Η Μεγάλη Εβδομάδα πέρασε, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι έμειναν...

Δεν έχω λόγους να μην πιστέψω ότι ο Κ. Μητσοτάκης έκλαψε κατ' ιδίαν για την τραγωδία των Τεμπών. Ποτέ δεν θεώρησα πως είναι ο διάβολος επί της γης ούτε θεωρώ πως μια πολιτική επιχειρηματολογία σε ένα τέτοιο επίπεδο θίγει τον αποδέκτη της κι όχι αυτόν που τη χρησιμοποιεί. Όπως, επίσης, έχει κάθε δικαίωμα ο πρωθυπουργός να περνά στιγμές ξεγνοιασιάς με την σύζυγό του και να τις κοινοποιεί. Εκτός αν θέλετε να πιστέψω ότι η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων δεν γλεντοκόπησε το Πάσχα σκεπτόμενη τις οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών...

Πράγματι, ο πρωθυπουργός έχει περισσότερες ευθύνες από τον μέσο Έλληνα για το σιδηροδρομικό δυστύχημα. Αν θέλουμε, όμως, κάτι να αλλάξει σε αυτήν τη χώρα θα πρέπει κάποια στιγμή η κομματική αντιπαράθεση να περάσει από τους συμβολισμούς στην ουσία. 

Κι αυτοί που είχαν δήθεν ενοχληθεί γιατί ο Αλέξης Τσίπρας είχε κάνει διακοπές σε σκάφος εφοπλιστή λίγες εβδομάδες μετά το Μάτι ή γιατί ανάβει λαμπάδες το Πάσχα ας μετριάσουν την υποκρισία τους. Η Μεγάλη Εβδομάδα πέρασε, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι έμειναν...

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι βουτηγμένη στα σκάνδαλα και στη διαπλοκή. Καταδίκασε, για παράδειγμα, με χρηματικό πρόστιμο (!) τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο για τα όσα έκαναν κι εκείνοι που κατ' εντολή Μητσοτάκη συνάντησαν τον πρώην πλέον αντεισαγγελέα τού Αρείου Πάγου. Θα προτιμούσα, ωστόσο, τη δικαιοσύνη και τη δημοσιογραφία να ασχοληθούν με τα σκάνδαλα και τους πολιτικούς να μιλήσουν για προγράμματα σε αυτήν την προεκλογική περίοδο. 

Και, μάλιστα, για προγράμματα που ξεπερνούν τη διάρκεια ζωής μιας τετραετίας. Δεν θα ασχοληθούν, ωστόσο, γιατί οι πολιτικοί μας είναι μεροδούλι μεροφάι κι όχι οραματιστές. Κι αυτή είναι πολύ μεγαλύτερη τραγωδία από το κότερο του Αλέξη ή το κοκορέτσι τού Κυριάκου... 

  
 

Γαλάζιες ακρίδες με αναπτυγμένο ένστικτο επιβίωσης...

Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη για το ότι η ΝΔ καταρρέει από τις συνεχιζόμενες αποκαλύψεις για τις γαλάζιες ακρίδες στο δημόσιο ταμείο. Γνωρίζοντας ότι οι βουλευτικές της έδρες θα είναι πολύ λιγότερες την επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο ο ένας καρφώνει τον άλλο στο κυβερνών κόμμα σε μια προσπάθεια να σώσει το δικό του τομάρι πατώντας επί πολιτικών πτωμάτων. Κι επειδή, αν μη τι άλλο, οι περισσότεροι έχουν άπλυτα, φροντίζουν να βγάζουν του συνυποψηφίου (sic) τους πριν το κάνει εκείνος σε βάρος τους...

Εν προκειμένω δεν μιλάμε για λίγα σάπια μήλα, αλλά για ολόκληρο κοφίνι το οποίο γέμισε με τους καρπούς τού λαού,τον οποίο τώρα κοροϊδεύουν με επιδόματα. Το παράδειγμα, άλλωστε, δίνει ο ίδιος ο πρωθυπουργός που έστησε μια Α.Ε. στο Μαξίμου η οποία παρακολουθούσε τους επαγγελματικούς της αντιπάλους, οι περισσότεροι από τους οποίους ομοϊδεάτες της. Αν θεωρήσουμε τη δεξιά στην Ελλάδα ιδέα κι όχι ποινικό μητρώο...

Αυτές τις ημέρες δικάζονται στο Ειδικό Δικαστήριο δύο πρώην υπουργοί τού ΣΥΡΙΖΑ για πλημμελήματα, ούτε καν για κακουργήματα. Πέρα από το ότι είναι αθώοι μέχρι απόδειξης του εναντίου ή ότι είναι θύματα της μητσοτακικής εκδικητικότητας, ούτε ο Νίκος Παππάς ούτε ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος κατηγορούνται πως έκλεψαν έστω ένα ευρώ από τις θυσίες τού ελληνικού λαού. Πόσοι από αυτούς που θα "κοσμούν" αύριο μεθαύριο τα ψηφοδέλτια της ΝΔ θα μπορούν να ισχυρίζονται το ίδιο και να μην ντρέπεται η ντροπή για λογαριασμό τους;...

 

Ο ένας παρακολουθεί, ο άλλος δέρνει, ο τρίτος θα κυβερνήσει μόνος...

Όσο αποκαλύπτεται το παρασκήνιο πίσω από την πιο βρόμικη κυβέρνηση που γνώρισε η χώρα από τη μεταπολίτευση τόσο περισσότερο θα ξεκαθαρίζεται γιατί από την πρώτη στιγμή ο Κ. Μητσοτάκης επιχείρησε να αποδομήσει το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Δεν ήταν μόνο πως όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Ήταν, κυρίως, η επιδίωξή του να πει στο πόπολο εμμέσως πως μπορεί εκείνος να είναι πράγματι φαύλος, αλλά δεν είναι ο μόνος...

Έστησε ειδικά δικαστήρια για Παππά- Παπαγγελόπουλο στην ουσία γιατί ο πρώτος ανάγκασε τους καναλάρχες να πληρώσουν για πρώτη φορά για τηλεοπτικές άδειες κι ο δεύτερος πίεσε ώστε να αποκαλυφθούν όλες οι διαστάσεις τού σκανδάλου Novartis. Και οι δυο τους έκαναν τα λάθη τους, μόνο που να τα βάζουμε στο ίδιο μίξερ με όσα έχει κάνει σε βάρος τής δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και της ελευθεροτυπίας ο Κ. Μητσοτάκης τα τελευταία τρία χρόνια είναι τουλάχιστον άδικο. Γι' αυτό και η επόμενη κυβέρνηση, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το οφείλει πρωτίστως στους πολίτες να μην δώσει συγχωροχάρτια, αλλά να οδηγήσει τους ένοχους στο φυσικό τους δικαστή...

