Το έθνος δεν αντέχει άλλο 1922 ή 1974...

Δεν έχω πρόσβαση στον ιατρικό φάκελο του Ντ. Τραμπ. Δεν θα μπορούσα να έχω. Πολύ φοβάμαι, ωστόσο, πως, σε αντίθεση με τον ΄'Αμλετ, δεν υπάρχει σχέδιο πίσω από την τρέλα τού αυτοαποκαλούμενου "ηγέτη τού ελεύθερου κόσμου". Φαίνεται πως το "πάμε κι όπου βγει" που χαρακτηρίζει την ελληνική δημόσια διοίκηση δεν απέχει και πολύ από τη στρατηγική (sic) του προέδρου των ΗΠΑ. Κι αν χρειαζόμασταν κάποιο επιχείρημα για να πειστούμε περί αυτού μας το έδωσε ο πόλεμος στο Ιράν, για τον οποίο άλλαξε χίλια αφηγήματα για να καταλήξει να διαπραγματεύεται την επιστροφή στην προτεραία κατάσταση, απλώς πάνω στον τάφο τού προηγούμενου αγιατολά...

Θα είναι ο κόσμος μας καλύτερος επειδή θα παραμείνει- ποιος ξέρει για πόσο- το καθεστώς των μουλάδων; Προφανώς κι όχι. Μόνο που ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός- σε συνεργασία ή με την καθοδήγηση του εβραϊκού σιωνισμού- το μόνο που κατάφερε ήταν να συσπειρώσει τον ιρανικό λαό γύρω από την κυβέρνησή του. 

Οι εικόνες με τους Ιρανούς να σχηματίζουν ανθρώπινες αλυσίδες για να προστατεύσουν τις γέφυρές τους αν μη τι άλλο μαρτυρά πως η Δύση έχασε το παιχνίδι τής προπαγάνδας. Αποδεικνύεται, άλλωστε, από την ολοένα κι αυξανόμενη αντίθεση και των Αμερικανών στον πόλεμο...

Σε αυτό το πλαίσιο είναι δυνατό η χώρα μας να μην ασκεί καμία κριτική στα έργα και στα λόγια ενός ανοϊκού παράφρονα; Ποια εθνικά συμφέροντα, αλήθεια, επιτυγχάνονται με αυτόν τον τρόπο και πώς θα διαχειριστούμε μια άλλη κατάσταση πραγμάτων στην απέναντι όχθη τού Ατλαντικού την επόμενη ημέρα;... 

Αν η προτεραιότητα στην επικοινωνία είναι καταστροφική σε οποιονδήποτε άλλο τομέα, στην εξωτερική πολιτική μπορεί να οδηγήσει και σε εθνικό ακρωτηριασμό. Το έθνος δεν αντέχει άλλο 1922 ή 1974...

Η εκδίκηση δηλητήριο που σκοτώνει και τις πιο αφελείς ψυχές...

Τα κράτη τής οικουμένης είχαν συγκροτήσει μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο διεθνείς οργανισμούς και συμφώνησαν σε ένα πλαίσιο διεθνούς δικαίου με πρωταρχικό σκοπό να μην ξανασυμβεί η φρίκη, να μην ξαναχαθούν εκατομμύρια ζωές "για μια Ελένη, για ένα πουκάμισο αδειανό". Ο κόσμος μας, όμως, δεν έγινε ειρηνικός, ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν περισσότερο θερμός από όσο πολλοί πιστεύουν, οι "πόλεμοι δι' αντιπροσώπου" των μεγάλων δυνάμεων έδωσαν και πήραν, ο ΟΗΕ παρακάμφθηκε όποτε κρίθηκε απαραίτητο από τους ισχυρούς, όπως και η αυτοδιάθεση των λαών. Η Κύπρος ακόμα πληρώνει τις συνέπειες της επιβολής τού δικαίου τού ισχυρού...

Ποιος ξέρει, αν δεν είχε αναπτυχθεί τις προηγούμενες δεκαετίες ένα ισχυρό φιλειρηνικό κίνημα ο Ψυχρός Πόλεμος να είχε εξελιχθεί σε ακόμα θερμότερο. Όπως κι αν έχει, είναι σήμερα απαραίτητο ξανά οι λαοί να ενωθούν με κυρίαρχο αίτημα την ειρήνη. 

Δεν θα συμβεί, ωστόσο, ποτέ αυτό όσο πανηγυρίζουμε όταν σκοτώνονται άμαχοι σε νοσοκομεία, είτε αυτά είναι ισραηλινά είτε παλαιστινιακά είτε ιρανικά. Η εκδίκηση δεν είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, είναι ένα δηλητήριο που σκοτώνει και τις πιο αφελείς ψυχές...

Πριν αποδοκιμάσουμε συλλήβδην λαούς για τις ηγεσίες τους θα μας χρησίμευε αν κοιτούσαμε και το δικό μας καθρέφτη. Η ιστορία μας δεν είναι μόνο μια ιστορία θριάμβων αλλά και μια ιστορία καταστροφών για πολλές από τις οποίες βαραίνει κι εμάς η ευθύνη. Χαρακτηριστικό, επίσης, παράδειγμα είναι η Κύπρος. 

Γιατί, συνεπώς, να μας παραξενεύει που τα εβραιόπουλα μισούν τους Άραβες από μικρή ηλικία όταν διδάσκονται από το νηπιαγωγείο πως είναι ο περιούσιος λαός και οι γείτονές τους κάτι ανάμεσα στο σατανά και στο διάβολο; Μήπως παρόμοια δεν διδασκόμαστε κι εμείς για τους Τούρκους; Χρήσιμο, επομένως, το φιλειρηνικό κίνημα, ακόμα χρησιμότερο όμως να θυμόμαστε πως υπήρχαν κι άλλοι φονιάδες των λαών πέρα από τους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς κι ανάμεσά τους κάποιοι είχαν ως μητρική τους γλώσσα την ελληνική...

Χίτλερσταϊν...

Πολύ καλά έπραξαν η Ελλάδα, η Ευρώπη, σχεδόν το σύνολο της Δύσης κι επέβαλαν εμπάργκο και κυρώσεις στη Ρωσία όταν εισέβαλε στην Ουκρανία το 2022. Εμείς, άλλωστε, που έχουμε το προηγούμενο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο θα ήταν αυτοκτονικό να μέναμε άπραγοι... 

Στη Γάζα, ωστόσο, σήμερα δεν έχουμε απλώς εισβολή, λαμβάνει χώρα μια γενοκτονία προκειμένου να μετατραπεί σε real estate για πλούσιους Ισραηλινούς κι Αμερικανούς. Κι όμως, σχεδόν κανείς στην "πολιτισμένη" Δύση δεν συζητά για κυρώσεις σε βάρος τού Ισραήλ, πολλώ δε μάλλον για πολεμική εμπλοκή ώστε να το σταματήσει...

Φυσικά και το Ισραήλ δικαιούται να έχει το δικό του κράτος και να μην αισθάνεται απειλούμενο από κανέναν. Υπάρχει, όμως, ένας πολύ καλός τρόπος να απομονώσει τους εχθρούς του κι αυτός δεν είναι να τους "γενοκτονήσει" αλλά να τους επιτρέψει τη συγκρότηση κράτους στα σύνορα του 1967, σύμφωνα και με τις αποφάσεις τού ΟΗΕ. Σε διαφορετική περίπτωση το μίσος θα εξακολουθήσει να γεννά μίσος που δεν θα πεθάνει ποτέ...

Προφανώς και τα κράτη λειτουργούν πρωτίστως με βάση τα συμφέροντά τους και δευτερευόντως την ηθική. Αλίμονο, όμως, αν δεν υπήρχαν όρια. Την τελευταία φορά που δεν μπήκαν ο Χίτλερ αιματοκύλισε τον πλανήτη. Και ούτε τα χθεσινά θύματα μπορούν να επικαλούνται το άγος των χθεσινών θυτών για να πράττουν τα ίδια και χειρότερα. Ο Χίτλερ παραμένει Χίτλερ ακόμα κι αν λέγεται Χίτλερσταϊν...

