Αντάλλαξε την επανάσταση με τη διαχείριση...

Αν ρωτήσεις τον μέσο Έλληνα τι χρειάζεται η χώρα περισσότερο ανάμεσα στη διαχείριση, στη μεταρρύθμιση και στην επανάσταση είναι πιθανό να σου απαντήσει το τελευταίο. Στην πράξη, όμως, το πιθανότερο είναι να ψηφίσει αυτόν που θα του τάξει το καλύτερο επίδομα. Δεν είναι τυχαίο, συνεπώς, πως κι ο Αλ. Τσίπρας, ο οποίος πριν 15 χρόνια μάς συστήθηκε ως επαναστάτης, μας παρουσιάζεται σήμερα ως ένας μεσοαστός με επαναστατικό παρελθόν...

Δεν αποκλείεται στη ΔΕΘ ο Κ. Μητσοτάκης να κλειδώσει την εκλογική του νίκη με μια κατάργηση του ΕΝΦΙΑ ή με ένα 13ο μισθό στους δημοσίους υπαλλήλους και στους συνταξιούχους, όσο και να φωνάζει και δικαίως η αντιπολίτευση για το κράτος δικαίου. Οι έντιμοι κυρ Παντελήδες, τους οποίους από τακτ αποκαλούμε μεσαία τάξη, θα ανταλλάξουν για ακόμα μια φορά τη δημοκρατία με την τσέπη τους. Το μόνο που θα μπορούσε να ανατρέψει τον σημερινό πρωθυπουργό θα ήταν η πλατιά λαϊκή συμμετοχή στις κάλπες αλλά και πάλι δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξος γι' αυτό που θα προκύψει από ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ο λαϊκισμός, άλλωστε, δεν είναι παρά η άλλη όψη τού ελιτισμού...

Ο Τσίπρας δεν αντάλλαξε τη Μακεδονία με τις συντάξεις. Αντάλλαξε, όμως, την επαναστατικότητα που προκάλεσε στους Έλληνες η βίαιη φτωχοποίησή τους την περίοδο των μνημονίων με τη συστημική διαχείριση και δεν αναφέρομαι στην κατάληξη του πρώτου εξαμήνου τού 2015, η οποία μάλλον ήταν και προδιαγεγραμμένη. Ο μεσσίας που δεν θέλει να τον αποκαλούμε μεσσία είχε την ευκαιρία να προχωρήσει σε τομές σε πολλούς άλλους τομείς που δεν ενδιέφεραν τους δανειστές, προτίμησε όμως τα ημίμετρα. 

Εκλέχθηκε ως ριζοσπάστης Αριστερός, υπέκυψε στο νεοφιλελευθερισμό και κυβέρνησε ως σοσιαλδημοκράτης. Γι' αυτό κι έχει χάσει εδώ και καιρό την αντισυστημική ψήφο κι αποτελεί τον καλύτερο μπαμπούλα που θα μπορούσε να βάλει μπροστά στους δικούς του κεντρώους ψηφοφόρους ο Μητσοτάκης...  

Καιρός ου μενετός για μεσσίες...

Θα μπορούσε ο Κ. Μητσοτάκης να δώσει δυόμισι δισ. ευρώ από το ματωμένο υπερπλεόνασμα των 12 δισ. ευρώ αντί για 500 εκατ. ευρώ; Θα μπορούσε; Μπορεί να νομοθετήσει μόνιμα μέτρα που θα αναδιανείμουν δίκαια τον πλούτο αντί για προσωρινά επιδόματα; Μπορεί. Θα κερδίσει τις εκλογές; Πιθανότατα, αφού μέχρι τότε θα ανακοινώνει παροχές ανά τακτά χρονικά διαστήματα- ιδίως σε δύσκολες συγκυρίες, όπως η τρέχουσα με την επίσκεψη Κοβέσι και την άρση ασυλίας 13 βουλευτών τής ΝΔ- και στη ΔΕΘ θα δώσει το μεγάλο δώρο: κατάργηση του ΕΝΦΙΑ ή 13ο μισθό στο Δημόσιο ή κάτι άλλο με σημαντικό κοινωνικό αποτύπωμα...

Κοντολογίς, πολύ δύσκολα δεν θα είναι η ΝΔ πρώτο κόμμα και μετά τις επόμενες κάλπες. Κι αν δεν είναι αυτοδύναμη θα πάμε σε δεύτερες ή και σε τρίτες. Έτσι κι αλλιώς η χώρα έχει μια αξιωματική αντιπολίτευση ο εκβιαζόμενος αρχηγός τής οποίας παρακαλάει ο πρωθυπουργός να βγει αυτοδύναμος για να μην αναγκαστεί να συγκυβερνήσει μαζί του και 13 υπόδικους βουλευτές οι οποίες κατά τις κοινοβουλευτικές απολογίες τους μόνο που δεν ζήτησαν τη νομιμοποίηση των ρουσφετιών για να μην χρειάζεται να απολογούνται γι' αυτά. Αυτή είναι η Ελλάδα, που θα έλεγε κι ο πρωθυπουργός- πρότυπο για τον Κ. Μητσοτάκη, ο Κ. Σημίτης...

Την ίδια ώρα, οικοδομείται το αφήγημα του εκδικητή- λυτρωτή από το παρελθόν ο οποίος χτίζει το καινούριο κυρίως με τους βουλευτές και τα στελέχη που άφησε πίσω του γιατί δεν κατάφερε να βρει και πολλούς νέους. Μέχρι και 20% λένε του δίνουν δημοσκοπήσεις που έχουν γίνει μόνο στη φαντασία όσων τις δημοσιεύουν. Καιρός φέρνει τα λάχανα, όμως, καιρός τα παραπούλια και δεν αναμένεται αίθριος για τους μεσσίες... 

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη Θεσσαλονίκη, του Τσοβόλα...

Ο Δημήτρης Τσοβόλας δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή αλλά ο Κ. Μητσοτάκης ετοιμάζεται να τον νεκραναστήσει στη ΔΕΘ. Θα τα δώσει όλα ώστε να παραμείνει στην πρωθυπουργία και τους επόμενους μήνες, αφού τα διαπλεκόμενα σημάδια δείχνουν ήδη πως η μάχη διαδοχής στη ΝΔ έχει ξεκινήσει και θα φουντώνει όσο το κυβερνών κόμμα δεν ανακάμπτει δημοσκοπικά... 

Φυσικά ο πρωθυπουργός δεν θα "δώσει" κοινωνική δικαιοσύνη, δεν πρόκειται να διαταράξει τους μηχανισμούς διαιώνισης των κοινωνικών ανισοτήτων. Θα ήταν αυτοκαταστροφικό, πέρα από καταστροφικό για την ολιγαρχία στην οποία ανήκει, αν το έκανε. Θα μοιράσει τόσο χρήμα όσο κρίνει απαραίτητο για να διατηρηθεί στην εξουσία και σε εκείνες και μόνο τις κοινωνικές ομάδες που του είναι απαραίτητες στην κάλπη...

Με μια ζαριά ο Μητσοτάκης θα επιχειρήσει να θάψει την ακρίβεια, τα Τέμπη, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τον Μελχισεδέκ κι όλα τα υπόλοιπα σκάνδαλα που δεν συνέβησαν τυχαία επί θητείας του. Κυρίως, όμως, θα προσπαθήσει να συντηρήσει την πίστη ότι αυτές οι πολιτικές είναι μονόδρομος, ότι οι ανισότητες είναι φυσικό φαινόμενο και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Κι όσο το δικό του χέρι είναι αυτό που ανοιγοκλείνει την κάνουλα του δημόσιου κορβανά διαθέτει το πλεονέκτημα απέναντι στην αντιπολίτευση ότι αυτός έχει το καρπούζι, αυτός και το μαχαίρι...

"Η χώρα πρέπει να αλλάξει παραγωγικό μοντέλο". Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα το πουν όλοι οι ηγέτες τής αντιπολίτευσης που θα ανεβούν στη Θεσσαλονίκη και θα έχουν δίκιο. Περιμένω, ωστόσο, κάτι πολύ ωριμότερο από μια απλή περιγραφή τής σημερινής δυστοπίας και μια παράθεση μέτρων τα οποία μπορεί να ανακουφίζουν την κοινωνική πλειοψηφία αλλά δεν θα ξεριζώνουν τις αιτίες τού κακού... 

Η μείωση των άμεσων κι έμμεσων φόρων, του ΕΝΦΙΑ, οι δόσεις για την αποπληρωμή χρεών ή η επανακρατικοποίηση κοινωνικών αγαθών όπως το ρεύμα και η πιο εύκολη πρόσβαση στη χρηματοδότηση είναι όλα απαραίτητα μέτρα. Δεν θα μας αλλάξουν, ωστόσο, παραγωγικό μοντέλο, δεν θα μας μετατρέψουν, για παράδειγμα, σε βιομηχανική χώρα ή τεχνολογικό hub αντί για μια χώρα παραγωγής σερβιτόρων. Αν, συνεπώς, οι ηγέτες τής αντιπολίτευσης έχουν σκοπό να ανταγωνιστούν τον Μητσοτάκη στην πλειοδοσία παροχών καλύτερα να μείνουν στην Αθήνα. Ή, ακόμα καλύτερα, να πάνε σπίτια τους...   

   

Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη υπηρετούν το νεοφιλελευθερισμό, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή το φασισμό...

