Ναι, καρυδότσουφλο, αλλά είναι το μόνο που έχουμε...

Είναι τόσο πιθανό η Ρωσία να επιτεθεί στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στη Ρώμη ή στην Αθήνα όσο κι ο Κ. Μητσοτάκης να δωρίσει μέρος, έστω, της περιουσίας του σε αυτούς που φτωχοποίησε τα τελευταία έξι χρόνια. Δεν νομίζω, έτσι κι αλλιώς, πως ο Βλ. Πούτιν θεωρούσε μέχρι πρότινος τη Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, την Ιταλία ή την Ελλάδα γεωστρατηγική απειλή για τα συμφέροντα της χώρας του. 

Ούτε τώρα τις θεωρεί στην πραγματικότητα κι ο τρόπος που οι ευρωπαίοι ηγέτες προσκύνησαν τον Ντ. Τραμπ δεν νομίζω πως τον τρόμαξε. Τότε γιατί η Ευρώπη εξοπλίζεται σαν να μην υπάρχει αύριο; Ρωτήστε αυτούς που θα θησαυρίσουν από τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα κι αν δεν τους ξέρετε, ζητήστε από το Μαξίμου να σας τους κατονομάσει...

Το σαθρό ευρωπαϊκό οικοδόμημα είχε κρυφτεί τις προηγούμενες δεκαετίες πίσω από τους πιο χαρισματικούς του ηγέτες από τους σημερινούς, την πολεμική κάλυψη των ΗΠΑ και το ότι κοιμώμενοι γίγαντες όπως η Κίνα και η Ινδία δεν είχαν ή δεν μπορούσαν να δείξουν επεκτατικές διαθέσεις, τουλάχιστον στον οικονομικό τομέα. Γι' αυτό και το να πιστεύουμε ότι αν καγκελάριος της Γερμανίας ήταν ο Χ. Κολ κι όχι ο Φρ. Μερτς ή πρόεδρος της Γαλλίας ο Φρ. Μιτεράν κι όχι ο Εμ. Μακρόν η Ευρώπη σήμερα θα έπαιζε μπαλίτσα στο ουκρανικό αποτελεί μάλλον μια επιφανειακή προσέγγιση. Το πρόβλημα είναι δομικό και δευτερευόντως ζήτημα προσώπων...

Πρέπει, συνεπώς, να αποχωρήσουμε από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, όπως προτείνει το ΚΚΕ όταν δεν είναι πολύ πιθανό αυτό να συμβεί, όπως το 2015; Όχι, είναι προτιμότερο να κρεμιέσαι από ένα καρυδότσουφλο στη μέση τού ωκεανού από το να θαλασσοπνίγεσαι χωρίς τίποτα και κανέναν δίπλα σου. Από την άλλη, βεβαίως, με το καρυδότσουφλο δεν πρόκειται να πας μακριά. Είτε, λοιπόν, θα κάνεις ό,τι μπορείς για να επιβιώσεις και στη συνέχεια να σταθείς αυτόνομα στα δικά σου πόδια με την κοινωνία όρθια κι όχι τις πολεμικές βιομηχανίες είτε θα παραμένεις εσαεί ικέτης τού πρώτου πλοίου που θα περάσει με αμερικανική, ρωσική ή κινεζική σημαία να κυματίζει στην πλώρη του...

 

 

Ο νάνος που παριστάνει τον γίγαντα με πήλινα πόδια...

Δεν χρειαζόταν να πληροφορηθούμε τη διπλωματική ήττα τής Ευρώπης από τις ΗΠΑ και για τους δασμούς για να επιβεβαιώσουμε ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι ένας χάρτινος πύργος. Εδώ και πολλά χρόνια, πριν ακόμα την κρίση τού ευρώ, είχε περιέλθει σε τέλμα το οποίο γιγαντώθηκε με μια ανεξέλεγκτη διεύρυνση που το γέμισε με δούρειους ίππους, ιδίως της Ρωσίας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν το ενδυνάμωσε. Κι αν δεν είχαν χρησιμοποιηθεί τα PIGS- ανάμεσά τους και η Ελλάδα- ως αποδιοπομπαίοι τράγοι ή δεν ήταν τα κάθε λογής ευρωπαϊκά κονδύλια πάνω στα οποία στηρίζονται ολόκληρα κρατικά συστήματα εξουσίας- το βλέπουμε εδώ και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ- η ευρωπαϊκή ιδέα θα ήταν τόσο δημοφιλής στους λαούς της όσο ένας οπαδός τού Παναθηναϊκού στο Πασαλιμάνι...

Την ίδια ώρα κατά την οποία στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο κατοικοεδρεύει μια γραφειοκρατία που σιτίζεται πλουσιοπάροχα κι επομένως έχει κάθε λόγο να πιστεύει στο ευρωπαϊκό όνειρο αφού με αυτό γεμίζει τους λογαριασμούς της οι ευρωπαϊκοί λαοί παραδίδονται στην ακροδεξιά ακριβώς γιατί είναι η μόνη αυτή τη στιγμή που δεν τους παραμυθιάζει για την εξέλιξη της ΕΕ. Φυσικά και δεν ασπάζομαι το ξενοφοβικό, μισαλλόδοξο και ρατσιστικό περιεχόμενο της επιφανειακής ρητορικής της αλλά αν η Αριστερά- ευρωπαϊκή κι ελληνική- δεν σταματήσει να στρουθοκαμηλίζει θα εξακολουθεί να χάνει ψηφοφόρους από προνομιακά της ακροατήρια με τον ίδιο τρόπο που τα κέρδισε ο Ντ. Τραμπ στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού... 

Η Ευρώπη δεν θα αποτελέσει ποτέ μια ενιαία πολιτική οντότητα γιατί ο Έλληνας ή ο Γερμανός θα αισθάνεται πρώτα Έλληνας ή Γερμανός και μετά ευρωπαίος. Κι όποια προσπάθεια γίνει για να αλλάξει αυτό άνωθεν το μόνο που θα πετύχει θα είναι την ακόμα μεγαλύτερη κανονικοποίηση του ακροδεξιού λόγου...