   

 

Ανήκομεν εις τα κορόιδα...

Όσο διεξάγονται αθλητικές διοργανώσεις στις οποίες θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους εθνικές ομάδες από τα κράτη- μέλη τής ΕΕ μην περιμένετε την ομοσπονδιοποίηση της Γηραιάς Ηπείρου. Δεν ισχυρίζομαι πως είναι κακό να μην φτάσουμε στο φεντεραλισμό, αλλά αν αυτό είναι το όραμα των ευρωπαϊκών ηγεσιών δεν θα επιτευχθεί ποτέ όσο θα αισθανόμαστε πρώτα Έλληνες ή Γερμανοί και δευτερευόντως Ευρωπαίοι. Αυτοί, άλλωστε, που κατά την ελληνική κρίση χρέους προέτασσαν την τιμωρία- λες και οι τράπεζές τους, για παράδειγμα, ήταν αμέτοχες ευθυνών- από την αμοιβαιότητα δεν μπορούν σήμερα να πείθουν όταν μιλάνε για την αναγκαιότητα για κοινές πολιτικές άμυνας κι ασφάλειας...

Το παράδειγμα του αθλητισμού είναι απλώς ενδεικτικό. Αν δεν είμαστε αποφασισμένοι να αποσυνδέσουμε τους λαούς τής Ευρώπης από τις εθνικές τους συνειδήσεις- επαναλαμβάνω, δεν το θεωρώ επιθυμητό- δεν θα φτάσουμε ποτέ όχι μόνο στην ομοσπονδία αλλά ούτε καν σε κοινή εξωτερική πολιτική. Γι' αυτό και είναι ρεαλιστικότερο από το να συνεδριάζουν κάθε τρεις και λίγο οι ευρωπαίοι ηγέτες για την Ουκρανία να εστιάσουν σε ζητήματα όπου πραγματικά μπορούν να υπάρξουν συγκλίσεις προς όφελος των ευρωπαίων πολιτών. Το να επιζητάς την ανεξαρτητοποίηση από τις ΗΠΑ ή τη Ρωσία σε έναν τόσο στενά διασυνδεδεμένο πλανήτη με εντελώς διαφορετικές ιστορικές παραστάσεις κι εθνικά συμφέροντα είναι δυσκολότερο κι από τον τετραγωνισμό τού κύκλου...

Τούτων δοθέντων γίνεται ακόμα πιο κατανοητό το πόσο τραγικό ήταν η Ελλάδα να βάλει όλα της τα λεφτά στις ΗΠΑ. Στείλαμε, κατόπιν εντολών τής Ουάσιγκτον, ένα σκασμό όπλα στην Ουκρανία αποδυναμώνοντας την εθνική μας άμυνα για χάρη των Αμερικανών και τώρα οι Αμερικανοί λένε στον Β. Ζελένσκι να κάνει εκλογές και να αποδεχθεί όποια ειρήνη τού επιβάλουν. Πάνε χαμένα, επομένως, η "σωστή πλευρά τής ιστορίας", τα χειροκροτήματα στο Κογκρέσο και τα "ανήκομεν εις τη Δύση". Μάλλον ανήκομεν εις τα κορόιδα... 

 

 

Ο Μητσοτάκης θα πολεμήσει τα ρουσφέτια κι ο Τοτός απορεί πώς δεν το σκέφτηκε...

Αν απολύονταν όλα τα ρουσφέτια τής οικογένειας Μητσοτάκη στο Δημόσιο, θα ζούσαμε τις περισσότερες μαζικές απολύσεις στην ιστορία τού ελληνικού κράτους. Κι όμως, ο υιός Μητσοτάκης, που ως αρμόδιος υπουργός απέλυσε καθαρίστριες και σχολικούς φύλακες γιατί αυτοί μάλλον χρεοκόπησαν το κράτος, έρχεται σήμερα να χρησιμοποιήσει ως ανάχωμα των δικών του μεγάλων ευθυνών για το δυστύχημα στα Τέμπη το κομματικό κράτος και την οικογενειοκρατία! Είναι τόσο ένοχος που ακόμα και οι δικαιολογίες του υποδεικνύουν τον ίδιο ως ένοχο...

Διαρρηγνύει ανοιχτές θύρες όποιος ισχυρίζεται πως για τις διαχρονικές παθογένειες της ελληνικής πολιτείας ευθύνονται οι πελατειακές σχέσεις, ο νεποτισμός, η γραφειοκρατία, η ευθυνοφοβία, η διαπλοκή, η διαφθορά κι ο συντεχνιασμός. Το να υπόσχεται, όμως, να τα πατάξει όλα αυτά ο πολιτικός που είναι κάθε λέξη τους μοιάζει με το να άκουγαν οι Αμερικανοί τη δεκαετία τού ΄30 τον Αλ Καπόνε να τους υπόσχεται πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος. Μόνο το θράσος αυτού που μας κυβερνά είναι μεγαλύτερο από τη βρομιά του...

Η εμπειρία τής πρώτης φοράς Αριστεράς απόδειξε ότι οι ρίζες των προβλημάτων είναι πολύ πιο βαθιές από όσο τις θεωρούσαν οι ψευδαισθήσεις της. Κάποια, μάλιστα, όπως τους κομματικούς διορισμούς, τα "πότισε" και η ίδια. 

Αν, όμως, αυτή η χώρα έχει κάποιες πιθανότητες να σωθεί αυτές θα προκύψουν από την υλοποίηση ενός κοινωνικού συμβολαίου στο οποίο λαός και κυβέρνηση θα συμφωνήσουν πως θα γίνουν τομές με πολιτικό κόστος. Αν κάποιοι, άλλωστε, μπορούν να τα καταφέρουν είναι αυτοί με τις λιγότερες εξαρτήσεις κι όχι εκείνοι που είναι γεννήματα της αδικίας, της ανομίας και της διαφθοράς...  

 

Ο Ερντογάν παζαρεύει κι εμείς μετακομίσαμε την αρχοντοβλαχιά μας στο Λευκό Οίκο...

Έχουμε έναν πρωθυπουργό που τα έδωσε όλα στους Αμερικανούς για να μπορέσει να μιλήσει στο Κογκρέσο. Έχουμε, επίσης, έναν πρωθυπουργό που αντί να παλέψει για να μην δώσουν οι ΗΠΑ εδώ και τώρα F- 16 στους Τούρκους προτείνει να αγοράσουμε- με άλλα τέσσερα δισ. για εξοπλισμούς- F- 35 από το 2028 και βλέπουμε. Αν στο μεσοδιάστημα, βεβαίως, η Τουρκία καταλάβει το μισό Αιγαίο με την εναέρια πολεμική υπεροπλία της αναρωτιέμαι αν θα υπάρχει ακόμα Ακρόπολη για να πετάξουν από πάνω της τα F- 35 που θα υποδεχθούμε με τιμές αρχηγού κράτους, όπως τα Rafale...

Και γιατί να αγοράσουμε F- 35 κι όχι Stealth,  αεροπλανοφόρα ή διαστημικά αεροσκάφη; Μα, γιατί δεν έχουμε τα λεφτά για κάτι τέτοιο, θα μου απαντήσετε, λες και μας περισσεύουν τέσσερα δισ. για F- 35. Ναι, να εξοπλιζόμαστε, αλλά με μέτρο και σύνεση γιατί τα νησιά τού Αιγαίου δεν θα τα χάσουμε, αν τα χάσουμε, με πόλεμο αλλά από την άθλια διπλωματία μας. Την ώρα που ο Τ. Ερντογάν παζαρεύει ακόμα και την ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ για να κερδίσει ανταλλάγματα, εμείς μετακομίσαμε την αρχοντοβλαχιά μας στο Λευκό Οίκο...

Εξωτερική πολιτική δεν γίνεται υπό το πρίσμα τής εξυπηρέτησης κομματικών φιλοδοξιών, πολλώ δε μάλλον προσωπικών. Κι όμως, αυτό κάνει ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος έχει μετατρέψει ένα επίσημο ταξίδι στην Ουάσιγκτον σε πάρτι γνωριμιών για την οικογένειά του. Είναι προβλέψιμος, είναι δεδομένος και, συνεπώς, είναι επικίνδυνος και για τα εθνικά μας συμφέροντα...