Ο ένας παρακολουθεί, ο άλλος δέρνει κι ο τρίτος θα κυβερνήσει, αυτήν τη φορά όμως δίχως ψευδαισθήσεις αν θέλει να είναι χρήσιμος για τον τόπο. Κι οφείλει να κυβερνήσει και χωρίς την ψευδαίσθηση πως οι προοδευτικές δυνάμεις περιλαμβάνουν και το ΠΑΣΟΚ ή, για να είμαι πιο δίκαιος, την πλειοψηφία τού ΠΑΣΟΚ. Καλύτερα, συνεπώς, να οδηγηθούμε σε δεύτερες εκλογές από το να σχηματιστεί μια κυβέρνηση που ο ένας εταίρος θα λειτουργεί ως δούρειος ίππος και θα είναι εκβιαζόμενος από την ολιγαρχία εξαιτίας των πολλών σκελετών που έχει στη ντουλάπα του...  

 

 

Εκλογές το Σεπτέμβριο; Δεν είμαι καθόλου σίγουρος...

Δεν είμαι αντίθετος στην ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής, υπό μία όμως πολύ σοβαρή προϋπόθεση η οποία αν δεν τηρείται γεννά πολλά ερωτηματικά: να υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ενοχής για τους κατηγορούμενους πολιτικούς. Για την περίπτωση της Ρ. Δούρου αποδείχθηκε και με δικαστική απόφαση πως δεν υπήρχαν, ενώ στις περιπτώσεις Παππά- Παπαγγελόπουλου είναι αστείο να κατηγορούνται ο μεν πρώτος γιατί για πρώτη φορά οι ολιγάρχες αυτής της χώρας πλήρωσαν για τηλεοπτικές άδειες ο δε δεύτερος γιατί πίεσε ώστε να διαλευκανθεί ένα σκάνδαλο παγκόσμιων διαστάσεων, όπως αυτό της Novartis...

Πέρα, επίσης, από τη σοβαρότητα των καταγγελιών ο διώκτης πολιτικός οφείλει κι ο ίδιος να είναι αμέμπτου ηθικής, όχι μόνο ποινικής αλλά και πολιτικής. Σε διαφορετική περίπτωση η υποκρισία είναι το λιγότερο σοβαρό από τα ατοπήματά του. Αν θέλεις να κατηγορείς, για παράδειγμα, πολιτικούς σου αντιπάλους γιατί έβαλαν στο δημόσιο ταμείο μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από τις τηλεοπτικές άδειες, μάλλον οφείλεις να μην εισπράττεις για πάρτη σου αγροτικές επιδοτήσεις, ιδίως όταν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το δάκο από τη μουχρίτσα...

Ο Κ. Μητσοτάκης στήνει εδώ και μερικές εβδομάδες το προεκλογικό του αφήγημα με επιδόματα της πλάκας μπροστά σε αυτά που έχει πάρει από τους πολίτες για λογαριασμό των χορηγών του, δικαστικές διώξεις σε βάρος των αντιπάλων του και μεθοδική προσπάθεια να πείσει ότι για τις φυσικές καταστροφές που έτυχαν στη βάρδια των αντιπάλων του, τους οποίους έστειλε και στα δικαστήρια, φταίνε εκείνοι αλλά ο ίδιος δεν ευθύνεται γι' αυτές που γίνονται στη δική του βάρδια. Θεωρείται, μάλιστα, σχεδόν σίγουρο ότι ο πρωθυπουργός θα προκηρύξει εκλογές αμέσως μετά το Δεκαπενταύγουστο για να γλιτώσει από τα χειρότερα που έρχονται το χειμώνα. 

Δεν είμαι, όμως, καθόλου σίγουρος ότι θα είναι πρώτος στις δημοσκοπήσεις που θα έχει στα χέρια του- αυτές που δημοσιεύονται ούτε ο ίδιος τις πιστεύει- μετά το Δεκαπενταύγουστο. Ίσως η εξάντληση της τετραετίας να είναι ο μόνος τρόπος να ξεπεράσει τον πατέρα του σε χρόνια πρωθυπουργικής θητείας και μάλλον θα είναι η μοναδική του επιτυχία όταν πολύ σύντομα θα αρχίσει να γράφει τα απομνημονεύματά του...

 

  
 

Κάποιοι στην κυβέρνηση ονειρεύονται το ΣΥΡΙΖΑ όπως το ΚΚΕ από το 1947 μέχρι το 1974...

Τη δεκαετία τού '70 στην Ιταλία οι Αμερικανοί είχαν επιστρατεύσει ακόμα και τη μαφία προκειμένου να προχωρά σε βομβιστικές επιθέσεις που αποδίδονταν στη συνέχεια στην Αριστερά. Στόχος ήταν ο ευρωκομμουνισμός τού Μπερλινγκουέρ να μην κυβερνήσει ποτέ τη χώρα κι αυτός ο στόχος επιτεύχθηκε. Προηγούμενες δεκαετίες τα ίδια και χειρότερα γίνονταν και στην Ελλάδα με παρόμοια επιτυχία, μέχρι όμως το 2015, όταν η αποτυχία τού προηγούμενου δικομματισμού και η προσωπική γοητεία τού ηγέτη της έφεραν την Αριστερά στην εξουσία...

Το νέο εγχείρημα σχετίζεται με το να μην ξανακυβερνήσει η Αριστερά. Το δρόμο είχε χαράξει ο Μ. Βορίδης, του οποίου οι δημοκρατικές ευαισθησίες είναι γνωστές από την εποχή που ήταν γραμματέας τής νεολαίας τού δικτάτορα Παπαδόπουλου, ο οποίος είχε ζητήσει να γίνουν οι απαραίτητες θεσμικές αλλαγές ώστε να μην αναλάβουν πάλι κυβερνητικά πόστα οι ανταρτοσυμμορίτες μαδουραίοι. Πώς, όμως, απονομιμοποιείς μια ολόκληρη παράταξη, που εκφράζει ιδεολογικώς ένα σημαντικό κομμάτι τού πληθυσμού; Μα, καθιστώντας την ποινικώς υπόλογη, δίνοντάς της τα χαρακτηριστικά συμμορίας που ήρθε να καταστρέψει τη δημοκρατία.

Γι' αυτό και η παραπομπή Παπαγγελόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο και η σκανδαλολογία των τελευταίων εβδομάδων συνιστούν εφαρμογή τού δόγματος Βορίδη στην πράξη. Ποιος ξέρει, μπορεί κάποιοι να ονειρεύονται ακόμα και την θέση τού ΣΥΡΙΖΑ εκτός νόμου, στο "πρότυπο" του ΚΚΕ σε αλήστου μνήμης εποχές...

Όλες αυτές τις σκοτεινές ημέρες κι εβδομάδες κανείς δεν κατηγόρησε πρώην υπουργούς τού ΣΥΡΙΖΑ πως έβαλαν το χέρι στο μέλι. Το πολύ πολύ να τους έψεξαν πως λειτούργησαν ως ταμίες τού κόμματος...

Φυσικά και δεν αποκλείεται συριζαίοι να μην έχουν μείνει αλώβητοι από το δέλεαρ τού χρήματος, ουδείς αναμάρτητος από όποιες αξιακές καταβολές κι αν ξεκίνησε την πορεία του. Αναλογιστείτε, όμως, πόσες φορές μέσα σε ένα μόλις χρόνο έχουμε διαβάσει για εκατομμύρια ευρώ που η σημερινή κυβέρνηση έχει μοιράσει σε συγγενείς, κολλητούς ή και στα μέλη της ενδεχομένως...