Αν οι περισσότεροι Έλληνες γνώριζαν πόσα τσεπώνει ένας μέσος ευρωπαίος γραφειοκράτης τα ποσοστά στήριξης της ΕΕ θα είχαν πέσει στο ναδίρ, ενδεχομένως χαμηλότερα κι από την περίοδο της μνημονιακής κρίσης. Ο κοινοτικός προϋπολογισμός, άλλωστε, θα εξοικονομούσε ουκ ολίγους πόρους αν στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο δεν έτρωγαν με χρυσά κουτάλια ή αν δεν ταξίδευαν στα πέρατα του κόσμου στη business class. 

Όχι μόνο, όμως, δεν συμβαίνει αυτό αλλά εισερχόμαστε σε μια πολεμική οικονομία προς αντιμετώπιση ενός εχθρού ο οποίος, στην ουσία, δεν μας απειλεί, τη Ρωσία. Ούτε καν η Ουκρανία θα απειλείτο αν κάποιοι δεν προβόκαραν την εισβολή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο μαλακό υπογάστριο της ρωσικής αρκούδας. Με αυτά και με άλλα, είναι χίλιες φορές προτιμότερο η Ευρώπη να ενισχύσει την αναπτυξιακή και κοινωνική της πολιτική από το να παριστάνει τον γίγαντα που ουδέποτε υπήρξε ως σύνολο και ουδέποτε θα γίνει...   

 

  

Ντόναλντ, ιδού ο στρατός των υποτελών σου...

Θα όφειλε η προοδευτική αντιπολίτευση ενόψει της 51ης επετείου από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο να πραγματοποιήσει μια σχετική συγκέντρωση, για να μην παραπονιέται κι ο Θ. Πλεύρης; Ναι, γιατί όχι, κι ας τα βρει δύσκολα στο σπίτι του ο βουλευτής τής ΝΔ με τον πατέρα του και διαχρονικό απολογητή τής χούντας... 

Μόνο που δεν είναι και πολύ αξιοπρεπές να ζητάς από τους πολιτικούς σου αντιπάλους να διοργανώσουν κάτι κι όχι εσύ ο ίδιος. Αν θέλουν, για παράδειγμα, η ΝΔ, η Ελληνική Λύση και λοιπές ακροδεξιές δυνάμεις να πραγματοποιηθεί μια οποιαδήποτε συγκέντρωση ας τη διοργανώσουν οι ίδιοι αντί να παραπονιούνται γιατί ο ελληνικός λαός βρίσκει πολλά στοιχεία ιστορικής ταύτισης με τον παλαιστινιακό...

Πριν μερικές δεκαετίες ο Π. Κανελλόπουλος, της "εθνικοφρόνου παρατάξεως", έδειχνε στον Βαν Φλιτ τις Ένοπλες Δυνάμεις τής χώρας μας λέγοντάς του "στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας". Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι αλλά η Ελλάδα δεν έπαψε ποτέ στην ουσία να είναι αμερικανικό προτεκτοράτο. 

Ούτε όταν την έβγαλε προσωρινώς ο Καραμανλής από το στρατιωτικό σκέλος τού ΝΑΤΟ ούτε όταν ο Παπανδρέου υποσχόταν να μας απαλλάξει από όλες τις βάσεις τού θανάτου κι όχι από τις μισές. Αμερικανικό προτεκτοράτο, άλλωστε, παραμένει και η Ευρώπη, όπως περίτρανα απέδειξε το μήνυμα υποτέλειας Ρούτε στον Ντ. Τραμπ...

Πρέπει, συνεπώς, να αποχωρήσουμε από το ΝΑΤΟ, την ίδια ώρα μάλιστα που η Τουρκία παραμένει μέλος του; Όχι, θα ήταν αυτοκαταστροφικό. Όπως αυτοκαταστροφικό είναι, όμως, να αποδεχόμαστε τα πάντα και να μην διεκδικούμε τίποτα... 

Μήπως, εξάλλου, αυτό δεν είχαν κάνει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ την εποχή των μνημονίων, λες κι εμείς ήμασταν οι μόνοι διάβολοι και οι εταίροι μας αρσακειάδες; Στην εξωτερική πολιτική, όπως και στη ζωή, δεν παίρνεις αυτό που δικαιούσαι αλλά αυτό που διεκδικείς, όπως αποδεικνύει άλλωστε και η στρατηγική Ερντογάν. Εκτός, βεβαίως, αν αυτά που διεκδικείς αφορούν μόνο την οικογένειά σου κι όχι τη χώρα. Αν ισχύει, πάντως, κάτι τέτοιο η εσχάτη προδοσία λαμβάνει κι άλλες διαστάσεις, πέρα από την παρέμβαση στο έργο τής δικαιοσύνης...

 

Ούτε πόλεμος ούτε νέος Τσοχατζόπουλος...

Προφανώς και οι ελληνοτουρκικές διαφορές δεν θα επιλυθούν αν δεν υπάρχει ανοιχτός δίαυλος επικοινωνίας ανάμεσα σε Αθήνα κι Άγκυρα κι αν δεν γίνουν υποχωρήσεις κι από τις δύο πλευρές. Σε διαφορετική περίπτωση ο πόλεμος θα καταστεί αυτοεκπληρούμενη προφητεία... 

Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι μόνο να επιλυθούν αλλά και με τρόπο που δεν θα είναι ετεροβαρής, σε βάρος δηλαδή των εθνικών μας συμφερόντων. Υπό αυτή την έννοια αλίμονο κι αν επιτρέψουμε στην Τουρκία να γίνει μέλος τού ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ... 

Την ίδια ώρα, η ελληνική κυβέρνηση δεν μας λέει τίποτα για την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα ούτε για το κυπριακό. Κι αφού δεν μας λέει τίποτα για όλα αυτά είναι λογικό να κρατά αιδήμονα σιωπή και για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. όταν, μάλιστα, ανακοινώνει ένα νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα- μαμούθ υπό τον απόλυτο έλεγχο του Μαξίμου... 

Τι να τα κάνεις, όμως, τα αεροπλάνα και τις φρεγάτες αν δεν έχεις σκοπό να τα αξιοποιήσεις διπλωματικά; Μόνο και μόνο για να παριστάνεις πως έχεις εξασφαλίσει την εθνική ασφάλεια όταν την ίδια στιγμή αφήνεις ανοιχτή την κερκόπορτα της ευρωάμυνας στην Τουρκία;...