Να έχεις μεσαία εισοδήματα- όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας μας τι σημαίνει αυτό- και να πιστεύεις ότι εκείνος που θα στα υπερασπιστεί και θα στα αυξήσει είναι ένας Μητσοτάκης ήταν μια εξίσωση που εμπεριείχε από την αρχή ένα μεγάλο σφάλμα λογικής. Το να έχεις, όμως, σήμερα μεσαία εισοδήματα και να ανέχεσαι να σε κοροϊδεύουν κατάμουτρα ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του δεν τιμά την ευφυΐα σου. Τι, αλήθεια, περίμενες από ανθρώπους που πιστεύουν, για παράδειγμα, ότι οι ταξικές ανισότητες είναι φυσικό φαινόμενο, ότι αυτοκίνητα έχουν μόνο οι πλούσιοι και πριν πέσουν για ύπνο φιλούν τα "εικονίσματα" της Θάτσερ και του Ρέιγκαν;...

Όταν μοιράζεις φοροαπαλλαγές στα κέρδη των μεγάλων εταιρειών, στα μερίσματα, στις γονικές παροχές για ακίνητα αξίας 800.000 ευρώ, καταργείς στην ουσία το συμπληρωματικό φόρο στον ΕΝΦΙΑ για τη μεγάλη ακίνητη περιουσία ή δίνεις πέντε δισ. ευρώ απευθείας αναθέσεις σε κολλητούς και φίλους είναι λογικό να μην βρίσκεις 140 εκατομμύρια ευρώ για να μειώσεις το ΦΠΑ στο ψωμί. Αυτό, όμως, δεν είναι φυσικό φαινόμενο ούτε οφείλεται στην παγκόσμια ακρίβεια. Είναι πολιτική επιλογή μιας κυβέρνησης που υπηρετεί ταυτοχρόνως τις πιο απάνθρωπες των ιδεοληψιών, το φασισμό και το νεοφιλελευθερισμό, για να εξυπηρετεί τους χορηγούς της και, κατ' επέκταση, τα μέλη της, με πρώτο και χειρότερο βεβαίως τον πρωθυπουργό...

Φαίνεται, πλέον, ακόμα κι από τις δημοσκοπήσεις πως έχει διαμορφωθεί μια προοδευτική πλειοψηφία που την επομένη των εκλογών μπορεί να δώσει άλλη προοπτική για τη χώρα από αυτή της φτωχοποίησης για την οποία την προορίζει η Μητσοτάκης ΑΕ. Κι αυτό είναι το μόνο ευχάριστο σε ένα κλίμα απελπισίας και δυσωδίας που έχει δημιουργηθεί από μια κυβέρνηση που έχει τόση εμπιστοσύνη στο λαό ώστε έχει χτίσει κι ένα παρακράτος για να τον παραπληροφορεί και να τον τρομοκρατεί. Είναι, όμως, και μια κυβέρνηση που έχει μετρημένα τα ψωμιά της, βρίσκεται σε αποδρομή κι όσο νωρίτερα το αποδεχθεί τόσο το καλύτερο για την κοινωνική πλειονότητα... 

 
 

Τζαμπατζήδες με λεφτά...

Έχουμε δικαίωμα να απαιτούμε δωρεάν εμβόλια, τεστ ή περίθαλψη ή είμαστε τίποτα τζαμπατζήδες με το κρατικό χρήμα, όπως μας κατηγορούν οι διαφόρων ειδών νεοφιλελέδες; Σύμφωνα με το εγχειρίδιο οδηγιών τού καπιταλιστικού συστήματος, ό,τι δίνεις παίρνεις. Για να δούμε, συνεπώς, τι δίνει η κοινωνική πλειοψηφία: φόρους- άμεσους κι έμμεσους-, ασφαλιστικές και υγειονομικές εισφορές, τέλος επιτηδεύματος, εισφορά αλληλεγγύης, τέλη κυκλοφορίας, ΕΝΦΙΑ και, κυρίως, παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών...

Για να δούμε τι (δεν) προσφέρουν οι νεοφιλελέδες και οι ακόλουθοί τους, αλλά λαμβάνουν τα πολλαπλάσια από το κράτος, δηλαδή από τους πολλούς: ελάχιστους ή και μηδενικούς φόρους, ατέλειες, εκπτώσεις, χρυσές βίζες, εξαιρέσεις από νόμους και κανονισμούς κι αδικαιολόγητα υψηλότερο μερίδιο πλούτου από την κοινωνική πλειοψηφία σε σχέση με το ρίσκο που αναλαμβάνουν και το μόχθο που καταβάλλουν. Κι αν το εξειδικεύσουμε στην Ελλάδα, θεωρούν το κρατικό ταμείο ως δικό τους και τις υποχρεώσεις απέναντι στο κράτος ως να μην τους αφορούν...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει δώσει πάνω από πέντε δισ. ευρώ σε απευθείας αναθέσεις, επισήμως 42 εκατομμύρια ευρώ στα ΜΜΕ για να την λιβανίζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, φοροαπαλλαγές κυρίως για τους πλούσιους, αλλά μας κουνά το δάχτυλο για το κόστος των τεστ και των μασκών. Αν δεν ήταν κυρίως απατεώνες θα τους χαρακτήριζα υποκριτές, αλλά έτσι κι αλλιώς είναι και τα δύο. Και σε υπερθετικό βαθμό μάλιστα...

 

Κι ο Μητσοτάκης ξέρει ότι ο προκάτοχος θα είναι και διάδοχός του...

Ο Κ. Μητσοτάκης πολύ θα ήθελε να πάει σε εκλογές το 2020 για να "κάψει" την απλή αναλογική και να κυβερνήσει ένα συν τέσσερα χρόνια. Στην πραγματικότητα θα παραιτείτο ακόμα και σήμερα αν είχε προηγουμένως αλλάξει τον εκλογικό νόμο κι αν μπορούσε να δικαιολογήσει στο πόπολο επαρκώς μια τέτοια απόφαση, εν μέσω μάλιστα κρίσης με την Τουρκία. Ο πρωθυπουργός είναι πολλά πράγματα, αλλά δεν είναι ανόητος: ξέρει ότι η επικοινωνιακή φούσκα που έχει καταφέρει πράγματι να δημιουργήσει δεν πρόκειται να κρατήσει για πάντα...

Όσο ξύλο κι αν δώσουν τα ΜΑΤ, όσο δημόσιο πλούτο κι αν παραχωρήσει σε ιδιώτες μπιρ παρά, ικανοποιώντας χυδαία λαϊκά αντανακλαστικά για νόμο, τάξη κι ασφάλεια και περιορισμό τού Δημοσίου άνευ όρων, στο τέλος θα μετρήσει η τσέπη των μικρομεσαίων. Και οι μικρομεσαίοι, τουλάχιστον για το επόμενο έτος, δεν πρόκειται να δουν χαρά στα σκέλια τους. Μάλλον περισσότερα θα δώσουν- με την αύξηση, για παράδειγμα, των τιμολογίων τής ΔΕΗ, των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων κι άρα του ΕΝΦΙΑ και τις 30% υποχρεωτικές ηλεκτρονικές συναλλαγές για το αφορολόγητο- από όσα θα πάρουν. Κι αυτό κανένας ΣΚΑΙ δεν μπορεί να το κρύψει...

Μετά από την ήττα τής ΝΔ το Σεπτέμβριο του 2015 και το αλαλούμ με την εκλογή νέου αρχηγού της ο Αλέξης Τσίπρας έμοιαζε προορισμένος να κυβερνήσει σερί για μια δεκαετία. Ποτέ, όμως, η Ιστορία δεν έχει ακολουθήσει γραμμική πορεία, αφού τα γεγονότα είναι πεισματάρικα.

Αυτά τα πεισματάρικα γεγονότα φοβάται τώρα ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος γνωρίζει άλλωστε ότι σε σχέση με τον προκάτοχο και διάδοχό του δεν διαθέτει ούτε ηθικό πλεονέκτημα ούτε προσωπικό επικοινωνιακό χάρισμα ούτε, κυρίως, ενδιαφέρον για τους μικρομεσαίους. Και γι' αυτό όσο μειώνεται η αποδοχή του τόσο περισσότερο θα αυξάνονται το ξύλο και η ακροδεξιά ρητορική...

Ο σοσιαλισμός τελευταίο καταφύγιο των αποτυχημένων καπιταλιστών...

Πριν γίνει πρωθυπουργός, ο Κ. Μητσοτάκης είχε παραστήσει τον μεταρρυθμιστή ηγέτη που πολεμούσε το λαϊκισμό και θα προχωρούσε σε μια συμφωνία αλήθειας με το λαό. Την ίδια ώρα, βεβαίως, χαρακτήριζε τη Συμφωνία των Πρεσπών επαίσχυντη, απόδιδε την έξαρση του προσφυγικού στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε τα σύνορα και την τραγωδία στο Μάτι σε επιχειρησιακά λάθη. Δεν έχουν περάσει τρεις μήνες από τότε που έγιναν οι εκλογές κι ο νέος πρωθυπουργός έχει κάνει τις κωλοτούμπες του σε όλα τα προαναφερθέντα και τα μόνα θετικά μέτρα που έχει λάβει είναι επεκτάσεις πολιτικών τού ΣΥΡΙΖΑ, όπως η μείωση του ΕΝΦΙΑ, οι 120 δόσεις ή τα αναδρομικά των συντάξεων χηρείας...