Το να θες να φτιάξεις ένα ΣΥΡΙΖΑ TV- ούτε καν να ελέγξεις το σύνολο των μίντια- με τη συνδρομή υστερόβουλων επιχειρηματιών είναι πράγματι αντιθεσμικό. Έχω την αίσθηση, όμως, πως το να διασπαθίζεις ξανά- ύστερα από μία χρεοκοπία για την οποία έχεις μεγάλη ευθύνη- τα χρήματα του ελληνικού λαού είναι πολύ μεγαλύτερο αμάρτημα κι αποδεικνύει γιατί η δεξιά αντιμετωπίζει διαχρονικά με σύμπλεγμα κατωτερότητας το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς...

Εμφύλιος στην παρακρατική δεξιά...

Το παρακράτος δεν χτίζεται από τη μία ημέρα στην άλλη, ούτε καν σε τεσσεράμισι χρόνια. Χρειάζεται χρόνο και, πάνω από όλα, την εμπέδωση του συναισθήματος ασφάλειας σε αυτούς που συμμετέχουν σε αυτό πως θα μείνουν εσαεί ακαταδίωκτοι. Η δεξιά κυβέρνησε σχεδόν αδιαλείπτως αυτόν τον τόπο από το 1932 μέχρι και το 1981. Σε αυτές τις πέντε δεκαετίες είχε και το χρόνο και την ασφάλεια να χτίσει ένα παρακράτος το οποίο θα έκανε τη βρόμικη δουλειά, συμπεριλαμβανομένων πραξικοπημάτων και δολοφονιών πολιτικών αντιπάλων...

Ομοίως, άπλετο χρόνο κι ασφάλεια είχαν η οικογένεια Μητσοτάκη κι ο Αντ. Σαμαράς. Ο πατήρ Μητσοτάκης ήταν βουλευτής από τη δεκαετία τού '40 κι ο "μακεδονομάχος τής φακής" από το 1977, ο μακροβιότερος στο σημερινό Κοινοβούλιο. Κι όμως, για όλους αυτούς τους "κυρίους" παρακράτος είναι η Αριστερά που κυβέρνησε για μόλις τεσσεράμισι χρόνια και τις προηγούμενες δεκαετίες τις έβγαλε στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στις εξορίες, στις φυλακίσεις και στο πολιτικό περιθώριο. Αναρωτηθείτε, για παράδειγμα, πόσοι δικαστικοί, στρατιωτικοί ή αστυνομικοί- ο ορισμός, δηλαδή, του βαθέος κράτους- ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ ώστε να είναι σε θέση ο Αλέξης Τσίπρας να ορίζει γεγονότα από το παρασκήνιο...

Βεβαιότητα για την ενοχή ή την αθωότητα κάποιου μπορώ να έχω μόνο για τον εαυτό μου. Δεν βάζω, επομένως, το χέρι μου στη φωτιά για το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιχείρησε να ποδηγετήσει διαδικασίες, μολονότι οι ενδείξεις συγκλίνουν στο ότι όπου αυτό έγινε σχετιζόταν με την αποκάλυψη κι όχι με τη συγκάλυψη σκανδάλων. Αυτό που είναι βέβαιο, πάντως, είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατόρθωσε να ελέγξει κάτι παραπάνω από την κυβέρνηση- κι αυτό παίζεται αν λάβουμε υπόψη τα "παραμάγαζα" Καμμένου- Παπαγγελόπουλου- και σίγουρα όχι την εξουσία. Στο πλαίσιο, άλλωστε, της τελευταίας διεξάγεται ένας ιδιότυπος εμφύλιος αυτόν τον καιρό ανάμεσα σε Μητσοτάκη- Σαμαρά για το ποιος είναι το αφεντικό. Περιττό να αναφέρω πως κανένας τους δεν είναι Αριστερός και κανένας τους δεν είναι καθαρός σαν τον αττικό καλοκαιρινό ουρανό... 

Αν η δεξιά αναζητά παρακράτος δεν έχει παρά να κοιταχτεί στον καθρέφτη...

Είναι ο Π. Καμμένος κι ο Δ. Παπαγγελόπουλος Αριστεροί; Ποτέ δεν υπήρξαν και ποτέ δεν θα γίνουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβέρνησε με τους ΑΝΕΛ όχι γιατί ασπαζόταν τη συντηρητική ατζέντα τους, αλλά γιατί ήταν το μοναδικό κόμμα στη Βουλή του 2015- πέρα από το ΚΚΕ και τη Χρυσή Αυγή που για διαφορετικούς λόγους δεν υπήρχε περίπτωση συνεργασίας μαζί τους- το οποίο τασσόταν εναντίον των μνημονίων. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν συγκυβέρνησε με τον Καμμένο γιατί ήθελε να αξιοποιήσει τα κονέ τού τελευταίου με το παρακράτος. Ομοίως, συνεργάστηκε με τον Δ. Παπαγγελόπουλο όχι για να κρύψει σκάνδαλα, αλλά για να αποκαλύψει αυτά που έθαβε το βαθύ κράτος των ΝΔ- ΠΑΣΟΚ...

Από τη στιγμή που η Αριστερά αποδέχθηκε την πρόκληση του να κυβερνήσει ήταν υποχρεωμένη να ριχτεί στη λάσπη για να ξεβρομίσει τη χώρα. Αυτό σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα, να συναναστρέφεσαι κι ανθρώπους που υπό διαφορετικές περιστάσεις δεν θα έβαζες ποτέ στο σπίτι σου. Κι αυτό γιατί χρειάζεσαι τα μικρότερα ψάρια για να πιάσεις τα μεγαλύτερα, ιδίως όταν έχεις απέναντί σου ένα σύστημα εξουσίας με παρακλάδια παντού, κι όχι μόνο στην αστυνομία ή στη δικαιοσύνη...

Λένε, για παράδειγμα, στη ΝΔ πως μόνο ένα παρακράτος παρακολουθεί δημοσιογράφους, λες κι αυτοί που παρακολουθούνταν ήταν ο Μανώλης Γλέζος και η Οριάνα Φαλάτσι κι όχι αχυράνθρωποι επιχειρηματία με πολλές ύποπτες υποθέσεις στην πλάτη του. Λένε, επίσης, στη ΝΔ πως όταν αυτοί μπορούν να χρησιμοποιούν οπλοπολυβόλα δωρηθέντα στους ίδιους από τη διαπλοκή η Αριστερά πρέπει να απαντά με νεροπίστολα...

Όσα λάθη, όμως, κι αν έγιναν από το ΣΥΡΙΖΑ, που έγιναν και σε αυτόν τον τομέα, η Αριστερά ούτε εκτέλεσε ούτε φυλάκισε ούτε εξόρισε ούτε έστησε προβοκάτσιες σε βάρος των πολιτικών της αντιπάλων. Αν, επομένως, η δεξιά αναζητά με το στανιό παρακράτος μπορεί κάλλιστα να ανατρέξει στην παλιότερη, αλλά και σύγχρονη ιστορία της, αυτή που ζούμε και σήμερα. Εκεί θα βρει πολλά, μα πάρα πολλά παραδείγματα για να έχει τώρα το θράσος να κουνά το δάχτυλο...

