρέπεται σε στρατηγική ήττα...  

 

Όταν σκέφτεσαι μόνο τα αισιόδοξα σενάρια στρώνεις το έδαφος στα απαισιόδοξα...

Στην κυβέρνηση ισχυρίζονται πως δεν κλείνουν την αξιολόγηση όπως όπως γιατί δεν επιθυμούν, για παράδειγμα, να ψαλιδιστούν εκ νέου συντάξεις, να μειωθεί το αφορολόγητο, να μην επιστρέψουν οι συλλογικές συμβάσεις, να απελευθερωθούν οι απολύσεις και να ξεπουληθούν οι δημόσιες επιχειρήσεις ενέργειας. Φυσικά αυτός ο στόχος είναι θεμιτός, θεμιτότατος. Μόνο που έχουν περάσει ήδη δύο χρόνια από το 2015 κι αν τότε οι καλές προθέσεις αρκούσαν για να συσπειρωθεί ο ελληνικός λαός πίσω από τους κυβερνήτες του και οι ψευδαισθήσεις που έτρεφαν οι τελευταίοι ήταν δικαιολογημένες, σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά...

Αν, ύστερα από καθυστέρηση μηνών, ολοκληρωθεί η αξιολόγηση λαμβάνοντας τα μέτρα που αρνούμασταν να λάβουμε όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, τότε κανείς δεν θα μπορεί να αποποιηθεί των ευθυνών του επικαλούμενος "γενναία διαπραγμάτευση". Αυτήν τη φορά στην αξιολόγηση της κυβέρνησης ουδείς θα λάβει υπόψη κάτι άλλο πέρα από το αποτέλεσμα που έφερε...

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται, επίσης, πως κι αν ακόμα αναγκαστεί να οπισθοχωρήσει, δεν θα έχει συναινέσει σε χειρότερα μέτρα από αυτά που της έχουν προταθεί από το Δεκέμβριο του 2015. Με λίγα λόγια μάς λέει πως η σκληρή της διαπραγμάτευση μπορεί να μην αποδειχθεί νικηφόρα, αλλά δεν θα έχει φέρει επαχθέστερα μέτρα από αυτά που βρίσκονταν αρχικώς στο τραπέζι. Μόνο που αυτή είναι η μισή αλήθεια: το καλοκαίρι, όταν και πρέπει να καταβληθούν μεγάλες δανειακές δόσεις, πλησιάζει, αλλά το χειρότερο είναι η αβεβαιότητα εξαιτίας τής οποίας δεν κινείται σχεδόν τίποτα στην πραγματική οικονομία, για να μην αναφερθώ στα νέα λουκέτα κι απολύσεις...

Ούτε, εξάλλου, το επιχείρημα του μπαράζ εκλογικών αναμετρήσεων σε σημαντικές ευρωπαϊκές χώρες δείχνει να πιάνει. Ήδη οι ολλανδικές πραγματοποιήθηκαν, ενώ οι γερμανικές διεξάγονται τέλος Σεπτεμβρίου. Αν είναι, όμως, να περιμένουμε τα πρωτοβρόχια για να δούμε ηλιοφάνεια, τότε ζήτω που καήκαμε...

Βάζοντας κάτω όλα τα δεδομένα αδυνατώ να καταλάβω πώς είναι δυνατό να κλείσει η αξιολόγηση δίχως η κυβέρνηση να δώσει περισσότερα από αυτά που θα πάρει. Μακάρι να διαψευστώ, αλλά κάθε ημέρα που περνά επιβεβαιώνεται ότι αυτό που ζούμε δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επικοινωνιακή διαχείριση ενός διαπραγματευτικού Βατερλό. Από τη στιγμή που ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει λάβει απόφαση για ρήξη έχει κατεβεί στον αγωνιστικό χώρο με δεμένα χέρια και πόδια και το μόνο στο οποίο ευελπιστεί είναι να πείσει την Κοινοβουλευτική του Ομάδα να ψηφίσει τα νέα μέτρα και να αποφύγει τις εκλογές, ευελπιστώντας πως μέχρι το 2019 θα έχουμε βγει από τα μνημόνια και θα έχουμε επιστρέψει στην κανονικότητα...

Κανένα, όμως, επίσης δεδομένο δεν μας εγγυάται πως οι απαιτήσεις των δανειστών θα σταματήσουν κάπου εδώ και, πολύ περισσότερο, πως δεν θα προκύψει ανάγκη για τέταρτο μνημόνιο. Με το να επεξεργάζονται, εξάλλου, στο Μαξίμου μόνο τα εναλλακτικά αισιόδοξα σενάρια και να αδιαφορούν πλήρως για την πιθανότητα υλοποίησης των πιο απαισιόδοξων σκάβουν οι ίδιοι το λάκκο τους πολύ περισσότερο από όσο το κάνει ο Β. Σόιμπλε...