Οι κωλοτούμπες συνεχίζονται και με τις επενδύσεις, όπου κάθε ημέρα που περνά αποδεικνύεται ότι το Ελληνικό, για παράδειγμα, δεν προχωρά γιατί η ανάδοχος εταιρεία δεν έχει χρήματα, ενώ την ίδια στιγμή η κυβέρνηση μέσω του αναπτυξιακού της νομοσχεδίου θεωρεί πως η μεγένθυνση του ΑΕΠ θα φτάσει το 4% με τη χρηματοδότηση των εξορύξεων και του ντελίβερι. Αφήστε που για τον περιορισμό των εγχώριων και διεθνών συνεπειών τού φαλιμέντου τής Thomas Cook το ρόλο τού διασώστη θα κληθούν να ξαναπαίξουν τα "επάρατα" κράτη που, κατά άλλα, αποτελούν εχθρούς τής ανάπτυξης. Ο σοσιαλισμός φαίνεται πως είναι και πάλι το τελευταίο καταφύγιο των αποτυχημένων καπιταλιστών...

Ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015 δικαιολογείτο να έχει αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Μέχρι λίγο καιρό πριν ήταν ένα κόμμα τού 4% χωρίς κυβερνητικές φιλοδοξίες το οποίο κλήθηκε να διαχειριστεί μια κρίση που η χώρα δεν είχε ξαναζήσει από το Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Η ΝΔ, όμως, έχει ξανακυβερνήσει τον τόπο, έχει συνευθύνη για τη χρεοκοπία του, αλλά και για την εφαρμογή μνημονιακών πολιτικών που τις αποδέχθηκε ασμένως και δίχως καμία διαπραγμάτευση και οι οποίες επέτειναν το πρόβλημα αντί να το λύσουν...

Τα ίδια ισχύουν και προσωπικώς για τον Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος ξέρει από μικρό παιδί πώς λειτουργεί το σύστημα εξουσίας στη χώρα μας. Ο Αλέξης Τσίπρας, επομένως, δικαιούται να λέει πως δεν το ήξερε και πως πάλεψε να το αλλάξει, έστω κι ανεπιτυχώς σε πολλά σημεία. Ο Κ. Μητσοτάκης, όμως, γνώριζε από την πρώτη ημέρα που ανάλαβε πρόεδρος της ΝΔ πως πουλούσε στο λαό ψέμα και κοροϊδία...

Τρώει από τα έτοιμα, θα τον φάνε τα γεγονότα...

Όταν ο Κ. Μητσοτάκης δήλωνε από τη Θεσσαλονίκη πως δεν θα ισχυριστεί πως παράλαβε καμένη γη δεν το έκανε από αβροφροσύνη απέναντι στην προηγούμενη κυβέρνηση. Το είπε γιατί ισχύει. Αν δεν ίσχυε, άλλωστε, δεν θα οικειοποιείτο νομοθετήματα του ΣΥΡΙΖΑ- μείωση ΕΝΦΙΑ ή 120 δόσεις- ούτε θα προχωρούσε στις κουτσουρεμένες σε σχέση με τις προεκλογικές του δεσμεύσεις φοροελαφρύνσεις. Το ότι, όμως, δεν διαπραγματεύτηκε καν τους στόχους για τα πρωτογενή πλεονάσματα ούτε σκοπεύει να εφαρμόσει το πλάνο Τσίπρα- Τσακαλώτου για καταπιστευτικό λογαριασμό, παραλλήλως με την υπόσχεσή του για μεταρρυθμίσεις γενικώς κι αορίστως οφείλει να ανησυχεί όλους μας για το τι μας έχει για μετά ο πρωθυπουργός...

Ο Κ. Μητσοτάκης έλαβε 40% στις πρόσφατες εκλογές, παράλαβε μια οικονομία στην καλύτερη στιγμή της την τελευταία δεκαετία κι εκτός μνημονίων, με 37 δισ. ευρώ στο δημόσιο ταμείο, βρήκε λυμένο το εθνικό θέμα τού Μακεδονικού, στις δημοσκοπήσεις απολαμβάνει την εμπιστοσύνη των πολιτών, ελέγχει τις περιφέρειες και τους δήμους και οι επόμενες κάλπες είναι σε τέσσερα χρόνια. Κοντολογίς, βρίσκεται σε πολύ, μα πάρα πολύ καλύτερη θέση εκκίνησης από αυτή που βρισκόταν ο Αλέξης Τσίπρας το 2015, όταν παραλάμβανε ένα ναυάγιο χωρίς χρήματα. Μπορεί, σε θεωρητικό επίπεδο, να οικοδομήσει ο πρωθυπουργός την πολιτική του ηγεμονία για μια οκταετία τουλάχιστον πάνω κυρίως στα επιτεύγματα Τσίπρα, τα οποία τόσο είχε λοιδορήσει το προηγούμενο χρονικό διάστημα...

Στο Μαξίμου φαίνεται πως πιστεύουν στη γραμμική πορεία των γεγονότων, γι' αυτό και η αλαζονεία με την οποία νομοθετούν στο άψε σβήσε, ξαναστήνουν το "γαλάζιο" κράτος, παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια με τους θεσμούς και θέλουν να εκλέξουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας της αρεσκείας τους με μόλις 151 ψήφους. Με τον Κυριάκο πρωθυπουργό και τον Κωστάκη δήμαρχο Αθηναίων γιατί να μην γίνει και η Ντόρα ΠτΔ για να είναι η οικογενειοκρατία τέλεια; Με το προσφυγικό, όμως, σε έξαρση, τον πλανήτη να ετοιμάζεται να ξαναβυθιστεί στην ύφεση και με μέτρα όπως η ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος προ των πυλών- πέρα, βεβαίως, από ό,τι έκτακτο συμβεί στη βάρδια του- ο Κ. Μητσοτάκης θα κληθεί να αντιληφθεί γρηγορότερα ενδεχομένως από όσο πιστεύει ότι κανείς δεν κυβέρνησε οκτώ χρόνια βασιζόμενος στην τύχη και στους μιντιακούς αυλοκόλακες...

Αν η Θάτσερ κι ο Σαλβίνι έκαναν παιδί θα ήθελαν να είναι ο Μητσοτάκης...

Αν η Μ. Θάτσερ κι ο Μ. Σαλβίνι συνέπιπταν στην ίδια εποχή κι ερωτεύονταν θα ήταν πολύ χαρούμενοι αν έκαναν ένα παιδί όπως ο Κ. Μητσοτάκης, που συνταιριάζει τα χειρότερα χαρακτηριστικά και των δύο, το νεοφιλελευθερισμό δηλαδή με την ακροδεξιά. Η επικαιρότητα προσφέρει αρκετά παραδείγματα για το νεοφιλελεύθερο πρόσωπο του νέου πρωθυπουργού, αλλά θα σταθώ στον ΕΝΦΙΑ.

Είναι θετικό που επέλεξε το μοντέλο ΣΥΡΙΖΑ για την κλιμακωτή κι όχι την οριζόντια μείωσή του. Μόνο που ως γνήσιος υπερασπιστής των δικαιωμάτων τής τάξης του δεν θα μπορούσε να αφήσει στην απέξω τη μεγάλη ακίνητη περιουσία από τις μειώσεις, με συνέπεια να δημιουργείται δημοσιονομικό κενό περίπου 300 εκατ. ευρώ το οποίο πιθανότατα θα πληρώσουν οι μικρομεσαίοι.
Και για να γίνει η αναδιανομή εισοδήματος προς όφελος των μεγάλων εισοδημάτων ακόμα πιο καθαρή, τον ΕΝΦΙΑ θα εισπράττουν οι δήμοι, το οποίο σημαίνει πως η Κηφισιά θα εισπράττει περισσότερα από το Αιγάλεω με ό,τι συνεπάγεται αυτό για το άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα σε διαφορετικές περιοχές τής χώρας...

Την ίδια ώρα, και πάλι ανάμεσα σε άλλα, η κυβέρνηση αποκλείει γυναικόπαιδα μεταναστών και προσφύγων από την κοινωνική περίθαλψη και θεωρεί πως κάνει καλό στον τουρισμό οι ξένοι επισκέπτες να βλέπουν παντού μπάτσους σαν να βρίσκονται στη Βαγδάτη και στην Καμπούλ. Παραλλήλως, ο εθνικός μας μπάτσος Χρυσοχοΐδης πιστεύει ότι θα εκμηδενίσει την εγκληματικότητα με το αμείλικτο ύφος του επειδή συνέλαβε κάποιον που πετά μπογιές και τρικάκια ή όταν και τις προηγούμενες ημέρες είδαμε μολότοφ στα Εξάρχεια...

Ο Κ. Μητσοτάκης ρητορεύει πως η κυβέρνησή του θα είναι όλων των Ελλήνων, χρησιμοποιώντας ήπιο ύφος για να ευνουχίσει την αντιπολίτευση ενόψει των αντιλαϊκών πολιτικών του κι αποφεύγοντας να ισχυριστεί πως παράλαβε καμένη γη, όχι από πολιτική γενναιοδωρία αλλά από υπόκλιση στην πραγματικότητα. Τι σχέση έχει, άλλωστε, η Ελλάδα τού 2019 με τη χρεοκοπημένη πατρίδα που παράλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015;...

Μόνο που η δέσμευση του πρωθυπουργού ότι θα είναι ηγέτης όλων των Ελλήνων δεν αποδεικνύεται στην πράξη επιλέγοντας πολιτικές που αυξάνουν τις ταξικές ανισότητες και διοχετεύουν φόβο, υποθάλποντας τα χυδαιότερα των ενστίκτων μιας εκμαυλισμένης κοινωνίας. Κάθε άλλο μάλιστα, αφού αναπαράγουν παρελθοντικές πρακτικές που έχουν αποδειχθεί απολύτως αποτυχημένες...