 
 

Αν τα έχεις καλά με ένα μεγάλο ψάρι μόνο ετοιμάσου να σε καταβροχθίσουν τα υπόλοιπα...

Δεν είναι προς το συμφέρον τής χώρας να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ ή να τα "σπάσει" με τις ΗΠΑ. Τα μικρά ψάρια οφείλουν να τα έχουν καλά με τα μεγάλα αλλιώς καταλήγουν στο στομάχι τους. Έχουμε καταλήξει, άλλωστε, στην κοιλιά τους στο παρελθόν. Αν, όμως, τα έχεις καλά, τέλεια θα σας πω, με ένα μόνο μεγάλο ψάρι ετοιμάσου να σε καταβροχθίσουν τα υπόλοιπα...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, για λόγους που δεν έχουν να κάνουν με τα εθνικά συμφέροντα αλλά με τα προσωπικά τού πρωθυπουργού ή γιατί κρατάνε τον ίδιο και την οικογένειά του από κάπου, έχει προσδεθεί στο αμερικανικό άρμα σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο. Και το κάνει ξανά, με την επ' αόριστον παράταση της σχετικής αμυντικής συμφωνίας, την ώρα που η Ουάσιγκτον ετοιμάζεται να πουλήσει 40 F-16 στην Τουρκία. Ακόμα, όμως, κι αν η συγκυρία ήταν διαφορετική μόνο κάποιος αφελής ή ανιστόρητος ή και τα δύο μπορεί να πιστεύει ότι δίνοντάς τα όλα στους Αμερικανούς εξασφαλίζουμε την εδαφική μας ακεραιότητα...

Η άσκηση γεωπολιτικών ισορροπιών από μία μικρή χώρα δεν είναι εύκολη υπόθεση και γίνεται ακόμα δυσκολότερη όταν την κυβερνούν μητσοτάκηδες. Η τακτική, ωστόσο, του δεδομένου, καλού παιδιού δεν βοήθησε ποτέ κανέναν, είτε πρόκειται για κράτη είτε για μεμονωμένα άτομα. Αφήστε που εν προκειμένω αποκαλύπτει και μια φοβικότητα η οποία κρύβει και προσωπική υστεροβουλία για έναν άνθρωπο που σύντομα θα είναι πρώην στη χώρα του κι αναζητά θέση στο εξωτερικό που να ταιριάζει στις φιλοδοξίες του, αλλά όχι και στα προσόντα του... 

  

 
 

Οι έντιμοι που είναι έντιμοι στέλνουν όπλα και στους ουιγούρους...

Βάλτε στην άκρη για μια στιγμή πόσο γεωπολιτικώς και γεωστρατηγικώς επικίνδυνο είναι η Ελλάδα να έχει πολεμική εμπλοκή- με την αποστολή πολεμικού υλικού ή κι εκστρατευτικού σώματος- στην Ουκρανία. Θα μπορούσε να σας το εξηγήσει καλύτερα από μένα ο Τ. Ερντογάν, η χώρα τού οποίου κρατά (για μια ακόμα φορά) το ρόλο τού επιτήδειου ουδέτερου. Είναι, όμως, έντιμο να μην κάνουμε τα πάντα για να αποτρέψουμε τη Ρωσία να κατακτήσει την Ουκρανία ώστε να βρισκόμαστε στη σωστή πλευρά τής Ιστορίας, που λέει και μια ψυχούλα στο Μαξίμου;

Δεν είναι έντιμο. Δεν ήταν, όμως, επίσης έντιμο να επιτρέπουμε, για παράδειγμα, ρωσόφωνοι να σφάζονται από νεοναζί στην ανατολική Ουκρανία από το 2014 ίσα με σήμερα, αντιπολιτευόμενοι τον Άσαντ στη Συρία να σκοτώνονται με χημικά αέρια ή οι ουιγούροι από τους Κινέζους. Τι θα κάνουμε επομένως; 

Θα στείλουμε κι εκεί όπλα και στρατιώτες, σιγοντάροντας δυνάμεις που επεμβαίνουν μόνο όπου έχουν συμφέροντα κι όπου τους παίρνει να το κάνουν; Γι' αυτό κι απαιτείται τουλάχιστον σοβαρότητα και μακροπρόθεσμη στρατηγική όταν ασκείς εξωτερική πολιτική ως κράτος κι όχι απλώς ως ντελιβεράς υπερδυνάμεων...

Αν ζούσαμε σε έναν κόσμο όπου πρυτάνευαν οι αρχές τής ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας δεν θα καλούμασταν καν να απαντούμε σε ερωτήματα που τριβελίζουν την ηθική μας. Κι αν ήμασταν Αμερικανοί, Ρώσοι, Κινέζοι, ακόμα και Γερμανοί ενδεχομένως θα είχε ένα νόημα να πιέζουμε τις κυβερνήσεις μας να παραμερίσουν τους ιμπεριαλισμούς τους και να το δουν αλλιώς. 

Ακόμα κι αν ήμασταν Ελβετοί ή Δανοί θα μπορούσαμε να το κάνουμε. Ζούμε, όμως, με τη διαχρονική απειλή τής γειτονικής Τουρκίας και συνεπώς οποιαδήποτε απόφαση που λαμβάνουμε στην εξωτερική μας πολιτική δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από αυτόν τον κίνδυνο. Ο Αλέξης Τσίπρας το κατάλαβε και είναι ένας σοβαρός λόγος που η Συμφωνία των Πρεσπών είναι μια επιτυχημένη εξαίρεση σε έναν κανόνα άσκησης εξωτερικής πολιτικής που εμπεριέχει μπόλικο πατριωτισμό και συναισθηματική έξαρση αλλά πολύ λίγο νιονιό. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως διατρέχουμε μια χρονιά που τελειώνει σε '22, κάτι που θα έπρεπε να μας κάνει ακόμα προσεκτικότερους για το πού μπορούν να οδηγήσουν οι εθνικισμοί και τα μεγάλα λόγια...  

 

Ούτε αντιαμερικανός ούτε πιο φιλοαμερικανός κι από τους Αμερικανούς ο εκάστοτε πρωθυπουργός...

Ο εκάστοτε πρωθυπουργός δεν έχει το θεσμικό περιθώριο να είναι αντιαμερικανός, παρά μόνο αν η πολιτική μας ηγεσία πάρει απόφαση αποχώρησης της χώρας από δυτικές δομές. Ο εκάστοτε πρωθυπουργός τής χώρας, ωστόσο, δεν έχει και το θεσμικό περιθώριο να εμφανίζεται πιο φιλοαμερικανός κι από τους Αμερικανούς, ιδίως αν το κάνει προσβλέποντας σε βοήθειά τους κατά την παρατεταμένη προεκλογική περίοδο που βρίσκεται μπροστά μας. Και ιδίως αν αυτό γίνεται σε αντιστάθμισμα της εύλογης στοχοποίησής του από τους Ευρωπαίους για ζητήματα που αφορούν παραβιάσεις τού κράτους δικαίου...

Η Ελλάδα έχει καθήκον να στείλει ανθρωπιστική βοήθεια στην Ουκρανία, να δεχθεί πρόσφυγες και να τη βοηθήσει να ενταχθεί στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, αν το επιθυμεί. Η αποστολή, όμως, πολεμικού υλικού, πολλώ δε μάλλον στρατού σε κάποια επόμενη φάση ίσως, είναι εθνικώς επικίνδυνη με δεδομένο κι ότι έχουμε ομογενείς που ζουν στην Ουκρανία και οι οποίοι έχουν ήδη θρηνήσει θύματα. Η δουλικότητα στην Ουάσιγκτον θυμίζει άλλες εποχές οι οποίες είχαν και τραγική κατάληξη. Κι αν δεν με πιστεύετε, ρωτήστε και τους Κύπριους αδελφούς μας...

