Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της καμένης Αθήνας...

Ο καπιταλισμός δεν θα γκρεμιστεί αν καεί η Αθήνα. Αν μη τι άλλο, κάποιοι το δοκίμασαν λίγα χρόνια πριν κι απέτυχαν. Σε αυτό το πλαίσιο θα ήταν αυτοκαταστροφικό η μεγάλη κινητοποίηση της Τετάρτης να σημαδευτεί από ακραίες ενέργειες. Το να το προδικάζεις, ωστόσο, όπως κάνουν η κυβέρνηση, η ΝΔ και κάποιοι απελπισμένοι νεοφιλελεύθεροι που παριστάνουν τους προοδευτικούς κεντρώους δεν εξυπηρετεί σε τίποτα άλλο από την επικράτηση του φόβου, αυτού του διαχρονικού συμμάχου κάθε εξουσίας...

Είναι, επίσης, προκλητικό να ακούγονται φωνές αυτοσυγκράτησης από πρώην αντισυστημικούς (;) που ερωτεύτηκαν σφόδρα το σύστημα, το έχουν σφιχταγκαλιάσει και προσδοκούν από αυτό να τους δώσει μια ακόμα ευκαιρία. Όταν το 2015 κατέρρεε ο παλιός δικομματισμός είχαμε βιαστεί να θάψουμε τη μεταπολίτευση. 

Όχι γιατί δεν αναγνωρίζαμε και τα θετικά της- ιδιαιτέρως οι παλαιότερες γενιές που έζησαν πολύ χειρότερες καταστάσεις για τη δημοκρατία από τη σημερινή γενιά των σχεδόν πενηντάρηδων-, αλλά γιατί ήταν προφανές ότι είχε κλείσει ο κύκλος της. Η σχετικά γρήγορη παλινόρθωση του ancien regime δεν αναιρεί το συμπέρασμα, απλώς επιβεβαιώνει ότι οι πολιτικά νεκροί περπατούν ανάμεσά μας...

"Και τι να κάνουμε ρε φίλε; Αυτούς έχουμε. Να τους αλλάξουμε πριν βρούμε καλύτερους και στο μεσοδιάστημα να πάρει κεφάλι η ακροδεξιά και να μας κατσικωθεί καμιά δεκαετία"; Μου το λένε πολλοί, κάποιοι με ψυχραιμία, πολλοί με οπαδισμό. 

Είναι εύλογες οι παρατηρήσεις αλλά υπόλογες για τις απαντήσεις είναι οι ηγεσίες τής προοδευτικής παράταξης οι οποίες λειτουργούν στη βάση τού να ψοφήσει η κατσίκα τού γείτονα κι όχι της ένωσης δυνάμεων. Αυτές θα είναι υπόλογες, όχι όσοι τις προτείνουμε να μην χάσουν το δάσος τής ευθύνης για το δέντρο τής ανούσιας δεύτερης θέσης...    

 

 

Τα κακά και τα περισσότερο κακά χαμπέρια από Άγκυρα...

Όποιος πιστεύει ότι η πολιτική και το εμπόριο εισχώρησαν στο Μουντιάλ το 2026 εξαιτίας τού Ντ. Τραμπ και πριν δεν είχαν περάσει καν απέξω πλανάται πλάνην οικτρά. Θα του πρότεινα, μάλιστα, να διαβάσει το βιβλίο τού Νίκου Μποζιονέλου "Μουντιάλ Εμπιστευτικό" (εκδόσεις Historical Quest) για μια καλύτερη ενημέρωση. 

Θα μου πείτε, βεβαίως, ότι δεν είχαμε στο παρελθόν time out στο μέσο των ημιχρόνων ούτε ακύρωση κόκκινης κάρτας χάρη στην παρέμβαση του προέδρου των ΗΠΑ. Θα σας απαντούσα πως ο κόσμος αλλάζει αλλά στην πραγματικότητα παραμένει το ίδιο αλαζονικός κι άπληστος...

Το αυτό ισχύει και για τις διακρατικές σχέσεις, όπως είναι και οι ελληνοαμερικανικές και οι τουρκοαμερικανικές. Ο ήλιος μπορεί να βγει κάποια στιγμή από τη Δύση, οι ΗΠΑ ωστόσο δεν θα πάψουν ποτέ να θεωρούν την Τουρκία σπουδαίο στρατηγικό τους σύμμαχο για πολλούς λόγους, ελάχιστοι ή κανένας εκ των οποίων δεν σχετίζεται με κάποια συμπάθεια. Αυτό σημαίνει και πως η άσκηση αυστηρής κριτικής στη σημερινή κυβέρνηση για το ότι δεν κατάφερε να αλλάξει τις ισορροπίες στην περιοχή είναι σε σημαντικό βαθμό άδικη. Καμία, άλλωστε, προηγούμενη δεν το κατόρθωσε στο παρελθόν...

Από την άλλη, ωστόσο, τίποτα δεν δικαιολογεί τη μυστική διπλωματία Αθήνας- Άγκυρας εδώ κι επτά χρόνια. Προφανώς και τέτοιου είδους συζητήσεις δεν μπορούν να γίνονται μπροστά στον τηλεοπτικό φακό, ούτε όμως κι εν αγνοία τόσο αρμόδιων υπουργών όσο και, κυρίως, διπλωματών... 

Αν δεν το έχει ακόμα συνειδητοποιήσει και μέσω των δημοσκοπήσεων που λαμβάνει στο Μαξίμου, ο Κ. Μητσοτάκης δεν θα είναι πρωθυπουργός για πάντα. Αντιθέτως, οποιαδήποτε παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ή, φευ, κι εθνικής κυριαρχίας θα είναι κι όσοι τη διαπράξουν υπόλογοι για το αδίκημα των αδικημάτων, την  εσχάτη προδοσία...

 

 

Μην γεμίσουμε δρόμους, αεροδρόμια και λιμάνια με μπανανόφλουδες κοινωνικού αυτοματισμού...

Δεν είναι καθήκον ενός πραγματικού πολίτη η τήρηση της νομιμότητας όταν αυτός ο πολίτης αισθάνεται πως ο νόμος είναι άδικος. Όταν, άλλωστε, οι περισσότεροι νόμοι είναι αποτυπώματα της βούλησης της εκάστοτε άρχουσας τάξης είναι λογικό αρκετές φορές να μην συμβαδίζουν με τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειονότητας. 

Σε αυτό το πλαίσιο, οι αγρότες και κτηνοτρόφοι που πράγματι αντιμετωπίζουν ζητήματα επιβίωσης είναι υποχρεωμένοι να φλερτάρουν και με την παρανομία για να ζήσουν τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Οφείλουν, όμως, και να είναι πρόθυμοι και να αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της παρανομίας τους. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα έχουμε κράτος αλλά ζούγκλα η οποία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από καμία συντεχνιακή διεκδίκηση που πλήττει τα συμφέροντα μιας άλλης συντεχνίας, όπως επί του συγκεκριμένου των μικρομεσαίων επιχειρήσεων για παράδειγμα που πλήττονται από τις συγκοινωνιακές δυσχέρειες, ή ακόμα και του δικαιώματος του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου να μην κάνει δέκα ώρες για να μεταβεί από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη ή το αντίστροφο...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιδοθεί επανειλημμένως στον ποινικό λαϊκισμό, βρίσκοντας- διόλου παράξενα- υποστηρικτές και στην ακροδεξιά. Η αυστηροποίηση των ποινών έχει αποδειχθεί ότι δεν μειώνει την εγκληματικότητα, σίγουρα όμως αυξάνει την υποκρισία τού να παριστάνεις πως μπορεί να λειτουργεί α λα καρτ. 