Ο Κυριάκος τής σιωπής κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να κυβερνήσει...

Ο Κ. Μητσοτάκης εκφώνησε μία από τις πιο σύντομες, αν όχι την πιο σύντομη, προγραμματικές δηλώσεις κυβέρνησης της μεταπολίτευσης. Ο ίδιος ως αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης μιλούσε περισσότερη ώρα στη Βουλή.

Το έκανε γιατί έγινε όψιμος θιασώτης τής λακωνικότητας ή γιατί η, ελπίζω σύντομη, πρωθυπουργική του θητεία θα χαρακτηριστεί κυρίως από όσα δεν είπε το Σάββατο; Είναι δυνατό, για παράδειγμα, να κατηγορείς επανειλημμένως το νόμο Κατρούγκαλου για το ασφαλιστικό, αλλά να μην λες κουβέντα για το πώς θα τον αλλάξεις;...

Ποιος έχει αντίρρηση στο να μειωθεί ο ΕΝΦΙΑ, ακόμα κι αν θα μπορούσε να ήταν υψηλότερη η μείωση για τα μικρομεσαία εισοδήματα, αν ο Κ. Μητσοτάκης δεν ήθελε να απαλλάξει και την τάξη του από κάποια βάρη που για την ίδια δεν είναι δυσανάλογα; Ή ποιος λέει όχι στη μείωση του ΦΠΑ για βασικά αγαθά;...

Γιατί, όμως, ο πρωθυπουργός δεν είπε τίποτα για το αν θα καταργήσει τη μείωση του αφορολόγητου, για το αν θα ξαναδώσει δώρο Πάσχα, για το αν περικόψει τα επιδόματα ή για το αν θα καταργήσει την εισφορά αλληλεγγύης; Αφήστε που η συντριπτική πλειονότητα των υπεσχημένων φοροελαφρύνσεων παραπέμπεται για το 2021 κι αν, με την εξαίρεση των μερισμάτων που βεβαίως και δεν αφορούν την πλειονότητα των Ελλήνων...

Ο Κ. Μητσοτάκης, επίσης, δεν είπε κουβέντα για την αγροτική, εργασιακή και κοινωνική του πολιτική, για το τι θα κάνει για την ελληνική περιφέρεια, λες κι Ελλάδα είναι μόνο η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, και ψέλλισε ελάχιστα για τα εθνικά θέματα- και τι να πει ύστερα από την κωλοτούμπα του για τη Συμφωνία των Πρεσπών;-, γενικώς επιδιώκει οι πολιτικές του να περάσουν κάτω από το ραντάρ. Αντιθέτως, έκανε σημαία του την πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, λες κι όταν είχε καταργηθεί πλήρως το 2010- 2014 η εγκληματικότητα είχε εκμηδενιστεί στα πανεπιστήμια. Με αυτόν τον υπόγειο τρόπο, άλλωστε, κινήθηκε και στην προεκλογική περίοδο. Κοντός ψαλμός αλληλούια, ωστόσο, αφού κάποια στιγμή θα χρειαστεί να κυβερνήσει και να αποπληρώσει τα πολλά γραμμάτια που χρωστά στους χορηγούς του, που κάθε άλλο παρά ευγενείς είναι...

Τι να τα κάνεις άλλα τέσσερα χρόνια Αλέξη, θα τα σπατάλαγες κι αυτά...

Το ότι ο Αλ. Τσίπρας τρέφεται με τον κυνισμό είναι γνωστό. Το έχει αποδείξει ουκ ολίγες φορές από το τραυματικό καλοκαίρι τού 2015. Ύστερα, όμως, από σχεδόν τέσσερα χρόνια στην εξουσία φαίνεται πως δεν διστάζει και να τον εξωτερικεύει. Το έπραξε στο Μάτι όταν είπε στην ενεή πυρόπληκτη τι να τα κάνει τα 2.000 ευρώ που της έταξε και δεν τα πήρε αφού θα τα σπαταλούσε και στη Βουλή όταν δήλωσε πως δεν προνομοθετεί τη μείωση του ΕΝΦΙΑ και για το 2020 προκειμένου να τον ξαναψηφίσουμε...

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο πρωθυπουργός και το στενό του επιτελείο, το οποίο χωμένο στα υπόγεια του Μαξίμου έχει χάσει κάθε επαφή με την ελληνική κοινωνία και πιστεύει ότι επειδή ο Κ. Μητσοτάκης τρομάζει τους Έλληνες τους περιμένει άλλη μια τετραετία στην εξουσία. Είναι ο συνολικός κυβερνητισμός από τον οποίο πάσχουν όσοι καβάλησαν το κύμα το 2015 με μια άλλη φρασεολογία και σήμερα δεν μπορούν να πιστέψουν ότι αυτό θα τους πετάξει στα βράχια. Υπό μία έννοια, η αναμενόμενη επιστροφή στην αντιπολίτευση θα τους κάνει καλό, όπως κάνει καλό η επιστροφή στην πραγματικότητα στον καθένα που μπερδεύει τη σκιά του με το μπόι του...

Δεν συμμερίζομαι την άποψη πολλών Αριστερών πως στο καπιταλιστικό σύστημα η Αριστερά είναι προτιμότερο να βρίσκεται στην εξέδρα και να πετροβολά κι όχι να μάχεται στην αρένα. Ούτε ταυτίζομαι με εκείνους που θεωρούν προδοτική την επιλογή Τσίπρα το καλοκαίρι τού 2015...

Οι συμβιβασμοί, ωστόσο, είναι καταστροφικοί μόνο όταν δεν είναι ευκαιριακοί, αλλά γίνονται στάση ζωής. Και γι' αυτό ακριβώς κατηγορώ τον πρωθυπουργό, για το ότι δηλαδή πλέον έχει επιλέξει την εξουσία με κάθε κόστος, ακόμα κι όταν αρχίζει να μοιάζει πολύ επικίνδυνα με την εξουσία των προκατόχων του...

Φώφη, η χρήσιμη ηλίθια...

Η Φ. Γεννηματά μπορεί να τιμά τον Ανδρ. Παπανδρέου με αφορμή την 3η του Σεπτέμβρη ή να επιτίθεται στο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί να κάνει, ωστόσο, και τα δύο γιατί το ΠΑΣΟΚ του ιδρυτή του με το σημερινό κυβερνητικό κόμμα έχει πολύ λιγότερες διαφορές- ακόμα και στα μειονεκτήματά τους- σε σχέση με το σημερινό ΚΙΝΑΛ, που έχει γίνει δορυφόρος των μητσοτάκηδων...

Αν, για παράδειγμα, κάποιος έκανε παντιέρα τον εθνολαϊκισμό, τον οποίο Φώφη, Β. Βενιζέλος, Ανδρ. Λοβέρδος και σία αποδίδουν στην Κουμουνδούρου, αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, το οποίο συνδύαζε τον υπολανθάνοντα εθνικισμό με την ακατάσχετη παροχολογία. Κι αν ο ιδρυτής τού ΠΑΣΟΚ έδωσε ψωμί στο λαό να φάει, ενώ ο Αλέξης διατηρεί τον ΕΝΦΙΑ ας μην ξεχνάμε πως ο πρώτος το έκανε δανειζόμενος και με τα χρήματα της ΕΕ, που τότε έτρεχαν σαν καταρράκτης, ενώ ο δεύτερος ανάλαβε μια χώρα στη χρεοκοπία τής οποίας συντέλεσε τα μάλα το "πράσινο" κράτος...

Ο Αλ. Τσίπρας δεν διαθέτει την ευφυΐα τού Ανδρ. Παπανδρέου, αλλά ούτε και τη ροπή τού τελευταίου στον προσωπικό πλουτισμό. Αν θέλει, επομένως, να είναι χρήσιμος για τη χώρα δεν είναι απαραίτητο να απομνημονεύει τους λόγους και το στιλ τού Ανδρέα ούτε να αντιγράφει πολιτικές και τακτικές μιας άλλης εποχής, αλλά να αντλήσει τα θετικά στοιχεία τής διακυβέρνησης κατά τη δεκαετία τού '80 και τώρα που μπορεί να εφαρμόσει το δικό του πρόγραμμα να το πράξει απαλλάσσοντας τη δική του κυβέρνηση από τις παθογένειες των προηγούμενων. Σε διαφορετική περίπτωση θα μείνει στην Ιστορία ως ένα κακέκτυπο λαϊκιστών...

Από την άλλη, στην περίπτωση που η Φ. Γεννηματά έχει αποδεχθεί να γίνει εξαπτέρυγο του Κυριάκου, τότε δεν έχει κανένα δικαίωμα ούτε καν να μνημονεύει τον Ανδρ. Παπανδρέου. Έχει κάθε δικαίωμα να αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση, εκούσα άκουσα ωστόσο συμμετέχοντας στο αντισυριζαϊκό μέτωπο δεν κάνει τίποτα άλλο από το να συμπράττει στην άνοδο στην εξουσία ενός νεοφιλελεύθερου κι ακροδεξιού κόμματος το οποίο, για παράδειγμα, θεωρεί αριστερή ιδεοληψία το κοινωνικό κράτος στο χτίσιμο του οποίου βοήθησε σημαντικά ο Ανδρέας. Δεν ξέρω αν είναι ηλίθια, χρήσιμη πάντως στο δίδυμο Μητσοτάκη- Γεωργιάδη σίγουρα είναι...