Όπως κι αν έχει, ο κόσμος μας δεν θα είναι ίδιος μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία κι ούτε προς το χειρότερο αν όλες οι πλευρές διδαχθούν από τα λάθη τους. Σε αυτόν το νέο κόσμο οφείλει και η Ελλάδα να διεκδικήσει την θέση της, χωρίς μικρομεγαλισμούς αλλά και δίχως δουλοπρέπεια. Δυστυχώς, όμως, έχει για πρωθυπουργό της κάποιον που μόνο με αυτόν τον τρόπο ξέρει να συμπεριφέρεται απέναντι στους ισχυρούς, διεθνείς κι εγχώριους. Κι αυτό πρέπει να διορθωθεί άμεσα...

 

 

Όσο η Τουρκία θα ανήκει στη Δύση οι συμφωνίες που υπογράφουμε θα έχουν την αξία κουρελόχαρτου...

Σήμερα η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων στηρίζει την ελληνογαλλική και την ελληνοαμερικανική αμυντική συμφωνία και είναι λογικό. Ελπίζω απλώς να μην χρειαστεί να εφαρμοστούν στην πράξη και διαπιστώσουμε ότι τα φέρετρα Ελλήνων στρατιωτών από το Σαχέλ θα είναι περισσότερα από τα οφέλη των συμφωνιών ή ότι για μια ακόμα φορά οι "σύμμαχοί" μας θα κοιτούν από το παράθυρο εθνικές καταστροφές όπως η μικρασιατική, η εισβολή στην Κύπρο και τα Ίμια. Μην έχετε αμφιβολίες, αυτό ακριβώς θα κάνουν, θα κρατήσουν ίσες αποστάσεις, στην ουσία δηλαδή θα δικαιώσουν τον επιτιθέμενο έναντι του αμυνόμενου...

Θα ήμασταν πιο ασφαλείς εκτός ΝΑΤΟ; Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση για να απαντηθεί με ένα απλό ναι ή όχι. Όσο, όμως, η Τουρκία θα παραμένει μέλος τού Βορειοατλαντικού Συμφώνου κι ανεξαρτήτως αν ερωτοτροπεί με τη Ρωσία δυσκολεύομαι να φανταστώ τις ΗΠΑ να κάνουν πολύ περισσότερα σε βάρος της από το να της τραβούν λεκτικώς το αφτί... 

Ο γείτονας εξ ανατολών είναι πολύ μεγάλος, οικονομικά και γεωστρατηγικά σημαντικός ώστε η Ουάσιγκτον να φτάσει σε βαθιά ρήξη μαζί του. Αν μετατραπεί σε νέο Ιράν ενδεχομένως και να δούμε Αμερικανούς και Γάλλους στρατιώτες να υπερασπίζονται την εθνική μας κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Αν δεν μετατραπεί, ωστόσο, μην περιμένετε να ρίξουν ούτε μπαταριά για τα μάτια τού κόσμου...

Αξίζει, συνεπώς, να αποδεχόμαστε ό,τι μας σερβίρουν σαν να είμαστε μπανανία που δεν έχει δικαίωμα να φέρνει την οποιαδήποτε αντίρρηση; Όχι βεβαίως, πολλώ δε μάλλον όταν εκείνοι που τα αποδέχονται αμάσητα ήταν οι πρώτοι που διαδήλωναν κατά τής Συμφωνίας των Πρεσπών από την οποία πραγματικά η χώρα κέρδιζε δίχως να δίνει στην ουσία τίποτα. Αυτή η κυβέρνηση, όμως, ασκεί εξωτερική πολιτική όπως ασκεί και την εσωτερική, με μοναδική της έγνοια την επικοινωνία και τη φιγούρα...  

 

The best democracy money can buy...

Το πιο πειστικό στην πράξη επιχείρημα των απανταχού νεοφιλελεύθερων είναι πως οι περισσότεροι στον πλανήτη, στις ΗΠΑ θέλουν να μεταναστεύσουν κι όχι στη Ρωσία, για παράδειγμα. Ισχύει, μόνο που υπάρχει ένα μεγάλο "αλλά" που παραλείπεται τεχνηέντως: αλλά οι Αμερικανοί έχουν αναπτύξει το πιο επιτυχημένο δίκτυο μάρκετινγκ παγκοσμίως χάρη και στην αγγλική lingua franca... 

Από τη μουσική έως τις ταινίες, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έως τις νέες τεχνολογίες τα αμερικανικά προϊόντα της ποπ κουλτούρας κυριαρχούν και διαμορφώνουν, στοχευμένα βεβαίως, συνειδήσεις. Μήπως δεν θα ήμασταν τόσο αμερικανολάτρες αν οι περισσότεροι μιλούσαμε ρωσικά κι από το πρωί μέχρι το βράδυ ακούγαμε ρωσικά τραγούδια, βλέπαμε ρωσικές ταινίες, μπαίναμε σε ρωσικό facebook ή αγοράζαμε ρωσικά γκάτζετ;...

Όσοι, εξάλλου, πιστεύουν ακόμα- ύστερα κι από τα όσα έγιναν στο Καπιτώλιο- ότι η αμερικανική δημοκρατία είναι η καλύτερη στον κόσμο μάλλον κι εκείνοι θα αλλάξουν γνώμη αν δουν το ντοκιμαντέρ τού Netflix "Εξηγήσεις: Η Δύναμη της Ψήφου". Αναλογιστείτε μόνο αν είχαν εισβάλει μισαλλόδοξοι τραμπούκοι στην ελληνική Βουλή και είχαν πυροβολήσει και σκοτώσει μια γυναίκα τι θα λέγατε για την ποιότητα της ελληνικής δημοκρατίας ή αν βλέπατε παρόμοιες σκηνές στη Βενεζουέλα. Αφήστε που μετά από τη μεταπολίτευση κανείς δεν έχει κυβερνήσει λαμβάνοντας λιγότερες ψήφους από τον αντίπαλό του, όπως το κατάφερε ο Ντ. Τραμπ το 2016, όλες οι ψήφοι έχουν ίση αξία, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στις αμερικανικές πολιτείες, και δεν υπάρχουν τα προσκόμματα εγγραφής στους εκλογικούς καταλόγους που συναντάς στην άλλη όχθη τού Ατλαντικού κι αποκλείουν ντε φάκτο πολλούς, ιδίως αφροαμερικανούς και μειονότητες, από την ψηφοφορία...

Ο Ντ. Τραμπ και οι οπαδοί του έχουν τόση σχέση με την Αριστερά όση κι ο Αδ. Γεωργιάδης με τον Μ. Βορίδη. Κάνοντας, ωστόσο, μια αριστερή αυτοκριτική είναι αλήθεια ότι και στην Ελλάδα την προηγούμενη δεκαετία έγιναν ακρότητες- όπως επιχείρηση εισβολής στη Βουλή- κι από Αριστερούς... 

Κι αν ακόμα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τις είχε υιοθετήσει, δεν τις είχε καταδικάσει και στήριξε μέρος τής εκλογικής του δυναμικής και στην οργή τού λούμπεν προλεταριάτου. Από αυτό το σημείο, ωστόσο, έως του να συγκρίνει κανείς τους πλανημένους τής τραμπικής προπαγάνδας περί εκλογικής νοθείας με τους αγανακτισμένους για τη βίαιη φτωχοποίησή τους Έλληνες υπάρχει χαοτική απόσταση την οποία διανύουν μόνο εκείνοι που αναζητούν απεγνωσμένα συγχωροχάρτι για τις αμαρτίες τους...

 

Ο κυρ Παντελής κρατούσε τσίλιες όταν σκότωναν τον Παύλο και τον Ζακ...

Το ότι οι δολοφονίες τού Παύλου Φύσσα και του Ζακ Κωστόπουλου προκάλεσαν τη λαϊκή αγανάκτηση και κινητοποίηση δεν είναι του πεταματού. Αν μη τι άλλο, σημαίνει πως εκεί έξω υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν σκέφτονται μόνο την πάρτη τους ή της οικογένειάς τους και μερικών φίλων, αλλά βλέπουν και πιο μακριά. Αντιλαμβάνονται, δηλαδή, ότι αποτελούν μέλη μιας κοινωνίας κι ως τέτοια προσβάλλονται όταν θανατώνονται συνάνθρωποί τους, ιδίως για πολιτικούς λόγους ή γιατί ανήκουν σε μία μειονότητα...