Ο σκοπός δεν αγιάζει τους Ρασπούτιν...

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έκανε υπουργό τον Δημ. Παπαγγελόπουλο το 2015 γιατί ο τελευταίος είναι καραμανλικός, αλλά γιατί ήθελε έναν άνθρωπο με επιρροή στο χώρο τής Δικαιοσύνης προκειμένου να προχωρήσει η κάθαρση και η τιμωρία των διεφθαρμένων, όπως είχε υποσχεθεί στο λαό. Κι αυτό είναι το μεγάλο του σφάλμα στη συγκεκριμένη περίπτωση, γιατί όσο κι αν είναι καλές οι προθέσεις σου υπάρχει κι αυτή η άτιμη η διάκριση των εξουσιών που απαγορεύει στην εκτελεστική εξουσία να αναμειγνύεται στη δικαστική. Ακόμα κι όταν οι πολιτικοί σου αντίπαλοι το έκαναν επί δεκαετίες- και συνεχίζουν σήμερα- να παρεμβαίνουν, να εκβιάζουν και να απειλούν για να επιτυγχάνουν συγκαλύψεις για τους ίδιους και τους χρηματοδότες τους, εσύ δεν δικαιούσαι να αντιγράφεις τις μεθόδους τους, έστω κι αν αποσκοπείς σε κάτι ευγενέστερο από το κουκούλωμα...

Το ίδιο συμπέρασμα θα εξαγόταν ακόμα κι αν ο Δημ. Παπαγγελόπουλος είχε κατορθώσει να τεκμηριώσει την ενοχή πολιτικών για το σκάνδαλο Novartis ή είχε φέρει στο δημόσιο ταμείο δισεκατομμύρια ευρώ από τις διάφορες λίστες φοροδιαφυγής. Το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, στο οποίο αναφέρθηκε πολλάκις κατά την απολογία του στη Βουλή ο πρώην υπουργός, δεν βασίζεται στο σκοπό που αγιάζει τα μέσα. Δεν εμπεριέχει τίποτα το μακιαβελικό ή το ρασπουτινικό. Σε διαφορετική περίπτωση, θα θεωρούσαμε ηθικά και τα βασανιστήρια, για παράδειγμα, σε βάρος τρομοκρατών...

Όλα αυτά δεν τα γράφω γιατί δεν υπάρχει σκάνδαλο Novartis ούτε γιατί οι παρεμβάσεις Παπαγγελόπουλου έχουν την ίδια ηθική απαξία. Τα γράφω γιατί η Αριστερά έχει χρέος να μην μιμείται το τέρας που δικαίως καταδικάζει...

Κι αν ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης δεν είναι Αριστερός για να φέρει αυτό το ηθικό βάρος, οφείλουν να το θυμούνται οι Αριστεροί τής αξιωματικής αντιπολίτευσης όταν ξαναγίνουν κυβέρνηση. Τη δεύτερη φορά Αριστερά ο έλεγχος των αρμών τής εξουσίας θα είναι ασυγχώρητος, ακόμα κι αν στεφθεί με μεγαλύτερη επιτυχία σε σχέση με την πρώτη φορά...

Ο Παπαγγελόπουλος ήταν ένα λάθος, όχι ένα σκάνδαλο...

Ο Κ. Μητσοτάκης δεν πρόκειται να παραπέμψει τον Αλέξη Τσίπρα στο Ειδικό Δικαστήριο. Ο πρωθυπουργός μπορεί να είναι πολλά πράγματα, τα περισσότερα αρνητικά, αλλά δεν είναι αυτοκαταστροφικός. Κατανοεί ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα καταστήσει τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ λαϊκό ήρωα, όπως είχε καταστήσει ο πατέρας του τον Ανδρ. Παπανδρέου με το σκάνδαλο Κοσκωτά, στο οποίο μάλιστα ήταν μπλεγμένος και με δωροληψία ο ιστορικός ηγέτης τού ΠΑΣΟΚ. Μπορεί ο Κυριάκος να φοβάται τον Αντ. Σαμαρά, αλλά μάλλον η επιρροή τού τελευταίου στην Κ.Ο. της ΝΔ έχει υπερεκτιμηθεί, κυρίως από εκείνους που χρησιμοποιούν το όνομά του ως σημαία ευκαιρίας για τις δικές τους φιλοδοξίες, όπως ο Αδ. Γεωργιάδης κι ο Μ. Βορίδης...

Κακώς ο Αλέξης Τσίπρας διόρισε αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης με αρμοδιότητα να απαιτεί από τους δικαστές επιτάχυνση των διαδικασιών. Όχι γιατί οι δικαστές έκαναν όπως έπρεπε τη δουλειά τους, αλλά γιατί η Αριστερά οφείλει πρώτη από όλους να σέβεται τη διάκριση των εξουσιών. Από πουθενά, ωστόσο, δεν προκύπτει- ούτε από τις σε βάρος του καταθέσεις εισαγγελέων- πως ο Δ. Παπαγγελόπουλος ζήτησε την κατασκευή στοιχείων εναντίον πολιτικών αντίπαλων του ΣΥΡΙΖΑ...

Με την Τουρκία έτοιμη να εισβάλει στα ελληνικά χωρικά ύδατα, τα νησιά μας να επωμίζονται όλο το βάρος τού προσφυγικού που θα έπρεπε να διαμοιραστεί το σύνολο της Ευρώπης και με την πραγματική οικονομία να κάνει βήματα προς τα πίσω, είναι πολυτέλεια να ασχολούμαστε με το βίο και πολιτεία Παπαγγελόπουλου. Αφήστε που το πραγματικό σκάνδαλο είναι οι μίζες τής Novartis κι όχι οι πιέσεις που κακώς ασκήθηκαν από έναν πρώην υπουργό για τη διαλεύκανσή τους. Όλα αυτά, όμως, είναι κενό γράμμα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη που μέσα σε επτά μήνες έχει "καταφέρει" να αποξενώσει πολλούς μετριοπαθείς ψηφοφόρους, οι οποίοι αφελώς πίστεψαν ότι αυτοί που τους χρεοκόπησαν θα αποδεικνύονταν αποκαθαρμένοι μεταρρυθμιστές...

Παπαγγελόπουλος-Πολάκης-Τζανακόπουλος τα έπαιρναν από τη Novartis...

Φανταστείτε για μια στιγμή τα μεγάλα κεφάλια τής Novartis στην Ελβετία ή του FBI στις ΗΠΑ να διαβάζουν πως στην Ελλάδα δεν ασχολούμαστε με το ποιοι τα άρπαξαν από τη φαρμακευτική εταιρεία, αλλά για τον αν κάποιος Παπαγγελόπουλος πίεσε δικαστές για γρήγορα αποτελέσματα ή αν κάποιοι Πολάκης- Τζανακόπουλος πρέπει να εξαιρεθούν από μια επιτροπή για κάποιου είδους εμπλοκή τους στην υπόθεση. Θα ψάχνουν και θα ξαναψάχνουν στα ντοσιέ τους για να βεβαιωθούν ότι δεν έδωσαν ούτε ένα δολάριο στους Παπαγγελόπουλο- Πολάκη- Τζανακόπουλο. Σε αντίθεση, δηλαδή, με ό,τι συνέβη με χιλιάδες γιατρούς κι ορισμένους ενδεχομένως πολιτικούς στην Ελλάδα...