  

Παγκόσμια πρωτοτυπία ο αρχηγός τής αντιπολίτευσης να παράγει περισσότερα σκάνδαλα από τον πρωθυπουργό...

Στη Μεγάλη Βρετανία βουλευτές έχουν παραιτηθεί γιατί χρησιμοποίησαν δημόσιο χρήμα για να φτιάξουν σπιτάκι για το σκύλο τους και υπουργοί έχουν αυτοκτονήσει γιατί έχουν κατηγορηθεί πως παρενοχλούσαν σεξουαλικώς υφισταμένες τους. Στην Ελλάδα, πάλι, ζούμε την παγκόσμια ίσως πρωτοτυπία ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης να παράγει διαχρονικά περισσότερα σκάνδαλα από τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς!...

Άραγε ο Κ. Μητσοτάκης θα πρότασσε τα ανδρικά δασύτριχα στήθη του και θα μιλούσε για χυδαιότητα αν η Μπ. Μπαζιάνα, σύντροφος Τσίπρα, είχε παραδεχθεί δημοσίως ότι είναι συνιδιοκτήτρια κατά 50% εξωχώριας εταιρείας στις νήσους Κέιμαν; Για εκείνη θα ίσχυε το "έτσι γίνονται αυτές οι δουλειές"- πίσω από τις γραμμές εννοεί πως αυτό κάνουν όσοι θέλουν να φοροαποφεύγουν- που έχει τόσο πρόχειρο για την δική του σύζυγο;...

Θα μπορούσα να συγχωρήσω στον πρόεδρο της ΝΔ το αμαρτωλό βιογραφικό του, αν πίστευα ότι οι δεξιότητές του και οι πολιτικές του τοποθετήσεις υπερτερούσαν σε αξία των ελαττωμάτων του. Ο λόγος, όμως, που δεν στηρίζω τον Κ. Μητσοτάκη και είναι σχεδόν αδύνατο να το κάνω και στο μέλλον δεν έχει να κάνει τόσο με το ότι είναι ένας απατεώνας τού κοινού ποινικού δικαίου όσο με το ότι πολιτεύεται έχοντας ως προτεραιότητα τα συμφέροντα της δικής του άρχουσας τάξης...

Μιλά, για παράδειγμα και για ξεκάρφωμα, για μείωση του ΕΝΦΙΑ ως τυράκι, αλλά η φάκα βρίσκεται στο ότι οι φοροελαφρύνσεις που προτείνει, αφορούν κατά βάση τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τους παίκτες τού χρηματιστηρίου. Ανάμεσά τους δύσκολα θα αναγνωρίσει κανείς τον μέσο Έλληνα...

Σε αυτό το πλαίσιο, κατανοώ την αγωνία τής οικογένειας Μητσοτάκη για τη διήμερη άδεια σε έναν αμετανόητο δολοφόνο όπως είναι ο Δ. Κουφοντίνας. Το να επικαλείται, εξάλλου, ο γιος τού "πιστολιού τής 17Ν" τη νομιμότητα για να υπερασπιστεί την άδεια που δόθηκε στον πατέρα του μοιάζει με μαύρο χιούμορ...

Από την άλλη, ωστόσο, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί του όταν μιλά για θράσος Μητσοτάκη, αναφερόμενος στη Siemens. Θα μπορούσε να αναφέρεται και σε άλλες βρόμικες υποθέσεις στις οποίες είναι μπλεγμένη η "αγία οικογένεια", αλλά η μεγαλύτερη απαξίωσή της προέρχεται από την προσπάθειά της να επικαλείται την ιδιότητα της μητέρας για την Μαρέβα για να δικαιολογήσει τη χυδαία φοροαποφυγή της, την ίδια φοροαποφυγή που στερεί από τις υπόλοιπες μητέρες το κοινωνικό κράτος προστασίας τους... 

Τα F-16 είναι στενά για να χωρέσουν επενδύσεις...

Αν ήμουν Ελληνοαμερικανός με ελάχιστη γνώση τής ελληνικής γλώσσας και πραγματικότητας κι άκουγα τον Αλ. Τσίπρα αυτές τις ημέρες στις ΗΠΑ θα έσπευδα να βγάλω βίζα για Ελλάδα, όχι για τουρισμό αλλά για μόνιμη εγκατάσταση! Ο πρωθυπουργός κατά την περιοδεία του στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού, ιδίως στη συνάντησή του με τον Ντ. Τραμπ, παρουσίασε τη χώρα μας ως μια πρώην κατεστραμμένη αποικία η οποία βρίσκεται στα πρόθυρα να μετατραπεί σε μια νέα γη των ευκαιριών και οι κάτοικοί της να ζουν σε αυτή ζωή χαρισάμενη μέχρι να πεθάνουν: η ανάπτυξη έχει έρθει- η ΕΛΣΤΑΤ έχει διαφορετική γνώμη-, η ανεργία μειώνεται- με προσωρινές, υποαμειβόμενες θέσεις απασχόλησης-, οι επενδυτές σχηματίζουν ουρά- προς το παρόν δίνουμε δισ. για F-16-, οι εξαγωγές μεγεθύνονται, οι υποδομές τελειοποιούνται, η φορολογία είναι σταθερή και δίκαιη και πολλά άλλα που ο μέσος Έλληνας πολίτης έχει δει κατά βάση σε μακέτες...

Ο Αλ. Τσίπρας είπε ψέματα- δεν του είναι, άλλωστε, κάτι άγνωστο- και πολύ καλά έκανε! Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μια καλή διεθνή εικόνα, ιδίως στις ΗΠΑ, αν θέλει να σχηματίσει γεωπολιτικές και οικονομικές συμμαχίες οι οποίες θα την βοηθήσουν να ανακάμψει, αφού έτσι κι αλλιώς δεν ανήκαμε ποτέ από ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους στους ισχυρούς τής γης για να ζητάμε έναν πιο πρωταγωνιστικό ρόλο. Αρκεί, βεβαίως, ο πρωθυπουργός να μην πιστέψει το ίδιο του το ψέμα- κι αυτό το συνηθίζει- κι όταν επιστρέψει στην Ψωροκώσταινα απορήσει γιατί δεν βλέπει γύρω του ευτυχισμένους ανθρώπους να πληρώνουν φόρο εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ, ΦΠΑ, τέλη κυκλοφορίας και κάθε άλλη "διαρθρωτική μεταρρύθμιση", από αυτές για τις οποίες υπερηφανευόταν στο Αμέρικα...

Μακάρι να έρθουν χιλιάδες, εκατομμύρια επενδύσεις από τις ΗΠΑ. Πραγματικό σημάδι, ωστόσο, αναγέννησης της πραγματικής οικονομίας θα είναι να μην περιμένουμε τη σωτηρία μας από την "θεία από το Σικάγο", αλλά από τις δικές μας δυνάμεις. Η δίκαιη ανάπτυξη που ευαγγελίζεται ο Αλ. Τσίπρας θα φτάσει όταν οι μικρομεσαίοι θα έχουν τη δυνατότητα όχι μόνο να ζουν αξιοπρεπώς αλλά να συνιστούν την παραγωγική μηχανή τής χώρας από όποιο επάγγελμα κι αν ασκούν...

Αυτό, όμως, δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ όταν προσθέτουμε λίγες σταγόνες κοινωνικής δικαιοσύνης κι ανακατανομής τής φτώχειας σε ένα κατ' εξοχήν νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα κι όταν εξακολουθούμε να αναπαράγουμε παθογένειες, όπως το ρουσφέτι, ο κομματισμός και η γραφειοκρατία, που μας οδήγησαν στην πτώχευση. Για όλα αυτά και για πολλά άλλα, επομένως, "Greece is not back" Alexis, τουλάχιστον "not yet", συνεπώς krata mikro kalathi...





  

ΕΝΦΙΑλωμένοι κομμουνιστές...

Από τη στιγμή που αυτή η κυβέρνηση αποφάσισε να συνθηκολογήσει η αριστεροσύνη της εξαντλείται σε λεκτικά πυροτεχνήματα και συμβολικές κινήσεις δίχως ιδιαίτερη σημασία για τη ζωή των πολιτών. Την ίδια ώρα, για παράδειγμα, που οι Έλληνες καλούνται να καταβάλουν μερικά ακόμα εκατομμύρια ευρώ για τον ΕΝΦΙΑ οι υπουργοί και τα "παπαγαλάκια" τους εξαντλούν την κριτική και το σαρκασμό τους στα όσα δήλωσε η Ευ. Καϊλή για τον "φουκαρά" τον παππού της...

Οι ίδιοι πιστεύουν ότι με το να υπενθυμίζουν τα ανδραγαθήματα των κομμουνιστών προγόνων τους- συγγενικά ή ιδεολογικά- αποκτούν κληρονομικώ τω χάρισμα κάποιες από τις αρετές τους κι αθωώνονται για τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές τους. Αυτή η τακτική δεν συνιστά απλώς πολιτικό παιχνίδι, αλλά καθίσταται χυδαιότητα στο όριο της ύβρεως απέναντι σε εκείνους που δεν λύγισαν μπροστά σε χειρότερα δεινά από τον Β. Σόιμπλε ή την Κρ. Λαγκάρντ...