Από την άλλη, ωστόσο, το ότι δολοφονούνται ακόμα άνθρωποι στη χώρα μας εξαιτίας των πολιτικών τους πιστεύω ή επειδή διαφέρει ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός ή η εθνικότητά τους από αυτή της πλειονότητας δεν μπορεί να μας κάνει υπερήφανους. Ιδίως όταν ένα σημαντικό κομμάτι τής κοινωνίας- μου είναι αδιάφορο αν είναι πλειοψηφικό ή όχι, κι ένας να είναι, είναι πολλοί- είτε δεν στενοχωριέται από τέτοιου είδους δολοφονίες είτε θεωρεί πως ο "άλλος", ο όποιος "άλλος", θα πρέπει ή να αποδέχεται λιγότερα δικαιώματα ή να κρύβεται για να μην προκαλεί. Μπορεί οι αποκαλούμενοι νοικοκυραίοι να μην είναι στην πλειονότητά τους δολοφόνοι, ακόμα και η σιωπή τους ωστόσο μπροστά σε πολιτικά ή ρατσιστικά εγκλήματα δεν τους καθιστά φιλήσυχους, αλλά συνένοχους...

Η αντίληψη των μικροαστών ότι όλα συμφωνούνται πίσω από κλειστές πόρτες μεταξύ των ισχυρών και οι λαοί δεν έχουν τη δυνατότητα να επεμβαίνουν στην Ιστορία δέχθηκε ένα ακόμα ισχυρό πλήγμα με το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στη Βολιβία. Οι Αμερικανοί και η εκεί πέμπτη τους φάλαγγα πίστεψαν ότι είχαν ξεμπερδέψει με τον Έβο Μοράλες, αλλά ο βολιβιανός λαός είχε άλλη γνώμη κι έφερε στην εξουσία τον εκλεκτό τού δολίως ανατραπέντα προέδρου τους κόντρα σε θεούς και, κυρίως, δαίμονες... 

Όποιος, επομένως, θέλει να αγωνίζεται για έναν καλύτερο κόσμο δεν χρειάζεται να βασίζεται απλώς στη δύναμη της θέλησης, αλλά και του παραδείγματος. Όποιος, πάλι, επιλέγει τη φυγομαχία και, έτι δυστυχέστερο, τον κοινωνικό αυτοματισμό είναι άξιος της υποτελούς μοίρας του, την οποία ο ίδιος έχει χτίσει συμβιβασμό το συμβιβασμό...

 

Κάποιοι στην κυβέρνηση ονειρεύονται το ΣΥΡΙΖΑ όπως το ΚΚΕ από το 1947 μέχρι το 1974...

Τη δεκαετία τού '70 στην Ιταλία οι Αμερικανοί είχαν επιστρατεύσει ακόμα και τη μαφία προκειμένου να προχωρά σε βομβιστικές επιθέσεις που αποδίδονταν στη συνέχεια στην Αριστερά. Στόχος ήταν ο ευρωκομμουνισμός τού Μπερλινγκουέρ να μην κυβερνήσει ποτέ τη χώρα κι αυτός ο στόχος επιτεύχθηκε. Προηγούμενες δεκαετίες τα ίδια και χειρότερα γίνονταν και στην Ελλάδα με παρόμοια επιτυχία, μέχρι όμως το 2015, όταν η αποτυχία τού προηγούμενου δικομματισμού και η προσωπική γοητεία τού ηγέτη της έφεραν την Αριστερά στην εξουσία...

Το νέο εγχείρημα σχετίζεται με το να μην ξανακυβερνήσει η Αριστερά. Το δρόμο είχε χαράξει ο Μ. Βορίδης, του οποίου οι δημοκρατικές ευαισθησίες είναι γνωστές από την εποχή που ήταν γραμματέας τής νεολαίας τού δικτάτορα Παπαδόπουλου, ο οποίος είχε ζητήσει να γίνουν οι απαραίτητες θεσμικές αλλαγές ώστε να μην αναλάβουν πάλι κυβερνητικά πόστα οι ανταρτοσυμμορίτες μαδουραίοι. Πώς, όμως, απονομιμοποιείς μια ολόκληρη παράταξη, που εκφράζει ιδεολογικώς ένα σημαντικό κομμάτι τού πληθυσμού; Μα, καθιστώντας την ποινικώς υπόλογη, δίνοντάς της τα χαρακτηριστικά συμμορίας που ήρθε να καταστρέψει τη δημοκρατία.

Γι' αυτό και η παραπομπή Παπαγγελόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο και η σκανδαλολογία των τελευταίων εβδομάδων συνιστούν εφαρμογή τού δόγματος Βορίδη στην πράξη. Ποιος ξέρει, μπορεί κάποιοι να ονειρεύονται ακόμα και την θέση τού ΣΥΡΙΖΑ εκτός νόμου, στο "πρότυπο" του ΚΚΕ σε αλήστου μνήμης εποχές...

Όλες αυτές τις σκοτεινές ημέρες κι εβδομάδες κανείς δεν κατηγόρησε πρώην υπουργούς τού ΣΥΡΙΖΑ πως έβαλαν το χέρι στο μέλι. Το πολύ πολύ να τους έψεξαν πως λειτούργησαν ως ταμίες τού κόμματος...

Φυσικά και δεν αποκλείεται συριζαίοι να μην έχουν μείνει αλώβητοι από το δέλεαρ τού χρήματος, ουδείς αναμάρτητος από όποιες αξιακές καταβολές κι αν ξεκίνησε την πορεία του. Αναλογιστείτε, όμως, πόσες φορές μέσα σε ένα μόλις χρόνο έχουμε διαβάσει για εκατομμύρια ευρώ που η σημερινή κυβέρνηση έχει μοιράσει σε συγγενείς, κολλητούς ή και στα μέλη της ενδεχομένως...

Το να θες να φτιάξεις ένα ΣΥΡΙΖΑ TV- ούτε καν να ελέγξεις το σύνολο των μίντια- με τη συνδρομή υστερόβουλων επιχειρηματιών είναι πράγματι αντιθεσμικό. Έχω την αίσθηση, όμως, πως το να διασπαθίζεις ξανά- ύστερα από μία χρεοκοπία για την οποία έχεις μεγάλη ευθύνη- τα χρήματα του ελληνικού λαού είναι πολύ μεγαλύτερο αμάρτημα κι αποδεικνύει γιατί η δεξιά αντιμετωπίζει διαχρονικά με σύμπλεγμα κατωτερότητας το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς...

Ισότητα ψήφου σημαίνει και τα αμερικανάκια να ψηφίζουν με απλή αναλογική...

Ο Κ. Μητσοτάκης ισχυρίζεται πως θέλει οι Έλληνες τρίτης ή τέταρτης γενιάς τής Αστόρια- αυτοί οι γραφικοί τύποι τού "Γάμος αλά ελληνικά" που ξέρουν να φτιάχνουν σπανακόπιτα, αλλά ούτε μια λέξη στα ελληνικά- να αποφασίζουν, αν ψηφίσουν ακόμα κι εκατομμύρια από αυτούς, για το ποιος θα κυβερνά εμένα που ζω στην Αθήνα, έχω βιώσει τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και θα υφίσταμαι τις συνέπειες των επιλογών τους. Ο πρωθυπουργός, μάλιστα, χρησιμοποιεί το επιχείρημα- για να δικαιολογήσει το ότι Αμερικανοί θα αποφασίζουν για τη ζωή στην Ελλάδα- πως με αυτόν τον τρόπο υπερασπίζεται την ισότητα της ψήφου. Την ίδια ώρα, βεβαίως, σπεύδει να καταργήσει την απλή αναλογική, που σε αυτό ακριβώς εξυπηρετεί...