Η δεξιά και η ακροδεξιά, π.χ., διεύρυνε τα όρια του τι σημαίνει εγκληματική οργάνωση έχοντας στο μυαλό της και τους μπαχαλάκηδες των Εξαρχείων, ωστόσο τα άνοιξε τόσο πολύ που μπορεί να περιλαμβάνει πλέον και αγρότες που κάνουν μπλόκα. Το να ζητάς τώρα άρση τού αξιοποίνου στην περίπτωσή τους το μόνο που μαρτυρά είναι αδυναμία κατανόησης πως η ποινική νομοθέτηση δεν είναι δυνατό να θεμελιώνεται πάνω σε τηλεοπτικά ρεπορτάζ "κίτρινης" δημοσιογραφίας...

Φυσικά και δεν θα βλέπαμε αυτή τη μαζικότητα στα μπλόκα αν δεν υπήρχε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και η ΕΕ δεν άνοιγε πολύ περιορισμένα την κάνουλα των χρηματοδοτήσεων στη χώρα μας. Και ούτε είναι πρόβλημα που δημιουργήθηκε από τους δημοσιογράφους οι οποίοι, όπως επί της ουσίας μου είχε πει πριν λίγο καιρό αγροτοσυνδικαλιστής, έπρεπε να θάψουν το σκάνδαλο γιατί για κάποιους απατεώνες που πήραν μερικά εκατομμύρια ευρώ παραπάνω κινδυνεύουν οι έντιμοι ή οι πιο έντιμοι αγρότες να χάσουν τα ευρωπαϊκά λεφτά. Για το φόνο φταίει ο φονιάς κι όχι αυτός που τον καταγγέλλει, τελεία και παύλα. 

Από την άλλη, όμως, και οι αγροτοκτηνοτρόφοι κινδυνεύουν να χάσουν τη λαϊκή υποστήριξη που απολαμβάνουν αν μετατρέψουν τις κινητοποιήσεις τους σε υφεσιακό ζήτημα για την ελληνική πραγματική οικονομία. Ας μην κάνουν το λάθος, επομένως, και πατήσουν τη μπανανόφλουδα του κοινωνικού αυτοματισμού γιατί ακριβώς το λαϊκό μέτωπο είναι σημαντικότερο από το συγκοινωνιακό ακρωτηριασμό τής χώρας... 

 

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη Θεσσαλονίκη, του Τσοβόλα...

Ο Δημήτρης Τσοβόλας δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή αλλά ο Κ. Μητσοτάκης ετοιμάζεται να τον νεκραναστήσει στη ΔΕΘ. Θα τα δώσει όλα ώστε να παραμείνει στην πρωθυπουργία και τους επόμενους μήνες, αφού τα διαπλεκόμενα σημάδια δείχνουν ήδη πως η μάχη διαδοχής στη ΝΔ έχει ξεκινήσει και θα φουντώνει όσο το κυβερνών κόμμα δεν ανακάμπτει δημοσκοπικά... 

Φυσικά ο πρωθυπουργός δεν θα "δώσει" κοινωνική δικαιοσύνη, δεν πρόκειται να διαταράξει τους μηχανισμούς διαιώνισης των κοινωνικών ανισοτήτων. Θα ήταν αυτοκαταστροφικό, πέρα από καταστροφικό για την ολιγαρχία στην οποία ανήκει, αν το έκανε. Θα μοιράσει τόσο χρήμα όσο κρίνει απαραίτητο για να διατηρηθεί στην εξουσία και σε εκείνες και μόνο τις κοινωνικές ομάδες που του είναι απαραίτητες στην κάλπη...

Με μια ζαριά ο Μητσοτάκης θα επιχειρήσει να θάψει την ακρίβεια, τα Τέμπη, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τον Μελχισεδέκ κι όλα τα υπόλοιπα σκάνδαλα που δεν συνέβησαν τυχαία επί θητείας του. Κυρίως, όμως, θα προσπαθήσει να συντηρήσει την πίστη ότι αυτές οι πολιτικές είναι μονόδρομος, ότι οι ανισότητες είναι φυσικό φαινόμενο και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Κι όσο το δικό του χέρι είναι αυτό που ανοιγοκλείνει την κάνουλα του δημόσιου κορβανά διαθέτει το πλεονέκτημα απέναντι στην αντιπολίτευση ότι αυτός έχει το καρπούζι, αυτός και το μαχαίρι...

"Η χώρα πρέπει να αλλάξει παραγωγικό μοντέλο". Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα το πουν όλοι οι ηγέτες τής αντιπολίτευσης που θα ανεβούν στη Θεσσαλονίκη και θα έχουν δίκιο. Περιμένω, ωστόσο, κάτι πολύ ωριμότερο από μια απλή περιγραφή τής σημερινής δυστοπίας και μια παράθεση μέτρων τα οποία μπορεί να ανακουφίζουν την κοινωνική πλειοψηφία αλλά δεν θα ξεριζώνουν τις αιτίες τού κακού... 

Η μείωση των άμεσων κι έμμεσων φόρων, του ΕΝΦΙΑ, οι δόσεις για την αποπληρωμή χρεών ή η επανακρατικοποίηση κοινωνικών αγαθών όπως το ρεύμα και η πιο εύκολη πρόσβαση στη χρηματοδότηση είναι όλα απαραίτητα μέτρα. Δεν θα μας αλλάξουν, ωστόσο, παραγωγικό μοντέλο, δεν θα μας μετατρέψουν, για παράδειγμα, σε βιομηχανική χώρα ή τεχνολογικό hub αντί για μια χώρα παραγωγής σερβιτόρων. Αν, συνεπώς, οι ηγέτες τής αντιπολίτευσης έχουν σκοπό να ανταγωνιστούν τον Μητσοτάκη στην πλειοδοσία παροχών καλύτερα να μείνουν στην Αθήνα. Ή, ακόμα καλύτερα, να πάνε σπίτια τους...   

   

Ναι, καρυδότσουφλο, αλλά είναι το μόνο που έχουμε...

Είναι τόσο πιθανό η Ρωσία να επιτεθεί στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στη Ρώμη ή στην Αθήνα όσο κι ο Κ. Μητσοτάκης να δωρίσει μέρος, έστω, της περιουσίας του σε αυτούς που φτωχοποίησε τα τελευταία έξι χρόνια. Δεν νομίζω, έτσι κι αλλιώς, πως ο Βλ. Πούτιν θεωρούσε μέχρι πρότινος τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, την Ιταλία ή την Ελλάδα γεωστρατηγική απειλή για τα συμφέροντα της χώρας του. 

Ούτε τώρα τις θεωρεί στην πραγματικότητα κι ο τρόπος που οι ευρωπαίοι ηγέτες προσκύνησαν τον Ντ. Τραμπ δεν νομίζω πως τον τρόμαξε. Τότε γιατί η Ευρώπη εξοπλίζεται σαν να μην υπάρχει αύριο; Ρωτήστε αυτούς που θα θησαυρίσουν από τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα κι αν δεν τους ξέρετε, ζητήστε από το Μαξίμου να σας τους κατονομάσει...