Όλος ο πλανήτης το έχει τούμπανο ότι η Novartis δωροδοκούσε, όπως άλλωστε παλιότερα και η Siemens, αλλά σε αυτήν τη γωνιά τής οικουμένης κάποιοι επιχειρούν συστηματικώς να μας πείσουν πως η γη δεν κινείται, είναι επίπεδη και για όλα αυτά ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και το ότι οι προστατευόμενοι μάρτυρες κατέθεσαν στο FBI το παρουσιάζουν ως να είναι επιλήψιμο, στεκόμενοι σε νομικίστικα επιχειρήματα από αυτά για τα οποία φημίζεται ο ακόμα ερευνώμενος Αδ. Γεωργιάδης. Για την ταμπακιέρα, βεβαίως, καμία κουβέντα. Έτσι κι αλλιώς αν δεν βρεθεί "μαύρο" χρήμα το σκάνδαλο έχει παραγραφεί εξαιτίας τού νόμου- "πλυντηρίου" περί ευθύνης υπουργών τού "αξιότιμου" καθηγητή πλέον Β. Βενιζέλου...

Η εικόνα τής πολιτικής, αλλά και της δικαστική εξουσίας που βγαίνει προς τα έξω μέσα από τη διερεύνηση (;) του σκανδάλου Novartis είναι τουλάχιστον απογοητευτική. Πώς μπορεί μια κοινοβουλευτική επιτροπή να βγάλει κρίση όταν εκείνοι που την αποτελούν έχουν πάρει τις αποφάσεις τους για το τι συνιστά σκάνδαλο και τι όχι πριν καν εξεταστεί ο πρώτος μάρτυρας;...

Πώς να εμπιστευτείς τη δικαιοσύνη όταν αποκαλύπτονται όλες οι εσωτερικές έριδες και διαγκωνισμοί των δικαστών που μειώνουν το κύρος της; Κι άντε να πείσεις τώρα τον μέσο πολίτη να τηρεί τους νόμους που αυτοί που έχουν οριστεί να τους συντάσσουν, να τους ψηφίζουν και να ελέγχουν την εφαρμογή τους είναι ο ένας χειρότερος από τον άλλο...

Novάριστοι...

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία τής ελληνικής μεταπολιτευτικής Βουλής που συγκροτείται προκαταρκτική επιτροπή για να ερευνήσει το "σκάνδαλο" της ανάδειξης κι όχι του κουκουλώματος ενός πραγματικού σκανδάλου, αυτού της Novartis. Είναι, επίσης, η πρώτη φορά που θα ερευνηθεί ένας πρώην υπουργός χωρίς ούτε οι κατήγοροί του να του προσάπτουν πως τα "άρπαξε".

Και, φυσικά, είναι η πρώτη φορά που οι κατήγοροι δεν είχαν ούτε καν τα κότσια να υπερασπιστούν το κατηγορητήριό τους, απέχοντας από τη διαδικασία με γελοία δικαιολογία. Ακόμα κι ο "πολλά βαρύς" Αντ. Σαμαράς, που θα τους πήγαινε όλους αίμα, απουσίαζε...

Τι θέλει να μας πει ο Κ. Μητσοτάκης; Πως συνεδρίασαν οι 158 βουλευτές του κι εκείνοι αποφάσισαν να τη ΄"χαρίσουν" στον Αλέξη Τσίπρα και να παραπέμψουν τον Δ. Παπαγγελόπουλο; Κι αν ακόμα ίσχυε αυτό το παραμύθι, που ουτε οι ίδιοι δεν το διακινούν, προς τι η διαρροή πως ο πρωθυπουργός δεν στέλνει τους πολιτικούς του αντιπάλους στα ειδικά δικαστήρια; Ή, μήπως, λησμονεί πως υπάρχουν και στη δική του κυβέρνηση υπουργοί που είναι βουλευτές, επομένως τα όρια ανάμεσα στην εκτελεστική και στη νομοθετική εξουσία γίνονται ακόμα πιο θολά;...

Η Novartis μπορεί να δωροδοκούσε γιατρούς κι άλλους λειτουργούς τής Υγείας, αλλά δεν τμολογούσε μόνη της. Κάποιοι υπουργοί έβαζαν τις υπογραφές τους και χρήσιμο θα ήταν μια ημέρα να μαθαίναμε αν υπερκοστολόγησαν κατά 32,68 δισ. ευρώ σε μία τετραετία από πλάνη, άγνοια ή από δόλο που σχετιζόταν με χρηματισμό τους. Δεν θα το μάθουμε, όμως, ποτέ γιατί και παραγραφές έχουν επέλθει, αλλά κυρίως γιατί είναι φανερότατο ότι από αυτήν την κυβέρνηση απουσιάζει η οποιαδήποτε βούληση να φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο. Αν μη τι άλλο, δεν είναι αυτοκαταστροφική...

Χάνεις όταν χάνεις το λαό, όχι τα ΜΜΕ και τους δικαστές...

Δεν περιποιεί τιμή για την πρώτη φορά Αριστερά ο διορισμός υπουργού με αρμοδιότητα να εμπλέκεται στη δουλειά τής Δικαιοσύνης. Αυτή ήταν η δουλειά τού Δ. Παπαγγελόπουλου, ανεξαρτήτως αν οι δικαστές δεν είναι αρσακειάδες που διεφθάρησαν από τον "Ρασπούτιν" ούτε ο "Ρασπούτιν" έστησε κάποια συνωμοσία για το σκάνδαλο της Novartis, για το οποίο υπάρχουν σίγουρα πολιτικές ευθύνες, ακόμα κι αν δεν υπάρχουν ποινικές για πρωθυπουργούς και υπουργούς τής ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Μόνο όσοι ήθελαν να εθελοτυφλούν δεν έβλεπαν το πάρτι με τις τιμές των φαρμάκων τα προηγούμενα χρόνια...

Και η πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ για το μάθημα των θρησκευτικών απόδειξε ότι η δικαστική εξουσία είναι βαθιά συντηρητική, ακόμα κι αν δεν είναι πάντοτε διεφθαρμένη. Όπως, όμως, και στο μιντιακό χώρο έτσι και στο δικαστικό η προηγούμενη κυβέρνηση επιχείρησε ερασιτεχνικώς να καλύψει ένα βαθύ κενό επιρροής το οποίο δημιουργήθηκε λόγω του ότι η Αριστερά δεν είχε κυβερνήσει ποτέ πριν αυτόν τον τόπο κι επομένως δεν διέθετε τις προσβάσεις των άλλων, που ξέρουν χρόνια τα κόλπα. Ο σκοπός, όμως, δεν αγιάζει τα μέσα κι εν προκειμένω ούτε αυτός επιτεύχθηκε με συνέπεια σήμερα να έχουν πατήματα για να φωνάζουν οι κλέφτες...

Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να έχει τρόπον τινά απαγορεύσει τη δημόσια συζήτηση για τα αίτια της ήττας και την αυτοκριτική για το 2015- 2019, ωστόσο ως εν δυνάμει πρωθυπουργός κι επόμενη κυβέρνηση της χώρας οφείλει να συμπεριλάβει στο "αυτομαστίγωμά" του και την κακή αντιγραφή καθεστωτικων πρακτικών που οδήγησαν το μεταπολιτευτικό δικομματισμό στην παρακμή του. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχασε τις εκλογές γιατί δεν είχε μαζί του τα ΜΜΕ και τη Δικαιοσύνη. Δεν τους είχε ούτε πριν το 2015. Τις έχασε γιατί δεν είχε μαζί του την πλειοψηφία τού λαού κι αυτή έχει χρέος να επανακτήσει πριν ο ακροδεξιός νεοφιλελευθερισμός που βιώνουμε σήμερα αποκτήσει χαρακτηριστικά μονιμότητας... 

Συνεργός σκευωρίας κι όχι μεγάθυμος όποιος καλύπτει σκευωρό...

Αν στη ΝΔ θεωρούν τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο σκευωρό για τη Novartis, τότε αυτός είναι πολύ δύσκολο να ενέργησε μόνος του ως αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης, δίχως δηλαδή την κάλυψη του Αλέξη Τσίπρα. Από τη στιγμή, συνεπώς, που ο Κ. Μητσοτάκης αποφάσισε τη σύσταση προκαταρκτικής επιτροπής για τον Παπαγγελόπουλο έπρεπε σε αυτή να συμπεριλάβει και τον πρώην πρωθυπουργό. Δεν είναι δείγμα πολιτικού πολιτισμού η συγκάλυψη τυχόν ποινικών ευθυνών ενός πολιτικού προσώπου, ακόμα κι αν έχει διατελέσει πρωθυπουργός, αλλά ομερτά και σαφής ανισότητα έναντι ενός απλού πολίτη...

Πράγματι, ο λαός κρίνει τα πεπραγμένα ενός πρωθυπουργού κατά την εκλογική διαδικασία. Οι ψηφοφόροι, ωστόσο, δεν είναι ανακριτές για να μελετήσουν τα στοιχεία ούτε δικαστές για να τον στείλουν ή όχι στη φυλακή. Χρησιμοποιώντας ένα ακραίο παράδειγμα, αν ένας πρωθυπουργός έχει πουλήσει στρατιωτικά μυστικά στην Τουρκία δεν θα παραπεμφθεί στο Ειδικό Δικαστήριο γιατί πιθανόν ο λαός δεν θα τον έχει επανεκλέξει; Αν ο Αλέξης Τσίπρας συνωμότησε για να μπουζουριάσει πολιτικούς του αντιπάλους χωρίς στοιχεία σε βάρος τους έχει διαπράξει ποινικά αδικήματα και θα πρέπει να τιμωρηθεί γι' αυτά...

Και στην προκειμένη περίπτωση, όμως, περισσεύει η υποκρισία. Ο Κ. Μητσοτάκης δεν επέλεξε τη μεσοβέζικη λύση τής παραπομπής Παπαγελόπουλου και της "διάσωσης" Τσίπρα από δήθεν πολιτική γενναιοδωρία, αλλά εξαιτίας πολιτικών σκοπιμοτήτων. Δεν θέλει να ηρωοποιήσει τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ για ένα σκάνδαλο για το οποίο ακόμα κι αν δεν υπάρχουν ποινικές υπάρχουν πολιτικές ευθύνες και νυν υπουργών τής ΝΔ για το "πάρτι" στο χώρο τού φαρμάκου...

Κι από την άλλη είναι εγκλωβισμένος από τον Αντ. Σαμαρά και τους σαμαρικούς, που είναι ουκ ολίγοι στην Κ.Ο. της ΝΔ και οι οποίοι διακατέχονται από τα γνωστά δεξιά σύνδρομα εκδικητικότητας γι' αυτούς που τους στέρησαν την κουτάλα. Αν θέλει, επομένως, δικαιοσύνη ο Κ. Μητσοτάκης, να έχει το θάρρος να ελέγξει και τον "αρχισυνωμότη" Τσίπρα... 

Ο Ψυχάρης παρασύρει τον Κούλη σε έναν πόλεμο που είναι πολύ βρόμικος για να κερδίσει...

Θέλω να νομίζω, για το καλό τής δημοκρατίας μας, πως ο αρχηγός τής αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι τόσο αφελής όσο εμφανίζεται να είναι στην υπόθεση Παπαγγελόπουλου. Ο Κούλης έχει στη διάθεσή του πολύ πιο προνομιακά πεδία για να φανεί ο καταλληλότερος πρωθυπουργός από αυτά της διαπλοκής και της διαφθοράς. Γι' αυτό, εξάλλου, κι ο Αλέξης Τσίπρας εκμεταλλεύεται την εμμονή τής ΝΔ στο πρόσωπο του αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης για να τη στριμώξει, μέσω της σχετικής συζήτησης στη Βουλή, εκεί που την πονά περισσότερο. Αλήθεια, πιστεύει ο πολιτικός ο οποίος δεν έχει δώσει καμιά απάντηση μέχρι τώρα για τις λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς, για την οικογενειακή σχέση του με τον Στ. Παπασταύρου η για τη Siemens πως αυτή η ατζέντα τον βολεύει; Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως ο αντίπαλός σου είναι βρόμικος, για να παίξεις το χαρτί τού ηθικού πλεονεκτήματος είναι απαραίτητη προϋπόθεση να είσαι εσύ καθαρός.Και ξέρουμε πολύ καλά Κούλη μου πως αν σε γυρίσουμε ανάποδα δεν θα σταματήσουν να πέφτουν στο χώμα σκάνδαλα και σκανδαλάκια σου, όσο κι αν η δικαιοσύνη βαφτίζει, για παράδειγμα, τις μίζες Χριστοφοράκου δωρεές για να μην πληγεί η καριέρα σου...

Ο Κυριάκος δεν είναι αφελής, εγκλωβισμένος είναι από εκείνους που τον εκβιάζουν στο εσωτερικό τού κόμματός του κι από τη διαπλοκή που ψυχορραγεί και η οποία πετά στον ανεμιστήρα ό,τι βρίσκει μπροστά της μήπως και διασωθεί. Αυτός ο πόλεμος είναι του Στ. Ψυχάρη, ο οποίος είναι λογικό να μην αγαπά το βιαστή του, κι όχι του προέδρου τής ΝΔ, μόνο που ο τελευταίος τον έχει υιοθετήσει είτε γιατί έτσι πιστεύει ότι δίνει τα καλύτερα διαπιστευτήρια σε αυτούς που θεωρεί πως πρέπει να τους τα δώσει είτε επειδή τους είναι υποχρεωμένος από τη στιγμή που δίχως αυτούς πιθανότατα δεν θα είχε εκλεγεί ποτέ στην θέση που βρίσκεται σήμερα είτε γιατί ισχύουν και τα δύο...