Μέσα στην αλαζονεία που γεννά η εξουσία οι υποταγμένοι υπερασπιστές τού κομμουνισμού δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι καμία Καϊλή ή οποιοδήποτε άλλο όμορφο, αλλά χαζό κορίτσι ή αγόρι δεν μπορεί να προσβάλει περισσότερο ιδέες όπως η κοινωνική δικαιοσύνη από τους ίδιους όταν φορολογούν τους πλούσιους λιγότερο από όσο τους φτωχούς. Και η προσβολή γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν μόνιμη επωδός τους είναι ότι ο ΕΝΦΙΑ είναι ένα μέτρο που δεν ψήφισαν εκείνοι, αλλά το βρήκαν έτοιμο από τους προηγούμενους ή όταν επιχειρηματολογούν, όπως ο Τρ. Αλεξιάδης, με εξυπνακισμούς τού τύπου "περσινά ξινά σταφύλια". Το "κι εσείς βασανίζατε τους μαύρους" ταιριάζει σε τυχοδιώκτες κι όχι σε ιδεολόγους, απλούστατα γιατί οι δεύτεροι σταματούν το βασανισμό, δεν τον συνεχίζουν επιρρίπτοντας την ευθύνη γι' αυτό σε άλλους...

Η ίδια κοροϊδία εμπεριέχεται και στη δήλωση της Κ. Παπανάτσιου πως ο ΕΝΦΙΑ θα μειωθεί από του χρόνου γιατί οι επιτροπές- πόσο σοβιετία πια!- δεν πρόλαβαν να μειώσουν τις αντικειμενικές αξίες φέτος. Και γιατί δεν πρόλαβαν; Τι άλλο είχαν να κάνουν πέρα από το να λαμβάνουν τους παχυλούς μισθούς τους;...

Φαίνεται, ωστόσο, πως όσο περνά ο καιρός τόσο περισσότερο θα μας δουλεύουν μπροστά στα μάτια μας σαν να είμαστε πιο ηλίθιοι από τους ηλίθιους. Δεν ξέρω- μάλλον αμφιβάλλω- αν οι κομμουνιστές "έφαγαν" τον παππού τής Ευ. Καϊλή, τα "εγγόνια" τους πάντως το κάνουν με όπλο όχι τα κονσερβοκούτια αλλά το ένα ψέμα πάνω στο άλλο...



 

Αριστεροί στα πίτουρα και δεξιοί στο αλεύρι...

Όταν κάποτε κλείσει ο κύκλος κι αυτής της κυβέρνησης- όλοι οι κυβερνητικοί κύκλοι κλείνουν μια ημέρα, όσο κι αν μοιάζει απίστευτο σε όσους κυβερνούν- τα λόγια της θα έχουν μαγέψει το πόπολο πολύ περισσότερο από τις πράξεις της. Κι αν τα μνημόνια δεν σκίστηκαν ποτέ αλλά πολλαπλασιάστηκαν, η ίδια αποτυχία ισχύει και για τον περιλάλητο διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας, ο οποίος υποτίθεται πως βρίσκεται στο DNA της Αριστεράς. Κι εκεί, ωστόσο, η κυβέρνηση έχει επιλέξει εδώ και καιρό- έγινε ευρέως αντιληπτό με τη χυδαία αποπομπή Φίλη από το υπουργείο Παιδείας- να συνθηκολογήσει με τους τραγοπαπάδες και στην ουσία με τη βαθιά συντήρηση...

Για να γίνει, μάλιστα, η υποκρισία μεγαλύτερη και να δοθεί ένα ακόμα παράδειγμα του πώς αυτή η κυβέρνηση προκρίνει την επικοινωνία από την ουσία, την εβδομάδα που θέλησε- απέτυχε και σε αυτό εξαιτίας του νεοορθόδοξου Προέδρου της Δημοκρατίας που η ίδια επέλεξε- να απαλείψει τη σχολική προσευχή από το ωρολόγιο πρόγραμμα απάλλαξε τις μονές τού Αγίου Όρους από τον ΕΝΦΙΑ. Λες κι αν έπρεπε να γίνει ένας συμβιβασμός προς όφελος του διαχωρισμού κράτους- εκκλησίας, γι' αυτόν θα έπρεπε να θυσιαστεί η φορολογική ισότητα κι όχι η σχολική παπαγαλία. Είπαμε όμως, Αριστεροί στα πίτουρα και δεξιοί στο αλεύρι...  

Για να επιστρέψει η χώρα στην ευρωπαϊκή κανονικότητα δεν αρκεί η επιστροφή στη βιώσιμη και κοινωνικώς δίκαιη ανάπτυξη. Συνιστά προϋπόθεση sine qua non, αλλά όταν σπαταλάμε μια ολόκληρη εβδομάδα στη δημόσια συζήτηση για το ποιοι πρέπει να είναι σημαιοφόροι στα σχολεία κι αν σε αυτά πρέπει να ακούγονται η προσευχή κι ο εθνικός ύμνος μάλλον αποδεικνύουμε ότι βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή κι όχι στο τέλος τού τούνελ. Κι αν ο σκοταδισμός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι σύμφυτος με την ιδεολογία της, η αποδοχή τού από την κυβέρνηση της Αριστεράς, έστω στο πλαίσιο συμβιβασμών, την απομακρύνει έτι περαιτέρω από το επίθετο "ριζοσπαστική" που το κυβερνών κόμμα φέρει, μάλιστα, και στην ονομασία του...

Ακόμα και στο πεδίο των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, όπου αναμφίβολα έχουν γίνει βήματα σε σύγκριση με το παρελθόν, η περπατησιά είναι δειλή όταν θα όφειλε να είναι αποφασιστική. Δεν ανακαλύπτουμε, άλλωστε, την Αμερική ούτε με το επιτρέψουμε, για παράδειγμα, τους γάμους ομοφυλόφιλων ούτε να υιοθετούν παιδιά. Ούτε έχουν καταστραφεί κοινωνίες όπου αυτά έχουν ήδη επιτραπεί. Είναι, όμως, να μην σε πιάσει η κατευναστική κατηφόρα. Δεν έχει σταματημό, δίχως μάλιστα το θηρίο να χρειάζεται να κουνήσει το μικρό του δαχτυλάκι, αφού η αυτολογοκρισία και η ενοχική αυτοσυστολή κάνουν από μόνες τους τη δουλειά...

Το ματσάκι γυρίζει...

Ήταν καλή η απόφαση του Eurogroup; Μένει να αποδειχθεί σε όσα συμπεριληφθούν στις προτάσεις των τεχνικών κλιμακίων που επιστρέφουν την ερχόμενη εβδομάδα στην Αθήνα. Αν, για παράδειγμα, η μείωση του αφορολόγητου και των συντάξεων και η αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων ισοσταθμιστούν από τη μείωση του ΕΝΦΙΑ, του ΦΠΑ σε τρόφιμα, ενέργεια κι εστίαση, καθώς κι από το πρόγραμμα τριών δισ. ευρώ για 100.000 θέσεις εργασίας τον επόμενο ενάμισι χρόνο και την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, θα μπορούμε να μιλάμε για την πρώτη ουσιαστικώς νίκη κατά τής άγριας λιτότητας. Υπάρχει, πάντως, ήδη ένα πολύ καλό σημάδι πως η απόφαση του Eurogroup ήταν θετική για τον ελληνικό λαό κι αυτό δεν είναι άλλο από την "ξαφνική" ασθένεια του άθλιου Κούλη, η οποία δεν του επέτρεψε να εκφωνήσει ομιλία με την οποία έλπιζε να κατακεραύνωνε την κυβέρνηση για τη μη ολοκλήρωση της β' αξιολόγησης...

Είναι πλέον εμφανέστατη η αμηχανία τής ΝΔ από τη στρατηγική της ήττα. Άλλωστε ο ακροδεξιός αντιπρόεδρός της το είχε ομολογήσει, μέσα στην παραζάλη που προκαλεί η πάση θυσία αυτοπροβολή του, ότι στόχος της ήταν να μην ολοκληρωθεί η β' αξιολόγηση ή, έστω, αυτή να συνοδευτεί με σκληρά μέτρα, η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές κι ο ίδιος με τους συνοδοιπόρους του να επιστρέψουν στην εξουσία καβάλα σε ένα λευκό άλογο, αποκαθαρμένοι από τα αμαρτήματα του παρελθόντος.

Ο άθλιος Κούλης έχει ζητήσει την προσφυγή στις κάλπες τόσες φορές αυτό το χρόνο που βρίσκεται στην ηγεσία τού κόμματός του- αλήθεια, πώς θα ολοκληρωνόταν το συντομότερο δυνατό η αξιολόγηση, όπως διατυμπάνιζε, σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο;- ώστε να έχει ξεπεράσει σε γραφικότητα ακόμα και τον Β. Λεβέντη και το δικό του αίτημα για οικουμενική κυβέρνηση. Προφανώς στο Μοσχάτο πρέπει να καταλήξουν γρήγορα σε νέο αφήγημα πριν εξαντληθεί τελείως κι ο κομματικός στρατός, ο οποίος προετοιμαζόταν πυρετωδώς για έναν πόλεμο που μάλλον δεν θα πραγματοποιηθεί το 2017 ή το 2018...