Το ματσάκι γυρίζει...

Ήταν καλή η απόφαση του Eurogroup; Μένει να αποδειχθεί σε όσα συμπεριληφθούν στις προτάσεις των τεχνικών κλιμακίων που επιστρέφουν την ερχόμενη εβδομάδα στην Αθήνα. Αν, για παράδειγμα, η μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων και η αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων ισοσταθμιστούν από τη μείωση του ΕΝΦΙΑ, του ΦΠΑ σε τρόφιμα, ενέργεια κι εστίαση, καθώς κι από το πρόγραμμα τριών δισ. ευρώ για 100.000 θέσεις εργασίας τον επόμενο ενάμισι χρόνο και την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, θα μπορούμε να μιλάμε για την πρώτη ουσιαστικώς νίκη κατά τής άγριας λιτότητας. Υπάρχει, πάντως, ήδη ένα πολύ καλό σημάδι πως η απόφαση του Eurogroup ήταν θετική για τον ελληνικό λαό κι αυτό δεν είναι άλλο από την "ξαφνική" ασθένεια του άθλιου Κούλη, η οποία δεν του επέτρεψε να εκφωνήσει ομιλία με την οποία έλπιζε να κατακεραύνωνε την κυβέρνηση για τη μη ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης...

Είναι πλέον εμφανέστατη η αμηχανία τής ΝΔ από τη στρατηγική της ήττα. Άλλωστε ο ακροδεξιός αντιπρόεδρός της το είχε ομολογήσει, μέσα στην παραζάλη που προκαλεί η πάση θυσία αυτοπροβολή του, ότι στόχος της ήταν να μην ολοκληρωθεί η β' αξιολόγηση ή, έστω, αυτή να συνοδευτεί με σκληρά μέτρα, η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές κι ο ίδιος με τους συνοδοιπόρους του να επιστρέψουν στην εξουσία καβάλα σε ένα λευκό άλογο, αποκαθαρμένοι από τα αμαρτήματα του παρελθόντος.

Ο άθλιος Κούλης έχει ζητήσει την προσφυγή στις κάλπες τόσες φορές αυτό το χρόνο που βρίσκεται στην ηγεσία τού κόμματός του- αλήθεια, πώς θα ολοκληρωνόταν το συντομότερο δυνατό η αξιολόγηση, όπως διατυμπάνιζε, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο;- ώστε να έχει ξεπεράσει σε γραφικότητα ακόμα και τον Β. Λεβέντη και το δικό του αίτημα για οικουμενική κυβέρνηση. Προφανώς στο Μοσχάτο πρέπει να καταλήξουν γρήγορα σε νέο αφήγημα πριν εξαντληθεί τελείως κι ο κομματικός στρατός, ο οποίος προετοιμαζόταν πυρετωδώς για έναν πόλεμο που μάλλον δεν θα πραγματοποιηθεί το 2017 ή το 2018...

Φυσικά μόνο η διατύπωση του νομοσχεδίου που θα ολοκληρώνει τη β' αξιολόγηση θα μας βοηθήσει να καταλήξουμε ή όχι στο συμπέρασμα ότι από το 2019 η χώρα θα κινείται με ένα άλλο μείγμα πολιτικής από αυτό που επικράτησε τα τελευταία εφτά χρόνια. Ένα, όμως, ακόμα καλό σημάδι ήταν η χθεσινή δημόσια τοποθέτηση του Β. Σόιμπλε, η οποία υπολειπόταν πολύ σε αλαζονεία προηγούμενων δηλώσεών του. Θα ήταν υπερβολή να έγραφα για ήττα τού υπουργού Οικονομικών τής Γερμανίας, ο ο οποίος είναι καταφανέστατο ότι επιδιώκει το Grexit, αλλά όπως κι αν έχει, προέκυψε ένα σοβαρό πρώτο πλήγμα στην ατσαλάκωτη εικόνα τού σκληρού Γερμανού. Κι αυτό οφείλουμε να το πιστώσουμε στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία πολιτεύεται μακριά από το "ναι σε όλα" τής μνημονιακής αντιπολίτευσης και την ανέξοδη συνθηματολογία τής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης. Το ματσάκι γυρίζει, αλλά χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα για να κερδηθεί...

Ο μήνας που θα κρίνει αν ο Τσίπρας είναι "απλώς" πρωθυπουργός ή ηγέτης...