Φυσικά προκύπτει σε μια τέτοια εξέλιξη και το ερώτημα "τι θες, να κάνουμε πόλεμο"; Η απάντηση είναι όχι. Δεν επιθυμώ, όμως, οι δικές μας και οι επόμενες γενιές να χρεωθούν στον αιώνα τον άπαντα με μοναδικό αποτέλεσμα να υπάρξουν νέοι τσοχατζόπουλοι. Κι αυτό θα συμβεί όσο η εξωτερική μας πολιτική έχει ως προτεραιότητα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων μιας οικογένειας, εν προκειμένω της πρωθυπουργικής, κι όχι της πατρίδας μας... 

Remember the 8th of November...

Δεν είναι δουλειά μου ούτε το κάνω από αγάπη να δώσω μια συμβουλή στο ιερατείο τής Κουμουνδούρου, αλλά για χάρη των παλιών καιρών: αν θέλετε οι πολίτες να σας ακούσουν ξανά πρέπει να βρείτε νέα στελέχη και να ζητήσετε μια μεγάλη συγγνώμη για το πραξικόπημα του μπουζουξίδικου. Σε καμία περίπτωση δεν θα το πετύχετε κάνοντας σημαία σας μια δικαστική απόφαση με την οποία θεωρείται έγκλημα ένας Έλληνας επιχειρηματίας τού εξωτερικού να γίνεται πολιτικός αρχηγός κι όχι αποκλειστικώς κομματόσκυλα και γόνοι...

Ο Στέφανος Κασσελάκης και το μισό και πλέον κόμμα δεν εξοστρακίστηκαν από το ΣΥΡΙΖΑ γιατί ο τότε πρόεδρός του είχε δικαστικές εκκρεμότητες με το πόθεν έσχες του ούτε για την ομιλία στο ΣΕΒ, το "θαύμα τής κολυμπήθρας" ή την "ιερή συμμαχία" τού ΝΑΤΟ. Εξοστρακίστηκαν γιατί δεν ήταν ο αχυράνθρωπος που πίστευαν ότι θα είναι. Όλα τα υπόλοιπα είναι "να είχαμε να λέγαμε" και γίνεται ακόμα πιο ανυπόφορο όταν οι θύτες παριστάνουν τα θύματα σε μια πλήρη αντιστροφή τής πραγματικότητας που εξοργίζει, ιδίως όσους ξέρουν πρόσωπα και καταστάσεις...

Το καλύτερο που έχουν να κάνουν οι πραξικοπηματίες, από τη στιγμή που δεν έχουν τα άντερα να απολογηθούν για το σταλινισμό τους, είναι να επιστρέψουν στη στρατηγική τής μη αναφοράς τού ονόματος Κασσελάκη. Δεν έχουν τίποτα απολύτως να κερδίσουν από το να επιτίθενται σε έναν άνθρωπο που προσπάθησε να διασώσει μια παράγκα από την πλήρη καταστροφή στην οποία την είχε αφήσει ο προκάτοχός του. Αντιθέτως, με το θράσος που έχουν να βγάζουν κι ανακοινώσεις δήθεν δικαίωσης το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να θυμίζουν και σε όσους το ξέχασαν το άγος τού Νοέμβρη...

  

Οι ηττημένοι έχουν ήδη κερδίσει...

Δεν έχει πλέον μεγάλη σημασία αν ο Στέφανος Κασσελάκης αποφασίσει να οδηγήσει το ΣΥΡΙΖΑ σε νέες εκλογές ή συρθεί σε αυτές μετά από πρόταση μομφής. Η εσωκομματική αντιπολίτευση έχει ήδη πετύχει το στόχο της, που δεν είναι φυσικά να κερδίσει στις κάλπες αλλά να ρευστοποιήσει το κόμμα προκειμένου να βρει ζεστασιά στο ΠΑΣΟΚ, στους αποστάτες ή σε ένα νέο προοδευτικό φορέα που δεν θα υπάρξει ποτέ. Ήδη, άλλωστε, οι περισσότεροι που δεν παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς τα της Κουμουνδούρου, κάνοντας ένα δώρο υγείας στους εαυτούς τους, έχουν χρεώσει το τσίρκο σε όλους και πρωτίστως στον αρχηγό. Ανεξαρτήτως αν αυτό είναι άδικο για τον Κασσελάκη...

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει αρκετά λάθη στο λιγότερο από ένα χρόνο που βρίσκεται σε αυτήν τη θέση και στην πολιτική. Κανένα, ωστόσο, από αυτά δεν δικαιολογεί διάσπαση ή μια κριτική που φυσικά δεν είναι ούτε καλοπροαίρετη ούτε εποικοδομητική αλλά διαλυτική για το όλο οικοδόμημα και προβάλλει προσωπικό μίσος σε βάρος του. Αλίμονο αν μισή ομιλία στο ΣΕΒ, μια δήλωση περί "ιερής συμμαχίας" για το ΝΑΤΟ από το οποίο άλλωστε δεν θέλει να φύγουμε ο ΣΥΡΙΖΑ ή ένας πολυτελής γάμος αποτελούσαν λόγους διάλυσης ενός κόμματος. Απλούστατα δεν θα υπήρχαν κόμματα σε μία τέτοια περίπτωση...

Ο Κασσελάκης θα στενοχωρηθεί, αλλά έχει χρήματα και θα μπορέσει να κάνει μια άνετη ζωή αν καθαιρεθεί. Το μεγάλο "γαμώτο", ωστόσο, είναι για τις δεκάδες χιλιάδες οι οποίες στήθηκαν πέρυσι τέτοιο καιρό στις ουρές για ένα κόμμα που ήταν και ηλεκτρονικά αναλφάβητο για να ψηφίσουν επιτέλους έναν νέο άνθρωπο που δεν προερχόταν από τον κομματικό σωλήνα, που είχε εργαστεί στον πραγματικό κόσμο, που μπορεί να μην μιλούσε πολιτικά και σε καλά ελληνικά αλλά ανθρώπινα και με ενσυναίσθηση. 