Δεν είμαι πασιονάριος της απλής αναλογικής, αφού στην Ελλάδα ιδίως οι κομματικές συνεργασίες πέρα από το ότι είναι δύσκολες εμπεριέχουν υπερβολικές δόσεις κάτω από το τραπέζι συναλλαγής. Δίχως, άλλωστε, τη συνεργασία των όποιων δύο μεγαλύτερων κομμάτων δεν σχηματίζεται, κατά πάσα πιθανότητα, κυβέρνηση κι αν ακόμα σχηματιστεί ο πολιτικός βίος μετατρέπεται σε μια άνοστη σούπα όπου η αντιπολίτευση θα είναι περιορισμένη κι αδύναμη και οι διαχωριστικές ιδεολογικές γραμμές άκρως δυσανάγνωστες. Έχουμε, όμως, ανάγκη από ένα αναλογικότερο σύστημα από αυτό που έχει ισχύσει στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, το οποίο σημαίνει και κατάργηση του μπόνους βουλευτών για το πρώτο κόμμα, που σημαίνει ακριβώς ανισότητα ψήφου...

Αυτό, όμως, που δεν έχουμε ανάγκη είναι την αλλοίωση των εκλογικών καταλόγων με ανθρώπους που ενδεχομένως να ενδιαφερθούν μία φορά στα τέσσερα χρόνια για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά που μπορεί να πιστεύουν ότι ακόμα υφίστανται η ΕΡΕ, η Ένωση Κέντρου ή το ΠΑΣΟΚ. Είναι διαφορετική περίπτωση οι Έλληνες που έφυγαν λόγω της κρίσης ή και νωρίτερα, που έχουν μεγαλώσει στην Ελλάδα κι ενδεχομένως έχουν ακόμα φορολογικές υποχρεώσεις εδώ, κι άλλο εκείνοι που τη γνωρίζουν από τις διηγήσεις των παππούδων τους, από ολιγοήμερες διακοπές κι από καρτ ποστάλ. Η ισότητα δίχως αναλογικότητα, άλλωστε, δημιουργεί ανισότητες που εν προκειμένω μπορεί να τις πληρώσουν όσοι για τον έναν ή τον άλλο λόγο επιμενούν να ζουν σε αυτήν τη γωνιά τής οικουμένης...

Αναλογική συνεκμετάλλευση ή πόλεμος...

Έχοντας αναλάβει αυτοβούλως για τον εθνικό μας εαυτό εδώ και δεκαετίες το ρόλο τού θύματος, μας είναι αδύνατο να αναγνωρίσουμε ότι οι διεθνείς συμφωνίες δεν είναι πάντοτε σε βάρος, αλλά κάποιες φορές και υπέρ μας ή πως πρέπει να διαπραγματευόμαστε με τους γείτονές μας για την επίλυση χρονιζουσών εκκρεμοτήτων. Το διαπιστώσαμε, άλλωστε, στην πορεία έως την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, που είναι μία από τις τολμηρότερες πρωτοβουλίες που έχει αναλάβει ποτέ ελληνική κυβέρνηση. Γι' αυτό και δυσκολευόμαστε, επίσης, να αποδεχθούμε, για παράδειγμα, ότι και οι τουρκικές ακτές βρέχονται από το Αιγαίο, επομένως και η Τουρκία έχει δικαιώματα σε αυτό, ή πως είναι άδικο για τη γείτονα να περιορίζεται η ΑΟΖ της λόγω Καστελόριζου, που είναι απομακρυσμένο από τον εθνικό μας κορμό...

Δεν θα το διατύπωνα όπως ο Νίκος Κοτζιάς- πως δεν πρέπει, δηλαδή, να είμαστε μοναχοφάηδες όσον αφορά την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων-, ωστόσο ο πολιτικός ρεαλισμός επιβάλλει να συζητηθεί το ενδεχόμενο της αναλογικής συνεκμετάλλευσης με την Τουρκία των φυσικών πόρων σε πρακτική βάση- η γείτονας διαθέτει, για παράδειγμα, γεωτρύπανα. Θα πρέπει, εξάλλου, να θεωρούμε σχεδόν δεδομένο ένα πολύ θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο, ενδεχομένως και πολεμικής υφής, αν ξεκινήσουμε την έρευνα δίχως να συμφωνήσουμε σε ένα μερίδιο με την Τουρκία. Αφήστε που οι οικολόγοι έχουν δίκιο όταν μιλούν για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των γεωτρήσεων και θα πρέπει, επίσης, να αναρωτηθούμε αν είναι προς όφελός μας να θυσιάσουμε τον τουρισμό μας, που μας κράτησε όρθιους στην κρίση, χαραμίζοντας πανέμορφα φυσικά τοπία για να τοποθετήσουμε δεξαμενές, αγωγούς και πλοία... 

Όπως κι αν έχει, το ζήτημα της εύρεσης, σε πρώτη φάση, και της αξιοποίησης στη συνέχεια των υδρογονανθράκων δεν μπορεί να σχεδιαστεί με τη λογική τού να κερδίσω το τζακ ποτ στο τζόκερ και μετά θα δω τι θα κάνω. Απαιτείται εθνικός σχεδιασμός που να αξιολογεί και να συγκρίνει τα οφέλη και τις ζημιές πριν μπούμε στη διαδικασία τής μαζικής παραγωγής...

Το νορβηγικό μοντέλο, όπου τα κέρδη πηγαίνουν σε ένα ταμείο που τα επενδύει με σύνεση και διαχειρίζεται τα έσοδα με αναδιανεμητική φιλοσοφία, θα μπορούσε να είναι ένα καλό παράδειγμα. Αν πιστεύουμε, όμως, ότι οι Αμερικανοί θα προστατεύσουν τις δεξαμενές μας από κάποια επιθετική τουρκική κίνηση, που θα είναι αναπόφευκτη αν τους κρατήσουμε πλήρως στην απέξω για τα κοιτάσματα του Αιγαίου, μάλλον δεν έχουμε διδαχθεί τίποτα από την Ιστορία...

Ναι στις Πρέσπες, όχι στα λαδώματα...

Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι μια καλή συμφωνία. Δεν είναι τέλεια, αλλά από την άλλη όταν διαπραγματεύεσαι δεν μπορείς να παίρνεις κι όλα όσα θες, ακόμα κι αν οι γείτονες έχουν το δικαίωμα να αυτοαποκαλούν τον εαυτό τους και τη γλώσσα τους όπως θέλουν. Όλα αυτά, ωστόσο, δεν σημαίνουν ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και πως στο όνομα της εφαρμογής τής Συμφωνίας πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να πράξουμε τα πάντα, όπως, για παράδειγμα, να αγοράσουμε μια χρεοκοπημένη εταιρεία ηλεκτρισμού που ανήκει σε στενό συεργάτη τού Ζ. Ζάεφ. Αν μπούμε σε αυτήν τη λογική, τότε ο κυνισμός έχει επικρατήσει και η ειρηνική συνύπαρξη των λαών καταντά μια ανίερη δοσοληψία κάτω από το τραπέζι...

Ούτε, ωστόσο, σημαίνει πως είναι εναντίον των ελληνικών συμφερόντων η Συμφωνία των Πρεσπών επειδή οι Αμερικανοί την στηρίζουν με όλες τους τις δυνάμεις. Από πότε τα εθνικά μας συμφέροντα, μολονότι είμαστε μέλη τής ΕΕ και του ΝΑΤΟ εδώ και δεκαετίες, ταυτίζονται με τα ρωσικά, τα οποία θέλουν τη γείτονα χώρα δικό τους προτεκτοράτο;...

Πότε, άλλωστε, μας βοήθησε το"ξανθό γένος" τον τελευταίο αιώνα; Σε αυτόν τον πόλεμο κατασκόπων που λαμβάνει χώρα στην ΠΓΔΜ την Ελλάδα συμφέρει η γρήγορη επίλυση του θέματος που μόνο στο δικό μας φαντασιακό συνιστά ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι, επιτέλους, καιρός να πάμε παρακάτω...








  

Διδάσκει δημοκρατία τον πλανήτη η χώρα που ο πρόεδρός της πήρε λιγότερες ψήφους από την αντίπαλό του...