Το σαθρό ευρωπαϊκό οικοδόμημα είχε κρυφτεί τις προηγούμενες δεκαετίες πίσω από τους πιο χαρισματικούς του ηγέτες από τους σημερινούς, την πολεμική κάλυψη των ΗΠΑ και το ότι κοιμώμενοι γίγαντες όπως η Κίνα και η Ινδία δεν είχαν ή δεν μπορούσαν να δείξουν επεκτατικές διαθέσεις, τουλάχιστον στον οικονομικό τομέα. Γι' αυτό και το να πιστεύουμε ότι αν καγκελάριος της Γερμανίας ήταν ο Χ. Κολ κι όχι ο Φρ. Μερτς ή πρόεδρος της Γαλλίας ο Φρ. Μιτεράν κι όχι ο Εμ. Μακρόν η Ευρώπη σήμερα θα έπαιζε μπαλίτσα στο ουκρανικό αποτελεί μάλλον μια επιφανειακή προσέγγιση. Το πρόβλημα είναι δομικό και δευτερευόντως ζήτημα προσώπων...

Πρέπει, συνεπώς, να αποχωρήσουμε από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, όπως προτείνει το ΚΚΕ όταν δεν είναι πολύ πιθανό αυτό να συμβεί, όπως το 2015; Όχι, είναι προτιμότερο να κρεμιέσαι από ένα καρυδότσουφλο στη μέση τού ωκεανού από το να θαλασσοπνίγεσαι χωρίς τίποτα και κανέναν δίπλα σου. Από την άλλη, βεβαίως, με το καρυδότσουφλο δεν πρόκειται να πας μακριά. Είτε, λοιπόν, θα κάνεις ό,τι μπορείς για να επιβιώσεις και στη συνέχεια να σταθείς αυτόνομα στα δικά σου πόδια με την κοινωνία όρθια κι όχι τις πολεμικές βιομηχανίες είτε θα παραμένεις εσαεί ικέτης τού πρώτου πλοίου που θα περάσει με αμερικανική, ρωσική ή κινεζική σημαία να κυματίζει στην πλώρη του...

 

 

Η ερημοποίηση θα βρει άδεια την Ελλάδα...

Ένας καλός διαρρήκτης μπορεί να εξελιχθεί σε έναν καλό αστυνομικό εξιχνίασης κλοπών ακριβώς γιατί ξέρει τα κόλπα από τα μέσα. Με μία σοβαρή προϋπόθεση ωστόσο, να θελήσει να αλλάξει καριέρα, να εγκαταλείψει την παρανομία και να γίνει νομοταγής... 

Ας υποθέσουμε, συνεπώς, πως ο Κ. Μητσοτάκης και η ΝΔ στο σύνολό της επιθυμούν να κάνουν μια νέα αρχή στην πολιτική τους καριέρα, να διαλύσουν το πελατειακό τους δίκτυο, να πατήσουν φρένο στον κομματισμό και να εγκαταλείψουν τη στρατηγική τού να έχουν τους ψηφοφόρους τους ομήρους για μια θεσούλα ή για ένα επίδομα. Δεν θα υπάρχουν την επόμενη ημέρα, γι' αυτό και δεν θα το πράξουν ποτέ...

Ο πρωθυπουργός είχε ισχυριστεί και μετά το έγκλημα των Τεμπών πως θα διόρθωνε τις παθογένειες χρόνων, τις οποίες δεν ήξερε γιατί προέρχεται από μια φτωχή αγροτική οικογένεια που πάσχιζε να βγάλει την ημέρα, κι ακόμα και σήμερα κανείς δεν μπορεί να μας εγγυηθεί για την ασφάλεια του δρομολογίου Αθήνα- Θεσσαλονίκη με τρένο. Ενδεχομένως να πειθόμουν για την ειλικρίνειά του για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αν παραλλήλως δήλωνε πως μόλις συγυρίσει την κατάσταση θα εγκαταλείψει και την πολιτική. Δεν το δήλωσε όμως, επομένως αδυνατώ να πιστέψω ότι ο ηθικός αυτουργός ενός ακόμα σκανδάλου θα είναι ο εγγυητής και της διαλεύκανσής του...

Όσοι μελετούν τους μακροοικονομικούς δείκτες το γνωρίζουν ήδη: η χώρα θα χρεοκοπήσει ξανά, νωρίτερα ή αργότερα. Η χαμένη προηγούμενη δεκαετία δεν μας δίδαξε απολύτως τίποτα αφού ξανακάνουμε τα ίδια λάθη που μας οδήγησαν στη μέγγενη των μνημονίων... 

Όπως το πηγαίνουμε η ελληνική επικράτεια θα εγκαταλειφθεί από τους κατοίκους της πριν καν μετατραπεί σε αφρικανική έρημο λόγω τής κλιματικής κρίσης. Και ούτε γι' αυτό θα φταίνε μόνο οι λύκοι. Θα φταίνε και τα πρόβατα, δηλωμένα ή αδήλωτα...

Ούτε πόλεμος ούτε νέος Τσοχατζόπουλος...

Προφανώς και οι ελληνοτουρκικές διαφορές δεν θα επιλυθούν αν δεν υπάρχει ανοιχτός δίαυλος επικοινωνίας ανάμεσα σε Αθήνα κι Άγκυρα κι αν δεν γίνουν υποχωρήσεις κι από τις δύο πλευρές. Σε διαφορετική περίπτωση ο πόλεμος θα καταστεί αυτοεκπληρούμενη προφητεία... 

Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο να επιλυθούν αλλά και με τρόπο που δεν θα είναι ετεροβαρής, σε βάρος δηλαδή των εθνικών μας συμφερόντων. Υπό αυτή την έννοια αλίμονο κι αν επιτρέψουμε στην Τουρκία να γίνει μέλος τού ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ... 

Την ίδια ώρα, η ελληνική κυβέρνηση δεν μας λέει τίποτα για την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα ούτε για το κυπριακό. Κι αφού δεν μας λέει τίποτα για όλα αυτά είναι λογικό να κρατά αιδήμονα σιωπή και για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. όταν, μάλιστα, ανακοινώνει ένα νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα- μαμούθ υπό τον απόλυτο έλεγχο του Μαξίμου... 

Τι να τα κάνεις, όμως, τα αεροπλάνα και τις φρεγάτες αν δεν έχεις σκοπό να τα αξιοποιήσεις διπλωματικά; Μόνο και μόνο για να παριστάνεις πως έχεις εξασφαλίσει την εθνική ασφάλεια όταν την ίδια στιγμή αφήνεις ανοιχτή την κερκόπορτα της ευρωάμυνας στην Τουρκία;...

Φυσικά προκύπτει σε μια τέτοια εξέλιξη και το ερώτημα "τι θες, να κάνουμε πόλεμο"; Η απάντηση είναι όχι. Δεν επιθυμώ, όμως, οι δικές μας και οι επόμενες γενιές να χρεωθούν στον αιώνα τον άπαντα με μοναδικό αποτέλεσμα να υπάρξουν νέοι τσοχατζόπουλοι. Κι αυτό θα συμβεί όσο η εξωτερική μας πολιτική έχει ως προτεραιότητα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων μιας οικογένειας, εν προκειμένω της πρωθυπουργικής, κι όχι της πατρίδας μας... 