Όλοι αυτοί οι προοδευτικοί πολίτες και πολλοί άλλοι που έβλεπαν με συμπάθεια αυτό το φρέσκο αέρα σε ένα βρόμικο τοπίο εδώ κι αρκετό καιρό ατενίζουν το μέλλον με μεγάλη απαισιοδοξία. Όχι γιατί ο Κασσελάκης είναι ο εκλεκτός τού θεού που θα μας σώσει από το πιο φαύλο καθεστώς τής μεταπολίτευσης, αλλά γιατί αισθάνονται πια με μια σχετική σιγουριά ότι η πολιτική είναι ένα κλειστό επάγγελμα γόνων ή κομματόσκυλων που αποφασίζουν για τις ζωές μας χωρίς να ξέρουν τίποτα γι' αυτές. Και να ύστερα τα κροκοδείλια δάκρυα βροχή γιατί οι ναζί επέστρεψαν και στη Γερμανία...  

 

 

"Life is all right in America if you're all white in America"...

 

Μόλις πριν μία εβδομάδα ο Αδ. Γεωργιάδης, σε ένα από τα πολλά παραληρήματά του, μιλούσε για τις ΗΠΑ, την "καλύτερη δημοκρατία τού κόσμου", και το στόμα του κολλούσε από τα μέλια. Ακούγοντάς τον ήθελα να πάρω το πρώτο αεροπλάνο και να μετοικήσω στη χώρα των "των γενναίων και των ελεύθερων". 

Βλέπετε, δεν είμαι μαύρος ούτε ισπανόφωνος ούτε γυναίκα που να θέλει να κάνει άμβλωση κι αν είχα και μια συλλογή με τουφέκια, πιστόλια κι άλλα όπλα μια χαρά θα μπορούσα οποιαδήποτε στιγμή να μπουκάρω σε ένα σχολείο, να σκοτώσω μερικές δεκάδες παιδιά και τους δασκάλους τους και μετά να με σκοτώσουν μπάτσοι. Κι όλα αυτά με το χαμόγελο στα χείλη που ακολούθησα το αμερικανικό μου όνειρο...

Θα ήμουν ακόμα πιο αφελής από όσο πραγματικά είμαι αν έπεφτα από τα σύννεφα από τις ίσες αποστάσεις που κρατάνε οι σύμμαχοί (sic) μας απέναντι στις νέες τουρκικές προκλήσεις. Η Ελλάδα, άλλωστε, έχει για πρωθυπουργό έναν πολιτικό που, όπως απόδειξε και με τη Συμφωνία των Πρεσπών, ασκεί εξωτερική πολιτική με γνώμονα τις δημοσκοπήσεις και τις προσωπικές του φιλοδοξίες κι όχι το εθνικό συμφέρον. Για να γίνει γ. γ. του ΝΑΤΟ έφτασε στο σημείο να στέλνει και να ξαναστέλνει πολεμικό υλικό στην Ουκρανία την ώρα που τα τουρκικά αεροσκάφη πλησιάζουν την Αλεξανδρούπολη και τα τουρκικά ερευνητικά βγαίνουν ξανά στο Αιγαίο...

Οι έξι που εκτελέστηκαν στο Γουδί μετά τη μικρασιατική καταστροφή έκαναν σοβαρά λάθη που οδήγησαν κι αυτά στον ξεριζωμό εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων. Χρησιμοποιήθηκαν, ωστόσο, ως αποδιοπομπαίοι τράγοι και καταδικάστηκαν για εσχάτη προδοσία, για δόλο δηλαδή που δεν είχαν να εγκαταλείψουν ελληνικές πόλεις κι οχυρά. Ούτε ο Κ. Μητσοτάκης έχει την πρόθεση να παραχωρήσει εθνική κυριαρχία, αποδέχεται όμως κι αυτό το ενδεχόμενο για να είναι αρεστός στους Αμερικανούς και να έχει μέλλον στο διεθνές πολιτικό στερέωμα. Στο ελληνικό, άλλωστε, δεν έχει πολύ ακόμα...

Αν τα έχεις καλά με ένα μεγάλο ψάρι μόνο ετοιμάσου να σε καταβροχθίσουν τα υπόλοιπα...

Δεν είναι προς το συμφέρον τής χώρας να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ ή να τα "σπάσει" με τις ΗΠΑ. Τα μικρά ψάρια οφείλουν να τα έχουν καλά με τα μεγάλα αλλιώς καταλήγουν στο στομάχι τους. Έχουμε καταλήξει, άλλωστε, στην κοιλιά τους στο παρελθόν. Αν, όμως, τα έχεις καλά, τέλεια θα σας πω, με ένα μόνο μεγάλο ψάρι ετοιμάσου να σε καταβροχθίσουν τα υπόλοιπα...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, για λόγους που δεν έχουν να κάνουν με τα εθνικά συμφέροντα αλλά με τα προσωπικά τού πρωθυπουργού ή γιατί κρατάνε τον ίδιο και την οικογένειά του από κάπου, έχει προσδεθεί στο αμερικανικό άρμα σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο. Και το κάνει ξανά, με την επ' αόριστον παράταση της σχετικής αμυντικής συμφωνίας, την ώρα που η Ουάσιγκτον ετοιμάζεται να πουλήσει 40 F-16 στην Τουρκία. Ακόμα, όμως, κι αν η συγκυρία ήταν διαφορετική μόνο κάποιος αφελής ή ανιστόρητος ή και τα δύο μπορεί να πιστεύει ότι δίνοντάς τα όλα στους Αμερικανούς εξασφαλίζουμε την εδαφική μας ακεραιότητα...

Η άσκηση γεωπολιτικών ισορροπιών από μία μικρή χώρα δεν είναι εύκολη υπόθεση και γίνεται ακόμα δυσκολότερη όταν την κυβερνούν μητσοτάκηδες. Η τακτική, ωστόσο, του δεδομένου, καλού παιδιού δεν βοήθησε ποτέ κανέναν, είτε πρόκειται για κράτη είτε για μεμονωμένα άτομα. Αφήστε που εν προκειμένω αποκαλύπτει και μια φοβικότητα η οποία κρύβει και προσωπική υστεροβουλία για έναν άνθρωπο που σύντομα θα είναι πρώην στη χώρα του κι αναζητά θέση στο εξωτερικό που να ταιριάζει στις φιλοδοξίες του, αλλά όχι και στα προσόντα του... 