Η Ιστορία μάς παραδίδει το ένα μάθημα μετά από το άλλο, αλλά η ανθρωπότητα επιμένει να μένει μετεξεταστέα. Αν οι πυραυλικές επιθέσεις των Αμερικανών, των Βρετανών και των Γάλλων ήταν οι πρώτες τέτοιες απόπειρες για να συνετιστούν οι "κακοί" τού πλανήτη- αν υποθέσουμε πως αυτά είναι τα κίνητρά τους, κάτι για το οποίο πολύ αμφιβάλλω- μπορεί και να έλεγα κυνικά "δεν βαριέσαι, ας σκοτωθούν και μερικά γυναικόπαιδα για το ευρύτερο καλό".

Δεν συμβαίνει, όμως, κάτι τέτοιο όχι μόνο σε σύγκριση με την αρχαιότητα, το μεσαίωνα ή τους τελευταίους αιώνες, αλλά ακόμα και σε σχέση με τον 21ο αιώνα. Οι Αμερικανοί εισέβαλαν μετά από την 11η Σεπτεμβρίου στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, οργάνωσαν την "αραβική άνοιξη" και στήριξαν κάποια στιγμή ακόμα και τον ISIS στη Συρία. Έγινε ο κόσμος μας ασφαλέστερος και πιο ειρηνικός; Την απάντηση την ξέρετε...

Οι ΗΠΑ εδώ και πολλά χρόνια έχουν αυτόκλητα αναλάβει το ρόλο τού διεθνούς χωροφύλακα στο όνομα ενός πολύ αμφίβολου ηθικού πλεονεκτήματός τους. Μιλούν, για παράδειγμα, για την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στις αραβικές χώρες όταν ο ίδιος τους ο σημερινός πρόεδρος βρίσκεται στο Λευκό Οίκο έχοντας συγκεντρώσει μικρότερο αριθμό ψήφων από την ανθυποψήφιά του το 2016 κι όταν ο πρόεδρός τους το 2001 είχε εκλεγεί για μερικές εκατοντάδες ψήφους που του είχε χαρίσει ο κυβερνήτης αδερφός του. Η χώρα όπου ακόμα ισχύει η θανατική ποινή, όπου μαύροι σκοτώνονται για ψύλλου πήδημα από λευκούς αστυνομικούς κι όπου οι κοινωνικές ανισότητες είναι κραυγαλέες οφείλει πρώτα μια βαθιά ενδοσκόπηση πριν δείξει με το δάχτυλο οποιοδήποτε άλλο κράτος δεν φτάνει τα δήθεν δικά της υψηλά στάνταρ...

Τα χέρια τού Μπ. αλ Άσαντ είναι βουτηγμένα στο αίμα των Σύριων, όπως παλιότερα των ταλιμπάν στα χέρια των Αφγανών, του Σαντάμ στων Ιρακινών και του Γκαντάφι στων Λίβυων. Η κατάρρευσή τους, ωστόσο, πόσο βοήθησε τις χώρες τους να βρουν το βηματισμό τους και την παγκόσμια κοινότητα να μην φοβάται τον κάθε "λύκο", μοναχικό ή όχι, ο οποίος είναι έτοιμος να σκορπίσει τον θάνατο με μια τρομοκρατική του ενέργεια;...

Η διεθνής επέμβαση μπορεί να δικαιολογηθεί μόνο όταν μπορεί να κάνει τα πράγματα καλύτερα, όχι όταν τα κάνει χειρότερα, όπως και σήμερα στην περίπτωση της Συρίας. Ας καταλάβει κάποτε η Δύση ότι μπορεί και να μην είναι ο παράδεισος που πιστεύει η ίδια ότι είναι και θέλει να εμφυτεύσει κι αλλού...

Ο Πούτιν δικτάτορας; Μάλλον δημοκράτορας...

Ο Βλ. Πούτιν είναι αυταρχικός και διοικεί μια απέραντη χώρα με όρους που παραπέμπουν ευθέως στη μαφία. Έχει κατηγορηθεί, άλλωστε, και με στοιχεία ως ηθικός αυτουργός ακόμα και δολοφονιών πολιτικών κι επιχειρηματικών αντιπάλων του, καθώς και δημοσιογράφων...

Η δηλητηρίαση του πρώην Ρώσου πράκτορα και της κόρης του στη Μεγάλη Βρετανία είναι, "απλώς" το τελευταίο κρούσμα. Δεν είναι, ωστόσο, δικτάτορας κάποιος που εκλέγεται πρόεδρος της χώρας του εδώ και δύο δεκαετίες, μολονότι οι εκλογές στη Ρωσία δεν είναι οι πλέον αδιάβλητες ούτε οι κανόνες τού παιχνιδιού ίδιοι για όλους. Ο σύγχρονος τσάρος, εξάλλου, φρόντισε να απαγορεύσει τη συμμετοχή στις κάλπες τής Κυριακής του σοβαρότερου αντιπάλου του...

Αν έπρεπε να επιλέξω έναν όρο για να χαρακτηρίσω τον Βλ. Πούτιν, αυτός θα ήταν του δημοκράτορα. Δεν είναι, επίσης, ο μόνος ηγέτης στον κόσμο που έχει χρησιμοποιήσει την εξουσία του για να δημιουργήσει γύρω του ένα απρόσβλητο σύστημα εξουσίας.

Για την ακρίβεια, θα έλεγα πως αποτελούν εξαιρέσεις όσοι δεν το έχουν κάνει και συμπεριλαμβάνω στον κανόνα και τους κατά καιρούς Έλληνες πρωθυπουργούς, όπως και τον σημερινό. Από την άλλη, όμως, το λούμπεν προλεταριάτο είναι πολλές φορές πρόθυμο να παραδώσει οικειοθελώς τα σκήπτρα τής κυριαρχίας του σε όποιον του φέρνει οικονομική ευημερία και του τονώνει το εθνικό αίσθημα, έστω κι αν όλα αυτά είναι προσωρινά, έστω κι αν ο "Φωτεινός Ηγέτης" είναι εκμαυλισμένος, έστω κι αν κυβερνά με το μαστίγιο...

Είναι κοινότοπο, αλλά κάθε κοινοτοπία βασίζεται σε ψήγματα ή ογκόλιθους ιστορικής αλήθειας: κάθε λαός έχει τον κυβερνήτη που του αξίζει. Αν, για παράδειγμα, ο Αλ. Τσίπρας αρέσκεται στο ψέμα- λες και οι υπόλοιποι πολιτικοί ηγέτες σε αυτήν τη χώρα αποτελούν φάρους ειλικρίνειας, αξιοπιστίας και συνέπειας έργων και πράξεων στο διάβα τού χρόνου- μήπως η απάτη και η αυταπάτη δεν αποτελούν μερικά από τα εθνικά μας χόμπι;...

Αν οι Ρώσοι αναζητούν τσάρους- "πατερούληδες" ακόμα και στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, μήπως δεν είναι ο Βλ. Πούτιν ο καταλληλότερος γι' αυτούς; Αν οι Αμερικανοί έχουν για πρόεδρο έναν επικίνδυνο εθνικιστή και μισαλλόδοξο σαλτιμπάγκο, μήπως και στην αυτοαποκαλούμενη "μεγαλύτερη δημοκρατία τού κόσμου" δεν έχουν πάρει για το Λευκό Οίκο αυτό που ζητούσαν;...

Όταν Μίκη σφίγγεις το χέρι σου στους φασίστες ο ήλιος είναι αβέβαιος για τον κόσμο...

Το σχετικώς χαμηλό μέγεθος του συλλαλητηρίου- λαμβάνοντας υπόψη και πως διοργανώθηκαν σε πολλές περιοχές τής χώρας δωρεάν ή φτηνά ταξίδια αναψυχής στην Αθήνα- συνιστά μήνυμα ελπίδας. Ευτυχώς ο εθνικισμός, η μισαλλοδοξία, ο ρατσισμός, ο αντισημιτισμός κι οποιοδήποτε άλλο σκοταδιστικό συναίσθημα αποδεικνύεται ότι δεν εκπροσωπεί τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού.