Δεν έχω γνωρίσει πυρομανή που να έγινε ο καλύτερος πυροσβέστης...

Οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις δεν ολοκληρώνονται σε μία τετραετία, κάποιες φορές ούτε και σε δύο. Το ίδιο ισχύει και για την επίλυση χρόνιων παθογενειών. Όποιος πιστεύει το αντίθετο μάλλον μπερδεύει το βολονταρισμό με το ρεαλισμό και το μεσσιανισμό με τη συλλογική ευθύνη. Δεν γεννήθηκε, ωστόσο, ακόμα ο πυρομανής που θα γίνει ο καλύτερος πυροσβέστης ή ο κομματάρχης που θα μετατραπεί σε μεταρρυθμιστή...

Αν υποχρεώνονταν σε απόλυση όσοι έχουν διοριστεί στο Δημόσιο χάρη στην οικογένεια Μητσοτάκη η Ελλάδα θα αποκτούσε το χαμηλότερο ποσοστό δημοσίων υπαλλήλων κατά αναλογία πληθυσμού στην Ευρώπη. Αν ο Κ. Μητσοτάκης υποχρεωνόταν να επιστρέψει στους χορηγούς του τα ποσά με τα οποία τον έχουν επιχορηγήσει θα έκανε αυτομάτως αίτηση για ένταξη στους δικαιούχους τού ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Κι αν βρισκόταν κάποιος δικαστής στην Αθήνα να ανοίξει το τηλέφωνο του πρωθυπουργού ενδεχομένως να μην έβρισκε κάποιο κακούργημα στον Ποινικό Κώδικα το οποίο να μην του προσήπτε...

Ο πραγματικός μεταρρυθμιστής δεν περιμένει έξι χρόνια για να ξεκινήσει τις μεταρρυθμίσεις του. Ούτε δύο έτη μετά από ένα τρομακτικό δυστύχημα και "μόνο και μόνο" γιατί βγήκε όλη η Ελλάδα στους δρόμους οργισμένη μαζί του και για τη συγκάλυψή του. Ο πραγματικός μεταρρυθμιστής δεν παρακολουθεί φίλους κι εχθρούς για να τους έχει στο χέρι, δεν κάνει συνεχώς τα χατίρια των ολιγαρχών, δεν χρωστά στις τράπεζες, δεν μιμείται τον Γκέμπελς στη χρήση τής προπαγάνδας, δεν, δεν, δεν... 

Εν προκειμένω δεν έχουμε καν κάποια μεταρρυθμιστική κόπωση παρά μόνο την πάνδημη αναγνώριση ότι ο βασιλιάς ήταν γυμνός από την αρχή, αλλά η πλειοψηφία που πήγαινε στις κάλπες δεν ήθελε να το δει. Τώρα, όμως, βλέπουν ακόμα και οι τυφλοί. Τώρα πλέον η νέμεσις είναι κοντά. Και είναι πέρα ως πέρα δικαιολογημένη...  

 

Μην μπερδεύεστε, δεν είναι ο Mr Bean, είναι ο Φρανκ Αντεργουντ...

Τα έργα και οι ημέρες τού καθεστώτος Μητσοτάκη θα μπορούσαν να εμπνεύσουν ένα πολύ καλό πολιτικό μυθιστόρημα ή σειρά στο Netflix. Αν κάποιοι, μάλιστα, θεωρούσαν το "House of Cards" υπερβολικό μάλλον θα έχουν ήδη αλλάξει γνώμη. Όπως κι εκείνοι που πίστεψαν ότι ο Κ. Μητσοτάκης είναι φιλελεύθερος μεταρρυθμιστής κι όχι ένας στυγνός συνωμότης σε βάρος τής δημοκρατίας και υπέρ τής ολιγαρχίας...

Μόνο τις τελευταίες ημέρες επιβεβαιώσαμε ότι ΕΥΠ και Predator είχαν τους ίδιους στόχους, από πολιτικούς μέχρι δικαστικούς κι από δημοσιογράφους ως επιχειρηματίες. Κι όλως τυχαίως όσους το καθεστώς ήθελε να είναι σίγουρο ότι δεν θα παίξουν παιχνιδάκια σε βάρος του. Όπου δεν έπιπτε το χρήμα έπιπτε ο εκβιασμός ή και τα δύο μαζί κι όλα αυτά στο όνομα της διαιώνισης μιας εξουσίας που όμοιά της στη διαφθορά δεν έχει γνωρίσει ποτέ άλλοτε ο τόπος...

Όταν, επομένως, συμβαίνουν όλα αυτά είναι πολύ λογικό ο Κ. Μητσοτάκης να επιδιώκει να παρουσιάζεται στο πόπολο όχι ως διεφθαρμένος αλλά ως ένας συμπαθής γκαντέμης "Mr Bean". Είναι πολύ πιο βολικό για τον ίδιο να γίνεται μια ευχάριστη καρικατούρα στο Παρίσι από το να τρέχει να δίνει εξηγήσεις στην Αθήνα γιατί μετέτρεψε το Μαξίμου στον "Μεγάλο Αδελφό". Και ύστερα σφαχτείτε εσείς για τον Πολάκη και ψηφίστε ξανά ΝΔ γιατί ο αψύς κρητικός δεν διαγράφηκε πλήρως αλλά μερικώς... 

   

Λογιστής με δυο καρπούζια στην ίδια στενή μασχάλη...

Οι επτά μήνες που είναι δήμαρχος Αθηναίων ο Χ. Δούκας δεν είναι μεγάλο χρονικό διάστημα ώστε να μπορούμε να εξάγουμε ασφαλή συμπεράσματα. Ιδίως όταν είχε προηγηθεί ο μεγάλος περίδρομος του ανιψιού. Επειδή, ωστόσο, είχε προηγηθεί και η δημαρχία Καμίνη που είχε ξεκινήσει με προσδοκίες και κατέληξε με απογοήτευση ενδεχομένως να είναι προτιμότερο να κρατάμε μικρό καλάθι και στην περίπτωση Δούκα. Κι όχι μόνο για την Αθήνα...

Διαπιστώνω, εξάλλου, δύο μέτρα και δύο σταθμά όταν γίνεται η σύγκριση ανάμεσα στον δήμαρχο Αθηναίων και στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν έχει συμπληρώσει ακόμα ούτε δέκα μήνες σε αυτήν τη θέση. Από τον Στέφανο Κασσελάκη περίμεναν να τα αλλάξει όλα, να παρουσιάσει τη σκιώδη του κυβέρνηση με νέα στελέχη και να κυριαρχήσει στην πολιτική σκηνή την ίδια ώρα που το κόμμα περνούσε δύο διασπάσεις και στη συνέχεια έκανε εκστρατεία για τις ευρωεκλογές. Από τον Δούκα, πάλι, είναι ευχαριστημένοι μόνο και μόνο γιατί κέρδισε έναν Μητσοτάκη με τις ψήφους τού ΣΥΡΙΖΑ...