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κέρδισε τις εκλογές τού Σεπτεμβρίου του 2015 αποκλειστικώς γιατί ο λαός έκρινε πως έπρεπε να του δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία, αφού είχε κυβερνήσει μόνο εφτά μήνες όταν οι άλλοι είχαν εξουσιάσει 40 χρόνια και μας χρεοκόπησαν. Του έδωσε νέα εντολή και γιατί ο Αλέξης Τσίπρας του υποσχέθηκε πως όσο δύσκολο κι αν είναι το τρίτο μνημόνιο είναι και το τελευταίο και πως ο ίδιος θα έθετε σε εφαρμογή ένα παράλληλο πρόγραμμα για να ανακουφίσει, όσο αυτό ήταν δυνατό, τις συνέπειες της άγριας λιτότητας που θα συνεχιζόταν. Είχα γράψει τότε πως αυτό ήταν πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί, αφού στην ουσία το μνημόνιο είναι οικονομικό Σύνταγμα που δεν αποφασίζεται καν από εμάς, αλλά πως ο πρωθυπουργός είχε υποχρέωση να το προσπαθήσει και ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να τα καταφέρει από τη στιγμή που η αντιπολίτευση παραμένει και τώρα ιδεοληπτικά μνημονιακή...

Περίπου ενάμισι χρόνο αργότερα ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα- νέα μέτρα ή πιθανή ρήξη- ακόμα μεγαλύτερο από αυτό του καλοκαιριού τού 2015. Γιατί αν τότε η οπισθοχώρησή του κρίθηκε κι από το λαό ως προσωρινή στο όνομα της σωτηρίας τής πατρίδας, σήμερα κάτι τέτοιο θα καταχωρήσει το ΣΥΡΙΖΑ μια για πάντα στις μνημονιακές δυνάμεις, που, όπως θέλει η ρητορική τους, "λαμβάνουν επώδυνες αποφάσεις γιατί οι εναλλακτικές είναι καταστροφικές". Προφανώς κι αυτήν τη φορά μια πιθανή υποχώρηση θα γίνει με όρους εκβιασμού κι όχι γιατί ο πρωθυπουργός, σε αντίθεση με τον άθλιο Κούλη, πιστεύει, για παράδειγμα, ότι η μείωση του αφορολόγητου στις 6.000 ευρώ είναι κοινωνικώς δίκαιη ή γιατί πρέπει να ληφθούν και νέα μέτρα με πρότυπο τον εργασιακό μεσαίωνα.

Μόνο που σε μία τέτοια περίπτωση θα έχει εξαντληθεί το επιχείρημα πως "τουλάχιστον εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε για να προστατεύσουμε τους οικονομικώς πιο αδύναμους", αφού στην πράξη τα δάκρυα των κυβερνώντων για νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων δύσκολα θα παρηγορήσουν όσους τις υφίστανται. Και ούτε το λαϊκό αίσθημα θα ικανοποιηθεί και η οργή του θα χαλιναγωγηθεί με τις λίστες φοροδιαφυγής, τις τηλεοπτικές άδειες ή "Κήρυκες Χανίων". Όταν λείπει σήμερα το φαγητό από το τραπέζι κανείς δεν χορταίνει με πολέμους κατά τής διαπλοκής και της διαφθοράς. Υπενθυμίζω ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος έχασε εκλογές ακριβώς γι' αυτό το λόγο, μολονότι είχε υπογράψει την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών κι όχι απλώς γιατί πλήρωσε για την τηλεοπτική του άδεια ο Γ. Αλαφούζος...

Πολύ φοβάμαι πως η κυβέρνηση έχει αποδεχθεί τα νέα μέτρα και καθυστερεί τη δεύτερη αξιολόγηση γιατί δεν ξέρει πώς να πείσει για την απόφασή της τους βουλευτές της, τον ελληνικό λαό, ακόμα και κάποιους υπουργούς της. 'Η μήπως κάνω λάθος Ευκλείδη; Αν πράγματι συμβαίνει κάτι τέτοιο, το κομματικό συμφέρον θα έχει υπερισχύσει του λαϊκού κι εθνικού, το οποίο σημαίνει ότι θα έχει διαρραγεί ουσιαστικώς και μάλλον ανεπανόρθωτα ο σύνδεσμος του ΣΥΡΙΖΑ με την κοινωνική πλειοψηφία που του έδωσε και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία...

Ας περιμένουμε τη Σύνοδο Κορυφής της Μάλτας και την απόφαση του ΔΝΤ τη Δευτέρα, μόνο που αν δεν αλλάξει κάτι προς όφελός μας δεν υπάρχει λόγος να περιμένει ο Αλέξης Τσίπρας και το Eurogroup της 20ής Φεβρουαρίου για να ανακοινώσει τις όποιες αποφάσεις του, από τις οποίες θα φανεί αν είναι "απλώς" πρωθυπουργός ή ηγέτης. Η υπομονή τής κοινωνίας έχει εξαντληθεί κι επειδή ακριβώς γνωρίζει ότι ο άθλιος Κούλης δεν πρόκειται να φέρει ελαφρύτερα μέτρα οι εκλογές δεν θα την καταπραΰνουν και οι αντιδράσεις της είναι πολύ πιθανό να είναι πιο δυναμικές από αυτές που έχουμε ζήσει στο παρελθόν ή που φανταζόμαστε για το μέλλον...