Ακόμα και σήμερα αν συνομιλήσεις με κάποιον αμετανόητο τσιπρικό θα σου πει πως ένα από τα μεγαλύτερα λάθη τού ΣΥΡΙΖΑ ήταν πως δεν υπερασπίστηκε όσο θα έπρεπε το κυβερνητικό του έργο. Κι ως ένα βαθμό θα έχει δίκιο αφού το τελικό ισοζύγιο ήταν θετικό, μολονότι ούτε η πρώτη φορά Αριστερά προχώρησε σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις που θα κατοχύρωναν την κοινωνική δικαιοσύνη, την αναδιανομή τού πλούτου και τις ίσες ευκαιρίες για παραγωγή νέου. Τι να την κάνεις, όμως, την υπεράσπιση της κυβέρνησης Τσίπρα όταν ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας την αποδομεί (και) ο ίδιος στο βιβλίο του; Μόνο πως η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν προδοτική φαίνεται πως δεν έχει γράψει...
Ο μεγαλύτερος ένοχος για το ότι η χώρα έχει αναιμική αντιπολίτευση και την πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης είναι ο Τσίπρας. Αυτός την άφησε στο 17,85% και στους μόλις 47 βουλευτές, αυτός υπονόμευσε τον διάδοχό του κι εργαλειοποίησε τον διάδοχο του διαδόχου του...
Φυσικά μεγαλύτερο θύμα αυτής της κατάστασης είναι η κοινωνική πλειονότητα αλλά ακόμα μεγαλύτερα όσοι κι όσες περάσαμε την τελευταία δεκαετία τής ζωής μας επιχειρηματολογώντας, για παράδειγμα, για το πρώτο εξάμηνο του 2015, για τις τηλεοπτικές άδειες ή για τη Novartis με επιχειρήματα που αυτός ο οποίος τα χρησιμοποιούσε δεν τα πίστευε. Κι αυτό είναι ένα συλλογικό τραύμα το οποίο αν με κάποιο τρόπο δεν επουλώσει ο πρώην πρωθυπουργός το "πρώην" θα τον συνοδεύει για πάντα...
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2023 ήταν η αναξιοπιστία, όχι μόνο του αρχηγού του αλλά και του αρχηγού του. Γι' αυτό κι αναρωτιέμαι πώς αυτό το κυρίαρχο λαϊκό συναίσθημα για τον Τσίπρα θα ανατραπεί όταν με αυτά που έχουν διαρρεύσει από το βιβλίο του το επιτείνει;
Γιατί να πιστέψουμε ξανά έναν πολιτικό ο οποίος στην ουσία αποδομεί τον εαυτό του προκειμένου να γοητεύσει ακροατήρια που τον θεωρούσαν ήδη αναξιόπιστο; Το μόνο που θα καταφέρει στο τέλος κι αργά ή γρήγορα θα είναι να προκαλέσει τη δυσφορία κι εκείνων που πιστεύουν ακόμα ότι δεν είναι διαφορετικός από το 2015, απλώς ωριμότερος...