Η προοδευτικότητα ενός ανθρώπου κρίνεται κυρίως από τις πράξεις του. Όσες χιλιάδες όμορφες λέξεις κι αν γράψεις για την Αριστερά, αν είσαι ο ίδιος βουτηγμένος στην υποκρισία αυτές είναι καταδικασμένες να καταλήξουν στα σκουπίδια. Ο Κασσελάκης μπορεί να κατηγορηθεί για πολλά, που του στοίχισαν κι εκλογικά, δεν έκρυψε ωστόσο την οικογενειακή και περιουσιακή του κατάσταση κι έχει ήδη εισφέρει καινά δαιμόνια στην ελληνική πολιτική ζωή, όπως τις προκριματικές για τις ευρωεκλογές. Κι αν ήταν δήμαρχος Αθηναίων θα είχαμε ήδη δει καινοτομίες στην πόλη που δεν χρειάζονται χρόνο, αλλά όραμα, βούληση και να σκέφτεσαι μεγαλόπνοα κι όχι σαν λογιστής με δυο καρπούζια, μάλιστα, στην ίδια στενή μασχάλη...   

 

Οι επιδοματούχοι της χρυσής φυλακής...

Πλήρωσε από την τσέπη του για να πληρωθούν κι εργαζόμενοι που τον βρίζουν στις προσωπικές τους σελίδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Πληρώνει, επίσης, από την τσέπη του για να συνεδριάσουν οι βουλευτές τού ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πιο χαλαρό περιβάλλον. Και τώρα δημοσιοποιεί πως ο πολιτικός του αντίπαλος, αυτός που τον χλευάζει δηλαδή, τον θεωρεί τόσο ικανό ώστε τον ήθελε υπουργό στην πρώτη του κυβέρνηση...

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει ποιο είναι το έγκλημα, πολιτικό ή ποινικό, σε όλα αυτά; Κανένα κι αν τα είχε κάνει ο Κ. Μητσοτάκης τα συμβατικά ΜΜΕ θα τον αποθέωναν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Κι εδώ βρίσκεται η ουσία τού ζητήματος δημοκρατίας στη χώρα, στο ότι δηλαδή δεν έχεις μια τέταρτη εξουσία που ελέγχει την εκτελεστική αλλά που λειτουργεί ως εξαπτέρυγό της κι ασκεί bullying στην αξιωματική αντιπολίτευση. Κι όποιος θεωρεί πως αυτό είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λύσει ο Στέφανος Κασσελάκης- που πρέπει να το λύσει- και μόνο αυτός τότε δεν έχει καταλάβει πως συμβάλλει στον πλήρη ενταφιασμό τού κράτους δικαίου στην πατρίδα του...

Ο Μητσοτάκης αντιγράφει τους πιο αυταρχικούς κι αντιδημοκράτες ηγέτες σε όλα. Ο Τ. Ερντογάν, για παράδειγμα, με το που έγινε δήμαρχος Κωνσταντινούπολης ο πολιτικός του αντίπαλος Εκρέμ Ιμάμογλου έσπευσε να αποψιλώσει τις δικαιοδοσίες του, όπως επιχειρεί σήμερα ο Έλληνας πρωθυπουργός με τον Χάρη Δούκα στην Αθήνα. Δεν μας πειράζει γιατί μας δίνει επιδόματα, όπως κι ο Β. Όρμπαν στην Ουγγαρία; Ναι, δεν μας πειράζει. Όταν, όμως, αντιληφθούμε πως μόνοι μας κλειστήκαμε σε μια χρυσή φυλακή θα είναι αργά. Όχι για να σωθούμε- όλο και κάποιοι γενναίοι ηλίθιοι θα βρεθούν όπως το 2015-, αλλά για να κατηγορήσουμε ξανά τους άλλους για τον ξεπεσμό μας...  

 

Πάμε από το 1997 κι όπου δεν βγει...

Η τραγωδία των Τεμπών δεν θα είχε συμβεί αν υπήρχαν δύο σταθμάρχες κι όχι ένας ρουσφέτι- αχθοφόρος, αν λειτουργούσε η τηλεδιοίκηση στη Λάρισα κι ο δευτεροβάθμιος έλεγχος στην Αθήνα. Δεν φταίει ούτε η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, όπως μας λέει το ΚΚΕ, ούτε το ότι δεν ολοκλήρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ μια σύμβαση που την παρέλαβε από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μέσα στα προβλήματα και στα σκάνδαλα. Το να συγκροτείς, συνεπώς, μια εξεταστική επιτροπή για το τι συνέβη στο σιδηρόδρομο από το 1997 με το σκεπτικό πως όλοι φταίνε το ίδιο είναι σαν να ξεπλένεις αυτούς που πραγματικά φταίνε...

Φυσικά κι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παρέδωσε το 2019 ένα σιδηρόδρομο που θα τον ζήλευαν στην Ιαπωνία. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, όταν είχε παραλάβει, για παράδειγμα, μία γραμμή κι αυτή μη ηλεκτροδοτούμενη για το Αθήνα- Θεσσαλονίκη; Όταν παρέδωσε, όμως, την εξουσία και διπλή γραμμή υπήρχε και ηλεκτροδοτούμενη ήταν και δύο σταθμάρχες που δεν ήταν ρουσφέτια εργάζονταν στη Λάρισα και τηλεδιοίκηση υπήρχε και δευτεροβάθμιος έλεγχος. Το να λες, επομένως, στο πόπολο πως φταίει μια Κοινοτική Οδηγία για το διαχωρισμό υποδομών και μεταφορών, όταν μάλιστα οι υποδομές παρέμειναν στο κράτος, δαιμονοποιείς την Ευρώπη, ξεπλένεις τους ενόχους και καταλήγεις ο χρήσιμος ηλίθιός τους...

Οι πολίτες, για να μην μιλήσω για τους συγγενείς των θυμάτων, δεν ενδιαφέρονται για τις διαφορές ανάμεσα σε εξεταστική και προανακριτική. Θέλουν την αλήθεια και γιατί κάποιοι είναι νέοι στην ηλικία, όπως οι περισσότεροι νεκροί, και κάποιοι άλλοι γονείς. 

Μπορεί να πείστηκαν ενόψει των εκλογών πως όλοι φταίνε, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν επιθυμούν την τιμωρία των ενόχων. Οι εκλογές, εξάλλου, ούτε καταδικάζουν ούτε αθωώνουν από ποινικά αδικήματα. Μόνο οι φυσικοί δικαστές... 

    

 
 

Για να μην ξαναδούμε το ποντίκι να καταβροχθίζει την γάτα...

Αν βάλεις στη ζυγαριά τον Στέφανο Κασσελάκη και τον Ν. Ανδρουλάκη, στο μόνο που υπερτερεί ο δεύτερος είναι στην κομματική πείρα. Α, και σε κάτι ακόμα: μέχρι στιγμής έχει καταφέρει να κρατάει στο mute την εσωκομματική του αντιπολίτευση, που δεν είναι διόλου αμελητέα. Κι αυτό είναι που τον κάνει να πιστεύει ότι έχει ελπίδες να προσπεράσει το ΣΥΡΙΖΑ επειδή στην Αθήνα βγήκε δήμαρχος κάποιος που μέχρι πρότινος οι αθηναίοι δεν ήξεραν καν ποιος είναι, πολλώ δε μάλλον πως ήταν πασόκος...