  

 
 

Οι καλοί, οι κακοί και οι εθελότυφλοι...

"Όσοι δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας", είχε πει κάποτε ο Τ. Μπους, θέτοντας και τα σύνορα του μανιχαϊσμού που χαρακτηρίζει μια κουλτούρα που χωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς, που βλέπει μόνο δύο χρώματα, το άσπρο και το μαύρο. Αυτό συμβαίνει και σήμερα: πρέπει, σώνει και καλά, να είσαι 100% με την Ουκρανία και τη Δύση γιατί σε διαφορετική περίπτωση είτε είσαι αφελής φιλορώσος είτε έχεις ανοίξει τραπεζικό λογαριασμό που γεμίζει με ρούβλια. Πρόκειται για τη ρητορική τού ακραίου κέντρου των "μένουμε Ευρώπη" που μάλλον κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια...

Στο όνομα της απερίφραστης καταδίκης μιας ακόμα ιμπεριαλιστικής εισβολής θα πρέπει να καταπίνουμε αμάσητη κάθε ακραία ενέργεια της άλλης πλευράς, όπως η φίμωση φιλορωσικών ΜΜΕ. Λες και στην Ελλάδα ειδικώς έχουμε χορτάσει ανεξάρτητη κι αντικειμενική δημοσιογραφία και προσβάλλει την ευθυκρισία μας το Sputnik ή το Russian Today. Ή λες και πρέπει να κλείνουμε τα μάτια μας στο ότι η Ουκρανία σπρώχτηκε από τους Δυτικούς στην ενσωμάτωσή της στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ και στη δύσκολη στιγμή την έχουν αφήσει στην ουσία να τα βγάλει πέρα μόνη της...

Υπερασπιστές των πανανθρώπινων αξιών δεν είναι εκείνοι που βλέπουν τις παραβιάσεις τους όταν θύτες τους είναι μόνο οι Ρώσοι ή μόνο οι Δυτικοί. Αποδεικνύεται, απλώς, το μέγεθος της υποκρισίας τους. Γι' αυτό και χρήσιμο είναι όταν για μια ακόμα φορά χωριζόμαστε σε ρωσικό, αγγλικό, γαλλικό ή αμερικανικό κόμμα να αναγνωρίζουμε ότι η απόσταση της πραγματικότητας από την προπαγάνδα ή τις θεωρίες συνωμοσίας δεν είναι ποτέ τόσο ευδιάκριτη όσο θέλουμε να πιστεύουμε για να διατηρούμε τον εγκέφαλό μας σε μόνιμη ύπνωση...     

 

 

Ούτε αντιαμερικανός ούτε πιο φιλοαμερικανός κι από τους Αμερικανούς ο εκάστοτε πρωθυπουργός...

Ο εκάστοτε πρωθυπουργός δεν έχει το θεσμικό περιθώριο να είναι αντιαμερικανός, παρά μόνο αν η πολιτική μας ηγεσία πάρει απόφαση αποχώρησης της χώρας από δυτικές δομές. Ο εκάστοτε πρωθυπουργός τής χώρας, ωστόσο, δεν έχει και το θεσμικό περιθώριο να εμφανίζεται πιο φιλοαμερικανός κι από τους Αμερικανούς, ιδίως αν το κάνει προσβλέποντας σε βοήθειά τους κατά την παρατεταμένη προεκλογική περίοδο που βρίσκεται μπροστά μας. Και ιδίως αν αυτό γίνεται σε αντιστάθμισμα της εύλογης στοχοποίησής του από τους Ευρωπαίους για ζητήματα που αφορούν παραβιάσεις τού κράτους δικαίου...

Η Ελλάδα έχει καθήκον να στείλει ανθρωπιστική βοήθεια στην Ουκρανία, να δεχθεί πρόσφυγες και να τη βοηθήσει να ενταχθεί στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, αν το επιθυμεί. Η αποστολή, όμως, πολεμικού υλικού, πολλώ δε μάλλον στρατού σε κάποια επόμενη φάση ίσως, είναι εθνικώς επικίνδυνη με δεδομένο κι ότι έχουμε ομογενείς που ζουν στην Ουκρανία και οι οποίοι έχουν ήδη θρηνήσει θύματα. Η δουλικότητα στην Ουάσιγκτον θυμίζει άλλες εποχές οι οποίες είχαν και τραγική κατάληξη. Κι αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε και τους Κύπριους αδελφούς μας...

Όπως κι αν έχει, ο κόσμος μας δεν θα είναι ίδιος μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία κι ούτε προς το χειρότερο αν όλες οι πλευρές διδαχθούν από τα λάθη τους. Σε αυτόν το νέο κόσμο οφείλει και η Ελλάδα να διεκδικήσει την θέση της, χωρίς μικρομεγαλισμούς αλλά και δίχως δουλοπρέπεια. Δυστυχώς, όμως, έχει για πρωθυπουργό της κάποιον που μόνο με αυτόν τον τρόπο ξέρει να συμπεριφέρεται απέναντι στους ισχυρούς, διεθνείς κι εγχώριους. Κι αυτό πρέπει να διορθωθεί άμεσα...

 

 

Τρικυμία στα σταλινικά κρανία...

Η Ανανεωτική Αριστερά γίνεται κάποιες φορές οπορτουνιστική, υποκύπτοντας σε ψευδαισθήσεις είτε από αφέλεια είτε από σκοπιμότητα. Σε αντίθεση, όμως, με τη σταλινική Αριστερά δεν προσαρμόζει την πραγματικότητα στο δόγμα, αλλά τις ιδέες της στις εξελίξεις. Δεν εξηγεί, δηλαδή, την Ιστορία με τον ίδιο πάντοτε ανελαστικό τρόπο, αναζητώντας μια δικαίωση που δεν βρίσκει πάτημα στα γεγονότα και στη λογική...