Κι αυτό μολονότι κάποια κόμματα, η εκκλησία, παραστρατιωτικές, παραθρησκευτικές κι εγκληματικές οργανώσεις έχουν επενδύσει για μια ακόμα φορά στο μύθευμα του ανάδελφου έθνους που οι Σκοπιανοί αυτήν τη φορά με τη σύμπραξη των Αμερικανών, των Γερμανών και των Αρειανών προσπαθούν να του φάνε τη δική του Μακεδονία. Η ελληνική Μακεδονία ενδεχομένως να χαθεί μόνο αν όλοι αυτοί οι ύπουλοι δημεγέρτες καταφέρουν με τα ψέματα να πείσουν την πλειονότητα του ελληνικού λαού για έναν κίνδυνο ο οποίος υπάρχει μόνο και μόνο για να μπορούν κάποιοι να δικαιολογούν άλλες αμαρτίες τους...

Όπως κι αν έχει, είναι κρίμα που ένας άνθρωπος όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος κυνηγήθηκε στη ζωή του ανελέητα από εκείνους που ξεχώριζαν τους Έλληνες σε εθνόψυχους και μιάσματα, να υιοθετεί στα βαθιά του γεράματα μια αναχρονιστική εμφυλιοπολεμική ρητορική που οδήγησε σε εθνικές τραγωδίες. Έχει κι ο γράφων χίλια αρνητικά να σούρει σε αυτούς που κυβερνούν σήμερα, ιδίως για την ευκολία με την οποία συμβιβάστηκαν με το νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος άλλωστε αποτελεί και την πραγματική απειλή για τους μικρομεσαίους. Δεν θα τους αποκαλούσα, ωστόσο, σε καμία περίπτωση εθνομηδενιστές, ιδίως για τη στρατηγική που ακολουθούν στο Μακεδονικό...

Από πού κι ως πού ένας έντιμος συμβιβασμός, όπως θα είναι, αν επιτευχθεί, η σύνθετη ονομασία erga omnes με απάλειψη των αλυτρωτικών αναφορών, μπορεί να θεωρηθεί εθνική προδοσία; Αυτήν τη στιγμή οι επιλογές είναι είτε αυτός ο συμβιβασμός είτε η μη επίλυση, δηλαδή στην ουσία η ντε φάκτο κατοχύρωση του βόρειου γείτονα ως "Δημοκρατία της Μακεδονίας". Η μη χρησιμοποίηση του όρου "Μακεδονία" θα έπρεπε να ζητηθεί από τον Τίτο πριν 70 και πλέον χρόνια. Τώρα είναι πολύ αργά...

Τώρα που γλεντήσαμε για τον πατριωτισμό μας και λίγο πριν η χώρα περάσει σε μια νέα φάση τής Ιστορίας της είναι καιρός να αναρωτηθούμε αν μάθαμε κάτι από τα οκτώ χρόνια τής κρίσης πέρα από το να αναζητάμε αποδιοπομπαίους τράγους στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Πολύ φοβάμαι πως όχι, γι' αυτό και το πολιτικό κόστος καθορίζει σε γενικές γραμμές την τακτική και στρατηγική τόσο της κυβέρνησης όσο και της αντιπολίτευσης, ιδίως της τελευταίας, ο πρόεδρος της οποίας σύρεται σε επιλογές για το Μακεδονικό που δεν τις ασπάζεται ούτε ο ίδιος...

Μας δίνεται μια χρυσή ευκαιρία να επιλύσουμε ένα ζήτημα πριν καταντήσει Κυπριακό και να σχεδιάσουμε την κοινή μας ανάπτυξη με τις χώρες τής Βαλκανικής. Θα την αδράξουμε ή θα συνεχίζουμε να τραγουδάμε "Μακεδονία ξακουστή" σαν να έρχεται η φωνή μας κατευθείαν από τις γιορτές που διοργάνωνε η χούντα στο Καλλιμάρμαρο;... 

Frankly my dears, the Americans don't give a damn...

Ο Έλληνας δεν το κουνά ρούπι από τον καναπέ του αν δεν βάλεις μπροστά του ένα σκιάχτρο. Σε σχέση με το Μακεδονικό αυτόν το ρόλο παίζουν οι παλιοί μας γνώριμοι, φονιάδες των λαών Αμερικανοί, τους οποίους τα τελευταία χρόνια είχαμε βάλει στο περιθώριο αφού είχε προτεραιότητα το μίσος για τους Γερμανούς. Προσέξτε, όχι η αντιπάθεια για την αμερικανική ή τη γερμανική κυβέρνηση, αλλά για τους Αμερικανούς και τους Γερμανούς εν γένει, όπως επιβάλλει ο φασισμός. Σύμφωνα, επομένως, με το τελευταίο θεώρημα του ανάδελφου έθνους, ο Ντ. Τραμπ και οι συνεργάτες του ασχολούνται από το πρωί μέχρι το βράδυ με τα δυτικά Βαλκάνια, σαν να είμαστε στο 1998 κι όχι στο 2018, και βυσσοδομούν για το πώς θα την "φέρουν" στον Βλ. Πούτιν και στη Ρωσία μέσω της καημενούλας της Ελλαδίτσας- τα υποκοριστικά για να τονίσουν πόσο μίζερος είναι ο εθνικισμός...

Λυπάμαι που θα δυσαρεστήσω τους απανταχού θιασώτες τής εθνικής μας κλάψας, αλλά όπως θα έλεγε κι ο Ρετ Μπάτλερ στην Σκάρλετ Ο' Χάρα, "frankly my dears, the Americans don't give a damn". Αν, μάλιστα, δίναμε μια ευκαιρία στη λογική απέναντι στο θυμικό, θα συνειδητοποιούσαμε ότι είναι προς το εθνικό μας συμφέρον να καταστήσουμε την ΠΓΔΜ με τη νέα της ονομασία και με απαλειφθείσες τις αλυτρωτικές αναφορές από το Σύνταγμά της τρόπον τινά οικονομική μας αποικία από το να την παραδώσουμε στην ερντογανική επιδίωξη για τουρκικό τόξο επιρροής στη Βαλκανική. Αν πρέπει οπωσδήποτε να βρούμε έναν κρατικό μπαμπούλα, τότε θα ήταν χρησιμότερο να τον εντοπίσουμε εκεί όπου πραγματικά βρίσκεται αντί να τον εφευρίσκουμε σε παρωχημένα ψυχροπολεμικά σενάρια...

Αν υποθέσουμε πως υπάρχει ένας μέσος όρος των ανθρώπων που θα σπαταλήσουν την Κυριακή τους για να βροντοφωνάξουν για έναν κίνδυνο που βρίσκεται μόνο στο φαντασιακό τους και τον ρωτήσουμε γιατί το κάνει, η απάντησή του πιθανότατα θα δολοφονήσει πολλά εγκεφαλικά κύτταρα: "γιατί η Μακεδονία είναι ελληνική", θα σου απαντήσει, προκαλώντας σειρά εύλογων ερωτημάτων από τη στιγμή που ούτε καν τα Σκόπια αμφισβητούν πως η Μακεδονία που βρίσκεται σήμερα εντός των ελληνικών συνόρων είναι ελληνική...

Ποια Μακεδονία είναι, επομένως, ελληνική; Του Βαρδάρη; Του Πιρίν; Κι αν οι διεκδικήσεις μας ταυτιστούν με όλες τις περιοχές και τις χώρες που έχει κατακτήσει κάποια στιγμή στην μακραίωνη πορεία του ο ελληνισμός, πού θα μπει φραγμός; Είναι ελληνικό και το Αφγανιστάν ή το Πακιστάν, όπου έφτασε ο Αλέξανδρος ΙΙΙ; Ή, μήπως, είναι ελληνικά και τα Στενά του Γιβραλτάρ όπου βρέθηκε ο Ηρακλής; Ας κοιτάξουμε, συνεπώς, να δούμε πώς θα ανασυντάξουμε τις ζωές μας στα 132.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα στα οποία αντιστοιχεί το νεοελληνικό κράτος κι ας αφήσουμε τις "Μεγάλες Ιδέες" κοιμισμένες στο νεκροταφείο τής Ιστορίας. Αρκετά μας έχουν καταστρέψει μέχρι σήμερα...