Όλα αυτά, ωστόσο, δεν σημαίνουν πως ο Στέφανος Κασσελάκης έχει απεριόριστο χρόνο. Κι επ' ουδενί πως έχει νόημα να παίζει την γάτα με το ποντίκι με την Ομπρέλα. Αν πιστεύει κάτι τέτοιο θα βρεθεί στη δυσάρεστη θέση που βρίσκεται τώρα ο Αλέξης Τσίπρας: να έχει, δηλαδή, αισθανθεί στο πετσί του πώς είναι το ποντίκι να έχει καταβροχθίσει την γάτα...

Οποιαδήποτε εσωκομματική ανακωχή συναφθεί στο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι παρά αυτό, ανακωχή κι όχι λήξη τού πολέμου, με το μυαλό στο ποιος θα πάρει το μουτζούρη της διάσπασης. Οι τσακαλώτοι θα συνεχίσουν να τρώνε τα κασσελάκεια σωθικά όπως έτρωγαν τα τσιπρικά... 

Εδώ κατηγορούσαν τον Τσίπρα για δεξιό, δεν θα το κάνουν με τον Κασσελάκη που έχει όλα τα επιφανειακά δεξιά χαρακτηριστικά; Γι' αυτό κι επαινώ τη στάση Κασσελάκη να απλώνει το χέρι του σε αυτούς που τον καθυβρίζουν, αλλά αν δεν το μαζέψει άμεσα θα το βρει κομμένο. Αλέξη, πες κάτι κι εσύ...  

 

 
 

Για να γίνει ξανά η πόλη της καμόρα πόλη του Δελμούζου...

Από τα σχεδόν 45 χρόνια τής ζωής μου τα 26 τα έχω ζήσει στην Αθήνα και τα 19 στο Βόλο. Γι' αυτό και κάθε φορά που έρχονταν αυτοδιοικητικές εκλογές αναρωτιόμουν αν θα έπρεπε να έχω μεταφέρει τα εκλογικά μου δικαιώματα στην Αθήνα. Κάθε φορά εκτός από φέτος όπου η θλιβερή επικαιρότητα έφερε την πόλη μου στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Φέτος, λοιπόν, θα ψηφίσω με όλη μου την καρδιά στο Βόλο με την ελπίδα να απαλλαγεί από τη μαφία που τον κυβερνά εδώ και δέκα χρόνια...

Θα συμβεί; Δεν θα έβαζα όλα μου τα λεφτά σε αυτό το ενδεχόμενο αφού το καθεστώς Μπέου δεν έχει και πολλές διαφορές από το καθεστώς Μητσοτάκη. Ελέγχει τους αρμούς τής εξουσίας σε σημείο που πολλοί να αποκαλούν το Βόλο Μπεούπολη. Πάνω στη λογική "άσπρος γάτος μαύρος γάτος" ο Μπέος έπιασε μερικά ποντίκια στην αρχή τής θητείας του- καθαριότητα, κυκλοφοριακό- κι από εκεί και πέρα έκανε ό,τι μπορούσε ώστε η πόλη τού Δελμούζου να ταυτιστεί με την πόλη τής καμόρα...

Η Αθήνα και οι περισσότερες περιφέρειες της χώρας, αν όχι όλες, θα βαφτούν κατά πάσα πιθανότητα "γαλάζιες" αυτή ή την επόμενη Κυριακή. Κι όμως, το γαλάζιο που ξοδεύουμε για να μην βλέπουμε τη σαπίλα θα μπορούσε να είναι πιο πολύχρωμο αν οι προοδευτικές δυνάμεις ενώνονταν και δεν έδιναν μεταξύ τους μάχη μέχρις εσχάτων. Θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο έστω στις ευρωεκλογές, αλλά η αυτοκαταστροφή τής προοδευτικής παράταξης μοιάζει να μην έχει πιάσει πάτο ακόμα... 

  
 

Η ήττα που δεν γίνεται μάθημα γίνεται συντριβή...

Το βράδυ των χαμένων εκλογών τού 2019 ο Αλέξης Τσίπρας είχε υποσχεθεί το ριζικό μετασχηματισμό τού ΣΥΡΙΖΑ. Μετά από τέσσερα χρόνια δεν τον πραγματοποίησε ή τουλάχιστον όχι στον υπεσχημένο βαθμό. Αν τον είχε πραγματοποιήσει, άλλωστε, δεν θα μπορούσαν να τον σταματήσουν ούτε το καθεστώς Μητσοτάκη ούτε, πολλώ δε μάλλον, δηλώσεις ενός στελέχους του δύο ημέρες πριν τις εκλογές...

Η απλή αναλογική αποδείχθηκε- με 40% αποχή και χαλαρή ψήφο α λα ευρωεκλογές- στρατηγικό λάθος τής Αριστεράς. Την πολυδιάσπασε και συσπείρωσε τη δεξιά- ακροδεξιά πολυκατοικία. Το ότι, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας δεν παρουσίασε ποτέ ποιο θα ήταν το υπουργικό του συμβούλιο με φρέσκα πρόσωπα κι όχι με αυτά που κυβέρνησαν το 2015- 2019 ήταν το μεγαλύτερο λάθος του. 

Τι να το κάνω που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μοναδικό κόμμα στην ελληνική ιστορία που αποτύπωσε γραπτώς τα αίτια εκλογικής του ήττας; Ελάχιστοι το διάβασαν. Όλοι, όμως, θα έβλεπαν τα νέα πρόσωπα και θα ξεχνούσαν τα παλιά κι αποδοκιμασμένα...

Όλα αυτά φυσικά και δεν σημαίνουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ άξιζε μια τέτοια συντριβή ή πως ο Κ. Μητσοτάκης ήταν και θα είναι καλύτερος πρωθυπουργός από τον Τσίπρα ή πως ΠΑΣΟΚ και λοιπά αριστερά κόμματα που πήραν μικρότερα ποσοστά έκαναν καλύτερη αντιπολίτευση. Ένας άνθρωπος που γκρέμισε το ΕΣΥ εν μέσω πανδημίας, ιδιωτικοποίησε τη ΔΕΗ εν μέσω ενεργειακής κρίσης και παρακολουθούσε τους πάντες, σε μια δεύτερη τετραετία δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο... 

Ούτε είναι άμοιρος ευθυνών ο κυρίαρχος λαός. Κι αυτός που ψήφισε κι αυτός που απείχε. Μόνο που τα ήξεις αφήξεις για το τι κυβέρνηση θέλεις και το πρόκριμα στη μιζέρια αντί για το οραματικό ήρθαν και προστέθηκαν σε μια κατατονική αντιπολίτευση που όπως και οι ομάδες τής Θεσσαλονίκης τα ρίχνουν όλα στο κατεστημένο των Αθηνών κι εγκαταλείπουν τη μάχη. Όπως κι αν έχει, ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει στις δεύτερες εκλογές μάχη επιβίωσης.  Το ίδιο κι ο Αλέξης Τσίπρας... 

 

 

Γιατί η Αθήνα πρέπει να είναι μόνο μουσείο ή ξενοδοχείο;...

Αν όλοι όσοι θρηνούν σήμερα για το κλείσιμο ιστορικών κινηματογράφων στο κέντρο τής Αθήνας πήγαιναν να δουν ταινίες σε αυτά τα σινεμά τα τελευταία χρόνια, ενδεχομένως σήμερα να μην κινδύνευαν. Υπάρχει, όμως, μια σημαντικότερη διακύβευση, ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα ενόψει κι αυτοδιοικητικών εκλογών: τι είδους Αθήνα θέλουμε και γιατί η επιλογή να είναι αποκλειστικώς ανάμεσα σε μια Αθήνα- μουσείο ή μια Αθήνα- ξενοδοχειούπολη;...