Η αξιωματική αντιπολίτευση, ιδίως η πολύ ισχυρή καραμανλική της πτέρυγα, αισθάνεται ωστόσο αμηχανία μπροστά στο κυνήγι μαγισσών που έχει στηθεί σε βάρος ενός δικού της παιδιού, όπως είναι ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος. Ο άνθρωπος δεν είναι συριζαίος, αλλά φόλα καραμανλικός. Πώς, επομένως, να βγουν να τον σταυρώσουν οι περισσότεροι στη Συγγρού, ιδίως όταν και οι πέτρες γνωρίζουν ότι η υπόθεση με τις καταγγελίες της νεοδημοκράτισσας εισαγγελέως Τσατάνη μπάζει από παντού; Γι' αυτό, άλλωστε, και το ρόλο τού Ιαβέρη ανάλαβε ο Μ. Βορίδης σε αυτόν τον αχταρμά νεοφιλελεύθερων ακροδεξιών που αποτελεί την ηγετική ομάδα τής αξιωματικής αντιπολίτευσης σήμερα...

Η αμηχανία των υγιών νεοδημοκρατών, άλλωστε, γίνεται ακόμα μεγαλύτερη από τη στιγμή που ηγετική θέση στη σταυροφορία σε βάρος Παπαγγελόπουλου έχουν αναλάβει "μπουμπούκια" όπως ο Β. Βενιζέλος κι ο Ανδρ. Βγενόπουλος. Γιατί, άραγε, ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει κάνει τόσες δημόσιες παρεμβάσεις γύρω από το τεχνητό θέμα που έχει προκύψει; Τόσο πολύ νοιάζεται για την προστασία τής διάκρισης των εξουσιών ώστε δεν θέλει καμία παρέμβαση της εκτελεστικής πάνω στη δικαστική εξουσία; Είναι τόσο άγιος ή, μήπως, είναι τόσο αμαρτωλός γι' αυτό και δεν επιθυμεί να ολοκληρώσει το έργο του αυτός που δεν καταχώνιασε, για παράδειγμα, τη λίστα Λαγκάρντ σε κάποιο συρτάρι τού γραφείου του αλλά παρέχει κάθε συνδρομή στις αρμόδιες αρχές ώστε να τη διερευνήσουν σε βάθος; Και ποια είναι η σύνδεση Βενιζέλου-Βγενόπουλου; Μήπως είναι εκ Λιβάνου ορμώμενη κι αρχίζει από Σα και τελειώνει σε φα;...

Δυστυχώς η υπογεννητικότητα συρρικνώνει όλο και περισσότερο τον ελληνικό πληθυσμό, δυσκολεύοντας παραλλήλως όσους θέλουν να κρύβουν πίσω από την ανωνυμία τις πομπές τους. Πόσο θα ήθελε τώρα ο Βαγγέλης να ήταν Κινέζος και να χανόταν μέσα στο πλήθος; Μόνο που κι ο ίδιος δεν φροντίζει να αυτοπροστατεύεται, θαμπωμένος όπως είναι ακόμα από την ψευδαίσθηση του ανύπαρκτου μεγαλείου του. Για όλα αυτά και πολλά περισσότερα το να επιμένουν Κούλης-Βενιζέλος να παλέψουν μέχρις εσχάτων στο γήπεδο της ηθικής ακεραιότητας είναι σαν ο Ολυμπιακός να επιμένει να αγωνιστεί στο Καμπ Νου κόντρα στη Μπαρτσελόνα. Είναι, το λιγότερο, αυτοκαταστροφικό, αν και κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενο για τη στριμωγμένη κυβέρνηση της Αριστεράς...

Σταύρε μου, εσύ με τόση εμπειρία από εκβιασμούς, από πότε έγινες τόσο τσαπατσούλης;...

Ούτε ένα καλό ρεπορτάζ μπορεί να στήσει η διαπλοκή, πέφτοντας σε λάθη τα οποία ένας πρωτοετής σπουδαστής δημιουργικής γραφής θα είχε φροντίσει να αποφύγει. Ο υπόδικος Ψυχάρης θέλει να μας πείσει ότι ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος απείλησε την εισαγγελέα Εφετών, Γ. Τσατάνη-σύζυγο στελέχους τής ΝΔ και μητέρα υποψήφιας βουλευτή τού ίδιου κόμματος-, η οποία υφάρπαξε δικογραφία που αφορά τον Ανδρ. Βγενόπουλο από την αρμόδια Εισαγγελία Διαφθοράς. Κι ανάμεσα σε όλα τα άλλα εμφανίζει αυτή την υποτίθεται Ελληνίδα Ντι Πιέτρο να συναντά τον αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης και να του εκφράζει παράπονα για δηλώσεις του για το δικαστικό παρακράτος-λες κι αυτό δεν υπάρχει και προσβλήθηκε η Γ. Τσατάνη- που όμως δεν είχε κάνει κατά την ημερομηνία συνάντησής τους αλλά αργότερα! Κάτι σαν ομηρικός αναχρονισμός επί το γελοιωδέστερο. Σταύρε μου, εσύ με τόση εμπειρία από εκβιασμούς, από πότε έγινες τόσο τσαπατσούλης; Τόση απελπισία πια;...

Υποτίθεται πως οι συριζαίοι, πέρα από όλα τα άλλα πρωτάκουστα για τη διαπλοκή, όπως για τη δημιουργία κομματικού κράτους, ευθύνονται και για το επίσης πρωτάκουστο καπέλωμα της δικαιοσύνης. Αυτά στην Ελλάδα δεν συνέβαιναν μέχρι να έρθει στα πράγματα ο ΣΥΡΙΖΑ. Τί σημασία έχει, για παράδειγμα, αν ούτε ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος ούτε ο προκάτοχός του Παναγιώτης Νικολούδης είναι συριζαίοι; Οι διαπλεκόμενοι δεν ενοχλούνται από την κομματική τους ταυτότητα αλλά από την εντιμότητά τους. Ασυνήθιστοι όντες σε εξονυχιστικούς ελέγχους λιστών φοροδιαφυγής, για παράδειγμα, σε πρόστιμα εκατομμυρίων ευρώ τα οποία πληρώνουν για να γλιτώσουν τα χειρότερα ή ακόμα και σε ποινικές διώξεις είναι λογικό να επιχειρούν να εξισώσουν στην κοινή γνώμη τις δικές τους αμαρτίες με αυτές της Αριστεράς...