Το ΚΚΕ ισχυρίζεται πως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ δεν μας προσφέρουν την ασφάλεια που μας υπόσχονται, όπως και οι διάφορες αμυντικές συμφωνίες που κάνουμε. Έχει δίκιο. Η Ουκρανία, όμως, ούτε μέλος τού ΝΑΤΟ είναι ούτε της ΕΕ κι ωστόσο δεν αισθάνεται ιδιαιτέρως ασφαλής αυτές τις ημέρες. Το ίδιο και η Κύπρος το 1974. Χωρίς, συνεπώς, να υπερπροβάλλουμε τα πλεονεκτήματα του να ανήκουμε σε διεθνείς συμμαχικούς μηχανισμούς δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια στο ότι μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα είναι πολύ πιο ευάλωτη αν μείνει μόνη της. Το διαπιστώσαμε, άλλωστε, και κατά την περίοδο των μνημονίων...

Στον Περισσό, εξάλλου, προσπαθούν να μας πείσουν πως όχι μόνο οι λαοί τής Σοβιετικής Ένωσης, αλλά παντού στον πλανήτη ζούσαν ειρηνικά κι ευτυχισμένα μέχρι που διαλύθηκε ο μαρξισμός- λενινισμός κι από τότε η γη μας έχει μετατραπεί σε μια πυριτιδαποθήκη. Λες και η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν και η ίδια μια ιμπεριαλιστική δύναμη με σφαίρες επιρροής, με εισβολές- Ανατολική Γερμανία, Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία, Αφγανιστάν- και με πολέμους δι' αντιπροσώπων ("proxy wars"), όπως στην Κορέα, στο Βιετνάμ ή στην Αφρική. Δυστυχώς, σύντροφοι, ο ιμπεριαλισμός δεν ευδοκιμεί μόνο στον καπιταλισμό, αλλά ευδοκίμησε και στον ψευδοκομμουνισμό, που αμαύρωσε την έφοδο στον ουρανό...

 

Τα βουβάλια θα βρουν όλα τους νερό...

Ο νούμερο ένα υπεύθυνος για τον πόλεμο στην Ουκρανία είναι, βεβαίως, η Ρωσία. Αν δεν υπάρχει, άλλωστε, εισβολέας δεν υπάρχει κι αιματοχυσία. Θα ήταν, εξάλλου, κι εθνικώς αυτοκαταστροφικό να δικαιώνουμε τον κατακτητή όταν αυτός χρησιμοποιεί ίδιες μεθόδους με εκείνες που χρησιμοποίησε η Τουρκία στην Κύπρο το 1974. Είναι, όμως, η Ρωσία η μοναδική ιμπεριαλιστική δύναμη στον πλανήτη που επεμβαίνει με τη βία για την αλλαγή συνόρων στο όνομα αρχών- όπως η προστασία πληθυσμών και η αποναζιστικοποίηση- οι οποίες κατ' αρχήν ακούγονται ωραία στα αφτιά μας;

Όχι φυσικά. Οι ΗΠΑ έχουν εισβάλει σε πλείστες χώρες μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο- ακόμα και στην Ευρώπη και δη στη σημερινή Σερβία- χρησιμοποιώντας πάνω κάτω επιχειρήματα που κι ο Βλ. Πούτιν χρησιμοποιεί σήμερα για την Ουκρανία. Υπενθυμίζω, επίσης, πως όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση πριν 30 χρόνια η Δύση είχε δεσμευτεί απέναντι στη Μόσχα το ΝΑΤΟ να μην επεκταθεί προς ανατολάς, υπόσχεση που δεν κρατήθηκε. Σκεφτείτε πως ακόμα οι Αμερικανοί διατηρούν το εμπάργκο στη φτωχή Κούβα, αλλά δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμα στη Ρωσία να μην επιθυμεί στρατιωτική της περικύκλωση από νατοϊκές δυνάμεις...

Οι μεγάλοι χαμένοι, ωστόσο, δεν είναι η Ρωσία, οι ΗΠΑ, η ΕΕ, ο Βλ. Πούτιν ή ο Τ. Μπάιντεν, αλλά τα βατράχια που τα ισοπεδώνουν τα βουβάλια, οι λαοί χωρών που χρησιμοποιούνται ως αναλώσιμα πεδία βολής από τους ισχυρούς τού πλανήτη. Σήμερα είναι οι Ουκρανοί, χθες οι Σύριοι, οι Ιρακινοί και οι Αφγανοί, προχθές οι Βιετναμέζοι και οι Έλληνες κι ο σχετικός κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Αφήστε που οι επανειλημμένες αλλαγές συνόρων, ιδίως στη γειτονιά μας, δεν προμηνύονται θετικές εξελίξεις και για το δικό μας μέλλον... 

 
 

Όσο η Τουρκία θα ανήκει στη Δύση οι συμφωνίες που υπογράφουμε θα έχουν την αξία κουρελόχαρτου...

Σήμερα η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων στηρίζει την ελληνογαλλική και την ελληνοαμερικανική αμυντική συμφωνία και είναι λογικό. Ελπίζω απλώς να μην χρειαστεί να εφαρμοστούν στην πράξη και διαπιστώσουμε ότι τα φέρετρα Ελλήνων στρατιωτών από το Σαχέλ θα είναι περισσότερα από τα οφέλη των συμφωνιών ή ότι για μια ακόμα φορά οι "σύμμαχοί" μας θα κοιτούν από το παράθυρο εθνικές καταστροφές όπως η μικρασιατική, η εισβολή στην Κύπρο και τα Ίμια. Μην έχετε αμφιβολίες, αυτό ακριβώς θα κάνουν, θα κρατήσουν ίσες αποστάσεις, στην ουσία δηλαδή θα δικαιώσουν τον επιτιθέμενο έναντι του αμυνόμενου...

Θα ήμασταν πιο ασφαλείς εκτός ΝΑΤΟ; Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση για να απαντηθεί με ένα απλό ναι ή όχι. Όσο, όμως, η Τουρκία θα παραμένει μέλος τού Βορειοατλαντικού Συμφώνου κι ανεξαρτήτως αν ερωτοτροπεί με τη Ρωσία δυσκολεύομαι να φανταστώ τις ΗΠΑ να κάνουν πολύ περισσότερα σε βάρος της από το να της τραβούν λεκτικώς το αφτί... 