Δεν ξέρω αν ο μπασκετμπολίστας Παππάς θα είναι η επιλογή ΣΥΡΙΖΑ για την Αθήνα. Δεν γνωρίζω, επίσης, αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος, ο οποίος έχει πράγματι κοινωνικές ευαισθησίες, διαθέτει όραμα και διαχειριστικές ικανότητες για την πρωτεύουσα, πέρα από ένα πολύ καλό σουτ. Ούτε, βεβαίως, θεωρώ πως μια δεύτερη τετραετία Μπακογιάννη, ιδίως τώρα που αποχαιρετάμε τον θείο, θα είναι προς όφελος της πόλης. Αυτό που ξέρω, όμως, είναι ότι η Αθήνα δεν έχει άλλα περιθώρια για δημαρχιακές φούσκες...

Η μεγαλύτερη πόλη τής χώρας οφείλει να είναι ζωντανή κι όχι μόνο μνημειακή, για τους κατοίκους της κι όχι κυρίως για τους ξένους. Κι όμως, περάσαμε τέσσερα χρόνια με το μόνο οραματικό- τρομάρα του- έργο Μπακογιάννη να είναι ο μεγάλος περίπατος και το νέο τσιμέντο στο Σύνταγμα. 

Πού είναι το πράσινο, τα πάρκα, οι κοινόχρηστοι χώροι, η διάδραση, η ζωντάνια που να μην είναι ιλουστρασιόν ή για λίγους; Και πόσο καλύτερη, άραγε, θα γινόταν η κατάσταση αν είχαμε τρεις επιπλέον κινηματογράφους για να ξέρουμε ότι υπάρχουν εκεί όσο εμείς θα συνεχίσουμε να βλέπουμε Netflix;...

 

ΑμεΑ από επιλογή οι Έλληνες δικαστές...

Αν οι βελγικές Αρχές δεν μπούκαραν στο σπίτι τής Καϊλή τις προάλλες, αλλά σε εννέα μήνες από τώρα δεν θα έβρισκαν ούτε πεντάευρω, πολλώ δε μάλλον 750.000 ευρώ. Στην Ελλάδα, ωστόσο, οι δικαστές μας κινούνται με ρυθμούς Ραντανπλάν όχι γιατί είναι τεμπέληδες, αλλά γιατί είναι ευθυνόφοβοι, όταν δεν είναι διεφθαρμένοι. Αν, πάντως, δεήσουν κάποια στιγμή να κάνουν τη δουλειά τους, τους συμβουλεύω να ψάξουν και στην Αθήνα για λομπίστες που μοιράζουν σακούλες. Θα εκπλαγούν από το πόσες θα βρουν...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει περάσει μία σειρά από νομοσχέδια που μυρίζουν διαπλοκή από την πρώτη ως την τελευταία τους σελίδα. Τι να θυμηθώ και τι να ξεχάσω; Τον αντιπεριβαλλοντικό νόμο Χατζηδάκη, για παράδειγμα, που όσα περισσότερα επενδύεις τόσο λιγότερο χρειάζεται να προστατεύεις το περιβάλλον; 

Τους νόμους Κεραμέως που εξισώσουν τα κολέγια με τα πανεπιστήμια, τον αντεργατικό νόμο Χατζηδάκη που νομιμοποίησε την απλήρωτη υπερωρία ή την πρόσφατη διάλυση του ΕΣΥ και το προμοτάρισμα της ιδιωτικής ασφάλισης; Είναι ουκ ολίγα τα νομοσχέδια που έφτασαν γραμμένα στα υπουργεία- πλασιέ από δικηγορικά γραφεία- πελάτες ολιγαρχών...

Φυσικά δεν τρέφω αυταπάτες πως θα κινητοποιηθούν οι υπηρέτες τής Θέμιδας- τρομάρα τους- για να ξεψαχνίσουν τα ελληνικά λόμπι. Μία το έκανε, η Ελένη Τουλουπάκη, και την έστειλαν στο ειδικό δικαστήριο κατηγορούμενη... 

Η δικαιοσύνη στη χώρα μας είναι τυφλή, μουγκή και κουφή όχι από κάποια εκ γενετής αναπηρία, αλλά από την επίκτητη ασθένεια της φοβικότητας και της διαφθοράς. Χέστηδες, όμως, ή λαμόγια το αποτέλεσμα είναι ένα και το αυτό για το λαό, ο οποίος νιώθει απροστάτευτος κι από αυτούς που δεν θα έπρεπε να κάνουν τίποτα άλλο από το να τον προστατεύουν...

  
 

Της φυλακής τα σίδερα είναι και για τους αρίστους...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει κάνει σημαία της την αυστηροποίηση των ποινών. Για τα εγκλήματα των άλλων βεβαίως γιατί για τα δικά της και των χορηγών της έχει σπεύσει να νομοθετήσει το ακαταδίωκτο. Αυτοί, όμως, που ορκίζονται στο νόμο, στην τάξη και στην ασφάλεια κι έβαλαν τους μπάτσους ακόμα και στα πανεπιστήμια έφτιαξαν μια εγκληματική συμμορία που όταν δεν έκανε απευθείας αναθέσεις σε κολλητούς και φίλους παρακολουθούσε τους πάντες. Σχεδόν κυριολεκτικώς τους πάντες...

Οι συμπτώσεις στο σκάνδαλο των παρακολουθήσεων γίνονται όλο και περισσότερες για να μην πιστεύει κανείς ότι όλα εκκινούν από το Μαξίμου. Ιδίως όταν η Μητσοτάκης Α.Ε. δεν έχει επιδείξει καμία διάθεση να χυθεί άπλετο φως. 

Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, όπως φάνηκε κι από το σνομπάρισμα της επιτροπής τής Ευρωβουλής που ήρθε στην Αθήνα για να ερευνήσει. Πριν επτά χρόνια κατηγορούσαν το ΣΥΡΙΖΑ πως ήθελε να μας πετάξει από την Ευρώπη και τώρα δεν τολμούν να συναντήσουν εκπροσώπους της ούτε για ένα δεκάλεπτο. Τόσο αθώοι είναι...

Όπως κι αν έχει, η αναπόφευκτη ήττα Μητσοτάκη στις εκλογές δεν θα σημάνει και την αυτόματη συντριβή ενός συστήματος εξουσίας με πολλά πλοκάμια. Αυτό φάνηκε, άλλωστε, και το 2015. Γι' αυτό και η επόμενη προοδευτική κυβέρνηση οφείλει να παρέμβει στους αρμούς τής εξουσίας, όχι για να τους ελέγξει προς όφελός της αλλά για να τους διαλύσει και να επιτρέψει στους θεσμούς να λειτουργούν με όρους πραγματικής ανεξαρτησίας. Σε διαφορετική περίπτωση οι καλές προθέσεις θα αποδειχθούν για μια ακόμα φορά ημιτελείς...

 

 

Ο πόλεμος θα ήταν προδοσία...