Φυσικά μόνο η διατύπωση του νομοσχεδίου που θα ολοκληρώνει τη β' αξιολόγηση θα μας βοηθήσει να καταλήξουμε ή όχι στο συμπέρασμα ότι από το 2019 η χώρα θα κινείται με ένα άλλο μείγμα πολιτικής από αυτό που επικράτησε τα τελευταία εφτά χρόνια. Ένα, όμως, ακόμα καλό σημάδι ήταν η χθεσινή δημόσια τοποθέτηση του Β. Σόιμπλε, η οποία υπολειπόταν πολύ σε αλαζονεία προηγούμενων δηλώσεών του. Θα ήταν υπερβολή να έγραφα για ήττα τού υπουργού Οικονομικών τής Γερμανίας, ο ο οποίος είναι καταφανέστατο ότι επιδιώκει το Grexit, αλλά όπως κι αν έχει, προέκυψε ένα σοβαρό πρώτο πλήγμα στην ατσαλάκωτη εικόνα τού σκληρού Γερμανού. Κι αυτό οφείλουμε να το πιστώσουμε στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία πολιτεύεται μακριά από το "ναι σε όλα" τής μνημονιακής αντιπολίτευσης και την ανέξοδη συνθηματολογία τής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης. Το ματσάκι γυρίζει, αλλά χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα για να κερδηθεί...

Η αισιοδοξία δεν είναι συναίσθημα, είναι χρέος...

Θα είχα και θα είχαμε κάθε καλή δικαιολογία για να είμαι και να είμαστε απαισιόδοξοι για το 2017 τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο: η οικονομική κρίση συνεχίζεται, δίχως να υπάρχει ακόμα κάποιο δυνατό φως στο τούνελ, οι κοινωνικές ανισότητες μεγεθύνονται, οι πόλεμοι μαίνονται, το κλίμα αλλάζει ραγδαίως κι ως συνέπεια όλων αυτών οι πρόσφυγες και μετανάστες ολοένα κι αυξάνονται, μαζί με την τρομοκρατία και τους εκλεγμένους παράφρονες και μισαλλόδοξους που κυβερνούν τον πλανήτη. Θα έπρεπε, συνεπώς, να είναι κάποιος αφελής ή να έχει μόλις έρθει από άλλο πλανήτη για να μην τα βλέπει όλα αυτά και να τρέχει ανέμελα στους μπαξέδες σαν να μην συμβαίνει τίποτα στον ίδιο και στους συνανθρώπους του...

Η αισιοδοξία, ωστόσο, δεν είναι απλώς συναίσθημα, είναι χρέος προς το δώρο που μας έχει δοθεί είτε από τη φύση είτε από τον θεό- αναλόγως τι πιστεύει και δεν πιστεύει κανείς- και το οποίο θα ήταν αγένεια να επιστρέψουμε άθικτο. Γι' αυτό κι έχουμε υποχρέωση κι όχι μόνο δικαίωμα να απαρνηθούμε την απαισιοδοξία και την κατάθλιψη που αυτή φέρνει μαζί της, να αγωνιζόμαστε σαν η μάχη να δίνεται κάτω από τις καλύτερες προϋποθέσεις για εμάς, να συμπεριφερόμαστε απέναντι στις αναποδιές σαν να αφορούν κάποιους άλλους, δίχως κυνισμό αλλά με το ρεαλισμό τού ανθρώπου που κυνηγά το ανέφικτο σαν να βρίσκεται σε απόσταση μόνο μιας χεριάς από κοντά του...

Από τη στιγμή που έτσι κι αλλιώς η ζωή έχει αρχή, μέση και τέλος είναι ανόητο να πιστεύουμε ότι οτιδήποτε άλλο από τον θάνατο μπορεί να μας καταστρέψει. Κι αν οι Τραμπ, οι Σόιμπλε ή οι Λε Πεν αυτού του πλανήτη βάζουν εμπόδια στη συναδέλφωση των λαών κι αν οι κάθε άλλου είδους μουτζαχεντίν οποιασδήποτε θρησκείας καλλιεργούν το μίσος για το διαφορετικό κι αν το λούμπεν προλεταριάτο εθίζεται στην αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων βαριά ευθύνη μας είναι να τους πολεμάμε όχι με τα δικά τους όπλα, γιατί θα γίνουμε το τέρας που απεχθανόμαστε, αλλά με εκείνα που πηγάζουν από την καρδιά κι από την ακλόνητη όσο και υποσυνείδητη πεποίθηση ότι όλοι μας έχουμε μια ξεχωριστή καταγωγή αλλά κι όλοι μας πορευόμαστε προς ένα πολύ συγκεκριμένο πεπρωμένο. Είναι κρίμα, επομένως, το χρόνο που μεσολαβεί να τον σπαταλάμε υποτασσόμενοι στην κακοβουλία κι εστιάζοντας σε αυτά που μας χωρίζουν κι όχι σε εκείνα που μας ενώνουν...

Κατανοώ ότι όλα αυτά ενδεχομένως να διαβάζονται ως ψυχολογία για αρχάριους ή ως συμβουλές ευζωίας σε ανθρώπους που αυτή την ώρα μετρούν μέχρι και την τελευταία τους δεκάρα για να πληρώσουν τα τέλη κυκλοφορίας, τον ΕΝΦΙΑ κι οποιοδήποτε άλλο χαράτσι. Σας διαβεβαιώ, ωστόσο, ότι δεν σας γράφω από τη βίλα μου στο Μαλιμπού αγναντεύοντας τον ωκεανό, πίνοντας ένα δροσερό μοχίτο κι απολαμβάνοντας τα ωραία κορμιά στην παραλία. Σας γράφω μέσα από τη φρίκη τής καθημερινής πάλης για επιβίωση με αξιοπρέπεια, επενδύοντας κομμάτι τού χρόνου μου συνομιλώντας εμμέσως μαζί σας και γλιτώνοντας με αυτόν τον τρόπο πολλά λεφτά σε ψυχοθεραπεία...

Κι ο γράφων βρίσκεται πολλές φορές ενώπιον του να αφεθεί να ουρλιάξει, να κλάψει, να τα παρατήσει και να αφήσει το κύμα να τον παρασύρει κι όπου τον βγάλει. Πάντοτε όμως, τουλάχιστον μέχρι τώρα, κερδίζει μέσα μου η επιλογή τού αγώνα. Ναι, του μάταιου ίσως και ουτοπικού, αλλά του αγώνα όπως κι αν έχει με σκοπό να βγαίνεις όσο γίνεται πιο καθαρός από τη βουτιά σου στη λάσπη. Γιατί μαγκιά δεν είναι η απομόνωση σε κάποιο μοναστήρι και η απευθείας συνδιαλλαγή σου με τον θεό σου, αλλά η παραμονή σου ανάμεσα στους ανθρώπους, γνωρίζοντας ότι όσες φορές θα σε πληγώσουν άλλες τόσες θα τους πληγώσεις. Αυτή είναι η άτυπη συμφωνία που λέγεται ζωή και είναι στο χέρι μας να μην την κάνουμε κι άτιμη. Κι αν το 2017 δεν έχει λεφτά να μας δώσει, χρέος μας είναι να διεκδικούμε ό,τι μας αξίζει δίχως στην πορεία να χάνουμε την ψυχή μας. Κι αν δεν τα καταφέρουμε, μικρό το κακό. Έχουμε μπροστά μας και το 2018, το 2019, το...

Υ.Γ.: Ο vromostomos επιστρέφει τη Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου. Καλά Χριστούγεννα και καλή χρονιά σε όλους!


  

Κούλης είσαι: "Ψηφίστε με για να κάνω ό,τι ο Τσίπρας κάνει καλύτερα"!

Λίγες ημέρες μετά από την ανάληψη της εξουσίας από την Αριστερά είχα γράψει πως δεν μιλάμε απλώς για αλλαγή κυβέρνησης, αλλά για αλλαγή καθεστώτος. Κι αν το 2015 αυτό φάνηκε κυρίως από τη σκληρή διαπραγμάτευση, το 2016, πέρα από την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης η οποία δεν έχει τις καταστροφικές συνέπειες που πολύ θα ήθελαν να έχει οι θεωρητικοί τού χάους, φέρνει, εφόσον πάνε όλα καλά, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με τις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες...

Στην Παιδεία, στο Σύνταγμα, στον εκλογικό νόμο, στη Δικαιοσύνη, στην πραγματική οικονομία με τον αναπτυξιακό νόμο και την αξιοποίηση όλων των εισερχόμενων πόρων και στον Τύπο με τις τηλεοπτικές άδειες και τη ρύθμιση της αναρχίας στο διαδίκτυο έρχονται αλλαγές οι οποίες όχι απλώς θα εμπεδώσουν τη Δημοκρατία σε αυτόν τον τόπο, αλλά θα τη βοηθήσουν να κάνει άλματα προς το μέλλον. Όλα αυτά, πάντως, με μία προϋπόθεση: η κυβέρνηση να μην υποκύψει μπροστά στο πλέγμα αντικρουόμενων μεταξύ τους συμφερόντων τα οποία ενώνει, ωστόσο, ένας κοινός στόχος, να μην αλλάξει τίποτα σε αυτήν την έρμη χώρα...