Ο γείτονας εξ ανατολών είναι πολύ μεγάλος, οικονομικά και γεωστρατηγικά σημαντικός ώστε η Ουάσιγκτον να φτάσει σε βαθιά ρήξη μαζί του. Αν μετατραπεί σε νέο Ιράν ενδεχομένως και να δούμε Αμερικανούς και Γάλλους στρατιώτες να υπερασπίζονται την εθνική μας κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Αν δεν μετατραπεί, ωστόσο, μην περιμένετε να ρίξουν ούτε μπαταριά για τα μάτια τού κόσμου...

Αξίζει, συνεπώς, να αποδεχόμαστε ό,τι μας σερβίρουν σαν να είμαστε μπανανία που δεν έχει δικαίωμα να φέρνει την οποιαδήποτε αντίρρηση; Όχι βεβαίως, πολλώ δε μάλλον όταν εκείνοι που τα αποδέχονται αμάσητα ήταν οι πρώτοι που διαδήλωναν κατά τής Συμφωνίας των Πρεσπών από την οποία πραγματικά η χώρα κέρδιζε δίχως να δίνει στην ουσία τίποτα. Αυτή η κυβέρνηση, όμως, ασκεί εξωτερική πολιτική όπως ασκεί και την εσωτερική, με μοναδική της έγνοια την επικοινωνία και τη φιγούρα...  

 

Για τον Τσίπρα καλύτερα να του βγει το Μάτι παρά να χάσει τις εκλογές...

Θα ήταν πολύ βολικό αν στην εξωτερική πολιτική μπορούσες να τα έχεις με όλους καλά και για πάντα. Το ίδιο βολικό θα ήταν, άλλωστε, και σε οποιοδήποτε άλλο τομέα τής ανθρώπινης δραστηριότητας. Μόνο που τις περισσότερες φορές έρχεται η στιγμή που πρέπει να επιλέξεις ποιος εξυπηρετεί καλύτερα τα εθνικά σου συμφέροντα και με αυτόν να συστρατευτείς, τηρώντας ωστόσο μια στοιχειώδη συνέπεια απέναντι σε θεμελιώδεις πανανθρώπινες αξίες.

Σε αυτό το πλαίσιο, είναι λογικό η Ελλάδα ως μέλος τού ΝΑΤΟ και της ΕΕ να έχει ανεβεί στο αμερικανικό κι όχι στο ρωσικό άρμα. Είναι προτιμότερο να ανήκουμε στη Δύση, με όλες της τις ατέλειες, από μια Ανατολή, είτε αυτή είναι η Μόσχα είτε η Άγκυρα, που συμπεριφέρεται ακόμα με λογικές και νοοτροπίες τού 18ου αιώνα...

Σε έναν ιδανικό κόσμο ο Ντ. Τραμπ δεν θα ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ κι ο Βλ. Πούτιν της Ρωσίας. Επειδή, ωστόσο, ζούμε με τα τέρατα που γεννά αυτός ο κόσμος οφείλουμε να τα αντιμετωπίζουμε με τη λεπτότητα που απαιτείται όταν είμαστε μια χώρα λιγότερων από δέκα εκατομμύρια κι εκείνοι μαζί υπερβαίνουν το μισό δισ. Αυτό δεν σημαίνει υποτέλεια, αλλά επίγνωση μιας γεωπολιτικής πραγματικότητας η οποία δεν μας ευνοεί.

Αν, για παράδειγμα, η Ουάσιγκτον θέλει να μπει η ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ αρπάζουμε την ευκαιρία για να επιλύσουμε το Μακεδονικό και προς το δικό μας συμφέρον. Το να μην το έκανε η κυβέρνηση για να μην θεωρηθεί αμερικανόδουλη θα προκαλούσε μεγαλύτερη βλάβη από αυτή που φαντασιώνονται οι απανταχού πατριδοκάπηλοι...

Εθνικό συμφέρον, όμως, δεν συνιστά ούτε η υποταγή στο πολιτικό κόστος γιατί έρχονται εκλογές, όπως συμβαίνει με την απόφαση της κυβέρνησης να παγώσει για το πολύ απώτερο μέλλον την κατεδάφιση αυθαιρέτων. Μακάρι να μην ξαναζήσουμε νέο Μάτι, αλλά οι φυσικές καταστροφές στην εποχή τής άγριας κλιματικής αλλαγής έχουν την τάση να επαναλαμβάνονται ανεξαρτήτως των προσευχών μας.

Πώς θα απολογηθούν, επομένως, ο Αλ. Τσίπρας και η κομπανία του στην περίπτωση που ξαναθρηνήσουμε εκατόμβη νεκρών λόγω και των αυθαίρετων; Κάποια στιγμή, αργότερα ή νωρίτερα, θα είναι κι αυτοί πρώην και κάποια άλλη κυβέρνηση θα επιρρίπτει όλη την ευθύνη σε αυτούς. Κι εν μέρει όχι αδίκως...

Ναι στις Πρέσπες, όχι στα λαδώματα...

Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι μια καλή συμφωνία. Δεν είναι τέλεια, αλλά από την άλλη όταν διαπραγματεύεσαι δεν μπορείς να παίρνεις κι όλα όσα θες, ακόμα κι αν οι γείτονες έχουν το δικαίωμα να αυτοαποκαλούν τον εαυτό τους και τη γλώσσα τους όπως θέλουν. Όλα αυτά, ωστόσο, δεν σημαίνουν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και πως στο όνομα της εφαρμογής τής Συμφωνίας πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να πράξουμε τα πάντα, όπως, για παράδειγμα, να αγοράσουμε μια χρεοκοπημένη εταιρεία ηλεκτρισμού που ανήκει σε στενό συεργάτη τού Ζ. Ζάεφ. Αν μπούμε σε αυτήν τη λογική, τότε ο κυνισμός έχει επικρατήσει και η ειρηνική συνύπαρξη των λαών καταντά μια ανίερη δοσοληψία κάτω από το τραπέζι...

Ούτε, ωστόσο, σημαίνει πως είναι εναντίον των ελληνικών συμφερόντων η Συμφωνία των Πρεσπών επειδή οι Αμερικανοί την στηρίζουν με όλες τους τις δυνάμεις. Από πότε τα εθνικά μας συμφέροντα, μολονότι είμαστε μέλη τής ΕΕ και του ΝΑΤΟ εδώ και δεκαετίες, ταυτίζονται με τα ρωσικά, τα οποία θέλουν τη γείτονα χώρα δικό τους προτεκτοράτο;...