Στην Ελλάδα αναζητάμε τους προδότες πριν καν συντελεστεί η προδοσία. Αν δεν είχε κάποιος κάτι καλύτερο να κάνει το τριήμερο και διάβαζε τι γραφόταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα πίστευε ότι οι Τούρκοι είχαν ήδη καταλάβει την Αθήνα, με τους μισούς να κατηγορούν τους άλλους μισούς πως άφησαν την Κερκόπορτα ανοιχτή. Πέρα, όμως, από τη διαχρονική αδελφοφαγία αυτή η στάση μαρτυρά και κάτι άλλο. Μαρτυρά ηττοπάθεια, σαν κανείς μας να μην πιστεύει ότι μπορούμε να κερδίσουμε σε έναν πόλεμο την Τουρκία και ψάχνουμε από τώρα για εξιλαστήρια θύματα και νέα δίκη των εξ...

Ακόμα, όμως, κι αν επικρατήσουμε σε ένα πολεμικό επεισόδιο κι αποτρέψουμε την κατάληψη, για παράδειγμα, του Καστελόριζου μην περιμένετε οι σύμμαχοι να μας παραχωρήσουν ως αντάλλαγμα τη Σμύρνη ή την Κωνσταντινούπολη, όπως πιστεύουν αρκετοί. Αυτό που θα γίνει θα είναι να μας κλείσουν με το ζόρι σε μια αίθουσα για να συμφωνήσουμε υφαλοκρηπίδα κι ΑΟΖ, μπορεί και για το Κυπριακό. 

Δεν είναι, συνεπώς, προτιμότερο από το να χυθεί ξανά αίμα αδίκως να συμφωνήσουμε με την Τουρκία σε ένα συνυποσχετικό για όλα τα ζητήματα που θέλει να θέσει η κάθε πλευρά και να πάμε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης; Ένας αναπόφευκτος διπλωματικός συμβιβασμός θα είναι πολύ λιγότερο επώδυνος από έναν πολεμικό...

Φυσικά μπορούμε κι εμείς να βάλουμε θέματα στο τραπέζι που τώρα δεν βάζουμε ή για τα οποία δεν επιμένουμε, όπως για τα περιουσιακά τής μειονότητας στην Πόλη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο. Έτσι κι αλλιώς και είτε το θέλουμε είτε όχι είμαστε καταδικασμένοι να συνορεύουμε με την Τουρκία στην αιωνιότητα, εκτός αν άλλα αποφασίσει η κλιματική κρίση και μετακινηθούμε γεωγραφικό μήκος και πλάτος... 

Έχει χυθεί ήδη πολύ αίμα για να πιστεύουμε ότι αν χυθεί κι άλλο θα λυθούν τα προβλήματά μας ή θα πάρουμε την ανατολική Θράκη και τον Πόντο. Κι αν αυτό θεωρείται προδοσία, χίλιες φορές προδότης παρά μία φορά ηλίθιος... 

  
 

Περιμένοντας την Μενεγάκη να μας υποδείξει την επόμενη αλλαγή του Ποινικού Κώδικα...

Γιατί μας συγκλόνισε η δολοφονία τής Κάρολαϊν ή ο βαρύς τραυματισμός τής Ιωάννας από βιτριόλι; Κυρίως γιατί δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους εγκλήματα κι αυτό είναι που τα κάνει τόσο αποκρουστικά στα μάτια μας. Ευτυχώς η κοινωνική μας απάθεια δεν έχει φτάσει μέχρι του σημείου να θεωρούμε φυσιολογικό ένας σύζυγος να δολοφονεί την σύζυγό του ή ένας συμπολίτης μας να ρίχνει δηλητήριο σε άλλον. Κι όμως, έρχεται για μια ακόμα φορά αυτή η κυβέρνηση να αλλάξει τον Ποινικό Κώδικα όχι με βάση τις εισηγήσεις τής επιστημονικής κοινότητας αλλά των εκπομπών τηλεοπτικού κουτσομπολιού...

Κακώς είχε κρατήσει ανοιχτή τη Βουλή ο ΣΥΡΙΖΑ λίγο πριν τις εκλογές τού 2019 για να περάσει το νέο Ποινικό Κώδικα, μολονότι ήταν δουλειά πολλών ετών επιστημονικής επιτροπής χωρίς κομματικό πρόσημο. Έδωσε πάτημα στη ΝΔ ακόμα και σήμερα να τον κατηγορεί γι' αυτό. Από αυτό, ωστόσο, έως του σημείου της άκριτης αυστηροποίησης των ποινών, της επιβολής μόνο ισοβίων για ορισμένα αδικήματα ή της ποινικοποίησης της αντίθετης με την κοινώς παραδεκτή άποψης ακόμα και με το ενδεχόμενο να επηρεάσει το κοινωνικό σύνολο η απόσταση είναι πολύ μεγάλη. Και η σημερινή κυβέρνηση τη διέτρεξε μόνο και μόνο για να θωπεύσει, ξανά, υπερσυντηρητικά αντανακλαστικά που δεν καταλαβαίνουν ούτε από αναλογικότητα της ποινής ούτε από σωφρονισμό ούτε ακόμα ακόμα κι από την αναποτελεσματικότητα του "πονά χέρι, κόβει χέρι" για την πάταξη της εγκληματικότητας. "Θέλει το πόπολο αίμα; Να του το δώσουμε", σκέφτονται μάλλον στο Μαξίμου κι ενδεχομένως να αναβίωναν και την θανατική ποινή αν δεν είχε απαγορευτεί από διεθνείς συμβάσεις στις οποίες συμμετέχουμε κι από την ΕΕ...

Η Ελλάδα έχει από τους περισσότερους, αν όχι τους περισσότερους, ισοβίτες στην Ευρώπη κι από τους πιο αυστηρούς Ποινικούς Κώδικες. Την ίδια ώρα, παρότι κι ο ΣΥΡΙΖΑ φλερτάρει τώρα τελευταία με την ασφαλειομανία, είμαστε από τα πιο φιλήσυχα κράτη-μέλη τής ΕΕ... 

Προφανώς και υπάρχουν περιοχές, κυρίως σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, που δικαίως χαρακτηρίζονται επικίνδυνες αλλά οι περισσότεροι από εμάς κυκλοφορούμε και τα βράδια δίχως να φοβόμαστε πως θα μας συμβεί κάτι κακό. Αλλιώς δεν θα ήταν τα μπαρ και τα κλαμπ γεμάτα μέχρι αργά, τουλάχιστον πριν την πανδημία, έτσι δεν είναι;... 

Ούτε, εξάλλου, ο Μπάμπης ο φονιάς ή η βιτριολίστρια τα έβαλαν κάτω με τους ποινικολόγους τους και είπαν θα σκοτώσω και θα καταστρέψω γιατί αν με πιάσουν θα εκτίσω δέκα χρόνια κι όχι ισόβια. Όποιος πιστεύει κάτι τέτοιο μάλλον χρειάζεται πολλά κι εντατικά μαθήματα στοιχειώδους εγκληματολογίας... 

Η ουσία είναι πως αυτή η η κυβέρνηση εξακολουθεί να νομοθετεί με βάση τις δημοσκοπήσεις τής στιγμής, τον εντυπωσιασμό και τα πρωτόγονα ένστικτα του πλήθους. Γι' αυτό κι αύριο μεθαύριο, αν εξακολουθεί να είναι στην θέση της, θα αναγκαστεί να φέρει νέο νόμο για την αποσυμφόρηση των φυλακών, για να διορθώσει δηλαδή κι άλλο ένα λάθος της...