Στο "Πρώτο Θέμα" ξεκοκαλίζουν κάθε κυβερνητική απόφαση και κάθε κυβερνητικό πρόσωπο, αλλά το μόνο "σκάνδαλο" που βρήκαν για να κάνουν πρωτοσέλιδο είναι ένα σχόλιο αναγνώστη στο πόρισμα του εθνικού διαλόγου για την Παιδεία, το οποίο έχει κακοποιηθεί από εκείνους μέσα κι έξω από το χώρο που ξεβολεύονται. Κι αυτό γιατί οι επιμέρους αλλαγές που προτείνονται, για πρώτη φορά ίσως σε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, φανερώνουν έναν ξεκάθαρο ταξικό προσανατολισμό: τη δημιουργία ενός δημοκρατικού πολίτη με ταξική συνείδηση, που θα σκέφτεται ελεύθερα. Ομοίως, κάποιοι επιτίθενται στην κυβέρνηση γιατί, άκουσον άκουσον οι "τύραννοι", σκέφτεται να κάνει δημοψήφισμα για τη συνταγματική αναθεώρηση. Χρησιμοποιούν, μάλιστα, ως επιχείρημα ότι η χούντα είχε κάνει κάτι παρόμοιο. Λες κι ο Αλέξης Τσίπρας θα στείλει στο ΕΑΤ-ΕΣΑ ή στη Μακρόνησο όσους καταψηφίσουν τις προτάσεις του...

Κι αν κάπου, βεβαίως, περισσεύει η υποκρισία αυτό συμβαίνει στην περίπτωση του εκλογικού νόμου. Μέχρι πρότινος κατηγορούσαν την Αριστερά για το ότι είχε λησμονήσει την πάγια θέση της για την απλή αναλογική. Τώρα που σχεδιάζει ένα νόμο προς αυτήν την κατεύθυνση φωνάζουν για ακυβερνησία. Όσο για τη Δικαιοσύνη, όπου το απόστημα είναι τεράστιο κι αφορά όλη τη χώρα, η αλλαγή εισαγγελέα τού Αρείου Πάγου κι όχι μόνο είναι μια καλή αρχή για να σπάσουν παραδικαστικά κυκλώματα τα οποία υποθάλπουν την ατιμωρησία των ενόχων και τη στοχοποίηση των αθώων...

Η στρατηγική αμηχανία, εξάλλου, ιδίως της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι τόσο έντονη ώστε ο αρχηγός Κούλης παρουσιάζεται πιο ΣΥΡΙΖΑ κι από το ΣΥΡΙΖΑ όταν ισχυρίζεται, για παράδειγμα, πως δεν θα απολύσει δημοσίους υπαλλήλους (μολονότι θα καταργήσει δημόσιους οργανισμούς, μάλλον είναι ο μάγος Χουντίνι) ούτε θα μειώσει μισθούς στο δημόσιο τομέα και συντάξεις, δεν θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ και δεν θα κόψει 13ο και 14ο μισθό. Μα, αυτά κάνει κι ο Αλέξης Τσίπρας, μόνο που ο πρόεδρος της ΝΔ τον κατηγορεί για λαϊκισμό. Δεν καταλαβαίνει ο Κυριάκος πως με αυτόν τον τρόπο αποξενώνει και το προνομιακό του ακροατήριο, τους αποκαλούμενους αστούς;...

Ακόμα και στις ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες υποτίθεται πως είναι προνομιακό πεδίο τής φιλελεύθερης παράταξης, η κυβέρνηση της Αριστεράς έχει κατορθώσει συμφωνίες, όπως για τον ΟΛΠ και το Ελληνικό, με πολύ πιο ευνοϊκούς όρους για το Δημόσιο και τους πολίτες από εκείνους στους οποίους δεν έφτασαν ποτέ αυτοί που υποτίθεται πως διαθέτουν το "copyright" στο θέμα και οι οποίοι έχουν το θράσος να μιλούν για ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας επειδή η αξιοποίησή της θα γίνει σε βάθος αιώνα και με τα μισά έσοδα να καταλήγουν στην ανάπτυξη  κι όχι στο άψε σβήσε σε "σκοτωμένες" τιμές. Κι αν ακόμα τα λέει όλα αυτά ο αρχηγός Κούλης γιατί φοβάται το πολιτικό κόστος κι όχι γιατί απαρνήθηκε το νεοφιλελευθερισμό, τότε τι σκατά μεταρρυθμιστής είναι; Έτσι κι αλλιώς το πόσο μεταρρυθμιστής-γιαλαντζί ήταν το ξέραμε από την εποχή που ως υπουργός "εκσυγχρόνιζε" τη δημόσια διοίκηση απολύοντας μόνο καθαρίστριες και σχολικούς φύλακες και χρησιμοποιώντας 53 μετακλητούς κολλητούς του στο υπουργείο. Ας το Κούλη, δεν θα φάμε, έχουμε γλάρο...  

Ή θα προσεγγίσουμε τον 21ο αιώνα ή θα γίνουμε Συρία της Ευρώπης. Κατανοητό;...

Για τους νεοφιλελεύθερους οι φόροι έχουν την ίδια δαιμονική υφή που έχει το προγαμιαίο σεξ για τους θρησκόληπτους. Κατά την ιδεοληψία τους η κοινωνία είναι κάτι το περιττό όταν υπάρχει το άτομο: "there is no society", που έλεγε και το τοτέμ των νεοφιλελεύθερων Μ. Θάτσερ. Γι' αυτό και δεν είναι απαραίτητο οι μονάδες να βγάζουν χρήματα από την τσέπη τους προκειμένου να συντηρούνται δομές όπως η εκπαίδευση, η υγεία, η πρόνοια για τους πιο αδύναμους ή οι αυτοκινητόδρομοι. Βρισκόμαστε σε ζούγκλα κι όποιος είναι πιο ικανός, μπαγαπόντης, μάγκας και λαμόγιο ας επιβιώσει...

Γι' αυτό και οι νεοφιλελέδες αντιδρούν σε οποιαδήποτε αύξηση φόρου, ανεξαρτήτως αν λαμβάνει τη μορφή δικαιότερου καταμερισμού των βαρών προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ισχυρίζονται και οι ίδιοι, για παράδειγμα, πως πρέπει να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο τής χώρας αλλά κλαίγονται κι οδύρονται γιατί θα φορολογηθούν παραπάνω, τόσο άμεσα όσο και μέσω ΕΝΦΙΑ, οι εισοδηματίες (τί πιο αντιπαραγωγικό) για τα ενοίκια που εισπράττουν. Μακάρι το δημόσιο ταμείο να ήταν γεμάτο ή οι δανειστές να μην είχαν επιβάλει νέα επαχθή μέτρα τα οποία πλήττουν τους πάντες και να μην απαιτούσαν την παραμονή ενός άδικου στη φιλοσοφία του χαρατσιού όπως ο φόρος ακινήτων στους πάντες. Η πραγματικότητα, ωστόσο, συνήθως είναι ισχυρότερη των ευχολογίων...

Φόρος ακινήτων είναι θεσμοθετημένος στις περισσότερες χώρες τού κόσμου και ούτε είναι αντικοινωνικό να υφίσταται. Το πρόβλημα ξεκινά όταν για την είσπραξή του δεν τίθενται εισοδηματικά η περιουσιακά κριτήρια αλλά επιβάλλεται οριζοντίως. Αν είναι, λοιπόν, κάποιοι να πληρώσουν περισσότερα προφανώς αυτοί πρέπει να είναι εκείνοι που έχουν εισοδήματα από τα ακίνητά τους ή να καταβάλουν πρόσθετο φόρο αυτοί που συντηρούν πισίνα, σκάφος αναψυχής ή αυτοκίνητο πολυτελείας. Δεν βλέπω, επομένως, το κοινωνικώς άδικο σε αυτές τουλάχιστον τις κυβερνητικές ρυθμίσεις που εφαρμόζουν πλήρως το άρθρο 4 παρ.5 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο οι έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, αναλόγως με τις δυνάμεις τους...

Η ευρεία χρήση τού πλαστικού χρήματος, εξάλλου, είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος καταπολέμησης της φοροδιαφυγής. Οσοι ταξιδεύουν συχνά στο εξωτερικό θα έχουν παρατηρήσει πως ακόμα και σε μπαρ οι πιστωτικές/χρεωστικές κάρτες είναι η πιο διαδεδομένη διαδικασία πληρωμής. Επιχειρήματα του τύπου "τί θα κάνουν οι γέροντες;", που ακούγονται κυρίως από σεσημασμένους φοροφυγάδες όπως οι γιατροί και οι τεχνίτες, τίθενται εκ του πονηρού και μόνο κοινωνική ευαισθησία δεν μαρτυρούν. Οι γιαγιάδες και οι παππούδες μπόρεσαν να προσαρμοστούν μια χαρά στα capital control, γιατί να μην γίνει το ίδιο και με τις κάρτες, πόσω μάλλον αν υπάρξουν ειδικές προβλέψεις για τους ηλικιωμένους και τους κατοίκους απομονωμένων περιοχών κι εφόσον οι τράπεζες μείωσουν το νταβατζιλίκι στην προμήθεια που εισπράττουν;..

Κι αν οι διάφοροι επαγγελματίες φοροφυγάδες ενδιαφέρονται περισσότερο από τους υπόλοιπους για την ταλαιπωρία ευπαθών κοινωνικών ομάδων ας φρόντιζαν να ήταν εντάξει στις υποχρεώσεις τους απέναντι στο κράτος ή να χαμήλωναν το υψηλό κασέ τους. Ας το καταλάβουν και οι τελευταίοι ανάμεσά μας που ζουν στην κοσμάρα τους και οι οποίοι αν τους ρωτήσεις θα σου απαντήσουν πως θέλουν πάση θυσία ευρώ αλλά χωρίς τις θυσίες που αυτό απαιτεί: αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία τής χώρας να προσεγγίσει τον 21ο αιώνα. Ή θα το πετύχουμε ή θα γίνουμε η Συρία της Ευρώπης. Κατανοητό;...