Πότε, άλλωστε, μας βοήθησε το"ξανθό γένος" τον τελευταίο αιώνα; Σε αυτόν τον πόλεμο κατασκόπων που λαμβάνει χώρα στην ΠΓΔΜ την Ελλάδα συμφέρει η γρήγορη επίλυση του θέματος που μόνο στο δικό μας φαντασιακό συνιστά ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι, επιτέλους, καιρός να πάμε παρακάτω...








  

Ντροπή,ντροπή,ντροπή,ντροπή και πάλι ντροπή...

Το επιχείρημα που χρησιμοποιείται από την αντιπολίτευση εσωτερικού κι εξωτερικού είναι πως η Ελλάδα άργησε να αντιμετωπίσει τις προσφυγικές ροές κι έδειξε ανεκτικότητα σε αυτές, γι' αυτό και τώρα αντιμετωπίζει εχθρική στάση από τους Ευρωπαίους. Είναι αλήθεια ότι καθυστέρησε η όσο το δυνατό πληρέστερη ταυτοποίηση των προσφύγων και η δημιουργία αξιοπρεπών hot spot και κέντρων μετεγκατάστασης. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, πως όλα αυτά γίνονταν από την επομένη τής ανάληψης της εξουσίας από το ΣΥΡΙΖΑ, στις 26 Ιανουαρίου 2015, Πιστεύετε, αλήθεια, ότι οι εταίροι μας δεν θα έλεγαν "ωραία, έχουμε βάλει την Ελλάδα να κάνει τη δουλειά για όλους μας, ας πάμε οι υπόλοιποι για ύπνο"; Έχετε την εντύπωση πως θα άπλωναν χείρα βοηθείας για να μοιραστεί το βάρος μια χώρα όπως η δική μας, η οποία αντιμετωπίζει έτσι κι αλλιώς μια πρωτόγνωρη για τα ευρωπαϊκά μεταπολεμικά δεδομένα οικονομική κρίση; Φταίει η Ελλάδα και για το ότι η Συρία έχει μετατραπεί σε πολεμικό θέατρο προετοιμασίας τού Γ' Παγκοσμίου Πολέμου; Τα πλούσια κράτη τού Βορρά ισχυρίζονται πως δεν μπορούν να φιλοξενήσουν περισσότερους από μερικούς χιλιάδες πρόσφυγες ετησίως την ίδια ώρα που κουνούν το δάχτυλο στη φτωχοποιημένη Ελλαδίτσα γιατί δεν περιθάλπει με ανθρωπιστικούς όρους εκατομμύρια εξ αυτών. Κι όταν φτάνουν στο τσακίρ κέφι τί μας ζητούν; Να τους πνίγουμε στο Αιγαίο ή να τους μαντρώνουμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης-ντροπή για τον πολιτισμό μας, όπως οι Αμυγδαλέζες των σαμαροβενιζέλων...

Εδώ και πολλά χρόνια φωνάζαμε πως τα ελληνικά σύνορα είναι κι ευρωπαϊκά. Φυσικά και γνωρίζω ότι ο εξ ανατολών γείτονάς μας δεν είναι και το "καλύτερο παιδί" τού κόσμου, ωστόσο υπάρχει μια αντίφαση από τη μια να ισχυρίζεσαι πως επιθυμείς συμπαραστάτη τη διεθνή κοινότητα στο Αιγαίο κι από την άλλη να δαιμονοποιείς την εμπλοκή τού ΝΑΤΟ. Δεν αγάπησε ξαφνικά η Βορειοατλαντική Συμμαχία τη χώρα μας. Πιθανόν, για παράδειγμα, να θέλει να ανασχέσει με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο τις προσφυγικές ροές αλλά και τη ναυτική κάθοδο των Ρώσων στη Συρία. Στη διπλωματία, ωστόσο, δεν περιμένεις πότε θα σε αγαπήσει κάποιος αληθινά για να δώσεις τη συναίνεσή του, αλλά εξετάζεις κατά πόσο, έστω κι ως ένα σημείο, τα συμφέροντά σας συμπίπτουν. Σε αυτό το πλαίσιο κι εφόσον τα νατοϊκά πλοία όντως επιστρέφουν στην Τουρκία τα καραβάνια των προσφύγων, μόνο οφέλη μπορεί να έχει η Ελλάδα. Βεβαίως κι αυτό μένει να αποδειχθεί στην πράξη, αλλά έχει επίσης αποδειχθεί ότι δεν μπορούμε μόνοι μας, όπως είναι λογικό, να ελέγξουμε την κάθοδο των μυρίων...

Μόνο υπερήφανος δεν είμαι, εξάλλου, που τρίτη κοινοβουλευτική δύναμη στη χώρα είναι μια εγκληματική συμμορία. Και τί δεν έχουμε ακούσει γι' αυτό, και δικαίως ομολογουμένως, από τους "πολιτισμένους" Ευρωπαίους. Πώς αντιμετωπίζουν. ωστόσο, κάποιοι ανάμεσά τους τον κίνδυνο της Ακροδεξιάς; Υιοθετώντας τις πολιτικές της: κλείνοντας, για παράδειγμα, σύνορα, χτίζοντας φράχτες, θέτοντας ανθρώπινα δικαιώματα σε δημοψήφισμα, κατάσχοντας χρήματα και τιμαλφή προσφύγων ή απειλώντας άλλες χώρες. Τί θα λύσει μια έξοδος της Ελλάδας από τη Σένγκεν; Θα σταματήσει τον πόλεμο στη Συρία και τους Σύριους να εγκαταλείπουν τα βομβαρδισμένα σπίτια τους; Ποιός είναι, επιτέλους, ο στόχος; Να γίνει η Ελλάδα τόπος κατοικίας όλων των απελπισμένων τού πλανήτη; Ας γινόταν, αν αυτό ήταν εφικτό, αλλά αν δεν μπορεί να το κάνει η Γερμανία πώς μπορούμε να το κάνουμε εμείς; Λαϊκίζω, μετά από όλα αυτά, γράφοντας πως αν οι πρόσφυγες ήταν τράπεζες θα τις είχαν ήδη διασώσει οι γραμματείς και φαρισαίοι της Γηραιάς, κυρίως στα μυαλά, Ηπείρου;...