Αρκεί, όμως, από μόνη της η επικαιρότητα για να καταδείξει την άβυσσο που χωρίζει τους δύο κόσμους.Το μεγαλύτερο "έγκλημα" της Αριστεράς αυτή την εβδομάδα, με βάση τα δημοσιεύματα των ίδιων των διαπλεκόμενων, ήταν ο διορισμός ως πρωθυπουργικού συμβούλου για τα social media ενός γραφικού τύπου με φτωχά ελληνικά, ο οποίος λατρεύει την Ελ. Μενεγάκη. Κωμικό; Αναμφίβολα, αλλά για βάλτε το στη ζυγαριά με το κύκλωμα δημοσιογράφων-εκβιαστών που βρισκόταν στο pay roll της ΝΔ, με την παραπομπή σε δίκη τού πρώην υπουργού της Χρ. Μαρκογιαννάκη που προστάτευε τους νταήδες δολοφόνους τού Βαγγέλη Γιακουμάκη και, φυσικά, με τη χυδαία επίθεση του ΔΟΛ. Δεν πιστεύω να αναρωτιέστε προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα. Ακόμα περιμένω, εξάλλου, από τον Κούλη να μας δώσει μια εξήγηση για όλα αυτά, έστω και ψεύτικη, όπως βεβαίως και για τους χειρισμούς τής κυβέρνησης Σαμαρά όσον αφορά τη λίστα Μπόργιανς. Τί έχει το παιδί και δεν μιλά; Μήπως εκβιάζεται στο εσωτερικό τού κόμματός του από εκείνους που τον έκαναν αρχηγό;...

Η διαπλοκή γνωρίζει ότι η διαφθορά δεν είναι το προνομιακό για την ίδια πεδίο αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση. Κι αυτό όχι γιατί και σε αυτή την κυβέρνηση δεν έχουν διαμορφώσει συμμαχίες με επιχειρηματικούς παράγοντες, αλλά γιατί αυτές στηρίζονται στην αρχή "ο εχθρός τού εχθρού μου είναι φίλος μου" και στο ότι κανένας καλός σκακιστής δεν ανοίγει πολλά μέτωπα ταυτοχρόνως. Κυνικό; Ενδεχομένως, αλλά όποιος πιστεύει ότι η πολιτική ασκείται με όρους ενός αγγελικού κόσμου που δεν υφίσταται μπορεί να κρατηθεί άμωμος παρακολουθώντας το ματς από την εξέδρα, ωστόσο σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να το συνδιαμορφώσει, κάνοντάς το τουλάχιστον δικαιότερο. Όπως κι αν έχει, ο Στ. Ψυχάρης και οι όμοιοί του θα όφειλαν να γνωρίζουν ότι στο σπίτι τού κρεμασμένου δεν μιλούν για σκοινί. Μόνο που η απελπισία τους είναι πλέον τόσο φανερή ώστε αντιδρούν σπασμωδικώς, όπως ένα πληγωμένο θηρίο που ξεψυχά και το οποίο γίνεται πιο επικίνδυνο από ποτέ. Και το τελευταίο ιδίως ας το έχουν γνώση οι φύλακες...

Το ψάρι βρομά από το κεφάλι αλλά συνήθως κάποιο πρόβλημα υπάρχει και στην ουρά...

Είναι δικαιολογημένη η κριτική πως σε αρκετά ζητήματα η κυβέρνηση καθυστερεί δίχως να υπάρχει κάποια πίεση από τους δανειστές που να τη δικαιολογεί. Από τη μια η συνολική απειρία στη διακυβέρνηση κι από την άλλη η ανικανότητα ορισμένων δίνουν πάτημα στην αντιπολίτευση να ισχυρίζεται πως αυτή ξέρει καλύτερα γιατί έχει το "know how". Η δημόσια διοίκηση, ωστόσο, δεν είναι μόνο ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί, οι υφυπουργοί και οι γενικοί γραμματείς των υπουργείων. Είναι ένα ολόκληρο πλέγμα το οποίο δεν συντίθεται πάντοτε από παράγοντες που θέλουν να προσφέρουν και το αίμα τους για να αλλάξει αυτός ο τόπος. Πρόκειται για λίγους ή πολλούς-δεν μπορώ να τους μετρήσω- οι οποίοι, αντιθέτως, εξυπηρετούν μικροκομματικά αλλά κι επιχειρηματικά συμφέροντα, διατηρούν σημαντικές θέσεις στα υπουργεία και στην ουσία υπονομεύουν τις όποιες μεταρρυθμιστικές προσπάθειες. Δεν γράφω τα παραπάνω γιατί ψάχνω για δικαιολογίες για την αργοπορία στην υλοποίηση κεντρικών κυβερνητικών δεσμεύσεων, αλλά είναι αλήθεια ότι αυτό που συνηθίσαμε να αποκαλούμε "πράσινο", "γαλάζιο" και διαπλεκόμενο κράτος έχει πολλά αποστήματα ακόμα που πρέπει να σπάσουν...

Το ίδιο ισχύει, ίσως και σε μεγαλύτερο βαθμό, με τη δικαιοσύνη. Σε κεντρικό επίπεδο ο αρμόδιος υπουργός Δημήτρης Παπαγγελόπουλος και οι συνεργάτες του κάνουν εξαιρετική δουλειά, η οποία αποδίδει, όπως φαίνεται κι από τα πρόστιμα που επιβάλλονται και τις διώξεις που ασκούνται σε βάρος ευυπόληπτων πολιτών για τις διάφορες λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς. Μόνο που η μεγάλη διαφθορά είναι τόσο βαθιά χωμένη στο σύστημα, έχει διαβρώσει τόσο πολύ τους μηχανισμούς του ώστε βρίσκεται παντού, αθωώνοντας λαμόγια κι ενοχοποιώντας αθώους. Τα σχετικά παραδείγματα είναι σχεδόν καθημερινά, με χαρακτηριστικό τον τρόπο που επιχειρήθηκε να κουκουλωθεί σκάνδαλο πάλαι ποτέ ισχυρού οικονομικού παράγοντα από ορισμένους δικαστικούς λειτουργούς, οι οποίοι εξυπηρετούν άλλα συμφέροντα και, πάντως, όχι την Θέμιδα. Το ψέμα, ωστόσο, έχει κοντά ποδάρια και είναι σχεδόν βέβαιο ότι και γι' αυτήν την υπόθεση δεν θα λογοδοτήσουν μόνο οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί αλλά κι εκείνοι που τους κάλυπταν φορώντας τηβέννους. Και δεν είναι λίγοι...

Το ψάρι συνήθως βρομά από το κεφάλι, όμως μερικές φορές δεν είναι αυτό καθεαυτό το κεφάλι που ευθύνεται αλλά το ότι σφυρίζει αδιάφορα για ό,τι κάνει η ουρά του. Η δημόσια διοίκηση και η δικαιοσύνη χρειάζονται ξήλωμα κι ανασύσταση εκ των τεφρών τους. Μόνο έτσι θα απαλλαγούμε από τους απατεώνες που έφτιαξαν περιουσίες και στο εξωτερικό αξιοποιώντας τα δημόσια αξιώματά τους για να προσφέρουν κάθε είδους υπηρεσίες στην ελίτ. Ναι μεν ορισμένοι μεγαλοεπιχειρηματίες αυτής της χώρας έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη, αλλά δεν θα κατόρθωναν και πολλά αν δεν λάδωναν και τους ανθρώπους τους σε θέσεις-κλειδιά τού κρατικού μηχανισμού και της δικαιοσύνης. Μην περιμένετε, επομένως, προκοπή αν δεν απαλλαγούμε κι από αυτούς...


\